The line of prophecy identifying when the United States forms an image to and of the beast occurs when the horn of Protestantism is forming the image of Christ. That formation is specifically identified in Daniel chapter ten, when Daniel beholds the causative looking-glass “marah,” vision. Daniel represents those who behold Christ, and in so doing they reflect Christ’s character. The one hundred and forty-four thousand, who are represented by Daniel in chapter ten, form the image of Christ within, only as they behold His character. By beholding they become changed.
ลำดับแห่งคำพยากรณ์ที่ระบุว่าเมื่อใดสหรัฐอเมริกาก่อรูปเคารพขึ้นแก่สัตว์ร้ายและตามแบบของสัตว์ร้ายนั้น เกิดขึ้นในขณะที่เขาแห่งโปรเตสแตนต์กำลังก่อรูปฉายาของพระคริสต์ การก่อรูปนั้นได้รับการระบุไว้อย่างเจาะจงในดาเนียลบทที่สิบ เมื่อดาเนียลมองเห็นนิมิต “marah” ซึ่งเป็นกระจกเงาเชิงเหตุปัจจัย ดาเนียลเป็นตัวแทนของบรรดาผู้ที่เพ่งดูพระคริสต์ และโดยการกระทำนั้นพวกเขาสะท้อนพระลักษณะของพระคริสต์ ชนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน ซึ่งมีดาเนียลเป็นภาพแทนในบทที่สิบ ก่อรูปฉายาของพระคริสต์ไว้ภายในได้ ก็โดยเมื่อพวกเขาเพ่งดูพระลักษณะของพระองค์เท่านั้น โดยการเพ่งดูนั้น พวกเขาจึงถูกเปลี่ยนแปลงไป
The image of the beast reflects the beast, and the formation of the image of the beast is the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. When the Protestant churches take control of the government of the United States, they will have formed an image of the church and state system that identifies the structure of control which the papal power employed before the political support was removed. In the same period of time the image of Christ will be produced in His last day people. Yet, there were those that were with Daniel who saw not the vision, for they fled from the vision. They failed the test of the formation of the image of the beast, by refusing to allow the image of Christ to be formed within them during the testing time.
รูปเคารพของสัตว์ร้ายนั้นสะท้อนสัตว์ร้าย และการก่อเกิดขึ้นของรูปเคารพของสัตว์ร้ายคือบททดสอบอันยิ่งใหญ่สำหรับประชากรของพระเจ้า โดยบททดสอบนี้ชะตากรรมนิรันดร์ของพวกเขาจะถูกตัดสิน เมื่อคริสตจักรโปรเตสแตนต์ทั้งหลายในสหรัฐอเมริกาเข้าครอบงำรัฐบาล พวกเขาก็จะได้สร้างรูปแบบจำลองของระบบคริสตจักรและรัฐขึ้น ซึ่งบ่งชี้ถึงโครงสร้างแห่งการควบคุมที่อำนาจสันตะปาปาเคยใช้ก่อนที่การสนับสนุนทางการเมืองจะถูกถอนออกไป ในช่วงเวลาเดียวกันนั้น พระฉายของพระคริสต์จะถูกก่อเกิดขึ้นในประชากรของพระองค์แห่งวาระสุดท้าย กระนั้น ก็มีบางคนที่อยู่กับดาเนียลแต่ไม่ได้เห็นนิมิต เพราะพวกเขาหนีไปจากนิมิตนั้น พวกเขาสอบไม่ผ่านในบททดสอบแห่งการก่อเกิดขึ้นของรูปเคารพของสัตว์ร้าย โดยการปฏิเสธที่จะยอมให้พระฉายของพระคริสต์ถูกก่อเกิดขึ้นภายในตนในช่วงเวลาแห่งการทดสอบนั้น
The spiritual principle of reflection is accomplished by looking into a mirror that represents Christ and because the “marah” vision is a causative vision, the image of Christ in the mirror, produces the image of Christ in humanity. A literal mirror reflects the image of the man who looks at the mirror, but the spiritual application of the principle has variables associated with the mirror. Those who are simply a “hearer of the word, and not a doer,” “beholdeth himself, and goeth his way, and straightway forgetteth what manner of man he was.” They look to the mirror and only see humanity.
หลักการฝ่ายวิญญาณแห่งการสะท้อนนั้นสำเร็จขึ้นโดยการเพ่งดูในกระจกซึ่งเป็นตัวแทนของพระคริสต์ และเพราะนิมิต “marah” เป็นนิมิตเชิงก่อให้เกิด ฉะนั้นพระฉายาของพระคริสต์ในกระจกจึงก่อให้เกิดพระฉายาของพระคริสต์ในมนุษยชาติ กระจกตามตัวอักษรสะท้อนภาพของมนุษย์ผู้มองดูกระจกนั้น แต่การประยุกต์ใช้หลักการนี้ในทางฝ่ายวิญญาณมีตัวแปรที่สัมพันธ์กับกระจกอยู่ด้วย ผู้ที่เป็นเพียง “ผู้ฟังพระวจนะ แต่ไม่ใช่ผู้ประพฤติตาม” นั้น “พิจารณาดูตนเองแล้วก็จากไป และในทันใดนั้นก็ลืมว่าตนเป็นคนเช่นไร” เขาทั้งหลายมองไปยังกระจกและเห็นเพียงมนุษยชาติเท่านั้น
The other class who are “not a forgetful hearer, but a doer of the work” see the law of God, they see Christ in the mirror. The work is to understand that the principle of reflection has a “natural” reality and a spiritual reality. Daniel illustrates those who did the “work,” for in chapters nine and ten he illustrates the work that produces the spiritual principle of reflection.
