We ended the last article with a passage that addresses “a lying spirit.” The following is one of the paragraphs from that passage.
เราได้จบบทความก่อนหน้าด้วยข้อความตอนหนึ่งที่กล่าวถึง “วิญญาณมุสา” ต่อไปนี้คือหนึ่งย่อหน้าจากข้อความตอนนั้น
“Unsanctified ministers are arraying themselves against God. They are praising Christ and the God of this world in the same breath. While professedly they receive Christ, they embrace Barabbas, and by their actions say, ‘Not this Man, but Barabbas.’ Let all who read these lines, take heed. Satan has made his boast of what he can do. He thinks to dissolve the unity which Christ prayed might exist in His church. He says, ‘I will go forth and be a lying spirit to deceive those that I can, to criticize, and condemn, and falsify.’ Let the son of deceit and false witness be entertained by a church that has had great light, great evidence, and that church will discard the message the Lord has sent, and receive the most unreasonable assertions and false suppositions and false theories. Satan laughs at their folly, for he knows what truth is.” Testimonies to Ministers, 409.
“ศาสนาจารย์ที่มิได้ถูกชำระให้บริสุทธิ์กำลังตั้งตนต่อสู้กับพระเจ้า พวกเขากำลังสรรเสริญพระคริสต์และพระแห่งโลกนี้ในลมหายใจเดียวกัน แม้โดยคำประกาศพวกเขาจะรับพระคริสต์ แต่พวกเขากลับโอบรับบารับบัส และโดยการกระทำของตนกล่าวว่า ‘ไม่ใช่คนนี้ แต่เอาบารับบัส’ ให้ทุกคนที่อ่านถ้อยคำเหล่านี้จงระวังให้ดี ซาตานได้โอ้อวดถึงสิ่งที่มันสามารถกระทำได้ มันคิดว่าจะทำลายความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันซึ่งพระคริสต์ทรงอธิษฐานขอให้มีอยู่ในคริสตจักรของพระองค์ มันกล่าวว่า ‘ข้าพเจ้าจะออกไป และจะเป็นวิญญาณมุสาเพื่อหลอกลวงผู้ที่ข้าพเจ้าจะหลอกได้ ให้ติเตียน และกล่าวโทษ และบิดเบือน’ จงปล่อยให้บุตรแห่งการล่อลวงและพยานเท็จได้รับการต้อนรับโดยคริสตจักรที่ได้รับความสว่างยิ่งใหญ่ ได้รับหลักฐานยิ่งใหญ่ แล้วคริสตจักรนั้นจะละทิ้งข่าวสารที่องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงส่งมา และจะรับเอาคำกล่าวอ้างที่ไร้เหตุผลที่สุด รวมทั้งข้อสันนิษฐานเท็จและทฤษฎีเท็จทั้งหลาย ซาตานหัวเราะเยาะความโง่เขลาของพวกเขา เพราะมันรู้ว่าความจริงคืออะไร” Testimonies to Ministers, 409.
Let “the son of deceit and false witness be entertained by a church that has had great light, great evidence, and that church will discard the message the Lord has sent, and receive the most unreasonable assertions and false suppositions and false theories.” In 1863, Millerite Adventism ‘returned’ to the unreasonable and false methodology employed by apostate Protestantism and rejected William Miller’s identification of the seven times of Leviticus twenty-six. The subject of ‘returning’ was represented by the rebels in Numbers fourteen, when they determined to select a captain and return to Egypt.
จงให้ “บุตรแห่งการล่อลวงและพยานเท็จได้รับการต้อนรับโดยคริสตจักรหนึ่งซึ่งได้รับความสว่างอันยิ่งใหญ่ ได้รับหลักฐานอันยิ่งใหญ่ และคริสตจักรนั้นจะละทิ้งข่าวสารที่องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงส่งมา และยอมรับคำกล่าวอ้างที่ไร้เหตุผลอย่างยิ่ง ตลอดจนข้อสมมติอันเป็นเท็จและทฤษฎีอันเป็นเท็จต่าง ๆ” ในปี 1863 มิเลอไรต์แอดเวนติสม์ได้ “หวนกลับ” ไปสู่วิธีวิทยาอันไร้เหตุผลและเป็นเท็จที่โปรเตสแตนต์ผู้ละทิ้งความเชื่อเคยใช้ และได้ปฏิเสธการระบุของวิลเลียม มิลเลอร์เกี่ยวกับเจ็ดกาลเวลาแห่งเลวีนิติ บทที่ 26 เรื่องของการ “หวนกลับ” นั้นได้ถูกถ่ายทอดเป็นภาพแทนโดยพวกกบฏในกันดารวิถี บทที่ 14 เมื่อพวกเขาตัดสินใจเลือกหัวหน้าคนหนึ่งและกลับไปยังอียิปต์
And they said one to another, Let us make a captain, and let us return into Egypt. Numbers 14:4.
และพวกเขาพูดกันว่า “ให้เราตั้งหัวหน้าคนหนึ่งขึ้น และให้เรากลับไปยังอียิปต์เถิด” กันดารวิถี 14:4
The subject of “returning” to apostate Protestantism was also represented by Jeremiah, when in chapter fifteen, he was told that the fallen Protestants could return to him, but he was not to “return” unto them.
ประเด็นเรื่องการ “กลับไป” สู่นิกายโปรเตสแตนต์ที่ละทิ้งความเชื่อ ก็ได้รับการพรรณนาโดยเยเรมีย์เช่นกัน เมื่อในบทที่สิบห้า เขาได้รับคำบอกว่าพวกโปรเตสแตนต์ที่ล้มลงแล้วอาจกลับมาหาเขาได้ แต่เขามิให้ “กลับไป” หาพวกเขา។
I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brazen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. Jeremiah 15:17–20.
ข้าพระองค์มิได้นั่งอยู่ในชุมนุมของบรรดาผู้เยาะเย้ย และมิได้ชื่นชมยินดี ข้าพระองค์นั่งอยู่ลำพังเพราะพระหัตถ์ของพระองค์ เพราะพระองค์ได้ทรงกระทำให้ข้าพระองค์เต็มไปด้วยความเดือดดาล เหตุใดความเจ็บปวดของข้าพระองค์จึงยั่งยืนอยู่เนืองนิตย์ และบาดแผลของข้าพระองค์จึงรักษาไม่หาย ซึ่งไม่ยอมรับการเยียวยาเล่า? พระองค์จะทรงเป็นแก่ข้าพระองค์ดังผู้มุสาโดยสิ้นเชิงหรือ และดังสายน้ำที่เหือดแห้งไปหรือ? เพราะฉะนั้นพระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ถ้าเจ้ากลับมา เราจะนำเจ้ากลับคืนมาอีก และเจ้าจะยืนอยู่ต่อหน้าเรา และถ้าเจ้าแยกสิ่งประเสริฐออกจากสิ่งเลวทราม เจ้าย่อมจะเป็นดังปากของเรา ให้พวกเขากลับมาหาเจ้า แต่เจ้าอย่ากลับไปหาพวกเขา และเราจะกระทำให้เจ้าเป็นกำแพงทองสัมฤทธิ์อันมั่นคงแก่ชนชาตินี้ และพวกเขาจะต่อสู้กับเจ้า แต่จะเอาชนะเจ้าไม่ได้ เพราะเราอยู่กับเจ้า เพื่อช่วยเจ้าให้รอดและเพื่อช่วยกู้เจ้า พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ เยเรมีย์ 15:17–20
Perhaps the clearest prophetic illustration of the principle of not returning to apostate Protestantism is found in the story of the disobedient prophet, who delivered a message of rebuke to Jeroboam, the northern ten tribe’s first king.
บางทีภาพประกอบเชิงพยากรณ์ที่ชัดเจนที่สุดของหลักการที่ว่าไม่ควรหวนกลับไปสู่โปรเตสแตนต์ที่ละทิ้งความเชื่อ อาจพบได้ในเรื่องราวของผู้เผยพระวจนะที่ไม่เชื่อฟัง ผู้ซึ่งได้นำสารแห่งการตำหนิไปยังเยโรโบอัม กษัตริย์องค์แรกของอาณาจักรสิบเผ่าทางเหนือ
And the king said unto the man of God, Come home with me, and refresh thyself, and I will give thee a reward. And the man of God said unto the king, If thou wilt give me half thine house, I will not go in with thee, neither will I eat bread nor drink water in this place: For so was it charged me by the word of the Lord, saying, Eat no bread, nor drink water, nor turn again by the same way that thou camest. So he went another way, and returned not by the way that he came to Bethel. 1 Kings 13:7–10.
