And it came to pass at the time of the offering of the evening sacrifice, that Elijah the prophet came near, and said, Lord God of Abraham, Isaac, and of Israel, let it be known this day that thou art God in Israel, and that I am thy servant, and that I have done all these things at thy word. 1 Kings 18:36.
และอยู่มา เมื่อถึงเวลาถวายเครื่องบูชาเย็น เอลียาห์ผู้เผยพระวจนะก็เข้ามาใกล้และกล่าวว่า ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอับราฮัม อิสอัค และอิสราเอล ขอทรงสำแดงให้เป็นที่ประจักษ์ในวันนี้ว่า พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าในอิสราเอล และว่าข้าพระองค์เป็นผู้รับใช้ของพระองค์ และว่าข้าพระองค์ได้กระทำสิ่งทั้งปวงนี้ตามพระวจนะของพระองค์ 1 พงศ์กษัตริย์ 18:36
We have been identifying the characteristics of Elijah as a symbol. One of those characteristics is that the ministry and message of Elijah, John the Baptist and William Miller were instruments of judgment. Their message was used by the Lord to test their respective histories. Jesus said that if He had not come, then the quibbling Jews would have had no sin.
เราได้กำลังระบุลักษณะต่าง ๆ ของเอลียาห์ในฐานะสัญลักษณ์ ลักษณะประการหนึ่งนั้นคือ พันธกิจและข่าวสารของเอลียาห์ ยอห์นผู้ให้บัพติศมา และวิลเลียม มิลเลอร์ เป็นเครื่องมือแห่งการพิพากษา พระเจ้าทรงใช้ข่าวสารของพวกเขาเพื่อทดสอบประวัติศาสตร์ในแต่ละยุคของพวกเขา พระเยซูตรัสว่า หากพระองค์มิได้เสด็จมาแล้ว พวกยิวที่ชอบโต้เถียงก็คงไม่มีบาป
If I had not come and spoken unto them, they had not had sin: but now they have no cloak for their sin. John 15:22.
ถ้าเราไม่ได้มาและกล่าวแก่เขาทั้งหลาย เขาก็คงไม่มีบาป แต่บัดนี้เขาไม่มีข้ออ้างสำหรับบาปของตน ยอห์น 15:22
Ezekiel identifies the same principle for the quibbling Jews of his history.
เอเสเคียลระบุหลักการเดียวกันนี้แก่พวกยิวที่ชอบโต้เถียงในประวัติศาสตร์ของท่าน.
For they are impudent children and stiffhearted. I do send thee unto them; and thou shalt say unto them, Thus saith the Lord God. And they, whether they will hear, or whether they will forbear, (for they are a rebellious house,) yet shall know that there hath been a prophet among them. Ezekiel 2:4, 5.
เพราะเขาเป็นบุตรที่หน้าด้านและมีใจแข็งกระด้าง เราจึงส่งเจ้าไปหาพวกเขา และเจ้าจงกล่าวแก่พวกเขาว่า พระยาห์เวห์องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสดังนี้ และพวกเขา ไม่ว่าจะฟังหรือไม่ว่าจะละเว้นก็ตาม (เพราะเขาเป็นวงศ์วานที่กบฏ) ถึงกระนั้นก็จะรู้ว่ามีผู้เผยพระวจนะอยู่ท่ามกลางพวกเขา เอเสเคียล 2:4, 5
The symbolism of Elijah includes his role as an instrument of judgment.
นัยเชิงสัญลักษณ์ของเอลียาห์รวมถึงบทบาทของท่านในฐานะเครื่องมือแห่งการพิพากษา.
“Those who are engaged in proclaiming the third angel’s message are searching the Scriptures upon the same plan that Father Miller adopted. In the little book entitled Views of the Prophecies and Prophetic Chronology, Father Miller gives the following simple but intelligent and important rules for Bible study and interpretation:
“บรรดาผู้ที่มีส่วนร่วมในการประกาศข่าวของทูตสวรรค์องค์ที่สาม กำลังค้นคว้าพระคัมภีร์ตามแนวทางเดียวกันกับที่คุณพ่อมิลเลอร์ได้ยึดถือไว้ ในหนังสือเล่มเล็กชื่อ Views of the Prophecies and Prophetic Chronology คุณพ่อมิลเลอร์ได้ให้กฎเกณฑ์ต่อไปนี้สำหรับการศึกษาพระคัมภีร์และการตีความ ซึ่งเรียบง่าย แต่เปี่ยมด้วยความเข้าใจและมีความสำคัญยิ่ง:”
“‘1. Every word must have its proper bearing on the subject presented in the Bible; 2. All Scripture is necessary, and may be understood by diligent application and study; 3. Nothing revealed in Scripture can or will be hid from those who ask in faith, not wavering; 4. To understand doctrine, bring all the scriptures together on the subject you wish to know, then let every word have its proper influence; and if you can form your theory without a contradiction, you cannot be in error; 5. Scripture must be its own expositor, since it is a rule of itself. If I depend on a teacher to expound to me, and he should guess at its meaning, or desire to have it so on account of his sectarian creed, or to be thought wise, then his guessing, desire, creed, or wisdom is my rule, and not the Bible.’
“‘1. ทุกถ้อยคำต้องมีน้ำหนักอันเหมาะสมต่อเรื่องที่เสนอไว้ในพระคัมภีร์; 2. พระคัมภีร์ทั้งสิ้นล้วนจำเป็น และอาจเข้าใจได้โดยการประยุกต์ใช้ตนอย่างขยันหมั่นเพียรและการศึกษาค้นคว้า; 3. สิ่งใดก็ตามที่ทรงสำแดงไว้ในพระคัมภีร์ ย่อมไม่อาจและจะไม่ถูกปิดบังจากผู้ที่ทูลขอด้วยความเชื่อโดยไม่ลังเลสงสัย; 4. เพื่อจะเข้าใจหลักคำสอน จงรวบรวมข้อพระคัมภีร์ทั้งหมดว่าด้วยเรื่องที่ท่านปรารถนาจะรู้เข้าด้วยกัน แล้วให้ทุกถ้อยคำมีอิทธิพลอันเหมาะสมของตน; และหากท่านสามารถตั้งทฤษฎีของท่านขึ้นได้โดยปราศจากความขัดแย้ง ท่านก็ย่อมไม่อาจผิดพลาด; 5. พระคัมภีร์ต้องเป็นผู้อธิบายของตนเอง เพราะพระคัมภีร์เป็นบรรทัดฐานของตนเอง หากข้าพเจ้าพึ่งพาครูคนหนึ่งให้อธิบายแก่ข้าพเจ้า และเขาคาดเดาความหมายของพระคัมภีร์นั้น หรือปรารถนาให้เป็นเช่นนั้นด้วยเหตุแห่งหลักความเชื่อแบบนิกายนิยมของเขา หรือเพื่อให้ผู้อื่นเห็นว่าเขาฉลาดแล้วไซร้ เมื่อนั้นการคาดเดา ความปรารถนา หลักความเชื่อ หรือสติปัญญาของเขา ก็เป็นบรรทัดฐานของข้าพเจ้า หาใช่พระคัมภีร์ไม่’”
“The above is a portion of these rules; and in our study of the Bible we shall all do well to heed the principles set forth.
“ข้อความข้างต้นเป็นส่วนหนึ่งของกฎเหล่านี้; และในการศึกษาพระคัมภีร์ของเรา เราทุกคนย่อมกระทำได้ดีหากใส่ใจต่อหลักการที่ได้วางไว้”
“Genuine faith is founded on the Scriptures; but Satan uses so many devices to wrest the Scriptures and bring in error, that great care is needed if one would know what they really do teach. It is one of the great delusions of this time to dwell much upon feeling, and to claim honesty while ignoring the plain utterances of the word of God because that word does not coincide with feeling. Many have no foundation for their faith but emotion. Their religion consists in excitement; when that ceases, their faith is gone. Feeling may be chaff, but the word of God is the wheat. And ‘what,’ says the prophet, ‘is the chaff to the wheat?’
“ความเชื่อแท้นั้นมีรากฐานอยู่บนพระคัมภีร์ แต่ซาตานใช้กลอุบายมากมายเพื่อบิดเบือนพระคัมภีร์และนำความผิดพลาดเข้ามา ดังนั้นจึงจำเป็นต้องมีความระมัดระวังอย่างยิ่ง หากผู้ใดปรารถนาจะรู้ว่าพระคัมภีร์สอนสิ่งใดอย่างแท้จริง เป็นหนึ่งในความลวงอันใหญ่หลวงแห่งยุคนี้ที่ให้ความสำคัญแก่ความรู้สึกอย่างมาก และอ้างว่าตนซื่อสัตย์สุจริต ขณะที่เพิกเฉยต่อพระดำรัสอันชัดแจ้งแห่งพระวจนะของพระเจ้า เพราะพระวจนะนั้นไม่สอดคล้องกับความรู้สึก หลายคนไม่มีรากฐานสำหรับความเชื่อของตนนอกจากอารมณ์ ศาสนาของเขาประกอบด้วยความตื่นเต้นเร้าใจ เมื่อสิ่งนั้นสิ้นไป ความเชื่อของเขาก็สูญสิ้น ความรู้สึกอาจเป็นแกลบ แต่พระวจนะของพระเจ้าเป็นข้าวสาลี และ ‘อะไรเล่า’ ผู้เผยพระวจนะกล่าวว่า ‘แกลบจะเทียบกับข้าวสาลีได้อย่างไร?’”
