The abomination of desolation spoken of by Daniel the prophet is a sign for Christians in three different eras to flee. The Christians in Jerusalem fled when they saw the standards of the Roman armies encompassing Jerusalem in the year 66 AD. The Christians of the late fifth and early sixth century fled into the wilderness when they saw the man of sin in the temple of God proclaiming that he was God. In 1888 there was a series of Sunday laws introduced into the Congress of the United States by Senator Blair. Those bills were called the Blair bills, and they were an effort to identify Sunday as a National Day of Worship. Sunday worship is the mark of the beast, the mark of papal authority and the Constitution of the United States directly opposes the enforcement of a national religion as a test for the citizens of the United States.
สิ่งอันน่าสะอิดสะเอียนซึ่งนำมาซึ่งความพินาศที่ดาเนียลผู้พยากรณ์ได้กล่าวไว้นั้น เป็นหมายสำคัญสำหรับคริสเตียนในสามยุคสมัยที่แตกต่างกันให้หลบหนี คริสเตียนในกรุงเยรูซาเล็มได้หลบหนีเมื่อพวกเขาเห็นธงมาตรฐานของกองทัพโรมันล้อมกรุงเยรูซาเล็มไว้ในปี ค.ศ. 66 คริสเตียนในช่วงปลายศตวรรษที่ห้าและต้นศตวรรษที่หกได้หลบหนีเข้าไปในถิ่นทุรกันดาร เมื่อพวกเขาเห็นคนนอกธรรมบัญญัติอยู่ในพระวิหารของพระเจ้า ประกาศว่าตนเองเป็นพระเจ้า ในปี 1888 ได้มีการเสนอร่างกฎหมายวันอาทิตย์หลายฉบับเข้าสู่สภาคองเกรสแห่งสหรัฐอเมริกาโดยวุฒิสมาชิกแบลร์ ร่างกฎหมายเหล่านั้นถูกเรียกว่า “ร่างกฎหมายแบลร์” และเป็นความพยายามที่จะกำหนดให้วันอาทิตย์เป็นวันนมัสการแห่งชาติ การนมัสการในวันอาทิตย์คือเครื่องหมายของสัตว์ร้าย เป็นเครื่องหมายแห่งอำนาจของสันตะปาปา และรัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐอเมริกาคัดค้านโดยตรงต่อการบังคับใช้ศาสนาประจำชาติให้เป็นบททดสอบสำหรับพลเมืองของสหรัฐอเมริกา
It is this fact that is left out of the flawed application connected with identifying the United States as modern Rome. A triple application of prophecy possesses specific rules that govern its application. The rules identify that the prophetic characteristics of the first fulfillment are to be combined with the prophetic characteristics of the second fulfillment in order to establish the prophetic characteristics of the third fulfillment.
ข้อเท็จจริงประการนี้เองที่ถูกละเว้นไปจากการประยุกต์ใช้อย่างบกพร่องซึ่งเกี่ยวข้องกับการระบุว่าสหรัฐอเมริกาเป็นโรมในยุคปัจจุบัน การประยุกต์ใช้คำพยากรณ์แบบสามชั้นมีหลักเกณฑ์เฉพาะที่ควบคุมการประยุกต์ใช้นั้น หลักเกณฑ์ดังกล่าวชี้ว่า ลักษณะเชิงพยากรณ์ของการสำเร็จเป็นจริงครั้งแรกจะต้องถูกรวมเข้ากับลักษณะเชิงพยากรณ์ของการสำเร็จเป็นจริงครั้งที่สอง เพื่อสถาปนาลักษณะเชิงพยากรณ์ของการสำเร็จเป็นจริงครั้งที่สาม
The warning to flee, is a warning to flee from a coming persecution. In Christ’s era the persecution was the destruction of Jerusalem and the temple in the year 70. The warning sign of that approaching persecution was given in the year 66 AD. The warning to flee in the late fifth and early sixth century was identified by Paul’s as the recognition of a falling away of prophetic Pergamos, which represented pagan Rome. There was to be a falling away first, in order for the man of sin who would proclaim himself as God to be revealed. In the history approaching 538, pagan Rome that had restrained, or as Paul stated “withholdeth” was taken away, and as Pergamos fell away and the sign to flee arrived and directed the faithful to separate from the papal churches communion. Then in 538, at the Counsel of Orleans the papal power passed a Sunday law, and the twelve hundred and sixty years of papal persecution began.
คำเตือนให้หลบหนีนั้น เป็นคำเตือนให้หลบหนีจากการข่มเหงที่จะมาถึง ในยุคของพระคริสต์ การข่มเหงนั้นคือการทำลายกรุงเยรูซาเล็มและพระวิหารในปี ค.ศ. 70 สัญญาณเตือนของการข่มเหงที่กำลังใกล้เข้ามานั้นได้ถูกประทานไว้ในปี ค.ศ. 66 คำเตือนให้หลบหนีในปลายศตวรรษที่ห้าและต้นศตวรรษที่หกนั้น เปาโลได้ชี้ให้เห็นว่าเป็นการตระหนักถึงการเสื่อมถอยของ Pergamos เชิงพยากรณ์ ซึ่งเป็นตัวแทนของโรมนอกศาสนา จะต้องมีการเสื่อมถอยเกิดขึ้นก่อน เพื่อให้มนุษย์แห่งบาป ผู้ซึ่งจะประกาศตนว่าเป็นพระเจ้า ได้รับการเปิดเผย ในประวัติศาสตร์ที่นำไปสู่ปี 538 โรมนอกศาสนาซึ่งเคยยับยั้งไว้ หรือดังที่เปาโลกล่าวว่า “ยังหน่วงไว้” ได้ถูกนำออกไป และเมื่อ Pergamos เสื่อมถอยลง สัญญาณให้หลบหนีก็มาถึงและชี้นำผู้สัตย์ซื่อให้แยกตนออกจากการร่วมสัมพันธภาพกับคริสตจักรของพระสันตะปาปา แล้วในปี 538 ณ Council of Orleans อำนาจของพระสันตะปาปาได้ตรากฎหมายวันอาทิตย์ และการข่มเหงของสันตะปาปาตลอดหนึ่งพันสองร้อยหกสิบปีก็ได้เริ่มต้นขึ้น
The first two witnesses identify clearly that the third fulfillment of the warning to flee given by Christ preceded the actual persecution. The destruction of Jerusalem came exactly three and a half years after the siege of Cestius began in 66 AD, thus allowing the Christians to flee in advance of the horrors of the second siege which was instigated by Titus and concluded with the destruction of the temple and city. In advance of the year 538, the Christians separated from the church of papal Rome, and prophetically fled into the wilderness, which represents the destruction of spiritual Jerusalem.
