Ezekiel is a priest during the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. In chapter one Ezekiel is taken into the sanctuary.

เอเสเคียลเป็นปุโรหิตในช่วงเวลาของการประทับตราหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน ในบทที่หนึ่ง เอเสเคียลถูกนำเข้าไปในสถานนมัสการ

Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. In the fifth day of the month, which was the fifth year of king Jehoiachin’s captivity, The word of the Lord came expressly unto Ezekiel the priest, the son of Buzi, in the land of the Chaldeans by the river Chebar; and the hand of the Lord was there upon him.

อยู่มา ในปีที่สามสิบ ในเดือนที่สี่ ในวันที่ห้าของเดือน ขณะที่ข้าพเจ้าอยู่ท่ามกลางพวกเชลยริมแม่น้ำเคบาร์ ฟ้าสวรรค์ก็เปิดออก และข้าพเจ้าได้เห็นนิมิตของพระเจ้า ในวันที่ห้าของเดือนนั้น ซึ่งเป็นปีที่ห้าแห่งการเป็นเชลยของกษัตริย์เยโฮยาคีน พระวจนะของพระยาห์เวห์ได้มาอย่างแจ่มชัดแก่เอเสเคียลปุโรหิต บุตรของบุซี ในแผ่นดินของชาวเคลเดียริมแม่น้ำเคบาร์ และพระหัตถ์ของพระยาห์เวห์ก็อยู่เหนือท่าน ณ ที่นั้น

And I looked, and, behold, a whirlwind came out of the north, a great cloud, and a fire infolding itself, and a brightness was about it, and out of the midst thereof as the colour of amber, out of the midst of the fire. Also out of the midst thereof came the likeness of four living creatures. And this was their appearance; they had the likeness of a man. And every one had four faces, and every one had four wings. And their feet were straight feet; and the sole of their feet was like the sole of a calf's foot: and they sparkled like the colour of burnished brass. And they had the hands of a man under their wings on their four sides; and they four had their faces and their wings. Their wings were joined one to another; they turned not when they went; they went every one straight forward. As for the likeness of their faces, they four had the face of a man, and the face of a lion, on the right side: and they four had the face of an ox on the left side; they four also had the face of an eagle. Thus were their faces: and their wings were stretched upward; two wings of every one were joined one to another, and two covered their bodies.

ข้าพเจ้าได้มองดู และดูเถิด มีลมหมุนพายุลูกหนึ่งมาจากทิศเหนือ เป็นเมฆมหึมา และมีไฟลุกวนอยู่ในตัวเอง และมีรัศมีอยู่รอบนั้น และจากท่ามกลางสิ่งนั้นมีสิ่งหนึ่งประหนึ่งสีอำพัน ออกมาจากท่ามกลางไฟนั้น อีกทั้งจากท่ามกลางนั้นก็ปรากฏลักษณะของสัตว์ที่มีชีวิตสี่ตน และรูปร่างของมันเป็นดังนี้ คือมันมีลักษณะคล้ายมนุษย์ และแต่ละตนมีสี่หน้า และแต่ละตนมีสี่ปีก เท้าของมันเป็นเท้าตรง และฝ่าเท้าของมันเป็นเหมือนฝ่าเท้าลูกวัว และเป็นประกายดุจสีทองสัมฤทธิ์ขัดมัน และที่ใต้ปีกทั้งสี่ด้านของมันนั้นมีมือของมนุษย์ และสัตว์ทั้งสี่นั้นมีทั้งหน้าและปีกของตน ปีกของมันแตะติดกันตนหนึ่งกับอีกตนหนึ่ง เมื่อมันเคลื่อนไปก็ไม่หันเลย แต่แต่ละตนเคลื่อนไปตรงข้างหน้าของตน สำหรับลักษณะหน้าของมันนั้น ทั้งสี่ตนมีหน้ามนุษย์ และหน้าสิงห์อยู่ทางด้านขวา และทั้งสี่ตนมีหน้าโคอยู่ทางด้านซ้าย และทั้งสี่ตนก็มีหน้านกอินทรีด้วย หน้าของมันเป็นดังนี้ และปีกของมันก็กางขึ้นเบื้องบน ปีกสองปีกของแต่ละตนแตะติดกัน และอีกสองปีกปกคลุมกายของมัน

And they went every one straight forward: whither the spirit was to go, they went; and they turned not when they went. As for the likeness of the living creatures, their appearance was like burning coals of fire, and like the appearance of lamps: it went up and down among the living creatures; and the fire was bright, and out of the fire went forth lightning. And the living creatures ran and returned as the appearance of a flash of lightning. Now as I beheld the living creatures, behold one wheel upon the earth by the living creatures, with his four faces. The appearance of the wheels and their work was like unto the colour of a beryl: and they four had one likeness: and their appearance and their work was as it were a wheel in the middle of a wheel. When they went, they went upon their four sides: and they turned not when they went. As for their rings, they were so high that they were dreadful; and their rings were full of eyes round about them four. And when the living creatures went, the wheels went by them: and when the living creatures were lifted up from the earth, the wheels were lifted up. Whithersoever the spirit was to go, they went, thither was their spirit to go; and the wheels were lifted up over against them: for the spirit of the living creature was in the wheels.

และแต่ละตนก็มุ่งตรงไปข้างหน้า ไม่ว่าพระวิญญาณจะทรงประสงค์ให้ไปทางใด พวกเขาก็ไปทางนั้น และมิได้หันเมื่อกำลังไป ส่วนลักษณะของสัตว์ทรงชีวิตนั้น รูปลักษณ์ของพวกมันเป็นดุจถ่านเพลิงที่ลุกไหม้ และดุจรูปลักษณ์ของคบเพลิง สิ่งนั้นเคลื่อนไปมาอยู่ท่ามกลางสัตว์ทรงชีวิต และไฟนั้นสุกสว่าง และจากไฟนั้นก็มีฟ้าแลบพุ่งออกมา และสัตว์ทรงชีวิตก็วิ่งไปและกลับมา ดุจประกายสายฟ้า ครั้นเมื่อข้าพเจ้ากำลังเพ่งดูสัตว์ทรงชีวิตนั้น ดูเถิด มีวงล้อหนึ่งอยู่บนแผ่นดินข้างสัตว์ทรงชีวิต โดยมีสำหรับทั้งสี่หน้า รูปลักษณ์ของวงล้อและโครงสร้างของมันเป็นดุจสีของพลอยเขียว และทั้งสี่มีลักษณะอย่างเดียวกัน และรูปลักษณ์กับโครงสร้างของมันเป็นประหนึ่งวงล้อซ้อนอยู่ในวงล้ออีกชั้นหนึ่ง เมื่อพวกมันเคลื่อนไป ก็ไปได้ทั้งสี่ด้านของตน และมิได้หันเมื่อกำลังไป ส่วนขอบวงล้อของมันนั้นสูงยิ่งนักจนชวนให้ครั่นคร้าม และขอบวงล้อของทั้งสี่นั้นเต็มไปด้วยดวงตาโดยรอบ และเมื่อสัตว์ทรงชีวิตเคลื่อนไป วงล้อก็เคลื่อนไปข้างพวกมันด้วย และเมื่อสัตว์ทรงชีวิตถูกยกขึ้นจากแผ่นดิน วงล้อก็ถูกยกขึ้นด้วย ไม่ว่าพระวิญญาณจะทรงประสงค์ให้ไปทางใด พวกมันก็ไปทางนั้น เพราะที่นั้นเป็นที่ซึ่งวิญญาณของพวกมันจะไป และวงล้อก็ถูกยกขึ้นตรงข้ามพวกมัน เพราะว่าวิญญาณของสัตว์ทรงชีวิตนั้นอยู่ในวงล้อทั้งหลาย।

When those went, these went; and when those stood, these stood; and when those were lifted up from the earth, the wheels were lifted up over against them: for the spirit of the living creature was in the wheels. And the likeness of the firmament upon the heads of the living creature was as the colour of the terrible crystal, stretched forth over their heads above. And under the firmament were their wings straight, the one toward the other: every one had two, which covered on this side, and every one had two, which covered on that side, their bodies. And when they went, I heard the noise of their wings, like the noise of great waters, as the voice of the Almighty, the voice of speech, as the noise of an host: when they stood, they let down their wings. And there was a voice from the firmament that was over their heads, when they stood, and had let down their wings. And above the firmament that was over their heads was the likeness of a throne, as the appearance of a sapphire stone: and upon the likeness of the throne was the likeness as the appearance of a man above upon it. And I saw as the colour of amber, as the appearance of fire round about within it, from the appearance of his loins even upward, and from the appearance of his loins even downward, I saw as it were the appearance of fire, and it had brightness round about. As the appearance of the bow that is in the cloud in the day of rain, so was the appearance of the brightness round about. This was the appearance of the likeness of the glory of the Lord. And when I saw it, I fell upon my face, and I heard a voice of one that spake. Ezekiel 1:1–28.