“None will be condemned for not heeding light and knowledge that they never had, and they could not obtain. But many refuse to obey the truth that is presented to them by Christ’s ambassadors, because they wish to conform to the world’s standard; and the truth that has reached their understanding, the light that has shone in the soul, will condemn them in the Judgment. In these last days we have the accumulated light that has been shining through all the ages, and we shall be held correspondingly responsible. The path of holiness is not on a level with the world; it is a way cast up. If we walk in this way, if we run in the way of the Lord’s commandments, we shall find that the ‘path of the just is as the shining light, that shineth more and more unto the perfect day.’” Review and Herald, November 25, 1884.
“จะไม่มีผู้ใดถูกปรับโทษเพราะมิได้ใส่ใจต่อแสงสว่างและความรู้ที่ตนไม่เคยมี และไม่อาจได้รับได้ แต่มีคนเป็นอันมากปฏิเสธที่จะเชื่อฟังความจริงซึ่งถูกเสนอแก่เขาโดยทูตของพระคริสต์ เพราะเขาปรารถนาจะคล้อยตามมาตรฐานของโลก; และความจริงที่ได้มาถึงความเข้าใจของเขาแล้ว คือแสงสว่างที่ได้ส่องเข้าไปในจิตวิญญาณ จะปรับโทษเขาในวันพิพากษา ในยุคสุดท้ายเหล่านี้ เรามีแสงสว่างที่สั่งสมไว้ซึ่งได้ส่องมาโดยตลอดทุกยุคทุกสมัย และเราจะต้องรับผิดชอบตามส่วนอย่างสอดคล้องกัน วิถีแห่งความบริสุทธิ์มิได้อยู่ในระดับเดียวกับโลก; แต่เป็นทางที่ยกขึ้นสูง หากเราดำเนินในทางนี้ หากเราวิ่งในทางแห่งพระบัญญัติขององค์พระผู้เป็นเจ้า เราจะพบว่า ‘ทางของคนชอบธรรมเป็นดุจแสงอรุณอันสุกใส ซึ่งทอแสงเจิดจ้ายิ่งขึ้นจนถึงเวลาเที่ยงวันอันสมบูรณ์’” Review and Herald, November 25, 1884.
We are not “condemned for not heeding light and knowledge that” we “never had, and” we “could not obtain.” The important aspect of this statement is the expression “could not obtain.” Elijah, John and Miller represent light for their respective generations that could be attained. The presence of their message removed the cloak of what is legally called in the United States “plausible deniability.” The Elijah message in any generation where it is manifested removes any “plausible deniability,” thus holding the entire generation accountable for the light that is then presented.
เราไม่ได้ “ถูกกล่าวโทษเพราะไม่เอาใจใส่ต่อความสว่างและความรู้ซึ่ง” เรา “ไม่เคยมี และ” เรา “ไม่อาจได้รับ” ได้ แง่มุมสำคัญของถ้อยคำนี้อยู่ที่วลี “ไม่อาจได้รับ” เอลียาห์ ยอห์น และมิลเลอร์ เป็นตัวแทนของความสว่างสำหรับคนในยุคสมัยของตน ซึ่งสามารถเข้าถึงได้ การปรากฏอยู่ของข่าวสารของพวกเขาได้ยกเลิกฉากบังหน้าแห่งสิ่งที่ในทางกฎหมายของสหรัฐอเมริกาเรียกว่า “การปฏิเสธความรับรู้อย่างมีเหตุให้เชื่อได้” ข่าวสารของเอลียาห์ในยุคสมัยใดก็ตามที่มันปรากฏขึ้น ย่อมขจัด “การปฏิเสธความรับรู้อย่างมีเหตุให้เชื่อได้” ใด ๆ ออกไป ด้วยเหตุนี้จึงทำให้คนทั้งยุคสมัยนั้นต้องรับผิดชอบต่อความสว่างที่ถูกนำเสนอในขณะนั้น
“My brother said at one time that he would not hear anything concerning the doctrine we hold, for fear he should be convinced. He would not come to the meetings, or listen to the discourses; but he afterward declared that he saw he was as guilty as if he had heard them. God had given him an opportunity to know the truth, and He would hold him responsible for this opportunity. There are many among us who are prejudiced against the doctrines that are now being discussed. They will not come to hear, they will not calmly investigate, but they put forth their objections in the dark. They are perfectly satisfied with their position. ‘Thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked: I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see. As many as I love, I rebuke and chasten: be zealous therefore, and repent’ (Revelation 3:17–19).
“ครั้งหนึ่งพี่ชายของข้าพเจ้ากล่าวว่า เขาจะไม่ยอมฟังสิ่งใดเกี่ยวกับหลักคำสอนที่เรายึดถืออยู่เลย ด้วยเกรงว่าเขาอาจถูกทำให้เชื่อ เขาไม่ยอมมาประชุม หรือฟังคำบรรยายต่าง ๆ; แต่ภายหลังเขาประกาศว่า เขาเห็นแล้วว่าตนมีความผิดไม่ต่างจากได้ฟังสิ่งเหล่านั้นแล้ว พระเจ้าได้ประทานโอกาสแก่เขาให้รู้จักความจริง และพระองค์จะทรงถือว่าเขาต้องรับผิดชอบต่อโอกาสนี้ ในหมู่พวกเรามีหลายคนที่มีอคติต่อหลักคำสอนต่าง ๆ ซึ่งกำลังถูกอภิปรายอยู่ในเวลานี้ พวกเขาจะไม่มาฟัง พวกเขาจะไม่ตรวจสอบอย่างสงบ แต่กลับยกข้อคัดค้านของตนขึ้นมาในความมืด พวกเขาพอใจอย่างยิ่งกับสภาพของตน ‘ท่านกล่าวว่า เรามั่งมีแล้ว และเพิ่มพูนด้วยทรัพย์สมบัติ และไม่ต้องการสิ่งใดเลย; แต่ท่านไม่รู้ว่าท่านเป็นผู้ทุกข์ยาก น่าสมเพช ยากจน ตาบอด และเปลือยกาย เราแนะนำท่านให้ซื้อทองคำจากเราอันที่ผ่านการถลุงด้วยไฟแล้ว เพื่อท่านจะได้มั่งมี; และซื้อเสื้อผ้าสีขาวเพื่อท่านจะได้สวม และเพื่อความอับอายแห่งความเปลือยกายของท่านจะไม่ปรากฏ; และจงทาตาของท่านด้วยยาทาตาเพื่อท่านจะได้มองเห็น เรารักผู้ใด เราก็ตักเตือนและตีสอนผู้นั้น เหตุฉะนั้นจงมีใจร้อนรนและกลับใจเสียใหม่’ (Revelation 3:17–19).”
“This scripture applies to those who live under the sound of the message, but who will not come to hear it. How do you know but that the Lord is giving fresh evidences of His truth, placing it in a new setting, that the way of the Lord may be prepared? What plans have you been laying that new light may be infused through the ranks of God’s people? What evidence have you that God has not sent light to His children? All self-sufficiency, egotism, and pride of opinion must be put away. We must come to the feet of Jesus, and learn of Him who is meek and lowly of heart. Jesus did not teach His disciples as the rabbis taught theirs. Many of the Jews came and listened as Christ revealed the mysteries of salvation, but they came not to learn; they came to criticize, to catch Him in some inconsistency, that they might have something with which to prejudice the people. They were content with their knowledge, but the children of God must know the voice of the True Shepherd. Is not this a time when it would be highly proper to fast and pray before God? We are in danger of variance, in danger of taking sides on a controverted point; and should we not seek God in earnestness, with humiliation of soul, that we may know what is truth?” Selected Messages, book 1, 413.