พยานสองประการแรกชี้ให้เห็นอย่างชัดเจนว่า การสำเร็จเป็นครั้งที่สามของคำเตือนให้หลบหนีซึ่งพระคริสต์ได้ประทานไว้นั้น ได้เกิดขึ้นก่อนการข่มเหงจริงจะเริ่มต้น การทำลายกรุงเยรูซาเล็มเกิดขึ้นตรงตามกำหนดสามปีครึ่งหลังจากการล้อมของเคสทิอุสเริ่มขึ้นใน ค.ศ. 66 ดังนั้นจึงเปิดโอกาสให้คริสเตียนทั้งหลายหลบหนีล่วงหน้าก่อนความสยดสยองของการล้อมครั้งที่สอง ซึ่งทิตัสเป็นผู้ก่อขึ้นและสิ้นสุดลงด้วยการทำลายพระวิหารและนครนั้น ก่อนถึงปี 538 คริสเตียนทั้งหลายได้แยกตนออกจากคริสตจักรแห่งโรมของสันตะปาปา และในเชิงพยากรณ์ได้หลบหนีเข้าไปในถิ่นทุรกันดาร ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แทนการทำลายเยรูซาเล็มฝ่ายจิตวิญญาณ
But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:2, 3.
แต่ลานซึ่งอยู่นอกพระวิหารนั้น จงละไว้ อย่าวัดเลย เพราะว่าได้ถูกมอบไว้แก่บรรดาคนต่างชาติแล้ว และพวกเขาจะเหยียบย่ำนครบริสุทธิ์นั้นอยู่ใต้เท้าเป็นเวลาสี่สิบสองเดือน และเราจะประทานฤทธิ์อำนาจแก่พยานทั้งสองของเรา และเขาทั้งสองจะพยากรณ์อยู่หนึ่งพันสองร้อยหกสิบวัน โดยนุ่งห่มผ้ากระสอบ วิวรณ์ 11:2, 3
In both illustrations of the warning to flee, the warning precedes the persecution, and the persecution is represented by Rome, whether pagan or papal, trampling down Jerusalem, whether literal or spiritual. The warning to flee for Seventh-day Adventist was the Blair bill in 1888. In the first fulfillment in the history of pagan Rome the Christians were to flee from Jerusalem, and in fulfillment of papal Rome the Christians fled into the wilderness. For Adventism the warning was to flee into the country.
ในภาพประกอบทั้งสองของคำเตือนให้หนี คำเตือนนั้นมาก่อนการข่มเหง และการข่มเหงนั้นถูกแสดงโดยโรม ไม่ว่าจะเป็นโรมนอกศาสนาหรือโรมสันตะปาปา ซึ่งย่ำยีกรุงเยรูซาเล็ม ไม่ว่าจะเป็นกรุงเยรูซาเล็มตามตัวอักษรหรือฝ่ายจิตวิญญาณ คำเตือนให้หนีสำหรับเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสคือร่างกฎหมายแบลร์ในปี 1888 ในความสำเร็จประการแรกในประวัติศาสตร์ของโรมนอกศาสนา คริสเตียนทั้งหลายจะต้องหนีออกจากกรุงเยรูซาเล็ม และในการสำเร็จตามโรมสันตะปาปา คริสเตียนได้หนีเข้าไปในถิ่นทุรกันดาร สำหรับลัทธิแอ๊ดเวนตีส คำเตือนคือให้หนีไปยังชนบท
“It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.
“บัดนี้มิใช่เวลาแล้วที่ประชากรของพระเจ้าจะพึงผูกใจรักหรือสะสมทรัพย์สมบัติไว้ในโลก เวลาอันใกล้นี้ เมื่อเป็นดังเหล่าสาวกยุคแรก เราจะถูกบังคับให้แสวงหาที่ลี้ภัยในสถานที่รกร้างและเปลี่ยวดาย ดังเช่นการล้อมกรุงเยรูซาเล็มโดยกองทัพโรมันเป็นสัญญาณให้คริสเตียนในแคว้นยูเดียหลบหนี ฉันใด การที่ประเทศของเราจะเข้าครอบครองอำนาจโดยผ่านกฤษฎีกาบังคับถือวันสะบาโตของสันตะปาปา ก็จะเป็นคำเตือนแก่เราฉันนั้น เมื่อนั้นก็จะถึงเวลาที่จะออกจากเมืองใหญ่ เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการออกจากเมืองเล็กไปสู่ที่อยู่อาศัยอันสงบสงัดในสถานที่เร้นลับท่ามกลางขุนเขา” Testimonies, volume 5, 464.
“The assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us,” was fulfilled when the abomination of desolation, in agreement with Mark’s words was “standing where it ought not.” In 1888, the Congress of the United States was considering a law in direct contradiction to a primary element of the Constitution, and at that point Seventh-day Adventists were to leave the cities and move to the country.