เมื่อสิ่งเหล่านั้นเคลื่อนไป สิ่งเหล่านี้ก็เคลื่อนไปด้วย และเมื่อสิ่งเหล่านั้นหยุดนิ่ง สิ่งเหล่านี้ก็หยุดนิ่งด้วย และเมื่อสิ่งเหล่านั้นถูกรับขึ้นจากแผ่นดิน วงล้อทั้งหลายก็ถูกรับขึ้นตรงไปกับสิ่งเหล่านั้นด้วย เพราะจิตวิญญาณของสิ่งมีชีวิตนั้นอยู่ในวงล้อทั้งหลาย และลักษณะแห่งพื้นฟ้าที่อยู่เหนือศีรษะของสิ่งมีชีวิตนั้น เป็นดั่งสีของผลึกอันน่าสะพรึงกลัว แผ่ขยายออกเหนือศีรษะของมันทั้งหลายเบื้องบน และใต้พื้นฟ้านั้น ปีกของมันทั้งหลายเหยียดตรง ปีกหนึ่งหันเข้าหาอีกปีกหนึ่ง แต่ละตนมีสองปีกซึ่งปกคลุมด้านนี้ และแต่ละตนมีสองปีกซึ่งปกคลุมอีกด้านหนึ่ง คือร่างกายของมัน และเมื่อมันทั้งหลายเคลื่อนไป ข้าพเจ้าได้ยินเสียงปีกของมัน เหมือนเสียงน้ำมากหลาย ดั่งพระสุรเสียงขององค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ เป็นเสียงแห่งถ้อยคำ ดุจเสียงของกองทัพ เมื่อมันทั้งหลายหยุดนิ่ง มันก็ลดปีกลง และมีพระสุรเสียงมาจากพื้นฟ้าที่อยู่เหนือศีรษะของมันทั้งหลาย เมื่อมันทั้งหลายหยุดนิ่งและได้ลดปีกลงแล้ว และเหนือพื้นฟ้าที่อยู่เหนือศีรษะของมันทั้งหลายนั้น มีลักษณะคล้ายพระที่นั่ง ดูประหนึ่งศิลาสีไพลิน และบนลักษณะคล้ายพระที่นั่งนั้น มีลักษณะคล้ายมนุษย์ผู้หนึ่งอยู่เบื้องบน และข้าพเจ้าเห็นเป็นดั่งสีของอำพัน เป็นดั่งลักษณะของไฟที่ล้อมอยู่ภายในนั้น ตั้งแต่ลักษณะที่ปรากฏเป็นบั้นพระองค์ขึ้นไป และตั้งแต่ลักษณะที่ปรากฏเป็นบั้นพระองค์ลงมา ข้าพเจ้าเห็นประหนึ่งลักษณะของไฟ และมีความสุกใสล้อมรอบ ดุจดังลักษณะของรุ้งที่อยู่ในเมฆในวันฝนตก ลักษณะแห่งความสุกใสที่ล้อมรอบนั้นก็เป็นเช่นนั้น นี่แหละคือลักษณะแห่งสัณฐานพระสิริของพระยาห์เวห์ และเมื่อข้าพเจ้าเห็นสิ่งนั้น ข้าพเจ้าก็ซบหน้าลง และได้ยินเสียงของผู้หนึ่งกำลังตรัส เอเสเคียล 1:1–28.

“Ezekiel, the mourning exile prophet, in the land of the Chaldeans, was given a vision teaching the same lesson of faith in the mighty God of Israel. As he was upon the banks of the river Chebar, a whirlwind seemed to come from the north, ‘a great cloud, and a fire infolding itself, and a brightness was about it, and out of the midst thereof as the color of amber.’ A number of wheels of strange appearance, intersecting one another, were moved by four living creatures. High above all these was ‘the likeness of a throne, as the appearance of a sapphire stone: and upon the likeness of the throne was the likeness as the appearance of a man above upon it.’ ‘As for the likeness of the living creatures, their appearance was like burning coals of fire, and like the appearance of lamps: it went up and down among the living creatures; and the fire was bright, and out of the fire went forth lightning.’ ‘And there appeared in the cherubims the form of a man’s hand under their wings.’

“เอเสเคียล ผู้เผยพระวจนะเชลยผู้โศกเศร้า ในแผ่นดินของชาวเคลเดีย ได้รับนิมิตซึ่งสอนบทเรียนเดียวกันแห่งความเชื่อในพระเจ้าผู้ทรงฤทธานุภาพของอิสราเอล ขณะที่ท่านอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเคบาร์ ดูประหนึ่งว่าลมหมุนได้พัดมาจากทิศเหนือ ‘มีเมฆก้อนใหญ่ และเพลิงที่ลุกม้วนอยู่ในตัวเอง และมีแสงสว่างอยู่รอบนั้น และจากท่ามกลางสิ่งนั้นมีบางสิ่งดังสีของอำพัน’ มีวงล้อจำนวนหนึ่งซึ่งมีรูปลักษณ์ประหลาด ซ้อนตัดกันอยู่ และถูกขับเคลื่อนโดยสัตว์ทรงชีวิตสี่ตน สูงเหนือสิ่งทั้งปวงเหล่านี้ขึ้นไปมี ‘สิ่งที่ดูเหมือนพระที่นั่ง มีลักษณะประหนึ่งพลอยไพทูรย์ และบนสิ่งที่ดูเหมือนพระที่นั่งนั้น มีสิ่งที่มีลักษณะคล้ายมนุษย์ปรากฏอยู่เบื้องบน’ ‘ส่วนลักษณะของสัตว์ทรงชีวิตนั้น รูปลักษณ์ของมันเป็นดั่งถ่านเพลิงที่ลุกไหม้ และดั่งลักษณะของคบเพลิง มันเคลื่อนไปมาท่ามกลางสัตว์ทรงชีวิต และเพลิงนั้นก็สุกใส และมีฟ้าแลบพุ่งออกมาจากเพลิงนั้น’ ‘และปรากฏในหมู่เครูบว่ามีรูปร่างของมือมนุษย์อยู่ใต้ปีกของมัน’”

“There were wheels within wheels in an arrangement so complicated that at first sight they appeared to Ezekiel to be all in confusion. But when they moved, it was with beautiful exactness and in perfect harmony. Heavenly beings were impelling these wheels, and, above all, upon the glorious sapphire throne, was the Eternal One; while round about the throne was the encircling rainbow, emblem of grace and love. Overpowered by the terrible glory of the scene, Ezekiel fell upon his face, when a voice bade him arise and hear the word of the Lord. Then there was given him a message of warning for Israel.” Testimonies, 751.