“พระคัมภีร์ข้อนี้ประยุกต์ใช้กับบรรดาผู้ที่อยู่ภายใต้เสียงแห่งข่าวสาร แต่ไม่ยอมมาฟังมัน ท่านจะทราบได้อย่างไรว่าพระเจ้าไม่ได้กำลังประทานหลักฐานใหม่ ๆ แห่งความจริงของพระองค์ โดยทรงจัดวางความจริงนั้นไว้ในบริบทใหม่ เพื่อจะเตรียมทางขององค์พระผู้เป็นเจ้า? ท่านได้วางแผนอะไรไว้บ้างเพื่อให้ความสว่างใหม่ถูกถ่ายทอดผ่านทั่วแถวของประชากรของพระเจ้า? ท่านมีหลักฐานอะไรที่แสดงว่าพระเจ้าไม่ได้ทรงส่งความสว่างมายังบุตรทั้งหลายของพระองค์? ความพอใจในตนเองทั้งสิ้น ความเห็นแก่ตน และความหยิ่งผยองในความคิดเห็น ต้องถูกละทิ้งไป เราต้องมานั่งแทบพระบาทของพระเยซู และเรียนรู้จากพระองค์ ผู้ทรงสุภาพอ่อนโยนและถ่อมพระทัย พระเยซูมิได้ทรงสอนเหล่าสาวกของพระองค์อย่างที่พวกรับบีสอนสาวกของตน ชาวยิวจำนวนมากมาและรับฟังเมื่อพระคริสต์ทรงเปิดเผยความลี้ลับแห่งความรอด แต่เขามิได้มาเพื่อเรียนรู้; เขามาเพื่อวิพากษ์วิจารณ์ เพื่อจะจับผิดพระองค์ในความไม่สอดคล้องบางประการ เพื่อเขาจะมีสิ่งหนึ่งสิ่งใดไว้ใช้ปลูกฝังอคติแก่ประชาชน พวกเขาพอใจอยู่กับความรู้ของตนเอง แต่บุตรทั้งหลายของพระเจ้าต้องรู้จักพระสุรเสียงของผู้เลี้ยงแท้จริง เวลานี้มิใช่หรือที่สมควรอย่างยิ่งที่เราจะอดอาหารและอธิษฐานต่อพระพักตร์พระเจ้า? เรากำลังอยู่ในอันตรายแห่งความแตกแยก อยู่ในอันตรายที่จะเข้าข้างฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดในประเด็นที่เป็นข้อโต้แย้ง; และเรามิควรหรือที่จะเสาะหาพระเจ้าอย่างจริงจัง ด้วยการถ่อมจิตใจลง เพื่อเราจะได้รู้ว่าอะไรคือความจริง?” Selected Messages, book 1, 413.
Those that represent the Elijah message are instruments of judgment in a process of purification that prepares the way for the messenger of the covenant to cleanse the temple. In accomplishing the work of cleansing the temple the light of present truth is revealed. If it were not to be revealed, those Christ was and is seeking to cleanse would retain their Laodicean cloak of self-deception. Elijah symbolizes a ministry that presents the truth as an instrument of judgment. That is why we are informed that those who rejected the message of John the Baptist could not be benefitted by the teaching of Jesus.
ผู้ที่เป็นตัวแทนของข่าวสารแห่งเอลียาห์เป็นเครื่องมือแห่งการพิพากษาในกระบวนการชำระให้บริสุทธิ์ ซึ่งเตรียมทางไว้สำหรับทูตแห่งพันธสัญญาที่จะทรงชำระพระวิหาร ในการทรงกระทำพระราชกิจแห่งการชำระพระวิหารนั้น แสงสว่างแห่งความจริงสำหรับกาลปัจจุบันก็ได้รับการสำแดง หากความจริงนั้นมิได้รับการสำแดง ผู้ที่พระคริสต์ได้ทรงแสวงหาและยังทรงแสวงหาที่จะชำระให้บริสุทธิ์ก็จะยังคงสวมคลุมลาวดิเซียแห่งการหลอกลวงตนเองต่อไป เอลียาห์เป็นสัญลักษณ์ของพันธกิจที่เสนอความจริงในฐานะเครื่องมือแห่งการพิพากษา นั่นจึงเป็นเหตุให้เราได้รับแจ้งว่า ผู้ที่ปฏิเสธข่าวสารของยอห์นผู้ให้บัพติศมาไม่อาจได้รับประโยชน์จากคำสอนของพระเยซูได้
“I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus.” Early Writings, 258.
“ข้าพเจ้าได้รับการชี้ให้ย้อนกลับไปยังการประกาศเรื่องการเสด็จมาครั้งแรกของพระคริสต์ ยอห์นได้ถูกส่งมาในจิตวิญญาณและฤทธิ์เดชของเอลียาห์ เพื่อเตรียมทางสำหรับพระเยซู บรรดาผู้ที่ปฏิเสธคำพยานของยอห์นก็มิได้รับประโยชน์จากคำสอนของพระเยซู” Early Writings, 258.
In the prophetic histories that typify the cleansing of God’s people a present truth message is unsealed that holds the generation accountable for either choosing darkness or light.
ในประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์ที่เป็นแบบจำลองถึงการชำระประชากรของพระเจ้าให้สะอาดนั้น ข่าวสารแห่งสัจธรรมปัจจุบันได้ถูกเปิดผนึกออก ซึ่งทำให้คนในชั่วอายุนั้นต้องรับผิดชอบต่อการเลือกความมืดหรือความสว่างอย่างใดอย่างหนึ่ง
But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased…. And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:4, 9, 10.
แต่ท่าน ดาเนียลเอ๋ย จงปิดถ้อยคำเหล่านั้นไว้ และผนึกหนังสือนั้นเสีย จนถึงวาระสุดปลาย; คนเป็นอันมากจะวิ่งไปมาทั่ว และความรู้จะทวีขึ้น…. และท่านนั้นกล่าวว่า ดาเนียลเอ๋ย จงไปตามทางของท่านเถิด; เพราะถ้อยคำเหล่านี้ถูกปิดไว้และผนึกไว้จนถึงวาระสุดปลาย คนเป็นอันมากจะได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ และทำให้ขาวสะอาด และถูกทดลอง; แต่คนอธรรมจะกระทำความอธรรมต่อไป และไม่มีคนอธรรมผู้ใดจะเข้าใจ; แต่คนมีปัญญาจะเข้าใจ ดาเนียล 12:4, 9, 10
Those who represent the Elijah message for their respective generations are identified by Christ as His ambassadors in order to use them as instruments of judgment. This is what Elijah was identifying when he said, “let it be known this day that thou art God in Israel, and that I am thy servant, and that I have done all these things at thy word.”
บรรดาผู้ที่เป็นตัวแทนของข่าวสารแห่งเอลียาห์สำหรับคนแต่ละยุคสมัยของตน ได้รับการระบุโดยพระคริสต์ว่าเป็นทูตของพระองค์ เพื่อทรงใช้เขาเหล่านั้นเป็นเครื่องมือแห่งการพิพากษา นี่คือสิ่งที่เอลียาห์กำลังชี้ให้เห็นเมื่อท่านกล่าวว่า “ขอให้เป็นที่ประจักษ์ในวันนี้ว่า พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าในอิสราเอล และข้าพระองค์เป็นผู้รับใช้ของพระองค์ และข้าพระองค์ได้กระทำสิ่งทั้งปวงนี้ตามพระวจนะของพระองค์”
This truth is also set forth by Jesus concerning John the Baptist.
ความจริงข้อนี้พระเยซูทรงแสดงไว้เช่นกันเกี่ยวกับยอห์นผู้ให้บัพติศมา
And as they departed, Jesus began to say unto the multitudes concerning John, What went ye out into the wilderness to see? A reed shaken with the wind? But what went ye out for to see? A man clothed in soft raiment? behold, they that wear soft clothing are in kings’ houses. But what went ye out for to see? A prophet? yea, I say unto you, and more than a prophet. For this is he, of whom it is written, Behold, I send my messenger before thy face, which shall prepare thy way before thee. Matthew 11:7–10.
ครั้นคนเหล่านั้นไปแล้ว พระเยซูจึงทรงเริ่มตรัสแก่ฝูงชนทั้งหลายเรื่องยอห์นว่า “ท่านทั้งหลายได้ออกไปในถิ่นทุรกันดารเพื่อดูอะไร? ดูไม้อ้อที่ลู่ไหวตามลมหรือ? แต่ท่านทั้งหลายได้ออกไปเพื่อดูอะไร? ดูคนที่นุ่งห่มเสื้อผ้าอ่อนนุ่มหรือ? ดูเถิด บรรดาผู้ที่สวมเสื้อผ้าอ่อนนุ่มย่อมอยู่ในราชวังของกษัตริย์ทั้งหลาย แต่ท่านทั้งหลายได้ออกไปเพื่อดูอะไร? ดูผู้เผยพระวจนะหรือ? ใช่ เราบอกท่านทั้งหลายว่า และยิ่งกว่าผู้เผยพระวจนะเสียอีก เพราะผู้นี้แหละคือผู้ที่มีคำเขียนไว้ถึงว่า ‘ดูเถิด เราใช้ทูตของเราไปข้างหน้าพักตร์ของท่าน ผู้นั้นจะจัดเตรียมทางของท่านไว้ข้างหน้าท่าน’” มัทธิว 11:7–10
John was more than a prophet, he was an instrument of judgment, and his ministry was identified to his generation, for they had went out into the wilderness to see him, just as surely as all Israel came to Carmel at Ahab’s command. William Miller understood the increase of knowledge that was unsealed in 1798. He represented those that ran to and fro in God’s Word as the knowledge increased. His message was based upon prophetic time and in 1840 his message and ministry were placed into his generation in such a fashion that all the Protestant world watched to see if his methodology worked. When it was confirmed, his message was carried around the world.