“การที่ประเทศของเราจะเข้ายึดอำนาจในการออกกฤษฎีกาบังคับให้ถือสะบาโตของสันตะปาปา จะเป็นคำเตือนแก่เรา” ได้สำเร็จเป็นจริงแล้ว เมื่อสิ่งน่าสะอิดสะเอียนแห่งความรกร้าง ตามถ้อยคำของมาระโก ได้ “ตั้งอยู่ในที่ซึ่งไม่ควรจะตั้ง” ในปี ค.ศ. 1888 สภาคองเกรสแห่งสหรัฐอเมริกากำลังพิจารณากฎหมายฉบับหนึ่งซึ่งขัดแย้งโดยตรงกับหลักการสำคัญประการหนึ่งของรัฐธรรมนูญ และ ณ จุดนั้นเอง เซเวนธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสต์จะต้องออกจากเมืองทั้งหลายและย้ายไปอยู่ชนบท
“Not one Christian perished in the destruction of Jerusalem. Christ had given His disciples warning, and all who believed His words watched for the promised sign. . . . Without delay they fled to a place of safety—the city of Pella, in the land of Perea, beyond Jordan.” The Great Controversy, 30.
“ไม่มีคริสเตียนแม้แต่คนเดียวพินาศในการทำลายกรุงเยรูซาเล็ม พระคริสต์ได้ทรงประทานคำเตือนแก่เหล่าสาวกของพระองค์ และบรรดาผู้ที่เชื่อพระวจนะของพระองค์ต่างเฝ้าคอยหมายสำคัญตามที่ได้ทรงสัญญาไว้.... โดยไม่ชักช้า พวกเขาได้หลบหนีไปยังสถานที่ปลอดภัย คือเมืองเพลลา ในแผ่นดินเปเรอา ฟากแม่น้ำจอร์แดน” The Great Controversy, 30.
The prophetic characteristics of the first of the warning signs to flee, represent the third and final fulfillment. Sometimes those prophetic characteristics produce a double fulfillment in the third fulfillment. An example of this is the three Elijah’s. The line of Elijah in his confrontation with Jezebel, Ahab and the prophets of Baal, combined with the characteristics of John the Baptist, the second Elijah, in his confrontation with Herodias, Herod and Salome establish that in the last days, for the third and final fulfillment of a triple application is always in the last days, Elijah and John represent two classes of God’s people. One class represented by Elijah do not die, and the other class represented by John do die. The two classes are also represented in Revelation chapter seven as the one hundred and forty-four thousand, who do not die, and the great multitude that do die.
ลักษณะเชิงพยากรณ์ของหมายสำคัญเตือนภัยประการแรกให้หลบหนีนั้น เป็นภาพแทนของความสำเร็จเป็นจริงครั้งที่สามและครั้งสุดท้าย บางครั้งลักษณะเชิงพยากรณ์เหล่านั้นก่อให้เกิดความสำเร็จเป็นจริงแบบทวีคูณภายในความสำเร็จเป็นจริงครั้งที่สาม ตัวอย่างของเรื่องนี้คือเอลียาห์ทั้งสาม แนวเรื่องของเอลียาห์ในการเผชิญหน้ากับเยเซเบล อาหับ และผู้เผยพระวจนะของพระบาอัล เมื่อประกอบเข้ากับลักษณะของยอห์นผู้ให้บัพติศมา ซึ่งเป็นเอลียาห์องค์ที่สอง ในการเผชิญหน้ากับเฮโรเดียส เฮโรด และซาโลเม ย่อมสถาปนาว่าในวาระสุดท้าย เพราะความสำเร็จเป็นจริงครั้งที่สามและครั้งสุดท้ายของการประยุกต์ใช้แบบสามชั้นนั้นย่อมอยู่ในวาระสุดท้ายเสมอ เอลียาห์และยอห์นเป็นภาพแทนของชนสองจำพวกในประชากรของพระเจ้า ชนจำพวกหนึ่งซึ่งเอลียาห์เป็นภาพแทนนั้นไม่ตาย และอีกจำพวกหนึ่งซึ่งยอห์นเป็นภาพแทนนั้นตาย ชนสองจำพวกนี้ยังได้รับการเป็นภาพแทนไว้ในวิวรณ์ บทที่เจ็ด ว่าเป็นหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน ผู้ซึ่งไม่ตาย และมหาชนใหญ่ซึ่งตาย
In the three Babylon’s a similar element of the prophetic message is that the first Babylon is represented by Nimrod, but the second Babylon is represented by the first and last kings, Nebuchadnezzar and Belshazzar. Nebuchadnezzar represents those in Babylon who will be saved, and Belshazzar, those in Babylon who will be lost.
ในบาบิโลนทั้งสามนั้น องค์ประกอบหนึ่งของข่าวสารเชิงพยากรณ์ที่คล้ายคลึงกันคือ บาบิโลนแรกถูกแทนโดยนิมโรด แต่บาบิโลนที่สองถูกแทนโดยกษัตริย์องค์แรกและองค์สุดท้าย คือ เนบูคัดเนสซาร์และเบลชัสซาร์ เนบูคัดเนสซาร์เป็นตัวแทนของคนเหล่านั้นในบาบิโลนที่จะได้รับความรอด และเบลชัสซาร์เป็นตัวแทนของคนเหล่านั้นในบาบิโลนที่จะพินาศ.
In the last days there are two Sunday laws that are the subject of Bible prophecy. The first is the soon-coming Sunday law in the United States, and the second is the Sunday law that is forced upon the entire world. Those two Sunday laws were typified by the Sunday law of pagan Rome, when in the year 321, Constantine enforced the first Sunday law, followed by the Sunday law of Papal Rome in 538. Pagan Rome is one of several prophetic types that prefigure the United States, and the Sunday law of 321, typifies the soon-coming Sunday law in the United States. The papal Sunday law of 538 typifies the Sunday law that is enforced upon the entire world. The flawed view that the United States is typified by the robbers in Daniel eleven tries to employ the soon-coming Sunday law in the United States as evidence to claim that the Sunday law in the United States proves that the United States is modern Rome, and disregards that there is another Sunday law that is forced upon every nation of the world by the threefold union of the dragon, the beast and false prophet.