อีกจำพวกหนึ่งซึ่ง “มิใช่ผู้ฟังแล้วลืม แต่เป็นผู้กระทำกิจนั้น” ย่อมเห็นพระราชบัญญัติของพระเจ้า และย่อมเห็นพระคริสต์ในกระจกเงา กิจนั้นคือการเข้าใจว่าหลักการแห่งการสะท้อนมีทั้งความเป็นจริงฝ่าย “ธรรมชาติ” และความเป็นจริงฝ่ายจิตวิญญาณ ดาเนียลเป็นภาพประกอบของบรรดาผู้ที่ได้กระทำ “กิจนั้น” เพราะในบทที่เก้าและสิบ เขาแสดงให้เห็นกิจที่ก่อให้เกิดหลักการฝ่ายจิตวิญญาณแห่งการสะท้อนนั้น
In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. Daniel 10:1, 2.
ในครั้งนั้น ข้าพเจ้า คือดาเนียล อยู่ในความโศกเศร้าตลอดสามสัปดาห์เต็ม ข้าพเจ้ามิได้รับประทานอาหารอันโอชะเลย ทั้งเนื้อและเหล้าองุ่นก็มิได้ล่วงเข้าปากของข้าพเจ้า ทั้งข้าพเจ้ามิได้ชโลมตัวเลย จนครบสามสัปดาห์เต็ม ดาเนียล 10:1, 2
Gabriel had given a partial interpretation of the vision of chapter eight to Daniel, but Daniel had not understood it all.
กาเบรียลได้ให้คำอธิบายส่วนหนึ่งของนิมิตในบทที่แปดแก่ดาเนียล แต่ดาเนียลยังมิได้เข้าใจนิมิตนั้นทั้งหมด
And I Daniel fainted, and was sick certain days; afterward I rose up, and did the king’s business; and I was astonished at the vision, but none understood it. Daniel 8:27.
และข้าพเจ้า ดาเนียล ก็อ่อนแรงลงและล้มป่วยอยู่หลายวัน ภายหลังข้าพเจ้าจึงลุกขึ้นและกระทำราชการของกษัตริย์ และข้าพเจ้าก็ประหลาดใจยิ่งนักต่อภาพนิมิตนั้น แต่ไม่มีผู้ใดเข้าใจเลย ดาเนียล 8:27
Sister White informs us that Daniel was seeking to understand the interpretation of the message of Daniel chapter eight which Gabriel had brought to Daniel in chapter nine.
ซิสเตอร์ไวท์บอกเราว่า ดาเนียลกำลังแสวงหาที่จะเข้าใจคำอธิบายของข่าวสารในดาเนียลบทที่แปด ซึ่งกาเบรียลได้นำมาถึงดาเนียลในบทที่เก้า
“With a new and deeper earnestness, Miller continued the examination of the prophecies, whole nights as well as days being devoted to the study of what now appeared of such stupendous importance and all-absorbing interest. In the eighth chapter of Daniel he could find no clue to the starting point of the 2300 days; the angel Gabriel, though commanded to make Daniel understand the vision, gave him only a partial explanation. As the terrible persecution to befall the church was unfolded to the prophet’s vision, physical strength gave way. He could endure no more, and the angel left him for a time. Daniel ‘fainted, and was sick certain days.’ ‘And I was astonished at the vision,’ he says, ‘but none understood it.’