แล้วกษัตริย์ตรัสแก่คนของพระเจ้าว่า “จงกลับบ้านไปกับเรา และพักผ่อนให้สดชื่น แล้วเราจะให้บำเหน็จแก่ท่าน” และคนของพระเจ้าทูลกษัตริย์ว่า “แม้พระองค์จะประทานทรัพย์สินแก่ข้าพเจ้าครึ่งหนึ่งของพระนิเวศของพระองค์ ข้าพเจ้าก็จะไม่เข้าไปกับพระองค์ อีกทั้งจะไม่รับประทานอาหารหรือดื่มน้ำในสถานที่นี้ เพราะพระวจนะของพระยาห์เวห์ได้ทรงกำชับข้าพเจ้าไว้ดังนี้ว่า อย่ารับประทานอาหาร อย่าดื่มน้ำ และอย่ากลับไปตามทางเดิมที่เจ้าได้มา” เขาจึงไปอีกทางหนึ่ง และมิได้กลับไปตามทางที่เขามายังเบธเอล 1 พงศ์กษัตริย์ 13:7–10
The disobedient prophet had been told of God not to return the way he came. Millerite Adventism had come out of Protestantism represented by Sardis, and they were not to return. Though the disobedient prophet knew full well not to return the way he came, a false prophet of Jeroboam’s kingdom, told him that God had said that the disobedient prophet should return to the false prophet’s home and eat with him. In spite of God’s direction, he did that very thing. Once he had begun to eat the false prophet’s food, the Bible plainly states the prophet of Samaria had lied.
ผู้เผยพระวจนะที่ไม่เชื่อฟังได้รับพระดำรัสจากพระเจ้าแล้วว่า อย่าได้กลับไปตามทางที่ตนมา มิลเลอไรต์แอดเวนติสม์ได้ออกมาจากโปรเตสแตนต์ซึ่งมีซาร์ดิสเป็นตัวแทน และพวกเขาจะต้องไม่หวนกลับไป ถึงแม้ว่าผู้เผยพระวจนะที่ไม่เชื่อฟังจะรู้อย่างชัดแจ้งแล้วว่าไม่ควรกลับไปตามทางที่ตนมา ผู้เผยพระวจนะเท็จคนหนึ่งแห่งอาณาจักรของเยโรโบอัมก็ได้บอกแก่เขาว่า พระเจ้าได้ตรัสว่าผู้เผยพระวจนะที่ไม่เชื่อฟังควรกลับไปยังเรือนของผู้เผยพระวจนะเท็จและรับประทานอาหารกับเขา แม้จะขัดกับพระบัญชาของพระเจ้า เขาก็ยังทำเช่นนั้นจริง ๆ ครั้นเมื่อเขาเริ่มรับประทานอาหารของผู้เผยพระวจนะเท็จแล้ว พระคัมภีร์ก็กล่าวไว้อย่างชัดเจนว่าผู้เผยพระวจนะแห่งสะมาเรียได้กล่าวมุสา
Now there dwelt an old prophet in Bethel; and his sons came and told him all the works that the man of God had done that day in Bethel: the words which he had spoken unto the king, them they told also to their father. And their father said unto them, What way went he? For his sons had seen what way the man of God went, which came from Judah. And he said unto his sons, Saddle me the ass. So they saddled him the ass: and he rode thereon, And went after the man of God, and found him sitting under an oak: and he said unto him, Art thou the man of God that camest from Judah? And he said, I am. Then he said unto him, Come home with me, and eat bread. And he said, I may not return with thee, nor go in with thee: neither will I eat bread nor drink water with thee in this place: For it was said to me by the word of the Lord, Thou shalt eat no bread nor drink water there, nor turn again to go by the way that thou camest. He said unto him, I am a prophet also as thou art; and an angel spake unto me by the word of the Lord, saying, Bring him back with thee into thine house, that he may eat bread and drink water. But he lied unto him. So he went back with him, and did eat bread in his house, and drank water. 1 Kings 13:11–19.
ครั้งนั้นมีผู้พยากรณ์ชราคนหนึ่งอาศัยอยู่ในเบธเอล และบุตรชายของเขามาเล่าให้เขาฟังถึงบรรดากิจการทั้งสิ้นที่คนของพระเจ้าได้กระทำในวันนั้น ณ เบธเอล ทั้งถ้อยคำที่เขาได้กล่าวแก่กษัตริย์นั้น บุตรชายเหล่านั้นก็ได้เล่าให้บิดาของตนฟังด้วย และบิดาของเขากล่าวแก่พวกเขาว่า “เขาไปทางไหน?” เพราะบุตรชายของเขาได้เห็นว่าคนของพระเจ้าผู้มาจากยูดาห์ไปทางใด แล้วท่านจึงกล่าวแก่บุตรชายว่า “จงผูกอานลาให้เรา” พวกเขาจึงผูกอานลาให้ท่าน และท่านก็ขี่ลาไปบนนั้น แล้วออกติดตามคนของพระเจ้าไป และพบเขากำลังนั่งอยู่ใต้ต้นโอ๊กต้นหนึ่ง ท่านจึงกล่าวแก่เขาว่า “ท่านเป็นคนของพระเจ้าผู้มาจากยูดาห์หรือ?” เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าเป็น” แล้วท่านจึงกล่าวแก่เขาว่า “เชิญกลับบ้านกับข้าพเจ้า และรับประทานอาหารเถิด” เขาจึงตอบว่า “ข้าพเจ้าจะกลับไปกับท่าน หรือเข้าไปกับท่านไม่ได้ อีกทั้งจะไม่รับประทานอาหารหรือดื่มน้ำกับท่านในสถานที่นี้ด้วย เพราะมีพระวจนะของพระยาห์เวห์ตรัสแก่ข้าพเจ้าว่า ‘เจ้าห้ามรับประทานอาหารหรือดื่มน้ำที่นั่น และห้ามกลับไปตามทางที่เจ้ามา’” เขาจึงกล่าวแก่เขาว่า “ข้าพเจ้าก็เป็นผู้พยากรณ์เหมือนท่าน และทูตสวรรค์องค์หนึ่งได้กล่าวแก่ข้าพเจ้าโดยพระวจนะของพระยาห์เวห์ว่า ‘จงพาเขากลับไปกับท่านยังเรือนของท่าน เพื่อเขาจะได้รับประทานอาหารและดื่มน้ำ’” แต่เขาได้กล่าวมุสาแก่เขา เขาจึงกลับไปกับท่าน และได้รับประทานอาหารในเรือนของท่าน และดื่มน้ำ 1 พงศ์กษัตริย์ 13:11–19
The disobedient prophet ate and drank with the lying prophet of Samaria, meaning he accepted the message of an apostate prophet, and rejected the message of the Lord. The message he had faithfully delivered the same day. He knew full well he was not to return, but he did it anyway. Sister White informs us that if the “son of deceit and false witness be entertained by a church that has had great light, great evidence, and that church will discard the message the Lord has sent.” In Millerite history the first angel had lightened the earth with its glory. In 1840, the first angel’s message was carried to every mission station in the world.
ผู้พยากรณ์ผู้ไม่เชื่อฟังได้กินและดื่มร่วมกับผู้พยากรณ์มุสาแห่งสะมาเรีย หมายความว่าเขายอมรับข่าวสารของผู้พยากรณ์ผู้ละทิ้งความเชื่อ และปฏิเสธข่าวสารขององค์พระผู้เป็นเจ้า ซึ่งเป็นข่าวสารที่เขาเองได้ประกาศอย่างซื่อสัตย์ในวันเดียวกันนั้น เขารู้อยู่เต็มอกว่าเขาไม่ควรกลับไป แต่กระนั้นเขาก็ยังทำเช่นนั้น ซิสเตอร์ไวท์แจ้งแก่เราว่า หาก “บุตรแห่งการล่อลวงและพยานเท็จได้รับการต้อนรับจากคริสตจักรที่ได้รับความสว่างยิ่งใหญ่ หลักฐานอันยิ่งใหญ่ คริสตจักรนั้นก็จะละทิ้งข่าวสารที่องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงส่งมา” ในประวัติศาสตร์ของกลุ่มมิลเลอไรต์ ทูตสวรรค์องค์แรกได้ส่องสว่างแก่แผ่นดินโลกด้วยพระสิริของตนแล้ว ในปี ค.ศ. 1840 ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์แรกได้ถูกนำไปยังทุกสถานีมิชชันทั่วโลก
“The tidings of the Lord’s soon coming in power and great glory to our world is truth, and in 1840 many voices were raised in its proclamation.” Manuscript Releases, volume 9, 134.
