The previous article ended with the paragraph that read, “The treaty marriage of 313 represents the final treaty marriage of the papal power with the United States—the premier king of Revelation seventeen’s ten kings; a two horned power that is typified by the two horned power of France. The history that began with Clovis in 496 and ultimately led to the decree of Justinian in 533 and the enthronement of the papacy in 538, represents the history of 1989 unto the Sunday law.”
บทความก่อนหน้านี้ได้จบลงด้วยย่อหน้าที่กล่าวว่า “การสมรสตามพันธสัญญาในปี 313 เป็นภาพแทนของการสมรสตามพันธสัญญาครั้งสุดท้ายของอำนาจสันตะปาปากับสหรัฐอเมริกา—กษัตริย์ชั้นเอกในบรรดากษัตริย์ทั้งสิบแห่งวิวรณ์บทที่สิบเจ็ด; อำนาจที่มีสองเขา ซึ่งมีแบบอย่างโดยอำนาจที่มีสองเขาของฝรั่งเศส ประวัติศาสตร์ที่เริ่มต้นกับโคลวิสในปี 496 และในที่สุดนำไปสู่พระราชกฤษฎีกาของจัสติเนียนในปี 533 และการสถาปนาสันตะปาปาขึ้นครองอำนาจในปี 538 นั้น เป็นภาพแทนของประวัติศาสตร์ตั้งแต่ปี 1989 จนถึงกฎหมายวันอาทิตย์”
Ronald Reagan was typified by Clovis in 496 and Donald Trump is typified by Justinian in 533. Justinian’s decree came five years before the papacy ascended the throne in 538, and the Edict of Milan came eight years before the first Sunday law of 321. Both the decree and edict align as the waymark which precedes the Sunday law.
โรนัลด์ เรแกน ถูกทำให้เห็นเป็นแบบโดยโคลวิสในปี 496 และโดนัลด์ ทรัมป์ ถูกทำให้เห็นเป็นแบบโดยจัสติเนียนในปี 533 พระราชกฤษฎีกาของจัสติเนียนเกิดขึ้นห้าปีก่อนที่สันตะสำนักจะขึ้นครองบัลลังก์ในปี 538 และประกาศแห่งมิลานเกิดขึ้นแปดปีก่อนกฎหมายวันอาทิตย์ฉบับแรกในปี 321 ทั้งพระราชกฤษฎีกาและประกาศนั้นสอดคล้องกันในฐานะหมายสำคัญที่มาก่อนกฎหมายวันอาทิตย์
Reagan
เรแกน
In 1870, Italian troops captured Rome (20 September 1870). The Papal States ceased to exist as a territorial state, and Pope Pius IX became the “prisoner in the Vatican.” With no remaining papal territory recognized as a sovereign state, the United States (like many other countries) no longer maintained formal diplomatic relations with the Pope as a temporal ruler. In October of 1951, President Harry S. Truman nominated General Mark W. Clark as U.S. Ambassador to the Vatican. Strong opposition quickly arose from many Protestant churches and organizations, who argued that the appointment violated the separation of church and state. In January of 1952 General Clark withdrew his name.
ในปี 1870 กองทัพอิตาลีได้ยึดกรุงโรม (20 September 1870) รัฐสันตะปาปาจึงสิ้นสุดการดำรงอยู่ในฐานะรัฐที่มีดินแดน และสมเด็จพระสันตะปาปาปีโอที่ 9 ทรงกลายเป็น “นักโทษในวาติกัน” เมื่อไม่เหลือดินแดนของสันตะปาปาใด ๆ ที่ได้รับการรับรองว่าเป็นรัฐเอกราช สหรัฐอเมริกา (เช่นเดียวกับประเทศอื่น ๆ อีกหลายประเทศ) จึงมิได้คงไว้ซึ่งความสัมพันธ์ทางการทูตอย่างเป็นทางการกับสมเด็จพระสันตะปาปาในฐานะผู้ปกครองฝ่ายโลกอีกต่อไป ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1951 ประธานาธิบดีแฮร์รี เอส. ทรูแมน ได้เสนอชื่อพลเอกมาร์ก ดับเบิลยู. คลาร์ก ให้ดำรงตำแหน่งเอกอัครราชทูตสหรัฐฯ ประจำนครรัฐวาติกัน การคัดค้านอย่างรุนแรงได้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจากคริสตจักรและองค์กรโปรเตสแตนต์จำนวนมาก ซึ่งโต้แย้งว่าการแต่งตั้งดังกล่าวเป็นการละเมิดหลักการแยกระหว่างคริสตจักรกับรัฐ ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1952 พลเอกคลาร์กได้ถอนชื่อของตนออกไป
On January 10, 1984, President Ronald Reagan and Pope John Paul II formally agreed to establish full diplomatic relations between the United States and the Holy See. April 9, 1984 William A. Wilson (who had already been serving as Reagan’s personal representative) presented his credentials and became the first U.S. Ambassador to the Holy See.
เมื่อวันที่ 10 มกราคม ค.ศ. 1984 ประธานาธิบดีโรนัลด์ เรแกน และสมเด็จพระสันตะปาปายอห์น ปอล ที่ 2 ได้ตกลงกันอย่างเป็นทางการที่จะสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตอย่างสมบูรณ์ระหว่างสหรัฐอเมริกากับสันตะสำนัก เมื่อวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 1984 วิลเลียม เอ. วิลสัน (ซึ่งก่อนหน้านั้นได้ปฏิบัติหน้าที่เป็นผู้แทนส่วนพระองค์ของเรแกนอยู่แล้ว) ได้ยื่นสาส์นตราตั้งและกลายเป็นเอกอัครราชทูตสหรัฐอเมริกาประจำสันตะสำนักคนแรก
Within the thirty-three years from 1951 until 1984 the resistance of Protestantism against Catholicism dissipated. The “arms” that stood for the papacy in 496 with Clovis typify Reagan in 1984 on through to 1989. Clovis represented the removal of the religion (paganism) that was restraining the papacy from rising back into power, and by 1984 the resistance of Protestantism to the rise of the papacy had been taken away. The “daily” (paganism) had been removed, and Paul describes that removing of the resistance of paganism to the papacy as a “falling away.”
ภายในระยะเวลาสามสิบสามปี ตั้งแต่ปี 1951 จนถึงปี 1984 การต่อต้านของโปรเตสแตนต์ต่อคาทอลิกได้สลายไป “วงแขน” ที่ยืนหยัดเพื่อสันตะปาปาในปี 496 พร้อมกับโคลวิส เป็นแบบของเรแกนในปี 1984 เรื่อยไปจนถึงปี 1989 โคลวิสเป็นตัวแทนของการขจัดศาสนา (ลัทธินอกศาสนา) ซึ่งเป็นสิ่งที่ยับยั้งสันตะปาปาไม่ให้กลับขึ้นสู่อำนาจอีกครั้ง และเมื่อถึงปี 1984 การต่อต้านของโปรเตสแตนต์ต่อการผงาดขึ้นของสันตะปาปาก็ได้ถูกขจัดออกไป “เครื่องบูชาประจำวัน” (ลัทธินอกศาสนา) ได้ถูกนำออกไปแล้ว และเปาโลอธิบายการขจัดการต่อต้านของลัทธินอกศาสนาต่อสันตะปาปานั้นว่าเป็น “การละทิ้งความเชื่อ”
The symbolic church of compromise represented by Constantine the Great and the history of 313 unto 538 represented a period when a church compromised itself and fell away. The religion represented by ‘508’ which had previously restrained the inroads of papal power, typified the falling away of the Protestants in the United States. Reagan was represented by Clovis. In 496 Clovis gave his “power” to the papacy, thus typifying the “unholy alliance” that was accomplished in the Reagan years. Clovis also represented the taking away of the “daily” in 508. 508 typified 1984.
