Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts.

พระองค์จะทรงสอนความรู้แก่ผู้ใด? และจะทรงกระทำให้ผู้ใดเข้าใจหลักคำสอน? คือบรรดาผู้ที่หย่านมแล้ว และถูกนำออกจากอกมารดาแล้ว。

For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear.

เพราะต้องเป็นบัญญัติซ้อนบัญญัติ บัญญัติซ้อนบัญญัติ; บรรทัดซ้อนบรรทัด บรรทัดซ้อนบรรทัด; ที่นี่นิดหนึ่ง และที่นั่นนิดหนึ่ง เพราะพระองค์จะตรัสกับชนชาตินี้ด้วยริมฝีปากที่ตะกุกตะกักและด้วยภาษาอีกภาษาหนึ่ง พระองค์ผู้ได้ตรัสแก่เขาทั้งหลายว่า “นี่คือการหยุดพัก ซึ่งท่านทั้งหลายอาจให้ผู้เหน็ดเหนื่อยได้พัก และนี่คือความสดชื่น” ถึงกระนั้นเขาทั้งหลายก็ไม่ยอมฟัง

But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.

แต่พระวจนะของพระยาห์เวห์ได้เป็นแก่พวกเขาเป็นบัญญัติซ้อนบัญญัติ บัญญัติซ้อนบัญญัติ; บรรทัดซ้อนบรรทัด บรรทัดซ้อนบรรทัด; ที่นี่นิด ที่นั่นหน่อย; เพื่อพวกเขาจะได้ไป และหงายหลังล้มลง และถูกหักเสีย และติดบ่วง และถูกจับไป.

Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves: Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious corner stone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste. Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place. And your covenant with death shall be disannulled, and your agreement with hell shall not stand; when the overflowing scourge shall pass through, then ye shall be trodden down by it. Isaiah 28:9–18.

เหตุฉะนั้น จงฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์เถิด พวกท่านผู้เป็นคนช่างเยาะเย้ย ผู้ครอบครองชนชาตินี้ซึ่งอยู่ในกรุงเยรูซาเล็ม เพราะท่านทั้งหลายได้กล่าวว่า “เราได้ทำพันธสัญญาไว้กับความตาย และเรามีข้อตกลงกับแดนคนตาย เมื่อการเฆี่ยนตีอันท่วมท้นผ่านเข้ามา มันจะไม่มาถึงเรา เพราะเราได้ทำให้ความเท็จเป็นที่ลี้ภัยของเรา และเราได้ซ่อนตัวอยู่ใต้ความมุสา” เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสดังนี้ว่า “ดูเถิด เราวางศิลาก้อนหนึ่งไว้ในศิโยนเป็นรากฐาน เป็นศิลาที่ผ่านการพิสูจน์แล้ว เป็นศิลามุมเอกอันล้ำค่า เป็นรากฐานอันมั่นคง ผู้ที่เชื่อจะไม่รีบร้อน Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: และลูกเห็บจะกวาดล้างที่ลี้ภัยแห่งความเท็จ และน้ำจะท่วมที่ซ่อนนั้น และพันธสัญญาของเจ้ากับความตายจะถูกเพิกถอน และข้อตกลงของเจ้ากับแดนคนตายจะไม่ตั้งมั่น เมื่อการเฆี่ยนตีอันท่วมท้นผ่านเข้ามา เมื่อนั้นเจ้าจะถูกมันเหยียบย่ำลง” อิสยาห์ 28:9–18

The scornful men that rule Jerusalem are the leaders of the Laodicean Seventh-day Adventist church, who a few verses before, Isaiah identified as the “drunkards of Ephraim” and “the crown of pride.” At Pentecost Peter responded to those who were claiming the message was being proclaimed by drunken men. The time period of the latter rain is about a true and false latter rain message. A message from the Lord always produces two classes of worshippers, and the two classes both drink wine. The sanctified message, or sanctified wine is what is cut off from the mouth of the unfaithful in Joel.

บรรดาคนช่างเยาะเย้ยผู้ปกครองกรุงเยรูซาเล็มนั้น คือผู้นำของคริสตจักรเซเวนธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสฝ่ายเลาดีเซีย ซึ่งไม่กี่ข้อก่อนหน้านี้ อิสยาห์ได้ระบุพวกเขาว่าเป็น “คนขี้เมาแห่งเอฟราอิม” และ “มงกุฎแห่งความเย่อหยิ่ง” ในวันเพ็นเทคอสต์ เปโตรได้ตอบโต้บรรดาผู้ที่กล่าวอ้างว่าข่าวสารถูกประกาศโดยคนเมา ช่วงเวลาของฝนชุกปลายนั้นเกี่ยวข้องกับข่าวสารฝนชุกปลายที่แท้และเท็จ ข่าวสารจากองค์พระผู้เป็นเจ้าย่อมก่อให้เกิดผู้นมัสการสองจำพวกเสมอ และทั้งสองจำพวกต่างก็ดื่มเหล้าองุ่น ข่าวสารที่ได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ หรือเหล้าองุ่นที่ได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ คือสิ่งที่ถูกตัดออกจากปากของคนไม่สัตย์ซื่อในพระธรรมโยเอล

Awake, ye drunkards, and weep; and howl, all ye drinkers of wine, because of the new wine; for it is cut off from your mouth. Joel 1:5.

จงตื่นขึ้นเถิด บรรดาคนขี้เมาเอ๋ย และจงร่ำไห้; และจงคร่ำครวญเถิด บรรดาผู้ดื่มเหล้าองุ่นทั้งหลาย เพราะเหตุเหล้าองุ่นใหม่; เพราะว่ามันถูกตัดขาดไปจากปากของพวกเจ้า โยเอล 1:5

In Joel chapter one the wicked husbandmen of the vineyard, representing the Laodicean Seventh-day Adventist church are condemned and judged in connection with the “new wine” being “cut off” from their mouths. God has cut off or withheld the outpouring of God’s Spirit in the latter rain as represented by the “meat and drink offerings” from the wicked drunken husbandmen.

ในโยเอลบทที่หนึ่ง คนสวนองุ่นชั่วร้าย ซึ่งเป็นภาพแทนของคริสตจักรเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสฝ่ายเลาดีเซีย ถูกกล่าวโทษและพิพากษา เนื่องสัมพันธ์กับการที่ “น้ำองุ่นใหม่” ถูก “ตัดขาด” จากปากของพวกเขา พระเจ้าได้ทรงตัดขาดหรือทรงระงับการหลั่งลงมาของพระวิญญาณของพระเจ้าในการโปรยปรายปลายฤดู ดังที่มีภาพแทนโดย “เครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบูชา” ออกจากคนสวนองุ่นขี้เมาชั่วร้ายเหล่านั้น

The meat offering and the drink offering is cut off from the house of the Lord; the priests, the Lord’s ministers, mourn. The field is wasted, the land mourneth; for the corn is wasted: the new wine is dried up, the oil languisheth. Be ye ashamed, O ye husbandmen; howl, O ye vinedressers, for the wheat and for the barley; because the harvest of the field is perished. The vine is dried up, and the fig tree languisheth; the pomegranate tree, the palm tree also, and the apple tree, even all the trees of the field, are withered: because joy is withered away from the sons of men. Gird yourselves, and lament, ye priests: howl, ye ministers of the altar: come, lie all night in sackcloth, ye ministers of my God: for the meat offering and the drink offering is withholden from the house of your God. Sanctify ye a fast, call a solemn assembly, gather the elders and all the inhabitants of the land into the house of the Lord your God, and cry unto the Lord, Alas for the day! for the day of the Lord is at hand, and as a destruction from the Almighty shall it come. Is not the meat cut off before our eyes, yea, joy and gladness from the house of our God? Joel 1:9–16.

เครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบูชาถูกตัดขาดไปจากพระนิเวศแห่งพระยาห์เวห์; บรรดาปุโรหิต ผู้ปรนนิบัติของพระยาห์เวห์ ต่างคร่ำครวญ ทุ่งนาถูกทำลาย แผ่นดินก็ไว้ทุกข์; เพราะข้าวถูกทำลายไป น้ำองุ่นใหม่ก็แห้งเหือด น้ำมันก็ร่วงโรยไป จงอับอายเถิด โอ บรรดาผู้ไถนา; จงโหยหวนเถิด โอ บรรดาผู้ดูแลสวนองุ่น เพราะเรื่องข้าวสาลีและข้าวบาร์เลย์; เพราะการเก็บเกี่ยวแห่งท้องนาพินาศไปแล้ว เถาองุ่นก็แห้งเหือด และต้นมะเดื่อก็ร่วงโรย; ต้นทับทิม ต้นอินทผลัมด้วย และต้นแอปเปิล คือบรรดาต้นไม้ทั้งสิ้นแห่งท้องนา ก็เหี่ยวแห้งไป: เพราะความชื่นบานได้เหี่ยวแห้งหายไปจากบุตรทั้งหลายของมนุษย์ จงคาดเอวของท่านทั้งหลายและคร่ำครวญเถิด โอ บรรดาปุโรหิต: จงโหยหวนเถิด บรรดาผู้ปรนนิบัติของแท่นบูชา: จงมา นอนอยู่ตลอดคืนในผ้ากระสอบเถิด บรรดาผู้ปรนนิบัติของพระเจ้าของข้าพเจ้า: เพราะเครื่องธัญญบูชาและเครื่องดื่มบูชาถูกยับยั้งไว้จากพระนิเวศแห่งพระเจ้าของท่านทั้งหลาย จงกำหนดการอดอาหาร จงเรียกประชุมศักดิ์สิทธิ์ จงรวบรวมพวกผู้ใหญ่และชาวแผ่นดินทั้งสิ้นเข้ามาในพระนิเวศแห่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทั้งหลาย และร้องทูลต่อพระยาห์เวห์ว่า โอ อนิจจาแก่วันนั้น! เพราะวันแห่งพระยาห์เวห์อยู่ใกล้แล้ว และมันจะมาอย่างการทำลายจากองค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ มิใช่หรือที่อาหารถูกตัดขาดไปต่อหน้าต่อตาเรา ทั้งความชื่นชมยินดีและความโสมนัสจากพระนิเวศแห่งพระเจ้าของเรา? โยเอล 1:9–16

When Isaiah’s “drunkards of Ephraim” “awake” in Joel, the circumstances they awaken to is the latter rain message—represented as “new wine.” It has been withheld from God’s chosen covenant people. “Corn” in the passage is a general word for grain, and the Word of God is the Bread of Heaven and in the passage, it has been “wasted.”