“มีวงล้ออยู่ภายในวงล้อ จัดเรียงกันอย่างสลับซับซ้อนยิ่ง จนเมื่อเห็นในครั้งแรก เอเสเคียลรู้สึกประหนึ่งว่าทุกสิ่งล้วนสับสนอลหม่าน แต่เมื่อวงล้อเหล่านั้นเคลื่อนไป ก็เป็นไปด้วยความเที่ยงตรงอันงดงามและด้วยความประสานกลมกลืนอย่างสมบูรณ์ สิ่งมีชีวิตแห่งสวรรค์เป็นผู้ขับเคลื่อนวงล้อเหล่านั้น และเหนือสิ่งทั้งปวง บนพระที่นั่งไพฑูรย์อันรุ่งโรจน์นั้น คือองค์ผู้ทรงดำรงอยู่ชั่วนิรันดร์ ขณะที่รอบพระที่นั่งมีรุ้งโอบล้อมอยู่ เป็นสัญลักษณ์แห่งพระคุณและความรัก เอเสเคียลถูกครอบงำด้วยพระสิริอันน่าเกรงขามของภาพนั้น จึงซบหน้าลงกับพื้น แล้วมีพระสุรเสียงตรัสสั่งให้เขาลุกขึ้นและฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์ ต่อจากนั้น เขาได้รับข่าวสารแห่งคำเตือนสำหรับอิสราเอล” Testimonies, 751.

In the year that king Uzziah died I saw also the Lord sitting upon a throne, high and lifted up, and his train filled the temple. Above it stood the seraphims: each one had six wings; with twain he covered his face, and with twain he covered his feet, and with twain he did fly. And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. And the posts of the door moved at the voice of him that cried, and the house was filled with smoke. Then said I, Woe is me! for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts. Then flew one of the seraphims unto me, having a live coal in his hand, which he had taken with the tongs from off the altar: And he laid it upon my mouth, and said, Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged. Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me. Isaiah 6:1–8.

ในปีที่กษัตริย์อุสซียาห์สิ้นพระชนม์นั้น ข้าพเจ้าได้เห็นองค์พระผู้เป็นเจ้าประทับบนพระที่นั่ง สูงส่งและเชิดชูยิ่ง และชายฉลองพระองค์ของพระองค์เต็มพระวิหาร เบื้องบนพระองค์มีเหล่าเสราฟิมยืนอยู่ แต่ละตนมีหกปีก ด้วยสองปีกเขาปิดหน้าของตน ด้วยสองปีกเขาปิดเท้าของตน และด้วยสองปีกเขาบิน และต่างร้องตอบกันว่า “บริสุทธิ์ บริสุทธิ์ บริสุทธิ์ คือพระยาห์เวห์จอมโยธา แผ่นดินโลกทั้งสิ้นเต็มด้วยพระสิริของพระองค์” วงกบประตูทั้งหลายก็สั่นสะเทือนด้วยเสียงของผู้ที่ร้องนั้น และพระนิเวศก็เต็มไปด้วยควัน แล้วข้าพเจ้ากล่าวว่า “วิบัติแก่ข้าพเจ้า เพราะข้าพเจ้าพินาศแล้ว เนื่องจากข้าพเจ้าเป็นคนริมฝีปากไม่สะอาด และข้าพเจ้าอาศัยอยู่ท่ามกลางชนชาติที่มีริมฝีปากไม่สะอาด เพราะนัยน์ตาของข้าพเจ้าได้เห็นพระมหากษัตริย์ คือพระยาห์เวห์จอมโยธา” แล้วเสราฟิมตนหนึ่งบินมาหาข้าพเจ้า ในมือมีถ่านเพลิงก้อนหนึ่ง ซึ่งเขาใช้คีมคีบมาจากแท่นบูชา และเขาแตะที่ปากของข้าพเจ้าแล้วกล่าวว่า “ดูเถิด สิ่งนี้ได้แตะต้องริมฝีปากของเจ้าแล้ว และความชั่วช้าของเจ้าก็ถูกนำออกไป และบาปของเจ้าก็ได้รับการชำระ” ข้าพเจ้าได้ยินพระสุรเสียงขององค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสด้วยว่า “เราจะใช้ผู้ใดไป และผู้ใดจะไปเพื่อพวกเรา” แล้วข้าพเจ้าทูลว่า “ข้าพเจ้าอยู่นี่ ขอทรงใช้ข้าพระองค์ไปเถิด” อิสยาห์ 6:1–8

“This vision was given to Ezekiel at a time when his mind was filled with gloomy forebodings. He saw the land of his fathers lying desolate. The city that was once full of people was no longer inhabited. The voice of mirth and the song of praise were no more heard within her walls. The prophet himself was a stranger in a strange land, where boundless ambition and savage cruelty reigned supreme. That which he saw and heard of human tyranny and wrong distressed his soul, and he mourned bitterly day and night. But the wonderful symbols presented before him beside the river Chebar revealed an overruling power mightier than that of earthly rulers. Above the proud and cruel monarchs of Assyria and Babylon the God of mercy and truth was enthroned.

“นิมิตนี้ได้ประทานแก่เอเสเคียลในเวลาที่จิตใจของท่านเต็มไปด้วยลางสังหรณ์อันมืดมน ท่านเห็นแผ่นดินของบรรพบุรุษของท่านรกร้างว่างเปล่า เมืองที่ครั้งหนึ่งเคยเต็มไปด้วยผู้คน บัดนี้ไม่มีผู้อยู่อาศัยอีกต่อไปแล้ว เสียงแห่งความรื่นเริงและบทเพลงแห่งการสรรเสริญมิได้ยินอีกแล้วภายในกำแพงของนครนั้น ตัวผู้เผยพระวจนะเองก็เป็นคนต่างถิ่นในแผ่นดินต่างแดน ที่ซึ่งความทะเยอทะยานอันไร้ขอบเขตและความโหดร้ายป่าเถื่อนครอบงำอยู่สูงสุด สิ่งที่ท่านได้เห็นและได้ยินเกี่ยวกับการกดขี่อันอธรรมและความผิดบาปของมนุษย์ทำให้จิตวิญญาณของท่านทุกข์ระทม และท่านคร่ำครวญอย่างขมขื่นทั้งกลางวันและกลางคืน แต่บรรดาสัญลักษณ์อันน่าอัศจรรย์ซึ่งปรากฏต่อหน้าท่าน ณ ริมแม่น้ำเคบาร์ ได้สำแดงให้เห็นถึงอำนาจสูงสุดที่ทรงครอบงำ ซึ่งยิ่งใหญ่กว่าบรรดาผู้ครอบครองฝ่ายโลก เหนือบรรดากษัตริย์แห่งอัสซีเรียและบาบิโลนอันเย่อหยิ่งและโหดเหี้ยมนั้น พระเจ้าแห่งพระเมตตาและความจริงทรงประทับอยู่บนพระที่นั่ง”

“The wheellike complications that appeared to the prophet to be involved in such confusion were under the guidance of an infinite hand. The Spirit of God, revealed to him as moving and directing these wheels, brought harmony out of confusion; so the whole world was under His control. Myriads of glorified beings were ready at His word to overrule the power and policy of evil men, and bring good to His faithful ones.

“ความยุ่งยากอันสลับซับซ้อนดุจล้อซึ่งปรากฏแก่ผู้เผยพระวจนะว่าเกี่ยวข้องอยู่ในความสับสนอลหม่านเช่นนั้น อยู่ภายใต้การทรงนำของพระหัตถ์อันไร้ขอบเขต พระวิญญาณของพระเจ้า ซึ่งทรงสำแดงแก่ท่านว่าทรงเคลื่อนไหวและทรงกำกับล้อเหล่านี้ ได้ทรงนำความประสานกลมกลืนออกมาจากความสับสนฉันใด โลกทั้งสิ้นก็อยู่ภายใต้การควบคุมของพระองค์ฉันนั้น สิ่งมีชีวิตผู้ทรงพระสิรินับหมื่นนับแสนพร้อมแล้วตามพระวจนะของพระองค์ ที่จะทรงยับยั้งอำนาจและนโยบายของคนอธรรม และนำสิ่งดีมาสู่บรรดาผู้ที่ซื่อสัตย์ต่อพระองค์”

“In like manner, when God was about to open to the beloved John the history of the church for future ages, He gave him an assurance of the Saviour’s interest and care for His people by revealing to him ‘One like unto the Son of man,’ walking among the candlesticks, which symbolized the seven churches. While John was shown the last great struggles of the church with earthly powers, he was also permitted to behold the final victory and deliverance of the faithful. He saw the church brought into deadly conflict with the beast and his image, and the worship of that beast enforced on pain of death. But looking beyond the smoke and din of the battle, he beheld a company upon Mount Zion with the Lamb, having, instead of the mark of the beast, the ‘Father’s name written in their foreheads.’ And again he saw ‘them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God’ and singing the song of Moses and the Lamb.