ยอห์นเป็นยิ่งกว่าผู้เผยพระวจนะ เขาเป็นเครื่องมือแห่งการพิพากษา และพันธกิจของเขาได้รับการระบุต่อชนรุ่นของเขา เพราะพวกเขาได้ออกไปยังถิ่นทุรกันดารเพื่อจะเห็นเขา เช่นเดียวกับที่อิสราเอลทั้งสิ้นได้มาที่ภูเขาคารเมลตามพระบัญชาของอาหับอย่างแน่นอน วิลเลียม มิลเลอร์เข้าใจการเพิ่มพูนแห่งความรู้ซึ่งถูกเปิดออกในปี 1798 เขาเป็นตัวแทนของบรรดาผู้ที่วิ่งไปมาในพระวจนะของพระเจ้าเมื่อความรู้เพิ่มพูนขึ้น ข่าวสารของเขาตั้งอยู่บนพื้นฐานของเวลาเชิงพยากรณ์ และในปี 1840 ข่าวสารและพันธกิจของเขาได้ถูกนำเสนอเข้าสู่ชนรุ่นของเขาในลักษณะที่ทำให้โลกโปรเตสแตนต์ทั้งหมดเฝ้าดูว่าจะวิธีการของเขาจะได้ผลหรือไม่ เมื่อสิ่งนั้นได้รับการยืนยันแล้ว ข่าวสารของเขาก็ถูกนำไปทั่วโลก
“In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown . . . on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’
“ในปี ค.ศ. 1840 การสำเร็จของคำพยากรณ์อันน่าอัศจรรย์อีกประการหนึ่งได้ปลุกเร้าความสนใจอย่างกว้างขวาง สองปีก่อนหน้านั้น โจไซยาห์ ลิตช์ หนึ่งในศาสนาจารย์สำคัญผู้ประกาศเรื่องการเสด็จมาครั้งที่สอง ได้ตีพิมพ์คำอธิบายพระธรรมวิวรณ์ บทที่ 9 โดยพยากรณ์ล่วงหน้าถึงการล่มสลายของจักรวรรดิออตโตมัน ตามการคำนวณของเขา อำนาจนี้จะต้องถูกโค่นล้ม... ในวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1840 เมื่อคาดได้ว่าอำนาจของออตโตมันในกรุงคอนสแตนติโนเปิลจะถูกทำลายลง และข้าพเจ้าเชื่อว่าสิ่งนี้จะปรากฏว่าเป็นเช่นนั้น”
“At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.
“ในเวลาที่ได้กำหนดไว้นั้นเอง ตุรกีโดยผ่านทางเอกอัครราชทูตของตน ได้ยอมรับการคุ้มครองจากมหาอำนาจพันธมิตรแห่งยุโรป และด้วยเหตุนี้จึงได้ตกอยู่ภายใต้การควบคุมของบรรดาประชาชาติคริสเตียน เหตุการณ์นั้นได้ทำให้คำพยากรณ์สำเร็จอย่างตรงตามที่กล่าวไว้ เมื่อเรื่องนี้เป็นที่รับรู้กัน มหาชนจำนวนมากก็เชื่อมั่นในความถูกต้องของหลักการตีความคำพยากรณ์ซึ่งมิลเลอร์และผู้ร่วมงานของเขาได้นำมาใช้ และขบวนการการเสด็จกลับมาก็ได้รับแรงผลักดันอันน่าอัศจรรย์ บุคคลผู้มีการศึกษาและมีฐานะได้เข้าร่วมกับมิลเลอร์ ทั้งในการเทศนาและในการตีพิมพ์ทัศนะของเขา และตั้งแต่ปี 1840 ถึงปี 1844 งานนี้ก็ได้ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว” The Great Controversy, 334, 335.
From “1840 to 1844” represents the history of the “seven thunders” of Revelation chapter ten. In that history a purification process that was represented in Malachi chapter three, and the two temple cleansings of Christ was initiated. The process of purification was a progressive testing process, based upon Miller’s understanding of the day for a year principle. Those who represent the Elijah message prepare the way for the messenger of the covenant to come suddenly to His temple, and they are the symbol of an instrument of judgment that is employed by the messenger of the covenant to sweep out those who choose darkness rather than light.
ช่วงเวลาตั้งแต่ “1840 ถึง 1844” เป็นตัวแทนของประวัติศาสตร์แห่ง “ฟ้าร้องทั้งเจ็ด” ในพระธรรมวิวรณ์ บทที่สิบ ในประวัติศาสตร์นั้น กระบวนการชำระให้บริสุทธิ์ซึ่งได้ถูกเป็นภาพไว้ในพระธรรมมาลาคี บทที่สาม และในการชำระพระวิหารทั้งสองครั้งของพระคริสต์ ได้เริ่มต้นขึ้น กระบวนการแห่งการชำระให้บริสุทธิ์นั้นเป็นกระบวนการทดสอบที่ค่อยเป็นค่อยไป โดยตั้งอยู่บนความเข้าใจของมิลเลอร์เกี่ยวกับหลักการหนึ่งวันเท่ากับหนึ่งปี บรรดาผู้ที่เป็นตัวแทนของข่าวสารแห่งเอลียาห์ได้เตรียมทางไว้สำหรับทูตแห่งพันธสัญญาให้เสด็จมายังพระวิหารของพระองค์โดยฉับพลัน และพวกเขาเป็นสัญลักษณ์ของเครื่องมือแห่งการพิพากษาซึ่งทูตแห่งพันธสัญญาใช้เพื่อกวาดออกบรรดาผู้ที่เลือกความมืดแทนความสว่าง
I indeed baptize you with water unto repentance: but he that cometh after me is mightier than I, whose shoes I am not worthy to bear: he shall baptize you with the Holy Ghost, and with fire: Whose fan is in his hand, and he will thoroughly purge his floor, and gather his wheat into the garner; but he will burn up the chaff with unquenchable fire. Matthew 3:11, 12.
ฝ่ายข้าพเจ้าให้บัพติศมาท่านด้วยน้ำเพื่อการกลับใจใหม่ก็จริงอยู่ แต่พระองค์ผู้เสด็จมาภายหลังข้าพเจ้านั้นทรงฤทธานุภาพยิ่งกว่าข้าพเจ้า จนข้าพเจ้าไม่สมควรแม้แต่จะถือรองพระบาทของพระองค์ พระองค์จะทรงให้บัพติศมาแก่ท่านด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์และด้วยไฟ พระหัตถ์ของพระองค์ทรงถือพลั่วฝัดอยู่ และพระองค์จะทรงชำระลานนวดของพระองค์ให้หมดจดทั่วสิ้น และจะทรงรวบรวมข้าวสาลีของพระองค์ไว้ในยุ้งฉาง แต่แกลบนั้นพระองค์จะทรงเผาเสียด้วยไฟที่ไม่อาจดับได้ มัทธิว 3:11, 12
In Christ’s day represented in John 6:66 he lost more disciples than any other time. In The Desire of Ages where this passage of John is addressed the methodology of prophetic application was the very reason the disciples left. They could not understand that the literal represented the spiritual, and according to the apostle Paul the literal comes before the spiritual.
ในสมัยของพระคริสต์ซึ่งเป็นภาพแทนใน ยอห์น 6:66 พระองค์ทรงสูญเสียสาวกมากกว่าครั้งใด ๆ ทั้งสิ้น ในหนังสือ ผู้พึงปรารถนาแห่งปวงชน เมื่อกล่าวถึงข้อความตอนนี้ในพระธรรมยอห์น ระเบียบวิธีแห่งการประยุกต์ใช้คำพยากรณ์เองนั้นเป็นเหตุผลที่แท้จริงซึ่งทำให้เหล่าสาวกจากไป พวกเขาไม่อาจเข้าใจได้ว่าสิ่งที่เป็นตัวอักษรเป็นภาพแทนของสิ่งฝ่ายจิตวิญญาณ และตามที่อัครทูตเปาโลกล่าวไว้ สิ่งที่เป็นตัวอักษรมาก่อนสิ่งฝ่ายจิตวิญญาณ
And so it is written, The first man Adam was made a living soul; the last Adam was made a quickening spirit. Howbeit that was not first which is spiritual, but that which is natural; and afterward that which is spiritual. 1 Corinthians 15:45, 46.