คริสตจักรเชิงสัญลักษณ์แห่งการประนีประนอม ซึ่งมีคอนสแตนตินมหาราชเป็นตัวแทน และประวัติศาสตร์ระหว่างปี 313 ถึง 538 เป็นตัวแทน บ่งชี้ถึงช่วงเวลาที่คริสตจักรประนีประนอมตนเองและเสื่อมถอยจากความเชื่อ ศาสนาที่มี ‘508’ เป็นตัวแทน ซึ่งก่อนหน้านั้นได้ยับยั้งการรุกคืบของอำนาจสันตะปาปาไว้ เป็นแบบอย่างล่วงหน้าถึงการเสื่อมถอยจากความเชื่อของพวกโปรเตสแตนต์ในสหรัฐอเมริกา เรแกนได้รับการเป็นตัวแทนโดยโคลวิส ในปี 496 โคลวิสได้มอบ “อำนาจ” ของตนแก่สันตะปาปา ด้วยเหตุนี้จึงเป็นแบบอย่างล่วงหน้าถึง “พันธมิตรอันอธรรม” ที่ได้สำเร็จขึ้นในช่วงปีแห่งเรแกน โคลวิสยังเป็นตัวแทนของการนำ “เครื่องบูชาประจำวัน” ออกไปในปี 508 ด้วย 508 เป็นแบบอย่างล่วงหน้าถึงปี 1984.
“This compromise between paganism and Christianity resulted in the development of ‘the man of sin’ foretold in prophecy as opposing and exalting himself above God. That gigantic system of false religion is a masterpiece of Satan’s power—a monument of his efforts to seat himself upon the throne to rule the earth according to his will.” The Great Controversy, 50.
“การประนีประนอมระหว่างลัทธินอกศาสนากับคริสต์ศาสนานี้ได้นำไปสู่การก่อกำเนิดของ ‘มนุษย์แห่งบาป’ ซึ่งคำพยากรณ์ได้บอกล่วงหน้าไว้ว่าจะต่อต้านและยกตนขึ้นเหนือพระเจ้า ระบบศาสนาเท็จอันมหึมานั้นเป็นผลงานชิ้นเอกแห่งอำนาจของซาตาน—เป็นอนุสาวรีย์แห่งความพยายามของมันที่จะสถาปนาตนเองบนพระที่นั่ง เพื่อปกครองโลกตามความประสงค์ของตน” The Great Controversy, 50.
Reagan famously called the Soviet Union an “evil empire” in a 1983 speech and regarded atheistic communism as a profound moral and spiritual threat. He and John Paul II formed a close personal and political partnership against Soviet communism. Both men saw the struggle in moral and even providential terms; Reagan privately spoke of a “Divine Plan” to bring down communism. Reagan had an interest in the Fatima apparitions (the warning that “Russia would spread her errors”), and the two leaders discussed their shared sense that God had spared their lives (both survived assassination attempts in 1981) for a purpose connected to defeating communism.
เรแกนเคยเรียกสหภาพโซเวียตอย่างโด่งดังว่าเป็น “อาณาจักรชั่วร้าย” ในสุนทรพจน์ปี 1983 และถือว่าคอมมิวนิสต์อเทวนิยมเป็นภัยคุกคามทางศีลธรรมและทางจิตวิญญาณอย่างลึกซึ้ง เขาและยอห์น ปอลที่ 2 ได้ก่อรูปความเป็นหุ้นส่วนอันใกล้ชิดทั้งในระดับส่วนบุคคลและทางการเมืองเพื่อต่อต้านคอมมิวนิสต์โซเวียต บุรุษทั้งสองมองการต่อสู้นั้นในกรอบทางศีลธรรม และแม้กระทั่งในเชิงพระญาณสอดส่อง; เรแกนเคยกล่าวเป็นการส่วนตัวถึง “แผนการของพระเจ้า” ที่จะโค่นล้มคอมมิวนิสต์ เรแกนให้ความสนใจต่อการประจักษ์แห่งฟาติมา (คำเตือนว่า “รัสเซียจะเผยแพร่ความหลงผิดของนาง”) และผู้นำทั้งสองได้สนทนาถึงความสำนึกร่วมกันว่าพระเจ้าได้ทรงไว้ชีวิตของพวกเขา (ทั้งสองรอดชีวิตจากความพยายามลอบสังหารในปี 1981) ไว้เพื่อจุดประสงค์ที่เกี่ยวเนื่องกับการปราชัยของคอมมิวนิสต์
The Disciples of Christ
สาวกของพระคริสต์
Reagan was raised in the Disciples of Christ denomination whose founding fathers directly taught that the pope of Catholicism was the antichrist. Alexander Campbell, the most prominent early leader of the Disciples of Christ church repeatedly identified the papacy as the antichrist. In debates and writings, he argued that the little horn of Daniel 7, the beast of Revelation 13, and the man of sin of 2 Thessalonians 2 all pointed to the popes of Rome. He used these identifications in public debates (including with Catholic Bishop John B. Purcell in 1837). Barton W. Stone referred to the government of the Pope as the true antichrist and the “man of sin.” Walter Scott (another early evangelist of the movement) wrote that the man of sin, the Pope of Rome, would arise in the Christian church and exalt himself above God.
เรแกนได้รับการเลี้ยงดูมาในนิกาย Disciples of Christ ซึ่งบรรพบุรุษผู้ก่อตั้งได้สอนโดยตรงว่าสันตะปาปาแห่งคาทอลิกคือปฏิปักษ์พระคริสต์ อเล็กซานเดอร์ แคมป์เบลล์ ผู้นำยุคแรกผู้มีชื่อเสียงที่สุดของคริสตจักร Disciples of Christ ได้ระบุซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าสถาบันสันตะปาปาคือปฏิปักษ์พระคริสต์ ในการโต้วาทีและงานเขียนต่าง ๆ เขาโต้แย้งว่าเขาเล็กในดาเนียล 7 สัตว์ร้ายในวิวรณ์ 13 และมนุษย์แห่งบาปใน 2 เธสะโลนิกา 2 ล้วนชี้ไปยังบรรดาสันตะปาปาแห่งกรุงโรม เขาใช้การระบุความหมายเหล่านี้ในการโต้วาทีสาธารณะ (รวมถึงกับบิชอปคาทอลิก John B. Purcell ในปี 1837) บาร์ตัน ดับเบิลยู. สโตน เรียกรัฐบาลของสันตะปาปาว่าคือปฏิปักษ์พระคริสต์ที่แท้จริงและ “มนุษย์แห่งบาป” วอลเทอร์ สก็อตต์ (ผู้ประกาศพระกิตติคุณยุคแรกอีกคนหนึ่งของขบวนการนี้) เขียนว่ามนุษย์แห่งบาป คือสันตะปาปาแห่งกรุงโรม จะเกิดขึ้นในคริสตจักรคริสเตียนและยกตนขึ้นเหนือพระเจ้า
Reagan’s mother Nelle, was a devout member of the Disciples of Christ denomination and was the main religious influence in his childhood. Reagan was baptized in the Disciples of Christ church in Dixon, Illinois, at age 11 and was active there as a teenager (including teaching Sunday school). He attended Eureka College, which was affiliated with the Disciples of Christ.