ในทำนองเดียวกัน เมื่อพระเจ้าทรงกำลังจะทรงเปิดเผยแก่ยอห์นผู้เป็นที่รักถึงประวัติศาสตร์ของคริสตจักรสำหรับยุคสมัยทั้งหลายในอนาคต พระองค์ได้ประทานความมั่นใจแก่เขาถึงพระทัยสนพระทัยและการทรงดูแลของพระผู้ช่วยให้รอดที่มีต่อประชากรของพระองค์ โดยทรงสำแดงแก่เขาให้เห็น “ผู้หนึ่งทรงละม้ายบุตรมนุษย์” เสด็จดำเนินอยู่ท่ามกลางคันประทีปทั้งหลาย ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของคริสตจักรทั้งเจ็ด ขณะที่ยอห์นได้เห็นการต่อสู้อันยิ่งใหญ่ครั้งสุดท้ายของคริสตจักรกับอำนาจทั้งหลายฝ่ายโลก เขาก็ได้รับอนุญาตให้เห็นชัยชนะและการช่วยกู้ครั้งสุดท้ายของบรรดาผู้สัตย์ซื่อด้วย เขาเห็นว่าคริสตจักรถูกนำเข้าสู่ความขัดแย้งอันถึงตายกับสัตว์ร้ายนั้นและรูปของมัน และการนมัสการสัตว์ร้ายนั้นถูกบังคับภายใต้โทษถึงตาย แต่เมื่อมองเลยออกไปพ้นควันและเสียงอึกทึกของสงคราม เขาได้เห็นชนหมู่หนึ่งอยู่บนภูเขาศิโยนกับพระเมษโปดก โดยแทนที่จะมีเครื่องหมายของสัตว์ร้าย กลับมี “พระนามของพระบิดาจารึกไว้ที่หน้าผากของเขาทั้งหลาย” และอีกครั้งหนึ่ง เขาเห็น “คนทั้งหลายที่มีชัยชนะเหนือสัตว์ร้ายและเหนือรูปของมัน และเหนือเครื่องหมายของมัน และเหนือเลขแห่งชื่อนั้น ยืนอยู่บนทะเลแก้ว ถือพิณของพระเจ้า” และกำลังร้องเพลงของโมเสสและของพระเมษโปดก

“These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. Christ, upon the Mount of Olives, rehearsed the fearful judgments that were to precede His second coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars.’ ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.

“บทเรียนเหล่านี้มีไว้เพื่อประโยชน์ของเรา เราจำเป็นต้องตั้งความเชื่อของเราไว้บนพระเจ้า เพราะเบื้องหน้าของเรากำลังจะมีเวลาหนึ่งซึ่งจะทดลองจิตวิญญาณของมนุษย์ทั้งหลาย พระคริสต์ ณ ภูเขามะกอกเทศ ได้ทรงกล่าวทบทวนถึงการพิพากษาอันน่าสะพรึงกลัวซึ่งจะเกิดขึ้นก่อนการเสด็จมาครั้งที่สองของพระองค์ว่า ‘ท่านทั้งหลายจะได้ยินถึงสงครามและข่าวลือเรื่องสงคราม’ ‘ประชาชาติจะลุกขึ้นต่อสู้ประชาชาติ และอาณาจักรต่อสู้อาณาจักร และจะเกิดการกันดารอาหาร โรคระบาด และแผ่นดินไหวในที่ต่าง ๆ ทุกสิ่งเหล่านี้เป็นเพียงการเริ่มต้นแห่งความทุกข์ลำบาก’ แม้ว่าคำพยากรณ์เหล่านี้จะได้รับการสำเร็จบางส่วนแล้วในการทำลายกรุงเยรูซาเล็ม แต่ก็มีการประยุกต์ใช้อย่างตรงยิ่งกว่านั้นกับวาระสุดท้าย”

“We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecy is fast fulfilling. The Lord is at the door. There is soon to open before us a period of overwhelming interest to all living. The controversies of the past are to be revived; new controversies will arise. The scenes to be enacted in our world are not yet even dreamed of. Satan is at work through human agencies. Those who are making an effort to change the Constitution and secure a law enforcing Sunday observance little realize what will be the result. A crisis is just upon us.

“เรากำลังยืนอยู่บนธรณีแห่งเหตุการณ์ยิ่งใหญ่และเคร่งขรึมอย่างยิ่ง คำพยากรณ์กำลังสำเร็จอย่างรวดเร็ว องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงอยู่ที่ประตู ในไม่ช้าจะมีช่วงเวลาอันเปี่ยมด้วยความสำคัญอย่างท่วมท้นต่อผู้มีชีวิตอยู่ทั้งปวงเปิดออกต่อหน้าเรา ข้อพิพาทในอดีตจะถูกรื้อฟื้นขึ้นอีก; ข้อพิพาทใหม่จะเกิดขึ้น ฉากการณ์ที่จะถูกกระทำให้ปรากฏในโลกของเรานั้นยังมิได้แม้แต่จะมีผู้ใดฝันถึง ซาตานกำลังทำงานผ่านตัวแทนมนุษย์ บรรดาผู้ที่กำลังพยายามเปลี่ยนแปลงรัฐธรรมนูญและให้ได้มาซึ่งกฎหมายบังคับการถือรักษาวันอาทิตย์ แทบไม่ตระหนักเลยว่าผลจะเป็นเช่นไร วิกฤตกำลังจะมาถึงเราอยู่แล้ว”

“But God’s servants are not to trust to themselves in this great emergency. In the visions given to Isaiah, to Ezekiel, and to John we see how closely heaven is connected with the events taking place upon the earth and how great is the care of God for those who are loyal to Him. The world is not without a ruler. The program of coming events is in the hands of the Lord. The Majesty of heaven has the destiny of nations, as well as the concerns of His church, in His own charge.

“แต่บรรดาผู้รับใช้ของพระเจ้าไม่พึงวางใจในตนเองในภาวะฉุกเฉินอันยิ่งใหญ่นี้ ในบรรดานิมิตที่ประทานแก่ อิสยาห์ แก่ เอเสเคียล และแก่ ยอห์น เราเห็นว่า สวรรค์มีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดเพียงใดกับเหตุการณ์ทั้งหลายที่กำลังเกิดขึ้นบนแผ่นดินโลก และพระเจ้าทรงเอาพระทัยใส่ผู้ที่สัตย์ซื่อต่อพระองค์มากเพียงใด โลกนี้มิได้ปราศจากผู้ปกครอง แผนการแห่งเหตุการณ์ที่จะมาถึงอยู่ในพระหัตถ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า พระบรมเดชานุภาพแห่งสวรรค์ทรงดูแลทั้งชะตากรรมของประชาชาติทั้งหลาย และกิจธุระต่าง ๆ แห่งคริสตจักรของพระองค์ไว้ในพระหัตถ์ของพระองค์เอง”

“We permit ourselves to feel altogether too much care, trouble, and perplexity in the Lord’s work. Finite men are not left to carry the burden of responsibility. We need to trust in God, believe in Him, and go forward. The tireless vigilance of the heavenly messengers, and their unceasing employment in their ministry in connection with the beings of earth, show us how God’s hand is guiding the wheel within a wheel. The divine Instructor is saying to every actor in His work, as He said to Cyrus of old: ‘I girded thee, though thou hast not known Me.’

