The Mount of Transfiguration for Peter took place between Panium and the cross, and on another line, Peter is between Christ’s baptism at the beginning of His ministry and just after the triumphal entry at the ending of His ministry. Those three waymarks of the baptism, the mount and the conclusion of the triumphal entry are marked by the three times the heavenly Father spoke. The third time in John 12 is when the Greeks were seeking Jesus. The baptism is 9/11, the mount is in the history of Panium unto the Sunday law of verse sixteen. For Peter it was Panium, then the mount unto the conclusion of the triumphal entry, which was just before Christ would be glorified a second time.

เหตุการณ์ภูเขาแห่งการจำแลงพระกายสำหรับเปโตรเกิดขึ้นระหว่างปานิอุมกับกางเขน และในอีกแนวหนึ่ง เปโตรอยู่ระหว่างบัพติศมาของพระคริสต์ ณ ตอนเริ่มต้นพันธกิจของพระองค์ กับช่วงหลังจากการเสด็จเข้าอย่างมีชัยในตอนสิ้นสุดพันธกิจของพระองค์ไม่นาน หมุดหมายทั้งสามนั้น คือ บัพติศมา ภูเขา และบทสรุปของการเสด็จเข้าอย่างมีชัย ถูกกำหนดหมายไว้ด้วยสามครั้งที่พระบิดาในสวรรค์ได้ตรัส ครั้งที่สามในยอห์น 12 คือเมื่อชาวกรีกกำลังแสวงหาพระเยซู บัพติศมาคือ 9/11 ภูเขาอยู่ในประวัติศาสตร์ตั้งแต่ปานิอุมจนถึงกฎหมายวันอาทิตย์ของข้อที่สิบหก สำหรับเปโตรนั้น คือปานิอุม แล้วจึงภูเขา จนถึงบทสรุปของการเสด็จเข้าอย่างมีชัย ซึ่งอยู่ก่อนที่พระคริสต์จะทรงได้รับพระสิริเป็นครั้งที่สองเพียงไม่นาน

Now is my soul troubled; and what shall I say? Father, save me from this hour: but for this cause came I unto this hour. Father, glorify thy name. Then came there a voice from heaven, saying, I have both glorified it, and will glorify it again. The people therefore, that stood by, and heard it, said that it thundered: others said, An angel spake to him. Jesus answered and said, This voice came not because of me, but for your sakes. Now is the judgment of this world: now shall the prince of this world be cast out. And I, if I be lifted up from the earth, will draw all men unto me. This he said, signifying what death he should die. John 12:27–33.

บัดนี้จิตวิญญาณของเรากระวนกระวาย แล้วเราจะกล่าวอย่างไร? ข้าแต่พระบิดา ขอทรงช่วยข้าพระองค์ให้พ้นจากโมงนี้เถิด แต่เพราะเหตุนี้เอง ข้าพระองค์จึงมาถึงโมงนี้ ข้าแต่พระบิดา ขอทรงถวายพระเกียรติแด่พระนามของพระองค์ แล้วมีพระสุรเสียงมาจากสวรรค์ว่า “เราได้ถวายพระเกียรติแล้ว และจะถวายพระเกียรติอีก” เหตุฉะนั้นประชาชนที่ยืนอยู่ที่นั่นและได้ยิน จึงกล่าวว่าเป็นเสียงฟ้าร้อง คนอื่น ๆ กล่าวว่า มีทูตสวรรค์องค์หนึ่งได้พูดกับท่าน พระเยซูตรัสตอบว่า “พระสุรเสียงนี้มิได้มาเพราะเรา แต่มาเพื่อพวกท่าน บัดนี้เป็นเวลาพิพากษาโลกนี้ บัดนี้เจ้านายแห่งโลกนี้จะถูกขับออกไป และเรานั้น ถ้าเราถูกยกขึ้นจากแผ่นดินโลกแล้ว เราจะชักนำคนทั้งปวงให้มาหาเรา” พระองค์ตรัสเช่นนี้เพื่อสำแดงว่าพระองค์จะสิ้นพระชนม์อย่างไร ยอห์น 12:27–33

The line that is framed by Leviticus twenty-three and the Pentecostal season has a beginning waymark of three steps followed by five days and an ending waymark with the identical characteristics. Between those waymarks thirty days represent the period of the priests, which ends at the feast of trumpets. The feast of trumpets, the ascension of Christ after forty days teaching His disciples face to face after His resurrection and the day of atonement represents the three steps of the ending of the line in Leviticus twenty-three. Those three steps are followed by five days unto both Pentecost and the feast of Tabernacles. The third time the heavenly Father spoke was just before the Greeks, representing those who are called out of Babylon at the Sunday law, were seeking an audience with Jesus. Just before the Sunday law Jesus identifies the lifting up of the ensign at the cross. The earth was lightened with His glory at 9/11 and it is lightened again at the Sunday law.

เส้นที่ถูกกำหนดกรอบไว้โดยเลวีนิติ บทที่ยี่สิบสาม และฤดูกาลเพ็นเทคอสต์นั้น มีหมุดหมายเริ่มต้นซึ่งประกอบด้วยสามขั้น ตามด้วยห้าวัน และมีหมุดหมายสิ้นสุดที่มีลักษณะเหมือนกันทุกประการ ระหว่างหมุดหมายเหล่านั้น สามสิบวันเป็นตัวแทนของช่วงเวลาของพวกปุโรหิต ซึ่งสิ้นสุดลงที่เทศกาลแห่งเสียงแตร เทศกาลแห่งเสียงแตร การเสด็จขึ้นสู่สวรรค์ของพระคริสต์หลังจากสี่สิบวันที่ทรงสั่งสอนเหล่าสาวกของพระองค์ต่อพระพักตร์ภายหลังการฟื้นคืนพระชนม์ของพระองค์ และวันลบบาป เป็นตัวแทนของสามขั้นแห่งตอนปลายของเส้นในเลวีนิติ บทที่ยี่สิบสาม สามขั้นนั้นตามด้วยห้าวันไปจนถึงทั้งเพ็นเทคอสต์และเทศกาลอยู่เพิง ครั้งที่สามที่พระบิดาแห่งสวรรค์ตรัสนั้นเกิดขึ้นก่อนที่พวกกรีก ซึ่งเป็นตัวแทนของบรรดาผู้ที่ถูกเรียกออกจากบาบิโลน ณ กฎหมายวันอาทิตย์ กำลังแสวงหาการเข้าเฝ้าพระเยซู เพียงก่อนกฎหมายวันอาทิตย์ พระเยซูทรงชี้ถึงการยกขึ้นของธงหมายสำคัญบนกางเขน โลกได้รับความสว่างด้วยพระสิริของพระองค์ที่ 9/11 และจะได้รับความสว่างอีกครั้งหนึ่ง ณ กฎหมายวันอาทิตย์

Caesarea Philippi, which is Panium is the third hour and Caesarea Maritima is the ninth hour of the cross when the call to come out of Babylon is sounded. Before the cross, while in the prophetic history of Panium, Peter is at the mount, but still before the ending of the triumphal entry. Panium continues unto the cross of verse sixteen. Peter in Panium is just before the three-step history of Leviticus twenty-three’s feast of trumpets, ascension and atonement. Peter is in the thirty days of the priest’s special instruction.

ซีซารียา ฟีลิปปี ซึ่งคือพาเนียม เป็นชั่วโมงที่สาม และซีซารียา มาริติมา เป็นชั่วโมงที่เก้าของกางเขน เมื่อมีการเปล่งเสียงเรียกให้ออกมาจากบาบิโลน ก่อนกางเขน ขณะที่อยู่ในประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์ของพาเนียม เปโตรอยู่บนภูเขา แต่ยังคงอยู่ก่อนการสิ้นสุดของการเสด็จเข้าอย่างมีชัยชนะ พาเนียมดำเนินต่อไปจนถึงกางเขนของข้อสิบหก เปโตรในพาเนียมอยู่ก่อนหน้าประวัติศาสตร์สามขั้นของเทศกาลเป่าแตร การเสด็จขึ้นสู่สวรรค์ และการลบมลทิน ตามเลวีนิติยี่สิบสาม เปโตรอยู่ในช่วงสามสิบวันแห่งคำสั่งสอนพิเศษของปุโรหิต.

Simon becomes Peter at Panium, and has one step at the mount before the triumphal entry. The triumphal entry illustrates the parable of the ten virgins. Only five enter into the marriage, and the five days between the threefold waymark and Pentecost is the beginning of the triumphal entry. It begins at the feast of trumpets, but that waymark consists of a combination of three waymarks. As a single waymark they identify the attack upon Nashville with the feast of trumpets. The message of the Midnight Cry will have just been confirmed and the procession of the five wise virgins begins the process that leads to the death, burial and resurrection of the cross, which is the Sunday law.

ซีโมนกลายเป็นเปโตรที่ปานิอุม และมีอีกหนึ่งก้าวที่ภูเขาก่อนการเสด็จเข้าอย่างมีชัย การเสด็จเข้าอย่างมีชัยเป็นภาพประกอบของอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคน มีเพียงห้าคนเท่านั้นที่เข้าไปในการอภิเษกสมรส และช่วงเวลาห้าวันระหว่างหมายสำคัญสามประการกับวันเพ็นเทคอสต์นั้นเป็นจุดเริ่มต้นของการเสด็จเข้าอย่างมีชัย เหตุการณ์นี้เริ่มต้นที่เทศกาลแตร แต่หมายสำคัญนั้นประกอบด้วยการรวมกันของหมายสำคัญสามประการ เมื่อถือเป็นหมายสำคัญเดียว สิ่งเหล่านี้ชี้ให้เห็นการโจมตีแนชวิลล์พร้อมกับเทศกาลแตร ข่าวสารแห่งเสียงร้องเที่ยงคืนเพิ่งจะได้รับการยืนยัน และขบวนของหญิงพรหมจารีที่มีปัญญาทั้งห้าก็เริ่มกระบวนการซึ่งนำไปสู่ความตาย การฝังศพ และการเป็นขึ้นจากตายของกางเขน ซึ่งคือกฎหมายวันอาทิตย์

Peter is in Panium when he corrects the prediction of the fireballs of Nashville, and before the feast of trumpets is sounded at the fulfillment of the prediction. He must of prophetic necessity first go to the mount, for the mount was before the triumphal entry. Before Abraham went to the mount his name was changed, and Peter’s name was changed at Panium, before he went to the mount. The mount is Peter’s test before the prediction of the fireballs of Nashville is fulfilled. The fulfillment is the third and litmus test where character is manifested as either joy or shame.

