In order for there to be a voice in the wilderness, there must be a wilderness. In July of 2023, a voice began to sound identifying that the Lion of the tribe of Judah was then unsealing the revelation of Himself as set forth in chapter one of the book of Revelation. The disappointment of Sabbath, July 18, 2020, began the three and a half days of Revelation eleven that ended on Sabbath, December 30, 2023. That Sabbath, for the first time since July 2020, Future for America spoke publicly on a zoom meeting.
เพื่อจะมีเสียงหนึ่งในถิ่นทุรกันดารนั้น จำต้องมีถิ่นทุรกันดารเสียก่อน ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2023 เสียงหนึ่งได้เริ่มเปล่งขึ้น โดยชี้ให้เห็นว่าสิงห์แห่งเผ่ายูดาห์กำลังทรงเปิดผนึกการสำแดงพระองค์เองดังที่ได้ทรงวางไว้ในบทที่หนึ่งของพระธรรมวิวรณ์ ความผิดหวังในวันสะบาโต วันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 2020 ได้เริ่มต้นช่วงเวลาสามวันครึ่งแห่งวิวรณ์บทที่สิบเอ็ด ซึ่งสิ้นสุดลงในวันสะบาโต วันที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 2023 ในวันสะบาโตนั้น เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2020 ที่ Future for America ได้กล่าวต่อสาธารณชนในการประชุมผ่าน Zoom.
From that point on, the Revelation of Jesus Christ has been opening progressively. It started with a revelation of the word “truth,” that was then seen to represent a framework of three steps outlined by the first, thirteenth and twenty-second letters of the Hebrew alphabet, when brought together form the word “truth.” The three steps represented in the framework of the word “truth” was an old truth, placed in a new setting.
นับตั้งแต่นั้นมา วิวรณ์ของพระเยซูคริสต์ก็ได้เปิดเผยออกอย่างค่อยเป็นค่อยไป โดยเริ่มต้นด้วยการสำแดงของคำว่า “ความจริง” ซึ่งต่อมาได้เห็นว่าเป็นตัวแทนของกรอบแห่งสามขั้นตอนที่ระบุไว้โดยอักษรตัวที่หนึ่ง ตัวที่สิบสาม และตัวที่ยี่สิบสองของอักษรฮีบรู ซึ่งเมื่อนำมารวมกันแล้วก่อให้เกิดคำว่า “ความจริง” สามขั้นตอนที่เป็นตัวแทนอยู่ในกรอบของคำว่า “ความจริง” นั้น เป็นความจริงเก่าที่ถูกวางไว้ในบริบทใหม่.
For years we have shown the three steps of the courtyard, holy place and Most Holy Place, were parallel to the three works of the Holy Spirit as He convicts of sin in the courtyard, manifests righteousness in the holy place and judges in the Most Holy Place. We have identified these three steps are manifested throughout God’s Word, but all those understandings were magnified with the framework of “truth,” as of 2023. Taking an old truth and placing it in a new framework of truth is what Christ does as He progressively unseals His Word. The “wilderness” that ended in 2023, represents a prophetic “time of the end,” when a prophecy is unsealed. That prophecy is the revelation of Jesus Christ, who is the “Truth.”
เป็นเวลาหลายปีแล้วที่เราได้แสดงให้เห็นว่า สามขั้นแห่งลานชั้นนอก สถานบริสุทธิ์ และอภิสุทธิสถาน ดำเนินขนานกับพระราชกิจสามประการของพระวิญญาณบริสุทธิ์ กล่าวคือ พระองค์ทรงทำให้สำนึกในเรื่องบาปในลานชั้นนอก ทรงสำแดงความชอบธรรมในสถานบริสุทธิ์ และทรงพิพากษาในอภิสุทธิสถาน เราได้ชี้ให้เห็นว่าสามขั้นตอนนี้ปรากฏสำแดงอยู่ทั่วทั้งพระวจนะของพระเจ้า แต่ความเข้าใจทั้งปวงเหล่านั้นได้รับการขยายให้เด่นชัดยิ่งขึ้นภายใต้กรอบของ “ความจริง” ณ ปี 2023 การนำความจริงเดิมมาวางไว้ในกรอบใหม่ของความจริง คือสิ่งที่พระคริสต์ทรงกระทำขณะที่พระองค์ทรงค่อย ๆ เปิดผนึกพระวจนะของพระองค์อย่างต่อเนื่อง “ถิ่นทุรกันดาร” ที่สิ้นสุดลงในปี 2023 เป็นภาพแทนเชิงพยากรณ์ของ “วาระแห่งที่สุดปลาย” เมื่อคำพยากรณ์บทหนึ่งถูกเปิดผนึก และคำพยากรณ์นั้นคือการสำแดงพระเยซูคริสต์ ผู้ทรงเป็น “ความจริง”
“In the time of the Savior, the Jews had so covered over the precious jewels of truth with the rubbish of tradition and fable, that it was impossible to distinguish the true from the false. The Savior came to clear away the rubbish of superstition and long-cherished errors, and to set the jewels of God’s word in the framework of truth. What would the Savior do if he should come to us now as he did to the Jews? He would have to do a similar work in clearing away the rubbish of tradition and ceremony. The Jews were greatly disturbed when he did this work. They had lost sight of the original truth of God, but Christ brought it again to view. It is our work to free the precious truths of God from superstition and error. What a work is committed to us in the gospel!” Review and Herald, June 4, 1889.
“ในสมัยของพระผู้ช่วยให้รอด พวกยิวได้กลบเกลื่อนอัญมณีล้ำค่าแห่งความจริงไว้ด้วยกองขยะแห่งธรรมเนียมประเพณีและนิยายปรัมปรามากเสียจนไม่อาจแยกแยะสิ่งที่จริงออกจากสิ่งที่เท็จได้ พระผู้ช่วยให้รอดเสด็จมาเพื่อขจัดกองขยะแห่งความเชื่อโชคลางและความผิดพลาดที่ยึดถือสืบเนื่องมาเป็นเวลานานนั้นออกไป และเพื่อจัดวางอัญมณีแห่งพระวจนะของพระเจ้าไว้ในกรอบแห่งความจริง หากพระผู้ช่วยให้รอดจะเสด็จมาหาเราในเวลานี้เช่นเดียวกับที่พระองค์เสด็จมาหาพวกยิว พระองค์ก็จะต้องทรงกระทำพระราชกิจทำนองเดียวกัน คือทรงขจัดกองขยะแห่งธรรมเนียมประเพณีและพิธีกรรมออกไป พวกยิวถูกรบกวนอย่างยิ่งเมื่อพระองค์ทรงกระทำงานนี้ พวกเขาได้ละสายตาไปจากความจริงดั้งเดิมของพระเจ้า แต่พระคริสต์ทรงนำความจริงนั้นกลับมาให้ปรากฏอีกครั้ง เป็นหน้าที่ของเราที่จะปลดปล่อยความจริงอันล้ำค่าของพระเจ้าให้พ้นจากความเชื่อโชคลางและความผิดพลาด ช่างเป็นงานที่ได้มอบหมายแก่เราในข่าวประเสริฐ!” Review and Herald, June 4, 1889.