ดังนั้นจึงมีเขียนไว้ว่า มนุษย์คนแรกคืออาดัมได้กลายเป็นจิตวิญญาณที่มีชีวิต; แต่อาดัมองค์สุดท้ายได้เป็นวิญญาณผู้ทรงให้ชีวิต ทั้งนี้ สิ่งซึ่งเป็นฝ่ายวิญญาณนั้นมิได้มาก่อน แต่สิ่งซึ่งเป็นฝ่ายธรรมชาติมาก่อน; แล้วภายหลังจึงเป็นสิ่งซึ่งเป็นฝ่ายวิญญาณ 1 โครินธ์ 15:45, 46
Unwilling and therefore unable the Jews refused to understand Christ when he identified that He was the bread of heaven that needed to be eaten. Customs and traditions overruled the methodology that was exercised by Christ himself. Concerning this history Sister White recorded:
พวกยิวไม่เต็มใจ และด้วยเหตุนี้จึงไม่สามารถเข้าใจพระคริสต์ได้ เมื่อพระองค์ทรงชี้ให้เห็นว่าพระองค์คือขนมปังจากสวรรค์ซึ่งจำเป็นต้องรับประทาน ขนบธรรมเนียมและประเพณีได้อยู่เหนือวิธีการที่พระคริสต์เองทรงใช้ เกี่ยวกับประวัติการณ์นี้ ซิสเตอร์ไวท์ได้บันทึกไว้ว่า:
“By the public rebuke of their unbelief these disciples were still further alienated from Jesus. They were greatly displeased, and wishing to wound the Saviour and gratify the malice of the Pharisees, they turned their backs upon Him, and left Him with disdain. They had made their choice, had taken the form without the spirit, the husk without the kernel. Their decision was never afterward reversed; for they walked no more with Jesus.
“โดยการทรงตำหนิความไม่เชื่อของพวกเขาต่อหน้าสาธารณชน สาวกเหล่านี้ยิ่งเหินห่างจากพระเยซูมากขึ้นอีก พวกเขาไม่พอใจอย่างยิ่ง และด้วยปรารถนาจะทำร้ายพระผู้ช่วยให้รอดและสนองความอาฆาตมาดร้ายของพวกฟาริสี พวกเขาจึงหันหลังให้พระองค์ และละจากพระองค์ไปด้วยความดูหมิ่น พวกเขาได้ทำการเลือกของตนแล้ว ได้รับเอารูปแบบโดยปราศจากจิตวิญญาณ เปลือกนอกโดยปราศจากแก่นแท้ การตัดสินใจของพวกเขามิได้กลับคำอีกเลยภายหลัง เพราะพวกเขามิได้ดำเนินร่วมกับพระเยซูอีกต่อไป”
“‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.
“‘พลั่วฝัดข้าวของพระองค์อยู่ในพระหัตถ์ของพระองค์ และพระองค์จะทรงชำระลานนวดของพระองค์ให้หมดจดทั่วถึง และจะทรงรวบรวมข้าวสาลีของพระองค์ไว้ในยุ้งฉาง’ มัทธิว 3:12 นี่เป็นคราวหนึ่งแห่งการชำระให้บริสุทธิ์ โดยถ้อยคำแห่งความจริง แกลบกำลังถูกแยกออกจากข้าวสาลี เพราะพวกเขาเต็มไปด้วยความถือตัวและความชอบธรรมในตนเองเกินกว่าจะยอมรับคำตักเตือน และรักโลกมากเกินกว่าจะยอมรับชีวิตแห่งความถ่อมตน หลายคนจึงหันหนีไปจากพระเยซู หลายคนในทุกวันนี้ก็กำลังกระทำเช่นเดียวกัน จิตวิญญาณทั้งหลายกำลังถูกทดสอบในวันนี้ เหมือนดังที่บรรดาสาวกเหล่านั้นถูกทดสอบในธรรมศาลาที่เมืองคาเปอรนาอุม เมื่อความจริงถูกนำมาเผชิญถึงจิตใจ พวกเขาก็เห็นว่าชีวิตของตนไม่สอดคล้องกับพระประสงค์ของพระเจ้า พวกเขาเห็นถึงความจำเป็นแห่งการเปลี่ยนแปลงอย่างสิ้นเชิงภายในตนเอง แต่พวกเขาไม่เต็มใจที่จะรับงานแห่งการปฏิเสธตนเองนั้นขึ้นกระทำ เพราะฉะนั้นพวกเขาจึงโกรธเมื่อบาปของตนถูกเปิดเผย พวกเขาจากไปด้วยความขุ่นเคืองใจ ดังเช่นบรรดาสาวกที่ละทิ้งพระเยซูไป พร้อมกับบ่นพึมพำว่า ‘ถ้อยคำนี้ก็ยากนัก ใครจะฟังได้?’” ผู้พึงปรารถนาแห่งปวงชน, 392.
It is Malachi’s messenger of the covenant that purges the sons of Levi with fire. He thoroughly purges his floor, separating the wheat from the chaff. He does this work with a fan. The fan is what accomplishes the separation, and the fan is the message of present truth for each respective history where He purifies the sons of Levi. The fan is the Elijah message and messengers, who represent an instrument of judgment.
ทูตแห่งพันธสัญญาของมาลาคีนั่นเองที่ชำระบุตรทั้งหลายของเลวีด้วยไฟ พระองค์ทรงชำระลานนวดของพระองค์อย่างทั่วถ้วน โดยแยกข้าวสาลีออกจากแกลบ พระองค์ทรงกระทำงานนี้ด้วยพลั่วฝัด พลั่วฝัดคือสิ่งที่ทำให้การแยกนั้นสำเร็จ และพลั่วฝัดนั้นคือข่าวสารแห่งความจริงสำหรับปัจจุบันกาลของแต่ละยุคประวัติศาสตร์อันจำเพาะ ซึ่งในยุคเหล่านั้นพระองค์ทรงชำระบุตรทั้งหลายของเลวี พลั่วฝัดนั้นคือข่าวสารของเอลียาห์และบรรดาผู้สื่อสาร ซึ่งเป็นภาพแทนของเครื่องมือแห่งการพิพากษา
Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.
ดูเถิด เราจะใช้ผู้สื่อสารของเราไป และเขาจะเตรียมทางไว้ต่อหน้าเรา และองค์พระผู้เป็นเจ้า ผู้ซึ่งท่านทั้งหลายแสวงหา จะเสด็จมายังพระวิหารของพระองค์โดยฉับพลัน คือผู้สื่อสารแห่งพันธสัญญา ผู้ซึ่งท่านทั้งหลายชื่นชมยินดี ดูเถิด ท่านจะเสด็จมา พระยาห์เวห์จอมโยธาตรัสดังนี้ แต่ผู้ใดเล่าจะทนอยู่ได้ในวันแห่งการเสด็จมาของท่าน? และผู้ใดจะยืนหยัดอยู่ได้เมื่อท่านทรงปรากฏ? เพราะท่านทรงเป็นดังไฟของช่างถลุง และดังสบู่ของคนซักฟอก และท่านจะประทับนั่งดังช่างถลุงและผู้ชำระเงินให้บริสุทธิ์ และท่านจะทรงชำระบรรดาบุตรทั้งหลายของเลวี และถลุงเขาทั้งหลายดังทองคำและเงิน เพื่อว่าเขาทั้งหลายจะได้นำเครื่องบูชาด้วยความชอบธรรมมาถวายแด่พระยาห์เวห์ แล้วเครื่องบูชาของยูดาห์และเยรูซาเล็มจะเป็นที่พอพระทัยแด่พระยาห์เวห์ ดังเช่นในสมัยโบราณ และดังเช่นในปีก่อน ๆ มาลาคี 3:1–4
The one who comes after John the Baptist is He who purges His floor with a fan, and is like a refiner’s fire. The purification process is accomplished by the messenger of the covenant, and therefore identifies a history where the Lord is entering into covenant with a new chosen covenant people. When ancient Israel was delivered from the slavery of Egypt, a theme of that sacred history was the issue of the “firstborn.” Whether it was the death of Egypt’s firstborn, or God’s identification of Israel as His firstborn.
พระองค์ผู้เสด็จมาภายหลังยอห์นผู้ให้บัพติศมา คือพระองค์ผู้ทรงชำระลานนวดของพระองค์ด้วยพลั่วฝัด และทรงเป็นดุจไฟของช่างถลุง กระบวนการชำระให้บริสุทธิ์นี้สำเร็จลุล่วงโดยผู้สื่อสารแห่งพันธสัญญา และด้วยเหตุนี้จึงบ่งชี้ถึงประวัติศาสตร์ช่วงหนึ่งซึ่งองค์พระผู้เป็นเจ้ากำลังเสด็จเข้าทำพันธสัญญากับชนชาติแห่งพันธสัญญาผู้ทรงเลือกสรรกลุ่มใหม่ เมื่ออิสราเอลโบราณได้รับการปลดปล่อยจากความเป็นทาสในอียิปต์ ประเด็นเรื่อง “บุตรหัวปี” เป็นแก่นสำคัญประการหนึ่งของประวัติศาสตร์อันศักดิ์สิทธิ์นั้น ไม่ว่าจะเป็นการตายของบุตรหัวปีแห่งอียิปต์ หรือการที่พระเจ้าทรงระบุว่าอิสราเอลเป็นบุตรหัวปีของพระองค์ก็ตาม
And thou shalt say unto Pharaoh, Thus saith the Lord, Israel is my son, even my firstborn: And I say unto thee, Let my son go, that he may serve me: and if thou refuse to let him go, behold, I will slay thy son, even thy firstborn. Exodus 4:22, 23.