เปโตรอยู่ที่ปาเนียมเมื่อเขาแก้ไขคำพยากรณ์เรื่องลูกไฟแห่งแนชวิลล์ และก่อนที่งานเลี้ยงแห่งแตรจะถูกเป่าเมื่อคำพยากรณ์นั้นสำเร็จเป็นจริง โดยความจำเป็นเชิงพยากรณ์ เขาจะต้องขึ้นไปยังภูเขาก่อน เพราะภูเขานั้นมาก่อนการเสด็จเข้าอย่างมีชัย ก่อนที่อับราฮัมจะขึ้นไปยังภูเขา ชื่อของเขาได้ถูกเปลี่ยน และชื่อของเปโตรก็ได้ถูกเปลี่ยนที่ปาเนียม ก่อนที่เขาจะขึ้นไปยังภูเขา ภูเขานั้นคือบททดสอบของเปโตรก่อนที่คำพยากรณ์เรื่องลูกไฟแห่งแนชวิลล์จะสำเร็จเป็นจริง การสำเร็จนั้นคือการทดสอบครั้งที่สามและเป็นบทพิสูจน์ชี้ขาด ซึ่งในนั้นลักษณะอุปนิสัยถูกสำแดงออกมาเป็นได้ทั้งความยินดีหรือความอับอาย

The line of 457 BC ends between Raphia and Panium, the covenant of chapter seventeen of Genesis aligns with Raphia and the covenant of chapter sixteen of Matthew sixteen aligns with Panium. From Panium, Peter goes to the mount, as Abraham went to the sacrifice of Isaac. The mount of Peter’s line aligns with the mount of Abraham’s time.

เส้นของปี 457 ก่อนคริสตกาลสิ้นสุดลงระหว่างราฟิอาและพาเนียม พันธสัญญาในปฐมกาลบทที่สิบเจ็ดสอดคล้องกับราฟิอา และพันธสัญญาในมัทธิวบทที่สิบหกสอดคล้องกับพาเนียม จากพาเนียม เปโตรขึ้นไปยังภูเขา ดังที่อับราฮัมได้ไปสู่การถวายอิสอัคเป็นเครื่องบูชา ภูเขาในเส้นของเปโตรสอดคล้องกับภูเขาในสมัยของอับราฮัม

Abraham’s waymark consisted of three days. At the triumphal entry, two disciples were sent to fetch an ass to carry Christ, and in Abraham’s line his three-day journey begins with his selection of two servants and an ass to carry the wood for the offering of Isaac. Peter’s eight- or six-day journey to the mount was three days for Abraham. Peter in Panium is before the mount and before the loosing of the ass beginning the entry into Jerusalem, which is where Abraham’s three days began. In the triumphal entry Christ stopped upon the Mount of Olives and wept for Jerusalem, thus marking the conclusion of the covenant relationship between God and ancient literal Israel. Peter’s mount is before the triumphal entry; Christ’s mount is during the triumphal entry and Abraham’s mount is at the conclusion of the entry.

หมุดหมายของอับราฮัมประกอบด้วยสามวัน ในคราวเสด็จเข้าสู่กรุงอย่างมีชัย ได้ทรงส่งสาวกสองคนไปนำลูกลามาเพื่อบรรทุกพระคริสต์ และในแนวเรื่องของอับราฮัม การเดินทางสามวันของท่านเริ่มต้นด้วยการเลือกคนใช้สองคนและลามาตัวหนึ่งเพื่อบรรทุกฟืนสำหรับการถวายอิสอัค การเดินทางแปดวันหรือหกวันของเปโตรไปยังภูเขานั้น เป็นสามวันสำหรับอับราฮัม เปโตรที่ปานิอุมอยู่ก่อนถึงภูเขา และก่อนการปล่อยลูกลาอันเป็นการเริ่มต้นการเสด็จเข้าสู่กรุงเยรูซาเล็ม ซึ่งเป็นจุดที่สามวันของอับราฮัมเริ่มต้น ในการเสด็จเข้าสู่กรุงอย่างมีชัย พระคริสต์ทรงหยุดอยู่บนภูเขามะกอกเทศและทรงกันแสงเพราะกรุงเยรูซาเล็ม ด้วยเหตุนั้นจึงทรงกำหนดหมายถึงข้อยุติแห่งความสัมพันธ์ตามพันธสัญญาระหว่างพระเจ้ากับอิสราเอลตามตัวอักษรในสมัยโบราณ ภูเขาของเปโตรอยู่ก่อนการเสด็จเข้าสู่กรุงอย่างมีชัย; ภูเขาของพระคริสต์อยู่ระหว่างการเสด็จเข้าสู่กรุงอย่างมีชัย และภูเขาของอับราฮัมอยู่ ณ บทสรุปของการเสด็จเข้าสู่กรุงนั้น

2026 is the midterm elections when the two-hundred and fiftieth year of the sixth kingdom of Bible prophecy celebrates its glorious reign. That celebration as a prophetic midpoint aligns with Antiochus the Great in 207 BC, the midpoint between Raphia and Panium that marks the end of the two hundred and fifty years from 457 BC.

ปี 2026 เป็นปีแห่งการเลือกตั้งกลางสมัย เมื่อปีที่สองร้อยห้าสิบแห่งอาณาจักรที่หกในคำพยากรณ์ของพระคัมภีร์เฉลิมฉลองรัชสมัยอันรุ่งโรจน์ของตน การเฉลิมฉลองนั้นในฐานะจุดกึ่งกลางเชิงพยากรณ์สอดคล้องกับอันทิโอคุสมหาราชในปี 207 ก่อนคริสตกาล ซึ่งเป็นจุดกึ่งกลางระหว่างราฟียากับพาเนียม อันเป็นเครื่องหมายถึงการสิ้นสุดของระยะเวลาสองร้อยห้าสิบปีนับจากปี 457 ก่อนคริสตกาล

As we consider the four lines that consist of chapters eleven through unto chapter twenty-two that have been unsealed so far, (perhaps there are other examples) we now take up those chapters in The Desire of Ages. Chapter eleven is The Baptism, and chapter twenty-two is Imprisonment and Death of John. John is at the beginning and the ending, and chapter seventeen, the middle chapter is Nicodemus.

เมื่อเราพิจารณาสี่แนวที่ประกอบด้วยบทที่สิบเอ็ดไปจนถึงบทที่ยี่สิบสองซึ่งได้ถูกเปิดผนึกแล้วจนถึงบัดนี้ (บางทีอาจมีตัวอย่างอื่นอีก) บัดนี้เราจะหันมาพิจารณาบทเหล่านั้นในหนังสือ The Desire of Ages บทที่สิบเอ็ดคือ “พิธีบัพติศมา” และบทที่ยี่สิบสองคือ “การจองจำและความตายของยอห์น” ยอห์นอยู่ทั้งที่จุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุด และบทที่สิบเจ็ด ซึ่งเป็นบทกลาง คือ “นิโคเดมัส”

“Nicodemus had come to the Lord thinking to enter into a discussion with Him, but Jesus laid bare the foundation principles of truth. He said to Nicodemus, It is not theoretical knowledge you need so much as spiritual regeneration. You need not to have your curiosity satisfied, but to have a new heart. You must receive a new life from above before you can appreciate heavenly things. Until this change takes place, making all things new, it will result in no saving good for you to discuss with Me My authority or My mission.

“นิโคเดมัสได้มาหาองค์พระผู้เป็นเจ้า โดยคิดว่าจะเข้ามาสนทนากับพระองค์ แต่พระเยซูทรงเปิดเผยหลักการพื้นฐานแห่งความจริงอย่างชัดแจ้ง พระองค์ตรัสแก่นิโคเดมัสว่า สิ่งที่ท่านต้องการอย่างยิ่งนั้นมิใช่ความรู้ในทางทฤษฎี หากคือการบังเกิดใหม่ฝ่ายจิตวิญญาณ ท่านมิได้จำเป็นต้องให้ความอยากรู้อยากเห็นของท่านได้รับการตอบสนอง แต่จำเป็นต้องมีใจดวงใหม่ ท่านจะต้องได้รับชีวิตใหม่จากเบื้องบนเสียก่อน จึงจะสามารถซาบซึ้งในสิ่งทั้งหลายฝ่ายสวรรค์ได้ จนกว่าการเปลี่ยนแปลงนี้จะบังเกิดขึ้น อันเป็นการกระทำให้สิ่งทั้งปวงใหม่ ผลก็จะเป็นว่า การที่ท่านมาสนทนากับเราเรื่องสิทธิอำนาจของเรา หรือพันธกิจของเรา จะไม่ก่อให้เกิดประโยชน์อันนำไปสู่ความรอดแก่ท่านเลย”

“Nicodemus had heard the preaching of John the Baptist concerning repentance and baptism, and pointing the people to One who should baptize with the Holy Spirit. He himself had felt that there was a lack of spirituality among the Jews, that, to a great degree, they were controlled by bigotry and worldly ambition. He had hoped for a better state of things at the Messiah’s coming. Yet the heart-searching message of the Baptist had failed to work in him conviction of sin. He was a strict Pharisee, and prided himself on his good works. He was widely esteemed for his benevolence and his liberality in sustaining the temple service, and he felt secure of the favor of God. He was startled at the thought of a kingdom too pure for him to see in his present state.” The Desire of Ages, 171.