มารดาของเรแกน คือ เนลล์ เป็นสมาชิกผู้เคร่งศาสนาของนิกาย Disciples of Christ และเป็นอิทธิพลทางศาสนาหลักในวัยเด็กของเขา เรแกนได้รับบัพติศมาในคริสตจักร Disciples of Christ ที่เมืองดิกสัน รัฐอิลลินอยส์ เมื่ออายุ 11 ปี และมีส่วนร่วมอย่างแข็งขันที่นั่นในช่วงวัยรุ่น (รวมถึงการสอนโรงเรียนวันอาทิตย์) เขาศึกษาที่วิทยาลัยยูเรกา ซึ่งสังกัดกับนิกาย Disciples of Christ.
“Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist. There is no time now for us to assimilate with the world.” Kress Collection, 105.
“บรรดาผู้ที่เกิดความสับสนในการเข้าใจพระวจนะ ผู้ที่ไม่อาจมองเห็นความหมายของปฏิปักษ์ต่อพระคริสต์ ก็จะตั้งตนอยู่ฝ่ายปฏิปักษ์ต่อพระคริสต์อย่างแน่นอน บัดนี้มิใช่เวลาให้เรากลมกลืนไปกับโลก” Kress Collection, 105.
Reagan was typified by Clovis and also the compromise of Constantine the Great. Reagan was also the first of the last eight presidents since the time of the end in 1989. As the first of the last eight presidents he typifies Donald Trump, who, like unto Reagan is profoundly confused about the true aims of the papacy, and who the papacy is.
เรแกนเป็นแบบอย่างล่วงหน้าทั้งของโคลวิสและของการประนีประนอมของจักรพรรดิคอนสแตนตินมหาราช เรแกนยังเป็นประธานาธิบดีคนแรกในบรรดาประธานาธิบดีแปดคนสุดท้าย นับตั้งแต่เวลาแห่งจุดจบในปี 1989 ในฐานะที่เป็นคนแรกของประธานาธิบดีแปดคนสุดท้าย เขาเป็นแบบอย่างล่วงหน้าของโดนัลด์ ทรัมป์ ผู้ซึ่งเช่นเดียวกับเรแกน มีความสับสนอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับจุดมุ่งหมายที่แท้จริงของสันตะสำนัก และเกี่ยวกับว่าสันตะสำนักนั้นคือผู้ใด
Can two walk together, except they be agreed? Amos 3:3.
คนสองคนจะเดินร่วมกันได้หรือ นอกจากเขาทั้งสองจะได้ตกลงกันไว้แล้ว? อาโมส 3:3
The sixth and final treaty marriage in Daniel chapter eleven occurs in the history that begins at the time of the end in 1989, and ends in the history of Donald Trump.
การสมรสโดยสนธิสัญญาครั้งที่หกและครั้งสุดท้ายในดาเนียลบทที่สิบเอ็ด เกิดขึ้นในประวัติศาสตร์ที่เริ่มต้น ณ เวลาแห่งอวสานในปี 1989 และสิ้นสุดลงในประวัติศาสตร์ของโดนัลด์ ทรัมป์
“In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the Papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World.” The Great Controversy, 573.
“ในการเคลื่อนไหวต่าง ๆ ที่กำลังดำเนินอยู่ในสหรัฐอเมริกาเวลานี้ เพื่อให้สถาบันและธรรมเนียมปฏิบัติของคริสตจักรได้รับการสนับสนุนจากรัฐ พวกโปรเตสแตนต์กำลังดำเนินตามรอยเท้าของพวกคาทอลิก ยิ่งกว่านั้น พวกเขากำลังเปิดประตูให้สันตะปาปากลับมาฟื้นอำนาจสูงสุดขึ้นอีกครั้งในอเมริกาโปรเตสแตนต์ ซึ่งนางได้สูญเสียไปแล้วในโลกเก่า” The Great Controversy, 573.
The marriage treaty of 313 and the Edict of Milan aligns with the history of 533, and the decree of Justinian in 533 will again be implemented by a professed Christian administration, that no longer understands that to identify the papal power as a Christian institution is an oxymoron at best, and a fatal delusion at worst.
สนธิสัญญาแห่งการสมรสในปี 313 และกฤษฎีกาแห่งมิลานสอดคล้องกับประวัติศาสตร์ของปี 533 และพระราชกฤษฎีกาของจัสติเนียนในปี 533 จะถูกนำมาบังคับใช้อีกครั้งโดยฝ่ายปกครองที่ประกาศตนว่าเป็นคริสเตียน ซึ่งไม่เข้าใจอีกต่อไปว่า การระบุอำนาจของสันตะปาปาว่าเป็นสถาบันคริสเตียนนั้น อย่างดีที่สุดก็เป็นถ้อยคำที่ขัดแย้งกันในตัวเอง และอย่างเลวร้ายที่สุดก็เป็นความหลงผิดอันถึงตาย.
Church and State
คริสตจักรและรัฐ
In 457 BC, the third decree of Artaxerxes returned national sovereignty for both political and religious authority.
ในปี 457 ก่อนคริสตกาล พระราชกฤษฎีกาฉบับที่สามของอารทาเซอร์ซีสได้คืนอธิปไตยแห่งชาติ ทั้งในด้านอำนาจทางการเมืองและศาสนา។
And thou, Ezra, after the wisdom of thy God, that is in thine hand, set magistrates and judges, which may judge all the people that are beyond the river, all such as know the laws of thy God; and teach ye them that know them not. And whosoever will not do the law of thy God, and the law of the king, let judgment be executed speedily upon him, whether it be unto death, or to banishment, or to confiscation of goods, or to imprisonment. Ezra 7:25, 26.
และท่าน เอสรา ตามพระปัญญาแห่งพระเจ้าของท่านซึ่งอยู่ในมือของท่านนั้น จงแต่งตั้งข้าราชการและผู้พิพากษา เพื่อให้พวกเขาพิพากษาประชาชนทั้งปวงที่อยู่ฟากแม่น้ำโน้น คือทุกคนที่รู้จักบทบัญญัติแห่งพระเจ้าของท่าน; และท่านทั้งหลายจงสอนผู้ที่ยังไม่รู้จักบทบัญญัตินั้น และผู้ใดก็ตามที่ไม่ยอมปฏิบัติตามพระราชบัญญัติแห่งพระเจ้าของท่าน และกฎหมายของพระราชา ก็ให้ดำเนินการพิพากษาแก่ผู้นั้นโดยฉับไว ไม่ว่าจะเป็นโทษถึงตาย หรือการเนรเทศ หรือการริบทรัพย์สิน หรือการจำคุก เอสรา 7:25, 26
The third decree provided authority to execute judgment and punishment for both the laws of God and the laws of the king. That decree marked the beginning of the twenty-three-hundred-year prophecy which concluded on October 22, 1844 when Christ suddenly came to His temple. It also marked the beginning of a two-hundred-and-fifty-year prophecy that ended in 207 BC, in the history between the battles of Raphia in 217 BC and Panium in 200 BC. The restoration of both civil and religious sovereignty in 457 BC identifies a twofold alpha that finds two omega fulfillment's. Both omega fulfillment's represent a closed door; one for the Protestant horn and the other for the Republican horn.