“ข่าวสารเรื่องการเสด็จมาในไม่ช้าขององค์พระผู้เป็นเจ้าสู่โลกของเราด้วยฤทธิ์เดชและพระสิริอันยิ่งใหญ่นั้นเป็นความจริง และในปี 1840 มีเสียงจำนวนมากถูกยกขึ้นในการประกาศข่าวสารนั้น” Manuscript Releases, เล่ม 9, หน้า 134.
Shortly thereafter, Millerite Adventism returned to “the lie” of apostate Protestantism’s methodology, and discarded “the message of the Lord” which God had sent through William Miller. They discarded the message of Moses as presented by Elijah, and the “lie” received at the beginning in Millerite history, represents the “lie” that is believed at the end; the “lie” which brings strong delusion upon Laodicean Adventism.
ไม่นานหลังจากนั้น มิเลอไรต์แอ๊ดเวนติสม์ก็กลับไปสู่ “คำมุสา” แห่งระเบียบวิธีของโปรเตสแตนต์ผู้ละทิ้งความเชื่อ และละทิ้ง “ข่าวสารขององค์พระผู้เป็นเจ้า” ซึ่งพระเจ้าทรงส่งมาผ่านวิลเลียม มิลเลอร์ พวกเขาได้ละทิ้งข่าวสารของโมเสสตามที่เอลียาห์นำเสนอ และ “คำมุสา” ซึ่งได้รับไว้ ณ เบื้องต้นในประวัติศาสตร์ของมิเลอไรต์นั้น เป็นตัวแทนของ “คำมุสา” ที่ถูกเชื่อในที่สุดปลาย; คือ “คำมุสา” ที่นำความลุ่มหลงอย่างแรงกล้ามาสู่แอ๊ดเวนติสม์แห่งเลาดีเซีย.
And with all deceivableness of unrighteousness in them that perish; because they received not the love of the truth, that they might be saved. And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2:10–12.
และด้วยกลอุบายแห่งความอธรรมทุกอย่างในบรรดาผู้ที่กำลังพินาศ เพราะเขาทั้งหลายมิได้รับความรักในความจริง เพื่อเขาจะได้รอด และเพราะเหตุนี้ พระเจ้าจึงจะทรงส่งความหลงผิดอย่างแรงกล้ามาถึงเขา เพื่อเขาจะได้เชื่อเรื่องมุสา เพื่อว่าบรรดาผู้ที่มิได้เชื่อความจริง แต่ยินดีในความอธรรม จะถูกพิพากษาลงโทษทั้งหมด 2 เธสะโลนิกา 2:10–12
We are attempting to demonstrate the role of Elijah as a symbol in connection with the parallel histories of the horn of Protestantism and the horn of Republicanism during the period that the sixth kingdom of Bible prophecy reigns. The difficulty in bringing all the issues of 1863 together prophetically, at least for me, is the various interrelated lines that border on the concept of “circuitous logic”. A straight forward logic is always the best approach, but identifying divine truths and the relationships of those truths to each other is a difficult work, for they are found in the Bible “here a little and there a little.”
เรากำลังพยายามแสดงให้เห็นบทบาทของเอลียาห์ในฐานะสัญลักษณ์ที่สัมพันธ์กับประวัติศาสตร์คู่ขนานของเขาแห่งโปรเตสแตนต์นิยมและเขาแห่งสาธารณรัฐนิยม ในช่วงเวลาที่อาณาจักรที่หกแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ทรงครอบครองอยู่ ความยากลำบากในการรวบรวมประเด็นทั้งหมดของปี 1863 เข้าด้วยกันในเชิงคำพยากรณ์ อย่างน้อยสำหรับข้าพเจ้า ก็คือแนวเส้นต่าง ๆ ที่เชื่อมโยงสัมพันธ์กันหลายประการซึ่งเฉียดเข้าใกล้แนวคิดของ “ตรรกะแบบอ้อมค้อม” ตรรกะที่ตรงไปตรงมาย่อมเป็นแนวทางที่ดีที่สุดเสมอ แต่การระบุความจริงของพระเจ้าและความสัมพันธ์ของความจริงเหล่านั้นต่อกันและกันเป็นงานที่ยาก เพราะสิ่งเหล่านั้นพบได้ในพระคัมภีร์ “ที่นี่นิดและที่นั่นหน่อย”
Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little. Isaiah 28:9, 10.
พระองค์จะทรงสั่งสอนความรู้แก่ผู้ใด? และจะทรงกระทำให้ผู้ใดเข้าใจคำสอน? คือผู้ที่หย่านมแล้ว และถูกพาออกจากอกแม่แล้ว เพราะต้องมีบัญญัติซ้อนบัญญัติ บัญญัติซ้อนบัญญัติ; บรรทัดซ้อนบรรทัด บรรทัดซ้อนบรรทัด; ที่นี่นิดหนึ่ง และที่นั่นนิดหนึ่ง อิสยาห์ 28:9, 10
It is also a difficult work when your target audience consists of those that are familiar with the primary truths you are addressing, but others are new to it all. Virtually all the truths I intend to give an overview of in this article, can be found in Habakkuk’s Tables. For fear of sounding as if I am using ‘circuitous logic’, I am going to tell you where we are going, in advance of actually going there.
นอกจากนี้ ยังเป็นงานที่ยากเมื่อกลุ่มผู้อ่านเป้าหมายของท่านประกอบด้วยทั้งผู้ที่คุ้นเคยกับความจริงหลักซึ่งท่านกำลังกำหนดประเด็นอยู่ และผู้อื่นที่ยังใหม่ต่อสิ่งทั้งปวงนี้ แทบทุกความจริงที่ข้าพเจ้าตั้งใจจะกล่าวโดยสังเขปในบทความนี้ สามารถพบได้ใน Habakkuk’s Tables เพื่อมิให้ฟังราวกับว่าข้าพเจ้ากำลังใช้ “ตรรกะวกวน” ข้าพเจ้าจึงจะบอกท่านล่วงหน้าว่าเรากำลังจะไปที่ใด ก่อนที่เราจะไปถึงที่นั่นจริง ๆ
In 1863, Laodicean Millerite Adventism set up an image of jealousy. The image of jealousy represents the first of Laodicean Adventism’s four generations.
ในปี 1863 ลัทธิแอดเวนติสม์แบบมิลเลอไรต์แห่งเลาดีเซียได้ตั้งรูปเคารพแห่งความหึงหวงขึ้น รูปเคารพแห่งความหึงหวงนั้นเป็นตัวแทนของคนรุ่นแรกจากสี่รุ่นของลัทธิแอดเวนติสม์แห่งเลาดีเซีย
Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. Ezekiel 8:5.
แล้วพระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า บุตรแห่งมนุษย์เอ๋ย บัดนี้จงเงยตาของเจ้าไปทางทิศเหนือ ข้าพเจ้าจึงเงยตาไปทางทิศเหนือ และดูเถิด ทางทิศเหนือที่ประตูแท่นบูชา มีรูปเคารพแห่งความหึงหวงนี้อยู่ที่ทางเข้า เอเสเคียล 8:5
The four generations of the Seventh-day Adventist church are represented in various passages of Scripture, but I employ Ezekiel eight as the primary point of reference. The reason for this is that chapter eight leads into chapter nine. In Ezekiel nine, the sealing of the one hundred and forty-four thousand is illustrated, and in Testimonies, volume five, Sister White clearly identifies this fact. In Sister White’s comments she clearly addresses two classes of worshippers in Jerusalem when the sealing takes place. Ezekiel does the same thing, and the class that does not receive the seal are represented in chapter eight.
คริสตจักรเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสทั้งสี่ชั่วอายุคนได้รับการพรรณนาไว้ในพระคัมภีร์ตอนต่าง ๆ แต่ข้าพเจ้าใช้เอเสเคียลบทที่ 8 เป็นจุดอ้างอิงหลัก เหตุผลก็เพราะว่าบทที่ 8 นำไปสู่บทที่ 9 ในเอเสเคียลบทที่ 9 มีการพรรณนาถึงการประทับตราของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน และใน Testimonies เล่มที่ห้า ซิสเตอร์ไวท์ได้ระบุข้อเท็จจริงนี้ไว้อย่างชัดเจน ในคำอธิบายของซิสเตอร์ไวท์นั้น ท่านได้กล่าวถึงผู้นมัสการในกรุงเยรูซาเล็มสองจำพวกอย่างชัดแจ้งในเวลาที่มีการประทับตรา เอเสเคียลก็กระทำเช่นเดียวกัน และจำพวกที่ไม่ได้รับตรานั้นได้รับการพรรณนาไว้ในบทที่ 8
“The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’
“คนจำพวกที่ไม่รู้สึกโศกเศร้าต่อความเสื่อมถอยฝ่ายจิตวิญญาณของตนเอง และไม่คร่ำครวญถึงบาปของผู้อื่น จะถูกปล่อยไว้โดยปราศจากตราประทับของพระเจ้า องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงมอบหมายแก่ผู้สื่อสารของพระองค์ คือบรรดาชายผู้ถืออาวุธสังหารอยู่ในมือว่า ‘จงตามเขาไปทั่วนคร และจงประหารเสีย อย่าให้ตาของเจ้าปรานี และอย่าได้มีความสงสารเลย จงฆ่าให้สิ้นทั้งคนแก่และคนหนุ่ม ทั้งหญิงพรหมจารี และเด็กเล็ก และผู้หญิง แต่จงอย่าเข้าใกล้ผู้ใดที่มีเครื่องหมายนั้นอยู่บนตัวเขา และจงเริ่มต้นที่สถานนมัสการของเรา’ แล้วพวกเขาก็เริ่มต้นที่พวกผู้เฒ่าซึ่งอยู่หน้าพระนิเวศนั้น”
“Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.” Testimonies, volume 5, 211.
“ที่นี่เราจะเห็นได้ว่าคริสตจักร—สถานนมัสการอันบริสุทธิ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า—เป็นสิ่งแรกที่ต้องรับการประทุษจากพระพิโรธของพระเจ้า พวกผู้อาวุโส ทั้งหลายผู้ซึ่งพระเจ้าได้ทรงประทานความสว่างอันยิ่งใหญ่แก่เขา และผู้ซึ่งได้ยืนหยัดเป็นผู้พิทักษ์ผลประโยชน์ฝ่ายจิตวิญญาณของประชาชน ได้ทรยศต่อความไว้วางใจที่ได้รับมอบหมาย พวกเขาได้รับเอาท่าทีที่ว่า เราไม่จำเป็นต้องคอยดูหมายสำคัญอัศจรรย์และการสำแดงฤทธานุภาพของพระเจ้าอย่างเด่นชัดดังเช่นในสมัยก่อน กาลเวลาได้เปลี่ยนไปแล้ว ถ้อยคำเหล่านี้กลับทำให้ความไม่เชื่อของเขาเข้มแข็งขึ้น และเขาทั้งหลายกล่าวว่า ‘พระยาห์เวห์จะไม่ทรงกระทำความดี และพระองค์ก็จะไม่ทรงกระทำความชั่ว’ พระองค์ทรงเปี่ยมด้วยพระเมตตาเกินกว่าจะเสด็จมาเยี่ยมประชากรของพระองค์ด้วยการพิพากษา ดังนั้น ‘สันติภาพและความปลอดภัย’ จึงเป็นเสียงร้องจากบรรดาผู้ที่จะไม่เปล่งเสียงของตนอีกเลยดุจเสียงแตร เพื่อสำแดงการละเมิดของประชากรของพระเจ้าและบาปทั้งหลายของวงศ์วานยาโคบ สุนัขใบ้เหล่านี้ที่ไม่ยอมเห่า คือบรรดาผู้ที่ได้รับการแก้แค้นอันชอบธรรมจากพระเจ้าผู้ทรงพระพิโรธ ชายหญิง เด็กสาว และเด็กเล็กทั้งหลาย ต่างพินาศไปพร้อมกันทั้งสิ้น” Testimonies, volume 5, 211.
Chapter eight is describing those in Jerusalem–“the church” that in the fourth of the four generations–represented as bowing down to the sun.
บทที่แปดกำลังพรรณนาถึงผู้ที่อยู่ในกรุงเยรูซาเล็ม—“คริสตจักร” ในชนรุ่นที่สี่ของสี่ชั่วอายุคน—ซึ่งถูกแสดงเป็นภาพว่ากำลังก้มกราบดวงอาทิตย์
And he brought me into the inner court of the Lord’s house, and, behold, at the door of the temple of the Lord, between the porch and the altar, were about five and twenty men, with their backs toward the temple of the Lord, and their faces toward the east; and they worshipped the sun toward the east. Then he said unto me, Hast thou seen this, O son of man? Is it a light thing to the house of Judah that they commit the abominations which they commit here? for they have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose. Therefore will I also deal in fury: mine eye shall not spare, neither will I have pity: and though they cry in mine ears with a loud voice, yet will I not hear them. Ezekiel 8:16–18.
แล้วท่านทรงพาข้าพเจ้าเข้าไปยังลานชั้นในแห่งพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และดูเถิด ที่ประตูพระวิหารของพระยาห์เวห์ ระหว่างมุขกับแท่นบูชา มีชายประมาณยี่สิบห้าคน หันหลังให้พระวิหารของพระยาห์เวห์ และหันหน้าไปทางทิศตะวันออก และพวกเขาก็นมัสการดวงอาทิตย์ทางทิศตะวันออก แล้วพระองค์ตรัสแก่ข้าพเจ้าว่า “โอ บุตรแห่งมนุษย์เอ๋ย เจ้าได้เห็นสิ่งนี้หรือ? การที่พงศ์พันธุ์ยูดาห์กระทำสิ่งน่าสะอิดสะเอียนซึ่งพวกเขากระทำกันที่นี่นั้น เป็นเรื่องเล็กน้อยหรือ? เพราะพวกเขาได้ทำให้แผ่นดินเต็มไปด้วยความทารุณ และได้หวนกลับมายั่วยุเราให้กริ้ว และดูเถิด พวกเขาเอากิ่งไม้มาจ่อที่จมูกของตน เพราะฉะนั้น เราจะกระทำด้วยความพิโรธเช่นกัน นัยน์ตาของเราจะไม่ไว้ชีวิต ทั้งเราจะไม่เมตตา และแม้พวกเขาจะร้องเสียงดังในหูของเรา เราก็จะไม่ฟังพวกเขา” เอเสเคียล 8:16–18
Just as with the evil report of the ten spies, the twenty-five leaders of the rebellion that are worshipping the sun have “provoked” the Lord to anger. The Sunday law is the “day of provocation” which the prophets point forward to. Chapter nine describes those that receive the seal of God at the same point in time, for it is simply repeating and enlarging upon chapter eight.
เช่นเดียวกับรายงานอันชั่วร้ายของสายลับสิบคนนั้น ผู้นำยี่สิบห้าคนของการกบฏซึ่งกำลังนมัสการดวงอาทิตย์ได้ “ยั่วพระพิโรธ” ขององค์พระผู้เป็นเจ้าให้ทรงกริ้วขึ้น กฎหมายวันอาทิตย์คือ “วันแห่งการยั่วยุพระพิโรธ” ซึ่งบรรดาผู้เผยพระวจนะได้ชี้ล่วงหน้าไปถึง บทที่เก้าพรรณนาถึงบรรดาผู้ที่ได้รับตราประทับของพระเจ้า ณ ช่วงเวลาเดียวกันนั้น เพราะเป็นเพียงการกล่าวซ้ำและขยายความจากบทที่แปดเท่านั้น
“This sealing of the servants of God [Revelation seven] is the same that was shown to Ezekiel in vision.” Testimonies to Ministers, 445.
“การประทับตราผู้รับใช้ของพระเจ้านี้ [วิวรณ์ บทที่เจ็ด] เป็นสิ่งเดียวกันกับที่ได้ทรงสำแดงแก่นิมิตของเอเสเคียล” Testimonies to Ministers, 445.
In 1863, the first generation of Laodicean Adventism began its wandering through the wilderness. The prophetic history that identifies the image of jealousy in 1863, was the golden calf of Aaron. The prophetic characteristics of the golden calf are that it was an image of a beast, and it was gold. Gold is the symbol of Babylon, so Aaron’s golden calf was the image of the beast of Babylon. The image of the beast is only defined as the combination of church and state with the church in control of the relationship.