“นิโคเดมัสได้ยินคำเทศนาของยอห์นผู้ให้บัพติศมาเกี่ยวกับการกลับใจใหม่และพิธีบัพติศมา และการชี้นำประชาชนไปยังพระองค์ผู้จะทรงให้บัพติศมาด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์ เขาเองก็รู้สึกว่าท่ามกลางพวกยิวนั้นขาดความเป็นฝ่ายจิตวิญญาณ และในระดับมาก พวกเขาถูกครอบงำด้วยความลำเอียงอย่างคับแคบและความทะเยอทะยานฝ่ายโลก เขาได้หวังว่าที่สภาพการณ์จะดีกว่านี้จะบังเกิดขึ้นเมื่อพระเมสสิยาห์เสด็จมา กระนั้น ข่าวสารของผู้ให้บัพติศมาซึ่งหยั่งถึงใจนั้นกลับไม่อาจทำให้เขาเกิดความสำนึกในบาปได้ เขาเป็นฟาริสีที่เคร่งครัด และภาคภูมิใจในความดีงามแห่งการกระทำของตน เขาได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางในเรื่องความเมตตาเอื้อเฟื้อและความใจกว้างของเขาในการอุปถัมภ์การปรนนิบัติในพระวิหาร และเขารู้สึกมั่นคงว่าได้รับความโปรดปรานจากพระเจ้า เขาตกตะลึงต่อความคิดเรื่องอาณาจักรที่บริสุทธิ์เกินกว่าที่เขาในสภาพปัจจุบันของตนจะมองเห็นได้” The Desire of Ages, 171.

The midpoint in The Desire of Ages is found in the line of Nicodemus, who represents the last call to Adventism in the line of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. He represents a class who heard the message of the forerunner of Christ, but who were unaware of their Laodicean condition.

จุดกึ่งกลางในหนังสือ *The Desire of Ages* ปรากฏอยู่ในสายของนิโคเดมัส ผู้ซึ่งเป็นตัวแทนของการทรงเรียกครั้งสุดท้ายถึงแอ๊ดเวนติสม์ในแนวของการประทับตราคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน เขาเป็นตัวแทนของชนชั้นหนึ่งซึ่งได้ยินข่าวสารของผู้บุกเบิกหน้าพระคริสต์ แต่ไม่ตระหนักถึงสภาพแบบเลาดีเซียของตนเอง

“In the interview with Nicodemus, Jesus unfolded the plan of salvation, and His mission to the world. In none of His subsequent discourses did He explain so fully, step by step, the work necessary to be done in the hearts of all who would inherit the kingdom of heaven. At the very beginning of His ministry He opened the truth to a member of the Sanhedrin, to the mind that was most receptive, and to an appointed teacher of the people. But the leaders of Israel did not welcome the light. Nicodemus hid the truth in his heart, and for three years there was little apparent fruit.” The Desire of Ages, 176.

“ในการสนทนากับนิโคเดมัส พระเยซูทรงเปิดเผยแผนการแห่งความรอด และพระราชกิจของพระองค์เพื่อโลกนี้ ในพระดำรัสต่อ ๆ มาภายหลังทั้งหมดของพระองค์ พระองค์มิได้ทรงอธิบายอย่างครบถ้วนเช่นนี้อีกเลย เป็นลำดับขั้นถึงพระราชกิจซึ่งจำเป็นต้องกระทำในจิตใจของทุกคนผู้ที่จะรับมรดกในอาณาจักรแห่งสวรรค์ ตั้งแต่เริ่มต้นแห่งพันธกิจของพระองค์ พระองค์ทรงเปิดเผยความจริงนั้นแก่สมาชิกคนหนึ่งของสภาแซนเฮดริน แก่จิตใจที่พร้อมรับที่สุด และแก่ครูผู้ได้รับแต่งตั้งของประชาชน แต่บรรดาผู้นำของอิสราเอลมิได้ต้อนรับความสว่าง นิโคเดมัสซ่อนความจริงนั้นไว้ในใจของตน และตลอดสามปีแทบไม่มีผลปรากฏให้เห็นเลย” The Desire of Ages, 176.

John’s message and his baptism of Christ represented the first angel’s message of fearing God. John’s message was the Laodicean message of justification by faith and that message was empowered at Christ’s baptism, just as was the message of Jones and Waggoner was the message to Laodicea in 1888. The baptism of Christ and 1888 typified the arrival of the message to Laodicea at 9/11, which ends at the midpoint between Raphia and Panium.

ข่าวสารของยอห์นและการที่ท่านให้บัพติศมาแก่พระคริสต์ เป็นตัวแทนของข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งเรื่องการยำเกรงพระเจ้า ข่าวสารของยอห์นคือข่าวสารถึงเลาดีเซียว่าด้วยการชอบธรรมโดยความเชื่อ และข่าวสารนั้นได้รับการเสริมฤทธิ์อำนาจ ณ การรับบัพติศมาของพระคริสต์ เช่นเดียวกับที่ข่าวสารของโจนส์และวากโกเนอร์เป็นข่าวสารถึงเลาดีเซียในปี 1888 การรับบัพติศมาของพระคริสต์และปี 1888 เป็นแบบอย่างล่วงหน้าถึงการมาถึงของข่าวสารถึงเลาดีเซีย ณ 9/11 ซึ่งสิ้นสุดลง ณ จุดกึ่งกลางระหว่างราฟีอาและพาเนียม

Nicodemus means “victory of the people,” and justification by faith is the sealing message that arrived with the message of John, was empowered at the baptism and defined by Nicodemus midnight encounter with Christ. Chapter twenty-two describes the death of John producing a recognition by his disciples of the ensign that would be lifted up and draw all men to Himself. The baptism was both 9/11 and July 18, 2020 unto December 31, 2023, for the baptism illustrates death (2020), burial (three and a half days) and the resurrection (December 31, 2023). Then the midnight encounter where the victory of the people is illustrated as being born again, from the blindness of Laodicea unto the twenty-twenty vision of a Philadelphian. Then the works of Christ are set forth as the lifting up of the ensign.

นิโคเดมัสหมายถึง “ชัยชนะของประชาชน” และการทรงชอบธรรมโดยความเชื่อคือข่าวสารแห่งการประทับตราซึ่งมาพร้อมกับข่าวสารของยอห์น ได้รับการเสริมฤทธิ์อำนาจในการรับบัพติศมา และถูกกำหนดความหมายไว้โดยการพบกับพระคริสต์ยามเที่ยงคืนของนิโคเดมัส บทที่ยี่สิบสองพรรณนาถึงการตายของยอห์นอันก่อให้เกิดการตระหนักรู้ในหมู่สาวกของเขาเกี่ยวกับธงสำคัญที่จะถูกยกขึ้นและจะทรงดึงดูดมนุษย์ทั้งปวงให้มาหาพระองค์ การรับบัพติศมานั้นเป็นทั้ง 9/11 และ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 2020 จนถึง 31 ธันวาคม ค.ศ. 2023 เพราะการรับบัพติศมาเป็นภาพประกอบของความตาย (2020) การฝังไว้ (สามวันครึ่ง) และการฟื้นคืนชีวิต (31 ธันวาคม ค.ศ. 2023) แล้วการพบกันยามเที่ยงคืน ซึ่งชัยชนะของประชาชนถูกแสดงให้เห็นว่าเป็นการบังเกิดใหม่ จากความมืดบอดของเลาดีเซียไปสู่การมองเห็นยี่สิบยี่สิบของชาวฟีลาเดลเฟีย แล้วพระราชกิจของพระคริสต์ก็ถูกนำเสนอในฐานะการยกธงสำคัญขึ้น

For Abraham the works of Christ in the line of John aligns with the sacrifice of Isaac. For Peter the line ends at Caesarea by the sea, Caesarea Maritima at the ninth hour, where the cross calls all men to the victory of justification by faith, which is the message of the third angel. The message of the third angel is the message of the third woe of Islam that arrived at 9/11 in Balaam’s first encounter with the ass of Islam, then a doubling of strikes against the literal glorious land on October 7, 2023, and then the second strike at Nashville as Balaam navigates the ass of Islam through the vineyards of the ancient literal and modern spiritual glorious land. The third strike is the earthquake of the soon coming Sunday law. There Isaac is offered, there the disciples of John, a symbol of the great multitude who are given the white robes of martyrdom, heard and saw the works of the ensign. The midpoints of Genesis, Matthew and The Desire of Ages identify the sealing of the one hundred and forty-four thousand and the calling of the Gentiles.