กฤษฎีกาฉบับที่สามได้ประทานอำนาจให้ดำเนินการพิพากษาและลงโทษตามทั้งพระราชบัญญัติของพระเจ้าและกฎหมายของกษัตริย์ กฤษฎีกาฉบับนั้นเป็นจุดเริ่มต้นของคำพยากรณ์สองพันสามร้อยปี ซึ่งสิ้นสุดลงเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 เมื่อพระคริสต์เสด็จมายังพระวิหารของพระองค์โดยฉับพลัน อีกทั้งยังเป็นจุดเริ่มต้นของคำพยากรณ์สองร้อยห้าสิบปีซึ่งสิ้นสุดลงในปี 207 ก่อน ค.ศ. ในประวัติศาสตร์ช่วงระหว่างยุทธการที่ราฟิอาในปี 217 ก่อน ค.ศ. และปาเนียมในปี 200 ก่อน ค.ศ. การฟื้นฟูอธิปไตยทั้งฝ่ายบ้านเมืองและฝ่ายศาสนาในปี 457 ก่อน ค.ศ. บ่งชี้ถึงอัลฟาสองประการซึ่งมีความสำเร็จสมบูรณ์แบบโอเมกาสองประการ ความสำเร็จสมบูรณ์แบบโอเมกาทั้งสองนั้นเป็นตัวแทนของประตูที่ปิดแล้ว; ประการหนึ่งสำหรับเขาโปรเตสแตนต์ และอีกประการหนึ่งสำหรับเขารีพับลิกัน
The first prophecy of twenty-three hundred years represented God’s laws, and the two-hundred-and-fifty-year prophecy represented the king’s laws. The two prophecies identify the horn of Protestantism and the horn of Republicanism upon the earth beast of Revelation thirteen. The Republican horn of the earth beast is placed into the middle of verses eleven through sixteen of Daniel eleven. The seventeen-year period between Raphia and Panium is intersected by one horn from the dual prophecy of the third decree in 457 BC. The twofold prophecy identifies both the judgment of the final covenant people and also the judgment of the nation where that covenant people find their roots.
คำพยากรณ์แรกซึ่งมีระยะเวลาสองพันสามร้อยปีเป็นตัวแทนของพระราชบัญญัติของพระเจ้า และคำพยากรณ์ที่มีระยะเวลาสองร้อยห้าสิบปีเป็นตัวแทนของกฎหมายของกษัตริย์ คำพยากรณ์ทั้งสองระบุเขาแห่งโปรเตสแตนต์และเขาแห่งลัทธิสาธารณรัฐบนสัตว์ร้ายที่ขึ้นจากแผ่นดินในวิวรณ์บทที่สิบสาม เขาแห่งลัทธิสาธารณรัฐของสัตว์ร้ายจากแผ่นดินถูกจัดวางไว้ในตอนกลางของข้อสิบเอ็ดถึงข้อสิบหกแห่งดาเนียลบทที่สิบเอ็ด ช่วงเวลาสิบเจ็ดปีระหว่างราฟิอาและพาเนียมถูกตัดผ่านโดยเขาหนึ่งจากคำพยากรณ์คู่ของกฤษฎีกาฉบับที่สามในปี 457 ก่อน ค.ศ. คำพยากรณ์สองชั้นนี้ระบุทั้งการพิพากษาของประชากรแห่งพันธสัญญากลุ่มสุดท้าย และการพิพากษาของชนชาติซึ่งเป็นที่ที่ประชากรแห่งพันธสัญญานั้นหยั่งรากของตนด้วยเช่นกัน
And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance. Genesis 15:13, 14.
พระองค์ตรัสแก่อับรามว่า “จงรู้แน่ว่า เชื้อสายของเจ้าจะเป็นคนต่างด้าวอยู่ในแผ่นดินซึ่งมิใช่ของตน และจะปรนนิบัติชนชาตินั้น; และเขาทั้งหลายจะกดขี่พวกเขาอยู่สี่ร้อยปี; และเราจะพิพากษาชนชาตินั้นด้วย ซึ่งพวกเขาจะต้องปรนนิบัติ; ภายหลังพวกเขาจะออกมาพร้อมด้วยทรัพย์สมบัติมาก” ปฐมกาล 15:13, 14
In the book of Ezekiel, October 22, 1844 is typified by October 22, 573 BC. One date identifies the beginning of the investigative judgment and the other identifies the sounding of the Jubilee trumpet at both the beginning and the conclusion of the judgment process. Both dates align, and both identify a closed door. 1844 represents the closing of the door of the holy place, as Christ moved into the Most Holy Place. 573 BC identifies the close of human probation where the slaves of sin who have been redeemed are given their freedom, and a new earth to dwell in.
ในพระธรรมเอเสเคียล วันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 ถูกทำให้เห็นเป็นแบบโดยวันที่ 22 ตุลาคม ปี 573 ก่อน ค.ศ. วันที่หนึ่งชี้ถึงการเริ่มต้นของการพิพากษาไต่สวน และอีกวันที่หนึ่งชี้ถึงการเป่าแตรยูบิลี ทั้ง ณ การเริ่มต้นและ ณ บทอวสานของกระบวนการพิพากษา วันทั้งสองสอดคล้องกัน และทั้งสองวันต่างก็ชี้ถึงประตูที่ปิดแล้ว ค.ศ. 1844 เป็นภาพแทนของการปิดประตูแห่งอภิสุทธิสถาน เมื่อพระคริสต์เสด็จเข้าสู่มหาสุทธิสถาน ปี 573 ก่อน ค.ศ. ชี้ถึงการสิ้นสุดแห่งเวลาทดลองของมนุษย์ เมื่อบรรดาทาสของบาปซึ่งได้รับการไถ่แล้ว ได้รับเสรีภาพของตน และได้รับแผ่นดินโลกใหม่เป็นที่อาศัย.
And if he be not redeemed in these years, then he shall go out in the year of jubile, both he, and his children with him. For unto me the children of Israel are servants; they are my servants whom I brought forth out of the land of Egypt: I am the Lord your God. Leviticus 25:54, 55.
และถ้าเขามิได้รับการไถ่ถอนภายในปีเหล่านี้ เมื่อนั้นเขาจะต้องออกไปในปีแห่งยูบิลี ทั้งตัวเขาและบุตรของเขาพร้อมกับเขา เพราะว่าบรรดาชนชาติอิสราเอลเป็นผู้รับใช้ของเรา เขาทั้งหลายเป็นผู้รับใช้ของเรา ผู้ซึ่งเราได้นำออกมาจากแผ่นดินอียิปต์ เราคือพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า เลวีนิติ 25:54, 55
Both October 22’s represent the closed door of the soon-coming Sunday law. The period of probation given to Adventism began in 1844 and ends at the soon-coming Sunday law, and the period of probation given to the United States also ends at the soon-coming Sunday law. Both endings align with October 22’s two witnesses of 2,300 years and two hundred and fifty years.
