The prophetic line which I am identifying as ‘the wheel of Josiah’ begins with the rebellion of ancient Israel as they rejected God as their king in 1097 BC. The first three kings (Saul, David and Solomon) are identified as reigning for forty years, from 1097 BC through to 977 BC. At Solomon’s death the rebellion of Jeroboam and the ten northern tribes finish the line of the first three kings, and begins a line of kings in both the northern and southern kingdoms.
แนวเส้นคำพยากรณ์ซึ่งข้าพเจ้ากำลังกำหนดระบุว่าเป็น ‘วงล้อของโยสิยาห์’ นั้น เริ่มต้นด้วยการกบฏของอิสราเอลโบราณ เมื่อพวกเขาปฏิเสธพระเจ้าในฐานะกษัตริย์ของตนในปี 1097 BC กษัตริย์สามองค์แรก (ซาอูล ดาวิด และซาโลมอน) ถูกระบุว่าทรงครองราชย์เป็นเวลาสี่สิบปี จากปี 1097 BC ต่อเนื่องไปจนถึงปี 977 BC เมื่อซาโลมอนสิ้นพระชนม์ การกบฏของเยโรโบอัมและสิบเผ่าทางเหนือได้ทำให้แนวของกษัตริย์สามองค์แรกสิ้นสุดลง และเริ่มต้นแนวของกษัตริย์ทั้งในอาณาจักรฝ่ายเหนือและอาณาจักรฝ่ายใต้
The first three kings are a symbol of many truths, but one of the wheels of truth which they are connected to is the last three kings of Judah—Jehoiakim, Jehoiachin and Zedekiah, who in turn represent Cyrus, Darius and Artaxerxes. Cyrus, Darius and Artaxerxes in turn represent their three decrees reaching from 516 BC to 457 BC; who in turn represent the three angels of Revelation fourteen that arrive in 1798, April 19, 1844 and October 22, 1844, respectively. The history of the arrival of the three angels of Revelation fourteen is repeated to the very letter in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, thus identifying that the prophetic line that begins with the anointing of Saul as king reaches its conclusion when the church triumphant is anointed at the soon-coming Sunday law. The line includes the wheel of king Josiah, that reaches back to Jeroboam’s rebellion of Bethel and Dan in 977 BC.
กษัตริย์สามองค์แรกเป็นสัญลักษณ์ของความจริงหลายประการ แต่หนึ่งในวงล้อแห่งความจริงที่เกี่ยวเนื่องกับพวกเขาคือกษัตริย์สามองค์สุดท้ายของยูดาห์—เยโฮยาคิม เยโฮยาคีน และเศเดคียาห์ ซึ่งในทางกลับกันเป็นตัวแทนของไซรัส ดาริอัส และอารทาเซอร์ซีส ส่วนไซรัส ดาริอัส และอารทาเซอร์ซีส ก็เป็นตัวแทนของพระราชกฤษฎีกาทั้งสามของพวกเขา ซึ่งทอดยาวตั้งแต่ 516 ปีก่อนคริสตกาลถึง 457 ปีก่อนคริสตกาล; และสิ่งเหล่านั้นในทางกลับกันเป็นตัวแทนของทูตสวรรค์สามองค์แห่งวิวรณ์บทที่สิบสี่ ซึ่งมาถึงตามลำดับในปี 1798 วันที่ 19 เมษายน ค.ศ. 1844 และวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 ประวัติศาสตร์แห่งการมาถึงของทูตสวรรค์สามองค์แห่งวิวรณ์บทที่สิบสี่ถูกทำซ้ำอย่างตรงตามตัวอักษรทุกประการในเวลาแห่งการประทับตราของหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน ด้วยเหตุนี้จึงชี้ชัดว่าเส้นคำพยากรณ์ซึ่งเริ่มต้นด้วยการเจิมซาอูลเป็นกษัตริย์ ย่อมไปถึงบทสรุปของมันเมื่อคริสตจักรผู้มีชัยได้รับการเจิม ณ กฎหมายวันอาทิตย์ที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า เส้นนี้รวมถึงวงล้อของกษัตริย์โยสิยาห์ ซึ่งย้อนกลับไปถึงการกบฏของเยโรโบอัมที่เบธเอลและดานในปี 977 ปีก่อนคริสตกาล.
Twenty-two
ยี่สิบสอง
Jeroboam possesses the symbolism of twenty-two, for he reigned for twenty-two years, thus tying his witness into the history represented by twenty-two, which is a symbol of the combination of Divinity with humanity as illustrated by Daniel’s marah vision in the twenty-second day, and the number two hundred and twenty, of which, the number twenty-two is a tithe.
เยโรโบอัมมีนัยสำคัญเชิงสัญลักษณ์ของเลขยี่สิบสอง เพราะท่านครองราชย์เป็นเวลายี่สิบสองปี ด้วยเหตุนี้จึงผูกพยานของท่านเข้ากับประวัติศาสตร์ที่เลขยี่สิบสองเป็นตัวแทน ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการผสานกันระหว่างพระภาวะกับมนุษยชาติ ดังที่ปรากฏในนิมิต marah ของดาเนียลในวันที่ยี่สิบสอง และในจำนวนสองร้อยยี่สิบ ซึ่งเลขยี่สิบสองเป็นหนึ่งในสิบของจำนวนนั้น
And the days which Jeroboam reigned were two and twenty years: and he slept with his fathers, and Nadab his son reigned in his stead. 1 Kings 14:20.
และจำนวนวันเวลาที่เยโรโบอัมทรงครอบครองนั้นเป็นยี่สิบสองปี แล้วพระองค์ก็ทรงล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษของพระองค์ และนาดับราชโอรสของพระองค์ได้ครอบครองแทนพระองค์ 1 พงศ์กษัตริย์ 14:20
The ‘at-One-Ment,’ representing the combination of Divinity and humanity is the work of Christ that began on October 22, or the tenth month (Gregorian); ten time twenty-two equals two hundred and twenty. Jeroboam set up counterfeit altars at both Bethel and Dan, and is therefore a symbol of the counterfeit worship of Sunday in connection with the combination of church (Bethel: meaning church) and state (Dan: meaning judgment).