เมื่อ “คนขี้เมาแห่งเอฟราอิม” ของอิสยาห์ “ตื่นขึ้น” ในโยเอล สภาพการณ์ที่พวกเขาตื่นขึ้นมาพบก็คือข่าวสารแห่งฝนชุกปลายฤดู—ซึ่งแทนด้วย “น้ำองุ่นใหม่” ข่าวสารนั้นได้ถูกยับยั้งไว้จากประชากรแห่งพันธสัญญาที่ทรงเลือกสรรของพระเจ้า “ข้าว” ในข้อความนี้เป็นคำทั่วไปที่หมายถึงธัญพืช และพระวจนะของพระเจ้าเป็นอาหารแห่งสวรรค์ และในข้อความนี้ สิ่งนั้นได้ถูก “ทำให้สูญเปล่า”

The “new wine” is the present truth message that arrived at 9/11. The “new wine is dried up” and “cut off” for the “new wine” is only recognized by those returning to Jeremiah’s “old” paths, for a “new” message is always in agreement with the “old” message. The word translated as “dried up” means “to be ashamed” in the Hebrew.

“เหล้าองุ่นใหม่” คือข่าวสารแห่งความจริงปัจจุบันซึ่งมาถึง ณ 9/11 “เหล้าองุ่นใหม่ก็แห้งเหือดไป” และ “ถูกตัดขาด” เพราะ “เหล้าองุ่นใหม่” นั้นเป็นที่รับรู้ได้เฉพาะโดยบรรดาผู้ที่กำลังหวนกลับไปสู่ “หนทางเดิม” ของเยเรมีย์เท่านั้น ด้วยว่าข่าวสารที่ “ใหม่” ย่อมสอดคล้องกับข่าวสารที่ “เก่า” อยู่เสมอ คำที่แปลว่า “แห้งเหือดไป” ในภาษาฮีบรูมีความหมายว่า “ต้องอับอาย”

Those who are “ashamed” are a primary subject of Joel and the prophets. The drunkards of Ephraim are ashamed of their counterfeit latter rain message, which is often called a ‘peace and safety’ message. The three symbols of corn, new wine and oil represent the message of the latter rain. The latter rain is also represented as the outpouring of the Holy Spirit.

บรรดาผู้ที่ “ละอาย” เป็นหัวข้อสำคัญประการหนึ่งของโยเอลและบรรดาผู้พยากรณ์ คนขี้เมาแห่งเอฟราอิมละอายต่อข่าวสารฝนปลายฤดูปลอมของตน ซึ่งมักถูกเรียกว่าเป็นข่าวสารแห่ง “สันติภาพและความปลอดภัย” สัญลักษณ์ทั้งสามคือข้าว ธัญญผลเหล้าองุ่นใหม่ และน้ำมัน เป็นภาพแทนของข่าวสารแห่งฝนปลายฤดู ฝนปลายฤดูยังถูกนำเสนอด้วยว่าเป็นการเทลงมาของพระวิญญาณบริสุทธิ์ด้วย

The work of the Holy Spirit is to convict of sin, righteousness and judgment, and in that very order. The Word of God convicts of sin, and is represented by “corn.” Possessing the “new wine’ identifies those who are in possession of the Holy Spirit, who is represented by “rain” and also by “wine,” for both “rain” and “wine” are easily demonstrated as a message or doctrine.

พระราชกิจของพระวิญญาณบริสุทธิ์คือการทรงกระทำให้มนุษย์สำนึกในเรื่องบาป ในเรื่องความชอบธรรม และในเรื่องการพิพากษา และเป็นไปตามลำดับนั้นเอง พระวจนะของพระเจ้าทรงกระทำให้สำนึกในเรื่องบาป และถูกแทนด้วย “ข้าว” การมีอยู่ซึ่ง “เหล้าองุ่นใหม่” เป็นเครื่องบ่งชี้ถึงบรรดาผู้ที่ครอบครองพระวิญญาณบริสุทธิ์ ผู้ซึ่งถูกแทนด้วย “ฝน” และด้วย “เหล้าองุ่น” ด้วย เพราะทั้ง “ฝน” และ “เหล้าองุ่น” สามารถแสดงให้เห็นได้โดยง่ายว่าเป็นสารหรือหลักคำสอน

Nevertheless I tell you the truth; It is expedient for you that I go away: for if I go not away, the Comforter will not come unto you; but if I depart, I will send him unto you. And when he is come, he will reprove the world of sin, and of righteousness, and of judgment: Of sin, because they believe not on me; Of righteousness, because I go to my Father, and ye see me no more; Of judgment, because the prince of this world is judged. I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now. Howbeit when he, the Spirit of truth, is come, he will guide you into all truth: for he shall not speak of himself; but whatsoever he shall hear, that shall he speak: and he will shew you things to come. John 16:7–13.

แต่เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า การที่เราจะจากไปนั้นก็เป็นประโยชน์แก่ท่าน เพราะถ้าเราไม่จากไป พระผู้ปลอบโยนจะไม่เสด็จมาหาท่าน แต่ถ้าเราไปแล้ว เราจะทรงส่งพระองค์มายังท่าน และเมื่อพระองค์เสด็จมาแล้ว พระองค์จะทรงกระทำให้โลกประจักษ์ถึงบาป ถึงความชอบธรรม และถึงการพิพากษา คือเรื่องบาปนั้น เพราะเขาทั้งหลายไม่เชื่อในเรา เรื่องความชอบธรรมนั้น เพราะเราจะไปหาพระบิดาของเรา และท่านทั้งหลายจะไม่เห็นเราอีก เรื่องการพิพากษานั้น เพราะเจ้านายแห่งโลกนี้ถูกพิพากษาแล้ว เรายังมีอีกหลายสิ่งที่จะกล่าวแก่ท่าน แต่บัดนี้ท่านยังไม่อาจรับไว้ได้ แต่เมื่อพระองค์นั้นคือพระวิญญาณแห่งความจริงเสด็จมาแล้ว พระองค์จะทรงนำท่านทั้งหลายไปสู่ความจริงทั้งสิ้น เพราะพระองค์จะไม่ตรัสโดยพระองค์เอง แต่พระองค์จะตรัสสิ่งใดก็ตามที่พระองค์ทรงได้ยิน และพระองค์จะทรงสำแดงแก่ท่านทั้งหลายถึงเหตุการณ์ที่จะมาถึง ยอห์น 16:7–13

Joel’s “corn” is the Word of God, which convicts of “sin.” “Righteousness” is manifested by those who have connected their humanity with divinity through the present truth message represented as “new” (present-truth) “wine” (message). The “oil” is the symbol of “judgment,” for “judgment” is based upon whether those being judged have “oil.” Joel’s corn, new wine and oil is the conviction of sin, righteousness and judgment. All the elements of the work of the Holy Spirit in connection with the outpouring of the latter rain make up the truths that are to test Laodicean Adventism beginning at 9/11 when Joel commands them to “Awake!”

“ข้าว” ของโยเอลคือพระวจนะของพระเจ้า ซึ่งทำให้เกิดความสำนึกผิดใน “บาป” “ความชอบธรรม” ปรากฏโดยบรรดาผู้ที่ได้เชื่อมโยงความเป็นมนุษย์ของตนเข้ากับความเป็นพระเจ้าผ่านข่าวสารแห่งความจริงปัจจุบัน ซึ่งถูกแทนไว้ว่าเป็น “เหล้าองุ่น” “ใหม่” (ข่าวสารแห่งความจริงปัจจุบัน) “น้ำมัน” เป็นสัญลักษณ์ของ “การพิพากษา” เพราะ “การพิพากษา” ตั้งอยู่บนพื้นฐานว่าบรรดาผู้ที่กำลังถูกพิพากษานั้นมี “น้ำมัน” หรือไม่ ข้าว เหล้าองุ่นใหม่ และน้ำมันของโยเอล คือความสำนึกผิดในบาป ความชอบธรรม และการพิพากษา องค์ประกอบทั้งสิ้นแห่งพระราชกิจของพระวิญญาณบริสุทธิ์ที่เกี่ยวเนื่องกับการเทพระพรของฝนชุกปลายฤดู รวมกันเป็นความจริงทั้งหลายที่จะใช้ทดสอบอัดเวนติสม์แบบเลาดีเซีย โดยเริ่มต้นในวันที่ 9/11 เมื่อโยเอลบัญชาพวกเขาว่า “จงตื่นขึ้น!”

The three symbols of the latter rain message parallel the three angels’ messages of Revelation fourteen, and the “husbandmen” are to be “ashamed” and the “vinedressers” are to “howl.” In Joel God’s people are never to be ashamed.

สัญลักษณ์สามประการของข่าวสารฝนชุกปลายฤดูสอดคล้องกับข่าวสารของทูตสวรรค์สามองค์ในวิวรณ์ บทที่สิบสี่ และ “ชาวนา” จะต้อง “อับอาย” และ “ผู้ดูแลสวนองุ่น” จะต้อง “คร่ำครวญ” ในโยเอล ประชากรของพระเจ้าไม่ควรต้องอับอายเลยแม้แต่ครั้งเดียว

And ye shall know that I am in the midst of Israel, and that I am the Lord your God, and none else: and my people shall never be ashamed. Joel 2:27.

และเจ้าทั้งหลายจะรู้ว่าเราอยู่ท่ามกลางอิสราเอล และว่าเราคือพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า และไม่มีอื่นใดอีก และประชากรของเราจะไม่ต้องอับอายอีกเป็นนิตย์ โยเอล 2:27

The husbandmen and vinedressers are ashamed and howl because the counterfeit latter rain message they present is powerless to produce life in the vineyard they were given to tend. Adventism knows from their prophetess that they were called to fulfill the latter rain experience, but the fruit of the fields are withered. They are ashamed and weep especially “for the wheat and for the barley.” The “barley” first fruit offering on the day of Christ’s resurrection began the Pentecostal season that ended at Pentecost with the “wheat” first fruit offering of Pentecost. The drunkards of Ephraim are ashamed because they are on the wrong side of the Pentecostal season, which is repeated from 9/11 unto the Sunday law, when the latter rain is falling.

