In 1844, the doctrine of the seventh-day Sabbath was unsealed and then emphasized to Sister White when she looked into the ark of the covenant. She also recorded that in the last days the doctrine of the incarnation possessed the same heavenly emphasis. The seventh-day Sabbath, represents the special light from the ark when the antitypical Day of Atonement began, and the seventh-year Sabbath represents the special light from the ark when the antitypical Day of Atonement reaches its conclusion.
ในปี ค.ศ. 1844 หลักคำสอนเรื่องสะบาโตวันที่เจ็ดได้ถูกเปิดผนึก และต่อมาได้รับการเน้นย้ำแก่ซิสเตอร์ไวต์เมื่อเธอมองเข้าไปในหีบพันธสัญญา นางยังได้บันทึกไว้ด้วยว่า ในวาระสุดท้าย หลักคำสอนเรื่องการทรงรับสภาพมนุษย์มีความสำคัญย้ำเน้นจากสวรรค์ในลักษณะเดียวกัน สะบาโตวันที่เจ็ดเป็นตัวแทนของความสว่างพิเศษจากหีบพันธสัญญาเมื่อวันลบมลทินตามแบบอย่างที่แท้จริงได้เริ่มต้นขึ้น และสะบาโตปีที่เจ็ดเป็นตัวแทนของความสว่างพิเศษจากหีบพันธสัญญาเมื่อวันลบมลทินตามแบบอย่างที่แท้จริงดำเนินมาถึงบทสรุปของมัน
The doctrine of the incarnation is typified in the last holy convocation of Leviticus twenty-three; it is the omega to the seventh-day Sabbath, which is the first holy convocation at the beginning of Leviticus twenty-three. That first Sabbath represents God’s creative power and the last Sabbath represents His recreative power. That first Sabbath is represented by the number “23” and the last by the number “252.”
หลักคำสอนเรื่องการทรงรับสภาพมนุษย์นั้นมีแบบอย่างไว้ในวันประชุมบริสุทธิ์สุดท้ายของเลวีนิติ บทที่ยี่สิบสาม; และเป็นโอเมกาของสะบาโตวันที่เจ็ด ซึ่งเป็นวันประชุมบริสุทธิ์แรก ณ ตอนต้นของเลวีนิติ บทที่ยี่สิบสาม สะบาโตแรกนั้นเป็นภาพแทนฤทธานุภาพแห่งการทรงสร้างของพระเจ้า และสะบาโตสุดท้ายนั้นเป็นภาพแทนฤทธานุภาพแห่งการทรงสร้างขึ้นใหม่ของพระองค์ สะบาโตแรกนั้นแทนด้วยจำนวน “23” และสะบาโตสุดท้ายนั้นแทนด้วยจำนวน “252”
Those two symbols are the bookends of Leviticus twenty-three and they are also the bookends for the Millerite history. 1798 was the fulfillment of the 2,520 years against the northern kingdom of Israel and the 2,300 years was fulfilled October 22, 1844. When Sister White was led into the sanctuary and gazed upon the Ten Commandments, she was typifying God’s latter-day people who follow Christ into the Most Holy Place when He is finishing His work of at-one-ment. The temple test is the test of following the Lamb whithersoever He goeth.
สัญลักษณ์ทั้งสองนั้นเป็นเสมือนที่คั่นหนังสือของเลวีนิติ บทที่ยี่สิบสาม และยังเป็นเสมือนที่คั่นหนังสือสำหรับประวัติศาสตร์ของขบวนการมิลเลอไรต์ด้วย ปี 1798 เป็นความสำเร็จครบถ้วนของช่วงเวลา 2,520 ปีซึ่งมีต่ออาณาจักรฝ่ายเหนือของอิสราเอล และช่วงเวลา 2,300 ปีก็สำเร็จครบถ้วนในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 เมื่อซิสเตอร์ไวท์ได้รับการทรงนำเข้าไปในสถานนมัสการและเพ่งดูพระบัญญัติสิบประการ นางกำลังเป็นแบบอย่างเชิงสัญลักษณ์ของประชากรของพระเจ้าในวาระสุดท้าย ผู้ซึ่งติดตามพระคริสต์เข้าไปในอภิสุทธิสถาน เมื่อพระองค์กำลังทรงทำพระราชกิจแห่งการทำให้เป็นหนึ่งเดียวกันให้สำเร็จ การทดสอบเรื่องพระวิหารคือการทดสอบของการติดตามพระเมษโปดกไปทุกแห่งที่พระองค์เสด็จไป
These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.
คนเหล่านี้คือผู้ที่มิได้เป็นมลทินกับหญิงทั้งหลาย เพราะเขาเป็นพรหมจารี คนเหล่านี้คือผู้ที่ติดตามพระเมษโปดกไม่ว่าพระองค์จะเสด็จไปที่ใด คนเหล่านี้ได้รับการไถ่ออกจากท่ามกลางมนุษย์ เป็นผลแรกถวายแด่พระเจ้าและแด่พระเมษโปดก วิวรณ์ 14:4
Sister White, as a prophet was illustrating the faithful at the beginning who entered the Most Holy Place by faith, and in so doing she was providing an example of the faithful at the end who enter by faith into the Most Holy Place and then gaze into the ark. What they see illuminated there is the doctrine of the incarnation, the finishing of the at-one-ment. They see the two covering cherubs representing the two Sabbaths of creation and re-creation. They see the 252 on one side of the ark and the 23 on the other and recognize that in agreement with creation and re-creation; 23 represents the marriage of Divinity with humanity, and they see 252 as the symbol of a human’s transformation into a human that is combined with Divinity.
ซิสเตอร์ไวท์ ในฐานะผู้เผยพระวจนะ กำลังใช้อุปมาแสดงถึงบรรดาผู้สัตย์ซื่อในระยะเริ่มแรกซึ่งได้เข้าไปในอภิสุทธิสถานโดยความเชื่อ และโดยการนั้นเอง นางกำลังจัดเตรียมแบบอย่างของบรรดาผู้สัตย์ซื่อในวาระสุดท้าย ผู้ซึ่งเข้าไปโดยความเชื่อสู่อภิสุทธิสถาน แล้วเพ่งดูเข้าไปในหีบพันธสัญญา สิ่งที่พวกเขาเห็นซึ่งได้รับการส่องสว่างอยู่ที่นั่น คือหลักคำสอนเรื่องการทรงรับสภาพมนุษย์ การทำให้ความเป็นหนึ่งเดียวสำเร็จครบถ้วน พวกเขาเห็นเครูบผู้ปกคลุมทั้งสอง อันเป็นตัวแทนของสะบาโตสองประการแห่งการทรงสร้างและการทรงสร้างขึ้นใหม่ พวกเขาเห็น 252 อยู่ด้านหนึ่งของหีบ และ 23 อยู่อีกด้านหนึ่ง และตระหนักว่าโดยสอดคล้องกับการทรงสร้างและการทรงสร้างขึ้นใหม่ 23 เป็นตัวแทนของการสมรสระหว่างความเป็นพระเจ้ากับความเป็นมนุษย์ และพวกเขาเห็น 252 เป็นสัญลักษณ์ของการเปลี่ยนแปลงของมนุษย์คนหนึ่งให้เป็นมนุษย์ที่รวมเข้ากับความเป็นพระเจ้า។
The mercy seat was not to be removed, so for Sister White to look inside was a special revelation, and prophetically the illustration is more for the latter days, than the days in which she lived. By beholding we are changed. The temple test is Christ leading His virgin people into His temple, step by step. Prophetic truths represent the steps along the path that is lightened by the message of the Midnight Cry.
พระที่นั่งกรุณานั้นจะต้องไม่ถูกเคลื่อนย้ายออกไป ดังนั้นการที่ซิสเตอร์ไวท์มองเข้าไปภายในจึงเป็นการสำแดงพิเศษ และในเชิงพยากรณ์ ภาพประกอบนี้มุ่งไปยังยุคสุดท้ายมากกว่ายุคที่นางมีชีวิตอยู่ โดยการเพ่งดูเราจึงได้รับการเปลี่ยนแปลง การทดสอบแห่งพระวิหารคือพระคริสต์ทรงนำชนชาติพรหมจารีของพระองค์เข้าสู่พระวิหารของพระองค์ทีละขั้น ความจริงเชิงพยากรณ์เป็นตัวแทนของบรรดาขั้นตอนตามแนวทางซึ่งได้รับความสว่างจากข่าวสารแห่งเสียงร้องเที่ยงคืน
The Millerite temple of forty-six years is a step.
พระวิหารของพวกมิลเลอไรต์ซึ่งมีระยะเวลาสี่สิบหกปีนั้นเป็นก้าวหนึ่ง.
The human temple of “23,” (male and female, He created them) is a step.
พระวิหารมนุษย์แห่ง “23” (ทรงสร้างเขาให้เป็นชายและหญิง) เป็นขั้นหนึ่ง。
Christ raising His temple in three days is a step.
การที่พระคริสต์ทรงยกพระวิหารของพระองค์ขึ้นในสามวันเป็นขั้นหนึ่ง。
The storehouse is the temple of Malachi.
คลังเก็บนั้นคือพระวิหารในพระธรรมมาลาคี
Nehemiah cleansed the storehouse from the profanation of Tobiah.