“การทำให้เป็นหนึ่งเดียว” (at-One-Ment) ซึ่งเป็นภาพแทนของการรวมกันระหว่างพระลักษณะของพระเจ้าและความเป็นมนุษย์ คือพระราชกิจของพระคริสต์ซึ่งเริ่มต้นขึ้นในวันที่ 22 ตุลาคม หรือเดือนที่สิบ (ตามปฏิทินเกรกอเรียน); สิบคูณยี่สิบสองเท่ากับสองร้อยยี่สิบ เยโรโบอัมได้ตั้งแท่นบูชาปลอมขึ้นทั้งที่เบธเอลและที่ดาน ดังนั้นเขาจึงเป็นสัญลักษณ์ของการนมัสการวันอาทิตย์อันเป็นของปลอม อันเกี่ยวเนื่องกับการรวมกันระหว่างคริสตจักร (เบธเอล: หมายถึงคริสตจักร) และรัฐ (ดาน: หมายถึงการพิพากษา)
Then Jeroboam built Shechem in mount Ephraim, and dwelt therein; and went out from thence, and built Penuel. And Jeroboam said in his heart, Now shall the kingdom return to the house of David: If this people go up to do sacrifice in the house of the Lord at Jerusalem, then shall the heart of this people turn again unto their lord, even unto Rehoboam king of Judah, and they shall kill me, and go again to Rehoboam king of Judah. Whereupon the king took counsel, and made two calves of gold, and said unto them, It is too much for you to go up to Jerusalem: behold thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And he set the one in Bethel, and the other put he in Dan. And this thing became a sin: for the people went to worship before the one, even unto Dan. And he made an house of high places, and made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi. And Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered upon the altar. So did he in Bethel, sacrificing unto the calves that he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places which he had made. So he offered upon the altar which he had made in Bethel the fifteenth day of the eighth month, even in the month which he had devised of his own heart; and ordained a feast unto the children of Israel: and he offered upon the altar, and burnt incense. 1 Kings 12:25–33.
แล้วเยโรโบอัมก็ได้สร้างเมืองเชเคมบนแดนเทือกเขาเอฟราอิม และอาศัยอยู่ที่นั่น แล้วท่านก็ออกจากที่นั่นไปสร้างเปนูเอล และเยโรโบอัมกล่าวในใจของตนว่า บัดนี้ราชอาณาจักรจะกลับไปสู่ราชวงศ์ของดาวิด ถ้าชนชาตินี้ขึ้นไปถวายสัตวบูชาในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ที่เยรูซาเล็ม ใจของชนชาตินี้ก็จะหันกลับไปหานายของเขาทั้งหลาย คือเรโหโบอัมกษัตริย์แห่งยูดาห์ แล้วเขาทั้งหลายจะฆ่าเราเสีย และกลับไปหาเรโหโบอัมกษัตริย์แห่งยูดาห์ เพราะฉะนั้นกษัตริย์จึงทรงปรึกษาหารือ แล้วทรงทำลูกวัวทองคำสองตัว และตรัสแก่ประชาชนว่า การขึ้นไปยังเยรูซาเล็มนั้นเป็นภาระแก่พวกท่านมากเกินไป ดูเถิด โอ อิสราเอล นี่คือพระของท่านทั้งหลาย ผู้ทรงนำท่านขึ้นมาจากแผ่นดินอียิปต์ แล้วท่านทรงตั้งตัวหนึ่งไว้ที่เบธเอล และอีกตัวหนึ่งทรงตั้งไว้ที่ดาน และสิ่งนี้ได้กลายเป็นบาป เพราะประชาชนพากันไปนมัสการที่หน้าลูกวัวนั้น ไกลถึงดาน และท่านได้สร้างนิเวศแห่งปูชนียสถานสูง และแต่งตั้งปุโรหิตจากคนสามัญต่ำต้อยในหมู่ประชาชน ซึ่งมิได้เป็นเชื้อสายของบุตรทั้งหลายของเลวี และเยโรโบอัมได้กำหนดเทศกาลหนึ่งในเดือนที่แปด ในวันที่สิบห้าของเดือน ให้เป็นเหมือนเทศกาลซึ่งมีอยู่ในยูดาห์ และท่านได้ถวายเครื่องบูชาบนแท่นบูชา ท่านได้กระทำเช่นนั้นที่เบธเอล โดยถวายเครื่องบูชาแก่ลูกวัวทั้งหลายซึ่งท่านได้สร้างขึ้น และท่านได้ตั้งปุโรหิตแห่งปูชนียสถานสูงทั้งหลายซึ่งท่านได้สร้างไว้ ณ เบธเอล ดังนั้นท่านจึงถวายเครื่องบูชาบนแท่นบูชาซึ่งท่านได้สร้างไว้ที่เบธเอล ในวันที่สิบห้าของเดือนที่แปด คือในเดือนซึ่งท่านได้คิดขึ้นจากใจของตนเอง และได้กำหนดเทศกาลสำหรับชนชาติอิสราเอล และท่านได้ถวายเครื่องบูชาบนแท่นบูชา และเผาเครื่องหอม 1 พงศ์กษัตริย์ 12:25–33
In the foundational history of the ten northern tribes, there was a rebellion that had been typified by Israel's rejection of God as king, and also by the rebellion of Aaron and the golden calf. Aaron’s rebellion was at the foundational history of ancient Israel and Jeroboam’s was at the foundational history of the ten northern tribes. “Line upon line” Aaron, as a high priest represents the church and Jeroboam as king, represents the state. Those two foundational rebellions are a line that includes the foundational rebellion of the people of Israel in desiring a human king.
ในประวัติศาสตร์รากฐานของสิบเผ่าทางเหนือ ได้มีการกบฏหนึ่งซึ่งถูกทำให้เป็นแบบอย่างไว้โดยการที่อิสราเอลปฏิเสธพระเจ้าในฐานะกษัตริย์ และโดยการกบฏของอาโรนกับลูกวัวทองคำด้วย การกบฏของอาโรนอยู่ในประวัติศาสตร์รากฐานของอิสราเอลโบราณ และของเยโรโบอัมอยู่ในประวัติศาสตร์รากฐานของสิบเผ่าทางเหนือ “บรรทัดซ้อนบรรทัด” อาโรนในฐานะมหาปุโรหิตเป็นตัวแทนของคริสตจักร และเยโรโบอัมในฐานะกษัตริย์เป็นตัวแทนของรัฐ การกบฏรากฐานทั้งสองนั้นเป็นเส้นหนึ่งที่รวมถึงการกบฏในระดับรากฐานของชนชาติอิสราเอลในการปรารถนากษัตริย์มนุษย์ด้วย
490
490
There are three periods of four hundred and ninety years in the sacred history that is represented in the book of Ezekiel, and one was associated with the kings, the other with the sanctuary and the other with the host. Those three periods align with the rebellion of Aaron, (the sanctuary), Saul (the host) and Jeroboam (the king). Of the three symbols of prophet, priest and king, it is king Saul who is identified as prophesying, and Aaron was the priest, and Jeroboam was the king.
ในประวัติศาสตร์อันศักดิ์สิทธิ์ซึ่งได้รับการสำแดงไว้ในพระธรรมเอเสเคียลนั้น มีช่วงเวลาสามช่วง ช่วงละสี่ร้อยเก้าสิบปี โดยช่วงหนึ่งเกี่ยวข้องกับกษัตริย์ อีกช่วงหนึ่งเกี่ยวข้องกับสถานนมัสการ และอีกช่วงหนึ่งเกี่ยวข้องกับพลโยธา ช่วงเวลาทั้งสามนี้สอดคล้องกับการกบฏของอาโรน (สถานนมัสการ) ซาอูล (พลโยธา) และเยโรโบอัม (กษัตริย์) ในบรรดาสัญลักษณ์ทั้งสามคือ ผู้เผยพระวจนะ ปุโรหิต และกษัตริย์ นั้น กษัตริย์ซาอูลคือผู้ที่ถูกระบุว่าเป็นผู้เผยพระวจนะ และอาโรนเป็นปุโรหิต และเยโรโบอัมเป็นกษัตริย์
And it came to pass, when all that knew him beforetime saw that, behold, he prophesied among the prophets, then the people said one to another, What is this that is come unto the son of Kish? Is Saul also among the prophets? And one of the same place answered and said, But who is their father? Therefore it became a proverb, Is Saul also among the prophets? 1 Samuel 10:11, 12.