วันที่ 22 ตุลาคมทั้งสองครั้งเป็นภาพแทนของประตูที่ปิดแห่งกฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งจะมาถึงในไม่ช้า ช่วงเวลาแห่งการทดลองที่ประทานแก่แอดเวนติสม์เริ่มต้นในปี 1844 และสิ้นสุดลงที่กฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งจะมาถึงในไม่ช้า และช่วงเวลาแห่งการทดลองที่ประทานแก่สหรัฐอเมริกาก็สิ้นสุดลงที่กฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งจะมาถึงในไม่ช้าเช่นกัน จุดสิ้นสุดทั้งสองนี้สอดคล้องกับพยานทั้งสองแห่งวันที่ 22 ตุลาคม คือช่วงเวลา 2,300 ปี และสองร้อยห้าสิบปี
The two hundred and fifty years that ends in the history between Raphia and Panium divides the period of the two battles into two symbolic numbers, which together possess their own peculiar meaning. Ten years after Raphia, meaning borderland and seven years before Panium which was a battle fought upon a plain and ended at a siege. Ten and seven as a symbol identify the dragon power upon several witnesses. 207 BC places Trump, the symbol of the earth beast in between verse eleven and fifteen of Daniel eleven prophetically preparing to speak as a dragon, as represented by the combination of the number ten and the number seven.
ระยะเวลาสองร้อยห้าสิบปีซึ่งสิ้นสุดลงในประวัติศาสตร์ระหว่าง Raphia และ Panium แบ่งช่วงเวลาของสงครามทั้งสองออกเป็นตัวเลขเชิงสัญลักษณ์สองจำนวน ซึ่งเมื่อรวมกันแล้วต่างก็มีความหมายจำเพาะของตนเอง สิบปีหลังจาก Raphia ซึ่งมีความหมายว่าเขตชายแดน และเจ็ดปีก่อน Panium ซึ่งเป็นสงครามที่ต่อสู้กันบนที่ราบและจบลงด้วยการล้อมเมือง สิบและเจ็ดในฐานะสัญลักษณ์ระบุถึงอำนาจของพญานาคโดยอาศัยพยานหลายประการ 207 BC วาง Trump ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของสัตว์ร้ายจากแผ่นดิน ไว้ระหว่างข้อสิบเอ็ดกับข้อสิบห้าของดาเนียลบทที่สิบเอ็ด เพื่อเตรียมการในเชิงพยากรณ์สำหรับการกล่าวเหมือนพญานาค ดังที่แสดงไว้โดยการประกอบกันของเลขสิบและเลขเจ็ด
Seventeen is also symbolic and it expands the history of Raphia to Panium beyond Panium and also before Raphia. Ptolemy IV Philopator reigned as king of Ptolemaic Egypt from 221 BC to 204 BC, and he defeated Antiochus Magnus at Raphia in 217 BC. Ptolemy began to reign before Raphia, and he reigned for ‘seventeen’ years. The number seventeen represents a historical period which begins prior to Raphia, and that extends beyond the battle of Panium and the siege of Sidon unto the close of human probation as represented by the year 330. The two-hundred-and-fifty-year prophecy for the period of the church of Smyrna began in the 64 and ended at the Edict of Milan and the marriage treaty of 313.
สิบเจ็ดยังเป็นสัญลักษณ์ด้วย และมันขยายประวัติศาสตร์จากราฟิยาไปยังพาเนียม ให้เลยพาเนียมออกไป และยังย้อนกลับไปก่อนราฟิยาด้วย ปโตเลมีที่ 4 ฟิโลปาเตอร์ทรงครองราชย์เป็นกษัตริย์แห่งอียิปต์ราชวงศ์ปโตเลมีตั้งแต่ปี 221 BC ถึง 204 BC และพระองค์ทรงมีชัยเหนืออันทิโอคัส มักนัสที่ราฟิยาในปี 217 BC ปโตเลมีเริ่มครองราชย์ก่อนราฟิยา และทรงครองราชย์เป็นเวลา ‘สิบเจ็ด’ ปี เลขสิบเจ็ดเป็นตัวแทนของช่วงเวลาในประวัติศาสตร์ซึ่งเริ่มต้นก่อนราฟิยา และขยายต่อไปเลยยุทธการที่พาเนียมและการล้อมเมืองไซดอน ไปจนถึงการสิ้นสุดแห่งเวลาทดลองของมนุษย์ ดังที่แสดงไว้โดยปี 330 คำพยากรณ์สองร้อยห้าสิบปีสำหรับช่วงเวลาของคริสตจักรแห่งสเมอร์นาเริ่มต้นในปี 64 และสิ้นสุดลงที่พระราชกฤษฎีกาแห่งมิลานและสนธิสัญญาสมรสแห่งปี 313
Constantine the Great represents the history of the church of Pergamos, and that history began in 313 and ended in 538. The first ‘seventeen’ years after the conclusion of the two-hundred-and-fifty-year prophecy in 313 possesses three waymarks. 313 was the Edict of Milan, 321 was the first Sunday law and the division of the empire is marked in 330. 330 represents the final Sunday law which marks the close of human probation. The number seventeen therefore begins before Raphia and ends well after the military campaign of Panium and Sidon. Verse sixteen in Daniel eleven represents the Sunday law in the United States
คอนสแตนตินมหาราชเป็นตัวแทนของประวัติศาสตร์แห่งคริสตจักรเปอร์กามอส และประวัติศาสตร์นั้นเริ่มต้นในปี 313 และสิ้นสุดลงในปี 538 สิบเจ็ดปีแรกภายหลังการสิ้นสุดของคำพยากรณ์สองร้อยห้าสิบปีในปี 313 มีหมุดหมายอยู่สามประการ คือ ปี 313 เป็นประกาศกฤษฎีกาแห่งมิลาน ปี 321 เป็นกฎหมายวันอาทิตย์ฉบับแรก และการแบ่งจักรวรรดิถูกกำหนดไว้ที่ปี 330 ปี 330 เป็นตัวแทนของกฎหมายวันอาทิตย์ฉบับสุดท้ายซึ่งเป็นเครื่องหมายแห่งการปิดโอกาสแห่งการทดลองของมนุษย์ ฉะนั้น จำนวนสิบเจ็ดจึงเริ่มต้นก่อนราฟิอา และสิ้นสุดลงหลังการรณรงค์ทางทหารแห่งพาเนียมและไซดอนเป็นอันมาก ดาเนียล บทที่ 11 ข้อ 16 เป็นตัวแทนของกฎหมายวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริกา
The Smyrna prophecy identifies the sign of the siege that is the very heart of Ezekiel’s warning message. The waymark that precedes the Sunday law, as represented by the two illustrations of the destruction of Jerusalem is the siege, but it is also the Edict of Milan, which begins the formation of the image of the beast.
คำพยากรณ์แห่งสมีร์นาระบุให้เห็นหมายสำคัญของการล้อมเมือง ซึ่งเป็นหัวใจแท้แห่งข่าวคำเตือนของเอเสเคียล หมายสำคัญระหว่างทางที่มาก่อนกฎหมายวันอาทิตย์ ดังที่แสดงไว้โดยภาพประกอบสองประการแห่งการทำลายกรุงเยรูซาเล็ม คือการล้อมเมือง แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นกฤษฎีกาแห่งมิลานด้วย ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการก่อตัวขึ้นของรูปสัตว์ร้าย
At the siege a treaty marriage procession will occur. It is a fractal of the marriage procession that began with Reagan, as typified by Clovis in 496, but the final procession unto the marriage begins at the siege aligning with Justinian’s decree of 533, and with the Edict of Milan in 313. Both waymarks precede the Sunday law. 313 preceded the first Sunday law of 321, and the decree of 533 preceded the Sunday law at the third Counsel of Orleans in 538. Some type of legislation will fulfill the prophetic characteristics of both the decree of Justinian and the Edict of Milan, while some type of a symbolic treaty marriage will be put in place.