และเจ้าจงทูลฟาโรห์ว่า พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า อิสราเอลเป็นบุตรของเรา เป็นบุตรหัวปีของเรา และเรากล่าวแก่เจ้าว่า จงปล่อยบุตรของเราไป เพื่อเขาจะได้ปรนนิบัติเรา แต่ถ้าเจ้าปฏิเสธไม่ยอมปล่อยเขาไป ดูเถิด เราจะประหารบุตรของเจ้า คือบุตรหัวปีของเจ้า อพยพ 4:22, 23
When God entered into covenant with Israel in the deliverance from Egypt the divine plan was that every firstborn son of each of the tribes would be dedicated to the work of the priesthood. But at the rebellion of the golden calf, it was only the tribe of Levi that stood on Moses’ side of the rebellion. For their faithfulness, God disannulled His plan that each firstborn from every tribe would be dedicated to the priesthood and he passed by the other tribes and gave the tribe of Levi the exclusive right of the priesthood. When the messenger of the covenant purifies the sons of Levi it is representing a history where a former covenant people are being set aside for a new covenant people. This was the case with John the Baptist, the Millerites and will be with the one hundred and forty-four thousand. From 1840 to 1844 a purification process was initiated by the testing issue of the prophetic message that had been given to William Miller. It led to the Lord suddenly coming to his temple on October 22, 1844, but the process of purification did not end until 1863.
เมื่อพระเจ้าทรงเข้าพันธสัญญากับอิสราเอลในการทรงช่วยพวกเขาให้พ้นจากอียิปต์นั้น แผนการของพระเจ้าคือให้บุตรหัวปีทุกคนจากแต่ละเผ่าถูกถวายไว้สำหรับงานปุโรหิต แต่เมื่อเกิดการกบฏเรื่องลูกวัวทองคำนั้น มีเพียงเผ่าเลวีเท่านั้นที่ยืนอยู่ฝ่ายโมเสสท่ามกลางการกบฏนั้น เพราะความสัตย์ซื่อของพวกเขา พระเจ้าจึงทรงยกเลิกแผนการเดิมของพระองค์ที่ให้บุตรหัวปีจากทุกเผ่าถูกถวายแก่ตำแหน่งปุโรหิต และทรงข้ามเผ่าอื่น ๆ ไป โดยประทานสิทธิพิเศษแห่งปุโรหิตให้แก่เผ่าเลวีแต่ผู้เดียว เมื่อผู้สื่อสารแห่งพันธสัญญาทรงชำระบุตรทั้งหลายของเลวีนั้น นี่เป็นภาพแทนของประวัติศาสตร์ที่ชนชาติแห่งพันธสัญญาเดิมกำลังถูกกันออกไปเพื่อชนชาติแห่งพันธสัญญาใหม่ เรื่องนี้เป็นเช่นเดียวกับกรณีของยอห์นผู้ให้บัพติศมา พวกมิลเลอไรต์ และจะเป็นเช่นนั้นกับคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันด้วย ตั้งแต่ปี 1840 ถึงปี 1844 กระบวนการชำระให้บริสุทธิ์ได้เริ่มต้นขึ้นโดยประเด็นแห่งการทดสอบของข่าวสารเชิงพยากรณ์ที่ได้มอบแก่ William Miller อันนำไปสู่การที่องค์พระผู้เป็นเจ้าเสด็จมายังพระวิหารของพระองค์โดยฉับพลันในวันที่ October 22, 1844 แต่กระบวนการแห่งการชำระให้บริสุทธิ์นั้นยังไม่สิ้นสุดลงจนกระทั่งปี 1863
“Both the prophecy of Daniel 8:14, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed,’ and the first angel’s message, ‘Fear God, and give glory to Him; for the hour of His judgment is come,’ pointed to Christ’s ministration in the most holy place, to the investigative judgment, and not to the coming of Christ for the redemption of His people and the destruction of the wicked. The mistake had not been in the reckoning of the prophetic periods, but in the event to take place at the end of the 2300 days. Through this error the believers had suffered disappointment, yet all that was foretold by the prophecy, and all that they had any Scripture warrant to expect, had been accomplished. At the very time when they were lamenting the failure of their hopes, the event had taken place which was foretold by the message, and which must be fulfilled before the Lord could appear to give reward to His servants.
“ทั้งคำพยากรณ์ใน Daniel 8:14 ว่า ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed,’ และข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งว่า ‘Fear God, and give glory to Him; for the hour of His judgment is come,’ ต่างชี้ไปยังพันธกิจการปรนนิบัติของพระคริสต์ในอภิสุทธิสถาน ชี้ไปยังการพิพากษาไต่สวน และมิใช่ชี้ไปยังการเสด็จมาของพระคริสต์เพื่อการไถ่ประชากรของพระองค์และการทำลายคนอธรรม ความผิดพลาดมิได้อยู่ที่การคำนวณช่วงเวลาตามคำพยากรณ์ แต่อยู่ที่เหตุการณ์ซึ่งจะต้องเกิดขึ้นเมื่อสิ้นสุด 2300 วัน โดยผ่านความผิดพลาดนี้ บรรดาผู้เชื่อได้ประสบความผิดหวัง ถึงกระนั้น ทุกสิ่งที่คำพยากรณ์ได้บอกไว้ล่วงหน้า และทุกสิ่งที่พวกเขามีหลักฐานจากพระคัมภีร์ให้คาดหมาย ก็ได้สำเร็จลงแล้ว ในเวลาเดียวกันกับที่พวกเขากำลังคร่ำครวญถึงความล้มเหลวของความหวังของตนนั้น เหตุการณ์ซึ่งข่าวสารนั้นได้บอกไว้ล่วงหน้าก็ได้เกิดขึ้นแล้ว และซึ่งจะต้องสำเร็จก่อนที่องค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงปรากฏเพื่อประทานบำเหน็จแก่ผู้รับใช้ของพระองค์”
“Christ had come, not to the earth, as they expected, but, as foreshadowed in the type, to the most holy place of the temple of God in heaven. He is represented by the prophet Daniel as coming at this time to the Ancient of Days: ‘I saw in the night visions, and, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came’—not to the earth, but—’to the Ancient of Days, and they brought Him near before Him.’ Daniel 7:13.
“พระคริสต์ได้เสด็จมาแล้ว มิใช่มายังแผ่นดินโลกตามที่พวกเขาคาดหมายไว้ แต่ดังที่ได้มีการสำแดงล่วงหน้าไว้ในแบบอย่างนั้น คือเสด็จเข้าสู่สถานบริสุทธิ์ที่สุดแห่งพระวิหารของพระเจ้าในสวรรค์ พระองค์ทรงได้รับการพรรณนาโดยผู้เผยพระวจนะดาเนียลว่า ในเวลานี้พระองค์เสด็จมาหาผู้ชราแห่งวันเวลา: ‘ข้าพเจ้าได้เห็นในนิมิตเวลากลางคืน และดูเถิด มีผู้หนึ่งเหมือนบุตรมนุษย์มาพร้อมกับเมฆแห่งสวรรค์ และได้มา’—มิใช่มายังแผ่นดินโลก แต่—‘มาหาผู้ชราแห่งวันเวลา และเขาทั้งหลายได้นำท่านมาเฝ้าเฉพาะพระพักตร์พระองค์’ ดาเนียล 7:13”
“This coming is foretold also by the prophet Malachi: ‘The Lord, whom ye seek, shall suddenly come to His temple, even the Messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, He shall come, saith the Lord of hosts.’ Malachi 3:1. The coming of the Lord to His temple was sudden, unexpected, to His people. They were not looking for Him there. They expected Him to come to earth, ‘in flaming fire taking vengeance on them that know not God, and that obey not the gospel.’ 2 Thessalonians 1:8.
“การเสด็จมาครั้งนี้ได้รับการพยากรณ์ไว้โดยผู้เผยพระวจนะมาลาคีด้วยว่า: ‘องค์พระผู้เป็นเจ้า ผู้ซึ่งท่านทั้งหลายแสวงหา จะเสด็จมายังพระวิหารของพระองค์โดยฉับพลัน คือทูตแห่งพันธสัญญา ผู้ซึ่งท่านทั้งหลายยินดีชื่นชม ดูเถิด พระองค์จะเสด็จมา ตรัสพระเยโฮวาห์จอมโยธา’ มาลาคี 3:1 การเสด็จมาขององค์พระผู้เป็นเจ้าสู่พระวิหารของพระองค์นั้นเป็นการเสด็จมาอย่างฉับพลัน และไม่เป็นที่คาดหมายสำหรับประชากรของพระองค์ พวกเขามิได้คอยมองหาพระองค์ ณ ที่นั่น พวกเขาคาดว่าพระองค์จะเสด็จมายังโลก ‘ด้วยเปลวเพลิง เพื่อทรงสนองการแก้แค้นแก่บรรดาผู้ที่ไม่รู้จักพระเจ้า และแก่บรรดาผู้ที่ไม่เชื่อฟังข่าวประเสริฐ’ 2 เธสะโลนิกา 1:8.”