ต่อมาเมื่อบรรดาผู้ที่เคยรู้จักเขามาแต่ก่อนเห็นว่า ดูเถิด เขาได้พยากรณ์อยู่ท่ามกลางพวกผู้พยากรณ์ ประชาชนจึงพูดกันและกันว่า เกิดอะไรขึ้นแก่บุตรชายของคีชนี้หนอ ซาอูลอยู่ท่ามกลางพวกผู้พยากรณ์ด้วยหรือ และคนหนึ่งจากที่นั่นตอบว่า แต่บิดาของพวกเขาเป็นใครเล่า เพราะฉะนั้นจึงกลายเป็นสุภาษิตว่า ซาอูลอยู่ท่ามกลางพวกผู้พยากรณ์ด้วยหรือ 1 ซามูเอล 10:11, 12
The church triumphant consists of a thirty-year old prophet, a thirty-year old priest and a thirty-year old king, represented by Ezekiel who began in the thirtieth year, Joseph who began his service in the thirtieth year and king David who began to reign in his thirtieth year. The church triumphant is represented in the last eight chapters of the book of Ezekiel as the temple that fills the earth, and the church triumphant is Philadelphia, which is the eighth church that is of the seven.
คริสตจักรผู้มีชัยประกอบด้วยผู้พยากรณ์วัยสามสิบปี ปุโรหิตวัยสามสิบปี และกษัตริย์วัยสามสิบปี ซึ่งมีเอเสเคียลเป็นภาพแทน ผู้ซึ่งเริ่มต้นในปีที่สามสิบ โยเซฟผู้ซึ่งเริ่มปฏิบัติหน้าที่เมื่ออายุสามสิบปี และกษัตริย์ดาวิดผู้ซึ่งเริ่มครอบครองราชย์เมื่ออายุสามสิบปี คริสตจักรผู้มีชัยได้รับการพรรณนาไว้ในแปดบทสุดท้ายของหนังสือเอเสเคียลว่าเป็นพระวิหารที่เต็มแผ่นดินโลก และคริสตจักรผู้มีชัยคือฟีลาเดลเฟีย ซึ่งเป็นคริสตจักรที่แปดซึ่งมาจากเจ็ดคริสตจักร.
The prophetic line of Josiah that began in 977 BC ends at the soon-coming Sunday law. The purification and sealing of the one hundred and forty-four thousand that began on December 31, 2023, began when Michael descended to resurrect the two witnesses of Revelation eleven. 2023 arrived twenty-two years after September 11, 2001, just as the Alien and Sedition Acts of 1798 arrive twenty-two years after the Declaration of Independence in 1776. Jeroboam’s twenty-two-year reign began in 977 BC when the prophecy of Josiah was set forth. At that time the disobedient prophet of 1 Kings chapter thirteen, confronted Jeroboam’s apostasy just as Moses confronted Aaron’s apostasy, and Samuel confronted the host who desired a king. Those confrontations against foundational apostasies represented by the message of the disobedient prophet, Moses and Samuel represent the loud cry of the third angel at the Sunday law. It is the warning message proclaimed by the ensign, which is represented in the history of Jeroboam as the prediction of Josiah accompanied with a “sign.”
แนวคำพยากรณ์ของโยสิยาห์ซึ่งเริ่มต้นขึ้นในปี 977 ก่อนคริสตกาล สิ้นสุดลงที่กฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งกำลังจะมาถึงในไม่ช้า การชำระให้บริสุทธิ์และการประทับตราคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน ซึ่งเริ่มต้นขึ้นเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 2023 นั้น ได้เริ่มต้นขึ้นเมื่อมีคาเอลเสด็จลงมาเพื่อให้พยานทั้งสองแห่งวิวรณ์บทที่สิบเอ็ดเป็นขึ้นจากตาย ค.ศ. 2023 มาถึงหลังจากวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 ยี่สิบสองปี เช่นเดียวกับที่กฎหมาย Alien and Sedition Acts แห่งปี 1798 มาถึงหลังจากคำประกาศอิสรภาพในปี 1776 ยี่สิบสองปี รัชกาลยี่สิบสองปีของเยโรโบอัมเริ่มต้นขึ้นในปี 977 ก่อนคริสตกาล เมื่อคำพยากรณ์ของโยสิยาห์ถูกประกาศออกมา ในเวลานั้น ผู้เผยพระวจนะที่ไม่เชื่อฟังใน 1 พงศ์กษัตริย์ บทที่ 13 ได้เผชิญหน้ากับการละทิ้งความเชื่อของเยโรโบอัม เช่นเดียวกับที่โมเสสเผชิญหน้ากับการละทิ้งความเชื่อของอาโรน และซามูเอลเผชิญหน้ากับหมู่ชนผู้ปรารถนากษัตริย์ การเผชิญหน้าเหล่านั้นกับการละทิ้งความเชื่อขั้นรากฐาน ซึ่งเป็นตัวแทนโดยข่าวสารของผู้เผยพระวจนะที่ไม่เชื่อฟัง โมเสส และซามูเอล เป็นตัวแทนของเสียงร้องอันดังของทูตสวรรค์องค์ที่สาม ณ กฎหมายวันอาทิตย์ นี่คือข่าวสารแห่งคำเตือนซึ่งประกาศโดยธงสัญญาณ ซึ่งในประวัติศาสตร์ของเยโรโบอัมนั้น เป็นตัวแทนโดยคำพยากรณ์เรื่องโยสิยาห์ที่มาพร้อมกับ “หมายสำคัญ” หนึ่งประการ
And, behold, there came a man of God out of Judah by the word of the Lord unto Bethel: and Jeroboam stood by the altar to burn incense. And he cried against the altar in the word of the Lord, and said, O altar, altar, thus saith the Lord; Behold, a child shall be born unto the house of David, Josiah by name; and upon thee shall he offer the priests of the high places that burn incense upon thee, and men’s bones shall be burnt upon thee. And he gave a sign the same day, saying, This is the sign which the Lord hath spoken; Behold, the altar shall be rent, and the ashes that are upon it shall be poured out. And it came to pass, when king Jeroboam heard the saying of the man of God, which had cried against the altar in Bethel, that he put forth his hand from the altar, saying, Lay hold on him. And his hand, which he put forth against him, dried up, so that he could not pull it in again to him.