บรรดาชาวไร่และผู้ดูแลสวนองุ่นต่างอับอายและโหยหวน เพราะข่าวสารฝนชุกปลายฤดูอันเป็นของปลอมที่พวกเขานำเสนอนั้นไร้อำนาจที่จะก่อให้เกิดชีวิตในสวนองุ่นซึ่งพวกเขาได้รับมอบหมายให้ดูแลรักษา อั๊ดเวนติสม์ทราบจากศาสดาหญิงของตนว่าพวกเขาถูกทรงเรียกให้ทำให้ประสบการณ์แห่งฝนชุกปลายฤดูสำเร็จครบถ้วน แต่ผลแห่งท้องนากลับเหี่ยวแห้งไป พวกเขาอับอายและร่ำไห้เป็นพิเศษ “เพราะข้าวสาลีและเพราะข้าวบาร์เลย์” การถวายผลแรกคือ “ข้าวบาร์เลย์” ในวันแห่งการฟื้นคืนพระชนม์ของพระคริสต์ได้เริ่มต้นฤดูกาลเพ็นเทคอสต์ ซึ่งสิ้นสุดลงในวันเพ็นเทคอสต์ด้วยการถวายผลแรกคือ “ข้าวสาลี” ของเทศกาลเพ็นเทคอสต์ บรรดาคนขี้เมาแห่งเอฟราอิมอับอาย เพราะพวกเขาอยู่ผิดด้านของฤดูกาลเพ็นเทคอสต์ ซึ่งถูกทำซ้ำอีกครั้งตั้งแต่ 9/11 จนถึงกฎหมายวันอาทิตย์ เมื่อฝนชุกปลายฤดูกำลังตกลงมา

“Many have in a great measure failed to receive the former rain. They have not obtained all the benefits that God has thus provided for them. They expect that the lack will be supplied by the latter rain. When the richest abundance of grace shall be bestowed, they intend to open their hearts to receive it. They are making a terrible mistake. The work that God has begun in the human heart in giving His light and knowledge must be continually going forward. Every individual must realize his own necessity. The heart must be emptied of every defilement and cleansed for the indwelling of the Spirit. It was by the confession and forsaking of sin, by earnest prayer and consecration of themselves to God, that the early disciples prepared for the outpouring of the Holy Spirit on the Day of Pentecost. The same work, only in greater degree, must be done now. Then the human agent had only to ask for the blessing, and wait for the Lord to perfect the work concerning him. It is God who began the work, and He will finish His work, making man complete in Jesus Christ. But there must be no neglect of the grace represented by the former rain. Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 506, 507.

“หลายคนได้พลาดจากการรับฝนต้นฤดูไปเป็นอันมาก พวกเขามิได้รับพระพรทั้งสิ้นที่พระเจ้าได้ทรงจัดเตรียมไว้สำหรับเขาดังนั้น พวกเขาคาดหวังว่าสิ่งที่ขาดจะได้รับการชดเชยโดยฝนปลายฤดู เมื่อพระคุณอันบริบูรณ์ที่สุดจะถูกประทานลงมา พวกเขาตั้งใจว่าจะเปิดใจรับสิ่งนั้น พวกเขากำลังกระทำความผิดพลาดอันน่ากลัวยิ่ง งานซึ่งพระเจ้าได้ทรงเริ่มต้นในใจมนุษย์โดยการประทานความสว่างและความรู้ของพระองค์นั้น จะต้องดำเนินต่อไปอย่างไม่ขาดสาย แต่ละคนต้องตระหนักถึงความจำเป็นของตนเอง ใจจะต้องถูกทำให้ว่างจากมลทินทุกประการ และชำระให้สะอาดเพื่อการสถิตอยู่ของพระวิญญาณ เป็นโดยการสารภาพและละทิ้งบาป โดยการอธิษฐานอย่างจริงใจ และการถวายตนแด่พระเจ้า ที่เหล่าสาวกยุคแรกได้เตรียมตนสำหรับการเทพระวิญญาณบริสุทธิ์ในวันเพ็นเทคอสต์ งานเดียวกันนี้ แต่ในระดับที่ยิ่งกว่า จะต้องกระทำในเวลานี้ เมื่อนั้นฝ่ายมนุษย์เพียงแต่ต้องทูลขอพระพร และคอยองค์พระผู้เป็นเจ้าให้ทรงทำให้งานที่เกี่ยวกับตนนั้นสำเร็จครบถ้วน เป็นพระเจ้าผู้ทรงเริ่มต้นงานนั้น และพระองค์จะทรงทำให้งานของพระองค์สำเร็จ โดยทรงทำให้มนุษย์ถึงความสมบูรณ์ในพระเยซูคริสต์ แต่จะต้องไม่มีการละเลยพระคุณซึ่งฝนต้นฤดูเป็นเครื่องหมายแทน มีเพียงผู้ที่ดำเนินชีวิตตามความสว่างที่ตนมีอยู่เท่านั้นที่จะได้รับความสว่างยิ่งขึ้น เว้นเสียแต่ว่าเราจะก้าวหน้าอยู่ทุกวันในการสำแดงคุณธรรมคริสเตียนอันกระตือรือร้น เราจะไม่รู้จักการสำแดงทั้งหลายของพระวิญญาณบริสุทธิ์ในฝนปลายฤดู ฝนนั้นอาจกำลังตกลงบนใจทั้งหลายรอบตัวเรา แต่เราจะไม่สังเกตเห็นหรือรับไว้” Testimonies to Ministers, 506, 507.

In the context of the line which Sister White calls the “Pentecostal season,” the “former rain” was Christ breathing on the disciples after He descended from His heavenly meeting after He was resurrected. The “latter rain” in this context was Pentecost. At the alpha of the Pentecostal season a few drops were breathed upon the disciples and at the omega the disciples who had been breathed upon were speaking with tongues of fire to the entire world. A manifestation of the Holy Spirit at the beginning and the ending. Divinity conveying the Holy Spirit to humanity through a message at the beginning and divinity and humanity combined as represented by tongues (humanity) and fire (Divinity) and conveying the Holy Spirit to humanity through a message at the ending. The barley first fruit offering at the beginning aligns with Christ’s resurrection and the two loaves of wheat at the Pentecostal first fruit offering aligns with Pentecost.

ในบริบทของเส้นซึ่งซิสเตอร์ไวท์เรียกว่า “ฤดูเพ็นเทคอสต์” นั้น “ฝนต้นฤดู” คือการที่พระคริสต์ทรงระบายลมหายใจเหนือเหล่าสาวกภายหลังที่พระองค์เสด็จลงมาจากการประชุมในสวรรค์ภายหลังการฟื้นคืนพระชนม์ของพระองค์ ส่วน “ฝนปลายฤดู” ในบริบทนี้คือวันเพ็นเทคอสต์ ณ อัลฟาของฤดูเพ็นเทคอสต์ มีเพียงไม่กี่หยาดที่ถูกระบายลงเหนือเหล่าสาวก และ ณ โอเมกา เหล่าสาวกผู้ซึ่งได้รับการระบายลมหายใจนั้นแล้วกำลังกล่าวด้วยลิ้นดังเปลวเพลิงต่อชาวโลกทั้งสิ้น เป็นการสำแดงของพระวิญญาณบริสุทธิ์ทั้ง ณ การเริ่มต้นและ ณ การสิ้นสุด พระลักษณะแห่งพระเจ้าทรงถ่ายทอดพระวิญญาณบริสุทธิ์สู่มนุษยชาติผ่านข่าวสาร ณ การเริ่มต้น และพระลักษณะแห่งพระเจ้ากับมนุษยชาติรวมเข้าด้วยกัน ดังที่เป็นภาพแทนโดยลิ้น (มนุษยชาติ) และไฟ (พระลักษณะแห่งพระเจ้า) และถ่ายทอดพระวิญญาณบริสุทธิ์สู่มนุษยชาติผ่านข่าวสาร ณ การสิ้นสุด เครื่องบูชาถวายผลแรกแห่งข้าวบาร์เลย์ ณ การเริ่มต้นสอดคล้องกับการฟื้นคืนพระชนม์ของพระคริสต์ และขนมปังข้าวสาลีสองก้อนในเครื่องบูชาถวายผลแรกแห่งวันเพ็นเทคอสต์ก็สอดคล้องกับวันเพ็นเทคอสต์.

Those two loaves are the only offering which included leaven, a symbol of sin. The loaves were baked, thus representing the removal of sin, but upholding the truth that the two wave loaves representing the one hundred and forty-four thousand were men and woman who were sinners that had been purged from those sins by the Messenger of the Covenant in Malachi chapter three. Thus, the alpha of the Pentecostal season represented the Bread of Heaven teaching His disciples and the omega of that season had those same disciples symbolized as two loaves of bread that were lifted up to heaven. Thus, the symbol of divinity and humanity of the tongues of fire and the lifting up of the wave offering which typified the disciples taking the message to the world combine to identify that the one hundred and forty-four thousand are to be lifted up as an offering which perfectly represents Jesus Christ, and Jesus Christ represents that Divinity combined with humanity does not sin.

ขนมปังสองก้อนนั้นเป็นเครื่องบูชาเพียงอย่างเดียวที่มีเชื้อรวมอยู่ด้วย ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของบาป ขนมปังนั้นถูกอบแล้ว จึงเป็นภาพแทนของการกำจัดบาปออกไป แต่ยังคงยืนยันความจริงว่าขนมปังไหว้สองก้อนซึ่งเป็นสัญลักษณ์แทนคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันนั้น เป็นชายและหญิงผู้เคยเป็นคนบาปซึ่งได้รับการชำระจากบาปเหล่านั้นโดยผู้สื่อสารแห่งพันธสัญญาในมาลาคี บทที่สาม ดังนั้น อัลฟาของฤดูกาลเพ็นเทคอสต์จึงเป็นภาพแทนพระปังแห่งสวรรค์ผู้ทรงสั่งสอนเหล่าสาวกของพระองค์ และโอเมกาของฤดูกาลนั้นก็คือเหล่าสาวกเดียวกันนั้นซึ่งถูกทำให้เป็นสัญลักษณ์โดยขนมปังสองก้อนที่ถูกยกขึ้นสู่สวรรค์ ฉะนั้น สัญลักษณ์แห่งความเป็นพระเจ้าและความเป็นมนุษย์ของลิ้นเพลิง และการยกขึ้นของเครื่องบูชาไหว้ซึ่งเป็นแบบอย่างของการที่เหล่าสาวกนำข่าวสารไปสู่โลก จึงรวมกันเพื่อชี้ชัดว่าคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันจะต้องถูกยกขึ้นเป็นเครื่องบูชาซึ่งเป็นภาพแทนพระเยซูคริสต์อย่างสมบูรณ์ และพระเยซูคริสต์ทรงเป็นภาพแทนว่าความเป็นพระเจ้าซึ่งรวมเข้ากับความเป็นมนุษย์นั้นไม่กระทำบาป

Failing to “receive the former rain” while expecting “that the lack” of “all the benefits that God” “provided” with the “former rain” “will be supplied by the latter rain” is “a terrible mistake.” The former rain is Jeremiah’s “old paths,” that were identified as the path to walk in at 9/11. It is a “terrible mistake” and also a strong delusion that leads people to think they have a latter rain message that is built upon a rock, only to find that their message was built upon sand.