It “is our work to free the precious truths of God from superstition and error,” and “set the jewels of God’s Word in the framework of truth.” In 2023 the Lord introduced the framework of truth, in the structure represented by the word “truth.” That framework brings to view the “original” truths “of God.”
“เป็นงานของเราที่จะปลดปล่อยความจริงอันล้ำค่าของพระเจ้าให้พ้นจากความเชื่อถือโชคลางและความผิดพลาด” และ “จัดวางอัญมณีแห่งพระวจนะของพระเจ้าไว้ในกรอบแห่งความจริง” ในปี 2023 องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงแนะนำกรอบแห่งความจริง ในโครงสร้างที่แสดงไว้โดยคำว่า “ความจริง” กรอบนั้นทำให้ความจริง “ดั้งเดิม” “ของพระเจ้า” ปรากฏให้เห็น
“The dust and rubbish of error have buried the precious jewels of truth, but the Lord’s workers can uncover these treasures, so that thousands will look upon them with delight and awe. Angels of God will be beside the humble worker, giving grace and divine enlightenment, and thousands will be led to pray with David, ‘Open thou mine eyes that I may behold wondrous things out of thy law.’ Truths that have been for ages unseen and unheeded, will blaze forth from the illuminated pages of God’s holy word. The churches generally that have heard, refused, and trampled upon the truth, will do more wickedly; but ‘the wise,’ those who are honest, will understand. The book is open, and the words of God reach the hearts of those who desire to know his will. At the loud cry of the angel from heaven who joins the third angel, thousands will awake from the stupor that has held the world for ages, and will see the beauty and value of the truth.” Review and Herald, December 15, 1885.
“ผงคลีและเศษซากแห่งความหลงผิดได้กลบฝังอัญมณีล้ำค่าแห่งความจริงไว้ แต่คนงานขององค์พระผู้เป็นเจ้าสามารถขุดค้นทรัพย์เหล่านี้ขึ้นมาได้ เพื่อว่าคนนับพันจะมองดูสิ่งเหล่านั้นด้วยความชื่นชมยินดีและความครั่นคร้าม ทูตสวรรค์ของพระเจ้าจะอยู่เคียงข้างคนงานผู้ถ่อมตน ประทานพระคุณและความสว่างแจ้งจากสวรรค์ และคนนับพันจะถูกนำให้ทูลอธิษฐานร่วมกับดาวิดว่า ‘ขอทรงเปิดตาของข้าพระองค์ เพื่อข้าพระองค์จะได้เห็นสิ่งอัศจรรย์จากพระราชบัญญัติของพระองค์’ ความจริงทั้งหลายซึ่งเป็นเวลาช้านานมาแล้วไม่เคยถูกเห็นและถูกละเลย จะส่องประกายเจิดจ้าออกมาจากหน้าพระวจนะบริสุทธิ์ของพระเจ้าที่ได้รับการส่องสว่าง โดยทั่วไปแล้ว คริสตจักรทั้งหลายที่ได้ยิน ปฏิเสธ และเหยียบย่ำความจริง จะกระทำความชั่วร้ายยิ่งขึ้น แต่ ‘บรรดาผู้มีปัญญา’ คือผู้ที่ซื่อตรง จะเข้าใจ หนังสือได้ถูกเปิดออกแล้ว และพระวจนะของพระเจ้าก็เข้าถึงใจของบรรดาผู้ที่ปรารถนาจะรู้พระทัยของพระองค์ เมื่อถึงเสียงร้องอันดังของทูตสวรรค์จากสวรรค์ผู้ซึ่งมาสมทบกับทูตสวรรค์องค์ที่สาม คนนับพันจะตื่นขึ้นจากความมึนงงที่ยึดครองโลกมาเนิ่นนานหลายยุคสมัย และจะเห็นความงามและคุณค่าของความจริง” Review and Herald, December 15, 1885.
The “Lord’s workers” who are “the wise” and “who are honest” “will understand,” and will “uncover” “treasures, so that thousands will look upon them with delight and awe.” Unfortunately for Laodicean Adventism it is not they who wake up from their stupor at the loud cry of the third angel, for that is the Sunday law, and that is much too late for Adventism to awaken. The eleventh-hour workers awaken from their “stupor” “at the loud cry of the angel who joins the third angel” at the soon-coming Sunday law. Since 2024, “Truths that have been for ages unseen and unheeded,” have been blazing “forth from the illuminated pages of God’s holy word.”
“คนงานขององค์พระผู้เป็นเจ้า” ผู้ซึ่งเป็น “ผู้มีปัญญา” และ “ผู้ซื่อตรง” “จะเข้าใจ” และจะ “เปิดเผย” “ขุมทรัพย์ทั้งหลาย เพื่อคนนับพันจะได้เพ่งดูสิ่งเหล่านั้นด้วยความชื่นชมยินดีและความครั่นคร้าม” น่าเสียดายสำหรับแอ๊ดเวนตีสแบบเลาดีเซีย เพราะไม่ใช่พวกเขาที่ตื่นขึ้นจากความมึนงงของตนเมื่อเสียงร้องอันดังของทูตสวรรค์องค์ที่สามดังขึ้น เพราะนั่นคือกฎหมายวันอาทิตย์ และนั่นก็สายเกินไปอย่างมากแล้วที่แอ๊ดเวนตีสจะตื่นขึ้นได้ คนงานชั่วโมงที่สิบเอ็ดตื่นขึ้นจาก “ความมึนงง” ของตน “เมื่อเสียงร้องอันดังของทูตสวรรค์ผู้มาสมทบกับทูตสวรรค์องค์ที่สาม” ณ กฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งใกล้จะมาถึง ตั้งแต่ปี 2024 เป็นต้นมา “สัจธรรมทั้งหลายซึ่งเป็นเวลาช้านานที่ไม่เคยมีผู้มองเห็นและถูกละเลย” ได้ส่องประกาย “ออกมาจากหน้าพระวจนะบริสุทธิ์ของพระเจ้าที่ได้รับการส่องสว่าง”
In Isaiah 22:22 Eliakim is given a key, and in Matthew 16 Peter is given the keys to the kingdom.