เนหะมีย์ชำระห้องเก็บของให้พ้นจากการลบหลู่ของโทบียาห์
That temple was where the high priest Hilkiah discovered the writings of Moses during the revival of king Josiah.
พระวิหารนั้นเป็นสถานที่ที่มหาปุโรหิตฮิลคียาห์ค้นพบข้อเขียนของโมเสสระหว่างการฟื้นฟูในรัชสมัยของกษัตริย์โยสิยาห์
The temple Nehemiah cleansed from profanation is the same temple Christ twice cleansed from it’s “sacrilegious profanation” as Sister White states.
พระวิหารที่เนหะมีย์ชำระให้พ้นจากการลบหลู่นั้น คือพระวิหารเดียวกันกับที่พระคริสต์ทรงชำระถึงสองครั้งให้พ้นจาก “การลบหลู่อันเป็นการหมิ่นประมาทสิ่งศักดิ์สิทธิ์” ดังที่ซิสเตอร์ไวท์ได้กล่าวไว้.
The casket of Miller’s dream was a step.
หีบในความฝันของมิลเลอร์เป็นขั้นบันไดหนึ่งขั้น
Once Christ has led His faithful in the Most Holy Place, He leads them, as represented by Sister White to the ark, raises the mercy seat and allows them to look inside. When they look inside they see both the doctrine of the incarnation and the seventh-day Sabbath is invested with a soft halo. Line upon line those who recognize the doctrines that are “invested with a soft radiance” align with Sister White entering the Most Holy Place by faith and looking into the ark.
เมื่อพระคริสต์ทรงนำผู้สัตย์ซื่อของพระองค์เข้าไปในอภิสุทธิสถานแล้ว พระองค์ทรงนำพวกเขาไปยังหีบพันธสัญญา ดังที่ได้ทรงสำแดงผ่านซิสเตอร์ไวท์ ทรงยกพระที่นั่งกรุณาขึ้น และทรงอนุญาตให้พวกเขามองเข้าไปภายใน เมื่อพวกเขามองเข้าไปภายในนั้น พวกเขาย่อมเห็นว่าทั้งหลักคำสอนเรื่องการทรงรับสภาพมนุษย์และวันสะบาโตวันที่เจ็ดนั้นได้รับการห่อหุ้มด้วยรัศมีอันนุ่มนวล ทีละบรรทัด ผู้ที่ยอมรับหลักคำสอนซึ่ง “ได้รับการห่อหุ้มด้วยรัศมีอันอ่อนละมุน” ย่อมสอดคล้องกับซิสเตอร์ไวท์ในการเข้าไปในอภิสุทธิสถานโดยความเชื่อและมองเข้าไปในหีบพันธสัญญา
The ancient prophets spoke more specifically for the latter days than the days in which they lived. When those ancient prophets themselves become part of the testimony, they represent God’s people in the latter days, and God’s people in the latter days are the one hundred and forty-four thousand. Sister White is perhaps the most important ancient prophet, for all her illustrations represent the alpha history of the omega history of the one hundred and forty-four thousand. All the prophets illustrate the remnant, but Sister White also represents a beginning history that is fulfilled in the ending history—to the very letter.
ผู้เผยพระวจนะในสมัยโบราณได้กล่าวไว้อย่างเฉพาะเจาะจงถึงยุคสุดท้ายมากกว่ายุคสมัยที่พวกเขามีชีวิตอยู่เอง เมื่อผู้เผยพระวจนะโบราณเหล่านั้นเองกลายเป็นส่วนหนึ่งของพยานหลักฐาน พวกเขาย่อมเป็นตัวแทนของประชากรของพระเจ้าในยุคสุดท้าย และประชากรของพระเจ้าในยุคสุดท้ายนั้นก็คือหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน ซิสเตอร์ไวท์อาจเป็นผู้เผยพระวจนะโบราณที่สำคัญที่สุด เพราะภาพประกอบทั้งหมดของท่านเป็นตัวแทนของประวัติศาสตร์อัลฟาของประวัติศาสตร์โอเมกาของหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน ผู้เผยพระวจนะทุกคนล้วนเป็นภาพแทนของชนที่เหลืออยู่ แต่ซิสเตอร์ไวท์ยังเป็นตัวแทนของประวัติศาสตร์แห่งการเริ่มต้นซึ่งสำเร็จครบถ้วนในประวัติศาสตร์แห่งการสิ้นสุด—อย่างตรงตามตัวอักษรทุกประการ.
In the alpha foundational history, Sister White in vision, is taken into the Most Holy Place of the heavenly sanctuary. Once there, the mercy seat upon the ark of the covenant, a seat that was not to be removed, was raised so that Sister White could gaze inside where she saw the Ten Commandments.
ในประวัติศาสตร์รากฐานแห่งอัลฟา ซิสเตอร์ไวท์ในนิมิตได้ถูกพาเข้าไปยังอภิสุทธิสถานแห่งสถานนมัสการในสวรรค์ เมื่อไปถึงที่นั่นแล้ว พระที่นั่งกรุณาซึ่งอยู่เหนือหีบพันธสัญญา อันเป็นพระที่นั่งที่ไม่พึงถูกยกออก ได้ถูกยกขึ้น เพื่อให้ซิสเตอร์ไวท์สามารถเพ่งมองเข้าไปภายใน ซึ่งที่นั่นเธอได้เห็นพระบัญญัติสิบประการ
“In the holiest I saw an ark; on the top and sides of it was purest gold. On each end of the ark was a lovely cherub, with its wings spread out over it. Their faces were turned toward each other, and they looked downward. Between the angels was a golden censer. Above the ark, where the angels stood, was an exceeding bright glory, that appeared like a throne where God dwelt. Jesus stood by the ark, and as the saints’ prayers came up to Him, the incense in the censer would smoke, and He would offer up their prayers with the smoke of the incense to His Father. In the ark was the golden pot of manna, Aaron’s rod that budded, and the tables of stone which folded together like a book. Jesus opened them, and I saw the Ten Commandments written on them with the finger of God. On one table were four, and on the other six. The four on the first table shone brighter than the other six. But the fourth, the Sabbath commandment, shone above them all; for the Sabbath was set apart to be kept in honor of God’s holy name. The holy Sabbath looked glorious—a halo of glory was all around it. I saw that the Sabbath commandment was not nailed to the cross. If it was, the other nine commandments were; and we are at liberty to break them all, as well as to break the fourth. I saw that God had not changed the Sabbath, for He never changes. But the pope had changed it from the seventh to the first day of the week; for he was to change times and laws.” Early Writings, 32.
“ในอภิสุทธิสถาน ข้าพเจ้าเห็นหีบหนึ่ง; ที่ด้านบนและด้านข้างของหีบนั้นเป็นทองคำบริสุทธิ์ที่สุด บนปลายหีบแต่ละด้านมีเครูบที่งดงามองค์หนึ่ง โดยปีกของมันกางคลุมอยู่เหนือหีบนั้น ใบหน้าของพวกมันหันเข้าหากัน และมองลงเบื้องล่าง ระหว่างทูตสวรรค์ทั้งสองมีตะเกียงกำยานทองคำอันหนึ่ง เหนือหีบ ในที่ซึ่งทูตสวรรค์ยืนอยู่นั้น มีพระสิริอันเจิดจ้ายิ่ง ปรากฏประหนึ่งพระที่นั่งซึ่งพระเจ้าทรงสถิตอยู่ พระเยซูประทับยืนอยู่ข้างหีบนั้น และเมื่อคำอธิษฐานของธรรมิกชนลอยขึ้นมาถึงพระองค์ กำยานในตะเกียงกำยานก็มีควันลอยขึ้น และพระองค์ทรงถวายคำอธิษฐานของเขาทั้งหลายพร้อมกับควันกำยานนั้นขึ้นไปยังพระบิดาของพระองค์ ในหีบนั้นมีหม้อมานาทองคำ คทาของอาโรนที่แตกหน่อ และแผ่นศิลาซึ่งพับเข้าหากันดุจหนังสือ พระเยซูทรงเปิดแผ่นศิลานั้น และข้าพเจ้าเห็นพระบัญญัติสิบประการเขียนอยู่บนนั้นด้วยพระหัตถ์ของพระเจ้า บนแผ่นหนึ่งมีสี่ประการ และบนอีกแผ่นหนึ่งมีหกประการ สี่ประการบนแผ่นแรกส่องประกายเจิดจ้ายิ่งกว่าหกประการอีกแผ่นหนึ่ง แต่ประการที่สี่ คือพระบัญญัติเรื่องวันสะบาโต ส่องประกายเหนือกว่าทั้งหมด; เพราะวันสะบาโตได้ถูกแยกไว้ให้รักษาเพื่อถวายเกียรติแด่พระนามบริสุทธิ์ของพระเจ้า วันสะบาโตอันบริสุทธิ์นั้นดูรุ่งโรจน์ยิ่ง—มีรัศมีแห่งพระสิริล้อมรอบอยู่ทั่ว ข้าพเจ้าเห็นว่าพระบัญญัติเรื่องวันสะบาโตมิได้ถูกตรึงไว้ที่กางเขน หากเป็นเช่นนั้น พระบัญญัติอีกเก้าประการก็ย่อมถูกตรึงไว้ด้วย; และเราก็ย่อมมีเสรีที่จะละเมิดพระบัญญัติทั้งหมดนั้นได้ เช่นเดียวกับที่จะละเมิดประการที่สี่ ข้าพเจ้าเห็นว่าพระเจ้ามิได้ทรงเปลี่ยนวันสะบาโต เพราะพระองค์ไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลย แต่สันตะปาปาได้เปลี่ยนวันนั้นจากวันที่เจ็ดเป็นวันแรกของสัปดาห์; เพราะเขาจะเปลี่ยนกาลเวลาและธรรมบัญญัติ” Early Writings, 32.