ณ ที่ล้อม จะมีขบวนการสมรสตามสนธิสัญญาเกิดขึ้น นี่เป็นภาพแบบแฟร็กทัลของขบวนการสมรสที่เริ่มต้นขึ้นพร้อมกับเรแกน ดังที่โคลวิสในปี 496 เป็นแบบอย่างไว้ แต่ขบวนสุดท้ายที่มุ่งไปสู่การสมรสเริ่มต้น ณ ที่ล้อม โดยสอดคล้องกับพระราชกฤษฎีกาของจัสติเนียนในปี 533 และกับพระราชกฤษฎีกาแห่งมิลานในปี 313 หมุดหมายทั้งสองนี้มาก่อนกฎหมายวันอาทิตย์ ปี 313 มาก่อนกฎหมายวันอาทิตย์ฉบับแรกในปี 321 และพระราชกฤษฎีกาปี 533 มาก่อนกฎหมายวันอาทิตย์ในการประชุมสภาออร์เลอองครั้งที่สามในปี 538 กฎหมายบางประการจะทำให้ลักษณะเชิงพยากรณ์ของทั้งพระราชกฤษฎีกาของจัสติเนียนและพระราชกฤษฎีกาแห่งมิลานสำเร็จครบถ้วน ขณะเดียวกัน การสมรสตามสนธิสัญญาในเชิงสัญลักษณ์บางประการก็จะถูกจัดตั้งขึ้นด้วย
When that decree is made it is too late to get ready, for the door of probation is closed upon the Protestant horn as surely as it closed at the first Passover in Egypt. Thereafter the Sunday law, the next waymark identifies not simply that the image of the beast has been fully formed, but also the enforcement of the mark of the beast. The Sunday law marks the end of probation for the Republican horn, the earth beast of Revelation thirteen as certainly as Pharaoh and his host died in the Red Sea after the Passover.
เมื่อมีการประกาศกฤษฎีกานั้น ก็สายเกินไปแล้วที่จะเตรียมตัว เพราะประตูแห่งช่วงเวลาแห่งการทดลองได้ปิดลงเหนือเขาโปรเตสแตนต์อย่างแน่นอน เช่นเดียวกับที่ได้ปิดลงในปัสกาครั้งแรกในอียิปต์ หลังจากนั้น กฎหมายวันอาทิตย์ ซึ่งเป็นหมายสำคัญลำดับถัดไป ไม่เพียงระบุว่ารูปจำลองของสัตว์ร้ายนั้นได้ถูกสร้างขึ้นอย่างสมบูรณ์แล้วเท่านั้น แต่ยังระบุถึงการบังคับใช้เครื่องหมายของสัตว์ร้ายด้วย กฎหมายวันอาทิตย์เป็นเครื่องหมายถึงการสิ้นสุดของช่วงเวลาแห่งการทดลองสำหรับเขาพรรครีพับลิกัน คือสัตว์ร้ายจากแผ่นดินในวิวรณ์บทที่สิบสาม อย่างแน่นอนเช่นเดียวกับที่ฟาโรห์และกองทัพของเขาได้ตายในทะเลแดงภายหลังเทศกาลปัสกา।
The two hundred and fifty years that concludes in 207 BC identifies Donald Trump, as represented by Antiochus Magnus preparing for the upcoming campaign that begins on the plain of Panium and ends with the siege of Sidon. After the Battle of Panium, the Ptolemaic commander Scopas of Aetolia fled with about 10,000 surviving troops to the city of Sidon. Antiochus pursued him and laid ‘siege’ to Sidon. The Ptolemaic government in Alexandria sent a relief force, but it failed. Facing starvation, Scopas surrendered the city. Antiochus allowed Scopas to leave; Scopas later returned to Egypt, where he was eventually executed on charges of treason and embezzlement. The siege of Sidon completed Antiochus’s conquest of Coele-Syria after Panium.
ช่วงเวลาสองร้อยห้าสิบปีซึ่งสิ้นสุดลงในปี 207 ก่อนคริสตกาล ชี้บ่งถึง Donald Trump ดังที่มีภาพแทนโดย Antiochus Magnus ผู้กำลังเตรียมพร้อมสำหรับการศึกที่กำลังจะมาถึง ซึ่งเริ่มต้นที่ที่ราบ Panium และสิ้นสุดลงด้วยการล้อมเมือง Sidon หลังจากยุทธการที่ Panium แล้ว Scopas แห่ง Aetolia แม่ทัพฝ่าย Ptolemaic ได้หลบหนีไปยังเมือง Sidon พร้อมด้วยกำลังทหารที่รอดชีวิตอยู่ประมาณ 10,000 นาย Antiochus ติดตามเขาไปและเข้าล้อมเมือง Sidon รัฐบาล Ptolemaic ณ Alexandria ได้ส่งกองกำลังไปช่วย แต่ก็ไม่สำเร็จ เมื่อเผชิญกับความอดอยาก Scopas จึงยอมมอบเมือง Antiochus อนุญาตให้ Scopas ออกไปได้; ต่อมา Scopas ได้กลับไปยัง Egypt ซึ่งในที่สุดเขาก็ถูกประหารชีวิตด้วยข้อหากบฏและยักยอกทรัพย์ การล้อมเมือง Sidon ทำให้การพิชิต Coele-Syria ของ Antiochus ภายหลัง Panium เสร็จสมบูรณ์
Sister White identifies Uriah Smith’s book, Daniel and the Revelation as “God’s helping hand.” Smith identifies the two-step campaign of Antiochus in his commentary on verses fourteen and fifteen of Daniel eleven.
ซิสเตอร์ไวท์ระบุว่าหนังสือของยูไรอาห์ สมิธ เรื่อง Daniel and the Revelation เป็น “พระหัตถ์แห่งการทรงช่วยของพระเจ้า” สมิธระบุถึงการรณรงค์สองขั้นของอันทิโอคัสไว้ในคำอธิบายของเขาเกี่ยวกับข้อสิบสี่และข้อสิบห้าแห่งดาเนียลบทที่สิบเอ็ด
“The tuition of the young king of Egypt was entrusted by the Roman Senate to M. Emilius Lepidus, who appointed Aristomenes, an old and experienced minister of that court, his guardian. His first act was to provide against the threatened invasion of the two confederated kings, Philip and Antiochus.
วุฒิสภาโรมันได้มอบหมายการอภิบาลกษัตริย์หนุ่มแห่งอียิปต์แก่ ม. เอมิลิอุส เลปิดุส ผู้ซึ่งได้แต่งตั้งอริสโตเมเนส รัฐมนตรีชราผู้เปี่ยมด้วยประสบการณ์แห่งราชสำนักนั้น ให้เป็นผู้สำเร็จราชการของพระองค์ การกระทำประการแรกของเขาคือการจัดการป้องกันการรุกรานที่กำลังคุกคามจากกษัตริย์ทั้งสองผู้เป็นพันธมิตรกัน คือ ฟีลิปและอันทิโอคัส
“To this end he despatched Scopas, a famous general of AEtolia, then in the service of the Egyptians, into his native country to raise reinforcements for the army. Having equipped an army, he marched into Palestine and Coele-Syria (Antiochus being engaged in a war with Attalus in Lesser Asia), and reduced all Judea into subjection to the authority of Egypt.