ในวาระสุดท้าย มีกฎหมายวันอาทิตย์อยู่สองฉบับซึ่งเป็นประเด็นแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ ฉบับแรกคือกฎหมายวันอาทิตย์ที่จะมาถึงในไม่ช้าในสหรัฐอเมริกา และฉบับที่สองคือกฎหมายวันอาทิตย์ที่ถูกบังคับแก่ทั่วทั้งโลก กฎหมายวันอาทิตย์ทั้งสองฉบับนั้นมีแบบอย่างไว้แล้วโดยกฎหมายวันอาทิตย์ของโรมนอกศาสนา เมื่อในปี ค.ศ. 321 คอนสแตนตินได้บังคับใช้กฎหมายวันอาทิตย์ฉบับแรก และต่อมาด้วยกฎหมายวันอาทิตย์ของโรมสันตะปาปาในปี 538 โรมนอกศาสนาเป็นหนึ่งในหลายแบบอย่างเชิงพยากรณ์ที่ล่วงหน้าไปถึงสหรัฐอเมริกา และกฎหมายวันอาทิตย์แห่งปี 321 เป็นแบบอย่างของกฎหมายวันอาทิตย์ที่จะมาถึงในไม่ช้าในสหรัฐอเมริกา กฎหมายวันอาทิตย์ของสันตะปาปาในปี 538 เป็นแบบอย่างของกฎหมายวันอาทิตย์ที่ถูกบังคับแก่ทั่วทั้งโลก ทัศนะที่บกพร่องซึ่งเห็นว่าสหรัฐอเมริกาถูกทำให้เป็นแบบอย่างโดยพวกโจรในดาเนียลบทที่สิบเอ็ด พยายามใช้อ้างกฎหมายวันอาทิตย์ที่จะมาถึงในไม่ช้าในสหรัฐอเมริกาเป็นหลักฐานเพื่อกล่าวอ้างว่ากฎหมายวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริกาพิสูจน์ว่าสหรัฐอเมริกาเป็นโรมสมัยใหม่ และเพิกเฉยต่อข้อเท็จจริงที่ว่ายังมีกฎหมายวันอาทิตย์อีกฉบับหนึ่งซึ่งถูกบังคับแก่ทุกประชาชาติทั่วโลกโดยสหภาพสามประการของพญานาค สัตว์ร้าย และผู้พยากรณ์เท็จ
If a Sunday law in the United States identifies the United States as Modern Rome, then what does the worldwide Sunday law identify? The three Rome’s identify that Modern Rome, which is threefold, will enforce two distinct Sunday laws. The first is in the United States and was typified by Constantine’s Sunday law in 321, and the second is the entire world, as typified by the papal Sunday law of 538. To employ the Sunday law in the United States in the context of a triple application of prophecy to claim that the Sunday law proves who is Modern Rome, is to disregard the prophetic characteristics established by pagan and papal Rome. There are two distinct Sunday laws in the last days, and neither is a proof to identify the robbers of the people are the United States. When the testimony of pagan and papal Rome is misrepresented to uphold a private interpretation, as is currently being done, it demonstrates that those seeking to uphold their private interpretation do not understand type and antitype.
หากกฎหมายวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริการะบุว่าสหรัฐอเมริกาคือโรมสมัยใหม่ แล้วกฎหมายวันอาทิตย์ทั่วโลกนั้นระบุถึงสิ่งใด? โรมทั้งสามระบุว่าโรมสมัยใหม่ ซึ่งมีลักษณะสามประการ จะบังคับใช้กฎหมายวันอาทิตย์สองฉบับที่แตกต่างกัน ฉบับแรกคือในสหรัฐอเมริกา และมีต้นแบบโดยกฎหมายวันอาทิตย์ของคอนสแตนตินในปี 321 และฉบับที่สองคือทั่วทั้งโลก ดังที่มีต้นแบบโดยกฎหมายวันอาทิตย์ของสันตะปาปาในปี 538 การนำกฎหมายวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริกามาใช้ในบริบทของการประยุกต์คำพยากรณ์แบบสามชั้น เพื่ออ้างว่ากฎหมายวันอาทิตย์พิสูจน์ว่าใครคือโรมสมัยใหม่ ย่อมเป็นการเพิกเฉยต่อลักษณะเชิงพยากรณ์ที่โรมนอกศาสนาและโรมสันตะปาปาได้สถาปนาไว้ ในวาระสุดท้ายมีกฎหมายวันอาทิตย์สองฉบับที่แตกต่างกัน และไม่มีฉบับใดเป็นข้อพิสูจน์เพื่อระบุว่าผู้ปล้นชิงประชาชนคือสหรัฐอเมริกา เมื่อคำพยานของโรมนอกศาสนาและโรมสันตะปาปาถูกบิดเบือนเพื่อสนับสนุนการตีความส่วนตัว ดังที่กำลังกระทำอยู่ในปัจจุบัน ก็แสดงให้เห็นว่าผู้ที่พยายามธำรงการตีความส่วนตัวของตนนั้นไม่เข้าใจแบบและสิ่งที่เป็นสัมฤทธิผลของแบบนั้น
Pagan Rome is a type of the United States, and papal Rome typifies modern Rome. Along with this misapplication of a triple application of prophecy, and the claim that what is being taught is set in the context of “type and antitype,” is the other failure of defining the “abomination of desolation” as it is represented within the context of a triple application of prophecy.
โรมนอกศาสนาเป็นแบบอย่างของสหรัฐอเมริกา และโรมของสันตะปาปาเป็นแบบอย่างล่วงหน้าของโรมสมัยใหม่ พร้อมกันกับการประยุกต์ใช้คำพยากรณ์สามชั้นอย่างผิดพลาดนี้ และการอ้างว่าสิ่งที่กำลังสอนนั้นถูกวางไว้ในบริบทของ “แบบและสิ่งที่เป็นความจริงตามแบบ” ก็ยังมีความล้มเหลวอีกประการหนึ่งคือการให้นิยาม “สิ่งที่น่าสะอิดสะเอียนซึ่งก่อให้เกิดความรกร้าง” ตามที่มันถูกนำเสนอไว้ภายในบริบทของการประยุกต์ใช้คำพยากรณ์สามชั้นนั้นด้วย
From the year 66 to the year 70 AD, two Roman generals attacked Jerusalem. Both generals, Cestius and Titus began with a siege, but only one withdrew from the siege for a brief period of time, which providentially allowed the Christians to flee. It was the first siege under Cestius that the Christians recognized the warning to flee. When Titus arrived to carry on the warfare against Jerusalem in the year 70 AD, he began with a siege and did not cease until Jerusalem and the temple were destroyed. The warning of Jesus contains two steps. First is the sign to flee, and thereafter the persecution. In the fulfillment of the warning in the fifth and sixth centuries the Christians separated from the corrupt Roman church before 538, and then the persecution began.