ในปี 1863 ชนอาดเวนตีสต์ฝ่ายเลาดีเซียรุ่นแรกเริ่มต้นการพเนจรผ่านถิ่นทุรกันดารของตน ประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์ที่ระบุรูปเคารพแห่งความหึงหวงในปี 1863 นั้น คือวัวทองคำของอาโรน ลักษณะเชิงพยากรณ์ของวัวทองคำคือ มันเป็นรูปเคารพของสัตว์ร้าย และมันเป็นทองคำ ทองคำเป็นสัญลักษณ์ของบาบิโลน ดังนั้น วัวทองคำของอาโรนจึงเป็นรูปเคารพของสัตว์ร้ายแห่งบาบิโลน รูปเคารพของสัตว์ร้ายถูกนิยามไว้เพียงว่าเป็นการผสมผสานกันของคริสตจักรกับรัฐ โดยมีคริสตจักรเป็นฝ่ายควบคุมความสัมพันธ์นั้น
“But what is the ‘image to the beast’? and how is it to be formed? The image is made by the two-horned beast, and is an image to the beast. It is also called an image of the beast. Then to learn what the image is like and how it is to be formed we must study the characteristics of the beast itself—the papacy.
“แต่ ‘รูปเคารพของสัตว์ร้าย’ คืออะไร? และมันจะถูกทำขึ้นอย่างไร? รูปเคารพนั้นถูกสร้างขึ้นโดยสัตว์ร้ายที่มีสองเขา และเป็นรูปเคารพของสัตว์ร้ายนั้น อีกทั้งยังถูกเรียกว่าเป็นรูปเคารพแห่งสัตว์ร้ายด้วย ดังนั้น เพื่อจะเข้าใจว่ารูปเคารพนั้นมีลักษณะเช่นไร และจะถูกสร้างขึ้นอย่างไร เราจำเป็นต้องศึกษาลักษณะเฉพาะของตัวสัตว์ร้ายเอง—คือสันตะปาปา”
“When the early church became corrupted by departing from the simplicity of the gospel and accepting heathen rites and customs, she lost the Spirit and power of God; and in order to control the consciences of the people, she sought the support of the secular power. The result was the papacy, a church that controlled the power of the state and employed it to further her own ends, especially for the punishment of ‘heresy.’ In order for the United States to form an image of the beast, the religious power must so control the civil government that the authority of the state will also be employed by the church to accomplish her own ends.” The Great Controversy, 443.
“เมื่อคริสตจักรยุคแรกเสื่อมทรามลงโดยการละทิ้งความเรียบง่ายของข่าวประเสริฐและยอมรับพิธีกรรมและจารีตของคนนอกศาสนา นางก็สูญเสียพระวิญญาณและฤทธานุภาพของพระเจ้า; และเพื่อจะควบคุมมโนธรรมของประชาชน นางจึงแสวงหาการสนับสนุนจากอำนาจฝ่ายบ้านเมือง ผลที่เกิดขึ้นคือสันตะปาปา คือคริสตจักรที่ควบคุมอำนาจของรัฐและใช้อำนาจนั้นเพื่อส่งเสริมจุดมุ่งหมายของตนเอง โดยเฉพาะเพื่อการลงโทษ ‘ความเชื่อนอกรีต’ เพื่อให้สหรัฐอเมริกาสร้างรูปของสัตว์ร้ายนั้นขึ้นมา อำนาจทางศาสนาจะต้องควบคุมรัฐบาลพลเรือนเสียจนว่าอำนาจของรัฐจะถูกคริสตจักรนำไปใช้ด้วย เพื่อบรรลุจุดมุ่งหมายของตนเอง” The Great Controversy, 443.
The calf built by Aaron, was built when Moses was receiving the Ten Commandments. The second commandment forbids the worship of idols, and includes a partial description of God’s character, when it identifies God as a jealous God.
ลูกวัวที่อาโรนสร้างขึ้นนั้น ถูกสร้างขึ้นในขณะที่โมเสสกำลังรับพระบัญญัติสิบประการ พระบัญญัติข้อที่สองทรงห้ามการนมัสการรูปเคารพ และรวมถึงคำพรรณนาบางส่วนเกี่ยวกับพระลักษณะของพระเจ้า เมื่อระบุว่าพระเจ้าทรงเป็นพระเจ้าผู้หวงแหน.
Thou shalt not make unto thee any graven image, or any likeness of anything that is in heaven above, or that is in the earth beneath, or that is in the water under the earth: Thou shalt not bow down thyself to them, nor serve them: for I the Lord thy God am a jealous God, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation of them that hate me; And showing mercy unto thousands of them that love me, and keep my commandments. Exodus 20:4–6.
“อย่าทำรูปเคารพสลักสำหรับตน หรือทำรูปจำลองสิ่งใด ๆ ซึ่งอยู่ในฟ้าสวรรค์เบื้องบน หรือที่อยู่ในแผ่นดินเบื้องล่าง หรือที่อยู่ในน้ำใต้แผ่นดินนั้น อย่ากราบไหว้หรือปรนนิบัติรูปเหล่านั้น เพราะเราคือพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า เป็นพระเจ้าผู้หวงแหน ผู้ลงโทษความชั่วช้าของบิดาตกแก่บุตรหลานถึงสามชั่วและสี่ชั่วอายุของผู้ที่ชังเรา และสำแดงพระเมตตาแก่คนเป็นพัน ๆ ชั่วอายุของผู้ที่รักเราและรักษาบัญญัติของเรา” อพยพ 20:4–6
Aaron’s image of the golden calf, being an idol, represents an image of jealousy, for it produced the righteous indignation that compelled Moses to throw down and break the first two tables of the Ten Commandments. We intend to show that the counterfeit chart of 1863, was represented by Aaron’s golden calf. God’s jealousy was manifested towards Aaron’s golden calf, for the golden calf represented a false god. The calf was the counterfeit representation of God. Aaron proclaimed that it represented the gods that had delivered them from Egyptian bondage. The two tables which Moses broke in that very history, were a “transcript” of the true God’s character, the God that had actually brought them out of Egypt. The counterfeit chart produced in 1863, is an image of jealousy, for it broke the two tables of Habakkuk chapter two by removing the seven times of Moses’ oath.
รูปวัวทองคำของอาโรน ซึ่งเป็นรูปเคารพนั้น เป็นภาพแห่งความหึงหวง เพราะมันก่อให้เกิดความกริ้วอันชอบธรรมซึ่งบังคับให้โมเสสขว้างแผ่นศิลาสองแผ่นแรกแห่งพระบัญญัติสิบประการลงและทำให้แตก เรามุ่งหมายจะแสดงว่า แผนภูมิปลอมแปลงของปี 1863 นั้น ได้รับการแทนด้วยวัวทองคำของอาโรน ความหึงหวงของพระเจ้าทรงสำแดงต่อวัวทองคำของอาโรน เพราะวัวทองคำนั้นเป็นตัวแทนของพระเท็จ วัวนั้นเป็นภาพแทนปลอมแปลงของพระเจ้า อาโรนได้ประกาศว่ามันเป็นตัวแทนของพระทั้งหลายที่ได้ช่วยพวกเขาให้พ้นจากความเป็นทาสในอียิปต์ แผ่นศิลาทั้งสองที่โมเสสทำแตกในประวัติการณ์นั้น เป็น “สำเนา” แห่งพระลักษณะของพระเจ้าที่แท้จริง คือพระเจ้าผู้ซึ่งได้นำพวกเขาออกจากอียิปต์จริง ๆ แผนภูมิปลอมแปลงที่จัดทำขึ้นในปี 1863 เป็นภาพแห่งความหึงหวง เพราะมันได้ทำให้แผ่นศิลาทั้งสองแห่งฮาบากุกบทที่สองแตกเสีย โดยการตัด “เจ็ดกาลเวลา” แห่งคำปฏิญาณของโมเสสออกไป
“I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74, 75.
“ข้าพเจ้าได้เห็นว่าแผนภูมิปี 1843 นั้นได้รับการกำกับโดยพระหัตถ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า และไม่ควรถูกแก้ไขเปลี่ยนแปลง; ตัวเลขทั้งหลายนั้นเป็นไปตามที่พระองค์ทรงประสงค์; พระหัตถ์ของพระองค์ทรงปกคลุมอยู่ และทรงซ่อนความผิดพลาดประการหนึ่งไว้ในตัวเลขบางส่วน เพื่อไม่ให้ผู้ใดมองเห็นได้ จนกว่าพระหัตถ์ของพระองค์จะถูกยกออกไป” Early Writings, 74, 75.