และดูเถิด มีคนของพระเจ้าออกมาจากยูดาห์มายังเบธเอลตามพระวจนะของพระยาห์เวห์ และเยโรโบอัมกำลังยืนอยู่ข้างแท่นบูชาเพื่อเผาเครื่องหอม เขาจึงร้องกล่าวโทษแท่นบูชาตามพระวจนะของพระยาห์เวห์ว่า “โอ แท่นบูชา แท่นบูชา พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ดูเถิด จะมีเด็กคนหนึ่งบังเกิดแก่ราชวงศ์ดาวิด มีนามว่าโยสิยาห์ และบนเจ้านี้เขาจะถวายบรรดาปุโรหิตแห่งปูชนียสถานสูงที่เผาเครื่องหอมบนเจ้า และกระดูกมนุษย์จะถูกเผาบนเจ้า” และในวันนั้นเขาได้ให้หมายสำคัญไว้ว่า “นี่เป็นหมายสำคัญซึ่งพระยาห์เวห์ได้ตรัสไว้ ดูเถิด แท่นบูชาจะแตกออก และขี้เถ้าที่อยู่บนนั้นจะถูกเทกระจายออกมา” และต่อมาเมื่อกษัตริย์เยโรโบอัมได้ยินถ้อยคำของคนของพระเจ้า ผู้ได้ร้องกล่าวโทษแท่นบูชาที่เบธเอลนั้น พระองค์ก็ทรงยื่นพระหัตถ์ออกจากแท่นบูชารับสั่งว่า “จงจับเขาไว้” และพระหัตถ์ซึ่งพระองค์ทรงยื่นออกไปต่อเขานั้นก็เหี่ยวแห้งไป จนพระองค์ไม่สามารถดึงกลับเข้ามาหาพระองค์ได้อีก
The altar also was rent, and the ashes poured out from the altar, according to the sign which the man of God had given by the word of the Lord. And the king answered and said unto the man of God, Intreat now the face of the Lord thy God, and pray for me, that my hand may be restored me again. And the man of God besought the Lord, and the king’s hand was restored him again, and became as it was before. And the king said unto the man of God, Come home with me, and refresh thyself, and I will give thee a reward. And the man of God said unto the king, If thou wilt give me half thine house, I will not go in with thee, neither will I eat bread nor drink water in this place: For so was it charged me by the word of the Lord, saying, Eat no bread, nor drink water, nor turn again by the same way that thou camest. So he went another way, and returned not by the way that he came to Bethel. 1 Kings 13:1–10.
แท่นบูชาก็แยกออก และขี้เถ้าก็เทกระจายออกจากแท่นบูชา ตามหมายสำคัญซึ่งคนแห่งพระเจ้าได้ให้ไว้โดยพระวจนะของพระยาห์เวห์ และพระราชาตรัสตอบคนแห่งพระเจ้าว่า บัดนี้จงวิงวอนต่อพระพักตร์พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน และอธิษฐานเผื่อข้าพเจ้า เพื่อมือของข้าพเจ้าจะกลับคืนดังเดิมอีก และคนแห่งพระเจ้าก็ทูลวิงวอนต่อพระยาห์เวห์ และพระหัตถ์ของพระราชาก็กลับคืนดังเดิมอีก และเป็นดังที่เคยเป็นมาก่อน แล้วพระราชาตรัสกับคนแห่งพระเจ้าว่า จงมากับเราไปที่บ้าน และจงพักกายให้สดชื่น แล้วเราจะให้บำเหน็จแก่ท่าน แต่คนแห่งพระเจ้าทูลพระราชาว่า แม้พระองค์จะประทานทรัพย์สินครึ่งหนึ่งแห่งราชนิเวศของพระองค์แก่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็จะไม่เข้าไปกับพระองค์ และจะไม่รับประทานอาหารหรือดื่มน้ำในสถานที่นี้ เพราะพระวจนะของพระยาห์เวห์ได้ทรงบัญชาข้าพเจ้าไว้ดังนี้ว่า อย่ารับประทานอาหาร อย่าดื่มน้ำ และอย่ากลับไปตามทางเดิมที่เจ้าได้มา ดังนั้นท่านจึงไปอีกทางหนึ่ง และมิได้กลับไปตามทางที่ท่านมาเมืองเบธเอล 1 พงศ์กษัตริย์ 13:1–10
The prophet’s refusal to eat with Jeroboam in spite of the offer of “half thine house” aligns with Herod’s promise to Salome of half of his kingdom.
การที่ผู้เผยพระวจนะปฏิเสธจะรับประทานอาหารร่วมกับเยโรโบอัม แม้เขาจะเสนอให้ถึง “ครึ่งหนึ่งแห่งเรือนของท่าน” ก็สอดคล้องกับคำสัญญาของเฮโรดที่ให้ไว้แก่ซาโลเมว่าจะยกอาณาจักรของตนครึ่งหนึ่งแก่เธอ
And when a convenient day was come, that Herod on his birthday made a supper to his lords, high captains, and chief estates of Galilee; And when the daughter of the said Herodias came in, and danced, and pleased Herod and them that sat with him, the king said unto the damsel, Ask of me whatsoever thou wilt, and I will give it thee. And he sware unto her, Whatsoever thou shalt ask of me, I will give it thee, unto the half of my kingdom. And she went forth, and said unto her mother, What shall I ask? And she said, The head of John the Baptist. Mark 6:21–24.
ครั้นถึงวันอันเหมาะ เฮโรดได้จัดงานเลี้ยงในวันประสูติของตนแก่บรรดาขุนนาง นายพัน และผู้มีเกียรติชั้นสูงแห่งแคว้นกาลิลี และเมื่อบุตรสาวของเฮโรเดียสผู้นั้นเข้ามาร่ายรำเป็นที่พอพระทัยแก่เฮโรดและบรรดาผู้ที่นั่งร่วมโต๊ะกับท่าน กษัตริย์จึงตรัสแก่หญิงสาวนั้นว่า “จงขอจากเราตามที่เจ้าปรารถนา แล้วเราจะให้แก่เจ้า” และพระองค์ทรงปฏิญาณแก่นางว่า “สิ่งใดก็ตามที่เจ้าจะขอจากเรา เราจะให้แก่เจ้า จนถึงกึ่งหนึ่งแห่งราชอาณาจักรของเรา” แล้วนางก็ออกไปถามมารดาว่า “ข้าพเจ้าควรจะขอสิ่งใด?” มารดาจึงตอบว่า “ศีรษะของยอห์นผู้ให้บัพติศมา” มาระโก 6:21–24
Herod’s pledge of half his kingdom took place at his birthday. Herod is a symbol of Rome, and the ten kings of Revelation seventeen are typified by the tenfold division of Rome in Daniel chapter seven, and the ten toes of chapter two. His birthday is marked when the sixth kingdom is replaced by the seventh kingdom at the Sunday law, and in this sense, it is the birthday of the United Nations as the seventh kingdom of Bible prophecy. At the soon-coming Sunday law, the ten kings, represented by Jeroboam’s ten northern tribes, agree to give their kingdom to the beast for one hour in Revelation ‘seventeen’.