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 66 ถึงปี ค.ศ. 70 แม่ทัพโรมันสองนายได้เข้าโจมตีกรุงเยรูซาเล็ม แม่ทัพทั้งสอง คือ เซสติอุส และไททัส ต่างเริ่มต้นด้วยการปิดล้อม แต่มีเพียงผู้เดียวเท่านั้นที่ถอนกำลังจากการปิดล้อมอยู่ชั่วระยะเวลาสั้น ๆ ซึ่งโดยพระญาณสอดส่องได้เปิดโอกาสให้คริสเตียนทั้งหลายหลบหนีไปได้ การปิดล้อมครั้งแรกภายใต้เซสติอุสนั้นเองที่คริสเตียนทั้งหลายตระหนักว่าเป็นคำเตือนให้หนีไป เมื่อไททัสมาถึงเพื่อดำเนินสงครามต่อกรุงเยรูซาเล็มในปี ค.ศ. 70 เขาเริ่มต้นด้วยการปิดล้อมและมิได้ยุติจนกว่ากรุงเยรูซาเล็มและพระวิหารจะถูกทำลาย คำเตือนของพระเยซูประกอบด้วยสองขั้นตอน ขั้นแรกคือหมายสำคัญให้หนีไป และหลังจากนั้นคือการข่มเหง ในความสำเร็จสมดังคำเตือนนั้นในคริสต์ศตวรรษที่ห้าและหก คริสเตียนทั้งหลายได้แยกตนออกจากคริสตจักรโรมันที่เสื่อมทรามก่อนปี 538 แล้วการข่มเหงจึงเริ่มต้นขึ้น
Paul is very clear that all the recorded history of ancient Israel was written for those living in the last days, and that all those histories were types, although the Greek word “typos,” meaning types is translated as ensamples in his classic presentation of this truth.
เปาโลกล่าวไว้อย่างชัดเจนยิ่งว่า ประวัติศาสตร์ทั้งสิ้นของอิสราเอลโบราณที่ได้รับการบันทึกไว้นั้น ถูกเขียนขึ้นเพื่อผู้ที่มีชีวิตอยู่ในยุคสุดท้าย และบรรดาเรื่องราวเหล่านั้นล้วนเป็นแบบอย่างเชิงสัญลักษณ์ แม้ว่าคำภาษากรีกว่า “typos” ซึ่งมีความหมายว่า แบบอย่างเชิงสัญลักษณ์ จะถูกแปลว่า ensamples ในการนำเสนอความจริงข้อนี้อันเป็นแบบฉบับของท่านก็ตาม
Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.
บรรดาเหตุการณ์เหล่านี้ได้เกิดขึ้นแก่พวกเขาเพื่อเป็นแบบอย่าง และได้ถูกบันทึกไว้เพื่อเตือนสติพวกเรา ผู้ซึ่งปลายยุคทั้งหลายได้มาถึงแล้ว 1 โครินธ์ 10:11
The histories in chapter ten which Paul uses to set the context for this truth was not a history of ancient Israel acting righteously.
ประวัติการณ์ต่าง ๆ ในบทที่สิบซึ่งเปาโลใช้เพื่อวางบริบทของความจริงข้อนี้ มิใช่ประวัติศาสตร์ของอิสราเอลโบราณที่ได้ประพฤติอย่างชอบธรรม.
But with many of them God was not well pleased: for they were overthrown in the wilderness. Now these things were our examples, to the intent we should not lust after evil things, as they also lusted. Neither be ye idolaters, as were some of them; as it is written, The people sat down to eat and drink, and rose up to play. Neither let us commit fornication, as some of them committed, and fell in one day three and twenty thousand. Neither let us tempt Christ, as some of them also tempted, and were destroyed of serpents. 1 Corinthians 10:5–9.
แต่พระเจ้ามิได้ทรงพอพระทัยคนเป็นอันมากในพวกเขา เพราะว่าพวกเขาถูกโค่นลงในถิ่นทุรกันดาร บรรดาเหตุการณ์เหล่านี้เป็นแบบอย่างแก่เรา เพื่อเราจะไม่ใฝ่หาสิ่งชั่วร้ายดังที่พวกเขาได้ใฝ่หานั้น และอย่าเป็นคนนมัสการรูปเคารพเหมือนบางคนในพวกเขา ดังที่มีเขียนไว้ว่า ประชาชนนั่งลงกินและดื่ม แล้วลุกขึ้นเล่นสนุก และอย่าให้เราประพฤติล่วงประเวณีเหมือนบางคนในพวกเขาที่ได้ประพฤติแล้วล้มตายไปในวันเดียวสองหมื่นสามพันคน และอย่าให้เราทดลองพระคริสต์เหมือนบางคนในพวกเขาที่ได้ทดลองแล้วต้องพินาศด้วยงู 1 โครินธ์ 10:5–9
Sacred history is a record of both the righteousness and unrighteousness of God’s people, but in either record the history is still a type for God’s people living in the last days. The history of the rebellion in Minneapolis in 1888, is a record of unrighteousness, in spite of what Adventist historians’ claim. The rebellion was so profound that Ellen White determined to leave the meeting, and only stayed because an angel told her it was her responsibility to stay and record the rebellion that was a parallel to the rebellion of Korah, Dathan and Abiram in the history of Moses. At that meeting the mighty angel of Revelation chapter eighteen descended, but the message He brought was rejected.