“ด้วยจุดประสงค์นี้ เขาจึงส่งสโกปัส แม่ทัพผู้มีชื่อเสียงแห่งเอโตเลีย ซึ่งขณะนั้นรับราชการอยู่ฝ่ายอียิปต์ ไปยังมาตุภูมิของตนเพื่อระดมกำลังเพิ่มเติมสำหรับกองทัพ ครั้นได้จัดเตรียมกองทัพแล้ว เขาก็ยกเข้าสู่ปาเลสไตน์และโคเอเล-ซีเรีย (ขณะที่อันทิโอคัสกำลังทำสงครามกับอัททาลุสในเอเชียน้อย) และทำให้แผ่นดินยูเดียทั้งสิ้นตกอยู่ใต้บังคับแห่งอำนาจของอียิปต์”
“Thus affairs were brought into a posture for the fulfillment of the verse before us. For Antiochus, desisting from his war with Attalus at the dictation of the Romans, took speedy steps for the recovery of Palestine and Coele-Syria from the hands of the Egyptians. Scopas was sent to oppose him. Near the sources of the Jordan, the two armies met. [Panium] Scopas was defeated, pursued to Sidon, and there closely besieged. Three of the ablest generals of Egypt, with their best forces, were sent to raise the siege, but without success. At length Scopas meeting, in the gaunt and intangible specter of famine, a foe with whom he was unable to cope, was forced to surrender on the dishonorable terms of life only; whereupon he and his ten thousand men were suffered to depart, stripped and naked. Here was the taking of the most fenced cities by the king of the north; for Sidon was, both in its situation and its defenses, one of the strongest cities of those times. Here was the failure of the arms of the south to withstand, and the failure also of the people which the king of the south had chosen; namely, Scopas and his Aetolian forces.” Daniel and the Revelation, 257, 258.
“ดังนั้น เหตุการณ์ทั้งหลายจึงถูกจัดให้เข้าสู่สภาพพร้อมสำหรับความสำเร็จเป็นจริงของข้อพระคัมภีร์ที่อยู่เบื้องหน้าเรา เพราะอันทิโอคัส เมื่อยุติสงครามของตนกับอัตตาลุสตามคำสั่งของชาวโรมันแล้ว ก็ได้ดำเนินมาตรการอย่างรวดเร็วเพื่อชิงปาเลสไตน์และโคเอเล-ซีเรียกลับคืนจากเงื้อมมือของชาวอียิปต์ สโคปัสถูกส่งไปต่อต้านเขา ใกล้ต้นน้ำของแม่น้ำจอร์แดน กองทัพทั้งสองได้เผชิญหน้ากัน [Panium] สโคปัสพ่ายแพ้ ถูกไล่ติดตามไปถึงเมืองไซดอน และถูกปิดล้อมอย่างเข้มงวดที่นั่น แม่ทัพผู้สามารถที่สุดสามคนของอียิปต์ พร้อมด้วยกำลังชั้นเยี่ยมของพวกเขา ถูกส่งไปเพื่อยกการล้อม แต่ไม่ประสบผลสำเร็จ ในที่สุด เมื่อสโคปัสต้องเผชิญ ในอสุรกายผอมโซและจับต้องไม่ได้แห่งความอดอยาก กับศัตรูซึ่งเขาไม่อาจต่อกรได้ เขาจึงถูกบีบบังคับให้ยอมจำนนภายใต้เงื่อนไขอันน่าอัปยศ คือให้ไว้ชีวิตเท่านั้น หลังจากนั้น เขากับคนของเขาหนึ่งหมื่นคนจึงได้รับอนุญาตให้ออกไปได้ โดยถูกปลดเปลื้องจนเปลือยเปล่า นี่คือการที่กษัตริย์ฝ่ายเหนือยึดนครที่มีป้อมปราการแข็งแกร่งที่สุดทั้งหลายไว้ได้ เพราะไซดอนนั้น ทั้งในด้านที่ตั้งและในด้านการป้องกัน เป็นเมืองที่เข้มแข็งที่สุดเมืองหนึ่งในยุคนั้น นี่คือความล้มเหลวของกำลังรบฝ่ายใต้ที่จะต้านทานไว้ได้ และเป็นความล้มเหลวด้วยของชนชาติซึ่งกษัตริย์ฝ่ายใต้ได้ทรงเลือกไว้ กล่าวคือ สโคปัสและกองกำลังเอโทเลียนของเขา” Daniel and the Revelation, 257, 258.
The two hundred and fifty years that concludes in 207 BC identifies Donald Trump. The two-hundred-and-fifty-year prophecy that ends at 313 with the treaty marriage of east and west, and the Edict of Milan is identifying the formation of the image of the beast in the United States. The church of Pergamos, which began in 313 represents the history where Christianity fell away through a compromise with the religion of paganism, in advance of the papal power taking the throne. Pergamos and the year 313, typifies the compromise that is represented by the formation of the image of the beast in the United States. It represents the compromise of Christianity and papal Rome, for the religion of Catholicism is nothing more or less than paganism disguised as a Christian institution. The two-hundred-and-fifty-year prophecy that began in 1776 and ends this year is also addressing the United States. Thus, all three two-hundred-and-fifty-year prophecies address some prophetic aspect of the earth beast of Revelation thirteen, and all three end within the prophetic lines represented by the number seventeen.
ช่วงเวลาสองร้อยห้าสิบปีซึ่งสิ้นสุดลงในปี 207 ก่อน ค.ศ. ชี้บ่งถึง Donald Trump คำพยากรณ์ช่วงสองร้อยห้าสิบปีซึ่งสิ้นสุดลงในปี 313 พร้อมกับการอภิเษกสมรสตามสนธิสัญญาระหว่างตะวันออกกับตะวันตก และพระราชกฤษฎีกาแห่งมิลาน กำลังชี้บ่งถึงการก่อรูปขึ้นของรูปเคารพของสัตว์ร้ายในสหรัฐอเมริกา คริสตจักรแห่ง Pergamos ซึ่งเริ่มต้นขึ้นในปี 313 เป็นตัวแทนของประวัติศาสตร์ช่วงที่ศาสนาคริสต์ได้เสื่อมถอยลงผ่านการประนีประนอมกับศาสนาแห่งลัทธินอกศาสนา ก่อนที่อำนาจสันตะปาปาจะขึ้นครองบัลลังก์ Pergamos และปี 313 เป็นแบบอย่างล่วงหน้าของการประนีประนอมซึ่งเป็นสิ่งที่แสดงออกโดยการก่อรูปขึ้นของรูปเคารพของสัตว์ร้ายในสหรัฐอเมริกา สิ่งนี้เป็นตัวแทนของการประนีประนอมระหว่างศาสนาคริสต์กับโรมแห่งสันตะปาปา เพราะศาสนาคาทอลิกมิได้เป็นสิ่งอื่นใดมากหรือน้อยไปกว่าลัทธินอกศาสนาที่ปลอมแปลงตนในคราบของสถาบันคริสเตียน คำพยากรณ์ช่วงสองร้อยห้าสิบปีซึ่งเริ่มต้นในปี 1776 และสิ้นสุดลงในปีนี้ ก็กำลังกล่าวถึงสหรัฐอเมริกาเช่นกัน ฉะนั้น คำพยากรณ์ทั้งสามช่วงสองร้อยห้าสิบปีล้วนกล่าวถึงแง่มุมเชิงพยากรณ์บางประการของสัตว์ร้ายแห่งแผ่นดินโลกในวิวรณ์บทที่สิบสาม และทั้งสามต่างสิ้นสุดลงภายในแนวคำพยากรณ์ที่เป็นตัวแทนโดยเลขสิบเจ็ด
The Sunday law is when the United States speaks as a dragon, and the speaking of a nation is the action of its legislative and judicial authorities.