“But the people were not yet ready to meet their Lord. There was still a work of preparation to be accomplished for them. Light was to be given, directing their minds to the temple of God in heaven; and as they should by faith follow their High Priest in His ministration there, new duties would be revealed. Another message of warning and instruction was to be given to the church.
“แต่ประชากรยังไม่พร้อมที่จะพบองค์พระผู้เป็นเจ้าของตน ยังมีงานแห่งการเตรียมพร้อมที่จะต้องสำเร็จแก่พวกเขา จะต้องประทานความสว่าง เพื่อชี้นำความคิดของพวกเขาไปยังพระวิหารของพระเจ้าในสวรรค์; และเมื่อพวกเขาติดตามมหาปุโรหิตของตนโดยความเชื่อในการปฏิบัติพระราชกิจของพระองค์ที่นั่น หน้าที่ใหม่ทั้งหลายก็จะถูกสำแดงให้เห็น จะต้องมอบข่าวสารแห่งการตักเตือนและการสั่งสอนอีกประการหนึ่งแก่คริสตจักร”
“Says the prophet: ‘Who may abide the day of His coming? and who shall stand when He appeareth? for He is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: and He shall sit as a refiner and purifier of silver: and He shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness.’ Malachi 3:2, 3. Those who are living upon the earth when the intercession of Christ shall cease in the sanctuary above are to stand in the sight of a holy God without a mediator. Their robes must be spotless, their characters must be purified from sin by the blood of sprinkling. Through the grace of God and their own diligent effort they must be conquerors in the battle with evil. While the investigative judgment is going forward in heaven, while the sins of penitent believers are being removed from the sanctuary, there is to be a special work of purification, of putting away of sin, among God’s people upon earth. This work is more clearly presented in the messages of Revelation 14.
“ผู้เผยพระวจนะกล่าวว่า ‘ใครเล่าจะทนอยู่ได้ในวันเสด็จมาของพระองค์? และใครจะยืนมั่นได้เมื่อพระองค์ทรงปรากฏ? เพราะพระองค์ทรงเป็นดุจไฟของผู้ถลุง และดุจสบู่ของช่างฟอก และพระองค์จะประทับนั่งดังผู้ถลุงและผู้ชำระเงินให้บริสุทธิ์ และพระองค์จะทรงชำระบุตรทั้งหลายของเลวี และถลุงเขาดังทองคำและเงิน เพื่อให้เขาทั้งหลายถวายเครื่องบูชาแด่พระยาห์เวห์ด้วยความชอบธรรม’ มาลาคี 3:2, 3 ผู้ที่มีชีวิตอยู่บนแผ่นดินโลกเมื่อการทรงวิงวอนของพระคริสต์ในสถานบริสุทธิ์เบื้องบนสิ้นสุดลง จะต้องยืนอยู่ต่อพระพักตร์พระเจ้าผู้บริสุทธิ์โดยปราศจากคนกลาง เสื้อผ้าของเขาจะต้องปราศจากมลทิน อุปนิสัยของเขาจะต้องได้รับการชำระให้บริสุทธิ์จากบาปโดยพระโลหิตแห่งการประพรม โดยพระคุณของพระเจ้าและด้วยความเพียรพยายามอย่างจริงจังของตนเอง เขาจะต้องเป็นผู้มีชัยในการต่อสู้กับความชั่ว ขณะที่การพิพากษาไต่สวนกำลังดำเนินไปในสวรรค์ ขณะที่บาปของบรรดาผู้เชื่อที่สำนึกผิดกำลังถูกนำออกไปจากสถานบริสุทธิ์ จะต้องมีงานพิเศษแห่งการชำระให้บริสุทธิ์ คือการละทิ้งบาป ท่ามกลางประชากรของพระเจ้าบนแผ่นดินโลก งานนี้ได้รับการเสนอไว้อย่างชัดเจนยิ่งขึ้นในข่าวสารแห่งวิวรณ์ 14.”
“When this work shall have been accomplished, the followers of Christ will be ready for His appearing. ‘Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years.’ Malachi 3:4. Then the church which our Lord at His coming is to receive to Himself will be a ‘glorious church, not having spot, or wrinkle, or any such thing.’ Ephesians 5:27. Then she will look ‘forth as the morning, fair as the moon, clear as the sun, and terrible as an army with banners.’ Song of Solomon 6:10.
“เมื่อพระราชกิจนี้สำเร็จลุล่วงแล้ว บรรดาผู้ติดตามพระคริสต์ก็จะพร้อมสำหรับการทรงปรากฏของพระองค์ ‘แล้วเครื่องบูชาของยูดาห์และเยรูซาเล็มจะเป็นที่พอพระทัยแด่พระยาห์เวห์ ดังเช่นในสมัยก่อน และดังเช่นในกาลก่อน’ มาลาคี 3:4 แล้วคริสตจักรซึ่งองค์พระผู้เป็นเจ้าของเราจะทรงรับไว้เป็นของพระองค์เมื่อพระองค์เสด็จมานั้น จะเป็น ‘คริสตจักรอันรุ่งโรจน์ ปราศจากมลทิน หรือรอยย่น หรือสิ่งใด ๆ ในทำนองนั้น’ เอเฟซัส 5:27 แล้วนางจะปรากฏ ‘งามผุดผ่องดังรุ่งอรุณ งามดังดวงจันทร์ สุกใสดังดวงอาทิตย์ และน่าเกรงขามดุจกองทัพที่ชูธง’ เพลงซาโลมอน 6:10”
“Besides the coming of the Lord to His temple, Malachi also foretells His second advent, His coming for the execution of the judgment, in these words: ‘And I will come near to you to judgment; and I will be a swift witness against the sorcerers, and against the adulterers, and against false swearers, and against those that oppress the hireling in his wages, the widow, and the fatherless, and that turn aside the stranger from his right, and fear not Me, saith the Lord of hosts.’ Malachi 3:5. Jude refers to the same scene when he says, ‘Behold, the Lord cometh with ten thousands of His saints, to execute judgment upon all, and to convince all that are ungodly among them of all their ungodly deeds.’ Jude 14, 15. This coming, and the coming of the Lord to His temple, are distinct and separate events.
“นอกจากการเสด็จมาขององค์พระผู้เป็นเจ้าสู่พระวิหารของพระองค์แล้ว มาลาคียังได้พยากรณ์ถึงการเสด็จมาครั้งที่สองของพระองค์ คือการเสด็จมาเพื่อทรงดำเนินการพิพากษา ด้วยถ้อยคำดังนี้: ‘เราจะเข้ามาใกล้พวกเจ้าด้วยการพิพากษา และเราจะเป็นพยานอย่างฉับไวเพื่อต่อต้านบรรดาหมอผี ต่อต้านคนล่วงประเวณี ต่อต้านคนที่สาบานเท็จ และต่อต้านคนที่บีบบังคับลูกจ้างในค่าจ้างของเขา บีบบังคับหญิงม่ายและลูกกำพร้า และผู้ที่บิดเบือนสิทธิของคนต่างด้าว และไม่ยำเกรงเรา พระยาห์เวห์จอมโยธาตรัสดังนี้’ มาลาคี 3:5 ยูดาห์กล่าวถึงเหตุการณ์เดียวกันนี้เมื่อท่านกล่าวว่า ‘ดูเถิด องค์พระผู้เป็นเจ้าเสด็จมาพร้อมกับธรรมิกชนของพระองค์นับเป็นหมื่นๆ เพื่อทรงพิพากษาทุกคน และเพื่อทรงเอาผิดคนอธรรมทั้งปวงท่ามกลางพวกเขา เนื่องด้วยการกระทำอธรรมทั้งสิ้นของเขา’ ยูดาห์ 14, 15 การเสด็จมานี้ และการเสด็จมาขององค์พระผู้เป็นเจ้าสู่พระวิหารของพระองค์ เป็นเหตุการณ์ที่แตกต่างและแยกจากกัน.”
“The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 424–426.