The doctrine of the seventh-day Sabbath was the alpha doctrine of the foundational history of the Millerite movement that began as the Philadelphian Millerite movement, then transformed unto the Laodicean Millerite movement in 1856, and then unto the Laodicean Seventh-day Adventist Church in 1863. Sister White also identifies the omega doctrine in the history of the latter days, when the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand transforms into the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. The alpha and omega lights are represented by the doctrine of the seventh-day Sabbath and the doctrine of the incarnation.
หลักคำสอนเรื่องวันสะบาโตวันที่เจ็ดเป็นหลักคำสอนอัลฟาแห่งประวัติศาสตร์รากฐานของขบวนการมิลเลอไรต์ ซึ่งเริ่มต้นขึ้นในฐานะขบวนการมิลเลอไรต์แห่งฟีลาเดลเฟีย แล้วแปรเปลี่ยนไปเป็นขบวนการมิลเลอไรต์แห่งเลาดีเซียในปี 1856 และต่อมาเป็นคริสตจักรเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสแห่งเลาดีเซียในปี 1863 ซิสเตอร์ไวท์ยังได้ระบุหลักคำสอนโอเมกาในประวัติศาสตร์แห่งยุคสุดท้าย เมื่อขบวนการเลาดีเซียของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคนแปรเปลี่ยนไปเป็นขบวนการฟีลาเดลเฟียของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน แสงสว่างแห่งอัลฟาและโอเมกาเป็นตัวแทนโดยหลักคำสอนเรื่องวันสะบาโตวันที่เจ็ดและหลักคำสอนเรื่องการทรงรับสภาพมนุษย์
“Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. As they near the close of this earth’s history, their knowledge of Christ, and of the prophecies relating to him, greatly increases. They are of infinite worth in God’s sight; for they are in unity with his Son. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key that unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will be unable to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus, will see light in God’s light.” The Southern Watchman, April 4, 1905.
“บรรดาผู้ที่มีสามัคคีธรรมกับพระเจ้าย่อมดำเนินอยู่ในความสว่างแห่งดวงอาทิตย์แห่งความชอบธรรม พวกเขาไม่ลบหลู่พระผู้ไถ่ของตนด้วยการทำให้วิถีของตนเสื่อมทรามต่อพระพักตร์พระเจ้า ความสว่างจากสวรรค์ส่องลงเหนือพวกเขา เมื่อพวกเขาเข้าใกล้ช่วงอวสานแห่งประวัติศาสตร์ของโลกนี้ยิ่งขึ้น ความรู้ของพวกเขาเกี่ยวกับพระคริสต์ และเกี่ยวกับคำพยากรณ์ทั้งหลายที่สัมพันธ์กับพระองค์ ก็เพิ่มพูนขึ้นอย่างมาก ในสายพระเนตรของพระเจ้า พวกเขามีคุณค่าอย่างหาที่สุดมิได้ เพราะพวกเขาเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันกับพระบุตรของพระองค์ สำหรับพวกเขา พระวจนะของพระเจ้ามีความงดงามและความน่าชื่นชมอย่างหาที่เปรียบมิได้ พวกเขามองเห็นความสำคัญของพระวจนะนั้น ความจริงถูกคลี่คลายแก่พวกเขา หลักคำสอนเรื่องการทรงรับสภาพมนุษย์เปล่งประกายด้วยรัศมีอันอ่อนละมุน พวกเขาเห็นว่าพระคัมภีร์ทรงเป็นกุญแจที่ไขความลี้ลับทั้งปวงและคลี่คลายความยากลำบากทั้งสิ้น บรรดาผู้ที่ไม่เต็มใจรับความสว่างและดำเนินในความสว่างจะไม่สามารถเข้าใจความล้ำลึกแห่งความเป็นพระเจ้าได้ แต่บรรดาผู้ที่มิได้ลังเลที่จะรับกางเขนขึ้นและติดตามพระเยซู จะเห็นความสว่างในความสว่างของพระเจ้า” The Southern Watchman, April 4, 1905.
The “doctrine of the incarnation” is also called the “mystery of godliness.”
“หลักคำสอนเรื่องการทรงรับสภาพมนุษย์” เรียกอีกอย่างหนึ่งว่า “ความล้ำลึกแห่งความเป็นพระเจ้า”
And without controversy great is the mystery of godliness: God was manifest in the flesh, justified in the Spirit, seen of angels, preached unto the Gentiles, believed on in the world, received up into glory. 1 Timothy 3:16.
และโดยปราศจากข้อโต้แย้งใด ๆ ความล้ำลึกแห่งความเป็นพระเจ้าก็ยิ่งใหญ่นัก คือว่า พระเจ้าทรงปรากฏในเนื้อหนัง ทรงได้รับการพิสูจน์ชอบโดยพระวิญญาณ ทรงปรากฏแก่เหล่าทูตสวรรค์ ทรงได้รับการประกาศแก่บรรดาคนต่างชาติ ทรงเป็นที่เชื่อในโลก และทรงถูกรับขึ้นสู่พระสิริ 1 ทิโมธี 3:16
The “mystery” is hidden until the final generation, when the faithful see that the doctrine of the incarnation is the omega of the seventh-day Sabbath.
“ความลี้ลับ” นี้ถูกซ่อนไว้จนถึงคนรุ่นสุดท้าย เมื่อผู้สัตย์ซื่อมองเห็นว่าหลักคำสอนเรื่องการทรงรับสภาพมนุษย์เป็นโอเมกาของวันสะบาโตวันที่เจ็ด
Even the mystery which hath been hid from ages and from generations, but now is made manifest to his saints: To whom God would make known what is the riches of the glory of this mystery among the Gentiles; which is Christ in you, the hope of glory. Colossians 1:26, 27.
แม้กระทั่งความล้ำลึกซึ่งถูกซ่อนไว้ตลอดยุคสมัยและชั่วอายุคนทั้งหลาย แต่บัดนี้ได้ทรงสำแดงแก่ธรรมิกชนของพระองค์แล้ว แก่คนเหล่านั้นพระเจ้าทรงประสงค์จะให้รู้ว่า พระสิริอันมั่งคั่งแห่งความล้ำลึกนี้ท่ามกลางบรรดาคนต่างชาติเป็นเช่นไร ซึ่งก็คือพระคริสต์ในท่านทั้งหลาย อันเป็นความหวังแห่งพระสิริ โคโลสี 1:26, 27
It is fitting that it is Colossians 1:26 that speaks of a “mystery” that “hath been hid,” but that mystery is “made manifest” in the latter days. Prophetic light is made manifest when prophecy is unsealed, as represented in Daniel twelve where at the end of 1,260 days, at the time of the end a prophecy is unsealed. The prophecy that has been hid for generations is unsealed, and the prophecy is the truth which when unsealed is the “glory” that is made known unto the Gentiles at the Sunday law. That mystery is Christ in you the hope of glory, which is accomplished in the days of the sounding of the seventh trumpet.
จึงเป็นสิ่งที่เหมาะสมที่โคโลสี 1:26 กล่าวถึง “ความลึกลับ” ซึ่ง “ได้ถูกซ่อนไว้” แต่ความลึกลับนั้น “ได้ถูกสำแดงให้ปรากฏ” ในวาระสุดท้าย แสงสว่างแห่งคำพยากรณ์ย่อมถูกสำแดงให้ปรากฏเมื่อคำพยากรณ์นั้นถูกแกะผนึก ดังที่เป็นภาพแทนไว้ในดาเนียลบทที่สิบสอง ซึ่งเมื่อสิ้นสุด 1,260 วัน ณ เวลาสุดปลาย คำพยากรณ์บทหนึ่งก็ถูกแกะผนึก คำพยากรณ์ที่ได้ถูกซ่อนไว้ตลอดหลายชั่วอายุคนถูกแกะผนึกออก และคำพยากรณ์นั้นคือความจริง ซึ่งเมื่อถูกแกะผนึกแล้ว ก็เป็น “สง่าราศี” ที่ถูกทำให้เป็นที่รู้แก่บรรดาคนต่างชาติในคราวกฎหมายวันอาทิตย์ ความลึกลับนั้นคือพระคริสต์ในท่าน อันเป็นความหวังแห่งสง่าราศี ซึ่งสำเร็จในสมัยแห่งการเป่าแตรของทูตสวรรค์องค์ที่เจ็ด.
But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.
แต่ในสมัยแห่งเสียงของทูตสวรรค์องค์ที่เจ็ด เมื่อท่านจะเริ่มเป่าแตร ความล้ำลึกของพระเจ้าก็จะสำเร็จ ตามที่พระองค์ได้ทรงประกาศแก่บรรดาผู้รับใช้ของพระองค์คือพวกศาสดาพยากรณ์ วิวรณ์ 10:7
It is only fitting that the voice of the seventh angel began to sound on the tenth day of the seventh month as represented in Revelation 10:7. The seventh angel is also represented as the third woe, and the first two woes were Islam, thus providing two witnesses that the third woe is Islam. The mystery of God is finished when the trumpet of Islam is blowing.