สำหรับอับราฮัม พระราชกิจของพระคริสต์ในแนวของยอห์นสอดคล้องกับการถวายอิสอัคเป็นเครื่องบูชา สำหรับเปโตร แนวดังกล่าวสิ้นสุดลงที่ซีซารียาริมทะเล คือ Caesarea Maritima ในยามที่เก้า ซึ่งที่นั่นกางเขนทรงเรียกมนุษย์ทั้งปวงเข้าสู่ชัยชนะของการชอบธรรมโดยความเชื่อ อันเป็นข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สาม ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สามคือข่าวสารของวิบัติประการที่สามแห่งอิสลาม ซึ่งมาถึงในเหตุการณ์ 9/11 ในการเผชิญหน้าครั้งแรกของบาลาอัมกับลาของอิสลาม จากนั้นจึงมีการโจมตีซ้ำเป็นทวีคูณต่อแผ่นดินอันรุ่งโรจน์ตามตัวอักษรในวันที่ 7 ตุลาคม 2023 แล้วต่อด้วยการโจมตีครั้งที่สองที่แนชวิลล์ ขณะที่บาลาอัมกำลังบังคับลาของอิสลามผ่านสวนองุ่นแห่งแผ่นดินอันรุ่งโรจน์โบราณตามตัวอักษรและแผ่นดินอันรุ่งโรจน์สมัยใหม่ฝ่ายจิตวิญญาณ การโจมตีครั้งที่สามคือแผ่นดินไหวแห่งกฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งจะมาถึงในไม่ช้า ที่นั่นอิสอัคถูกถวายบูชา ที่นั่นเหล่าสาวกของยอห์น ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของมหาชนเป็นอันมากผู้ได้รับเสื้อผ้าสีขาวแห่งการเป็นมรณสักขี ได้ยินและได้เห็นพระราชกิจของธงสัญญาณ จุดกึ่งกลางของปฐมกาล มัทธิว และ The Desire of Ages ระบุถึงการประทับตราคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันและการทรงเรียกคนต่างชาติ

The explanation given by Christ to Nicodemus was the work of the wind, though its work is unseen.

คำอธิบายซึ่งพระคริสต์ได้ประทานแก่นิโคเดมัสนั้น คือการกระทำของลม แม้ว่าการกระทำนั้นจะมองไม่เห็นก็ตาม

“Nicodemus was still perplexed, and Jesus used the wind to illustrate His meaning: ‘The wind bloweth where it listeth, and thou hearest the sound thereof, but canst not tell whence it cometh, and whither it goeth: so is everyone that is born of the Spirit.”

“นิโคเดมัสยังคงฉงนสนเท่ห์อยู่ และพระเยซูทรงใช้ลมเพื่ออธิบายความหมายของพระองค์ว่า ‘ลมพัดไปตามที่มันปรารถนา และท่านได้ยินเสียงของมัน แต่ไม่อาจบอกได้ว่ามันมาจากที่ใด และจะไปที่ไหน ฉันใด ทุกคนที่บังเกิดจากพระวิญญาณก็เป็นฉันนั้น’”

“The wind is heard among the branches of the trees, rustling the leaves and flowers; yet it is invisible, and no man knows whence it comes or whither it goes. So with the work of the Holy Spirit upon the heart. It can no more be explained than can the movements of the wind. A person may not be able to tell the exact time or place, or to trace all the circumstances in the process of conversion; but this does not prove him to be unconverted. By an agency as unseen as the wind, Christ is constantly working upon the heart. Little by little, perhaps unconsciously to the receiver, impressions are made that tend to draw the soul to Christ. These may be received through meditating upon Him, through reading the Scriptures, or through hearing the word from the living preacher. Suddenly, as the Spirit comes with more direct appeal, the soul gladly surrenders itself to Jesus. By many this is called sudden conversion; but it is the result of long wooing by the Spirit of God,—a patient, protracted process.

“ได้ยินเสียงลมอยู่ท่ามกลางกิ่งก้านของต้นไม้ ทำให้ใบไม้และดอกไม้ไหวกระทบกันอยู่; กระนั้นลมนั้นก็มองไม่เห็น และไม่มีผู้ใดรู้ว่ามาจากที่ใดหรือไปที่ใด ก็เช่นเดียวกันกับพระราชกิจของพระวิญญาณบริสุทธิ์ที่ทรงกระทำต่อจิตใจ มันไม่อาจอธิบายได้ยิ่งไปกว่าการเคลื่อนไหวของลม บุคคลหนึ่งอาจไม่สามารถบอกเวลาและสถานที่ที่แน่นอนได้ หรือจะติดตามรายละเอียดแห่งพฤติการณ์ทั้งสิ้นในกระบวนการแห่งการกลับใจใหม่; แต่สิ่งนี้มิได้พิสูจน์ว่าเขามิได้กลับใจใหม่ โดยการทรงกระทำที่มองไม่เห็นดังเช่นลม พระคริสต์ทรงทำงานอยู่กับจิตใจอย่างต่อเนื่อง ทีละเล็กทีละน้อย บางทีโดยที่ผู้รับเองไม่รู้สึกตัว ก็มีความประทับใจเกิดขึ้นซึ่งมุ่งนำจิตวิญญาณให้เข้ามาหาพระคริสต์ ความประทับใจเหล่านี้อาจได้รับผ่านการใคร่ครวญถึงพระองค์ ผ่านการอ่านพระคัมภีร์ หรือผ่านการฟังพระวจนะจากผู้เทศนาที่มีชีวิตอยู่ ทันใดนั้น เมื่อพระวิญญาณเสด็จมาด้วยคำวิงวอนที่ตรงยิ่งขึ้น จิตวิญญาณก็ยอมมอบตนเองแด่พระเยซูด้วยความยินดี หลายคนเรียกสิ่งนี้ว่าการกลับใจใหม่อย่างฉับพลัน; แต่แท้จริงแล้วมันเป็นผลแห่งการชักชวนอันยาวนานโดยพระวิญญาณของพระเจ้า—เป็นกระบวนการที่อดทนและยืดเยื้อ”

“While the wind is itself invisible, it produces effects that are seen and felt. So the work of the Spirit upon the soul will reveal itself in every act of him who has felt its saving power. When the Spirit of God takes possession of the heart, it transforms the life. Sinful thoughts are put away, evil deeds are renounced; love, humility, and peace take the place of anger, envy, and strife. Joy takes the place of sadness, and the countenance reflects the light of heaven. No one sees the hand that lifts the burden, or beholds the light descend from the courts above. The blessing comes when by faith the soul surrenders itself to God. Then that power which no human eye can see creates a new being in the image of God.” The Desire of Ages, 172, 173.

“แม้ว่าลมจะเป็นสิ่งที่มองไม่เห็นในตัวมันเอง แต่ก็ทำให้เกิดผลที่สามารถมองเห็นและรู้สึกได้ ฉันใด พระราชกิจของพระวิญญาณที่ทรงกระทำต่อจิตวิญญาณก็จะสำแดงตนออกมาในทุกการกระทำของผู้ที่ได้รับสัมผัสถึงฤทธิ์อำนาจแห่งความรอดของพระองค์ฉันนั้น เมื่อพระวิญญาณของพระเจ้าทรงเข้าครอบครองจิตใจ พระองค์ทรงเปลี่ยนแปลงชีวิต ความคิดที่เป็นบาปถูกละทิ้ง การกระทำอันชั่วร้ายถูกปฏิเสธ ความรัก ความถ่อมใจ และสันติสุขเข้ามาแทนที่ความโกรธ ความอิจฉา และการวิวาท ความชื่นบานเข้ามาแทนที่ความเศร้า และสีหน้าก็สะท้อนแสงสว่างแห่งสวรรค์ ไม่มีผู้ใดมองเห็นพระหัตถ์ที่ยกภาระนั้นออกไป หรือเห็นแสงสว่างที่ส่องลงมาจากพระนิเวศเบื้องบน พระพรนั้นมาถึงเมื่อจิตวิญญาณยอมมอบตนแด่พระเจ้าโดยความเชื่อ แล้วฤทธิ์อำนาจนั้นซึ่งไม่มีนัยน์ตามนุษย์คนใดมองเห็นได้ ก็ทรงสร้างสภาพชีวิตใหม่ขึ้นตามพระฉายาของพระเจ้า” The Desire of Ages, 172, 173.

At 9/11 the latter rain began to sprinkle. At 9/11 Islam, represented as the “east wind” in Bible prophecy arrived as the sealing of the one hundred and forty-four thousand began. The latter rain, which is a message represented as the “golden oil” that descends from Zechariah’s two golden pipes, began the calling of Laodicean Seventh-day Adventists unto repentance. The wind of the Holy Spirit began its work of teaching all things that are written, and employing the message of Jeremiah’s old paths to speak to the hearts of blind Laodiceans. The work of the Holy Spirit represented to Nicodemus explained more fully, the “step by step,” “work necessary to be done in the hearts of all who would inherit the kingdom of heaven.” The process was compared to the work of the wind by Christ, and the process occurs during the period of “the east wind,” that arrived at 9/11. Isaiah addresses this same period in terms of the rough wind.

เมื่อวันที่ 9/11 ฝนชุกปลายฤดูเริ่มโปรยปราย เมื่อวันที่ 9/11 ศาสนาอิสลาม ซึ่งได้รับการแทนความหมายว่าเป็น “ลมตะวันออก” ในคำพยากรณ์พระคัมภีร์ ได้มาถึงในขณะที่การผนึกตราของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันเริ่มต้นขึ้น ฝนชุกปลายฤดู ซึ่งเป็นข่าวสารที่ได้รับการแทนความหมายว่าเป็น “น้ำมันทองคำ” อันไหลลงมาจากท่อทองคำสองท่อของเศคาริยาห์ ได้เริ่มการทรงเรียกชาวเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสแห่งเลาดีเซียให้กลับใจใหม่ ลมแห่งพระวิญญาณบริสุทธิ์ได้เริ่มพระราชกิจของพระองค์ในการสั่งสอนสรรพสิ่งทั้งปวงที่ได้เขียนไว้ และทรงใช้ข่าวสารเรื่องทางเก่าของเยเรมีย์เพื่อกล่าวแก่จิตใจของชาวเลาดีเซียผู้ตาบอด พระราชกิจของพระวิญญาณบริสุทธิ์ซึ่งได้ทรงสำแดงแก่ นิโคเดมัส ได้รับการอธิบายอย่างครบถ้วนยิ่งขึ้น คือเป็น “ทีละขั้น” เป็น “งานที่จำเป็นต้องกระทำในจิตใจของทุกคนผู้ซึ่งจะได้รับมรดกในอาณาจักรสวรรค์” กระบวนการนี้พระคริสต์ทรงเปรียบเทียบกับการทำงานของลม และกระบวนการนี้เกิดขึ้นในช่วงเวลาแห่ง “ลมตะวันออก” ซึ่งมาถึงเมื่อวันที่ 9/11 อิสยาห์กล่าวถึงช่วงเวลาเดียวกันนี้ในแง่ของลมพายุอันรุนแรง

In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Isaiah 27:8, 9.