“เรายอมให้ตนเองรู้สึกถึงความเอาใจใส่ ความยุ่งยาก และความสับสนในพระราชกิจขององค์พระผู้เป็นเจ้ามากเกินไปโดยสิ้นเชิง มนุษย์ผู้จำกัดมิได้ถูกปล่อยให้แบกภาระแห่งความรับผิดชอบนั้นไว้เอง เราจำเป็นต้องวางใจในพระเจ้า เชื่อในพระองค์ และก้าวเดินต่อไป การเฝ้าระวังอย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อยของผู้สื่อสารแห่งสวรรค์ และการปฏิบัติพันธกิจของเขาอย่างไม่ขาดสายในการเกี่ยวข้องกับบรรดาสิ่งมีชีวิตบนแผ่นดินโลก แสดงให้เราเห็นว่าพระหัตถ์ของพระเจ้ากำลังทรงนำวงล้อภายในวงล้ออย่างไร พระอาจารย์ผู้ทรงพระลักษณะพระเจ้ากำลังตรัสแก่ผู้ร่วมงานทุกคนในพระราชกิจของพระองค์ ดังที่พระองค์ได้ตรัสแก่ไซรัสในกาลก่อนว่า ‘เราได้คาดเอวเจ้าไว้แล้ว แม้ว่าเจ้ามิได้รู้จักเรา’”

“In Ezekiel’s vision God had His hand beneath the wings of the cherubim. This is to teach His servants that it is divine power that gives them success. He will work with them if they will put away iniquity and become pure in heart and life.

“ในการทรงนิมิตของเอเสเคียล พระหัตถ์ของพระเจ้าทรงอยู่ใต้ปีกของเหล่าเครูบ นี่มีไว้เพื่อสอนบรรดาผู้รับใช้ของพระองค์ว่า เป็นฤทธิ์อำนาจแห่งพระเจ้าที่ประทานความสำเร็จแก่พวกเขา พระองค์จะทรงร่วมกระทำการกับพวกเขา หากพวกเขาจะละทิ้งความชั่วช้า และบังเกิดเป็นผู้มีใจและชีวิตอันบริสุทธิ์”

“The bright light going among the living creatures with the swiftness of lightning represents the speed with which this work will finally go forward to completion. He who slumbers not, who is continually at work for the accomplishment of His designs, can carry forward His great work harmoniously. That which appears to finite minds entangled and complicated, the Lord’s hand can keep in perfect order. He can devise ways and means to thwart the purposes of wicked men, and He will bring to confusion the counsels of them that plot mischief against His people.

“แสงสว่างอันเจิดจ้าที่เคลื่อนไปท่ามกลางสิ่งมีชีวิตทั้งหลายในความรวดเร็วดุจสายฟ้า เป็นภาพแทนความเร็วซึ่งงานนี้ในที่สุดจะดำเนินไปข้างหน้าจนสำเร็จลุล่วง พระองค์ผู้มิได้ทรงหลับใหล ผู้ทรงปฏิบัติพระราชกิจอยู่เสมอเพื่อให้พระประสงค์ของพระองค์สำเร็จ สามารถทรงดำเนินพระราชกิจอันยิ่งใหญ่ของพระองค์ให้ก้าวหน้าไปอย่างประสานกลมกลืนได้ สิ่งซึ่งสำหรับจิตใจอันจำกัดของมนุษย์ที่พัวพันอยู่ ดูเหมือนยุ่งเหยิงและซับซ้อนนั้น พระหัตถ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าทรงรักษาไว้ให้อยู่ในระเบียบอันสมบูรณ์ได้ พระองค์ทรงจัดเตรียมหนทางและวิธีการเพื่อขัดขวางเจตนารมณ์ของคนอธรรมได้ และพระองค์จะทรงทำให้บรรดาแผนการของผู้ที่คิดปองร้ายต่อประชากรของพระองค์สับสนอลหม่านไป”

“Brethren, it is no time now for mourning and despair, no time to yield to doubt and unbelief. Christ is not now a Saviour in Joseph’s new tomb, closed with a great stone and sealed with the Roman seal; we have a risen Saviour. He is the King, the Lord of hosts; He sitteth between the cherubim; and amid the strife and tumult of nations He guards His people still. He who ruleth in the heavens is our Saviour. He measures every trial. He watches the furnace fire that must test every soul. When the strongholds of kings shall be overthrown, when the arrows of God’s wrath shall strike through the hearts of His enemies, His people will be safe in His hands.” Testimonies, volume 5, 752–754.

“พี่น้องทั้งหลาย บัดนี้มิใช่เวลาแห่งการคร่ำครวญและความสิ้นหวัง มิใช่เวลาที่จะยอมจำนนต่อความสงสัยและความไม่เชื่อ พระคริสต์มิได้ทรงเป็นพระผู้ช่วยให้รอดที่ประทับอยู่ในอุโมงค์ศพใหม่ของโยเซฟ ซึ่งปิดด้วยศิลาก้อนใหญ่และประทับตราด้วยตราแห่งโรมันอีกต่อไป เรามีพระผู้ช่วยให้รอดผู้ทรงเป็นขึ้นจากความตาย พระองค์ทรงเป็นกษัตริย์ เป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระองค์ประทับเหนือเหล่าเครูบ และท่ามกลางการต่อสู้และความอลหม่านของบรรดาประชาชาติ พระองค์ยังทรงพิทักษ์รักษาประชากรของพระองค์อยู่เสมอ พระองค์ผู้ทรงครอบครองในสวรรค์ทรงเป็นพระผู้ช่วยให้รอดของเรา พระองค์ทรงวัดทุกการทดลอง พระองค์ทอดพระเนตรไฟในเตาหลอมซึ่งจำต้องทดสอบทุกดวงวิญญาณ เมื่อป้อมปราการของกษัตริย์ทั้งหลายจะถูกโค่นลง เมื่อศรแห่งพระพิโรธของพระเจ้าจะแทงทะลุหัวใจของเหล่าศัตรูของพระองค์ ประชากรของพระองค์จะปลอดภัยอยู่ในพระหัตถ์ของพระองค์” Testimonies, volume 5, 752–754.

Ezekiel represents the candidates to be among the one hundred and forty-four thousand, and line upon line his experience in the sanctuary aligns with Isaiah’s and John’s experience within the sanctuary. We are now in the temple test, the second of the three tests that seals the one hundred and forty-four thousand. That period is the purification accomplished by the Messenger of the Covenant in fulfillment of Malachi three. The purification process of three tests, is Malachi’s fiery “furnace” “that must test every soul.” When the third angel arrived on October 22, 1844 the Messenger of the Covenant suddenly came to His temple and led the wise virgins of that history into the Most Holy Place, in order to seal His faithful, but the virgins of that history rebelled, and by 1856 the Philadelphian Millerite movement had changed unto the Laodicean Millerite movement and in 1863 became the Laodicean Seventh-day Adventist church.