ย่อมเหมาะสมอย่างยิ่งที่เสียงของทูตสวรรค์องค์ที่เจ็ดเริ่มเปล่งขึ้นในวันที่สิบของเดือนที่เจ็ด ดังที่ปรากฏในวิวรณ์ 10:7 ทูตสวรรค์องค์ที่เจ็ดยังถูกแสดงว่าเป็นวิบัติประการที่สามด้วย และวิบัติสองประการแรกคืออิสลาม จึงเป็นพยานสองประการที่ยืนยันว่า วิบัติประการที่สามคืออิสลาม ความล้ำลึกของพระเจ้าสำเร็จสิ้นลงเมื่อแตรแห่งอิสลามกำลังเป่าอยู่
In the history of the seventh trumpet the doctrine of the incarnation, which is the mystery of Christ in you, or the combination of Divinity with humanity, as represented by Christ when He took upon Himself human flesh; the candidates to be among the one hundred and forty-four thousand will be tested as to whether they have the necessary oil and faith to enter into the Most Holy Place. If they hesitate darkness falls upon them, if they follow the Lamb withersoever He goeth, they will be led to look into the ark. In the ark they will find the doctrines of the seventh-day Sabbath and the doctrine of the incarnation.
ในประวัติแห่งแตรใบที่เจ็ด หลักคำสอนเรื่องการทรงรับสภาพมนุษย์ ซึ่งเป็นความล้ำลึกที่ว่า พระคริสต์ทรงอยู่ในท่าน หรือคือการรวมกันของพระลักษณะพระเจ้ากับสภาพมนุษย์ ดังที่ทรงสำแดงโดยพระคริสต์เมื่อพระองค์ทรงรับเอาเนื้อหนังของมนุษย์ไว้กับพระองค์เองนั้น ผู้สมัครที่จะอยู่ในจำนวนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันจะถูกทดสอบว่าเขามีน้ำมันและความเชื่ออันจำเป็นเพื่อจะเข้าไปในอภิสุทธิสถานหรือไม่ หากเขาลังเล ความมืดจะตกลงเหนือเขา หากเขาติดตามพระเมษโปดกไปทุกแห่งที่พระองค์เสด็จไป เขาจะถูกนำให้มองเข้าไปในหีบพันธสัญญา ในหีบพันธสัญญานั้น เขาจะพบหลักคำสอนเรื่องวันสะบาโตวันที่เจ็ด และหลักคำสอนเรื่องการทรงรับสภาพมนุษย์
As significant as these two doctrines are, what I am focusing on is not the alpha and omega lights, but that the prophetess illustrated God’s people entering into the heavenly sanctuary and looking into the ark of the covenant. There must be a point in the history of the one hundred and forty-four thousand, during the latter days, where the one hundred and forty-four thousand are taken into the Most Holy Place to gaze upon the opened ark.
แม้ว่าหลักคำสอนทั้งสองประการนี้จะมีความสำคัญยิ่งเพียงใด สิ่งที่ข้าพเจ้ามุ่งเน้นมิใช่ความสว่างแห่งอัลฟาและโอเมกา แต่คือการที่ผู้เผยพระวจนะหญิงได้พรรณนาถึงประชากรของพระเจ้าว่าได้เข้าไปในสถานนมัสการแห่งสวรรค์และมองเข้าไปในหีบพันธสัญญา ย่อมต้องมีช่วงเวลาหนึ่งในประวัติศาสตร์ของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน ในวาระสุดท้าย ซึ่งคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันนั้นถูกนำเข้าไปในอภิสุทธิสถานเพื่อเพ่งดูหีบที่เปิดออกแล้ว
If you possess the faith to believe the prophets illustrate God’s people in the latter days, along with the faith that Sister White was as much inspired, in every way, as every other prophet in the Bible—then the application I just set forth must be accepted as true. The one hundred and forty-four thousand must follow Christ, by faith into the Most Holy Place, as Sister White says the faithful did on October 22, 1844. There were then two classes manifested, those who refused to enter in by faith, and those who entered in.
หากท่านมีความเชื่อที่จะยอมรับว่าบรรดาผู้เผยพระวจนะแสดงภาพประชากรของพระเจ้าในวาระสุดท้าย และมีความเชื่อด้วยว่าซิสเตอร์ไวท์ได้รับการดลใจมากเท่าเทียมกันทุกประการกับผู้เผยพระวจนะคนอื่นทุกคนในพระคัมภีร์—แล้วการประยุกต์ที่ข้าพเจ้าเพิ่งได้เสนอไว้นั้นจะต้องยอมรับว่าเป็นความจริง คนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันจะต้องติดตามพระคริสต์โดยความเชื่อเข้าไปในอภิสุทธิสถาน ตามที่ซิสเตอร์ไวท์กล่าวว่าบรรดาผู้สัตย์ซื่อได้กระทำเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 ในเวลานั้นได้ปรากฏคนอยู่สองจำพวก คือผู้ที่ปฏิเสธไม่ยอมเข้าไปโดยความเชื่อ และผู้ที่ได้เข้าไปแล้ว
“I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus. Their opposition to the message that foretold His coming placed them where they could not readily receive the strongest evidence that He was the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still farther, to reject and crucify Christ. In doing this they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, which would have taught them the way into the heavenly sanctuary. The rendering of the veil of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by His own blood, to shed upon His disciples the benefits of His atonement. But the Jews were left in total darkness. They lost all the light which they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. The heavenly sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the change. Therefore they could not be benefited by the mediation of Christ in the holy place.
“ข้าพเจ้าได้รับการชี้ให้ย้อนกลับไปยังการประกาศการเสด็จมาครั้งแรกของพระคริสต์ ยอห์นได้ถูกส่งมาในจิตวิญญาณและฤทธิ์เดชของเอลียาห์ เพื่อเตรียมทางสำหรับพระเยซู บรรดาผู้ที่ปฏิเสธคำพยานของยอห์นมิได้รับประโยชน์จากคำสอนของพระเยซู การต่อต้านของพวกเขาต่อข่าวสารที่บอกล่วงหน้าถึงการเสด็จมาของพระองค์ได้ทำให้พวกเขาอยู่ในสภาพที่ไม่อาจรับหลักฐานอันหนักแน่นที่สุดได้โดยง่ายว่า พระองค์ทรงเป็นพระเมสสิยาห์ ซาตานได้นำบรรดาผู้ที่ปฏิเสธข่าวสารของยอห์นให้ก้าวไปไกลยิ่งขึ้น คือถึงกับปฏิเสธและตรึงพระคริสต์บนกางเขน ในการกระทำเช่นนี้ พวกเขาได้วางตนเองไว้ในสภาพที่ไม่อาจรับพระพรในวันเพ็นเทคอสต์ ซึ่งจะได้สอนพวกเขาถึงทางเข้าสู่สถานนมัสการแห่งสวรรค์ การฉีกขาดของม่านในพระวิหารได้แสดงให้เห็นว่าเครื่องบูชาและพิธีบัญญัติของพวกยิวจะไม่ได้รับการยอมรับอีกต่อไป เครื่องบูชาอันยิ่งใหญ่ได้ถูกถวายแล้วและได้รับการยอมรับแล้ว และพระวิญญาณบริสุทธิ์ซึ่งเสด็จลงมาในวันเพ็นเทคอสต์ได้นำความคิดของเหล่าสาวกจากสถานนมัสการฝ่ายโลกไปสู่สถานนมัสการแห่งสวรรค์ ที่ซึ่งพระเยซูได้เสด็จเข้าไปด้วยพระโลหิตของพระองค์เอง เพื่อประทานผลประโยชน์แห่งการลบมลทินบาปของพระองค์แก่เหล่าสาวกของพระองค์ แต่พวกยิวถูกปล่อยไว้ในความมืดมิดอย่างสิ้นเชิง พวกเขาได้สูญเสียความสว่างทั้งสิ้นซึ่งพวกเขาอาจมีได้เกี่ยวกับแผนการแห่งความรอด และยังคงไว้วางใจในเครื่องสัตวบูชาและเครื่องถวายที่ไร้ประโยชน์ของตน สถานนมัสการแห่งสวรรค์ได้เข้ามาแทนที่สถานนมัสการฝ่ายโลกแล้ว กระนั้นพวกเขาก็ไม่มีความรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงนั้น เพราะฉะนั้นพวกเขาจึงไม่อาจได้รับประโยชน์จากการทรงเป็นคนกลางของพระคริสต์ในอภิสุทธิสถาน”
“Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 259–261.