ในอิสยาห์ 22:22 เอลียาคิมได้รับกุญแจดอกหนึ่ง และในมัทธิว 16 เปโตรได้รับบรรดาลูกกุญแจแห่งแผ่นดินสวรรค์
And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:22.
และเราจะวางกุญแจแห่งราชสำนักของดาวิดไว้บนบ่าของเขา; และเมื่อเขาเปิด จะไม่มีผู้ใดปิดได้; และเมื่อเขาปิด จะไม่มีผู้ใดเปิดได้ อิสยาห์ 22:22
The “key” is given to Philadelphia, for that is the only other place in the Scriptures the key of opening and shutting is referenced.
“กุญแจ” นั้นได้ทรงประทานแก่เมืองฟิลาเดลเฟีย เพราะนั่นเป็นเพียงอีกแห่งเดียวในพระคัมภีร์ที่มีการกล่าวถึงกุญแจแห่งการเปิดและการปิด.
And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Revelation 3:7, 8.
จงเขียนถึงทูตสวรรค์แห่งคริสตจักรในเมืองฟีลาเดลเฟียว่า พระองค์ผู้ทรงบริสุทธิ์ ผู้ทรงสัตย์จริง ผู้ทรงมีกุญแจของดาวิด ผู้ทรงเปิดแล้วไม่มีผู้ใดปิดได้ และทรงปิดแล้วไม่มีผู้ใดเปิดได้ ตรัสดังนี้ว่า เรารู้จักการงานของเจ้า ดูเถิด เราได้ตั้งประตูที่เปิดอยู่ไว้ต่อหน้าเจ้า และไม่มีผู้ใดปิดได้ เพราะเจ้ามีกำลังเพียงเล็กน้อย และได้รักษาคำของเราไว้ และมิได้ปฏิเสธนามของเรา วิวรณ์ 3:7, 8
At the last interaction with the quibbling Jews, Christ raised a question that the Jews could not answer.
ในการโต้ตอบครั้งสุดท้ายกับพวกยิวที่ชอบหาเรื่องโต้แย้งนั้น พระคริสต์ได้ทรงยกคำถามข้อหนึ่งขึ้น ซึ่งพวกยิวไม่อาจตอบได้
While the Pharisees were gathered together, Jesus asked them, Saying, What think ye of Christ? whose son is he? They say unto him, The Son of David. He saith unto them, How then doth David in spirit call him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, till I make thine enemies thy footstool? If David then call him Lord, how is he his son?
ขณะเมื่อพวกฟาริสีกำลังชุมนุมกันอยู่ พระเยซูตรัสถามพวกเขาว่า “ท่านทั้งหลายคิดเห็นอย่างไรเกี่ยวกับพระคริสต์? พระองค์ทรงเป็นโอรสของผู้ใด?” พวกเขาทูลพระองค์ว่า “เป็นโอรสของดาวิด” พระองค์จึงตรัสแก่พวกเขาว่า “ถ้าเช่นนั้น เหตุใดดาวิดโดยพระวิญญาณจึงเรียกพระองค์ว่าองค์พระผู้เป็นเจ้า โดยกล่าวว่า ‘องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสแก่องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้าว่า จงนั่ง ณ เบื้องขวาของเรา จนกว่าเราจะกระทำให้ศัตรูของท่านเป็นแท่นรองเท้าของท่าน’ ฉะนั้น ถ้าดาวิดเรียกพระองค์ว่าองค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์จะทรงเป็นโอรสของดาวิดได้อย่างไร?”
And no man was able to answer him a word, neither durst any man from that day forth ask him any more questions. Matthew 22:41–46.
และไม่มีผู้ใดสามารถทูลตอบพระองค์ได้แม้แต่คำเดียว ทั้งตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นไป ก็ไม่มีผู้ใดกล้าทูลถามพระองค์อีกเลย มัทธิว 22:41–46
The Jews were unable to understand the prophetic relationship of David and Christ, for they lacked the prophetic keys to understand the biblical language of line upon line. Christ ended His interaction with the Jews by identifying their blindness was based upon their inability to correctly divide the Word of truth. He had identified that if you understood Moses, you would understand Christ, but they did not understand the Scriptures they claimed to uphold and defend.
พวกยิวไม่สามารถเข้าใจความสัมพันธ์เชิงพยากรณ์ระหว่างดาวิดกับพระคริสต์ได้ เพราะพวกเขาขาดกุญแจเชิงพยากรณ์ที่จะทำความเข้าใจภาษาพระคัมภีร์ซึ่งเป็นเรื่องราวที่เปิดเผยทีละบรรทัด พระคริสต์ทรงยุติการปฏิสัมพันธ์ของพระองค์กับพวกยิวโดยทรงชี้ว่า ความมืดบอดของพวกเขาตั้งอยู่บนการที่พวกเขาไม่อาจแบ่งแยกพระวจนะแห่งความจริงได้อย่างถูกต้อง พระองค์ได้ทรงชี้ไว้แล้วว่า หากพวกเขาเข้าใจโมเสส พวกเขาก็จะเข้าใจพระคริสต์ แต่พวกเขากลับไม่เข้าใจพระคัมภีร์ที่พวกเขาอ้างว่าธำรงรักษาและปกป้องอยู่.
The “key” of the “house of David” was given to the Millerites, who were the church of Philadelphia. The “key” was a reformatory movement that was represented by open and shut doors. From 1798 unto 1863 the Millerite movement went from the experience of Philadelphia unto the experience of Laodicea, while going from a movement unto a church. A door opened and a door closed on April 19, 1844, as a door opened and a door closed on October 22, 1844, as a door opened and a door closed in 1863.