กฎหมายวันอาทิตย์คือเวลาที่สหรัฐอเมริกาพูดอย่างพญานาค และการพูดของชนชาติหนึ่งก็คือการกระทำของบรรดาอำนาจฝ่ายนิติบัญญัติและฝ่ายตุลาการของชาตินั้น
“The ‘speaking’ of the nation is the action of its legislative and judicial authorities.” The Great Controversy, 442.
“การ ‘กล่าว’ ของชาตินั้น คือการกระทำของฝ่ายนิติบัญญัติและฝ่ายตุลาการของชาติ” The Great Controversy, 442.
Trump is neither a judicial or legislative authority, so the soon-coming Sunday law is accomplished by the Congress. Yet any action that provides support for the papal power, typifies the Sunday law. The decree of 533, and the edict of 313 identify the beginning of the period when the image of the beast is formed. The conclusion is the soon-coming Sunday law, and Jesus always illustrates the end with the beginning, so the action of Trump through an executive order that would provide any “concession” to the antichrist of Bible prophecy would represent the alpha of the movement that only ends at the omega, when the United States “shall so abjure the principles of its government as to enact a Sunday law.”
ทรัมป์มิใช่อำนาจฝ่ายตุลาการหรือฝ่ายนิติบัญญัติ ดังนั้นกฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งจะมาถึงในไม่ช้านี้จึงสำเร็จขึ้นโดยรัฐสภา กระนั้นก็ตาม การกระทำใด ๆ ที่ให้การสนับสนุนแก่อำนาจของสันตะปาปาย่อมเป็นแบบลักษณ์ของกฎหมายวันอาทิตย์ พระราชกฤษฎีกา ค.ศ. 533 และพระราชกฤษฎีกา ค.ศ. 313 ชี้บ่งถึงจุดเริ่มต้นของช่วงเวลาที่รูปสัตว์ร้ายถูกก่อรูปขึ้น บทอวสานคือกฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งจะมาถึงในไม่ช้านี้ และพระเยซูทรงใช้จุดเริ่มต้นเป็นภาพประกอบของจุดจบอยู่เสมอ ดังนั้นการกระทำของทรัมป์ผ่านคำสั่งฝ่ายบริหารที่จะให้ “การผ่อนปรน” ใด ๆ แก่ปฏิปักษ์พระคริสต์แห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ จึงจะเป็นตัวแทนของอัลฟาของขบวนการซึ่งจะสิ้นสุดลงที่โอเมกาเท่านั้น เมื่อสหรัฐอเมริกา “จะปฏิเสธหลักการแห่งรัฐบาลของตนเสียจนถึงกับตรากฎหมายวันอาทิตย์ขึ้น”
“There are many, even of those engaged in this movement for Sunday enforcement, who are blinded to the results which will follow this action. They do not see that they are striking directly against religious liberty. There are many who have never understood the claims of the Bible Sabbath and the false foundation upon which the Sunday institution rests. Any movement in favor of religious legislation is really an act of concession to the papacy, which for so many ages has steadily warred against liberty of conscience. Sunday observance owes its existence as a so-called Christian institution to ‘the mystery of iniquity;’ and its enforcement will be a virtual recognition of the principles which are the very cornerstone of Romanism. When our nation shall so abjure the principles of its government as to enact a Sunday law, Protestantism will in this act join hands with popery; it will be nothing else than giving life to the tyranny which has long been eagerly watching its opportunity to spring again into active despotism.” Testimonies, volume 5, 711.
“มีคนเป็นอันมาก แม้กระทั่งในหมู่ผู้ที่มีส่วนร่วมในขบวนการนี้เพื่อบังคับถือวันอาทิตย์ ซึ่งมืดบอดต่อผลลัพธ์ที่จะติดตามมาจากการกระทำนี้ พวกเขามองไม่เห็นว่าตนกำลังกระทำการโจมตีเสรีภาพทางศาสนาโดยตรง มีคนเป็นอันมากที่ไม่เคยเข้าใจข้อเรียกร้องของวันสะบาโตตามพระคัมภีร์ และรากฐานอันเทียมเท็จซึ่งสถาบันวันอาทิตย์ตั้งอยู่ การเคลื่อนไหวใด ๆ ที่สนับสนุนกฎหมายทางศาสนา แท้จริงแล้วคือการยอมอ่อนข้อแก่สันตะปาปา ซึ่งตลอดหลายยุคสมัยได้ทำสงครามอย่างไม่หยุดยั้งต่อเสรีภาพแห่งมโนธรรม การถือรักษาวันอาทิตย์ดำรงอยู่ได้ในฐานะสถาบันที่อ้างว่าเป็นคริสเตียน ก็เนื่องมาจาก ‘ข้อล้ำลึกแห่งความชั่วช้า’ และการบังคับใช้สิ่งนี้จะเป็นการยอมรับในทางปฏิบัติต่อหลักการทั้งหลายซึ่งเป็นศิลามุมเอกของลัทธิโรมัน เมื่อชนชาติของเราปฏิเสธหลักการแห่งการปกครองของตนเองถึงขนาดตรากฎหมายวันอาทิตย์ โปรเตสแตนต์ก็จะจับมือกับอำนาจสันตะปาปาในการกระทำครั้งนี้ นั่นย่อมไม่ใช่อะไรอื่นนอกจากเป็นการปลุกชีวิตให้แก่ทรราชซึ่งเฝ้าคอยโอกาสของมันด้วยความกระหายมาเป็นเวลาช้านาน เพื่อจะพุ่งกลับเข้าสู่การกดขี่แบบเผด็จการอย่างเปิดเผยอีกครั้งหนึ่ง” Testimonies, volume 5, 711.
Any “movement in favor of religious legislation is really an act of concession to the papacy,” and those movements occur in advance of the soon-coming Sunday law.
“การเคลื่อนไหวใด ๆ ที่สนับสนุนการออกกฎหมายทางศาสนา แท้จริงแล้วเป็นการยอมผ่อนปรนต่ออำนาจสันตะปาปา” และการเคลื่อนไหวเหล่านั้นเกิดขึ้นล่วงหน้าก่อนกฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งกำลังจะมาถึงในไม่ช้า
“The decree enforcing the worship of this day is to go forth to all the world. In a limited degree, it has already gone forth. In several places the civil power is speaking with the voice of a dragon, just as the heathen king spoke to the Hebrew captives.” Signs of the Times, May 6, 1897.
“พระราชกฤษฎีกาที่บังคับให้มีการนมัสการในวันนี้จะต้องประกาศออกไปทั่วทั้งโลก ในระดับที่จำกัดนั้น ได้มีการประกาศออกไปแล้ว ในหลายแห่ง อำนาจฝ่ายบ้านเมืองกำลังกล่าวด้วยเสียงของพญานาค เช่นเดียวกับที่กษัตริย์ต่างศาสนิกได้กล่าวแก่บรรดาเชลยชาวฮีบรู” Signs of the Times, May 6, 1897.
We will continue these things in the next article.
เราจะดำเนินเรื่องเหล่านี้ต่อไปในบทความถัดไป