Further Ellen White adds to the command not to altar the 1843 chart, with the qualifications of “except by inspiration.”
ยิ่งไปกว่านั้น เอลเลน ไวท์ยังได้เพิ่มเติมต่อคำสั่งมิให้เปลี่ยนแปลงแผนภูมิปี 1843 โดยมีข้อกำหนดว่า “เว้นแต่โดยการดลใจ”
“I saw that the old chart was directed by the Lord, and that not a figure of it should be altered except by inspiration. I saw that the figures of the chart were as God would have them, and that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none should see it till His hand was removed.” Spalding and Magan, 2.
“ข้าพเจ้าเห็นว่าแผนภูมิเก่านั้นได้รับการทรงนำโดยองค์พระผู้เป็นเจ้า และไม่ควรแก้ไขแม้แต่ตัวเลขใด ๆ ในนั้น เว้นแต่โดยการดลใจ ข้าพเจ้าเห็นว่าตัวเลขทั้งหลายบนแผนภูมินั้นเป็นไปตามที่พระเจ้าทรงประสงค์ให้เป็น และพระหัตถ์ของพระองค์ได้ปกคลุมและซ่อนความผิดพลาดอย่างหนึ่งไว้ในตัวเลขบางตัว เพื่อมิให้ผู้ใดเห็น จนกว่าพระหัตถ์ของพระองค์จะถูกยกออกไป” Spalding and Magan, 2.
James and Ellen White were living with Otis Nichol’s family, when Nichol’s prepared and produced the 1850 chart. The only thing that was “altered” with the 1850 chart, was that the year ‘1844’ was used to replace the year ‘1843,’ that had been represented upon the 1843 chart. The only thing “altered” was a correction of the “mistake” that God had held His hand over. The inspiration of the prophetess was in the very home where the 1843 chart was “altered” into the 1850 chart, and the seven times of Leviticus twenty-six remained enshrined upon that chart, as it had been on the 1843 chart.
ยากอบและเอลเลน ไวท์อาศัยอยู่กับครอบครัวของโอทิส นิโคล ขณะที่ครอบครัวนิโคลได้จัดทำและผลิตแผนภูมิปี 1850 สิ่งเดียวที่ถูก “เปลี่ยนแปลง” ในแผนภูมิปี 1850 ก็คือ การใช้ปี ‘1844’ แทนปี ‘1843’ ซึ่งได้ถูกแสดงไว้บนแผนภูมิปี 1843 สิ่งเดียวที่ถูก “เปลี่ยนแปลง” ก็คือการแก้ไข “ความผิดพลาด” ที่พระเจ้าได้ทรงยับยั้งพระหัตถ์ของพระองค์ไว้เหนือสิ่งนั้น การดลใจของผู้เผยพระวจนะสตรีอยู่ในบ้านหลังเดียวกันนั้นเอง ที่ซึ่งแผนภูมิปี 1843 ถูก “เปลี่ยนแปลง” เป็นแผนภูมิปี 1850 และเจ็ดวาระแห่งเลวีนิติ บทที่ยี่สิบหกยังคงได้รับการธำรงไว้บนแผนภูมินั้น ดังเช่นที่เคยเป็นอยู่บนแผนภูมิปี 1843
The second commandment includes another piece of this prophetic puzzle, for it identifies that God counts the generations until He visits the iniquity that occurs. 1863, began the first of four generations of the Seventh-day Adventist church, for the Millerite movement ended at that point.
พระบัญญัติข้อที่สองประกอบด้วยอีกชิ้นหนึ่งของภาพปริศนาเชิงพยากรณ์นี้ เพราะพระบัญญัตินั้นชี้ให้เห็นว่าพระเจ้าทรงนับบรรดาชั่วอายุคน จนกว่าพระองค์จะเสด็จมาเยี่ยมโทษความชั่วช้าที่ได้เกิดขึ้น ปี 1863 เป็นจุดเริ่มต้นของชั่วอายุคนแรกในสี่ชั่วอายุของคริสตจักรเซเวนธ์เดย์แอ๊ดเวนตีส เพราะขบวนการมิลเลอไรต์ได้สิ้นสุดลง ณ จุดนั้น.
The two tables of the Ten Commandments typify the two tables of Habakkuk, but they also typify the two wave loaves of Pentecost, which were the only offering in the sanctuary service that included sin. The manifestation of God’s power in the giving of the Ten Commandments, the manifestation of God’s power at the Pentecostal outpouring and the manifestation of God’s power in the history of the two charts of the Millerites, all typify the final manifestation of the outpouring of the Holy Spirit in the latter rain. The two wave loaves of Pentecost represent the one hundred and forty-four thousand who are lifted up as an ensign during the latter rain.
แผ่นศิลาสองแผ่นแห่งพระบัญญัติสิบประการเป็นแบบจำลองของแผ่นศิลาสองแผ่นของฮาบากุก แต่ยังเป็นแบบจำลองของขนมปังโบกถวายสองก้อนในเทศกาลเพนเทคอสต์ด้วย ซึ่งเป็นเครื่องบูชาเพียงอย่างเดียวในพิธีแห่งสถานนมัสการที่มีบาปรวมอยู่ด้วย การสำแดงฤทธิ์อำนาจของพระเจ้าในการประทานพระบัญญัติสิบประการ การสำแดงฤทธิ์อำนาจของพระเจ้าในการเทพระวิญญาณบริสุทธิ์ลงมาในวันเพนเทคอสต์ และการสำแดงฤทธิ์อำนาจของพระเจ้าในประวัติศาสตร์ของแผนภูมิสองแผ่นของพวกมิลเลอไรต์ ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นแบบจำลองของการสำแดงครั้งสุดท้ายแห่งการเทพระวิญญาณบริสุทธิ์ลงมาในฝนชุกปลายฤดู ขนมปังโบกถวายสองก้อนแห่งเทศกาลเพนเทคอสต์เป็นตัวแทนของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน ผู้ซึ่งถูกยกขึ้นเป็นธงสัญญาณในระหว่างฝนชุกปลายฤดู
The Pentecostal wave loaves were to be prepared with “leaven”, which represents sin, but the leaven was destroyed by the process of baking.
ขนมปังสองก้อนแห่งคลื่นถวายในเทศกาลเพ็นเทคอสต์นั้นต้องจัดเตรียมด้วย “เชื้อขนมปัง” ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แทนบาป แต่เชื้อขนมปังนั้นถูกทำลายไปโดยกระบวนการอบ।
In the mean time, when there were gathered together an innumerable multitude of people, insomuch that they trode one upon another, he began to say unto his disciples first of all, Beware ye of the leaven of the Pharisees, which is hypocrisy. Luke 12:1.
ในระหว่างนั้น เมื่อประชาชนจำนวนมหาศาลได้มาชุมนุมพร้อมกัน จนถึงกับเหยียบกันเอง พระองค์จึงทรงเริ่มตรัสแก่เหล่าสาวกของพระองค์ก่อนทั้งสิ้นว่า “ท่านทั้งหลายจงระวังเชื้อของพวกฟาริสี ซึ่งก็คือความหน้าซื่อใจคด” ลูกา 12:1
The wave loaves were a first fruit offering.
ขนมปังที่โบกถวายเป็นเครื่องบูชาผลแรกแห่งพืชผล
Ye shall bring out of your habitations two wave loaves of two tenth deals: they shall be of fine flour; they shall be baken with leaven; they are the firstfruits unto the Lord. Leviticus 23:17.
ท่านทั้งหลายจงนำขนมปังโบกถวายสองก้อนออกมาจากที่อยู่อาศัยของท่าน เป็นขนมปังที่ทำด้วยแป้งละเอียดขนาดสองในสิบเอฟาห์ต่อก้อน ให้เขาอบด้วยเชื้อ ขนมปังเหล่านี้เป็นผลแรกถวายแด่พระยาห์เวห์ เลวีนิติ 23:17
The one hundred and forty-four thousand are the first fruit offering in the last days.
คนทั้งหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันเป็นเครื่องบูชาผลแรกในวาระสุดท้าย
And I looked, and, lo, a Lamb stood on the mount Sion, and with him an hundred forty and four thousand, having his Father’s name written in their foreheads. And I heard a voice from heaven, as the voice of many waters, and as the voice of a great thunder: and I heard the voice of harpers harping with their harps: And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God. Revelation 14:1–5.