“กุญแจ” ของ “วงศ์วานดาวิด” ได้ถูกมอบให้แก่พวกมิลเลอไรต์ ผู้ซึ่งเป็นคริสตจักรแห่งฟีลาเดลเฟีย “กุญแจ” นั้นคือขบวนการปฏิรูปซึ่งถูกเป็นภาพแทนด้วยประตูที่เปิดและปิด ตั้งแต่ปี 1798 จนถึงปี 1863 ขบวนการมิลเลอไรต์ได้เคลื่อนจากประสบการณ์ของฟีลาเดลเฟียไปสู่ประสบการณ์ของเลาดีเซีย ขณะเดียวกันก็เปลี่ยนจากขบวนการไปเป็นคริสตจักร ประตูบานหนึ่งได้เปิดออกและประตูบานหนึ่งได้ปิดลงในวันที่ 19 เมษายน ค.ศ. 1844 เช่นเดียวกับที่ประตูบานหนึ่งได้เปิดออกและประตูบานหนึ่งได้ปิดลงในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 และเช่นเดียวกับที่ประตูบานหนึ่งได้เปิดออกและประตูบานหนึ่งได้ปิดลงในปี 1863.
Eliakim had a key, but Peter was given “keys.” The key in the singular was the shut door of 1844.
เอลียาคิมมีกุญแจดอกหนึ่ง แต่เปโตรได้รับ “กุญแจทั้งหลาย” กุญแจในรูปเอกพจน์นั้นคือประตูที่ปิดแล้วแห่งปี ค.ศ. 1844
“The subject of the sanctuary was the key which unlocked the mystery of the disappointment of 1844. It opened to view a complete system of truth, connected and harmonious, showing that God’s hand had directed the great advent movement and revealing present duty as it brought to light the position and work of His people.” The Great Controversy, 423.
“เรื่องของสถานนมัสการเป็นกุญแจที่ไขความลี้ลับแห่งความผิดหวังในปี 1844 ให้กระจ่าง มันเปิดเผยให้เห็นระบบความจริงอันครบถ้วน ซึ่งเชื่อมโยงกันและสอดคล้องกลมกลืน แสดงให้เห็นว่าพระหัตถ์ของพระเจ้าได้ทรงนำการเคลื่อนไหวอันยิ่งใหญ่แห่งการเสด็จมานั้น และเผยให้ประจักษ์ถึงหน้าที่ในปัจจุบัน โดยทำให้ตำแหน่งและงานของชนชาติของพระองค์ปรากฏชัด” The Great Controversy, 423.
The subject of the sanctuary was the key that unlocked the shut door of 1844, but Peter was also given the keys of the kingdom.
เรื่องของสถานนมัสการนั้นเป็นกุญแจที่ไขประตูซึ่งปิดอยู่ในปี 1844 ให้เปิดออก แต่เปโตรก็ได้รับกุญแจแห่งแผ่นดินของพระเจ้าเช่นกัน
And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:17–19.
พระเยซูจึงตรัสตอบเขาว่า “ซีโมน บุตรโยนาเอ๋ย ท่านเป็นสุข เพราะว่าเนื้อและเลือดมิได้สำแดงสิ่งนี้แก่ท่าน แต่พระบิดาของเราผู้สถิตในสวรรค์ทรงสำแดงแก่ท่าน และเราบอกท่านด้วยว่า ท่านคือเปโตร และบนศิลานี้เราจะสร้างคริสตจักรของเราไว้ และประตูแห่งแดนมรณะจะมีชัยเหนือคริสตจักรนั้นหามิได้ เราจะมอบกุญแจแห่งแผ่นดินสวรรค์ไว้แก่ท่าน และสิ่งใด ๆ ที่ท่านจะผูกมัดไว้ในแผ่นดินโลก สิ่งนั้นจะถูกผูกมัดไว้ในสวรรค์ และสิ่งใด ๆ ที่ท่านจะปล่อยไว้ในแผ่นดินโลก สิ่งนั้นจะถูกปล่อยไว้ในสวรรค์” มัทธิว 16:17–19
Line upon line, Philadelphia, the last covenant bride as represented by Peter, is given the key of the house of David as well as the keys to the kingdom of heaven. The key of the house of David is the last subject Jesus interacted with the Pharisees over.
ทีละบรรทัด ทีละบรรทัด ฟิลาเดลเฟีย ซึ่งเป็นเจ้าสาวแห่งพันธสัญญาสุดท้ายดังที่เปโตรเป็นตัวแทนไว้ ได้รับทั้งกุญแจแห่งพระนิเวศของดาวิดและบรรดากุญแจแห่งอาณาจักรสวรรค์ กุญแจแห่งพระนิเวศของดาวิดเป็นหัวข้อสุดท้ายที่พระเยซูทรงมีปฏิสัมพันธ์กับพวกฟาริสีเกี่ยวกับเรื่องนั้น
While the Pharisees were gathered together, Jesus asked them, Saying, What think ye of Christ? whose son is he? They say unto him, The Son of David. He saith unto them, How then doth David in spirit call him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, till I make thine enemies thy footstool? If David then call him Lord, how is he his son?
เมื่อพวกฟาริสีประชุมพร้อมกันอยู่ พระเยซูได้ตรัสถามเขาว่า “ท่านทั้งหลายคิดเห็นอย่างไรเกี่ยวกับพระคริสต์? พระองค์ทรงเป็นบุตรของผู้ใด?” เขาทั้งหลายทูลพระองค์ว่า “เป็นบุตรของดาวิด” พระองค์จึงตรัสแก่เขาว่า “ถ้าเช่นนั้น เหตุไฉนดาวิดโดยพระวิญญาณจึงเรียกพระองค์ว่าพระองค์เป็นองค์พระผู้เป็นเจ้า โดยกล่าวว่า ‘องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสแก่พระเจ้าของข้าพเจ้าว่า จงนั่งที่เบื้องขวาของเรา จนกว่าเราจะกระทำให้ศัตรูของท่านเป็นแท่นรองเท้าของท่าน’ ถ้าดาวิดยังเรียกพระองค์ว่าองค์พระผู้เป็นเจ้า แล้วพระองค์จะทรงเป็นบุตรของดาวิดได้อย่างไร?”
And no man was able to answer him a word, neither durst any man from that day forth ask him any more questions. Matthew 22:41–46.
และไม่มีผู้ใดสามารถตอบพระองค์ได้สักคำเดียว อีกทั้งตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นไป ก็ไม่มีผู้ใดกล้าทูลถามพระองค์อีกเลย มัทธิว 22:41–46
The subject of David and his Lord is exactly where Peter begins at Pentecost in the upper room at the third hour. The subject that closed the door of interaction between the Pharisees and Christ is the key Peter used to open the door of the upper room at Pentecost.