พระองค์จะทรงลงโทษเขาแต่พอประมาณ เมื่อพระองค์ทรงขับไล่เขาไป พระองค์จะทรงยับยั้งลมพายุอันรุนแรงของพระองค์ไว้ในวันแห่งลมตะวันออก เพราะฉะนั้น ความชั่วช้าของยาโคบจะได้รับการชำระให้หมดไป และนี่เป็นผลทั้งหมดแห่งการนำบาปของเขาออกไป คือเมื่อเขาทำให้ศิลาทั้งสิ้นของแท่นบูชาเป็นเหมือนศิลาชอล์กที่ถูกทุบให้แตกเป็นชิ้น ๆ บรรดาเสารูปเคารพและรูปเคารพทั้งหลายจะไม่ตั้งอยู่ อิสยาห์ 27:8, 9

All the prophets align with one another in the latter days, and Isaiah’s “rough wind” is John’s winds of strife that are held in check during the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Isaiah’s rough wind is the east wind that is “stayed” in Isaiah’s testimony, and held in check in John’s. John’s winds of strife are held while God’s people are sealed, and Isaiah’s east wind is identified as the period when “the iniquity of Jacob” is “purged.” The Hebrew word “purged” means atoned for. John’s sealing is the same as Ezekiel chapter nine and is the same as the purging of Jacob’s iniquity. The angel who goes through Jerusalem placing a mark upon those that sigh and cry is the angel who ascends from the “east.”

บรรดาผู้เผยพระวจนะทั้งสิ้นสอดคล้องต้องกันในวาระสุดท้าย และ “ลมพายุอันรุนแรง” ของอิสยาห์ก็คือบรรดาลมแห่งความขัดแย้งของยอห์น ซึ่งถูกยับยั้งไว้ในระหว่างการประทับตราหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน ลมพายุอันรุนแรงของอิสยาห์คือลมตะวันออกที่ถูก “ยับยั้ง” ไว้ในคำพยานของอิสยาห์ และถูกยับยั้งไว้ในคำพยานของยอห์นเช่นกัน บรรดาลมแห่งความขัดแย้งของยอห์นถูกยับยั้งไว้ขณะที่ประชากรของพระเจ้ากำลังได้รับการประทับตรา และลมตะวันออกของอิสยาห์ก็ถูกระบุว่าเป็นช่วงเวลาที่ “ความชั่วช้าของยาโคบ” ได้รับการ “ชำระ” คำภาษาฮีบรูที่แปลว่า “ชำระ” มีความหมายว่าได้รับการลบมลทิน การประทับตราของยอห์นเป็นสิ่งเดียวกันกับเอเสเคียลบทที่เก้า และเป็นสิ่งเดียวกันกับการชำระความชั่วช้าของยาโคบ ทูตสวรรค์ผู้ซึ่งออกไปทั่วเยรูซาเล็มเพื่อประทับเครื่องหมายไว้บนคนทั้งหลายที่ทอดถอนใจและร้องคร่ำครวญ ก็คือทูตสวรรค์ผู้นั้นที่ขึ้นมาจาก “ทิศตะวันออก”

And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. Revelation 7:1–3.

ภายหลังเหตุการณ์เหล่านี้ ข้าพเจ้าเห็นทูตสวรรค์สี่องค์ยืนอยู่ที่มุมทั้งสี่ของแผ่นดินโลก กักลมทั้งสี่ของแผ่นดินโลกไว้ เพื่อไม่ให้ลมพัดต้องแผ่นดินโลก หรือทะเล หรือบรรดาต้นไม้ใด ๆ แล้วข้าพเจ้าเห็นทูตสวรรค์อีกองค์หนึ่งขึ้นมาจากทิศตะวันออก มีตราประทับของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่ และท่านได้ร้องเรียกด้วยเสียงอันดังต่อทูตสวรรค์ทั้งสี่ ผู้ซึ่งได้รับมอบหมายให้ทำอันตรายแก่แผ่นดินโลกและทะเลนั้นว่า อย่าทำอันตรายแก่แผ่นดินโลก หรือทะเล หรือต้นไม้ทั้งหลาย จนกว่าเราจะได้ประทับตราบนหน้าผากของบรรดาผู้รับใช้แห่งพระเจ้าของเราเสียก่อน วิวรณ์ 7:1–3

The angel is Christ and He ascended at the end of forty days of teaching the disciples face to face in the Pentecostal season, and He ascends at the feast of trumpets in Leviticus twenty-three at the end of the thirty days of face-to-face teaching with the priests who are represented by the number thirty.

ทูตสวรรค์องค์นั้นคือพระคริสต์ และพระองค์เสด็จขึ้นสู่สวรรค์เมื่อสิ้นสุดสี่สิบวันแห่งการทรงสั่งสอนเหล่าสาวกต่อพระพักตร์ในฤดูกาลเพ็นเทคอสต์ และพระองค์เสด็จขึ้นในเทศกาลแห่งเสียงแตรตามเลวีนิติ บทที่ยี่สิบสาม เมื่อสิ้นสุดสามสิบวันแห่งการสั่งสอนต่อพระพักตร์แก่บรรดาปุโรหิต ซึ่งมีจำนวนสามสิบเป็นตัวแทนของพวกเขา

2026 is the midterm elections, and the elections have already been confirmed as prophetic waymarks. Without the Democrats stealing the election of 2020 Trump would not have fulfilled the enigma of Rome. The enigma of Rome being that it is eighth and is of the seven. That enigma identifies Trump as the representative of the image of the beast, who always comes up eighth, yet is of the seven. In Daniel seven, three of pagan Rome’s ten horns needed to be removed for the little horn to ascend. There papal Rome came up as the eighth among seven other horns, yet it came forth from pagan Rome, for it was to be of the seven. In Daniel eight the Medo-Persian empire was represented by two horns, then Greece was a single horn, that when broken produced four horns, thus before Rome arrives there have been seven horns, and the little horn of Rome is the eighth. There are other witnesses to the fact that Rome always comes up eighth and is of the seven, but the enigma’s primary point of reference is Revelation chapter seventeen.

ปี 2026 เป็นปีแห่งการเลือกตั้งกึ่งวาระ และการเลือกตั้งเหล่านี้ก็ได้รับการยืนยันแล้วว่าเป็นหมุดหมายเชิงพยากรณ์ หากปราศจากการที่พรรคเดโมแครตขโมยการเลือกตั้งปี 2020 ทรัมป์ก็คงจะไม่ได้ทำให้ปริศนาแห่งโรมสำเร็จลุล่วง ปริศนาแห่งโรมก็คือ มันเป็นองค์ที่แปด และเป็นมาจากทั้งเจ็ด ปริศนานั้นชี้ชัดว่าทรัมป์เป็นตัวแทนของรูปสัตว์ร้าย ผู้ซึ่งขึ้นมาเป็นองค์ที่แปดเสมอ ทว่าก็เป็นมาจากทั้งเจ็ด ในดาเนียลบทที่เจ็ด เขาทั้งสามของโรมนอกศาสนาในบรรดาเขาสิบอันจำต้องถูกถอนออกเพื่อให้เขาเล็กนั้นขึ้นมามีอำนาจ ณ ที่นั้น โรมของสันตะปาปาได้ขึ้นมาเป็นองค์ที่แปดท่ามกลางเขาอีกเจ็ดอัน กระนั้นก็ตาม มันก็ออกมาจากโรมนอกศาสนา เพราะมันจะต้องเป็นมาจากทั้งเจ็ด ในดาเนียลบทที่แปด อาณาจักรมีเดีย-เปอร์เซียถูกแทนด้วยเขาสองอัน จากนั้นกรีซเป็นเขาเดียว ซึ่งเมื่อถูกหักแล้วก็ให้กำเนิดเขาสี่อัน ดังนั้นก่อนที่โรมจะมาถึง ก็ได้มีเขาทั้งหมดเจ็ดอันแล้ว และเขาเล็กของโรมคือองค์ที่แปด ยังมีพยานหลักฐานอื่น ๆ อีกที่ยืนยันข้อเท็จจริงว่าโรมขึ้นมาเป็นองค์ที่แปดเสมอและเป็นมาจากทั้งเจ็ด แต่จุดอ้างอิงหลักของปริศนานี้คือวิวรณ์บทที่สิบเจ็ด

And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:9–11.

และนี่คือจิตใจที่มีปัญญา ศีรษะทั้งเจ็ดนั้นคือภูเขาเจ็ดลูกที่หญิงนั้นนั่งอยู่บนนั้น และมีพระราชาเจ็ดองค์: ห้าองค์ได้ล่วงลับไปแล้ว องค์หนึ่งดำรงอยู่ และอีกองค์หนึ่งยังมาไม่ถึง; และเมื่อท่านมาถึงแล้ว ท่านต้องคงอยู่ชั่วระยะเวลาสั้น ๆ และสัตว์ร้ายนั้นซึ่งเคยเป็นอยู่และบัดนี้ไม่มีอยู่ แม้สัตว์ร้ายนั้นเองก็เป็นองค์ที่แปด และเป็นมาจากทั้งเจ็ด และกำลังมุ่งไปสู่ความพินาศ วิวรณ์ 17:9–11

The stolen election of 2020 identified an election as a prophetic waymark. A second witness to this fact is with President Carter. Reagan was the first of the presidents that lead to Trump being the eighth that is of the seven, as he forms an image of Rome. Reagan was the first of the line of eight presidents since the time of the end in 1989. 1989 was fulfilled in Daniel eleven, verses one through four, and it sets forth the testimony of the richest president. Reagan was preceded by the worst President in history up to that point. Carter left office with a crisis of Islam unresolved. Forty-seven years later and Trump is currently resolving the problem left to Reagan by the Democrat Carter. Because the first and alpha Reagan was a Republican typifying a Republican at the ending and omega, Trump would also need to inherit a crisis of Islam created by the previous Democrat president, who would of prophetic necessity be the worst president in history up to that point. Obama, of course fulfilled all those prophetic characteristics, and so did Biden. In order for Reagan to typify the last, he also had to typify not only the eighth, but also the sixth. In doing so the Lion of the tribe of Judah had to control the elections to secure a progression of failed presidencies that preceded Trump in both instances. The elections are a prophetic waymark, and 2026 is the midterms for the president that is the eighth that is of the seven.