“คนเป็นอันมากมองดูแนวทางที่พวกยิวได้ดำเนินไปในการปฏิเสธและตรึงพระคริสต์บนกางเขนด้วยความสยดสยอง; และเมื่อเขาอ่านประวัติแห่งการทารุณอันน่าอัปยศที่กระทำต่อพระองค์ เขาก็คิดว่าตนรักพระองค์ และคงจะไม่ปฏิเสธพระองค์อย่างที่เปโตรได้กระทำ หรือจะไม่ตรึงพระองค์บนกางเขนอย่างที่พวกยิวได้กระทำ แต่พระเจ้าผู้ทรงอ่านจิตใจของทุกคน ได้ทรงนำความรักที่เขาอ้างว่ามีต่อพระเยซูนั้นเข้าสู่การทดสอบ สวรรค์ทั้งมวลเฝ้าดูด้วยความสนใจอย่างลึกซึ้งต่อการตอบรับข่าวของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่ง แต่หลายคนที่อ้างว่ารักพระเยซู และหลั่งน้ำตาเมื่ออ่านเรื่องราวของกางเขน กลับเยาะเย้ยข่าวดีเรื่องการเสด็จมาของพระองค์ แทนที่จะรับข่าวสารนั้นด้วยความยินดี เขากลับประกาศว่าเป็นความลวง คนเหล่านั้นเกลียดชังบรรดาผู้ที่รักการปรากฏของพระองค์ และขับเขาออกจากคริสตจักร ผู้ที่ปฏิเสธข่าวสารแรกย่อมไม่ได้รับประโยชน์จากข่าวสารที่สอง; และเขาก็มิได้รับประโยชน์จากเสียงร้องยามเที่ยงคืนด้วย ซึ่งมีขึ้นเพื่อเตรียมเขาให้เข้าสู่สถานบริสุทธิ์ที่สุดแห่งสถานนมัสการในสวรรค์พร้อมกับพระเยซูโดยความเชื่อ และด้วยการปฏิเสธข่าวสารสองประการแรกนั้น เขาได้ทำให้ความเข้าใจของตนมืดมนลงจนไม่อาจเห็นความสว่างใด ๆ ในข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สาม ซึ่งชี้ทางเข้าสู่สถานบริสุทธิ์ที่สุด ข้าพเจ้าเห็นว่า เช่นเดียวกับที่พวกยิวได้ตรึงพระเยซูบนกางเขน คริสตจักรทั้งหลายแต่เพียงในนามก็ได้ตรึงข่าวสารเหล่านี้บนกางเขนเช่นกัน และเพราะฉะนั้นเขาจึงไม่มีความรู้เรื่องทางเข้าสู่สถานบริสุทธิ์ที่สุด และไม่อาจได้รับประโยชน์จากการทรงวิงวอนของพระเยซู ณ ที่นั้น เช่นเดียวกับพวกยิวที่ถวายเครื่องบูชาอันไร้ประโยชน์ของตน เขาทั้งหลายก็ถวายคำอธิษฐานอันไร้ประโยชน์ของตนขึ้นไปยังห้องซึ่งพระเยซูได้ทรงละจากไปแล้ว; และซาตานซึ่งพอใจในความลวงนั้น ก็สวมลักษณะทางศาสนา และชักนำความคิดของคริสเตียนที่เพียงอ้างตนเหล่านี้ให้ไปหาตัวมันเอง โดยกระทำการด้วยฤทธิ์อำนาจของมัน ด้วยหมายสำคัญของมัน และด้วยการอัศจรรย์ลวงทั้งหลาย เพื่อผูกมัดเขาไว้ในบ่วงแร้วของมัน” Early Writings, 259–261.
Sister White identifies the progressive testing process of John the Baptist and Christ’s history that ended with the Jews being in total darkness in order to illustrate the same history in the time of the Millerites, which is the alpha history of Sister White; the ancient prophetess of the latter days. The life-or-death test in the beginning was over entering into the Most Holy Place or refusing to do so. To refuse to do so produced the same darkness upon the rebels of Millerite history that had come upon the rebellious Jews in the history of Christ.
ซิสเตอร์ไวท์ชี้ให้เห็นถึงกระบวนการทดสอบที่ดำเนินไปเป็นลำดับในประวัติของยอห์นผู้ให้บัพติศมาและของพระคริสต์ ซึ่งลงเอยด้วยการที่พวกยิวตกอยู่ในความมืดมิดโดยสิ้นเชิง เพื่อใช้เป็นภาพประกอบของประวัติเดียวกันในสมัยของพวกมิลเลอไรต์ อันเป็นประวัติอัลฟาของซิสเตอร์ไวท์ ผู้เผยพระวจนะหญิงแห่งยุคสุดท้าย การทดสอบที่เป็นความเป็นความตายในเบื้องต้นนั้นอยู่ที่การเข้าไปในอภิสุทธิสถานหรือการปฏิเสธที่จะเข้าไป การปฏิเสธเช่นนั้นก่อให้เกิดความมืดมิดแบบเดียวกันเหนือพวกกบฏในประวัติของมิลเลอไรต์ดังที่ได้มาถึงพวกยิวผู้กบฏในประวัติของพระคริสต์।
Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing; so, when Sister White was taken into the Most Holy Place and gazed upon the open ark, in connection with the test of October 22, 1844, it identifies that the one hundred and forty-four thousand will be tested upon following the Lamb into the Most Holy Place or going into perfect eternal darkness. This fact is premised upon a faith that understands the ancient prophets are illustrating God’s latter-day people when they themselves become part of the recorded testimony. Sister White illustrates both classes.
พระเยซูทรงใช้การเริ่มต้นของสิ่งหนึ่งเพื่อเป็นภาพประกอบของจุดจบของสิ่งนั้นอยู่เสมอ ดังนั้น เมื่อซิสเตอร์ไวท์ถูกนำเข้าไปยังอภิสุทธิสถานและเพ่งดูหีบพันธสัญญาที่เปิดอยู่ โดยเชื่อมโยงกับบททดสอบแห่งวันที่ 22 ตุลาคม 1844 นั่นย่อมบ่งชี้ว่า ชนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันจะต้องถูกทดสอบในเรื่องการติดตามพระเมษโปดกเข้าไปในอภิสุทธิสถาน หรือมิฉะนั้นก็จะเข้าสู่ความมืดอันสมบูรณ์และเป็นนิตย์ ข้อเท็จจริงนี้ตั้งอยู่บนมูลฐานแห่งความเชื่อที่เข้าใจว่าผู้พยากรณ์ในสมัยโบราณกำลังเป็นภาพประกอบถึงชนชาติของพระเจ้าในยุคสุดท้าย เมื่อพวกเขาเองกลายเป็นส่วนหนึ่งของพยานหลักฐานที่ถูกบันทึกไว้ ซิสเตอร์ไวท์เป็นภาพประกอบของทั้งสองจำพวก.
“While in this state of despondency I had a dream that made a deep impression upon my mind. I dreamed of seeing a temple, to which many persons were flocking. Only those who took refuge in that temple would be saved when time should close. All who remained outside would be forever lost. The multitudes without who were going about their various ways, derided and ridiculed those who were entering the temple, and told them that this plan of safety was a cunning deception, that in fact there was no danger whatever to avoid. They even laid hold of some to prevent them from hastening within the walls.
“ขณะที่ข้าพเจ้าอยู่ในสภาพแห่งความสิ้นหวังหดหู่นี้ ข้าพเจ้าได้มีความฝันซึ่งประทับใจในจิตใจของข้าพเจ้าอย่างลึกซึ้ง ข้าพเจ้าฝันว่าได้เห็นพระวิหารแห่งหนึ่ง ซึ่งมีผู้คนจำนวนมากกำลังหลั่งไหลเข้าไป มีเพียงผู้ที่เข้าไปลี้ภัยอยู่ในพระวิหารนั้นเท่านั้นที่จะได้รับความรอดเมื่อกาลเวลาสิ้นสุดลง ทุกคนที่ยังคงอยู่นอกนั้นจะพินาศไปเป็นนิตย์ มหาชนที่อยู่นอกนั้นซึ่งต่างดำเนินไปตามวิถีทางอันหลากหลายของตน ได้เยาะเย้ยและเย้ยหยันผู้ที่กำลังเข้าไปในพระวิหาร และกล่าวแก่เขาทั้งหลายว่า แผนการแห่งความปลอดภัยนี้เป็นกลอุบายอันแยบคาย ที่แท้จริงแล้วหาได้มีอันตรายใด ๆ ให้ต้องหลีกเลี่ยงไม่ พวกเขาถึงกับเข้าจับบางคนไว้เพื่อขัดขวางมิให้รีบเร่งเข้าไปภายในกำแพงนั้น”
“Fearing to be ridiculed, I thought best to wait until the multitude dispersed, or until I could enter unobserved by them. But the numbers increased instead of diminishing, and fearful of being too late, I hastily left my home and pressed through the crowd. In my anxiety to reach the temple I did not notice or care for the throng that surrounded me. On entering the building, I saw that the vast temple was supported by one immense pillar, and to this was tied a lamb all mangled and bleeding. We who were present seemed to know that this lamb had been torn and bruised on our account. All who entered the temple must come before it and confess their sins.