การไม่ “รับฝนต้นฤดู” แต่กลับคาดหวังว่า “สิ่งที่ขาดไป” แห่ง “พระพรทั้งสิ้นที่พระเจ้า” “ทรงจัดเตรียมไว้” พร้อมกับ “ฝนต้นฤดู” “จะได้รับการชดเชยโดยฝนปลายฤดู” นั้นเป็น “ความผิดพลาดอันน่าสะพรึงกลัว” ฝนต้นฤดูคือ “วิถีเก่า” ของเยเรมีย์ ซึ่งได้รับการระบุว่าเป็นหนทางที่ควรดำเนินในวันที่ 9/11 นี่เป็น “ความผิดพลาดอันน่าสะพรึงกลัว” และยังเป็นความลุ่มหลงอย่างแรงกล้า ที่ทำให้ผู้คนคิดว่าตนมีข่าวสารแห่งฝนปลายฤดูซึ่งตั้งอยู่บนศิลา เพียงเพื่อจะพบว่าแท้จริงแล้วข่าวสารของตนได้ตั้งอยู่บนทราย

Peter was not ashamed to directly explain who was and was not drunk in his representation of the one hundred and forty-four thousand during the latter rain time period. All the prophets speak of the last days and Joel is identifying the “drunkards of Ephraim” awakening and being confronted with clear evidence that the privilege of being the people who would proclaim the loud cry of the third angel under latter rain power has been forever removed. The one hundred and forty-four thousand are developed and sealed during the latter rain time period from 9/11 unto the Sunday law. They are those who follow the Lamb whithersoever He goeth.

เปโตรมิได้ละอายที่จะอธิบายโดยตรงว่า ในการเป็นตัวแทนของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันในช่วงเวลาแห่งฝนชุกปลายฤดูนั้น ผู้ใดเมาและผู้ใดมิได้เมา บรรดาผู้พยากรณ์ทั้งหลายล้วนกล่าวถึงวาระสุดท้าย และโยเอลกำลังชี้ให้เห็นว่า “คนขี้เมาแห่งเอฟราอิม” กำลังตื่นขึ้นและถูกเผชิญหน้าด้วยหลักฐานอันชัดแจ้งว่า สิทธิพิเศษในการเป็นชนชาติที่จะประกาศเสียงร้องอันดังของทูตสวรรค์องค์ที่สามภายใต้อำนาจแห่งฝนชุกปลายฤดูนั้น ได้ถูกถอดไปอย่างถาวรแล้ว คนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันได้รับการพัฒนาและได้รับการผนึกในช่วงเวลาแห่งฝนชุกปลายฤดู ตั้งแต่ 9/11 จนถึงกฎหมายวันอาทิตย์ พวกเขาคือผู้ที่ติดตามพระเมษโปดกไปทุกแห่งที่พระองค์เสด็จไป

Peter at Pentecost represents those people proclaiming the latter rain message, which he bases upon the book of Joel. The Jews, who had been given the responsibility to observe Pentecost throughout their entire history were being informed by Peter that the Pentecost that all the prior Pentecost’s pointed forward to was now being fulfilled. The Jews, as the drunkards of Ephraim were so drunk on the wine of Babylon that they accused Peter and the eleven of being drunk as they presented the latter rain message in the context of the book of Joel. When the drunkards of Ephraim “awake” in verse five of Joel’s first chapter, they are confronted with the testing process of the latter rain where two classes are developed. In the testing process one class recognizes the latter rain message and the other class does not.

เปโตรในวันเพ็นเทคอสต์เป็นตัวแทนของผู้คนเหล่านั้นที่ประกาศข่าวสารแห่งฝนชุกปลายฤดู ซึ่งเขาวางรากฐานไว้บนพระธรรมโยเอล พวกยิว ผู้ซึ่งได้รับมอบหมายความรับผิดชอบให้ถือรักษาเทศกาลเพ็นเทคอสต์มาตลอดประวัติศาสตร์ทั้งสิ้นของตน กำลังได้รับการแจ้งโดยเปโตรว่า เพ็นเทคอสต์ซึ่งเพ็นเทคอสต์ทั้งปวงก่อนหน้านั้นได้ชี้ล่วงหน้าไปถึง บัดนี้กำลังสำเร็จเป็นจริงแล้ว พวกยิวในฐานะคนเมาของเอฟราอิม เมามายในเหล้าองุ่นแห่งบาบิโลนเสียจนกล่าวหาเปโตรและอัครทูตทั้งสิบเอ็ดว่าเมา ขณะที่พวกเขานำเสนอข่าวสารแห่งฝนชุกปลายฤดูในบริบทของพระธรรมโยเอล เมื่อคนเมาของเอฟราอิม “ตื่นขึ้น” ในข้อห้าของบทแรกแห่งพระธรรมโยเอล พวกเขาก็เผชิญหน้ากับกระบวนการทดสอบของฝนชุกปลายฤดู ซึ่งในนั้นมีการก่อรูปคนออกเป็นสองจำพวก ในกระบวนการทดสอบนั้น คนจำพวกหนึ่งยอมรับข่าวสารแห่งฝนชุกปลายฤดู แต่อีกจำพวกหนึ่งไม่ยอมรับ

“We must not wait for the latter rain. It is coming upon all who will recognize and appropriate the dew and showers of grace that fall upon us. When we gather up the fragments of light, when we appreciate the sure mercies of God, who loves to have us trust Him, then every promise will be fulfilled. ‘For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations.’ Isaiah 61:11. The whole earth is to be filled with the glory of God.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

“เราต้องไม่รอคอยฝนชุกปลายฤดู ฝนนั้นกำลังตกลงมาเหนือทุกคนที่จะยอมรับและฉวยเอาน้ำค้างและสายฝนแห่งพระคุณที่หลั่งลงมาเหนือเรา เมื่อเราเก็บรวบรวมเศษเสี้ยวแห่งความสว่างไว้ เมื่อเราซาบซึ้งในพระเมตตาอันแน่นอนของพระเจ้า ผู้ทรงพอพระทัยให้เราวางใจในพระองค์ แล้วพระสัญญาทุกข้อจะสำเร็จ ‘เพราะแผ่นดินโลกทำให้หน่อของมันงอกขึ้น และสวนทำให้สิ่งที่หว่านไว้ในนั้นงอกขึ้นฉันใด องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าก็จะทรงกระทำให้ความชอบธรรมและคำสรรเสริญงอกขึ้นต่อหน้าบรรดาประชาชาติทั้งหลายฉันนั้น’ อิสยาห์ 61:11. ทั้งพิภพจะต้องเต็มด้วยพระสิริของพระเจ้า” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

To “recognize” means “to recollect or recover knowledge” for the message of the latter rain is recognized by past sacred histories which illustrate the latter rain history. The history of Peter at Pentecost was set within the historical structure set forth by Joel. Joel’s setting with Peter’s fulfillment provides two witnesses to the history of the Midnight Cry of 1844. Those three witnesses (and others) are to be “recognized” as illustrations of the history, setting and message of the latter rain.

การ “ตระหนักรู้” หมายถึง “การระลึกได้หรือการได้ความรู้นั้นกลับคืนมา” เพราะสารแห่งฝนปลายฤดูย่อมเป็นที่ตระหนักรู้ได้โดยผ่านประวัติศาสตร์ศักดิ์สิทธิ์ในอดีต ซึ่งเป็นภาพประกอบของประวัติศาสตร์แห่งฝนปลายฤดู ประวัติของเปโตรในวันเพ็นเทคอสต์ถูกวางไว้ภายในโครงสร้างทางประวัติศาสตร์ที่โยเอลได้แสดงไว้ บริบทของโยเอลพร้อมกับการสำเร็จตามนั้นโดยเปโตร เป็นพยานสองปากถึงประวัติของเสียงร้องยามเที่ยงคืนในปี 1844 พยานทั้งสามนั้น (และพยานอื่น ๆ) จะต้องได้รับการ “ตระหนักรู้” ว่าเป็นภาพประกอบของประวัติศาสตร์ บริบท และสารแห่งฝนปลายฤดู

When Christ breathed upon the disciples after He ascended and then returned, it was as “a few drops” before the great outpouring at Pentecost. At the beginning and ending there was a manifestation of the Holy Spirit being poured out. The few drops from Christ to His disciples are the alpha of the Pentecostal season that ends with the omega and the pouring out of the message from the disciples to the world. The alpha is marked by the first fruit offering of barley and ends with the first fruit offering of wheat. The beginning of the latter rain was marked by the bringing down of the great buildings of New York City on 9/11. It marks the beginning of the history that leads to the Sunday law. 9/11 is represented by the barley first fruit offering and the Sunday law is the wheat first fruit offering.