หัวข้อเรื่องดาวิดและองค์พระผู้เป็นเจ้าของท่านนั้น เป็นจุดที่เปโตรเริ่มต้นอย่างพอดีในวันเพ็นเทคอสต์ ณ ห้องชั้นบน ในยามชั่วโมงที่สาม หัวข้อซึ่งปิดประตูแห่งการโต้ตอบระหว่างพวกฟาริสีกับพระคริสต์นั้น คือกุญแจที่เปโตรใช้เปิดประตูห้องชั้นบนในวันเพ็นเทคอสต์
For David is not ascended into the heavens: but he saith himself, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, Until I make thy foes thy footstool. Therefore let all the house of Israel know assuredly, that God hath made that same Jesus, whom ye have crucified, both Lord and Christ.
เพราะว่าดาวิดมิได้เสด็จขึ้นไปยังสวรรค์ แต่ท่านเองกล่าวว่า องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสแก่องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้าว่า จงประทับ ณ เบื้องขวาของเรา จนกว่าเราจะกระทำให้ศัตรูของท่านเป็นแท่นรองเท้าของท่าน เหตุฉะนั้น ให้บรรดาวงศ์วานอิสราเอลทั้งสิ้นรู้แน่ชัดว่า พระเจ้าได้ทรงตั้งพระเยซูองค์เดียวกันนั้น ซึ่งท่านทั้งหลายได้ตรึงไว้บนกางเขน ให้เป็นทั้งองค์พระผู้เป็นเจ้าและพระคริสต์
Now when they heard this, they were pricked in their heart, and said unto Peter and to the rest of the apostles, Men and brethren, what shall we do?
เมื่อพวกเขาได้ยินดังนี้แล้ว ก็รู้สึกเสียดแทงใจ และกล่าวแก่เปโตรกับอัครสาวกคนอื่น ๆ ว่า “ท่านทั้งหลายผู้เป็นพี่น้องเอ๋ย พวกเราจะต้องทำประการใด?”
Then Peter said unto them, Repent, and be baptized every one of you in the name of Jesus Christ for the remission of sins, and ye shall receive the gift of the Holy Ghost. For the promise is unto you, and to your children, and to all that are afar off, even as many as the Lord our God shall call. And with many other words did he testify and exhort, saying, Save yourselves from this untoward generation. Then they that gladly received his word were baptized: and the same day there were added unto them about three thousand souls. Acts 2:34–41.
เปโตรจึงกล่าวแก่เขาทั้งหลายว่า “จงกลับใจเสียใหม่ และรับบัพติศมาทุกคนในพวกท่านในพระนามแห่งพระเยซูคริสต์ เพื่อการทรงยกบาป แล้วท่านทั้งหลายจะได้รับของประทานแห่งพระวิญญาณบริสุทธิ์ เพราะว่าพระสัญญานั้นมีแก่ท่านทั้งหลาย และแก่บุตรของท่านทั้งหลาย และแก่คนทั้งปวงที่อยู่ไกล คือทุกคนที่องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของเราจะทรงเรียกมา” และท่านได้เป็นพยานและกล่าวเตือนสติด้วยถ้อยคำอื่นอีกมากว่า “จงช่วยตนเองให้พ้นจากชั่วอายุคดโกงนี้” เหตุฉะนั้น คนทั้งหลายที่ยินดีรับคำของท่านก็รับบัพติศมา และในวันนั้นมีคนเข้ามาสมทบอีกประมาณสามพันคน กิจการ 2:34–41
Peter had the keys to bind or loose, and when he did so, heaven was in agreement with Peter’s action. Peter represents Divinity and humanity working together to unseal the truths of God’s Word. When those truths are unsealed, they are represented as knowledge.
เปโตรมีกุญแจสำหรับผูกหรือปล่อย และเมื่อท่านกระทำเช่นนั้น สวรรค์ก็เห็นพ้องกับการกระทำของเปโตร เปโตรเป็นภาพแทนของพระเจ้ากับมนุษยชาติที่ทรงงานร่วมกันเพื่อเปิดผนึกความจริงแห่งพระวจนะของพระเจ้า เมื่อความจริงเหล่านั้นถูกเปิดผนึกแล้ว ความจริงเหล่านั้นก็ถูกสำแดงในรูปของความรู้
“The key of knowledge in Christ’s day had been taken away by those who should have held it to unlock the treasure house of wisdom in the Old Testament Scriptures. The rabbis and teachers had virtually shut up the kingdom of heaven from the poor and the afflicted, and left them to perish. In His discourses Christ did not bring many things before them at once, lest He might confuse their minds. He made every point clear and distinct. He did not disdain the repetition of old and familiar truths in prophecies if they would serve His purpose to inculcate ideas.
“กุญแจแห่งความรู้นั้น ในสมัยของพระคริสต์ ได้ถูกชิงเอาไปโดยบรรดาผู้ซึ่งควรจะถือไว้เพื่อเปิดคลังทรัพย์แห่งพระปัญญาในพระคัมภีร์พันธสัญญาเดิม พวกรับบีและบรรดาอาจารย์ได้ปิดอาณาจักรแห่งสวรรค์ไว้จากคนยากจนและผู้ทุกข์ยากโดยแทบสิ้นเชิง และปล่อยให้พวกเขาพินาศไป ในพระดำรัสสั่งสอนของพระองค์ พระคริสต์มิได้ทรงนำหลายสิ่งมาเสนอแก่พวกเขาในคราวเดียว เกรงว่าพระองค์จะทรงทำให้จิตใจของพวกเขาสับสน พระองค์ทรงทำให้ทุกประเด็นชัดเจนและแจ่มแจ้ง พระองค์มิได้ทรงดูหมิ่นการกล่าวซ้ำซึ่งความจริงเก่าแก่และคุ้นเคยในคำพยากรณ์ หากสิ่งเหล่านั้นจะรับใช้พระประสงค์ของพระองค์ในการปลูกฝังแนวความคิด”
“Christ was the originator of all the ancient gems of truth. Through the work of the enemy these truths had been displaced. They had been disconnected from their true position, and placed in the framework of error. Christ’s work was to readjust and establish the precious gems in the framework of truth. The principles of truth which had been given by Himself to bless the world had, through Satan’s agency, been buried and had apparently become extinct. Christ rescued them from the rubbish of error, gave them a new, vital force, and commanded them to shine as precious jewels, and stand fast forever.