ประวัติศาสตร์ศักดิ์สิทธิ์เป็นบันทึกทั้งความชอบธรรมและความอธรรมของประชากรของพระเจ้า แต่ไม่ว่าบันทึกนั้นจะเป็นด้านใด ประวัติศาสตร์นั้นก็ยังคงเป็นแบบอย่างสำหรับประชากรของพระเจ้าที่มีชีวิตอยู่ในยุคสุดท้าย ประวัติศาสตร์แห่งการกบฏที่มินนีแอโพลิสในปี 1888 เป็นบันทึกแห่งความอธรรม แม้ว่านักประวัติศาสตร์แอ๊ดเวนตีสต์จะอ้างสิ่งใดก็ตาม การกบฏนั้นร้ายแรงลึกซึ้งถึงขนาดที่เอลเลน ไวท์ตั้งใจจะออกจากการประชุม และยังคงอยู่ต่อเพียงเพราะทูตสวรรค์องค์หนึ่งบอกเธอว่า เป็นความรับผิดชอบของเธอที่จะอยู่ต่อและบันทึกการกบฏนั้น ซึ่งเป็นคู่ขนานกับการกบฏของโคราห์ ดาธาน และอาบีราม ในประวัติศาสตร์ของโมเสส ในการประชุมนั้น ทูตสวรรค์ผู้ทรงฤทธิ์แห่งวิวรณ์ บทที่สิบแปดได้เสด็จลงมา แต่ข่าวสารที่พระองค์ทรงนำมานั้นถูกปฏิเสธ
That history typified September 11, 2001, when the great buildings of New York city were brought down. That history included the first Sunday law bill that was to be introduced by Senator Blair. His efforts to enforce Sunday as a National Day of Worship failed, but it was part of a sacred history that typified the last days. Senator Blair’s bill was the warning to flee the cities. Before 1888 when Sister White spoke of the necessity of living out of the cities, she spoke in the future tense. She pointed to a time in the near future when God’s people must move to the country. After 1888, all of Sister White’s references to the necessity of country living placed her counsel in the context that the time to be in the country had already arrived. The Blair bill in 1888, was the sign of Sunday enforcement, as Luke put it, in a place where it ought not be. Sunday enforcement was not to be brought into the Congress of the United States, for it was a denial of a primary principle of the Constitution.
ประวัติศาสตร์นั้นเป็นแบบล่วงหน้าของวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 เมื่ออาคารใหญ่ของนครนิวยอร์กถูกทำให้พังทลายลง ประวัติศาสตร์นั้นรวมถึงร่างกฎหมายวันอาทิตย์ฉบับแรกซึ่งจะถูกเสนอโดยวุฒิสมาชิกแบลร์ ความพยายามของเขาที่จะบังคับให้วันอาทิตย์เป็นวันนมัสการแห่งชาติได้ล้มเหลว แต่สิ่งนั้นเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์อันศักดิ์สิทธิ์ที่เป็นแบบล่วงหน้าของยุคสุดท้าย ร่างกฎหมายของวุฒิสมาชิกแบลร์เป็นคำเตือนให้หนีออกจากเมืองต่าง ๆ ก่อนปี 1888 เมื่อซิสเตอร์ไวท์กล่าวถึงความจำเป็นของการอาศัยอยู่นอกเมืองทั้งหลาย นางกล่าวในกาลอนาคต นางชี้ไปยังเวลาอันใกล้ในอนาคตเมื่อประชากรของพระเจ้าจะต้องย้ายไปอยู่ชนบท หลังปี 1888 การกล่าวอ้างทั้งหลายของซิสเตอร์ไวท์เกี่ยวกับความจำเป็นของการอยู่อาศัยในชนบท ได้วางคำแนะนำของนางไว้ในบริบทที่ว่าช่วงเวลาที่จะต้องอยู่ในชนบทนั้นมาถึงแล้ว ร่างกฎหมายแบลร์ในปี 1888 เป็นหมายสำคัญของการบังคับถือวันอาทิตย์ ดังที่ลูกาได้กล่าวไว้ ว่าอยู่ในสถานที่ซึ่งไม่สมควรจะอยู่ การบังคับถือวันอาทิตย์ไม่ควรถูกนำเข้าสู่สภาคองเกรสแห่งสหรัฐอเมริกา เพราะนั่นเป็นการปฏิเสธหลักการพื้นฐานประการหนึ่งของรัฐธรรมนูญ
The history of 1888 was recorded in order to typify the prophetic history that began on September 11, 2001. The Blair Bill in 1888 typified the Patriot Act of 2001. It was the warning that preceded the actual enforcement of the mark of the beast. No one who is following Christ should be living in a city after September 11, 2001. It was the prophetic siege that directed God’s people to flee. And just as there are two Sunday laws that are the subject of the prophetic model of the last days, as represented by the Sunday laws of pagan and papal Rome, both Sunday laws are preceded by the warning to flee.
ประวัติศาสตร์ของปี 1888 ได้ถูกบันทึกไว้เพื่อเป็นแบบอย่างแห่งประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์ซึ่งเริ่มต้นขึ้นเมื่อวันที่ 11 กันยายน 2001 กฎหมายแบลร์ (Blair Bill) ในปี 1888 เป็นแบบอย่างของกฎหมายแพทริออต (Patriot Act) ปี 2001 นั่นคือคำเตือนที่มาก่อนการบังคับใช้เครื่องหมายของสัตว์ร้ายอย่างแท้จริง ไม่มีผู้ใดที่กำลังติดตามพระคริสต์ควรอาศัยอยู่ในเมืองภายหลังวันที่ 11 กันยายน 2001 นั่นคือการล้อมเชิงพยากรณ์ซึ่งชี้นำประชากรของพระเจ้าให้หลบหนี และเช่นเดียวกับที่มีบทบัญญัติวันอาทิตย์สองฉบับซึ่งเป็นประเด็นของแบบจำลองเชิงพยากรณ์แห่งวาระสุดท้าย ดังที่แสดงไว้โดยบทบัญญัติวันอาทิตย์ของโรมนอกศาสนาและโรมของสันตะปาปา บทบัญญัติวันอาทิตย์ทั้งสองฉบับต่างก็มีคำเตือนให้หลบหนีมาก่อนทั้งสิ้น
For those who profess to be Seventh-day Adventists, they were to prophetically recognize the Patriot Act as a sign to flee the cities for the country in advance of the soon-coming Sunday law. That very same Sunday law was the sign for God’s other flock who are still in Babylon to flee out of Babylon in advance of the Sunday enforcement that is to be brought upon every nation.