เมื่อพระคริสต์ทรงระบายลมหายใจเหนือเหล่าสาวกหลังจากที่พระองค์เสด็จขึ้นไปแล้วและเสด็จกลับมาอีกครั้งนั้น การกระทำนั้นเป็นดุจ “หยาดไม่กี่หยด” ก่อนการเทลงมาอย่างยิ่งใหญ่ในวันเพ็นเทคอสต์ ในทั้งตอนต้นและตอนปลายนั้น ได้มีการสำแดงของพระวิญญาณบริสุทธิ์ที่ถูกเทลงมา หยาดไม่กี่หยดจากพระคริสต์สู่เหล่าสาวกเป็นอัลฟาของฤดูกาลแห่งเพ็นเทคอสต์ ซึ่งสิ้นสุดลงด้วยโอเมกาและการเทลงมาของข่าวสารจากเหล่าสาวกสู่โลก อัลฟาถูกกำหนดหมายไว้ด้วยการถวายผลแรกของข้าวบาร์เลย์ และสิ้นสุดลงด้วยการถวายผลแรกของข้าวสาลี จุดเริ่มต้นของฝนชุกปลายฤดูถูกกำหนดหมายไว้ด้วยการทำให้อาคารขนาดใหญ่ของนครนิวยอร์กพังทลายลงในวันที่ 9/11 สิ่งนี้เป็นเครื่องหมายถึงจุดเริ่มต้นของประวัติศาสตร์ที่นำไปสู่กฎหมายวันอาทิตย์ 9/11 ถูกแทนไว้ด้วยการถวายผลแรกของข้าวบาร์เลย์ และกฎหมายวันอาทิตย์คือการถวายผลแรกของข้าวสาลี

The drunkards of Ephraim are awakened to the reality that their kingdom would be taken from them and given to a people who would bear the appropriate fruits. Joel sets forth the disobedience of the drunkards by identifying that the “meat” and “drink” offerings have been cut off from the house of the Lord and that the “new wine” has been cut off from their mouths. The “new wine” is freshly squeezed juice in the Hebrew, but the “wine” which the drunkards drink in verse five is fermented juice. Two types of wine, which represents doctrine and in the context of Joel the doctrine is the latter rain message. The drunkards of Ephraim have been drinking fermented juice, and they are “cut off” from the “new” freshly squeezed juice. Two types of wine represent two latter rain messages, and the drunkards are “cut” off from the pure message. The Hebrew word translated as “cut off” is based upon the ancient covenant practice of cutting animals and walking in between the parts. To be “cut off” is to be rejected as God’s covenant people.

บรรดาคนขี้เมาแห่งเอฟราอิมถูกปลุกให้ตระหนักถึงความจริงว่าอาณาจักรของพวกเขาจะถูกริบไปจากพวกเขา และจะถูกมอบแก่ชนชาติหนึ่งซึ่งจะเกิดผลอันสมควร โยเอลได้ชี้ให้เห็นการไม่เชื่อฟังของคนขี้เมาเหล่านั้น โดยระบุว่าเครื่องถวาย “เนื้อสัตว์” และ “เครื่องดื่มบูชา” ได้ถูกตัดขาดไปจากพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และว่า “น้ำองุ่นใหม่” ได้ถูกตัดขาดไปจากปากของพวกเขา “น้ำองุ่นใหม่” ในภาษาฮีบรูหมายถึงน้ำที่คั้นสดใหม่ แต่ “เหล้าองุ่น” ซึ่งคนขี้เมาดื่มในข้อห้านั้นคือน้ำองุ่นที่หมักแล้ว เป็นเหล้าองุ่นสองชนิด ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แทนคำสอน และในบริบทของโยเอล คำสอนนั้นคือข่าวสารแห่งฝนชุกปลายฤดู คนขี้เมาแห่งเอฟราอิมได้ดื่มน้ำองุ่นที่หมักแล้ว และพวกเขาถูก “ตัดขาด” จากน้ำคั้นสด “ใหม่” เหล้าองุ่นสองชนิดเป็นสัญลักษณ์แทนข่าวสารแห่งฝนชุกปลายฤดูสองประการ และคนขี้เมาเหล่านั้นถูก “ตัด” ออกจากข่าวสารอันบริสุทธิ์ คำภาษาฮีบรูที่แปลว่า “ตัดขาด” มีรากฐานอยู่บนธรรมเนียมพันธสัญญาโบราณที่มีการผ่าสัตว์ออกเป็นส่วน ๆ แล้วเดินผ่านระหว่างชิ้นส่วนเหล่านั้น การถูก “ตัดขาด” หมายถึงการถูกปฏิเสธไม่ให้เป็นประชากรแห่งพันธสัญญาของพระเจ้าอีกต่อไป

The book of Joel is identifying God’s people in the last days beginning with the Millerites who were brought about in consequence to the unsealing of the book of Daniel in 1798, and ending with the one hundred and forty-four thousand who are brought about in consequence to the unsealing of the book of Daniel in 1989. In the beginning the outpouring of the Holy Spirit was represented by the period of time from the Exeter camp meeting to the disappointment of October 22, 1844. That history fulfilled the parable of the ten virgins of Matthew twenty-five which is repeated to the very letter in the history of the one hundred and forty-four thousand.

พระธรรมโยเอลกำลังกำหนดระบุประชากรของพระเจ้าในวาระสุดท้าย โดยเริ่มต้นด้วยชาวมิลเลอไรต์ ซึ่งได้เกิดขึ้นอันเป็นผลสืบเนื่องมาจากการที่พระธรรมดาเนียลถูกเปิดผนึกในปี 1798 และสิ้นสุดลงด้วยคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน ซึ่งได้เกิดขึ้นอันเป็นผลสืบเนื่องมาจากการที่พระธรรมดาเนียลถูกเปิดผนึกในปี 1989 ในช่วงเริ่มต้นนั้น การหลั่งออกของพระวิญญาณบริสุทธิ์ได้รับการเป็นภาพแทนโดยช่วงเวลาตั้งแต่การประชุมค่ายที่เอ็กซีเตอร์จนถึงความผิดหวังในวันที่ 22 ตุลาคม 1844 ประวัติศาสตร์นั้นได้ทำให้คำอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคนในมัทธิวบทที่ยี่สิบห้าสำเร็จครบถ้วน ซึ่งถูกทำซ้ำอย่างตรงตามตัวอักษรในประวัติศาสตร์ของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน.

“The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

“อุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคนในมัทธิว 25 ก็แสดงให้เห็นถึงประสบการณ์ของประชากรแอ๊ดเวนตีสเช่นกัน” สงครามแห่งประวัติศาสตร์, 393.

“I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

“ข้าพเจ้ามักถูกอ้างถึงอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคน ซึ่งห้าคนมีปัญญา และห้าคนโง่เขลา อุปมานี้ได้สำเร็จแล้ว และจะสำเร็จอย่างครบถ้วนตามตัวอักษรที่สุด เพราะมีการประยุกต์ใช้เป็นพิเศษกับยุคสมัยนี้ และเช่นเดียวกับข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สาม อุปมานี้ได้สำเร็จแล้ว และจะคงเป็นความจริงสำหรับปัจจุบันต่อไปจนกว่าจะสิ้นกาลเวลา” Review and Herald, August 19, 1890.

“There is a world lying in wickedness, in deception, and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind is carried to the future when the signal will be given, ‘Behold the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable. That oil is the righteousness of Christ. It represents character, and character is not transferable. No man can secure it for another. Each must obtain for himself a character purified from every stain of sin.” Bible Echo, May 4, 1896.

“มีโลกหนึ่งซึ่งนอนอยู่ในความชั่วร้าย ในการล่อลวง และในความหลงผิด อยู่ในเงามัจจุราชอย่างแท้จริง—หลับใหล หลับใหล ผู้ใดเล่าที่กำลังมีความทุกข์ร้อนในจิตวิญญาณเพื่อปลุกพวกเขาให้ตื่น? เสียงใดจะเข้าถึงพวกเขาได้? จิตใจของข้าพเจ้าถูกนำไปสู่อนาคต เมื่อจะมีการให้สัญญาณว่า ‘ดูเถิด เจ้าบ่าวมาแล้ว; จงออกไปพบท่านเถิด’ แต่บางคนจะได้ชักช้าในการจัดหาน้ำมันสำหรับเติมตะเกียงของตน และเมื่อสายเกินไปพวกเขาจะพบว่า ลักษณะอุปนิสัยซึ่งน้ำมันนั้นเป็นสัญลักษณ์แทน ไม่อาจถ่ายทอดให้กันได้ น้ำมันนั้นคือความชอบธรรมของพระคริสต์ มันเป็นตัวแทนของลักษณะอุปนิสัย และลักษณะอุปนิสัยนั้นไม่อาจถ่ายทอดให้กันได้ ไม่มีผู้ใดจะจัดหามันให้ผู้อื่นได้ แต่ละคนต้องได้มาด้วยตนเองซึ่งลักษณะอุปนิสัยที่ได้รับการชำระให้บริสุทธิ์จากมลทินแห่งบาปทุกประการ” Bible Echo, May 4, 1896.

Who “are feeling travail of soul to awaken” “a world lying in wickedness?” Joel answers the question:

ผู้ใด “กำลังรู้สึกเจ็บปวดฝ่ายจิตวิญญาณเพื่อปลุกเร้า” “โลกที่นอนจมอยู่ในความชั่วร้าย?” โยเอลตอบคำถามนั้นว่า:

And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be delivered: for in mount Zion and in Jerusalem shall be deliverance, as the Lord hath said, and in the remnant whom the Lord shall call. Joel 2:32.

และต่อมาภายหน้า จะเป็นดังนี้ คือว่าทุกคนที่ร้องทูลออกพระนามของพระยาห์เวห์จะได้รับการช่วยให้รอด เพราะในภูเขาศิโยนและในเยรูซาเล็มจะมีการช่วยให้รอด ตามที่พระยาห์เวห์ได้ตรัสไว้ และในหมู่ผู้ที่เหลืออยู่นั้นคือผู้ซึ่งพระยาห์เวห์จะทรงเรียก โยเอล 2:32

We will continue these things in the following article.

เราจะกล่าวถึงเรื่องเหล่านี้ต่อไปในบทความถัดไป

“Late in the afternoon of the day of the resurrection, two of the disciples were on their way to Emmaus, a little town eight miles from Jerusalem. These disciples had had no prominent place in Christ’s work, but they were earnest believers in Him. They had come to the city to keep the Passover, and were greatly perplexed by the events that had recently taken place. They had heard the news of the morning in regard to the removal of Christ’s body from the tomb, and also the report of the women who had seen the angels and had met Jesus. They were now returning to their homes to meditate and pray. Sadly they pursued their evening walk, talking over the scenes of the trial and the crucifixion. Never before had they been so utterly disheartened. Hopeless and faithless, they were walking in the shadow of the cross.