“ด้วยเกรงว่าจะถูกเยาะเย้ย ข้าพเจ้าจึงเห็นควรรอจนกว่าฝูงชนจะสลายตัวไป หรือจนกว่าข้าพเจ้าจะสามารถเข้าไปได้โดยที่พวกเขาไม่ทันสังเกตเห็น แต่แทนที่จำนวนคนจะลดน้อยลงกลับเพิ่มขึ้น และด้วยความหวาดกลัวว่าจะสายเกินไป ข้าพเจ้าจึงรีบออกจากบ้านและเบียดฝ่าฝูงชนไป ในความกระวนกระวายที่จะไปให้ถึงพระวิหารนั้น ข้าพเจ้ามิได้สังเกตหรือใส่ใจฝูงชนที่ห้อมล้อมอยู่รอบตัว เมื่อเข้าไปในอาคาร ข้าพเจ้าเห็นว่าพระวิหารอันโอฬารนั้นตั้งอยู่ได้ด้วยเสาใหญ่มหึมาต้นเดียว และที่เสานั้นมีลูกแกะตัวหนึ่งถูกผูกไว้ อยู่ในสภาพแหลกเหลวและชุ่มไปด้วยเลือด พวกเราผู้ที่อยู่ ณ ที่นั้นดูประหนึ่งรู้กันอยู่ว่าลูกแกะตัวนี้ได้ถูกฉีกทึ้งและฟกช้ำเพราะเห็นแก่พวกเรา ทุกคนที่เข้าไปในพระวิหารจะต้องมาปรากฏต่อหน้าลูกแกะนั้นและสารภาพบาปของตน”
“Just before the lamb were elevated seats, upon which sat a company looking very happy. The light of heaven seemed to shine upon their faces, and they praised God and sang songs of glad thanksgiving that seemed like the music of the angels. These were they who had come before the lamb, confessed their sins, received pardon, and were now waiting in glad expectation of some joyful event.
“ตรงหน้าพระเมษโปดกนั้นมีที่นั่งยกสูงอยู่ บนที่นั่งนั้นมีคนหมู่หนึ่งนั่งอยู่ ดูมีความสุขยิ่งนัก แสงสว่างแห่งสวรรค์ดูประหนึ่งส่องฉายอยู่บนใบหน้าของเขาเหล่านั้น และพวกเขาได้สรรเสริญพระเจ้าและขับร้องบทเพลงแห่งการขอบพระคุณด้วยความชื่นบาน ซึ่งฟังประหนึ่งเป็นดุจดนตรีของเหล่าทูตสวรรค์ คนเหล่านี้คือผู้ที่ได้มาหาพระเมษโปดกก่อนแล้ว สารภาพบาปของตน ได้รับการอภัยโทษ และบัดนี้กำลังรอคอยด้วยความชื่นชมยินดีถึงเหตุการณ์อันน่ายินดีบางประการหนึ่ง”
“Even after I had entered the building, a fear came over me, and a sense of shame that I must humble myself before these people. But I seemed compelled to move forward, and was slowly making my way around the pillar in order to face the lamb, when a trumpet sounded, the temple shook, shouts of triumph arose from the assembled saints, an awful brightness illuminated the building, then all was intense darkness. The happy people had all disappeared with the brightness, and I was left alone in the silent horror of night. I awoke in agony of mind and could hardly convince myself that I had been dreaming. It seemed to me that my doom was fixed, that the Spirit of the Lord had left me, never to return.
“แม้ภายหลังข้าพเจ้าได้เข้าไปในอาคารนั้นแล้ว ความหวาดกลัวก็เข้าครอบงำข้าพเจ้า พร้อมทั้งความรู้สึกละอายว่า ข้าพเจ้าจำต้องถ่อมตนลงต่อหน้าคนเหล่านี้ แต่ดูประหนึ่งว่าข้าพเจ้าถูกบังคับให้ก้าวต่อไป และกำลังค่อย ๆ เคลื่อนอ้อมเสาเพื่อจะหันหน้าเข้าหาลูกแกะนั้นอยู่ เมื่อเสียงแตรดังขึ้น พระวิหารก็สั่นสะเทือน เสียงโห่ร้องแห่งชัยชนะก็ดังขึ้นจากบรรดาวิสุทธิชนที่ชุมนุมกันอยู่ แสงสว่างอันน่าสะพรึงกลัวก็ส่องสว่างทั่วทั้งอาคาร แล้วทุกสิ่งก็ตกอยู่ในความมืดมิดอย่างที่สุด ผู้คนที่เปี่ยมสุขเหล่านั้นล้วนหายไปพร้อมกับแสงสว่างนั้น และข้าพเจ้าก็ถูกทิ้งไว้เพียงลำพังท่ามกลางความสยดสยองอันเงียบงันแห่งราตรี ข้าพเจ้าสะดุ้งตื่นขึ้นด้วยความทุกข์ระทมในจิตใจ และแทบไม่อาจทำให้ตนเองเชื่อได้ว่าข้าพเจ้าเพียงแต่กำลังฝันไป ดูประหนึ่งว่า ชะตากรรมของข้าพเจ้าได้ถูกกำหนดไว้แน่นอนแล้ว ว่าพระวิญญาณขององค์พระผู้เป็นเจ้าได้จากข้าพเจ้าไป และจะไม่มีวันกลับคืนมาอีกเลย”
“Soon after this I had another dream. I seemed to be sitting in abject despair with my face in my hands, reflecting like this: If Jesus were upon earth, I would go to Him, throw myself at His feet, and tell Him all my sufferings. He would not turn away from me, He would have mercy upon me, and I would love and serve Him always. Just then the door opened, and a person of beautiful form and countenance entered. He looked upon me pitifully and said: ‘Do you wish to see Jesus? He is here, and you can see Him if you desire it. Take everything you possess and follow me.’
“ไม่นานหลังจากนี้ ข้าพเจ้าก็มีความฝันอีกครั้งหนึ่ง ดูประหนึ่งว่าข้าพเจ้านั่งอยู่ในความสิ้นหวังอย่างที่สุด เอามือกุมหน้า พลางครุ่นคิดดังนี้ว่า: ถ้าพระเยซูทรงอยู่บนแผ่นดินโลก ข้าพเจ้าจะไปหาพระองค์ จะทอดกายลงแทบพระบาทของพระองค์ และจะทูลพระองค์ถึงความทุกข์ทั้งสิ้นของข้าพเจ้า พระองค์จะไม่ทรงหันหนีจากข้าพเจ้า พระองค์จะทรงพระเมตตาต่อข้าพเจ้า และข้าพเจ้าจะรักและปรนนิบัติรับใช้พระองค์ตลอดไป ทันใดนั้นประตูก็เปิดออก และบุคคลผู้หนึ่งซึ่งมีรูปร่างและใบหน้าอันงดงามก็เข้ามา เขามองดูข้าพเจ้าด้วยความสงสารและกล่าวว่า ‘ท่านปรารถนาจะเห็นพระเยซูหรือ? พระองค์ประทับอยู่ที่นี่ และท่านสามารถเห็นพระองค์ได้ หากท่านปรารถนา จงนำทุกสิ่งที่ท่านมีและตามเรามา’”
“I heard this with unspeakable joy, and gladly gathered up all my little possessions, every treasured trinket, and followed my guide. He led me to a steep and apparently frail stairway. As I commenced to ascend the steps, he cautioned me to keep my eyes fixed upward, lest I should grow dizzy and fall. Many others who were climbing the steep ascent fell before gaining the top.
“ข้าพเจ้าได้ยินสิ่งนี้ด้วยความชื่นชมยินดีซึ่งไม่อาจพรรณนาได้ และได้รวบรวมทรัพย์สมบัติเล็กน้อยทั้งสิ้นของข้าพเจ้าไว้ด้วยความยินดี รวมทั้งของล้ำค่าชิ้นเล็กชิ้นน้อยทุกชิ้น แล้วติดตามผู้นำทางของข้าพเจ้าไป เขานำข้าพเจ้าไปยังบันไดที่สูงชันและดูประหนึ่งว่าเปราะบาง ขณะเมื่อข้าพเจ้าเริ่มก้าวขึ้นบันไดนั้น เขาได้เตือนข้าพเจ้าให้เพ่งสายตาไว้เบื้องบน เกรงว่าข้าพเจ้าจะเวียนศีรษะและพลัดตกลงมา หลายคนอื่น ๆ ซึ่งกำลังปีนขึ้นไปตามทางชันนั้น ได้ตกลงมาก่อนจะถึงยอด”
“Finally we reached the last step, and stood before a door. Here my guide directed me to leave all the things that I had brought with me. I cheerfully laid them down; he then opened the door and bade me enter. In a moment I stood before Jesus. There was no mistaking that beautiful countenance. That expression of benevolence and majesty could belong to no other. As His gaze rested upon me, I knew at once that He was acquainted with every circumstance of my life and all my inner thoughts and feelings.
“ในที่สุดเราก็มาถึงขั้นสุดท้าย และยืนอยู่ต่อหน้าประตูบานหนึ่ง ที่นี่ผู้นำทางของข้าพเจ้าได้กำชับให้ข้าพเจ้าวางสิ่งทั้งปวงที่ข้าพเจ้าได้นำติดตัวมาด้วย ข้าพเจ้าก็วางสิ่งเหล่านั้นลงด้วยความยินดี จากนั้นเขาจึงเปิดประตูและบอกให้ข้าพเจ้าเข้าไป ในชั่วขณะหนึ่ง ข้าพเจ้าก็ยืนอยู่เบื้องพระพักตร์พระเยซู เป็นไปไม่ได้เลยที่จะจำพระพักตร์อันงดงามนั้นผิด พระพักตร์ซึ่งทรงสำแดงทั้งพระเมตตากรุณาและพระบารมีนั้นจะเป็นของผู้ใดอื่นไปไม่ได้ เมื่อสายพระเนตรของพระองค์ทอดมาที่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็รู้ทันทีว่าพระองค์ทรงทราบทุกเหตุการณ์แห่งชีวิตของข้าพเจ้า ตลอดจนความคิดและความรู้สึกภายในทั้งสิ้นของข้าพเจ้า”
“I tried to shield myself from His gaze, feeling unable to endure His searching eyes, but He drew near with a smile, and, laying His hand upon my head, said: ‘Fear not.’ The sound of His sweet voice thrilled my heart with a happiness it had never before experienced. I was too joyful to utter a word, but, overcome with emotion, sank prostrate at His feet. While I was lying helpless there, scenes of beauty and glory passed before me, and I seemed to have reached the safety and peace of heaven. At length my strength returned, and I arose. The loving eyes of Jesus were still upon me, and His smile filled my soul with gladness. His presence filled me with a holy reverence and an inexpressible love.