เอเสเคียลเป็นตัวแทนของบรรดาผู้สมัครที่จะอยู่ท่ามกลางหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน และทีละบรรทัด ประสบการณ์ของท่านในสถานนมัสการสอดคล้องกับประสบการณ์ของอิสยาห์และยอห์นภายในสถานนมัสการ เรากำลังอยู่ในบททดสอบแห่งพระวิหารในขณะนี้ ซึ่งเป็นบททดสอบที่สองในบรรดาสามบททดสอบที่ประทับตราหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน ช่วงเวลานั้นคือการชำระให้บริสุทธิ์ซึ่งสำเร็จโดยผู้สื่อสารแห่งพันธสัญญาเพื่อให้คำพยากรณ์ในมาลาคีบทที่สามสำเร็จ กระบวนการชำระให้บริสุทธิ์ที่ประกอบด้วยสามบททดสอบนั้น คือ “เตาเผา” อันเร่าร้อนของมาลาคี “ที่ต้องทดสอบทุกดวงวิญญาณ” เมื่อทูตสวรรค์องค์ที่สามมาถึงในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 ผู้สื่อสารแห่งพันธสัญญาก็เสด็จมายังพระวิหารของพระองค์โดยฉับพลัน และทรงนำหญิงพรหมจารีที่มีปัญญาแห่งประวัติศาสตร์นั้นเข้าสู่ห้องอภิสุทธิสถาน เพื่อประทับตราผู้สัตย์ซื่อของพระองค์ แต่หญิงพรหมจารีแห่งประวัติศาสตร์นั้นได้กบฏ และภายในปี ค.ศ. 1856 ขบวนการมิลเลอไรต์แห่งฟีลาเดลเฟียได้เปลี่ยนไปเป็นขบวนการมิลเลอไรต์แห่งเลาดีเซีย และในปี ค.ศ. 1863 ได้กลายเป็นคริสตจักรเซเวนท์เดย์แอ๊ดเวนตีสแห่งเลาดีเซีย

The third angel who arrived suddenly on October 22, 1844 withdrew his presence in 1863, and then returned on September 11, 2001. Twenty-five years later the temple test that was typified by October 22, 1844 is now being repeated. Twenty-five is symbolically a prophetic tithe of two hundred and fifty, and two hundred and fifty is a symbol of the history represented in verses eleven to fifteen of Daniel eleven. Two hundred and fifty, and twenty-five is a wheel within the sanctuary vision of Ezekiel. Twenty-five is a symbol of the separation of the wise and the wicked in fulfillment of the three-step testing process that is represented in the work of purification that is accomplished by the Messenger of the Covenant.

ทูตสวรรค์องค์ที่สามผู้มาถึงอย่างฉับพลันในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 ได้ถอนการสถิตของท่านไปในปี ค.ศ. 1863 และแล้วได้เสด็จกลับมาอีกในวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 ยี่สิบห้าปีต่อมา บัดนี้การทดสอบพระวิหารซึ่งมีวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 เป็นแบบอย่างเชิงสัญลักษณ์ กำลังถูกทำซ้ำอีกครั้ง ยี่สิบห้าเป็นสัญลักษณ์เชิงพยากรณ์ของหนึ่งในสิบจากสองร้อยห้าสิบ และสองร้อยห้าสิบเป็นสัญลักษณ์ของประวัติศาสตร์ที่นำเสนอไว้ในข้อสิบเอ็ดถึงข้อสิบห้าแห่งดาเนียลบทที่สิบเอ็ด สองร้อยห้าสิบและยี่สิบห้าเป็นวงล้อหนึ่งภายในนิมิตแห่งสถานนมัสการของเอเสเคียล ยี่สิบห้าเป็นสัญลักษณ์ของการแยกคนมีปัญญาออกจากคนอธรรม เพื่อให้สำเร็จตามกระบวนการทดสอบสามขั้นซึ่งปรากฏเป็นสัญลักษณ์ไว้ในการชำระให้บริสุทธิ์ซึ่งกระทำให้สำเร็จโดยทูตแห่งพันธสัญญา

Matthew twenty-five contains three parables, and each parable identifies the separation of the wise and wicked in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The hope of God’s people represented in the chapter is that they might be a wise virgin in possession of the oil of the message of the midnight cry. Their hope is that they are judged a faithful servant in their stewardship of employing the special talents that were given them to manage in their personal probationary period. Their hope is that they are judged as a sheep of God’s pasture, seated upon His right side, and not a goat on his left. Twenty-five is a symbol of the separation of the wise and wicked in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. Twenty-five is one of Ezekiel’s wheels.

มัทธิวบทที่ยี่สิบห้าประกอบด้วยคำอุปมาสามเรื่อง และคำอุปมาแต่ละเรื่องชี้ให้เห็นถึงการแยกคนมีปัญญาออกจากคนอธรรมในเวลาแห่งการผนึกของหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน ความหวังของประชากรของพระเจ้าซึ่งเป็นภาพแทนอยู่ในบทนี้ คือเพื่อว่าพวกเขาจะเป็นหญิงพรหมจารีที่มีปัญญา ผู้ครอบครองน้ำมันแห่งข่าวสารแห่งเสียงร้องยามเที่ยงคืน ความหวังของพวกเขาคือเพื่อว่าพวกเขาจะได้รับการพิพากษาว่าเป็นผู้รับใช้ที่สัตย์ซื่อ ในการเป็นผู้จัดการของตนในการใช้ตะลันต์พิเศษซึ่งได้ทรงประทานแก่พวกเขาให้ดูแลในช่วงเวลาแห่งการทดลองเฉพาะตัวของพวกเขา ความหวังของพวกเขาคือเพื่อว่าพวกเขาจะได้รับการพิพากษาว่าเป็นแกะแห่งทุ่งหญ้าของพระเจ้า นั่งอยู่ ณ เบื้องขวาของพระองค์ และไม่ใช่แพะที่เบื้องซ้ายของพระองค์ ยี่สิบห้าเป็นสัญลักษณ์ของการแยกคนมีปัญญาออกจากคนอธรรมในเวลาแห่งการผนึกของหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน ยี่สิบห้าเป็นวงล้อหนึ่งของเอเสเคียล

In the five and twentieth year of our captivity, in the beginning of the year, in the tenth day of the month, in the fourteenth year after that the city was smitten, in the selfsame day the hand of the Lord was upon me, and brought me thither. Ezekiel 40:1.

ในปีที่ยี่สิบห้าแห่งการเป็นเชลยของเรา ในตอนต้นปี ในวันที่สิบของเดือน ในปีที่สิบสี่หลังจากที่นครนั้นถูกตีแตก ในวันเดียวกันนั้นเอง พระหัตถ์ของพระยาห์เวห์ทรงอยู่เหนือข้าพเจ้า และทรงพาข้าพเจ้าไปที่นั่น เอเสเคียล 40:1

The twenty-fifth year of captivity is represented by October 22, which is represented by the closing of a dispensational door. On October 22, 1844 a door was opened and a door was closed as two classes were separated.

ปีที่ยี่สิบห้าแห่งการเป็นเชลยนั้นเป็นภาพแทนของวันที่ 22 ตุลาคม ซึ่งเป็นภาพแทนของการปิดประตูแห่งยุคการทรงจัดเตรียมความรอด ในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 ประตูหนึ่งได้ถูกเปิดออก และประตูหนึ่งได้ถูกปิดลง เมื่อคนสองจำพวกถูกแยกออกจากกัน

And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Revelation 3:7, 8.

จงเขียนถึงทูตสวรรค์แห่งคริสตจักรในเมืองฟีลาเดลเฟียว่า พระองค์ผู้บริสุทธิ์ พระองค์ผู้สัตย์จริง พระองค์ผู้ทรงถือกุญแจของดาวิด พระองค์ผู้ทรงเปิด และไม่มีผู้ใดปิดได้; และทรงปิด และไม่มีผู้ใดเปิดได้ ตรัสดังนี้ว่า เรารู้จักการงานของเจ้า ดูเถิด เราได้ตั้งประตูที่เปิดอยู่ไว้ต่อหน้าเจ้า และไม่มีผู้ใดสามารถปิดมันได้ เพราะเจ้ามีกำลังเพียงเล็กน้อย และได้รักษาคำของเราไว้ และมิได้ปฏิเสธนามของเรา วิวรณ์ 3:7, 8

Christ tells the angel of Philadelphia that He knows their work, that He has set before the church of Philadelphia, an open door. That door is opened by “the key of David,” the key that is placed upon Eliakim.