“ในยามบ่ายคล้อยของวันแห่งการฟื้นคืนพระชนม์ สาวกสองคนกำลังเดินทางไปยังเอมมาอูส เมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่งซึ่งอยู่ห่างจากกรุงเยรูซาเล็มแปดไมล์ สาวกทั้งสองนี้มิได้มีตำแหน่งอันโดดเด่นในพระราชกิจของพระคริสต์ แต่พวกเขาเป็นผู้เชื่อในพระองค์อย่างจริงใจ พวกเขาได้มายังกรุงนั้นเพื่อถือปัสกา และกำลังสับสนอย่างยิ่งต่อเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่นานมานี้ พวกเขาได้ยินข่าวในตอนเช้าเกี่ยวกับการที่พระกายของพระคริสต์ถูกนำออกไปจากอุโมงค์ และทั้งรายงานของพวกสตรีผู้ได้เห็นทูตสวรรค์และได้พบพระเยซู บัดนี้พวกเขากำลังเดินทางกลับบ้านเพื่อใคร่ครวญและอธิษฐาน ด้วยความเศร้า พวกเขาเดินไปตามทางในยามเย็น พลางสนทนาถึงเหตุการณ์แห่งการไต่สวนและการตรึงกางเขน ไม่เคยมาก่อนที่พวกเขาจะหมดกำลังใจอย่างสิ้นเชิงเช่นนี้ ปราศจากความหวังและความเชื่อ พวกเขากำลังดำเนินอยู่ในเงาแห่งกางเขน”

“They had not advanced far on their journey when they were joined by a stranger, but they were so absorbed in their gloom and disappointment that they did not observe him closely. They continued their conversation, expressing the thoughts of their hearts. They were reasoning in regard to the lessons that Christ had given, which they seemed unable to comprehend. As they talked of the events that had taken place, Jesus longed to comfort them. He had seen their grief; He understood the conflicting, perplexing ideas that brought to their minds the thought, Can this Man, who suffered Himself to be so humiliated, be the Christ? Their grief could not be restrained, and they wept. Jesus knew that their hearts were bound up with Him in love, and He longed to wipe away their tears, and fill them with joy and gladness. But He must first give them lessons they would never forget.

“พวกเขาเดินทางไปได้ไม่ไกลนัก ก็มีคนแปลกหน้าผู้หนึ่งเข้ามาร่วมทางกับเขา แต่พวกเขามัวหมกมุ่นอยู่กับความหม่นเศร้าและความผิดหวัง จึงไม่ได้สังเกตเขาอย่างใกล้ชิด พวกเขายังคงสนทนาต่อไป โดยระบายความคิดที่อยู่ในใจของตนออกมา พวกเขากำลังไตร่ตรองถึงบทเรียนทั้งหลายที่พระคริสต์ได้ทรงประทานไว้ ซึ่งดูเหมือนว่าพวกเขาไม่อาจเข้าใจได้ ขณะที่พวกเขากล่าวถึงเหตุการณ์ทั้งหลายที่ได้เกิดขึ้นนั้น พระเยซูทรงปรารถนาจะทรงปลอบประโลมเขา พระองค์ได้ทอดพระเนตรเห็นความเศร้าโศกของพวกเขา พระองค์ทรงเข้าใจความคิดอันขัดแย้งและสับสนที่ทำให้มีคำถามผุดขึ้นในใจของพวกเขาว่า ชายผู้นี้ ผู้ทรงยอมให้พระองค์เองถูกเหยียดหยามถึงเพียงนี้ จะทรงเป็นพระคริสต์ได้หรือ? ความโศกเศร้าของพวกเขาไม่อาจยับยั้งไว้ได้ และพวกเขาก็ร้องไห้ พระเยซูทรงทราบว่าจิตใจของพวกเขาผูกพันอยู่กับพระองค์ด้วยความรัก และพระองค์ทรงปรารถนาจะทรงเช็ดน้ำตาของพวกเขา และทรงให้พวกเขาเปี่ยมด้วยความยินดีและความชื่นชมยินดี แต่ก่อนอื่น พระองค์จำต้องประทานบทเรียนแก่พวกเขาซึ่งพวกเขาจะไม่มีวันลืม”

“‘He said unto them, What manner of communications are these that ye have one to another, as ye walk, and are sad? And the one of them, whose name was Cleopas, answering said unto Him, Art Thou only a stranger in Jerusalem, and hast not known the things which are come to pass there in these days?’ They told Him of their disappointment in regard to their Master, ‘which was a prophet mighty in deed and word before God and all the people;’ but ‘the chief priests and our rulers,’ they said, ‘delivered Him to be condemned to death, and have crucified Him.’ With hearts sore with disappointment, and with quivering lips, they added, ‘We trusted that it had been He which should have redeemed Israel: and beside all this, today is the third day since these things were done.’

“พระองค์ตรัสแก่เขาทั้งหลายว่า เรื่องอะไรกันที่พวกท่านสนทนากันอยู่ในระหว่างทาง และจึงมีสีหน้าโศกเศร้า? คนหนึ่งในเขาทั้งสองนั้นชื่อเคลโอปัสทูลตอบพระองค์ว่า ท่านเป็นเพียงคนต่างถิ่นในกรุงเยรูซาเล็มหรือ ที่ไม่รู้เหตุการณ์ซึ่งได้เกิดขึ้นที่นั่นในระหว่างวันเหล่านี้?” เขาทั้งสองได้เล่าถึงความผิดหวังของตนเกี่ยวกับพระอาจารย์ของตน “ผู้ซึ่งเป็นศาสดาพยากรณ์ที่ทรงฤทธิ์ในกิจการและถ้อยคำต่อพระพักตร์พระเจ้าและต่อหน้าประชาชนทั้งปวง” แต่ “พวกมหาปุโรหิตและบรรดาผู้ครอบครองของเรา” เขาทั้งหลายกล่าวว่า “ได้มอบพระองค์ไว้ให้ถูกพิพากษาลงโทษถึงตาย และได้ตรึงพระองค์ไว้ที่กางเขน” ด้วยใจที่เจ็บช้ำเพราะความผิดหวัง และด้วยริมฝีปากที่สั่นระริก เขาทั้งหลายจึงกล่าวเสริมว่า “ฝ่ายพวกเราได้หวังว่าพระองค์นั้นเองจะทรงเป็นผู้ไถ่อิสราเอลให้พ้น ยิ่งกว่านั้น วันนี้ก็เป็นวันที่สามแล้วนับตั้งแต่เหตุการณ์เหล่านี้ได้เกิดขึ้น”

“Strange that the disciples did not remember Christ’s words, and realize that He had foretold the events which had come to pass! They did not realize that the last part of His disclosure would be just as verily fulfilled as the first part, that the third day He would rise again. This was the part they should have remembered. The priests and rulers did not forget this. On the day ‘that followed the day of the preparation, the chief priests and Pharisees came together unto Pilate, saying, Sir, we remember that that deceiver said, while He was yet alive, After three days I will rise again.’ Matthew 27:62, 63. But the disciples did not remember these words.

น่าประหลาดที่พวกสาวกมิได้ระลึกถึงพระดำรัสของพระคริสต์ และมิได้ตระหนักว่าพระองค์ได้ทรงพยากรณ์เหตุการณ์ทั้งหลายซึ่งได้บังเกิดขึ้นแล้วนั้นไว้ล่วงหน้า! พวกเขามิได้ตระหนักว่าส่วนสุดท้ายแห่งการเปิดเผยของพระองค์จะต้องสำเร็จเป็นจริงอย่างแน่นอนพอๆ กับส่วนแรก กล่าวคือ ในวันที่สามพระองค์จะทรงเป็นขึ้นมาอีก ส่วนนี้แหละที่พวกเขาควรจะได้ระลึกไว้ บรรดาปุโรหิตและพวกผู้ครอบครองมิได้ลืมเรื่องนี้ ในวัน “ซึ่งถัดจากวันตระเตรียม พวกปุโรหิตใหญ่และพวกฟาริสีจึงพร้อมกันไปหาปีลาตว่า ท่านเจ้าข้า เราจำได้ว่าคนล่อลวงนั้นเมื่อยังมีชีวิตอยู่ได้กล่าวว่า ครั้นล่วงไปสามวันแล้วเราจะเป็นขึ้นมาอีก” มัทธิว 27:62, 63 แต่พวกสาวกมิได้ระลึกถึงถ้อยคำเหล่านี้.

“‘Then He said unto them, O fools, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken: ought not Christ to have suffered these things, and to enter into His glory?’ The disciples wondered who this stranger could be, that He should penetrate to their very souls, and speak with such earnestness, tenderness, and sympathy, and with such hopefulness. For the first time since Christ’s betrayal, they began to feel hopeful. Often they looked earnestly at their companion, and thought that His words were just the words that Christ would have spoken. They were filled with amazement, and their hearts began to throb with joyful expectation.

“แล้วพระองค์ตรัสแก่เขาว่า โอ คนเขลา และใจเชื่องช้าที่จะเชื่อบรรดาสิ่งซึ่งพวกผู้เผยพระวจนะได้กล่าวไว้นั้น พระคริสต์ไม่สมควรหรือที่จะต้องทนทุกข์สิ่งเหล่านี้ และเข้าสู่พระสิริของพระองค์?” พวกสาวกพากันประหลาดใจว่าคนแปลกหน้าผู้นี้จะเป็นผู้ใด ที่สามารถหยั่งลึกเข้าไปถึงดวงวิญญาณของพวกเขา และกล่าวด้วยความจริงจัง ความอ่อนโยน และความเห็นอกเห็นใจเช่นนั้น พร้อมทั้งด้วยความเปี่ยมด้วยความหวังเช่นนั้น นับเป็นครั้งแรกนับแต่พระคริสต์ทรงถูกทรยศ พวกเขาเริ่มรู้สึกมีความหวัง บ่อยครั้งพวกเขามองดูเพื่อนร่วมทางของตนด้วยใจจดจ่อ และคิดว่าถ้อยคำของท่านนั้นเป็นถ้อยคำอย่างเดียวกับที่พระคริสต์คงจะตรัส พวกเขาเต็มไปด้วยความอัศจรรย์ใจ และจิตใจก็เริ่มเต้นระรัวด้วยความคาดหวังอันเปี่ยมด้วยความชื่นบาน”

“Beginning at Moses, the very Alpha of Bible history, Christ expounded in all the Scriptures the things concerning Himself. Had He first made Himself known to them, their hearts would have been satisfied. In the fullness of their joy they would have hungered for nothing more. But it was necessary for them to understand the witness borne to Him by the types and prophecies of the Old Testament. Upon these their faith must be established. Christ performed no miracle to convince them, but it was His first work to explain the Scriptures. They had looked upon His death as the destruction of all their hopes. Now He showed from the prophets that this was the very strongest evidence for their faith.