คำปฏิญาณของเฮโรดที่จะยกอาณาจักรครึ่งหนึ่งของตนเกิดขึ้นในวันประสูติของเขา เฮโรดเป็นสัญลักษณ์ของโรม และกษัตริย์สิบองค์ในวิวรณ์บทที่สิบเจ็ดนั้นมีแบบฉายไว้โดยการแบ่งโรมออกเป็นสิบส่วนในดาเนียลบทที่เจ็ด และนิ้วเท้าสิบในบทที่สอง วันประสูติของเขาถูกกำหนดหมายไว้เมื่ออาณาจักรที่หกถูกแทนที่ด้วยอาณาจักรที่เจ็ด ณ กฎหมายวันอาทิตย์ และในความหมายนี้ วันนั้นคือวันกำเนิดของสหประชาชาติในฐานะอาณาจักรที่เจ็ดแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ ณ กฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งจะมาถึงในไม่ช้า กษัตริย์สิบองค์ซึ่งมีเผ่าเหนือสิบเผ่าของเยโรโบอัมเป็นภาพแทน ต่างเห็นพ้องที่จะมอบอาณาจักรของตนแก่สัตว์ร้ายเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงในวิวรณ์บทที่ ‘สิบเจ็ด’
For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. Revelation 17:17.
เพราะว่าพระเจ้าได้ทรงดลใจในใจของพวกเขาให้กระทำตามพระประสงค์ของพระองค์ และให้พร้อมใจกัน และมอบอาณาจักรของตนแก่สัตว์ร้าย จนกว่าพระวจนะของพระเจ้าจะสำเร็จ วิวรณ์ 17:17
Before we take up Ezekiel’s prophecy of chapter four, we will identify the ‘thirteen’ times Ezekiel directly identifies a date. Those thirteen waymarks break down generally between the world and God’s people. The world represented by Egypt is placed into a direct date six times, and Tyre is addressed once, and the other six times Jerusalem is the subject. The book begins in 592 BC which is the thirtieth year of the seventeenth Jubilee cycle and verse one of chapter forty of Ezekiel identifies October 22, 573 BC as the end of the cycle. The Jubilee cycle represents the sealing time of the one hundred and forty-four thousand from 9/11 unto the soon-coming Sunday law, which in turn is represented in a fractal of that very history from December 31, 2023 unto the soon-coming Sunday law. Both periods were typified by August 11, 1840 unto October 22, 1844.
ก่อนที่เราจะพิจารณาคำพยากรณ์ของเอเสเคียลในบทที่สี่ เราจะระบุ “สิบสาม” ครั้งที่เอเสเคียลได้กำหนดวันเวลาไว้อย่างชัดเจนโดยตรง หมุดหมายทั้งสิบสามประการนั้น โดยทั่วไปแล้วแบ่งออกเป็นฝ่ายโลกและฝ่ายประชากรของพระเจ้า โลกซึ่งมีอียิปต์เป็นตัวแทนถูกกำหนดวันเวลาโดยตรงหกครั้ง และเมืองไทระถูกกล่าวถึงหนึ่งครั้ง ส่วนอีกหกครั้งนั้น กรุงเยรูซาเล็มเป็นหัวข้อสำคัญ หนังสือเล่มนี้เริ่มต้นในปี 592 ก่อนคริสตกาล ซึ่งเป็นปีที่สามสิบของวัฏจักรยูบิลีที่สิบเจ็ด และข้อหนึ่งของเอเสเคียลบทที่สี่สิบบ่งชี้ว่า วันที่ 22 ตุลาคม 573 ก่อนคริสตกาล เป็นจุดสิ้นสุดของวัฏจักรนั้น วัฏจักรยูบิลีเป็นภาพแทนของช่วงเวลาแห่งการประทับตราผนึกคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน ตั้งแต่ 9/11 จนถึงกฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งจะมาถึงในไม่ช้า ซึ่งในทางกลับกันก็ถูกแทนไว้ในลักษณะเฟร็กทัลของประวัติศาสตร์เดียวกันนั้น ตั้งแต่วันที่ 31 ธันวาคม 2023 จนถึงกฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งจะมาถึงในไม่ช้า ทั้งสองช่วงเวลานี้มีต้นแบบโดยช่วงเวลาตั้งแต่วันที่ 11 สิงหาคม 1840 จนถึงวันที่ 22 ตุลาคม 1844।
On August 11, 1840 no less a personage than Jesus Christ descended as the mighty angel of Revelation ten who brought a little book that God’s people were to take and eat. The same angel again descended at 9/11 to mark the beginning of the sealing time. The same angel descended on December 31, 2023 to resurrect the two witnesses who had been slain in the street of that great city of Sodom and Egypt, where also the Lord was crucified. That descent marked the closing period of the sealing time. Within the fractal period of December 31, 2023 unto the Sunday law, Ezekiel the priest is given a vision of the temple in heaven. At that time, he is made dumb and only speaks when God commands him to do so. His condition lasts until the soon-coming Sunday law, represented by the destruction of Jerusalem.
เมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1840 มิใช่ผู้ใดอื่นนอกจากพระเยซูคริสต์เองได้เสด็จลงมาในฐานะทูตสวรรค์ผู้ทรงฤทธิ์แห่งวิวรณ์บทที่สิบ ผู้ทรงนำหนังสือเล่มเล็กมาซึ่งประชากรของพระเจ้าจะต้องรับและกิน ทูตสวรรค์องค์เดียวกันนั้นได้เสด็จลงมาอีกครั้งในเหตุการณ์ 9/11 เพื่อกำหนดจุดเริ่มต้นของเวลาการประทับตรา และทูตสวรรค์องค์เดียวกันนั้นได้เสด็จลงมาเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 2023 เพื่อให้พยานทั้งสองซึ่งถูกฆ่าเสียแล้วบนถนนแห่งมหานครนั้น คือเมืองโสโดมและอียิปต์ ที่ซึ่งองค์พระผู้เป็นเจ้าถูกตรึงกางเขนด้วยนั้น ฟื้นขึ้นมา การเสด็จลงมาครั้งนั้นเป็นเครื่องหมายแห่งช่วงปิดท้ายของเวลาการประทับตรา ภายในช่วงเวลาเชิงแฟรกทัลตั้งแต่วันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 2023 จนถึงกฎหมายวันอาทิตย์ เอเสเคียลปุโรหิตได้รับนิมิตเรื่องพระวิหารในสวรรค์ ในเวลานั้น เขาถูกทำให้เป็นใบ้และจะพูดต่อเมื่อพระเจ้าทรงบัญชาให้เขาพูดเท่านั้น สภาพของเขาดำเนินต่อไปจนถึงกฎหมายวันอาทิตย์ที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า ซึ่งมีภาพแทนโดยการทำลายกรุงเยรูซาเล็ม
As with John, Ezekiel is commanded to take the book that was in the descending angel’s hand in Revelation ten, and also told to eat the book of lamentation, mourning and woe.