พระคริสต์ตรัสแก่มลาแห่งคริสตจักรเมืองฟิลาเดลเฟียว่า พระองค์ทรงรู้จักกิจการของพวกเขา และพระองค์ได้ทรงตั้งประตูที่เปิดอยู่ไว้เบื้องหน้าคริสตจักรเมืองฟิลาเดลเฟีย ประตูนั้นถูกเปิดด้วย “กุญแจของดาวิด” คือกุญแจที่ถูกวางไว้บนเอลียาคิม

And it shall come to pass in that day, that I will call my servant Eliakim the son of Hilkiah: And I will clothe him with thy robe, and strengthen him with thy girdle, and I will commit thy government into his hand: and he shall be a father to the inhabitants of Jerusalem, and to the house of Judah. And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:20–22.

และในวันนั้นจะเป็นดังนี้ คือเราจะเรียกเอลียาคิม บุตรของฮิลคียาห์ ผู้รับใช้ของเรา และเราจะสวมเสื้อคลุมของเจ้าให้เขา และคาดเข็มขัดของเจ้าบนเขาให้มั่นคง และเราจะมอบอำนาจการปกครองของเจ้าไว้ในมือของเขา และเขาจะเป็นดั่งบิดาแก่ชาวเยรูซาเล็ม และแก่พงศ์พันธุ์ยูดาห์ และเราจะวางกุญแจแห่งราชวงศ์ดาวิดไว้บนบ่าของเขา เขาจะเปิด และไม่มีผู้ใดปิดได้; และเขาจะปิด และไม่มีผู้ใดเปิดได้ อิสยาห์ 22:20–22

The day that Eliakim is called, he is separated from wicked Shebna.

ในวันที่เอลียาคิมถูกทรงเรียก เขาถูกแยกออกจากเชบนาผู้ชั่วร้าย

Thus saith the Lord God of hosts, Go, get thee unto this treasurer, even unto Shebna, which is over the house, and say, What hast thou here? and whom hast thou here, that thou hast hewed thee out a sepulchre here, as he that heweth him out a sepulchre on high, and that graveth an habitation for himself in a rock? Behold, the Lord will carry thee away with a mighty captivity, and will surely cover thee. He will surely violently turn and toss thee like a ball into a large country: there shalt thou die, and there the chariots of thy glory shall be the shame of thy lord’s house. Isaiah 22:15–18.

พระยาห์เวห์พระเจ้าจอมโยธาตรัสดังนี้ว่า จงไปเถิด ไปหามหาดเล็กผู้นี้ คือเชบนา ผู้ซึ่งดูแลราชสำนัก และจงกล่าวว่า ท่านมีอะไรอยู่ที่นี่? และท่านมีผู้ใดอยู่ที่นี่? ท่านจึงได้สกัดอุโมงค์ฝังศพไว้ให้ตน ณ ที่นี้ ดังผู้ที่สกัดอุโมงค์ฝังศพของตนไว้บนที่สูง และเจาะที่อาศัยไว้ให้ตนในศิลา? ดูเถิด พระยาห์เวห์จะทรงเหวี่ยงท่านออกไปเป็นเชลยอย่างแรงกล้า และจะทรงห่อหุ้มท่านไว้อย่างแน่นหนา พระองค์จะทรงม้วนและเหวี่ยงท่านไปดุจลูกบอลเข้าสู่แผ่นดินอันกว้างใหญ่ ณ ที่นั่นท่านจะตาย และ ณ ที่นั่นรถรบแห่งศักดิ์ศรีของท่านจะเป็นความอัปยศแก่ราชสำนักของเจ้านายท่าน อิสยาห์ 22:15–18

The separation of the wise and foolish virgins that fulfilled the illustration of Shebna and Eliakim was fulfilled on October 22, 1844, and also in the twenty-fifth year of captivity of Jehoiachin which was October 22, 573 BC. In Ezekiel chapter eight the wicked within Adventism, represented by Jerusalem, are represented by twenty-five men bowing to the sun. The destruction of Jerusalem represents the Sunday law, which is also the waymark which ends the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. That sealing time began on September 11, 2001, and Jesus is both the Alpha and Omega, so September 11, 2001 as the beginning of the sealing illustrates the end, at the Sunday law.

การแยกบรรดาพรหมจารีที่มีปัญญาออกจากพรหมจารีที่โง่เขลา อันเป็นการสำเร็จตามอุปมาเรื่องเชบนาและเอลียาคิมนั้น ได้สำเร็จลงเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 และอีกทั้งในปีที่ยี่สิบห้าแห่งการเป็นเชลยของเยโฮยาคิน ซึ่งตรงกับวันที่ 22 ตุลาคม 573 ปีก่อนคริสตกาลด้วย ในเอเสเคียลบทที่แปด คนอธรรมภายในอัดเวนติสม์ ซึ่งมีกรุงเยรูซาเล็มเป็นสัญลักษณ์แทน ถูกพรรณนาเป็นชายยี่สิบห้าคนที่ก้มกราบดวงอาทิตย์ การทำลายกรุงเยรูซาเล็มเป็นสัญลักษณ์แทนกฎหมายวันอาทิตย์ ซึ่งเป็นหมายสำคัญด้วยเช่นกันที่ยุติเวลาแห่งการประทับตราของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคนนั้น เวลาแห่งการประทับตรานั้นเริ่มต้นเมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 และพระเยซูทรงเป็นทั้งอัลฟาและโอเมกา ฉะนั้น วันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 ในฐานะจุดเริ่มต้นของการประทับตรา จึงเป็นภาพประกอบของจุดจบ ณ กฎหมายวันอาทิตย์ด้วย

September 11, 2001 was typified by the Minneapolis meetings of 1888, for Sister White identifies that when the great buildings of New York came down at 9/11, Revelation 18:1–3 was fulfilled. At that time, as in 1888 she identified the angel of Revelation eighteen descended to lighten the earth with His glory. The rebellion of 1888 she aligned with the rebellion of Korah, Dathan and Abiram, who also had two hundred and fifty men of renown join in their apostasy. Two hundred and fifty rebels in the rebellion of Korah and his cohorts in the beginning history of ancient Israel typified the twenty-five men who were bowing to the sun at the ending of ancient Israel.

วันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 ได้ถูกทำให้เป็นแบบอย่างล่วงหน้าโดยการประชุมที่มินนีแอโพลิสในปี 1888 เพราะซิสเตอร์ไวท์ได้ระบุว่า เมื่ออาคารใหญ่ทั้งหลายของนครนิวยอร์กพังทลายลงในเหตุการณ์ 9/11 วิวรณ์ 18:1–3 ก็ได้สำเร็จแล้ว ในเวลานั้น ดังเช่นในปี 1888 นางได้ชี้ว่า ทูตสวรรค์แห่งวิวรณ์บทที่สิบแปดได้ลงมาเพื่อทำให้แผ่นดินโลกสว่างไสวด้วยพระสิริของพระองค์ การกบฏในปี 1888 นั้น นางได้จัดให้สอดคล้องกับการกบฏของโคราห์ ดาธาน และอาบีราม ผู้ซึ่งก็มีชายผู้มีชื่อเสียงสองร้อยห้าสิบคนเข้าร่วมในการละทิ้งความเชื่อของพวกเขาด้วย กบฏสองร้อยห้าสิบคนในการกบฏของโคราห์และพวกพ้องของเขาในประวัติศาสตร์ตอนต้นของอิสราเอลโบราณ เป็นแบบอย่างล่วงหน้าของชายยี่สิบห้าคนผู้กำลังก้มกราบดวงอาทิตย์ในวาระสุดท้ายของอิสราเอลโบราณ.

Twenty-five leaders of Laodicean Adventism bowing at the Sunday law and two hundred and fifty at 9/11 sets forth the sealing time with the symbolism of twenty-five, (the symbol of the separation of the wise and wicked) to mark the beginning and ending of the sealing time. Whether it’s the two hundred and fifty rebels in the time of Moses, or the twenty-five men in Ezekiel chapter eight, or of Matthew chapter twenty-five’s three witnesses of the separation, or the twenty-fifth year of the captivity in Ezekiel forty; all the manifestations of the symbol of twenty-five, align with the three two hundred- and fifty-year periods that reached their conclusion in 207 BC, 313 and 2026 respectively.