“ข้าพเจ้าพยายามปกป้องตนเองจากสายพระเนตรของพระองค์ เพราะรู้สึกว่าตนไม่อาจทนต่อพระเนตรที่หยั่งลึกค้นใจนั้นได้ แต่พระองค์เสด็จเข้ามาใกล้พร้อมด้วยรอยยิ้ม และเมื่อทรงวางพระหัตถ์บนศีรษะของข้าพเจ้าแล้ว จึงตรัสว่า: ‘อย่ากลัวเลย’ สำเนียงแห่งพระสุรเสียงอันอ่อนหวานของพระองค์ทำให้ดวงใจของข้าพเจ้าสั่นสะท้านด้วยความสุขที่ไม่เคยประสบมาก่อน ข้าพเจ้ามีความชื่นชมยินดีจนไม่อาจเปล่งถ้อยคำใดออกมาได้ แต่เมื่อถูกครอบงำด้วยความซาบซึ้งใจ จึงทรุดลงหมอบราบแทบพระบาทของพระองค์ ขณะที่ข้าพเจ้านอนอยู่ ณ ที่นั้นอย่างหมดเรี่ยวแรง ภาพแห่งความงดงามและสง่าราศีก็ผ่านไปต่อหน้าข้าพเจ้า และข้าพเจ้ารู้สึกราวกับได้ไปถึงความปลอดภัยและสันติสุขแห่งสวรรค์แล้ว ในที่สุดกำลังของข้าพเจ้าก็กลับคืนมา และข้าพเจ้าลุกขึ้น พระเนตรอันเปี่ยมด้วยความรักของพระเยซูยังคงทอดอยู่บนข้าพเจ้า และรอยยิ้มของพระองค์ก็เติมดวงวิญญาณของข้าพเจ้าให้เต็มด้วยความชื่นบาน การทรงสถิตอยู่ของพระองค์ทำให้ข้าพเจ้าเต็มเปี่ยมด้วยความยำเกรงอันบริสุทธิ์และความรักที่ไม่อาจพรรณนาได้”
“My guide now opened the door, and we both passed out. He bade me take up again all the things I had left without. This done, he handed me a green cord coiled up closely. This he directed me to place next my heart, and when I wished to see Jesus, take it from my bosom and stretch it to the utmost. He cautioned me not to let it remain coiled for any length of time, lest it should become knotted and difficult to straighten. I placed the cord near my heart and joyfully descended the narrow stairs, praising the Lord and telling all whom I met where they could find Jesus. This dream gave me hope. The green cord represented faith to my mind, and the beauty and simplicity of trusting in God began to dawn upon my soul.” Testimonies, volume 1, 27–29.
“บัดนี้ผู้นำทางของข้าพเจ้าได้เปิดประตู และเราทั้งสองก็ออกไปด้วยกัน เขาบอกให้ข้าพเจ้าเก็บสิ่งของทั้งปวงที่ข้าพเจ้าได้วางทิ้งไว้ภายนอกขึ้นมาอีกครั้ง ครั้นทำเช่นนั้นแล้ว เขาก็ยื่นเชือกสีเขียวเส้นหนึ่งซึ่งขดไว้อย่างแน่นให้แก่ข้าพเจ้า เขาสั่งให้ข้าพเจ้าวางมันไว้ชิดใจ และเมื่อใดที่ข้าพเจ้าปรารถนาจะเห็นพระเยซู ก็ให้หยิบมันออกจากอกของข้าพเจ้าแล้วเหยียดออกให้สุด เขาเตือนข้าพเจ้าว่าอย่าปล่อยให้มันคงอยู่ในสภาพขดเป็นเวลานาน มิฉะนั้นมันอาจพันกันเป็นปมและยากที่จะคลี่ให้ตรง ข้าพเจ้าวางเชือกนั้นไว้ใกล้ใจ และลงบันไดแคบ ๆ อย่างเปี่ยมด้วยความชื่นชมยินดี สรรเสริญองค์พระผู้เป็นเจ้า และบอกแก่ทุกคนที่ข้าพเจ้าพบว่าพวกเขาจะพบพระเยซูได้ที่ไหน ความฝันนี้ได้ให้ความหวังแก่ข้าพเจ้า ในความคิดของข้าพเจ้า เชือกสีเขียวนั้นเป็นสัญลักษณ์แทนความเชื่อ และความงดงามกับความเรียบง่ายแห่งการวางใจในพระเจ้าเริ่มฉายแสงขึ้นในจิตวิญญาณของข้าพเจ้า” Testimonies, volume 1, 27–29.
From the end of the Exeter camp meeting on August 17 unto October 22 in 1844 was sixty-six days. Those sixty-six days represent the period of the proclamation of the Midnight Cry, and in the context of the parable of the ten virgins those that then proclaimed the message represent those who had oil, and those who did not then proclaim the message had no oil.
ตั้งแต่สิ้นสุดการประชุมค่ายที่เอ็กซีเตอร์ในวันที่ 17 สิงหาคม จนถึงวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 เป็นเวลาหกสิบหกวัน หกสิบหกวันนี้เป็นสัญลักษณ์แทนช่วงเวลาแห่งการประกาศเสียงร้องเที่ยงคืน และในบริบทของอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคนนั้น ผู้ที่ประกาศข่าวสารในเวลานั้นเป็นตัวแทนของผู้ที่มีน้ำมัน ส่วนผู้ที่มิได้ประกาศข่าวสารในเวลานั้นก็ไม่มีน้ำมัน
In the parable, the marriage took place at the beginning of the tarrying time. The legal marriage took place and then everyone went home and waited until the groom’s father decided if it was acceptable to consummate the marriage. Infidelity between the first marriage and the second ceremony at midnight was considered adultery. The tarrying time was based upon the father of the groom waiting to see what happened to the bride over a period of time. Was she pregnant?
ในอุปมา การสมรสได้เกิดขึ้น ณ จุดเริ่มต้นของช่วงเวลาแห่งการคอยนั้น การสมรสตามกฎหมายได้เกิดขึ้นแล้ว จากนั้นทุกคนก็กลับบ้านและรอคอยจนกว่าบิดาของเจ้าบ่าวจะตัดสินว่าควรให้การสมรสสมบูรณ์โดยการอยู่ร่วมกันฉันสามีภรรยาหรือไม่ การนอกใจระหว่างการสมรสครั้งแรกกับพิธีครั้งที่สองในเวลาเที่ยงคืนนั้นถือว่าเป็นการล่วงประเวณี ช่วงเวลาแห่งการคอยนั้นขึ้นอยู่กับการที่บิดาของเจ้าบ่าวเฝ้าดูว่ามีสิ่งใดเกิดขึ้นกับเจ้าสาวตลอดช่วงระยะเวลาหนึ่ง นางตั้งครรภ์หรือไม่?
When the father decided all was well, the midnight procession began, and it began at night to avoid the oppressive heat in the daytime of Palestine. For this reason, the bride’s attendants, the virgins of the parable, were required to have their own lantern and supply of oil waiting for the midnight cry announcing that the procession to the marriage was under way, for it was to take place at night. At Exeter the midnight cry arrived and you either had enough oil ready for the procession or you didn’t.
เมื่อบิดาตัดสินว่า ทุกสิ่งพร้อมแล้ว ขบวนแห่ยามเที่ยงคืนก็เริ่มต้นขึ้น และที่เริ่มในเวลากลางคืนนั้นก็เพื่อหลีกเลี่ยงความร้อนอันกดดันของเวลากลางวันในแผ่นดินปาเลสไตน์ ด้วยเหตุนี้ เพื่อนเจ้าสาว คือหญิงพรหมจารีในคำอุปมานั้น จึงจำเป็นต้องมีโคมของตนเองและมีน้ำมันสำรองเตรียมไว้ คอยการร้องประกาศในยามเที่ยงคืนว่า ขบวนไปสู่งานสมรสได้เริ่มขึ้นแล้ว เพราะเหตุการณ์นี้จะเกิดขึ้นในเวลากลางคืน ที่เอ็กซีเตอร์ เสียงร้องยามเที่ยงคืนก็มาถึง และไม่ว่าท่านจะมีน้ำมันเพียงพอพร้อมสำหรับขบวนนั้น หรือไม่มี ก็เป็นไปตามนั้น
When they left Exeter with the message they were illustrating a people who were sealed. Some had enough oil to make into the marriage on October 22, 1844, and some didn’t. Those sixty-six-days represent a period of time when God’s people are sealed unto the closed door of the Sunday law. If they had the proper amount of oil they entered by faith into the Most Holy Place. Sister White illustrated God’s people entering into the Most Holy Place in the latter days, and in her alpha history it was a life-or-death test that was involved with entering into the Most Holy Place by faith. In the latter days the one hundred and forty-four thousand will be tested as to whether they will enter into the Most Holy Place by faith. It is once again a life-or-death test.