การเลือกตั้งที่ถูกขโมยไปในปี 2020 ได้ระบุว่าการเลือกตั้งเป็นหลักหมายเชิงพยากรณ์ พยานประการที่สองของข้อเท็จจริงนี้ปรากฏอยู่กับประธานาธิบดีคาร์เตอร์ เรแกนเป็นประธานาธิบดีคนแรกในบรรดาประธานาธิบดีทั้งหลายที่นำไปสู่ทรัมป์ ผู้เป็นคนที่แปดซึ่งมาจากเจ็ด ขณะที่เขาสร้างรูปเคารพของโรม เรแกนเป็นคนแรกในแนวลำดับของประธานาธิบดีแปดคน นับตั้งแต่เวลาแห่งปลายในปี 1989 ปี 1989 ได้สำเร็จครบถ้วนในดาเนียล บทที่ 11 ข้อ 1 ถึง 4 และปีนั้นได้เสนอคำพยานของประธานาธิบดีผู้มั่งคั่งที่สุด เรแกนมีคาร์เตอร์มาก่อนหน้า ซึ่งเป็นประธานาธิบดีที่เลวร้ายที่สุดในประวัติศาสตร์จนถึงจุดนั้น คาร์เตอร์พ้นจากตำแหน่งโดยทิ้งวิกฤตของอิสลามไว้โดยยังไม่ได้รับการแก้ไข สี่สิบเจ็ดปีต่อมา และในปัจจุบันทรัมป์กำลังแก้ไขปัญหาที่พรรคเดโมแครตคาร์เตอร์ได้ทิ้งไว้ให้เรแกน เพราะเรแกน ผู้เป็นคนแรกและอัลฟา เป็นรีพับลิกันที่เป็นแบบของรีพับลิกันในวาระสุดท้ายและโอเมกา ทรัมป์จึงจำเป็นต้องได้รับช่วงวิกฤตของอิสลามที่ประธานาธิบดีเดโมแครตคนก่อนหน้าสร้างขึ้นเช่นกัน ซึ่งโดยความจำเป็นเชิงพยากรณ์จะต้องเป็นประธานาธิบดีที่เลวร้ายที่สุดในประวัติศาสตร์จนถึงจุดนั้น แน่นอนว่าโอบามาได้ทำให้ลักษณะเชิงพยากรณ์ทั้งหมดนั้นสำเร็จครบถ้วน และไบเดนก็เช่นกัน เพื่อให้เรแกนเป็นแบบของคนสุดท้าย เขาจึงต้องเป็นแบบไม่เพียงของคนที่แปดเท่านั้น แต่ยังเป็นแบบของคนที่หกด้วย ในการนี้ สิงห์แห่งเผ่ายูดาห์จำเป็นต้องทรงควบคุมการเลือกตั้งเพื่อให้เกิดลำดับต่อเนื่องของตำแหน่งประธานาธิบดีที่ล้มเหลว ซึ่งมาก่อนหน้าทรัมป์ในทั้งสองกรณี การเลือกตั้งทั้งหลายเป็นหลักหมายเชิงพยากรณ์ และปี 2026 คือการเลือกตั้งกลางสมัยสำหรับประธานาธิบดีผู้เป็นคนที่แปดซึ่งมาจากเจ็ด

The two-hundred and fifty year line of the United States began in 1776 and culminates in 2026. The two-hundred and fifty year line of 457 BC culminated in 207 BC, between verses eleven and fifteen, the battles of Raphia and Panium. Raphia is prophetically aligned with Genesis seventeen covenant of circumcision, and Panium is prophetically aligned with Matthew sixteen’s covenant of the one hundred and forty-four thousand. 2026, aligns with 207 BC, between verses eleven and fifteen—between Raphia and Panium, which is also between God’s first covenant with a chosen people and God’s last covenant with a chosen people.

เส้นเวลาแห่งสองร้อยห้าสิบปีของสหรัฐอเมริกาเริ่มต้นในปี 1776 และถึงจุดสิ้นสุดในปี 2026 เส้นเวลาแห่งสองร้อยห้าสิบปีของปี 457 ก่อนคริสตกาลถึงจุดสิ้นสุดในปี 207 ก่อนคริสตกาล ระหว่างข้อสิบเอ็ดและข้อสิบห้า คือศึกแห่งราฟีอาและพาเนียม ราฟีอามีความสอดคล้องเชิงพยากรณ์กับพันธสัญญาแห่งการเข้าสุหนัตในปฐมกาลบทที่สิบเจ็ด และพาเนียมมีความสอดคล้องเชิงพยากรณ์กับพันธสัญญาแห่งหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคนในมัทธิวบทที่สิบหก ปี 2026 สอดคล้องกับปี 207 ก่อนคริสตกาล ระหว่างข้อสิบเอ็ดและข้อสิบห้า—ระหว่างราฟีอาและพาเนียม ซึ่งเป็นช่วงระหว่างพันธสัญญาแรกของพระเจ้ากับชนชาติที่ทรงเลือกสรร และพันธสัญญาสุดท้ายของพระเจ้ากับชนชาติที่ทรงเลือกสรร.

The two-hundred and fifty year lines that end at the midpoint of 207 BC and 2026 align with the two-hundred and fifty year line of persecution that began when the city of Rome burned in the year 64. Beginning there, seven years of warning of the coming destruction, by a strange man were proclaimed to the inhabitants of Jerusalem. When the year seventy arrived and Jerusalem was destroyed God’s church was scattered and they spread the gospel to the entire world. At the same time that the church of Ephesus was proclaiming the Pentecostal message of the resurrection, the persecution represented by the church of Smyrna began, for the two churches of prophetic necessity would run parallel for a period of time. Paul was a leader of the prophetic church of Ephesus, yet he penned of both histories.

เส้นเวลาแห่งสองร้อยห้าสิบปีที่สิ้นสุด ณ จุดกึ่งกลางของปี 207 ก่อน ค.ศ. และปี 2026 สอดคล้องกับเส้นเวลาแห่งการข่มเหงสองร้อยห้าสิบปีซึ่งเริ่มต้นขึ้นเมื่อกรุงโรมถูกไฟไหม้ในปี ค.ศ. 64 นับแต่จุดนั้น ได้มีการประกาศคำเตือนเป็นเวลาเจ็ดปีถึงความพินาศที่กำลังจะมาถึง โดยชายประหลาดผู้หนึ่ง แก่ชาวเยรูซาเล็ม เมื่อปี ค.ศ. 70 มาถึงและกรุงเยรูซาเล็มถูกทำลาย คริสตจักรของพระเจ้าก็กระจัดกระจายออกไป และพวกเขาได้เผยแพร่ข่าวประเสริฐไปทั่วทั้งโลก ในเวลาเดียวกันกับที่คริสตจักรแห่งเอเฟซัสกำลังประกาศข่าวสารแห่งวันเพ็นเทคอสต์เรื่องการฟื้นคืนพระชนม์นั้น การข่มเหงซึ่งคริสตจักรแห่งสเมอร์นาเป็นภาพแทนก็ได้เริ่มต้นขึ้น เพราะคริสตจักรทั้งสองนั้นด้วยความจำเป็นทางคำพยากรณ์จะดำเนินคู่ขนานกันอยู่ชั่วระยะเวลาหนึ่ง เปาโลเป็นผู้นำของคริสตจักรเชิงพยากรณ์แห่งเอเฟซัส กระนั้นท่านก็ได้เขียนถึงประวัติศาสตร์ทั้งสองนี้ด้วย

Persecutions, afflictions, which came unto me at Antioch, at Iconium, at Lystra; what persecutions I endured: but out of them all the Lord delivered me. Yea, and all that will live godly in Christ Jesus shall suffer persecution. 2 Timothy 3:11, 12.

การข่มเหงและความทุกข์ลำบากซึ่งเกิดแก่ข้าพเจ้าที่เมืองอันทิโอก เมืองอิโคนิยุม และเมืองลิสตรา—ข้าพเจ้าได้ทนต่อการข่มเหงเหล่านั้นอย่างไรบ้าง—แต่พระเจ้าทรงช่วยข้าพเจ้าให้พ้นจากทั้งหมดนั้น แท้จริง ทุกคนที่ปรารถนาจะดำเนินชีวิตอย่างพระเจ้าในพระเยซูคริสต์ ก็จะต้องถูกข่มเหงด้วย 2 ทิโมธี 3:11, 12

A.T. Jones identifies the two-hundred and fifty year period that begins in the year 64 and ends at the Edict of Milan in 313. For those years persecution against God’s people was carried on by pagan Rome, but the message to the church in Smyrna identified ten days, that represent the very worst persecution of that period.