ผู้นำยี่สิบห้าคนของแอ๊ดเวนติสม์แบบเลาดีเซียที่โค้งคำนับต่อกฎหมายวันอาทิตย์ และสองร้อยห้าสิบคน ณ 9/11 แสดงให้เห็นช่วงเวลาแห่งการประทับตราด้วยสัญลักษณ์ของยี่สิบห้า (ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งการแยกผู้มีปัญญาออกจากคนอธรรม) เพื่อกำหนดจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดของช่วงเวลาแห่งการประทับตรา ไม่ว่าจะเป็นกบฏสองร้อยห้าสิบคนในสมัยของโมเสส หรือชายยี่สิบห้าคนในเอเสเคียลบทที่แปด หรือพยานทั้งสามแห่งการแยกในมัทธิวบทที่ยี่สิบห้า หรือปีที่ยี่สิบห้าแห่งการเป็นเชลยในเอเสเคียล 40; การสำแดงทั้งสิ้นของสัญลักษณ์แห่งยี่สิบห้า ล้วนสอดคล้องกับช่วงเวลาสามช่วง ๆ ละสองร้อยห้าสิบปี ซึ่งมาถึงจุดสิ้นสุดของตนตามลำดับในปี 207 BC, 313 และ 2026.

Twenty-five is an axle, so to speak, of twenty-five that brings all the lines of twenty-five into perfection. It becomes one of the prophetic keys of the kingdom given to Peter to bring clarity into the hidden history of verse forty. It has been repeatedly established on more than three witnesses that verses ten to fifteen of Daniel eleven represent a line that covers the history from 1989 unto the Sunday law, which is the hidden history of verse forty. The lion of the tribe of Judah is now unsealing the wheels of Ezekiel as He opens the hidden history that will finalize the message of the Midnight Cry of the latter days.

ยี่สิบห้าเป็นดังเพลา—กล่าวได้เช่นนั้น—ของยี่สิบห้า ซึ่งนำเส้นทั้งปวงของยี่สิบห้าเข้าสู่ความสมบูรณ์พร้อม มันกลายเป็นกุญแจเชิงพยากรณ์ประการหนึ่งแห่งอาณาจักรที่ทรงประทานแก่เปโตร เพื่อก่อให้เกิดความกระจ่างในประวัติศาสตร์ที่ซ่อนเร้นของข้อที่สี่สิบ ได้มีการสถาปนาไว้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยพยานมากกว่าสามปากว่า ข้อสิบถึงข้อสิบห้าของดาเนียลบทที่สิบเอ็ดเป็นเส้นหนึ่งซึ่งครอบคลุมประวัติศาสตร์ตั้งแต่ปี 1989 จนถึงกฎหมายวันอาทิตย์ ซึ่งเป็นประวัติศาสตร์ที่ซ่อนเร้นของข้อที่สี่สิบ สิงห์แห่งเผ่ายูดาห์บัดนี้กำลังทรงเปิดผนึกวงล้อทั้งหลายของเอเสเคียล ขณะที่พระองค์ทรงเปิดเผยประวัติศาสตร์ที่ซ่อนเร้น ซึ่งจะทำให้สารแห่งเสียงร้องเที่ยงคืนแห่งยุคสุดท้ายถึงความสมบูรณ์ขั้นสุดท้าย.

In the following articles we will continue to identify Ezekiel’s wheels that represent the complex interplay of men in the latter days. Ezekiel chapter one at the beginning of this article and the accompanying passage from Testimonies volume five set forth will be our continued point of reference as we proceed in the articles. When the wheels are set forth in their proper place, and with their proper intersections with the other wheels of prophetic history we will demonstrate that the three hundred and ninety-one years and fifteen days that empowered the first angel on August 11, 1840 is also represented by Ezekiel as three hundred and ninety years, connected with the one and a half years of the siege of Jerusalem; and that the arrival of this prophetic light identifies the lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand.

ในบทความต่อ ๆ ไปนี้ เราจะดำเนินการระบุวงล้อของเอเสเคียลซึ่งเป็นตัวแทนของปฏิสัมพันธ์อันซับซ้อนของมนุษย์ในยุคสุดท้ายต่อไป เอเสเคียลบทที่หนึ่งซึ่งอยู่ตอนต้นของบทความนี้ และข้อความประกอบจาก Testimonies เล่มห้า ที่ได้ยกมานั้น จะเป็นจุดอ้างอิงต่อเนื่องของเราเมื่อเราดำเนินไปในบทความต่าง ๆ เมื่อวงล้อทั้งหลายถูกนำเสนอไว้ในตำแหน่งอันถูกต้องของมัน และพร้อมกับจุดตัดอันถูกต้องของมันกับวงล้ออื่น ๆ แห่งประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์ เราจะแสดงให้เห็นว่า หนึ่งร้อยเก้าสิบเอ็ดปีและสิบห้าวัน ซึ่งได้เสริมอำนาจแก่ทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งในวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1840 นั้น เอเสเคียลก็ได้แสดงไว้เช่นกันว่าเป็นสามร้อยเก้าสิบปี อันเชื่อมโยงกับช่วงเวลาหนึ่งปีครึ่งแห่งการล้อมกรุงเยรูซาเล็ม และว่าการมาถึงของความสว่างเชิงพยากรณ์นี้เองเป็นสิ่งที่บ่งชี้ถึงการยกขึ้นของธงสัญญาณของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน

July 27, 1299 unto 1337 represents thirty-eight years at the beginning of the one hundred and fifty years (five months) of Revelation nine, verse ten. That one hundred and fifty years connects with the three hundred and ninety-one years and fifteen days of verse fifteen. Thus, the beginning of the two periods, make up one line of prophecy which concluded in the fulfillment of the 1838 and 1840 prediction of Josiah Litch and marked the rising up and empowerment of the Millerite movement. That history at the beginning of Adventism, marks the rising up of the one hundred and forty-four thousand as an ensign in advance of the Sunday law. Thus, Ezekiel’s three hundred and ninety years, and one point five years (1.5) of Jerusalem’s siege marks the end of the line of prophecy that began in 1299.

วันที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1299 จนถึง ค.ศ. 1337 เป็นระยะเวลาสามสิบแปดปี ณ ตอนต้นของช่วงหนึ่งร้อยห้าสิบปี (ห้าเดือน) แห่งวิวรณ์ บทที่ 9 ข้อ 10 หนึ่งร้อยห้าสิบปีนั้นเชื่อมโยงกับช่วงสามร้อยเก้าสิบเอ็ดปีและสิบห้าวันของข้อ 15 ดังนั้น จุดเริ่มต้นของสองช่วงเวลานี้จึงประกอบกันเป็นเส้นคำพยากรณ์เส้นหนึ่ง ซึ่งสิ้นสุดลงในการสำเร็จของคำพยากรณ์ปี 1838 และ 1840 ของ Josiah Litch และเป็นเครื่องหมายแห่งการลุกขึ้นและการได้รับฤทธิ์อำนาจของขบวนการ Millerite ประวัติศาสตร์นั้น ณ ตอนต้นของ Adventism เป็นเครื่องหมายแห่งการลุกขึ้นของชนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันในฐานะธงสำคัญล่วงหน้าก่อนกฎหมายวันอาทิตย์ ฉะนั้น ช่วงเวลาสามร้อยเก้าสิบปีของเอเสเคียล และหนึ่งจุดห้าปี (1.5) แห่งการล้อมกรุงเยรูซาเล็ม จึงเป็นเครื่องหมายถึงจุดสิ้นสุดของเส้นคำพยากรณ์ที่เริ่มต้นขึ้นใน ค.ศ. 1299

It would be worthwhile to consider the passage from Testimonies, volume five in advance of the next article.

คงจะเป็นประโยชน์ที่จะพิจารณาข้อความตอนหนึ่งจาก Testimonies, volume five ล่วงหน้าก่อนบทความถัดไป