เมื่อพวกเขาออกจากเอ็กซีเตอร์พร้อมด้วยข่าวสารนั้น พวกเขากำลังเป็นภาพประกอบของประชากรผู้ได้รับการผนึกแล้ว บางคนมีน้ำมันเพียงพอที่จะเข้าไปสู่พิธีสมรสในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 และบางคนไม่มี ช่วงเวลาหกสิบหกวันนั้นเป็นตัวแทนของระยะเวลาหนึ่งที่ประชากรของพระเจ้าถูกผนึกไว้สู่ประตูที่ปิดแห่งกฎหมายวันอาทิตย์ หากพวกเขามีน้ำมันในปริมาณที่ถูกต้อง พวกเขาก็เข้าสู่สถานอภิสุทธิสถานโดยความเชื่อ ซิสเตอร์ไวต์ได้แสดงให้เห็นภาพของประชากรของพระเจ้าที่เข้าสู่สถานอภิสุทธิสถานในวาระสุดท้าย และในประวัติศาสตร์อัลฟาของเธอ การเข้าสู่สถานอภิสุทธิสถานโดยความเชื่อนั้นเป็นบททดสอบถึงชีวิตหรือความตาย ในวาระสุดท้าย ผู้หนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันจะถูกทดสอบว่าพวกเขาจะเข้าสู่สถานอภิสุทธิสถานโดยความเชื่อหรือไม่ นี่เป็นบททดสอบถึงชีวิตหรือความตายอีกครั้งหนึ่ง
We will continue these things in the next article.
เราจะดำเนินเรื่องเหล่านี้ต่อไปในบทความถัดไป
“In the cleansing of the temple, Jesus was announcing His mission as the Messiah, and entering upon His work. That temple, erected for the abode of the divine Presence, was designed to be an object lesson for Israel and for the world. From eternal ages it was God’s purpose that every created being, from the bright and holy seraph to man, should be a temple for the indwelling of the Creator. Because of sin, humanity ceased to be a temple for God. Darkened and defiled by evil, the heart of man no longer revealed the glory of the Divine One. But by the incarnation of the Son of God, the purpose of Heaven is fulfilled. God dwells in humanity, and through saving grace the heart of man becomes again His temple. God designed that the temple at Jerusalem should be a continual witness to the high destiny open to every soul. But the Jews had not understood the significance of the building they regarded with so much pride. They did not yield themselves as holy temples for the Divine Spirit. The courts of the temple at Jerusalem, filled with the tumult of unholy traffic, represented all too truly the temple of the heart, defiled by the presence of sensual passion and unholy thoughts.
“ในการชำระพระวิหารนั้น พระเยซูทรงประกาศพระราชกิจของพระองค์ในฐานะพระเมสสิยาห์ และทรงเริ่มต้นเข้าสู่พระราชกิจของพระองค์ พระวิหารนั้น ซึ่งได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นที่ประทับของการทรงสถิตแห่งพระเจ้า ถูกกำหนดไว้ให้เป็นบทเรียนเชิงสัญลักษณ์แก่ชนชาติอิสราเอลและแก่โลก ตั้งแต่นิรันดรกาลมาแล้ว พระประสงค์ของพระเจ้าคือให้สรรพชีวิตทั้งปวงที่ทรงสร้างขึ้น ตั้งแต่เสราฟผู้รุ่งโรจน์และบริสุทธิ์จนถึงมนุษย์ เป็นพระวิหารสำหรับการสถิตอยู่ภายในของพระผู้สร้าง เพราะบาป มนุษยชาติจึงเลิกเป็นพระวิหารสำหรับพระเจ้า จิตใจของมนุษย์ซึ่งถูกความชั่วทำให้มืดมนและเป็นมลทิน มิได้สะท้อนพระสิริขององค์พระผู้เป็นเจ้าอีกต่อไป แต่โดยการทรงรับสภาพมนุษย์ของพระบุตรของพระเจ้า พระประสงค์แห่งสวรรค์ก็สำเร็จครบถ้วน พระเจ้าทรงสถิตในมนุษยชาติ และโดยพระคุณแห่งความรอด จิตใจของมนุษย์จึงกลับมาเป็นพระวิหารของพระองค์อีกครั้งหนึ่ง พระเจ้าทรงกำหนดให้พระวิหาร ณ กรุงเยรูซาเล็มเป็นพยานอย่างต่อเนื่องถึงจุดหมายปลายทางอันสูงส่งที่เปิดไว้สำหรับทุกดวงจิต แต่พวกยิวหาได้เข้าใจความหมายของอาคารซึ่งพวกเขาภาคภูมิใจนักนั้นไม่ พวกเขามิได้ถวายตนเป็นพระวิหารอันบริสุทธิ์สำหรับพระวิญญาณของพระเจ้า ลานพระวิหาร ณ กรุงเยรูซาเล็ม ซึ่งเต็มไปด้วยความอื้ออึงของการค้าขายอันไม่บริสุทธิ์ เป็นภาพแทนอย่างแท้จริงยิ่งนักของพระวิหารแห่งจิตใจ ซึ่งถูกทำให้เป็นมลทินด้วยการสถิตอยู่ของตัณหาแห่งเนื้อหนังและความคิดอันไม่บริสุทธิ์”
“In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.
“ในการชำระพระวิหารให้พ้นจากบรรดาผู้ซื้อและผู้ขายของโลกนั้น พระเยซูทรงประกาศพระราชกิจของพระองค์ในการชำระจิตใจให้พ้นจากมลทินแห่งบาป—จากความปรารถนาฝ่ายโลก ตัณหาอันเห็นแก่ตัว นิสัยชั่วร้าย ซึ่งทำให้จิตวิญญาณเสื่อมทราม มีการอ้างถึง มาลาคี 3:1–3” ผู้พึงปรารถนาแห่งยุค, 161
“The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).
“ผู้เผยพระวจนะกล่าวว่า ‘ข้าพเจ้าเห็นทูตสวรรค์อีกองค์หนึ่งลงมาจากสวรรค์ มีฤทธิ์อำนาจยิ่งใหญ่ และแผ่นดินโลกก็สว่างไสวด้วยรัศมีของท่าน และท่านร้องประกาศด้วยเสียงอันดังว่า บาบิโลนมหานครนั้นพินาศแล้ว พินาศแล้ว และได้กลายเป็นที่สิงสถิตของพวกผี’ (Revelation 18:1, 2) นี่คือข่าวสารเดียวกันกับที่ทูตสวรรค์องค์ที่สองได้ประกาศไว้ บาบิโลนล้มลงแล้ว ‘เพราะนางได้กระทำให้บรรดาประชาชาติดื่มเหล้าองุ่นแห่งพระพิโรธอันเกิดจากการล่วงประเวณีของนาง’ (Revelation 14:8) เหล้าองุ่นนั้นคืออะไร?—คือคำสอนเท็จของนาง นางได้มอบวันสะบาโตเท็จแก่โลกแทนวันสะบาโตตามพระบัญญัติข้อที่สี่ และได้กล่าวซ้ำคำมุสาที่ซาตานเคยบอกเอวาเป็นครั้งแรกในสวนเอเดน—คือความเป็นอมตะโดยธรรมชาติของดวงวิญญาณ นางได้แพร่กระจายความผิดพลาดในเครือเดียวกันอีกมากมายออกไปไกลและกว้างขวาง ‘สอนบัญญัติของมนุษย์เป็นหลักคำสอน’ (Matthew 15:9)”
“When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.
“เมื่อพระเยซูทรงเริ่มต้นพันธกิจสาธารณะของพระองค์ พระองค์ได้ทรงชำระพระวิหารให้พ้นจากการลบหลู่อันเป็นการหมิ่นประมาทสิ่งศักดิ์สิทธิ์นั้น ในบรรดากิจการสุดท้ายแห่งพันธกิจของพระองค์ คือการชำระพระวิหารเป็นครั้งที่สอง ฉันใด ในงานสุดท้ายเพื่อการเตือนโลก ก็มีคำร้องเรียกสองประการที่แยกจากกันซึ่งมาถึงคริสตจักรทั้งหลายฉันนั้น ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สองคือ ‘บาบิโลนมหานครนั้นล่มสลายแล้ว ล่มสลายแล้ว เพราะว่านางได้กระทำให้บรรดาประชาชาติทั้งปวงดื่มเหล้าองุ่นแห่งพระพิโรธอันเกิดจากการล่วงประเวณีของนาง’ (วิวรณ์ 14:8) และในเสียงร้องอันดังของข่าวสารทูตสวรรค์องค์ที่สาม ก็ได้ยินพระสุรเสียงจากสวรรค์ตรัสว่า ‘ชนชาติของเราเอ๋ย จงออกมาจากนาง เพื่อว่าท่านทั้งหลายจะไม่มีส่วนในบาปของนาง และเพื่อว่าท่านทั้งหลายจะไม่รับภัยพิบัติของนาง เพราะว่าบาปของนางกองสูงขึ้นถึงสวรรค์แล้ว และพระเจ้าได้ทรงระลึกถึงความอธรรมของนาง’ (วิวรณ์ 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.