A.T. Jones ระบุช่วงเวลาสองร้อยห้าสิบปีซึ่งเริ่มต้นในปี ค.ศ. 64 และสิ้นสุดลงที่พระราชกฤษฎีกาแห่งมิลานในปี ค.ศ. 313 ตลอดช่วงปีเหล่านั้น การข่มเหงต่อประชากรของพระเจ้าได้ดำเนินไปโดยโรมนอกศาสนา แต่ข่าวสารถึงคริสตจักรในเมืองสเมอร์นาระบุถึงสิบวัน ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แทนการข่มเหงที่ร้ายแรงที่สุดตลอดช่วงเวลานั้น

Fear none of those things which thou shalt suffer: behold, the devil shall cast some of you into prison, that ye may be tried; and ye shall have tribulation ten days: be thou faithful unto death, and I will give thee a crown of life. Revelation 2:10.

อย่ากลัวสิ่งใด ๆ ที่ท่านทั้งหลายจะต้องทนทุกข์นั้น ดูเถิด มารจะจับบางคนในพวกท่านโยนเข้าในคุก เพื่อท่านทั้งหลายจะได้ถูกทดลอง และท่านทั้งหลายจะมีความทุกข์ลำบากอยู่สิบวัน จงซื่อสัตย์จนถึงความตาย แล้วเราจะให้มงกุฎแห่งชีวิตแก่ท่าน วิวรณ์ 2:10

That period of persecution represented by the Emperor Diocletian was for ten years, beginning in 303 and ending in 313, when the Emperor Constantine the Great was ruling, as he would be at the first Sunday law of 321, and when he divided Rome into east and west in 330. 313 was prophetically marked by the diplomatic marriage in Milan when Emperor Constantine (ruler of the West) arranged the marriage of his half-sister, Flavia Julia Constantia to Licinius, the emperor who controlled the eastern (or soon-to-be eastern) part of the Roman Empire. The marriage was symbolically ended when Constantine divided the kingdom into east and west in 330.

ช่วงเวลาแห่งการข่มเหงที่เป็นตัวแทนโดยจักรพรรดิไดโอคลีเชียนนั้นมีระยะเวลาสิบปี เริ่มต้นในปี 303 และสิ้นสุดในปี 313 เมื่อจักรพรรดิคอนสแตนตินมหาราชทรงครองราชย์อยู่ ดังเช่นที่พระองค์จะทรงเป็นอยู่ในเวลาที่มีการออกกฎหมายวันอาทิตย์ฉบับแรกในปี 321 และเมื่อพระองค์ทรงแบ่งกรุงโรมออกเป็นตะวันออกและตะวันตกในปี 330 ปี 313 ได้รับการกำหนดหมายในเชิงพยากรณ์โดยการอภิเษกสมรสเชิงการทูตที่เมืองมิลาน เมื่อจักรพรรดิคอนสแตนติน (ผู้ปกครองฝ่ายตะวันตก) ทรงจัดให้มีการอภิเษกสมรสของพระขนิษฐาต่างพระมารดาของพระองค์ คือ Flavia Julia Constantia กับ Licinius จักรพรรดิผู้ควบคุมส่วนตะวันออก (หรือส่วนที่กำลังจะเป็นตะวันออก) ของจักรวรรดิโรมัน การอภิเษกสมรสนั้นสิ้นสุดลงในเชิงสัญลักษณ์ เมื่อคอนสแตนตินทรงแบ่งราชอาณาจักรออกเป็นตะวันออกและตะวันตกในปี 330

Nero’s 250-year period begins with a seven-year period that begins and ends with a siege that typifies the end of the world. At the end of the period there was a distinct ten years of persecution. The period began in the time of Ephesus, then covered the history of Smyrna until Constantine’s church of compromise, when the church of Pergamos arrived in 313.

ช่วงเวลา 250 ปีของเนโรเริ่มต้นด้วยช่วงเวลาเจ็ดปี ซึ่งเริ่มต้นและสิ้นสุดลงด้วยการล้อมที่เป็นแบบอย่างของวาระสุดปลายของโลก เมื่อสิ้นสุดช่วงเวลานั้น ได้มีการข่มเหงอันเด่นชัดเป็นเวลาสิบปี ช่วงเวลาดังกล่าวเริ่มขึ้นในสมัยของเอเฟซัส จากนั้นครอบคลุมประวัติศาสตร์ของสเมอร์นา จนถึงคริสตจักรแห่งการประนีประนอมของคอนสแตนติน เมื่อคริสตจักรแห่งเปอร์กามอสมาถึงในปี 313.

Those seventeen years from 313 to 330 find their counterpoint in the history of Raphia and Panium, where the battle of 217 BC and the battle of 200 BC are separated by seventeen years. At the battle of Raphia, Ptolemy prevailed, but he would be dead and gone before the battle of Panium. Yet he reigned for seventeen years from 221 BC unto 204 BC. Three lines of 250 years tied together by three seventeens force the consideration that 313 aligns with 2026.

ช่วงเวลาสิบเจ็ดปีนั้นตั้งแต่ ค.ศ. 313 ถึง 330 มีคู่สอดคล้องของมันในประวัติศาสตร์แห่งราฟียาและพาเนียม ซึ่งศึกในปี 217 ก่อน ค.ศ. และศึกในปี 200 ก่อน ค.ศ. ถูกคั่นไว้ด้วยระยะเวลาสิบเจ็ดปี ที่ยุทธการราฟียา ปโตเลมีเป็นฝ่ายมีชัย แต่เขาจะล่วงลับไปก่อนที่ยุทธการพาเนียมจะมาถึง กระนั้น เขาได้ครองราชย์เป็นเวลาสิบเจ็ดปี ตั้งแต่ 221 ก่อน ค.ศ. จนถึง 204 ก่อน ค.ศ. เส้นสามเส้นของระยะเวลา 250 ปี ซึ่งผูกเข้าด้วยกันด้วยเลขสิบเจ็ดสามชุด บังคับให้ต้องพิจารณาว่า ค.ศ. 313 สอดคล้องกับ ค.ศ. 2026.

313 was a distinct transition from persecution unto compromise, thus marking 313 as a symbol of a change of some prophetic nature that was typified by the change from Smyrna to Pergamos. The first step was represented by a diplomatic marriage that ended in divorce seventeen years later. The second step was the first Sunday law. Inspiration informs us that the Sunday law is preceded by a progressive step by step process that includes Sunday laws that precede the Sunday law defined as forcing you to observe Sunday and also persecuting you for observing God’s seventh-day Sabbath.

ปี ค.ศ. 313 เป็นการเปลี่ยนผ่านอย่างชัดเจนจากการข่มเหงไปสู่การประนีประนอม จึงทำให้ปี 313 เป็นสัญลักษณ์ของการเปลี่ยนแปลงบางประการในเชิงพยากรณ์ ซึ่งถูกแสดงเป็นแบบอย่างโดยการเปลี่ยนจากสเมอร์นาไปยังเปอร์กามอส ก้าวแรกถูกแทนด้วยการสมรสเชิงการทูตซึ่งลงเอยด้วยการหย่าร้างในอีกสิบเจ็ดปีต่อมา ก้าวที่สองคือกฎหมายวันอาทิตย์ฉบับแรก พระวจนะที่ได้รับการดลใจแจ้งแก่เราว่า กฎหมายวันอาทิตย์นั้นมีลำดับขั้นที่ค่อยเป็นค่อยไปนำหน้าอยู่ ซึ่งรวมถึงกฎหมายวันอาทิตย์หลายฉบับที่มาก่อนกฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งนิยามว่าเป็นการบังคับให้ท่านถือรักษาวันอาทิตย์ และยังข่มเหงท่านเพราะการถือรักษาวันสะบาโตวันที่เจ็ดของพระเจ้าอีกด้วย

“If the reader would understand the agencies to be employed in the soon-coming contest, he has but to trace the record of the means which Rome employed for the same object in ages past. If he would know how papists and Protestants united will deal with those who reject their dogmas, let him see the spirit which Rome manifested toward the Sabbath and its defenders.

“หากผู้อ่านปรารถนาจะเข้าใจถึงบรรดาเครื่องมือที่จะถูกใช้ในความขัดแย้งซึ่งกำลังจะมาถึงในไม่ช้า เขาก็เพียงแต่ต้องติดตามบันทึกแห่งวิธีการซึ่งโรมได้ใช้เพื่อวัตถุประสงค์เดียวกันนั้นในยุคสมัยที่ผ่านมา หากเขาปรารถนาจะรู้ว่าพวกคาทอลิกและโปรเตสแตนต์ที่ร่วมมือกันจะปฏิบัติต่อบรรดาผู้ที่ปฏิเสธหลักความเชื่อของตนอย่างไร ก็จงให้เขาเห็นถึงจิตวิญญาณซึ่งโรมได้สำแดงต่อวันสะบาโตและต่อบรรดาผู้พิทักษ์วันนั้น”

“Royal edicts, general councils, and church ordinances sustained by secular power were the steps by which the pagan festival attained its position of honor in the Christian world. The first public measure enforcing Sunday observance was the law enacted by Constantine. (A.D. 321.) This edict required townspeople to rest on ‘the venerable day of the sun,’ but permitted countrymen to continue their agricultural pursuits. Though virtually a heathen statute, it was enforced by the emperor after his nominal acceptance of Christianity.” The Great Controversy, 573, 574.

“พระราชกฤษฎีกา สภาสังคายนาทั่วไป และข้อบังคับของคริสตจักรซึ่งได้รับการค้ำจุนโดยอำนาจฝ่ายบ้านเมือง เป็นขั้นตอนต่าง ๆ ที่ทำให้เทศกาลของคนนอกศาสนานั้นได้ขึ้นสู่ฐานะอันทรงเกียรติในโลกคริสเตียน มาตรการสาธารณะประการแรกที่บังคับให้ถือรักษาวันอาทิตย์คือกฎหมายที่จักรพรรดิคอนสแตนตินทรงประกาศใช้ (ค.ศ. 321) พระราชกฤษฎีกานี้กำหนดให้ชาวเมืองหยุดพักใน ‘วันอันควรเคารพแห่งดวงอาทิตย์’ แต่อนุญาตให้ชาวชนบทยังคงประกอบกิจการเกษตรของตนต่อไป แม้โดยเนื้อแท้แล้วจะเป็นกฎหมายแบบคนนอกศาสนา แต่จักรพรรดิก็ทรงบังคับใช้ภายหลังจากที่พระองค์ทรงยอมรับศาสนาคริสต์แต่เพียงในนาม” The Great Controversy, 573, 574.