สำหรับบรรดาผู้ที่อ้างตนว่าเป็นเซเวนธ์เดย์แอ๊ดเวนตีส พวกเขาควรจะได้ตระหนักในเชิงพยากรณ์ว่า Patriot Act เป็นหมายสำคัญให้หนีออกจากเมืองไปสู่ชนบท ล่วงหน้าก่อนกฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งกำลังจะมาถึงในไม่ช้า กฎหมายวันอาทิตย์ฉบับเดียวกันนั้นเองก็เป็นหมายสำคัญสำหรับฝูงแกะอีกคอกหนึ่งของพระเจ้า ซึ่งยังคงอยู่ในบาบิโลน ให้หนีออกจากบาบิโลนล่วงหน้าก่อนการบังคับถือวันอาทิตย์ซึ่งจะถูกนำมาบังคับใช้เหนือทุกประชาชาติ
“As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.
“เมื่ออเมริกา แผ่นดินแห่งเสรีภาพทางศาสนา จะรวมตัวกับสันตะปาปาในการบังคับมโนธรรมและข่มให้มนุษย์ถวายเกียรติแก่วันสะบาโตเทียม ประชาชนแห่งทุกประเทศทั่วพิภพก็จะถูกชักนำให้ดำเนินตามแบบอย่างของนาง” Testimonies, volume 6, 18.
Just as the triple application of the three Elijah’s establishes that there are two classes of God’s people in the last days, the triple application of Rome identifies that there are two distinct Sunday laws. Those who wish to claim that the United States is the robbers of thy people, and therefore the prophetic role of the United States establishes the vision suggest that the soon-coming Sunday law in the United States is the abomination of desolation that Christ identified as a warning for His people to flee from the coming persecution. They fail to identify the distinction between the siege, which is the warning sign to flee, and the second siege that represents when the actual enforcement of a Sunday law begins the persecution of the last days. They fail to address the distinction established upon two witnesses that there is to be two distinct Sunday laws that fulfill prophecy in the last days. In doing so they argue the soon-coming Sunday law in the United States is the warning represented as the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, and it is, but not as they define it.
เช่นเดียวกับที่การประยุกต์ใช้สามชั้นของเอลียาห์ทั้งสามสถาปนาว่าในวาระสุดท้ายมีประชากรของพระเจ้าอยู่สองจำพวก การประยุกต์ใช้สามชั้นของโรมก็ชี้บ่งว่ามีกฎหมายวันอาทิตย์อยู่สองฉบับที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน ผู้ที่ประสงค์จะอ้างว่าสหรัฐอเมริกาคือพวกโจรในหมู่ชนชาติของเจ้า และด้วยเหตุนั้นบทบาทเชิงพยากรณ์ของสหรัฐอเมริกาจึงสถาปนานิมิต ได้เสนอว่ากฎหมายวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริกาที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้านี้คือสิ่งน่าสะอิดสะเอียนแห่งความรกร้างที่พระคริสต์ทรงระบุไว้เป็นคำเตือนให้ประชากรของพระองค์หนีจากการกดขี่ข่มเหงที่กำลังมา พวกเขาไม่อาจแยกความแตกต่างระหว่างการล้อม ซึ่งเป็นสัญญาณเตือนให้หนี กับการล้อมครั้งที่สองซึ่งเป็นภาพแทนของเวลาที่การบังคับใช้กฎหมายวันอาทิตย์เริ่มต้นการกดขี่ข่มเหงแห่งวาระสุดท้าย พวกเขาไม่กล่าวถึงความแตกต่างที่ถูกสถาปนาไว้บนพยานสองปากว่าจำต้องมีกฎหมายวันอาทิตย์สองฉบับที่แตกต่างกันอย่างชัดเจนเพื่อให้คำพยากรณ์สำเร็จในวาระสุดท้าย ด้วยการกระทำเช่นนี้ พวกเขาจึงโต้แย้งว่ากฎหมายวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริกาที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้านี้คือคำเตือนที่เป็นภาพแทนโดยสิ่งน่าสะอิดสะเอียนแห่งความรกร้าง ซึ่งดาเนียลผู้พยากรณ์ได้กล่าวไว้ และก็เป็นเช่นนั้น แต่ไม่ใช่ตามความหมายที่พวกเขาให้นิยามไว้
The Sunday law in the United States is the warning for God’s other flock that is still in Babylon to flee from her communion. It is therefore a warning of the coming Sunday law that is enforced upon all the nations.
กฎหมายวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริกาเป็นคำเตือนสำหรับฝูงแกะอีกพวกหนึ่งของพระเจ้าซึ่งยังคงอยู่ในบาบิโลน ให้หนีออกจากการร่วมสามัคคีของนาง ฉะนั้น จึงเป็นคำเตือนถึงกฎหมายวันอาทิตย์ที่จะมาถึง ซึ่งจะถูกบังคับใช้เหนือบรรดาประชาชาติทั้งปวง
“Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.
“บรรดาประชาชาติทั้งหลายจะดำเนินตามแบบอย่างของสหรัฐอเมริกา แม้ว่านางจะเป็นผู้นำออกหน้า แต่วิกฤตการณ์เดียวกันนี้จะมาถึงประชากรของเราในทุกส่วนของโลก” Testimonies, เล่ม 6, 395.
Their claim is that the Sunday law in the United States is identifying the United States as the symbol which establishes the prophetic vision, but in the context of the warning to flee given by Christ, that Sunday law represents a world-wide warning to the eleventh-hour workers to flee from Babylon.