“การเสด็จมาของพระคริสต์ในฐานะมหาปุโรหิตของเราเข้าสู่สถานบริสุทธิ์ที่สุด เพื่อการชำระสถานนมัสการให้บริสุทธิ์ ดังที่ปรากฏไว้ใน ดาเนียล 8:14; การเสด็จมาของบุตรมนุษย์ไปยังองค์ผู้เจริญด้วยวันเวลา ดังที่นำเสนอไว้ใน ดาเนียล 7:13; และการเสด็จมาขององค์พระผู้เป็นเจ้าไปยังพระวิหารของพระองค์ ดังที่มาลาคีพยากรณ์ไว้ ล้วนเป็นคำบรรยายถึงเหตุการณ์เดียวกัน; และเหตุการณ์นี้ยังได้รับการแสดงไว้ด้วยโดยการมาของเจ้าบ่าวสู่งานอภิเษกสมรส ซึ่งพระคริสต์ทรงพรรณนาไว้ในอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคน ใน มัทธิว 25” สงครามครั้งยิ่งใหญ่, 424–426.
Four “comings” are referred to in the last paragraph and they are all the same coming symbolized four different ways. One of those “comings” is the parable of the ten virgins.
มีการกล่าวถึง “การเสด็จมา” สี่ครั้งในย่อหน้าสุดท้าย และทั้งหมดนั้นเป็นการเสด็จมาเดียวกันซึ่งถูกใช้เป็นสัญลักษณ์ในสี่ลักษณะที่แตกต่างกัน หนึ่งใน “การเสด็จมา” เหล่านั้นคืออุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคน
“I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.
“ข้าพเจ้ามักถูกกล่าวอ้างถึงอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคน ซึ่งห้าคนเป็นคนมีปัญญา และอีกห้าคนเป็นคนโง่เขลา อุปมานี้ได้สำเร็จแล้วและจะสำเร็จอย่างตรงตามตัวอักษรทุกประการ เพราะมีการประยุกต์ใช้เป็นพิเศษกับยุคเวลานี้ และเช่นเดียวกับข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สาม อุปมานี้ได้สำเร็จแล้วและจะยังคงเป็นความจริงสำหรับปัจจุบันไปจนถึงวาระสุดท้ายของกาลเวลา” Review and Herald, August 19, 1890.
If the four “comings” “are descriptions of the same event,” then those four “comings” that were fulfilled in the beginning of Adventism in the Millerite movement, “will be fulfilled” again “to the very letter” in the Elijah movement at the end of Adventism.
หาก “การเสด็จมา” ทั้งสี่นั้น “เป็นคำพรรณนาถึงเหตุการณ์เดียวกัน” แล้ว “การเสด็จมา” ทั้งสี่นั้นซึ่งได้สำเร็จแล้วในช่วงเริ่มต้นของแอ๊ดเวนติสต์ในขบวนการมิลเลอไรต์ ก็ “จะสำเร็จ” อีกครั้งหนึ่ง “ตามตัวอักษรทุกประการ” ในขบวนการเอลียาห์ ณ ตอนปลายของแอ๊ดเวนติสต์.
William Miller and the Millerites were the representatives of the first angel’s message, and in the same passage from Early Writings that we recently cited, the message of the first angel possessed the identical characteristics of John the Baptist. We cited the passage that says those who rejected the message of John the Baptist could not be benefited by the teachings of Jesus. In the next paragraph she says, “Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary.” Both William Miller and John the Baptist represent instruments of judgment.
วิลเลียม มิลเลอร์และพวกมิลเลอไรต์เป็นตัวแทนแห่งข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่ง และในข้อความตอนเดียวกันจาก *Early Writings* ที่เราเพิ่งอ้างถึงนั้น ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งมีลักษณะเช่นเดียวกันทุกประการกับยอห์นผู้ให้บัพติศมา เราได้อ้างข้อความที่กล่าวว่า บรรดาผู้ที่ปฏิเสธข่าวสารของยอห์นผู้ให้บัพติศมา ย่อมไม่อาจได้รับประโยชน์จากคำสอนของพระเยซูได้ ในย่อหน้าถัดไป นางกล่าวว่า “บรรดาผู้ที่ปฏิเสธข่าวสารแรก ย่อมไม่อาจได้รับประโยชน์จากข่าวสารที่สองได้ และพวกเขาก็มิได้รับประโยชน์จากเสียงร้องเวลาเที่ยงคืนด้วย ซึ่งมีไว้เพื่อเตรียมพวกเขาให้เข้าไปกับพระเยซูโดยความเชื่อสู่สถานที่บริสุทธิ์ที่สุดแห่งสถานบริสุทธิ์ในสวรรค์” ทั้งวิลเลียม มิลเลอร์และยอห์นผู้ให้บัพติศมาต่างเป็นตัวแทนของเครื่องมือแห่งการพิพากษา
Had neither of them appeared, their respective generations would not be held accountable for rejecting light. God used those two messengers to remove the Laodicean cloak of sin, and thus demonstrated the Laodicean nakedness of the former chosen people, by introducing a message that whether accepted or rejected would be used in judgment as a symbol that a prophet had been among them. The history of 1840 to 1844 was typified by the fire coming down on Elijah’s offering on Mount Carmel. The true prophet had been distinguished from the false prophets.
หากทั้งสองมิได้ปรากฏขึ้น คนในยุคสมัยของตนแต่ละยุคก็คงจะไม่ต้องรับผิดชอบต่อการปฏิเสธความสว่าง พระเจ้าทรงใช้ผู้สื่อสารทั้งสองนั้นเพื่อปลดเปลื้องเสื้อคลุมแห่งบาปของชาวเลาดีเซีย และด้วยเหตุนี้จึงทรงสำแดงความเปลือยเปล่าแบบเลาดีเซียของชนชาติที่ทรงเลือกไว้แต่ก่อน โดยการนำข่าวสารหนึ่งเข้ามา ซึ่งไม่ว่าพวกเขาจะยอมรับหรือปฏิเสธ ก็จะถูกใช้ในการพิพากษาเป็นหมายสำคัญว่ามีผู้พยากรณ์อยู่ท่ามกลางพวกเขาแล้ว ประวัติศาสตร์ในช่วง ค.ศ. 1840 ถึง 1844 ได้ถูกทำให้เป็นแบบอย่างโดยไฟที่ตกลงมาบนเครื่องบูชาของเอลียาห์บนภูเขาคารเมล ผู้พยากรณ์แท้ได้ถูกแยกให้เป็นที่ประจักษ์จากบรรดาผู้พยากรณ์เท็จแล้ว
We are at the point where we should outline the purification process that continued after October 22, 1844. Sister White stated that after October 22, 1844 “the people were not yet ready to meet their Lord. There was still a work of preparation to be accomplished for them. Light was to be given, directing their minds to the temple of God in heaven; and as they should by faith follow their High Priest in His ministration there, new duties would be revealed. Another message of warning and instruction was to be given to the church.”
บัดนี้เราอยู่ ณ จุดที่ควรจะสรุปกระบวนการชำระให้บริสุทธิ์ซึ่งดำเนินต่อไปหลังจากวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 ซิสเตอร์ไวท์ได้กล่าวว่า ภายหลังวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 “ประชากรยังไม่พร้อมที่จะพบองค์พระผู้เป็นเจ้าของตน ยังมีงานแห่งการตระเตรียมซึ่งต้องกระทำให้สำเร็จเพื่อพวกเขา จะต้องประทานความสว่างเพื่อนำความคิดของพวกเขาไปยังพระวิหารของพระเจ้าในสวรรค์ และเมื่อพวกเขาติดตามมหาปุโรหิตของตนโดยความเชื่อในพันธกิจของพระองค์ ณ ที่นั้น หน้าที่ใหม่ทั้งหลายก็จะได้รับการเปิดเผย อีกทั้งจะต้องมีการมอบข่าวสารแห่งการตักเตือนและคำสั่งสอนอีกประการหนึ่งแก่คริสตจักร”
When Adventism rejected the “seven times” of Leviticus twenty-six that Daniel called the “oath” of Moses, they lost their ability to recognize that the process of purification continued beyond their initial work of understanding the truths connected with the opening of the judgment.
เมื่อแอ๊ดเวนติสม์ปฏิเสธ “เจ็ดเวลา” ในเลวีนิติ บทที่ยี่สิบหก ซึ่งดาเนียลเรียกว่า “คำปฏิญาณ” ของโมเสส พวกเขาก็สูญเสียความสามารถที่จะตระหนักได้ว่า กระบวนการชำระให้บริสุทธิ์นั้นยังคงดำเนินต่อไปเลยพ้นจากงานเบื้องต้นของตนในการเข้าใจความจริงทั้งหลายที่เกี่ยวเนื่องกับการเปิดฉากของการพิพากษา.
We will address the continued purification process in the next article, and begin to align the horn of true Protestantism that Millerite Adventism received in the 1840’s with the horn of Republicanism.
เราจะกล่าวถึงกระบวนการชำระให้บริสุทธิ์ที่ดำเนินต่อไปนั้นในบทความถัดไป และเริ่มทำให้เขาแห่งโปรเตสแตนต์แท้ซึ่งแอดเวนต์นิยมแบบมิลเลอไรต์ได้รับมาในคริสต์ทศวรรษ 1840 สอดคล้องกับเขาแห่งลัทธิรีพับลิกัน.