“พระคริสต์ทรงเป็นผู้ทรงริเริ่มอัญมณีแห่งความจริงทั้งสิ้นในสมัยโบราณ โดยผ่านการกระทำของศัตรู ความจริงเหล่านี้ได้ถูกทำให้เคลื่อนจากที่เดิม ความจริงเหล่านั้นได้ถูกตัดขาดจากตำแหน่งอันแท้จริงของตน และถูกนำไปวางไว้ในกรอบแห่งความผิดพลาด พระราชกิจของพระคริสต์คือการปรับให้กลับเข้าที่และสถาปนาอัญมณีล้ำค่าเหล่านั้นไว้ในกรอบแห่งความจริง หลักการแห่งความจริงซึ่งพระองค์เองได้ประทานไว้เพื่ออวยพรแก่โลกนั้น ได้ถูกฝังไว้โดยการกระทำของซาตาน และดูประหนึ่งว่าสูญสิ้นไปแล้ว พระคริสต์ทรงกอบกู้หลักการเหล่านั้นขึ้นจากกองซากแห่งความผิดพลาด ประทานพลังใหม่อันมีชีวิตแก่หลักการเหล่านั้น และทรงบัญชาให้หลักการเหล่านั้นส่องประกายดุจอัญมณีล้ำค่า และตั้งมั่นอยู่ชั่วกาลนาน”
“Christ Himself could use any of these old truths without borrowing the smallest particle, for He had originated them all. He had cast them into the minds and thoughts of each generation, and when He came to our world He rearranged and vitalized the truths which had become dead, making them more forcible for the benefit of future generations. It was Jesus Christ who had the power of rescuing the truths from the rubbish, and again giving them to the world with more than their original freshness and power.” Manuscript Releases, volume 13, 240, 241.
“พระคริสต์เองทรงสามารถใช้ความจริงเก่าเหล่านี้ข้อใดก็ได้ โดยไม่ต้องทรงหยิบยืมแม้แต่เศษเสี้ยวที่เล็กที่สุด เพราะพระองค์ทรงเป็นผู้ทรงให้กำเนิดความจริงเหล่านั้นทั้งหมด พระองค์ได้ทรงประทานความจริงเหล่านั้นลงไปในจิตใจและความนึกคิดของคนแต่ละชั่วอายุ และเมื่อพระองค์เสด็จมายังโลกของเรา พระองค์ทรงจัดระเบียบใหม่และทรงทำให้ความจริงซึ่งได้กลายเป็นสิ่งตายแล้วนั้นกลับมีชีวิตชีวา ทำให้ความจริงเหล่านั้นทรงพลังยิ่งขึ้นเพื่อประโยชน์ของชนรุ่นต่อไป เป็นพระเยซูคริสต์ผู้ทรงมีพระอำนาจที่จะกู้ความจริงเหล่านั้นออกมาจากกองขยะ และประทานกลับคืนแก่โลกอีกครั้งหนึ่ง พร้อมด้วยความสดใหม่และฤทธิ์เดชที่ยิ่งกว่าครั้งแรกเริ่มของมัน” Manuscript Releases, เล่ม 13, 240, 241.
Peter’s keys were to bind and to loose, and Peter represents the last Christian bride, who are the one hundred and forty-four thousand. The binding message of Peter represented in the witness of the one hundred and forty-four thousand is the sealing. The loosing message of Peter in the witness of the one hundred and forty-four thousand is Islam of the third woe.
กุญแจของเปโตรมีไว้เพื่อผูกและเพื่อปล่อย และเปโตรเป็นตัวแทนของเจ้าสาวคริสเตียนคนสุดท้าย ซึ่งคือหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน ข่าวสารแห่งการผูกของเปโตรซึ่งสำแดงอยู่ในคำพยานของหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคนนั้น คือการประทับตรา ข่าวสารแห่งการปล่อยของเปโตรในคำพยานของหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคนนั้น คืออิสลามแห่งวิบัติประการที่สาม
“I then saw the third angel. Said my accompanying angel, ‘Fearful is his work. Awful is his mission. He is the angel that is to select the wheat from the tares, and seal, or bind, the wheat for the heavenly garner. These things should engross the whole mind, the whole attention.’” Early Writings, 119.
“แล้วข้าพเจ้าได้เห็นทูตสวรรค์องค์ที่สาม แล้วทูตสวรรค์ผู้ติดตามข้าพเจ้ากล่าวว่า ‘งานของเขาช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่ง พันธกิจของเขาช่างน่าเกรงขามยิ่ง เขาเป็นทูตสวรรค์ที่จะคัดแยกข้าวสาลีออกจากข้าวละมาน และประทับตรา หรือมัดรวม ข้าวสาลีไว้สำหรับยุ้งฉางสวรรค์ สิ่งเหล่านี้ควรครอบครองทั้งความคิดจิตใจทั้งหมด และความเอาใจใส่ทั้งหมด’” Early Writings, 119.
The wheat that are bound are represented by the first fruit wheat offering of Pentecost, that as a wave offering would represent the lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand. The sealing of God’s people is Peter’s internal message, that occurs during the history of Islam of the third woe that is progressively loosed from 9/11 onward.
ข้าวสาลีที่ถูกมัดไว้นั้นมีภาพแทนโดยเครื่องบูชาข้าวสาลีผลแรกแห่งเทศกาลเพ็นเทคอสต์ ซึ่งในฐานะเครื่องบูชาแบบโบกย่อมเป็นภาพแทนของการชูธงสัญญาณของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคนขึ้น การประทับตราประชากรของพระเจ้าเป็นสารภายในของเปโตร ซึ่งเกิดขึ้นในช่วงประวัติศาสตร์ของอิสลามแห่งวิบัติประการที่สาม ซึ่งค่อย ๆ ถูกปลดปล่อยออกตั้งแต่ 9/11 เป็นต้นไป
And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. Revelation 7:1–3.
หลังจากเหตุการณ์เหล่านี้ ข้าพเจ้าเห็นทูตสวรรค์สี่องค์ยืนอยู่ที่มุมทั้งสี่ของแผ่นดินโลก กำลังยับยั้งลมทั้งสี่ของแผ่นดินโลกไว้ เพื่อมิให้ลมพัดเหนือแผ่นดินโลก หรือเหนือทะเล หรือเหนือบรรดาต้นไม้ใด ๆ และข้าพเจ้าเห็นทูตสวรรค์อีกองค์หนึ่งลอยขึ้นมาจากทิศตะวันออก ถือดวงตราของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่ และท่านร้องเสียงดังต่อทูตสวรรค์ทั้งสี่องค์ ผู้ซึ่งได้รับมอบหมายให้ทำอันตรายแก่แผ่นดินโลกและทะเลนั้นว่า อย่าทำอันตรายแก่แผ่นดินโลก หรือทะเล หรือบรรดาต้นไม้ จนกว่าเราจะได้ประทับตราบนหน้าผากของผู้รับใช้ทั้งหลายของพระเจ้าของเรา วิวรณ์ 7:1–3
Those four winds that are restrained during the binding of God’s people were released at 9/11, and then restrained by George Bush the lesser. The external message of Peter is Islam, and the loosening and the restraining if Islam is the external message that runs through the sealing time. Peter’s humanity is connected with Divinity, for the keys given to him represent agreement between heaven and earth.