แล้วข้าพเจ้าได้มองดู และดูเถิด มีพระเมษโปดกทรงยืนอยู่บนภูเขาศิโยน และมีคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันอยู่กับพระองค์ โดยมีพระนามของพระบิดาของพระองค์เขียนไว้ที่หน้าผากของเขาทั้งหลาย และข้าพเจ้าได้ยินเสียงจากสวรรค์ ดุจเสียงน้ำมากหลาย และดุจเสียงฟ้าร้องอันยิ่งใหญ่ และข้าพเจ้าได้ยินเสียงของบรรดานักดีดพิณ กำลังดีดพิณของตน และเขาทั้งหลายร้องเพลงประหนึ่งว่าเป็นเพลงใหม่เฉพาะพระที่นั่ง และเฉพาะหน้าสัตว์ทั้งสี่ และพวกผู้อาวุโส และไม่มีผู้ใดสามารถเรียนรู้เพลงนั้นได้ นอกจากคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันผู้ซึ่งได้รับการไถ่ออกมาจากแผ่นดินโลก คนเหล่านี้คือผู้ที่มิได้เป็นมลทินกับผู้หญิงทั้งหลาย เพราะเขาเป็นพรหมจารี คนเหล่านี้คือผู้ที่ติดตามพระเมษโปดกไปทุกแห่งที่พระองค์เสด็จไป คนเหล่านี้ได้รับการไถ่ออกจากท่ามกลางมนุษย์ เป็นผลแรกถวายแด่พระเจ้าและแด่พระเมษโปดก และในปากของเขาทั้งหลายไม่พบคำล่อลวงเลย เพราะเขาทั้งหลายปราศจากตำหนิเฉพาะพระที่นั่งของพระเจ้า วิวรณ์ 14:1–5
The class of worshippers in the last days who never die, represented by Elijah will have fully overcome sin, for the fire of purification that is brought upon them by the Messenger of the Covenant, thoroughly bakes out and removes the leaven, from the sons of Levi.
บรรดาผู้นมัสการในยุคสุดท้ายผู้ซึ่งจะไม่ต้องลิ้มรสความตาย อันมีเอลียาห์เป็นภาพแทน จะได้มีชัยชนะเหนือบาปอย่างสิ้นเชิง เพราะไฟแห่งการชำระให้บริสุทธิ์ซึ่งผู้ส่งสารแห่งพันธสัญญานำมาสู่เขาทั้งหลาย จะเผาและขจัดเชื้อฟูออกจากบุตรทั้งหลายของเลวีอย่างหมดจด.
Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.
ดูเถิด เราจะส่งผู้สื่อสารของเราไป และเขาจะจัดเตรียมทางไว้ข้างหน้าเรา และองค์พระผู้เป็นเจ้า ผู้ซึ่งพวกเจ้าทั้งหลายแสวงหา จะเสด็จมายังพระวิหารของพระองค์โดยฉับพลัน คือทูตแห่งพันธสัญญา ผู้ซึ่งพวกเจ้าทั้งหลายยินดีในท่าน ดูเถิด ท่านจะมา พระยาห์เวห์จอมโยธาตรัสดังนี้ แต่ผู้ใดเล่าจะทนอยู่ได้ในวันแห่งการเสด็จมาของท่าน? และผู้ใดจะยืนหยัดได้เมื่อท่านทรงปรากฏ? เพราะท่านทรงเป็นดุจไฟของช่างถลุง และดุจสบู่ของผู้ซักฟอก และท่านจะประทับนั่งดังช่างถลุงและผู้ชำระเงินให้บริสุทธิ์ และท่านจะทรงชำระบุตรทั้งหลายของเลวี และล้างพวกเขาให้บริสุทธิ์ดุจทองคำและเงิน เพื่อเขาทั้งหลายจะได้ถวายเครื่องบูชาแด่พระยาห์เวห์ด้วยความชอบธรรม แล้วเครื่องบูชาของยูดาห์และเยรูซาเล็มจะเป็นที่พอพระทัยแด่พระยาห์เวห์ ดังเช่นในกาลก่อน และดังเช่นในปีเดือนสมัยก่อน มาลาคี 3:1–4
The offering that is “as the days of old” is the Pentecostal wave offering of two loaves. It was lifted up as an offering, identifying the two prophets that were slain in the streets, and who are then lifted up to heaven as an ensign, at the beginning of the Sunday law crisis.
เครื่องบูชาที่เป็น “ดังเช่นในครั้งโบราณ” นั้น คือเครื่องบูชาโบกถวายในเทศกาลเพ็นเทคอสต์ซึ่งประกอบด้วยขนมปังสองก้อน มันถูกยกขึ้นเป็นเครื่องบูชา โดยชี้ให้เห็นถึงผู้เผยพระวจนะทั้งสองที่ถูกสังหารในท้องถนน และต่อมาถูกยกขึ้นสู่สวรรค์เป็นธงสัญญาณ ณ ตอนต้นของวิกฤตกฎหมายวันอาทิตย์.
When Aaron produced his golden calf, he pronounced that the calf was the gods that had brought them out of Egypt, and then proclaimed a feast to the Lord.
เมื่ออาโรนสร้างลูกวัวทองคำนั้นขึ้น เขากล่าวว่าลูกวัวนั้นคือพระทั้งหลายที่ได้พาพวกเขาออกมาจากอียิปต์ แล้วจึงประกาศให้มีเทศกาลฉลองถวายแด่องค์พระผู้เป็นเจ้า
And he received them at their hand, and fashioned it with a graving tool, after he had made it a molten calf: and they said, These be thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And when Aaron saw it, he built an altar before it; and Aaron made proclamation, and said, Tomorrow is a feast to the Lord. Exodus 32:4, 5.
และท่านก็รับสิ่งนั้นจากมือของพวกเขา แล้วใช้เหล็กแกะสลักตกแต่งมัน ภายหลังเมื่อได้หล่อเป็นลูกวัวแล้ว พวกเขาก็กล่าวว่า โอ อิสราเอลเอ๋ย นี่แหละคือพระของท่านทั้งหลาย ผู้ได้พาท่านขึ้นมาจากแผ่นดินอียิปต์ และเมื่ออาโรนเห็นดังนั้น ท่านก็สร้างแท่นบูชาขึ้นตรงหน้ามัน และอาโรนได้ประกาศว่า พรุ่งนี้จะเป็นวันเทศกาลแด่พระยาห์เวห์ อพยพ 32:4, 5
When the northern kingdom of Israel broke away from the southern kingdom of Judah, Jeroboam, the first king of Israel purposely introduced a counterfeit worship service in two cities, made the same pronouncement as Aaron, claiming his two golden calves were the gods that brought them out of Egypt, and ordained a counterfeit feast as had Aaron.
เมื่อราชอาณาจักรอิสราเอลฝ่ายเหนือแยกตัวออกจากราชอาณาจักรยูดาห์ฝ่ายใต้ เยโรโบอัม กษัตริย์องค์แรกของอิสราเอล ได้จงใจสถาปนาพิธีนมัสการอันเป็นของปลอมขึ้นในสองเมือง ประกาศถ้อยคำเช่นเดียวกับอาโรน โดยอ้างว่าลูกวัวทองคำสองตัวของตนเป็นพระที่นำพวกเขาออกมาจากอียิปต์ และแต่งตั้งเทศกาลอันเป็นของปลอมเช่นเดียวกับที่อาโรนได้กระทำไว้
And Jeroboam said in his heart, Now shall the kingdom return to the house of David: If this people go up to do sacrifice in the house of the Lord at Jerusalem, then shall the heart of this people turn again unto their lord, even unto Rehoboam king of Judah, and they shall kill me, and go again to Rehoboam king of Judah. Whereupon the king took counsel, and made two calves of gold, and said unto them, It is too much for you to go up to Jerusalem: behold thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And he set the one in Bethel, and the other put he in Dan. And this thing became a sin: for the people went to worship before the one, even unto Dan. And he made an house of high places, and made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi. And Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered upon the altar. So did he in Bethel, sacrificing unto the calves that he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places which he had made. So he offered upon the altar which he had made in Bethel the fifteenth day of the eighth month, even in the month which he had devised of his own heart; and ordained a feast unto the children of Israel: and he offered upon the altar, and burnt incense. 1 Kings 12:26–33.