ข้ออ้างของพวกเขาคือ กฎหมายวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริกากำลังระบุว่าสหรัฐอเมริกาเป็นสัญลักษณ์ที่สถาปนานิมิตแห่งคำพยากรณ์ แต่ในบริบทของคำเตือนให้หนีซึ่งพระคริสต์ได้ประทานไว้ กฎหมายวันอาทิตย์นั้นเป็นตัวแทนของคำเตือนทั่วโลกแก่คนงานชั่วยามที่สิบเอ็ดให้หนีออกจากบาบิโลน.
When Sister White addresses the warning to flee, she addresses the Sunday law issue that overtakes the whole world. That movement begins at the Sunday law in the United States. She identifies that the Sunday law in the United States is the warning of the coming persecution.
เมื่อซิสเตอร์ไวท์กล่าวถึงคำเตือนให้หลบหนี นางกำลังกล่าวถึงประเด็นเรื่องกฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งครอบงำทั่วทั้งโลก การเคลื่อนไหวนั้นเริ่มต้นขึ้นที่กฎหมายวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริกา นางชี้ให้เห็นว่ากฎหมายวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริกาคือคำเตือนถึงการข่มเหงที่กำลังจะมาถึง
“By the decree enforcing the institution of the papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.
“โดยกฤษฎีกาซึ่งบังคับใช้สถาบันแห่งสันตะปาปา อันเป็นการละเมิดต่อพระบัญญัติของพระเจ้า ชาติของเราจะตัดขาดตนเองจากความชอบธรรมโดยสิ้นเชิง เมื่อโปรเตสแตนต์จะยื่นมือของนางข้ามห้วงลึกไปจับมือกับอำนาจแห่งโรม เมื่อ นางจะเอื้อมข้ามเหวลึกไปประสานมือกับลัทธิทรงวิญญาณ เมื่อภายใต้อิทธิพลของการรวมตัวเป็นหนึ่งสามประการนี้ ประเทศของเราจะปฏิเสธหลักการทุกประการแห่งรัฐธรรมนูญของตนในฐานะรัฐบาลโปรเตสแตนต์และสาธารณรัฐ และจะจัดให้มีการเผยแพร่ความเท็จและความลวงของสันตะปาปา เมื่อนั้นเราก็อาจรู้ได้ว่าเวลาสำหรับการสำแดงการทำงานอันน่าอัศจรรย์ของซาตานได้มาถึงแล้ว และอวสานก็อยู่ใกล้แล้ว”
“As the approach of the Roman armies was a sign to the disciples of the impending destruction of Jerusalem, so may this apostasy be a sign to us that the limit of God’s forbearance is reached, that the measure of our nation’s iniquity is full, and that the angel of mercy is about to take her flight, never to return. The people of God will then be plunged into those scenes of affliction and distress which prophets have described as the time of Jacob’s trouble. The cries of the faithful, persecuted ones ascend to heaven. And as the blood of Abel cried from the ground, there are voices also crying to God from martyrs’ graves, from the sepulchers of the sea, from mountain caverns, from convent vaults: ‘How long, O Lord, holy and true, dost Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth?’” Testimonies, volume 5, 451.
“ดังที่การยกทัพเข้ามาของกองทัพโรมันเป็นหมายสำคัญแก่เหล่าสาวกว่า ความพินาศของกรุงเยรูซาเล็มใกล้เข้ามาแล้ว ฉันใด การละทิ้งความเชื่อนี้ก็อาจเป็นหมายสำคัญแก่เราฉันนั้นว่า ขอบเขตแห่งความอดกลั้นของพระเจ้าได้มาถึงที่สุดแล้ว ว่าขนาดแห่งความชั่วช้าของชนชาติของเราเต็มเปี่ยมแล้ว และว่าทูตสวรรค์แห่งพระเมตตากำลังจะโบยบินจากไป และจะไม่หวนกลับมาอีกเลย แล้วประชากรของพระเจ้าจะถูกทิ้งลงท่ามกลางเหตุการณ์แห่งความทุกข์ระทมและความคับแค้นซึ่งบรรดาผู้เผยพระวจนะได้พรรณนาไว้ว่าเป็นเวลาแห่งความทุกข์ยากของยาโคบ เสียงร้องของบรรดาผู้สัตย์ซื่อผู้ถูกข่มเหงลอยขึ้นสู่สวรรค์ และดังที่โลหิตของอาแบลร้องจากพื้นดิน ก็มีเสียงทั้งหลายร้องทูลต่อพระเจ้าจากหลุมศพของมรณสักขี จากอุโมงค์แห่งท้องทะเล จากถ้ำภูเขา จากห้องฝังศพใต้ดินของอารามว่า ‘อีกนานเท่าใด พระองค์ผู้ทรงบริสุทธิ์และสัตย์จริง ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์จึงจะไม่ทรงพิพากษาและทรงแก้แค้นแทนโลหิตของพวกข้าพระองค์แก่บรรดาผู้ที่อาศัยอยู่บนแผ่นดินโลก?’” Testimonies, volume 5, 451.
Sister White is identifying the Sunday law in the United States, and identifies it as a “sign” that probationary time for the United States is over. But God’s people in the other nations of the world are also to be confronted with the same test. There is a period of time from the Sunday law in the United States until Michael stands up and human probation closes. When it closes, “the angel of mercy takes her flight.”
ซิสเตอร์ไวท์กำลังชี้ให้เห็นถึงกฎหมายวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริกา และระบุว่ากฎหมายนั้นเป็น “เครื่องหมาย” ว่าเวลาของพระคุณสำหรับสหรัฐอเมริกาได้สิ้นสุดลงแล้ว แต่ประชากรของพระเจ้าในชนชาติอื่น ๆ ทั่วโลกก็จะต้องเผชิญกับบททดสอบเดียวกันนี้ด้วย มีช่วงระยะเวลาหนึ่งนับจากกฎหมายวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริกาจนถึงเวลาที่มีคาเอลทรงลุกขึ้นและเวลาทดลองของมนุษย์สิ้นสุดลง เมื่อเวลานั้นสิ้นสุดลง “ทูตสวรรค์แห่งพระเมตตาก็โบยบินจากไป”