ลมทั้งสี่นั้นซึ่งถูกยับยั้งไว้ในระหว่างการผูกมัดประชากรของพระเจ้า ได้ถูกปล่อยออกมาเมื่อเหตุการณ์ 9/11 และต่อมาถูกยับยั้งไว้โดยจอร์จ บุชผู้น้อย ข่าวสารภายนอกของเปโตรคือศาสนาอิสลาม และการคลายออกกับการยับยั้งนั้น หากศาสนาอิสลามคือข่าวสารภายนอก ก็เป็นข่าวสารภายนอกที่ดำเนินผ่านตลอดช่วงเวลาแห่งการประทับตรา ความเป็นมนุษย์ของเปโตรเชื่อมโยงกับสภาพพระเจ้า เพราะกุญแจที่ได้ประทานแก่เขาเป็นตัวแทนของความสอดคล้องต้องกันระหว่างสวรรค์และแผ่นดินโลก
We will continue this study in the next article.
เราจะศึกษาต่อในบทความถัดไป.
“The darkness of the evil one encloses those who neglect to pray. The whispered temptations of the enemy entice them to sin; and it is all because they do not make use of the privileges that God has given them in the divine appointment of prayer. Why should the sons and daughters of God be reluctant to pray, when prayer is the key in the hand of faith to unlock heaven’s storehouse, where are treasured the boundless resources of Omnipotence? Without unceasing prayer and diligent watching we are in danger of growing careless and of deviating from the right path. The adversary seeks continually to obstruct the way to the mercy seat, that we may not by earnest supplication and faith obtain grace and power to resist temptation.
“ความมืดของมารร้ายโอบล้อมบรรดาผู้ที่ละเลยการอธิษฐาน การล่อลวงอันแผ่วเบาที่ศัตรูกระซิบใส่หูชักนำเขาทั้งหลายให้ทำบาป และทั้งหมดนี้ก็เพราะเขาทั้งหลายมิได้ใช้สิทธิพิเศษที่พระเจ้าทรงประทานแก่เขาไว้ในการทรงกำหนดให้อธิษฐานอันศักดิ์สิทธิ์นั้น เหตุใดบุตรชายและบุตรหญิงของพระเจ้าจึงควรลังเลที่จะอธิษฐาน ในเมื่อการอธิษฐานเป็นกุญแจในมือแห่งความเชื่อสำหรับไขคลังแห่งสวรรค์ ซึ่งภายในนั้นสะสมทรัพยากรอันไร้ขอบเขตของพระผู้ทรงฤทธานุภาพสูงสุดไว้ หากปราศจากการอธิษฐานอย่างไม่หยุดยั้งและการเฝ้าระวังอย่างขยันหมั่นเพียร เราก็ตกอยู่ในอันตรายที่จะกลายเป็นผู้ประมาทและเบี่ยงเบนออกจากหนทางที่ถูกต้อง ปฏิปักษ์แสวงหาอยู่เสมอที่จะขัดขวางหนทางไปสู่พระที่นั่งแห่งพระกรุณา เพื่อว่าโดยการวิงวอนอย่างจริงใจและความเชื่อ เราจะมิได้รับพระคุณและฤทธิ์เดชในการต้านทานการล่อลวง”
“There are certain conditions upon which we may expect that God will hear and answer our prayers. One of the first of these is that we feel our need of help from Him. He has promised, ‘I will pour water upon him that is thirsty, and floods upon the dry ground.’ Isaiah 44:3. Those who hunger and thirst after righteousness, who long after God, may be sure that they will be filled. The heart must be open to the Spirit’s influence, or God’s blessing cannot be received.
“มีเงื่อนไขบางประการซึ่งภายใต้เงื่อนไขเหล่านั้น เราจึงอาจคาดหวังได้ว่าพระเจ้าจะทรงสดับและทรงตอบคำอธิษฐานของเรา ประการแรกประการหนึ่งในเงื่อนไขเหล่านี้คือ เราต้องรู้สึกถึงความจำเป็นที่เราต้องได้รับความช่วยเหลือจากพระองค์ พระองค์ได้ทรงสัญญาไว้ว่า ‘เพราะเราจะเทน้ำลงบนผู้ที่กระหาย และเทธารน้ำลงบนแผ่นดินที่แห้งผาก’ อิสยาห์ 44:3 ผู้ที่หิวกระหายความชอบธรรม ผู้ที่โหยหาพระเจ้า ย่อมมั่นใจได้ว่าตนจะได้รับการเติมให้เต็ม จิตใจจะต้องเปิดรับอิทธิพลของพระวิญญาณ มิฉะนั้นพระพรของพระเจ้าก็ไม่อาจได้รับได้”
“Our great need is itself an argument and pleads most eloquently in our behalf. But the Lord is to be sought unto to do these things for us. He says, ‘Ask, and it shall be given you.’ And ‘He that spared not His own Son, but delivered Him up for us all, how shall He not with Him also freely give us all things?’ Matthew 7:7; Romans 8:32.
“ความขัดสนอันใหญ่หลวงของเราเองนั้นเป็นข้อโต้แย้ง และเป็นคำวิงวอนแทนเราได้อย่างมีพลังที่สุด แต่จำต้องแสวงหาพระเจ้าเพื่อให้พระองค์ทรงกระทำสิ่งเหล่านี้เพื่อเรา พระองค์ตรัสว่า ‘จงขอ แล้วท่านจะได้รับ’ และ ‘พระองค์ผู้มิได้ทรงหวงพระบุตรของพระองค์เอง แต่ได้ทรงมอบพระบุตรนั้นเพื่อเราทั้งหลาย พระองค์จะไม่ทรงประทานสิ่งสารพัดแก่เราพร้อมกับพระบุตรนั้นโดยพระคุณหรือ?’ Matthew 7:7; Romans 8:32.”
“If we regard iniquity in our hearts, if we cling to any known sin, the Lord will not hear us; but the prayer of the penitent, contrite soul is always accepted. When all known wrongs are righted, we may believe that God will answer our petitions. Our own merit will never commend us to the favor of God; it is the worthiness of Jesus that will save us, His blood that will cleanse us; yet we have a work to do in complying with the conditions of acceptance.