The Edict of Milan in 313, was the “royal edict” that was followed by “general councils and church ordinances sustained by secular power were the steps.” These were progressive steps which led to the first Sunday law in 321. One of those steps is “church ordinances,” such as Sunday observance, “sustained by secular power.” The period of 1888 identifies a series of Sunday laws introduced into the Senate by Senator Blair that never went anywhere, but during the same history several states were passing state enforced Sunday laws. These two witnesses identify 313 as a waymark where “royal edicts,” such as an executive order would mark a transition in the history of the earth beast, who is destined to speak as a dragon.

พระราชกฤษฎีกาแห่งมิลานในปี ค.ศ. 313 คือ “พระราชกฤษฎีกา” ซึ่งต่อมามี “สภาทั่วไปและข้อบัญญัติของคริสตจักรที่ได้รับการค้ำจุนโดยอำนาจฝ่ายบ้านเมืองเป็นลำดับขั้นต่อมา” สิ่งเหล่านี้เป็นขั้นตอนที่ดำเนินไปตามลำดับ ซึ่งนำไปสู่กฎหมายวันอาทิตย์ฉบับแรกในปี ค.ศ. 321 หนึ่งในขั้นตอนเหล่านั้นคือ “ข้อบัญญัติของคริสตจักร” เช่น การถือรักษาวันอาทิตย์ ซึ่ง “ได้รับการค้ำจุนโดยอำนาจฝ่ายบ้านเมือง” ช่วงเวลาแห่งปี 1888 ชี้ให้เห็นถึงชุดของกฎหมายวันอาทิตย์ที่วุฒิสมาชิกแบลร์ได้นำเสนอต่อวุฒิสภา ซึ่งท้ายที่สุดไม่ได้ไปถึงไหน แต่ในประวัติศาสตร์ช่วงเดียวกันนั้น หลายรัฐก็กำลังผ่านกฎหมายวันอาทิตย์ที่บังคับใช้โดยรัฐ พยานทั้งสองนี้ชี้ให้เห็นปี ค.ศ. 313 ว่าเป็นหมายหลักแห่งหนึ่งที่ซึ่ง “พระราชกฤษฎีกา” เช่น คำสั่งฝ่ายบริหาร จะเป็นเครื่องหมายแห่งการเปลี่ยนผ่านในประวัติศาสตร์ของสัตว์ร้ายจากแผ่นดินโลก ผู้ซึ่งถูกกำหนดไว้ให้พูดดังพญานาค.

When the United States speaks as a dragon it ends as the sixth kingdom of Bible prophecy, and it does by speaking the same as it did in the beginning of its reign as the sixth kingdom. In 1798, the United States passed the Alien and Sedition Acts, that typified the Sunday law. The Alien and Sedition Acts of 1798 were the third of three steps that began in 1776 with the Declaration of Independence followed by the Constitution in 1789. Those three steps align with 313, 321 and 330.

เมื่อสหรัฐอเมริกาพูดดุจมังกร มันก็จบลงในฐานะอาณาจักรที่หกแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ และมันเป็นเช่นนั้นโดยการพูดเช่นเดียวกับที่มันได้พูดไว้ในตอนต้นแห่งการครองอำนาจของตนในฐานะอาณาจักรที่หก ในปี 1798 สหรัฐอเมริกาได้ประกาศใช้กฎหมาย Alien and Sedition Acts ซึ่งเป็นแบบอย่างล่วงหน้าของกฎหมายวันอาทิตย์ Alien and Sedition Acts แห่งปี 1798 เป็นขั้นที่สามในสามขั้นตอนซึ่งเริ่มต้นขึ้นในปี 1776 ด้วยคำประกาศอิสรภาพ ตามมาด้วยรัฐธรรมนูญในปี 1789 สามขั้นตอนนั้นสอดคล้องกับ 313, 321 และ 330.

1776, 1789 and 1798 were all actions that are defined as speaking, for inspiration informs us that the “speaking of the nation is the action of its legislative and judicial authorities.” 313, 321 and 330 are all waymarks associated with Constantine the Great. The ending of ancient literal Israel, both the northern and southern kingdoms, is symbolized as a divorce, which is what is represented by 330. A divorce between east and west in a marriage that began seventeen years before, at the marriage of the Edict of Milan. At the Sunday law the United States will have filled up its cup of probationary time and it will be divorced from God in terms of its prophetic purpose, as typified by the land flowing with milk and honey for ancient Israel. Inspiration says national apostasy is followed by national ruin. That happens when God divorces the glorious land as represented by the year 330. From the marriage of 313 unto the first in a series of escalating Sunday laws in 321 unto the divorce of 330. 1776 aligns with 313, and 1789 aligns with 321 and 1798 aligns with 330.

ปี 1776, 1789 และ 1798 ล้วนเป็นการกระทำที่ถูกนิยามว่าเป็นการกล่าว เพราะพระวิญญาณแห่งการดลใจแจ้งแก่เราว่า “การกล่าวของประชาชาติคือการกระทำของอำนาจฝ่ายนิติบัญญัติและฝ่ายตุลาการของมัน” 313, 321 และ 330 ล้วนเป็นหมุดหมายที่สัมพันธ์กับคอนสแตนตินมหาราช การสิ้นสุดของอิสราเอลโบราณตามตัวอักษร ทั้งอาณาจักรฝ่ายเหนือและฝ่ายใต้ ถูกเป็นสัญลักษณ์ว่าเป็นการหย่าร้าง ซึ่งนั่นคือสิ่งที่ปี 330 เป็นตัวแทน การหย่าร้างระหว่างตะวันออกกับตะวันตกในความสมรสที่ได้เริ่มต้นขึ้นเมื่อสิบเจ็ดปีก่อน ณ การสมรสแห่งกฤษฎีกาแห่งมิลาน ที่กฎหมายวันอาทิตย์ สหรัฐอเมริกาจะได้เติมถ้วยแห่งเวลาทดลองของตนจนเต็ม และจะถูกหย่าขาดจากพระเจ้าในแง่ของวัตถุประสงค์เชิงพยากรณ์ของตน ดังที่มีแบบฉบับไว้โดยแผ่นดินที่มีน้ำนมและน้ำผึ้งไหลบริบูรณ์สำหรับอิสราเอลโบราณ พระวิญญาณแห่งการดลใจกล่าวว่าการละทิ้งความเชื่อในระดับชาติย่อมตามมาด้วยความพินาศในระดับชาติ เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นเมื่อพระเจ้าทรงหย่าขาดจากแผ่นดินอันรุ่งโรจน์ ดังที่แสดงโดยปี 330 จากการสมรสในปี 313 ไปจนถึงฉบับแรกในชุดของกฎหมายวันอาทิตย์ที่ทวีความเข้มข้นขึ้นในปี 321 จนถึงการหย่าร้างในปี 330 ปี 1776 สอดคล้องกับ 313 และปี 1789 สอดคล้องกับ 321 และปี 1798 สอดคล้องกับ 330

330 is also the fulfillment of the 360 years since the battle of Actium in 31 BC. Actium was Rome’s third obstacle and thus typifies the Sunday law where modern Rome conquers its second and third obstacles. At the waymark of 330 the battle of Panium joins the battle of Actium. The battle of Raphia in 217 BC aligns with the Ukrainian war in 2014, then in 2015 Trump launched his first presidential campaign, 2020 both horns of the earth beast were slain, 2023 they were both resurrected. 2024 the test of the foundations began and in 2025 the prophetic alliance of the eighth president and his papal counterpart were marked by their mutual inaugurations.

330 ยังเป็นความสำเร็จครบถ้วนของช่วงเวลา 360 ปีนับตั้งแต่ยุทธการที่แอกเทียมในปี 31 ก่อน ค.ศ. แอกเทียมเป็นอุปสรรคประการที่สามของโรม และด้วยเหตุนี้จึงเป็นแบบอย่างของกฎหมายวันอาทิตย์ ซึ่งในนั้นโรมสมัยใหม่พิชิตอุปสรรคประการที่สองและประการที่สามของตน ณ หลักหมาย 330 ยุทธการที่พาเนียมเชื่อมเข้ากับยุทธการที่แอกเทียม ยุทธการที่ราเฟียในปี 217 ก่อน ค.ศ. สอดคล้องกับสงครามยูเครนในปี 2014 จากนั้นในปี 2015 ทรัมป์ได้เปิดฉากการรณรงค์ชิงตำแหน่งประธานาธิบดีครั้งแรกของเขา ในปี 2020 เขาทั้งสองของสัตว์ร้ายจากแผ่นดินถูกสังหาร ในปี 2023 เขาทั้งสองนั้นถูกทำให้ฟื้นคืนขึ้นอีก ในปี 2024 การทดสอบแห่งรากฐานได้เริ่มต้นขึ้น และในปี 2025 พันธมิตรเชิงพยากรณ์ของประธานาธิบดีองค์ที่แปดกับคู่ฉบับฝ่ายสันตะปาปาของเขาได้รับการทำเครื่องหมายไว้ด้วยพิธีเข้ารับตำแหน่งของทั้งสองฝ่ายร่วมกัน

We will continue these things in the next article.

เราจะดำเนินเรื่องเหล่านี้ต่อไปในบทความถัดไป