เช่นเดียวกับยอห์น เอเสเคียลได้รับบัญชาให้รับหนังสือซึ่งอยู่ในมือของทูตสวรรค์ผู้ลงมานั้นในวิวรณ์บทที่สิบ และยังได้รับคำสั่งให้กินหนังสือแห่งการคร่ำครวญ การโศกเศร้า และวิบัติด้วย
But thou, son of man, hear what I say unto thee; Be not thou rebellious like that rebellious house: open thy mouth, and eat that I give thee. And when I looked, behold, an hand was sent unto me; and, lo, a roll of a book was therein; And he spread it before me; and it was written within and without: and there was written therein lamentations, and mourning, and woe. Ezekiel 2:8–10.
แต่เจ้า บุตรแห่งมนุษย์เอ๋ย จงฟังสิ่งที่เรากล่าวแก่เจ้า อย่าเป็นคนกบฏเหมือนวงศ์วานที่กบฏนั้น จงอ้าปากของเจ้า และกินสิ่งที่เราให้แก่เจ้า และเมื่อข้าพเจ้ามองดู ดูเถิด มีพระหัตถ์หนึ่งยื่นมายังข้าพเจ้า และดูเถิด ในนั้นมีหนังสือม้วนหนึ่งอยู่ และพระองค์ทรงคลี่มันออกต่อหน้าข้าพเจ้า และมีข้อความเขียนไว้ทั้งด้านในและด้านนอก และในนั้นมีคำคร่ำครวญ การโศกเศร้า และวิบัติ เขียนไว้ เอเสเคียล 2:8–10
The message is represented as a threefold message, thus typifying the message of the three angels of Revelation fourteen. It is therefore the sealing message of the third angel that seals those within Jerusalem who are lamenting and mourning the sin of the church and the land as represented in chapter nine of Ezekiel and chapter seven of Revelation.
ข่าวสารถูกแสดงไว้เป็นข่าวสารสามประการ ด้วยเหตุนี้จึงเป็นแบบอย่างของข่าวสารทูตสวรรค์สามองค์แห่งวิวรณ์ บทที่ 14 ฉะนั้น ข่าวสารแห่งการประทับตราของทูตสวรรค์องค์ที่สามจึงเป็นข่าวสารที่ประทับตราบรรดาผู้ซึ่งอยู่ภายในกรุงเยรูซาเล็ม ผู้กำลังคร่ำครวญและโศกเศร้าเพราะบาปของคริสตจักรและของแผ่นดิน ดังที่แสดงไว้ในเอเสเคียล บทที่ 9 และวิวรณ์ บทที่ 7
And the glory of the God of Israel was gone up from the cherub, whereupon he was, to the threshold of the house. And he called to the man clothed with linen, which had the writer’s inkhorn by his side; And the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof. Ezekiel 9:3, 4.
และพระสิริของพระเจ้าแห่งอิสราเอลได้ยกขึ้นจากเครูบซึ่งพระองค์ประทับอยู่ ไปยังธรณีประตูของพระนิเวศ และพระองค์ทรงเรียกชายผู้สวมผ้าป่านเนื้อละเอียด ผู้ซึ่งมีที่ใส่หมึกของเสมียนอยู่ข้างตัว และพระยาห์เวห์ตรัสแก่เขาว่า “จงไปท่ามกลางนคร ไปท่ามกลางกรุงเยรูซาเล็ม และทำเครื่องหมายไว้ที่หน้าผากของบรรดาชายผู้ทอดถอนใจและร้องคร่ำครวญเพราะบรรดาสิ่งที่น่าสะอิดสะเอียนทั้งสิ้นซึ่งกระทำกันอยู่ท่ามกลางนครนั้น” เอเสเคียล 9:3, 4
Those who receive the seal are mourning for the sins of the church and the sins of the land, and Ezekiel’s testimony is woven upon the history of Jerusalem and Egypt, symbols of the church and the world.
บรรดาผู้ที่ได้รับตราประทับนั้นกำลังโศกเศร้าอาลัยเพราะบาปของคริสตจักรและบาปของแผ่นดิน และคำพยานของเอเสเคียลก็ถูกถักทอไว้บนประวัติศาสตร์ของเยรูซาเล็มและอียิปต์ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของคริสตจักรและโลก.
“The leaven of godliness has not entirely lost its power. At the time when the danger and depression of the church are greatest, the little company who are standing in the light will be sighing and crying for the abominations that are done in the land. But more especially will their prayers arise in behalf of the church because its members are doing after the manner of the world. …
“เชื้อแห่งความพระเจ้ามิได้สูญสิ้นฤทธิ์เดชของมันไปเสียทั้งหมด ในเวลาที่อันตรายและความหดหู่ของคริสตจักรรุนแรงที่สุด กลุ่มคนเล็กน้อยที่ยืนอยู่ในความสว่างจะกำลังทอดถอนใจและร้องไห้เพราะบรรดาสิ่งน่าสะอิดสะเอียนที่กระทำกันอยู่ในแผ่นดิน แต่โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คำอธิษฐานของพวกเขาจะลอยขึ้นเพื่อเห็นแก่คริสตจักร เพราะสมาชิกของคริสตจักรกำลังประพฤติตามอย่างโลก …”
“The command is: ‘Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’ These sighing, crying ones had been holding forth the words of life; they had reproved, counseled, and entreated. Some who had been dishonoring God repented and humbled their hearts before Him. But the glory of the Lord had departed from Israel; although many still continued the forms of religion, His power and presence were lacking.” Testimonies, volume 5, 209, 210.
“พระบัญชาคือว่า ‘จงผ่านไปท่ามกลางนคร ท่ามกลางกรุงเยรูซาเล็ม และจงทำเครื่องหมายไว้ที่หน้าผากของบรรดาผู้ชายที่ถอนหายใจและร้องคร่ำครวญเพราะบรรดาสิ่งน่าสะอิดสะเอียนทั้งสิ้นซึ่งได้กระทำกันอยู่ท่ามกลางนครนั้น’ คนเหล่านี้ที่ถอนหายใจและร้องคร่ำครวญได้ประกาศถ้อยคำแห่งชีวิต; พวกเขาได้ว่ากล่าวตักเตือน ให้คำปรึกษา และวิงวอน. บางคนที่เคยลบหลู่พระเจ้าได้กลับใจและถ่อมใจลงต่อพระพักตร์พระองค์. แต่พระสิริขององค์พระผู้เป็นเจ้าได้พรากไปจากอิสราเอลแล้ว; แม้ว่ายังมีคนเป็นอันมากดำเนินตามแบบพิธีทางศาสนาต่อไป แต่ฤทธิ์เดชและสถิตภาพแห่งพระองค์ได้ขาดหายไป” Testimonies, volume 5, 209, 210.
In the context of the book of lamentations, mourning and woe typifying the three angels of Revelation fourteen, the lamentations and mourning are the first and second angels, and the third is the message of woe, a symbol of the east wind that is held in check by the four restraining angels of Revelation seven.