และเยโรโบอัมกล่าวในใจของตนว่า บัดนี้ราชอาณาจักรจะกลับไปยังราชวงศ์ของดาวิด ถ้าประชาชนนี้ขึ้นไปถวายสัตวบูชาในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ที่เยรูซาเล็ม ใจของประชาชนนี้ก็จะหันกลับไปหานายของเขา คือเรโหโบอัมกษัตริย์แห่งยูดาห์ และเขาทั้งหลายจะฆ่าเราเสีย แล้วกลับไปหาเรโหโบอัมกษัตริย์แห่งยูดาห์ ดังนั้นกษัตริย์จึงทรงปรึกษาหารือ แล้วทรงสร้างลูกวัวทองคำสองตัว และตรัสแก่พวกเขาว่า การขึ้นไปยังเยรูซาเล็มนั้นเป็นภาระแก่พวกท่านเกินไป ดูเถิด พระของท่านทั้งหลาย โอ อิสราเอล ผู้ซึ่งได้นำท่านทั้งหลายขึ้นมาจากแผ่นดินอียิปต์ แล้วพระองค์ทรงตั้งองค์หนึ่งไว้ที่เบธเอล และอีกองค์หนึ่งทรงนำไปตั้งไว้ที่ดาน และสิ่งนี้ได้กลายเป็นบาป เพราะประชาชนได้ไปนมัสการต่อหน้าองค์หนึ่งนั้นไกลไปถึงดาน และพระองค์ทรงสร้างสถานบูชาบนที่สูง และทรงแต่งตั้งปุโรหิตจากคนต่ำต้อยที่สุดในหมู่ประชาชน ซึ่งมิได้เป็นลูกหลานของเลวี และเยโรโบอัมทรงกำหนดเทศกาลหนึ่งในเดือนที่แปด ในวันที่สิบห้าของเดือน คล้ายกับเทศกาลที่มีอยู่ในยูดาห์ และพระองค์ทรงถวายเครื่องบูชาบนแท่นบูชา พระองค์ทรงกระทำเช่นนั้นที่เบธเอล โดยถวายบูชาแก่ลูกวัวทั้งหลายที่พระองค์ทรงสร้างขึ้น และทรงแต่งตั้งไว้ในเบธเอลซึ่งปุโรหิตแห่งสถานบูชาบนที่สูงที่พระองค์ทรงสร้างขึ้น ดังนั้นพระองค์จึงทรงถวายเครื่องบูชาบนแท่นบูชาซึ่งพระองค์ทรงสร้างไว้ที่เบธเอล ในวันที่สิบห้าของเดือนที่แปด คือในเดือนซึ่งพระองค์ได้ทรงคิดขึ้นจากใจของตนเอง และทรงกำหนดเทศกาลแก่ชนชาติอิสราเอล และพระองค์ทรงถวายเครื่องบูชาบนแท่นบูชา และเผาเครื่องหอม 1 พงศ์กษัตริย์ 12:26–33
Dan means judgment, and represents a state; Bethel means the house of God. With Aaron’s rebellion as with king Jeroboam’s the symbols identify the combination of church and state that ultimately takes place at the Sunday law in the United States.
ดานหมายถึงการพิพากษา และเป็นสัญลักษณ์แทนสภาพหนึ่ง; เบธเอลหมายถึงพระนิเวศของพระเจ้า ทั้งในการกบฏของอาโรนและของกษัตริย์เยโรโบอัม สัญลักษณ์เหล่านี้ชี้ให้เห็นถึงการผสมผสานระหว่างคริสตจักรกับรัฐ ซึ่งในที่สุดจะเกิดขึ้น ณ เวลาของกฎหมายวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริกา
The Sunday law occurs at the end of Adventism and in the beginning of Adventism, the movement, which had been identified as the Protestant horn in the summer of 1844, came together legally with the Republican horn. Thus, Aaron and Jeroboam’s rebellion represents both 1863, and the soon-coming Sunday law.
กฎหมายวันอาทิตย์เกิดขึ้นในตอนปลายของอัคนตุกศาสตร์เซเวนธ์เดย์ และในตอนต้นของอัคนตุกศาสตร์เซเวนธ์เดย์นั้น ขบวนการซึ่งได้รับการระบุว่าเป็นเขาโปรเตสแตนต์ในฤดูร้อนปี 1844 ได้เข้ามารวมกันอย่างถูกต้องตามกฎหมายกับเขารีพับลิกัน ดังนั้น การกบฏของอาโรนและเยโรโบอัมจึงเป็นภาพแทนทั้งปี 1863 และกฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งใกล้จะมาถึงด้วย
The reason that the messenger of the covenant purifies the “sons of Levi” and not any other of the tribes, is because at the rebellion of Aaron’s golden calf, it was the Levites that stood with Moses. For their faithfulness, they were then made the tribe that represented the priesthood, an honor which had been previously designed to consist of the firstborn of each of the tribes. This is why Jeroboam made sure that his counterfeit priesthood was not of the sons of Levi, and instead made his priesthood “of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi.”
เหตุที่ทูตแห่งพันธสัญญาทรงชำระ “บุตรทั้งหลายของเลวี” และมิใช่ชนเผ่าอื่นใดนั้น ก็เพราะในการกบฏเรื่องลูกวัวทองคำของอาโรน ชาวเลวีเป็นผู้ที่ยืนอยู่ฝ่ายโมเสส เพราะความสัตย์ซื่อของพวกเขา ในครั้งนั้นพวกเขาจึงได้รับการแต่งตั้งให้เป็นชนเผ่าที่เป็นตัวแทนของฐานะปุโรหิต ซึ่งเป็นเกียรติที่เดิมได้ทรงกำหนดไว้ให้ประกอบด้วยบรรดาบุตรหัวปีของแต่ละเผ่า ด้วยเหตุนี้เยโรโบอัมจึงมั่นใจว่าระบบปุโรหิตปลอมของตนมิได้มาจากบุตรทั้งหลายของเลวี แต่กลับตั้งปุโรหิตของตนขึ้น “จากคนต่ำต้อยที่สุดในประชาชน ซึ่งมิได้เป็นบุตรทั้งหลายของเลวี”
The sons of Levi are those that are purified by fire as an ensign, or wave offering during the Sunday law crisis. The history of the Sunday law crisis in the last days, was typified by the crisis of 1863, when the newly identified Protestant horn became legally attached to the Republican horn. We have one more line of history to address before we begin to work through the passages we have just referenced.
บุตรชายทั้งหลายของเลวีคือผู้ที่ได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ด้วยไฟให้เป็นธงสัญญาณ หรือเครื่องบูชาแบบโบก ในช่วงวิกฤตกฎหมายวันอาทิตย์ ประวัติศาสตร์ของวิกฤตกฎหมายวันอาทิตย์ในวาระสุดท้าย ได้ถูกจำลองล่วงหน้าไว้โดยวิกฤตการณ์แห่งปี 1863 เมื่อเขาโปรเตสแตนต์ที่เพิ่งได้รับการระบุใหม่นั้นได้ผูกติดเข้ากับเขารีพับลิกันโดยชอบด้วยกฎหมาย เรายังมีประวัติศาสตร์อีกหนึ่งแนวที่จะต้องกล่าวถึงก่อนที่เราจะเริ่มพิจารณาข้อพระคัมภีร์ที่เราเพิ่งอ้างถึงนั้น
That line is the year 1856, and we will address that in our next article.
เส้นนั้นคือปี ค.ศ. 1856 และเราจะกล่าวถึงเรื่องนั้นในบทความถัดไปของเรา
“The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.
“การเสด็จมาของพระคริสต์ในฐานะมหาปุโรหิตของเราเข้าสู่ที่บริสุทธิ์ที่สุด เพื่อการชำระสถานนมัสการให้สะอาด ดังที่ปรากฏใน Daniel 8:14; การเสด็จมาของบุตรมนุษย์ไปยังผู้ชราแห่งวันทั้งหลาย ดังที่เสนอไว้ใน Daniel 7:13; และการเสด็จมาขององค์พระผู้เป็นเจ้าไปยังพระวิหารของพระองค์ ดังที่มาลาคีพยากรณ์ไว้ ล้วนเป็นคำพรรณนาถึงเหตุการณ์เดียวกัน; และเหตุการณ์นี้ยังได้รับการแสดงไว้ด้วยโดยการมาของเจ้าบ่าวสู่งานอภิเษกสมรส ซึ่งพระคริสต์ทรงพรรณนาไว้ในอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคน ใน Matthew 25.” The Great Controversy, 426.