“ถ้าเราทะนุถนอมความชั่วช้าไว้ในใจของเรา หากเรายึดติดอยู่กับบาปใด ๆ ที่เรารู้อยู่แล้ว องค์พระผู้เป็นเจ้าจะไม่ทรงสดับเรา; แต่คำอธิษฐานของจิตวิญญาณที่กลับใจและใจชอกช้ำนั้นย่อมเป็นที่ทรงรับเสมอ เมื่อความผิดทั้งปวงที่เรารู้ถูกแก้ไขให้ถูกต้องแล้ว เราอาจเชื่อได้ว่าพระเจ้าจะทรงตอบคำทูลขอของเรา ความดีความชอบของเราเองจะไม่มีวันทำให้เราเป็นที่โปรดปรานของพระเจ้าได้; แต่ความทรงคุณค่าของพระเยซูต่างหากที่จะช่วยเราให้รอด และพระโลหิตของพระองค์ที่จะชำระเราให้สะอาด; กระนั้นก็ดี เรามีหน้าที่ที่ต้องกระทำในการปฏิบัติตามเงื่อนไขแห่งการเป็นที่ทรงรับ”
“Another element of prevailing prayer is faith. ‘He that cometh to God must believe that He is, and that He is a rewarder of them that diligently seek Him.’ Hebrews 11:6. Jesus said to His disciples, ‘What things soever ye desire, when ye pray, believe that ye receive them, and ye shall have them.’ Mark 11:24. Do we take Him at His word?” Steps to Christ, 94–96.
“อีกองค์ประกอบหนึ่งของการอธิษฐานอย่างมีชัยคือความเชื่อ ‘ผู้ที่มาหาพระเจ้าจำต้องเชื่อว่าพระองค์ทรงดำรงอยู่ และทรงเป็นผู้ประทานบำเหน็จแก่บรรดาผู้ที่แสวงหาพระองค์อย่างขยันหมั่นเพียร’ ฮีบรู 11:6 พระเยซูตรัสกับเหล่าสาวกของพระองค์ว่า ‘สิ่งใด ๆ ที่ท่านทั้งหลายปรารถนา เมื่ออธิษฐานแล้ว จงเชื่อว่าได้รับสิ่งนั้น และท่านจะได้รับสิ่งนั้น’ มาระโก 11:24 เราเชื่อถือพระวจนะของพระองค์ตามนั้นหรือไม่?” Steps to Christ, 94–96.
“Here is a lesson for young men who profess to be servants of God, bearing His message, who are exalted in their own estimation. They can trace nothing remarkable in their experience, as could Elijah, yet they feel above performing duties which to them appear menial. They will not come down from their ministerial dignity to do needful service, fearing that they will be doing the work of a servant. All such should learn from the example of Elijah. His word locked the treasures of heaven, the dew and rain, from the earth three years. His word alone was the key to unlock heaven and bring showers of rain. He was honored of God as he offered his simple prayer in the presence of the king and the thousands of Israel, in answer to which fire flashed from heaven and kindled the fire upon the altar of sacrifice. His hand executed the judgment of God in slaying eight hundred and fifty priests of Baal; and yet, after the exhausting toil and most signal triumph of the day, he who could bring clouds and rain and fire from heaven was willing to perform the service of a menial and run before the chariot of Ahab in the darkness and in the wind and rain to serve the sovereign whom he had not feared to rebuke to his face because of his sins and crimes. The king passed within the gates. Elijah wrapped himself in his mantle and lay upon the bare earth.” Testimonies, volume 3, 287.
“นี่เป็นบทเรียนสำหรับคนหนุ่มที่อ้างตนว่าเป็นผู้รับใช้ของพระเจ้า เป็นผู้นำข่าวสารของพระองค์ และยกตนสูงในสายตาของตนเอง พวกเขาไม่อาจชี้ให้เห็นสิ่งอันน่าพิศวงใด ๆ ในประสบการณ์ของตนได้ดังเช่นเอลียาห์ ถึงกระนั้นพวกเขากลับรู้สึกว่าตนอยู่เหนือกว่าการกระทำหน้าที่ซึ่งในสายตาของพวกเขาดูเป็นงานต่ำต้อย พวกเขาไม่ยอมลดตนลงจากศักดิ์ศรีแห่งพันธกิจของตนเพื่อกระทำการรับใช้ที่จำเป็น เพราะเกรงว่าตนจะกำลังกระทำงานของผู้รับใช้ คนทั้งปวงเช่นนี้ควรเรียนรู้จากแบบอย่างของเอลียาห์ คำพูดของท่านได้ปิดคลังสมบัติแห่งฟ้าสวรรค์ คือ น้ำค้างและฝน มิให้ตกลงสู่แผ่นดินตลอดสามปี คำพูดของท่านเพียงอย่างเดียวเป็นกุญแจที่จะไขฟ้าสวรรค์และนำห่าฝนลงมา ท่านได้รับเกียรติจากพระเจ้าเมื่อท่านถวายคำอธิษฐานอันเรียบง่ายต่อพระพักตร์กษัตริย์และชนอิสราเอลนับพัน ซึ่งเป็นคำอธิษฐานที่ได้รับคำตอบโดยไฟแลบลงมาจากฟ้าสวรรค์และจุดไฟบนแท่นบูชาเครื่องบูชา มือของท่านได้กระทำการพิพากษาของพระเจ้าในการประหารปุโรหิตแห่งพระบาอัลแปดร้อยห้าสิบคน และกระนั้น ภายหลังความเหน็ดเหนื่อยอันสิ้นกำลังและชัยชนะอันยิ่งใหญ่ที่สุดในวันนั้น ผู้ซึ่งสามารถนำเมฆ ฝน และไฟลงมาจากฟ้าสวรรค์ได้ ก็ยังเต็มใจจะกระทำการรับใช้เยี่ยงผู้ต่ำต้อยและวิ่งนำหน้ารถศึกของอาหับท่ามกลางความมืด ท่ามกลางลมและฝน เพื่อปรนนิบัติกษัตริย์ผู้ซึ่งท่านมิได้หวาดกลัวที่จะตำหนิเขาต่อหน้าถึงบาปและอาชญากรรมของเขา กษัตริย์เสด็จผ่านเข้าไปภายในประตูเมือง เอลียาห์ก็ห่มกายด้วยเสื้อคลุมของตนและนอนลงบนพื้นดินอันเปลือยเปล่า” Testimonies, volume 3, 287.