ในบริบทของหนังสือเพลงคร่ำครวญ การคร่ำครวญและความวิบัติซึ่งเป็นแบบอย่างของทูตสวรรค์สามองค์ในวิวรณ์ บทที่สิบสี่นั้น การคร่ำครวญและการไว้ทุกข์คือทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งและองค์ที่สอง และองค์ที่สามคือข่าวสารแห่งความวิบัติ อันเป็นสัญลักษณ์ของลมตะวันออกซึ่งถูกหน่วงเหนี่ยวไว้โดยทูตสวรรค์ผู้ยับยั้งทั้งสี่ในวิวรณ์ บทที่เจ็ด
Egypt
อียิปต์
In the book of Ezekiel, there are thirteen dates referenced. The first of the Egypt set of dates is Ezekiel 29:1, and it represented 587 BC.
ในพระธรรมเอเสเคียล มีการอ้างถึงวันเวลาอยู่สิบสามครั้ง วันแรกในชุดวันเวลาที่เกี่ยวกับอียิปต์คือ เอเสเคียล 29:1 และวันนั้นตรงกับปี 587 ก่อนคริสตกาล
In the tenth year, in the tenth month, in the twelfth day of the month, the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, set thy face against Pharaoh king of Egypt, and prophesy against him, and against all Egypt: Speak, and say, Thus saith the Lord God; Behold, I am against thee, Pharaoh king of Egypt, the great dragon that lieth in the midst of his rivers, which hath said, My river is mine own, and I have made it for myself. Ezekiel 29:1–3.
ในปีที่สิบ ในเดือนที่สิบ ในวันที่สิบสองของเดือนนั้น พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้า ตรัสว่า บุตรแห่งมนุษย์เอ๋ย จงตั้งหน้าของเจ้าต่อสู้ฟาโรห์กษัตริย์แห่งอียิปต์ และจงพยากรณ์กล่าวโทษเขา และกล่าวโทษอียิปต์ทั้งสิ้น จงกล่าวเถิดว่า องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าตรัสดังนี้ว่า ดูเถิด ฟาโรห์กษัตริย์แห่งอียิปต์เอ๋ย เราเป็นปฏิปักษ์ต่อเจ้า เจ้าพญานาคใหญ่ผู้เอนกายนอนอยู่ท่ามกลางลำน้ำทั้งหลายของตน ผู้ซึ่งกล่าวว่า แม่น้ำของข้าเป็นของข้าเอง และข้าได้สร้างมันขึ้นเพื่อตัวข้าเอง เอเสเคียล 29:1–3
587 BC is the year of the siege, which began one and a half years before the destruction of Jerusalem. At that time Ezekiel proclaims that God would overthrow Egypt, and that the overthrow would demonstrate to God’s people their foolishness for trusting in the dragon of Egypt. By the end of the chapter a pronouncement is made that Egypt would be given to Babylon, thus identifying when the ten kings give their seventh kingdom of Bible prophecy to modern Babylon—the eighth kingdom that is of the seven. That prophecy was fulfilled ‘seventeen’ years later in 571 BC as set forth at the end of the chapter. Chapter 29 therefore contains the first and the last reference of dating associated with Egypt.
587 ปีก่อนคริสตกาลเป็นปีแห่งการล้อมเมือง ซึ่งได้เริ่มขึ้นหนึ่งปีครึ่งก่อนการทำลายกรุงเยรูซาเล็ม ในเวลานั้นเอเสเคียลประกาศว่าพระเจ้าจะทรงคว่ำอียิปต์ และการคว่ำนั้นจะสำแดงแก่ประชากรของพระเจ้าถึงความโง่เขลาของพวกเขาที่ไว้วางใจในพญามังกรแห่งอียิปต์ เมื่อถึงตอนท้ายของบท ได้มีถ้อยประกาศว่าอียิปต์จะถูกมอบให้แก่บาบิโลน จึงเป็นการชี้ชัดว่าเมื่อใดกษัตริย์สิบองค์จะมอบอาณาจักรที่เจ็ดของคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์แก่บาบิโลนสมัยใหม่—อาณาจักรที่แปดซึ่งมาจากทั้งเจ็ดนั้น คำพยากรณ์นั้นได้สำเร็จลง ‘สิบเจ็ด’ ปีต่อมา คือในปี 571 ปีก่อนคริสตกาล ดังที่ได้ระบุไว้ในตอนท้ายของบท เพราะฉะนั้น บทที่ 29 จึงประกอบด้วยการอ้างอิงเรื่องการกำหนดเวลาที่เกี่ยวข้องกับอียิปต์ทั้งครั้งแรกและครั้งสุดท้าย
And it came to pass in the seven and twentieth year, in the first month, in the first day of the month, the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, Nebuchadrezzar king of Babylon caused his army to serve a great service against Tyrus: every head was made bald, and every shoulder was peeled: yet had he no wages, nor his army, for Tyrus, for the service that he had served against it: Therefore thus saith the Lord God; Behold, I will give the land of Egypt unto Nebuchadrezzar king of Babylon; and he shall take her multitude, and take her spoil, and take her prey; and it shall be the wages for his army. I have given him the land of Egypt for his labour wherewith he served against it, because they wrought for me, saith the Lord God. In that day will I cause the horn of the house of Israel to bud forth, and I will give thee the opening of the mouth in the midst of them; and they shall know that I am the Lord. Ezekiel 29:17–21.
และต่อมาในปีที่ยี่สิบเจ็ด ในเดือนแรก ในวันแรกของเดือนนั้น พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้า ตรัสว่า บุตรแห่งมนุษย์เอ๋ย เนบูคัดเรสซาร์กษัตริย์แห่งบาบิโลนได้ให้กองทัพของตนปรนนิบัติด้วยการงานอันหนักหน่วงยิ่งเพื่อต่อสู้กับเมืองไทระ ทุกศีรษะก็ล้านไป และทุกบ่าก็ถลอก แต่กระนั้นเขาก็ไม่ได้ค่าจ้างเลย ทั้งตัวเขาและกองทัพของเขา จากเมืองไทระ สำหรับการงานที่เขาได้กระทำต่อสู้กับเมืองนั้น เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสดังนี้ว่า ดูเถิด เราจะมอบแผ่นดินอียิปต์ให้แก่เนบูคัดเรสซาร์กษัตริย์แห่งบาบิโลน และเขาจะขนเอาฝูงชนของนางไป และเอาของริบของนางไป และเอาของปล้นของนางไป และสิ่งนั้นจะเป็นค่าจ้างแก่กองทัพของเขา เราได้ยกแผ่นดินอียิปต์ให้แก่เขาเป็นค่าตอบแทนสำหรับการงานที่เขาได้กระทำ เพราะเขาทั้งหลายได้กระทำการเพื่อเรา พระยาห์เวห์องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสดังนี้ ในวันนั้น เราจะกระทำให้เขาแห่งพงศ์พันธุ์อิสราเอลแตกหน่อขึ้น และเราจะให้เจ้าอ้าปากได้ท่ามกลางพวกเขา แล้วเขาทั้งหลายจะรู้ว่าเราคือพระยาห์เวห์ เอเสเคียล 29:17–21
The twentieth year in the first month in the first day of verse seventeen represents the last date of the thirteen dates in Ezekiel, and it is the only date that falls after October 22, 573 BC. It represents when the king of the north in Daniel eleven verses forty-two and forty-three is given Egypt, as well as the point when the ten kings give their seventh kingdom to the eighth kingdom that is of the seven. It is fulfilled when the “horn of the house of Israel” buds forth. In Isaiah Israel buds in the day of the east wind.