“โดยเริ่มต้นที่โมเสส ผู้เป็นดุจอัลฟาแห่งประวัติศาสตร์พระคัมภีร์ พระคริสต์ได้ทรงอธิบายสิ่งทั้งปวงที่เกี่ยวกับพระองค์เองจากพระคัมภีร์ทั้งสิ้น หากพระองค์ทรงสำแดงพระองค์แก่เขาทั้งสองตั้งแต่แรก ใจของเขาก็คงได้รับความพึงพอใจเต็มเปี่ยม ในความบริบูรณ์แห่งความยินดีของเขา เขาคงไม่ปรารถนาสิ่งใดอีกต่อไป แต่จำเป็นที่เขาทั้งสองจะต้องเข้าใจคำพยานซึ่งแบบเล็งและคำพยากรณ์ทั้งหลายในพระคัมภีร์พันธสัญญาเดิมได้เป็นพยานถึงพระองค์ บนสิ่งเหล่านี้ ความเชื่อของเขาจะต้องได้รับการสถาปนาไว้ พระคริสต์มิได้ทรงกระทำอัศจรรย์ใดเพื่อให้เขาเชื่อมั่น แต่พระราชกิจแรกของพระองค์คือการอธิบายพระคัมภีร์ เขาทั้งสองได้มองการสิ้นพระชนม์ของพระองค์ว่าเป็นการทำลายความหวังทั้งสิ้นของตน บัดนี้พระองค์ทรงสำแดงจากบรรดาผู้พยากรณ์ว่า นี่เองคือหลักฐานอันหนักแน่นที่สุดสำหรับความเชื่อของเขา”

“In teaching these disciples, Jesus showed the importance of the Old Testament as a witness to His mission. Many professed Christians now discard the Old Testament, claiming that it is no longer of any use. But such is not Christ’s teaching. So highly did He value it that at one time He said, ‘If they hear not Moses and the prophets, neither will they be persuaded, though one rose from the dead.’ Luke 16:31.

“ในการทรงสั่งสอนเหล่าสาวกเหล่านี้ พระเยซูได้ทรงสำแดงให้เห็นถึงความสำคัญของพระคัมภีร์พันธสัญญาเดิมในฐานะพยานถึงพระราชกิจของพระองค์ บัดนี้คริสเตียนจำนวนมากที่เพียงอ้างตนว่ามีความเชื่อได้ละทิ้งพระคัมภีร์พันธสัญญาเดิม โดยอ้างว่าหนังสือนั้นไม่มีประโยชน์อีกต่อไป แต่หาใช่คำสอนของพระคริสต์ไม่ พระองค์ทรงเห็นคุณค่าของพระคัมภีร์นั้นอย่างยิ่ง จนครั้งหนึ่งได้ตรัสว่า ‘ถ้าเขาทั้งหลายไม่ฟังโมเสสและบรรดาผู้พยากรณ์ แม้ผู้หนึ่งจะเป็นขึ้นมาจากความตาย เขาก็จะไม่เชื่อ’ ลูกา 16:31”

“It is the voice of Christ that speaks through patriarchs and prophets, from the days of Adam even to the closing scenes of time. The Saviour is revealed in the Old Testament as clearly as in the New. It is the light from the prophetic past that brings out the life of Christ and the teachings of the New Testament with clearness and beauty. The miracles of Christ are a proof of His divinity; but a stronger proof that He is the world’s Redeemer is found in comparing the prophecies of the Old Testament with the history of the New.

“พระสุรเสียงของพระคริสต์นั่นเองที่ตรัสผ่านบรรดาปิตาจารย์และผู้เผยพระวจนะ ตั้งแต่สมัยของอาดัมเรื่อยมาจนถึงเหตุการณ์ช่วงสุดท้ายของกาลเวลา พระผู้ช่วยให้รอดทรงได้รับการสำแดงไว้ในพระคัมภีร์พันธสัญญาเดิมอย่างชัดเจนไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าที่ทรงได้รับการสำแดงในพระคัมภีร์พันธสัญญาใหม่ เป็นแสงสว่างจากอดีตแห่งคำพยากรณ์ที่ทำให้ชีวิตของพระคริสต์และคำสอนทั้งหลายในพระคัมภีร์พันธสัญญาใหม่ปรากฏเด่นชัดด้วยความกระจ่างและความงดงาม การอัศจรรย์ทั้งหลายของพระคริสต์เป็นหลักฐานแห่งเทวสภาพของพระองค์ แต่หลักฐานที่หนักแน่นยิ่งกว่าว่าพระองค์ทรงเป็นพระผู้ไถ่ของโลกนั้น พบได้ในการเปรียบเทียบคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์พันธสัญญาเดิมกับประวัติการณ์ในพระคัมภีร์พันธสัญญาใหม่”

“Reasoning from prophecy, Christ gave His disciples a correct idea of what He was to be in humanity. Their expectation of a Messiah who was to take His throne and kingly power in accordance with the desires of men had been misleading. It would interfere with a correct apprehension of His descent from the highest to the lowest position that could be occupied. Christ desired that the ideas of His disciples might be pure and true in every specification. They must understand as far as possible in regard to the cup of suffering that had been apportioned to Him. He showed them that the awful conflict which they could not yet comprehend was the fulfillment of the covenant made before the foundation of the world was laid. Christ must die, as every transgressor of the law must die if he continues in sin. All this was to be, but it was not to end in defeat, but in glorious, eternal victory. Jesus told them that every effort must be made to save the world from sin. His followers must live as He lived, and work as He worked, with intense, persevering effort.

“โดยอาศัยการให้เหตุผลจากคำพยากรณ์ พระคริสต์ทรงประทานความเข้าใจอันถูกต้องแก่เหล่าสาวกของพระองค์เกี่ยวกับสิ่งที่พระองค์จะทรงเป็นเมื่อทรงรับสภาพมนุษย์ ความคาดหวังของพวกเขาเกี่ยวกับพระเมสสิยาห์ผู้ซึ่งจะทรงรับบัลลังก์และอำนาจแห่งกษัตริย์ตามความปรารถนาของมนุษย์นั้นเป็นความเข้าใจที่ผิด ความเข้าใจเช่นนั้นจะขัดขวางการหยั่งรู้ที่ถูกต้องเกี่ยวกับการที่พระองค์ทรงลดพระองค์ลงจากฐานะสูงสุดสู่ฐานะต่ำสุดซึ่งอาจมีผู้ใดครอบครองได้ พระคริสต์ทรงประสงค์ให้ความคิดของเหล่าสาวกของพระองค์บริสุทธิ์และเที่ยงแท้ในทุกรายละเอียด พวกเขาจะต้องเข้าใจให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้เกี่ยวกับถ้วยแห่งความทุกข์ทรมานซึ่งได้ถูกกำหนดไว้สำหรับพระองค์ พระองค์ทรงสำแดงแก่พวกเขาว่าการต่อสู้อันน่าสะพรึงกลัว ซึ่งในเวลานั้นพวกเขายังไม่อาจเข้าใจได้นั้น เป็นความสำเร็จเป็นจริงของพันธสัญญาซึ่งได้ทรงกระทำไว้ก่อนทรงวางรากฐานของโลก พระคริสต์จะต้องสิ้นพระชนม์ ดังที่ผู้ล่วงละเมิดธรรมบัญญัติทุกคนจะต้องตาย หากเขายังคงดำเนินอยู่ในบาป ทั้งหมดนี้จะต้องเกิดขึ้น แต่จะไม่สิ้นสุดลงด้วยความพ่ายแพ้ หากจะสิ้นสุดลงด้วยชัยชนะอันรุ่งโรจน์และเป็นนิตย์ พระเยซูตรัสแก่พวกเขาว่าจะต้องกระทำความพยายามทุกประการเพื่อช่วยโลกให้รอดพ้นจากบาป บรรดาผู้ติดตามพระองค์จะต้องดำเนินชีวิตอย่างที่พระองค์ทรงดำเนิน และทำงานอย่างที่พระองค์ทรงกระทำ ด้วยความพยายามอันเข้มข้นและไม่ย่อท้อ”

“Thus Christ discoursed to His disciples, opening their minds that they might understand the Scriptures. The disciples were weary, but the conversation did not flag. Words of life and assurance fell from the Savior’s lips. But still their eyes were holden. As He told them of the overthrow of Jerusalem, they looked upon the doomed city with weeping. But little did they yet suspect who their traveling companion was. They did not think that the subject of their conversation was walking by their side; for Christ referred to Himself as though He were another person. They thought that He was one of those who had been in attendance at the great feast, and who was now returning to his home. He walked as carefully as they over the rough stones, now and then halting with them for a little rest. Thus they proceeded along the mountainous road, while the One who was soon to take His position at God’s right hand, and who could say, ‘All power is given unto Me in heaven and in earth,’ walked beside them. Matthew 28:18.

“ดังนี้พระคริสต์จึงทรงสนทนากับเหล่าสาวกของพระองค์ ทรงเปิดจิตใจของเขาทั้งหลาย เพื่อให้เขาเข้าใจพระคัมภีร์ เหล่าสาวกอ่อนล้าอยู่ แต่การสนทนานั้นหาได้ซาลงไม่ ถ้อยคำแห่งชีวิตและความมั่นใจหลั่งออกจากพระโอษฐ์ของพระผู้ช่วยให้รอด แต่ตาของเขาทั้งหลายยังถูกปิดบังอยู่ เมื่อพระองค์ทรงเล่าแก่เขาถึงการพินาศของกรุงเยรูซาเล็ม เขาทั้งหลายก็มองดูนครซึ่งต้องคำพิพากษานั้นด้วยน้ำตา แต่ในขณะนั้นเขายังมิได้ระแคะระคายเลยว่าผู้ร่วมทางของตนคือผู้ใด เขาทั้งหลายมิได้คิดว่าผู้ซึ่งเป็นหัวข้อแห่งการสนทนาของตนนั้นกำลังดำเนินอยู่เคียงข้างเขา เพราะพระคริสต์ทรงกล่าวถึงพระองค์เองประหนึ่งว่าทรงเป็นบุคคลอื่น เขาทั้งหลายคิดว่าพระองค์ทรงเป็นคนหนึ่งในบรรดาผู้ที่ได้มาร่วมงานในเทศกาลใหญ่ และบัดนี้กำลังเดินทางกลับบ้านของตน พระองค์ทรงดำเนินอย่างระมัดระวังเหนือก้อนหินขรุขระเช่นเดียวกับเขาทั้งหลาย และเป็นครั้งคราวก็ทรงหยุดพักกับเขาเล็กน้อย ดังนี้เขาทั้งหลายจึงดำเนินไปตามหนทางบนภูเขา ขณะที่พระองค์ผู้ซึ่งในไม่ช้าจะทรงรับตำแหน่งเบื้องขวาพระหัตถ์ของพระเจ้า และผู้ซึ่งสามารถตรัสได้ว่า ‘อำนาจทั้งสิ้นในสวรรค์และบนแผ่นดินโลกทรงประทานแก่เราแล้ว’ ทรงดำเนินอยู่เคียงข้างเขาทั้งหลาย มัทธิว 28:18.”