ปีที่ยี่สิบ เดือนที่หนึ่ง วันที่หนึ่ง ของข้อที่สิบเจ็ด เป็นตัวแทนของวันที่สุดท้ายในบรรดาสิบสามวันในเอเสเคียล และเป็นวันเดียวที่อยู่หลังวันที่ 22 ตุลาคม 573 ปีก่อนคริสตกาล วันนั้นเป็นตัวแทนของเวลาที่กษัตริย์ฝ่ายเหนือในดาเนียล 11:42–43 ได้รับอียิปต์ อีกทั้งยังเป็นจุดที่กษัตริย์ทั้งสิบมอบอาณาจักรที่เจ็ดของตนแก่อาณาจักรที่แปดซึ่งเป็นมาจากเจ็ดนั้นด้วย เรื่องนี้สำเร็จเป็นจริงเมื่อ “เขาแห่งวงศ์วานอิสราเอล” แตกหน่อขึ้น ในอิสยาห์ อิสราเอลแตกหน่อในวันแห่งลมตะวันออก
He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Isaiah 27:8.
ผู้ที่มาจากยาโคบจะหยั่งรากลง; อิสราเอลจะผลิดอกและแตกหน่อ และจะทำให้พื้นพิภพเต็มไปด้วยผลอันอุดม อิสยาห์ 27:8
When Ezekiel 29:17 is fulfilled, and the dragon of Egypt is given to the papal beast at the soon-coming Sunday law the latter rain will be poured out without measure upon Israel. That rain began on 9/11 as a sprinkling as typified by Christ breathing upon His disciples after He descended to earth after He had ascended to His Father following His resurrection.
เมื่อเอเสเคียล 29:17 สำเร็จ และมังกรแห่งอียิปต์ถูกมอบให้แก่สัตว์ร้ายของสันตะปาปา ณ กฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งใกล้จะมาถึงแล้วนั้น ฝนปลายฤดูจะถูกเทลงเหนืออิสราเอลอย่างไม่มีประมาณ ฝนนั้นได้เริ่มต้นขึ้นเมื่อวันที่ 9/11 ในลักษณะการประพรม ดังที่ได้ถูกสำแดงเป็นแบบอย่างไว้โดยพระคริสต์ เมื่อพระองค์ทรงระบายลมหายใจเหนือเหล่าสาวกของพระองค์ภายหลังจากที่พระองค์เสด็จลงมายังโลก หลังจากที่พระองค์ได้เสด็จขึ้นไปเฝ้าพระบิดาของพระองค์ภายหลังการฟื้นคืนพระชนม์ของพระองค์แล้ว
“The act of Christ in breathing upon his disciples the Holy Ghost, and in imparting his peace to them, was as a few drops before the plentiful shower to be given on the day of Pentecost.” Spirit of Prophecy, volume 3, 243.
“การที่พระคริสต์ทรงระบายพระวิญญาณบริสุทธิ์เหนือเหล่าสาวกของพระองค์ และประทานสันติสุขของพระองค์แก่พวกเขานั้น เป็นประดุจหยาดไม่กี่หยดก่อนสายฝนอันชุ่มโชกที่จะถูกประทานในวันเพ็นเทคอสต์” Spirit of Prophecy, volume 3, 243.
Ezekiel’s prediction of the fall of Egypt was proclaimed in 587 BC, the year of the siege, and ‘seventeen’ years later the prediction was fulfilled. It is fulfilled in the period represented by the number ‘seventeen,’ thus representing the hidden history of verse forty of Daniel eleven. It is to be fulfilled during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand which is portrayed in chapter nine of Ezekiel. In the sealing time the latter rain is poured out, first as a sprinkling at 9/11 and then a full outpouring at the Sunday law. It is fulfilled according to Isaiah in the “day of the east wind,” and Islam is the east wind, and Islam is the third “woe.” The message Ezekiel was to eat was a threefold message, of which the third part was the message of woe.
คำพยากรณ์ของเอเสเคียลเกี่ยวกับการล่มสลายของอียิปต์ได้ถูกประกาศในปี 587 BC ซึ่งเป็นปีแห่งการล้อมเมือง และ ‘สิบเจ็ด’ ปีต่อมาคำพยากรณ์นั้นก็สำเร็จ คำพยากรณ์นั้นสำเร็จในช่วงเวลาที่แทนด้วยเลข ‘สิบเจ็ด’ ดังนั้นจึงเป็นภาพแทนของประวัติศาสตร์ที่ซ่อนอยู่ในข้อสี่สิบของดาเนียลบทที่สิบเอ็ด คำพยากรณ์นั้นจะต้องสำเร็จในช่วงเวลาแห่งการประทับตราของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน ซึ่งได้ถูกพรรณนาไว้ในเอเสเคียลบทที่เก้า ในช่วงเวลาแห่งการประทับตรา ฝนชุกปลายฤดูถูกเทลงมา โดยเริ่มแรกเป็นการประพรมที่ 9/11 และต่อมาเป็นการหลั่งลงอย่างเต็มบริบูรณ์ที่กฎหมายวันอาทิตย์ ตามคำกล่าวของอิสยาห์ คำพยากรณ์นั้นสำเร็จใน “วันแห่งลมตะวันออก” และอิสลามคือลมตะวันออกนั้น และอิสลามคือ “วิบัติ” ประการที่สาม ข่าวสารที่เอเสเคียลต้องกินนั้นเป็นข่าวสารสามประการ ซึ่งส่วนที่สามคือข่าวสารแห่งวิบัติ
Ezekiel’s thirteen dated messages were set forth in connection with Jerusalem, Egypt and Tyre. They were all addressing rebellion as represented by the number "thirteen."
สารที่ลงวันที่ทั้งสิบสามประการของเอเสเคียลได้ถูกประกาศออกมาโดยสัมพันธ์กับกรุงเยรูซาเล็ม อียิปต์ และเมืองไทระ สารเหล่านั้นล้วนกล่าวถึงการกบฏ ซึ่งแสดงแทนด้วยเลข “สิบสาม”
We will continue to consider the dating of Ezekiel in the next article.
เราจะดำเนินการพิจารณาเรื่องการกำหนดอายุของพระธรรมเอเสเคียลต่อไปในบทความถัดไป