“During the journey the sun had gone down, and before the travelers reached their place of rest, the laborers in the fields had left their work. As the disciples were about to enter their home, the stranger appeared as though He would continue His journey. But the disciples felt drawn to Him. Their souls hungered to hear more from Him. ‘Abide with us,’ they said. He did not seem to accept the invitation, but they pressed it upon Him, urging, ‘It is toward evening, and the day is far spent.’ Christ yielded to this entreaty and ‘went in to tarry with them.’

“ระหว่างการเดินทางนั้น ดวงอาทิตย์ได้ลับขอบฟ้าไปแล้ว และก่อนที่ผู้เดินทางทั้งสองจะถึงที่พักของตน คนงานในท้องนาก็ได้เลิกงานกลับไปแล้ว เมื่อเหล่าสาวกกำลังจะเข้าไปในบ้านของตน คนแปลกหน้าผู้นั้นก็ทรงแสดงพระอาการประหนึ่งว่าพระองค์จะทรงเดินทางต่อไป แต่เหล่าสาวกรู้สึกถูกดึงดูดเข้าหาพระองค์ จิตวิญญาณของเขาทั้งสองหิวกระหายที่จะได้ยินจากพระองค์มากยิ่งขึ้น ‘จงอยู่กับพวกข้าพเจ้าเถิด’ เขาทั้งสองกล่าว พระองค์มิได้ทรงมีพระอาการเสมือนว่าจะทรงรับคำเชิญนั้น แต่เขาทั้งสองก็วิงวอนพระองค์อย่างหนักแน่น โดยกล่าวเร้าใจว่า ‘ใกล้ค่ำแล้ว และวันก็ล่วงไปมากแล้ว’ พระคริสต์จึงทรงยอมตามคำวิงวอนนี้ และ ‘เสด็จเข้าไปเพื่อจะประทับอยู่กับเขาทั้งสอง’”

“Had the disciples failed to press their invitation, they would not have known that their traveling companion was the risen Lord. Christ never forces His company upon anyone. He interests Himself in those who need Him. Gladly will He enter the humblest home, and cheer the lowliest heart. But if men are too indifferent to think of the heavenly Guest, or ask Him to abide with them, He passes on. Thus many meet with great loss. They do not know Christ any more than did the disciples as He walked with them by the way.

“หากเหล่าสาวกมิได้เร่งรัดคำเชิญของตน พวกเขาก็คงจะไม่รู้เลยว่าเพื่อนร่วมทางของตนคือองค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงเป็นขึ้นจากความตายแล้ว พระคริสต์ไม่เคยทรงฝืนประทับร่วมอยู่กับผู้ใด พระองค์ทรงสนพระทัยในบรรดาผู้ที่ต้องการพระองค์ พระองค์ทรงยินดีเสด็จเข้าไปในเรือนอันต่ำต้อยที่สุด และทรงปลอบประโลมหัวใจอันต่ำต้อยที่สุด แต่หากมนุษย์เฉยเมยเกินกว่าจะคำนึงถึงแขกจากสวรรค์ หรือทูลเชิญพระองค์ให้ทรงสถิตอยู่กับตน พระองค์ก็จะเสด็จผ่านไป ด้วยเหตุนี้ คนเป็นอันมากจึงประสบความสูญเสียอย่างใหญ่หลวง พวกเขาไม่รู้จักพระคริสต์เลย เช่นเดียวกับที่เหล่าสาวกไม่รู้จักพระองค์ขณะพระองค์ทรงดำเนินร่วมกับพวกเขาตามทาง”

“The simple evening meal of bread is soon prepared. It is placed before the guest, who has taken His seat at the head of the table. Now He puts forth His hands to bless the food. The disciples start back in astonishment. Their companion spreads forth His hands in exactly the same way as their Master used to do. They look again, and lo, they see in His hands the print of nails. Both exclaim at once, It is the Lord Jesus! He has risen from the dead!

อาหารมื้อค่ำอันเรียบง่ายซึ่งมีขนมปังเป็นหลักก็จัดเตรียมเสร็จในไม่ช้า แล้วนำมาตั้งต่อหน้าแขกผู้ซึ่งได้นั่ง ณ หัวโต๊ะ บัดนี้พระองค์ทรงยื่นพระหัตถ์ออกเพื่อถวายพระพรแก่อาหาร เหล่าสาวกผงะถอยด้วยความประหลาดใจ สหายร่วมทางของเขายื่นพระหัตถ์ออกในลักษณะเดียวกันทุกประการกับที่พระอาจารย์ของพวกเขาเคยทรงกระทำ พวกเขามองดูอีกครั้ง และดูเถิด พวกเขาเห็นรอยตะปูที่พระหัตถ์ของพระองค์ ทั้งสองร้องขึ้นพร้อมกันในทันทีว่า องค์พระเยซูเจ้าทรงเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้า! พระองค์ทรงเป็นขึ้นมาจากความตายแล้ว!

“They rise to cast themselves at His feet and worship Him, but He has vanished out of their sight. They look at the place which had been occupied by One whose body had lately lain in the grave, and say to each other, ‘Did not our heart burn within us, while He talked with us by the way, and while He opened to us the Scriptures?’

“พวกเขาลุกขึ้นเพื่อจะกราบลงแทบพระบาทของพระองค์และนมัสการพระองค์ แต่พระองค์ได้ทรงหายไปจากสายตาของพวกเขาแล้ว พวกเขามองดูสถานที่ซึ่งเมื่อครู่นี้ยังเป็นที่ประทับของพระองค์ ผู้ซึ่งพระกายของพระองค์เพิ่งได้นอนอยู่ในอุโมงค์ฝังศพ และกล่าวแก่กันและกันว่า ‘ใจของเราไม่ได้ร้อนรุ่มอยู่ภายในเราหรือ เมื่อพระองค์ตรัสกับเราระหว่างทาง และเมื่อพระองค์ทรงเปิดพระคัมภีร์ให้แก่เรา?’”

“But with this great news to communicate they cannot sit and talk. Their weariness and hunger are gone. They leave their meal untasted, and full of joy immediately set out again on the same path by which they came, hurrying to tell the tidings to the disciples in the city. In some parts the road is not safe, but they climb over the steep places, slipping on the smooth rocks. They do not see, they do not know, that they have the protection of Him who has traveled the road with them. With their pilgrim staff in hand, they press on, desiring to go faster than they dare. They lose their track, but find it again. Sometimes running, sometimes stumbling, they press forward, their unseen Companion close beside them all the way.

“แต่เมื่อมีข่าวประเสริฐอันยิ่งใหญ่นี้ที่จะต้องไปแจ้งแก่ผู้อื่น พวกเขาไม่อาจนั่งอยู่และสนทนากันได้อีกต่อไป ความเหน็ดเหนื่อยและความหิวของพวกเขาสิ้นไปแล้ว พวกเขาทิ้งอาหารของตนไว้โดยยังมิได้ลิ้มรส และด้วยใจเปี่ยมด้วยความยินดี ก็ออกเดินทางกลับโดยทันทีตามเส้นทางเดิมที่พวกเขาได้มา รีบเร่งไปแจ้งข่าวนั้นแก่เหล่าสาวกในเมือง ในบางช่วงของถนนหนทางนั้นไม่ปลอดภัย แต่พวกเขาก็ปีนป่ายผ่านที่ชัน ลื่นไถลไปบนโขดหินอันเรียบ พวกเขามองไม่เห็น และไม่รู้เลยว่าตนอยู่ภายใต้การพิทักษ์ของพระองค์ผู้ได้ทรงร่วมเดินทางกับพวกเขามา เมื่อถือไม้เท้าของผู้แสวงบุญไว้ในมือ พวกเขาก็มุ่งหน้าไป ปรารถนาจะไปให้เร็วยิ่งกว่าที่ตนกล้า บางคราวพวกเขาหลงทาง แต่ก็กลับพบทางอีก บางครั้งวิ่ง บางครั้งสะดุด พวกเขายังคงรุดหน้าไป โดยมีพระสหายผู้ไม่ปรากฏแก่ตาคอยอยู่เคียงข้างตลอดทาง”

“The night is dark, but the Sun of Righteousness is shining upon them. Their hearts leap for joy. They seem to be in a new world. Christ is a living Savior. They no longer mourn over Him as dead. Christ is risen—over and over again they repeat it. This is the message they are carrying to the sorrowing ones. They must tell them the wonderful story of the walk to Emmaus. They must tell who joined them by the way. They carry the greatest message ever given to the world, a message of glad tidings upon which the hopes of the human family for time and for eternity depend.” The Desire of Ages, 795–801.

“กลางคืนนั้นมืดมิด แต่ดวงอาทิตย์แห่งความชอบธรรมกำลังส่องแสงเหนือพวกเขา ใจของเขาทั้งหลายเต้นระรัวด้วยความยินดี พวกเขาดูประหนึ่งอยู่ในโลกใหม่ พระคริสต์ทรงเป็นพระผู้ช่วยให้รอดผู้ทรงพระชนม์อยู่ พวกเขาไม่คร่ำครวญถึงพระองค์อีกต่อไปประหนึ่งว่าพระองค์สิ้นพระชนม์แล้ว พระคริสต์ทรงเป็นขึ้นมาแล้ว—ครั้งแล้วครั้งเล่าที่พวกเขากล่าวย้ำเช่นนั้น นี่คือข่าวสารที่พวกเขากำลังนำไปยังผู้ที่กำลังโศกเศร้า พวกเขาต้องบอกเล่าเรื่องอันน่าอัศจรรย์ของการเดินทางไปยังเอมมาอูส พวกเขาต้องบอกว่าผู้ใดได้ร่วมทางกับพวกเขามา พวกเขากำลังนำข่าวสารที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยประทานแก่โลก เป็นข่าวสารแห่งข่าวดี ซึ่งความหวังของครอบครัวมนุษย์ทั้งในกาลเวลาและในนิรันดรภาพขึ้นอยู่กับข่าวสารนั้น” The Desire of Ages, 795–801.