“ด้วยความจริงจังอันใหม่และลึกซึ้งยิ่งขึ้น มิลเลอร์ยังคงตรวจสอบคำพยากรณ์ต่อไป โดยอุทิศทั้งคืนทั้งวันให้แก่การศึกษาสิ่งซึ่งบัดนี้ปรากฏว่าเป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่งใหญ่และดึงดูดความสนใจทั้งหมด ในบทที่แปดของพระธรรมดาเนียล เขาไม่อาจพบเบาะแสใดเกี่ยวกับจุดเริ่มต้นของ 2300 วันได้; ทูตสวรรค์กาเบรียล แม้ได้รับบัญชาให้กระทำให้ดาเนียลเข้าใจนิมิต ก็ได้ให้คำอธิบายแก่เขาเพียงบางส่วนเท่านั้น เมื่อการข่มเหงอันน่าสะพรึงกลัวซึ่งจะบังเกิดแก่คริสตจักรถูกคลี่คลายให้แก่สายตาในนิมิตของผู้เผยพระวจนะ กำลังกายของเขาก็อ่อนแรงลง เขาไม่อาจทนรับได้อีกต่อไป และทูตสวรรค์ก็จากเขาไปชั่วระยะหนึ่ง ดาเนียล ‘เป็นลมไป และป่วยอยู่หลายวัน’ เขากล่าวว่า ‘และข้าพเจ้าประหลาดใจเพราะนิมิตนั้น’ ‘แต่ไม่มีผู้ใดเข้าใจเลย’”
“Yet God had bidden His messenger: ‘Make this man to understand the vision.’ That commission must be fulfilled. In obedience to it, the angel, sometime afterward, returned to Daniel, saying: ‘I am now come forth to give thee skill and understanding;’ ‘therefore understand the matter, and consider the vision.’ Daniel 8:27, 16; 9:22, 23, 25–27. There was one important point in the vision of chapter 8 which had been left unexplained, namely, that relating to time—the period of the 2300 days; therefore the angel, in resuming his explanation, dwells chiefly upon the subject of time.” The Great Controversy, 325.
“กระนั้นพระเจ้าได้ทรงบัญชาผู้สื่อสารของพระองค์ไว้ว่า ‘จงทำให้ชายผู้นี้เข้าใจนิมิตนั้น’ พระบัญชานั้นจะต้องสำเร็จให้ได้ ด้วยการเชื่อฟังพระบัญชานั้น ทูตสวรรค์องค์นั้นจึงได้กลับมาหาดาเนียลอีกในเวลาต่อมา พลางกล่าวว่า ‘บัดนี้ข้าพเจ้ามาเพื่อจะให้ท่านมีปัญญาและความเข้าใจ’ ‘ฉะนั้นจงเข้าใจเรื่องนั้น และพิจารณานิมิตนั้น’ ดาเนียล 8:27, 16; 9:22, 23, 25–27. มีประเด็นสำคัญประการหนึ่งในนิมิตบทที่ 8 ซึ่งยังมิได้มีการอธิบายไว้ กล่าวคือ ประเด็นที่เกี่ยวกับเวลา—ช่วงระยะเวลา 2300 วัน เพราะฉะนั้น เมื่อทูตสวรรค์กลับมาอธิบายต่ออีกครั้ง จึงมุ่งกล่าวถึงเรื่องเวลาเป็นสำคัญ” สงครามครั้งยิ่งใหญ่, 325.
In chapter ten we are informed that Daniel had understanding of the “vision” and the “thing,” but Daniel wanted more light, so he set his heart to find that understanding and he fasted for twenty-one days. In so doing he represents those of the last days who understand the spiritual principle of reflection that is typified by the natural principle of reflection. That understanding is illustrated by their works, and their works are represented by Daniel as seeking a correct understanding of God’s prophetic word. The obvious contrast of those who fled from the vision, is that they were not seeking for a correct understanding of God’s prophetic word.
ในบทที่สิบ เราได้รับแจ้งว่าดาเนียลมีความเข้าใจใน “นิมิต” และ “เรื่องนั้น” แต่ดาเนียลปรารถนาแสงสว่างเพิ่มเติม ดังนั้นท่านจึงมุ่งใจที่จะค้นหาความเข้าใจนั้น และได้อดอาหารเป็นเวลายี่สิบเอ็ดวัน ในการกระทำเช่นนั้น ท่านเป็นตัวแทนของผู้คนในยุคสุดท้ายซึ่งเข้าใจหลักการฝ่ายจิตวิญญาณของการสะท้อนอันมีหลักการแห่งการสะท้อนในธรรมชาติเป็นแบบอย่าง ความเข้าใจนั้นปรากฏให้เห็นโดยผ่านการงานของพวกเขา และการงานของพวกเขาถูกดาเนียลเป็นภาพแทนไว้ว่าเป็นการแสวงหาความเข้าใจที่ถูกต้องในพระวจนะพยากรณ์ของพระเจ้า ความแตกต่างอันชัดเจนของบรรดาผู้ที่หนีไปจากนิมิตนั้นก็คือ พวกเขามิได้แสวงหาความเข้าใจที่ถูกต้องในพระวจนะพยากรณ์ของพระเจ้า
The truth of God’s prophetic word that Daniel is represented as hungering to understand is the light of the last days, for Daniel typifies the one hundred and forty-four thousand. Daniel is therefore representing a class who are seeking to understand the light of God’s prophetic word that is represented as the final test before probation closes. In this regard, it is the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before probation closes, but it is also the test that is represented as the formation of the image of the beast.
ความจริงแห่งพระวจนะพยากรณ์ของพระเจ้าซึ่งดาเนียลถูกพรรณนาว่ากระหายที่จะเข้าใจนั้น คือความสว่างแห่งวาระสุดท้าย เพราะดาเนียลเป็นแบบอย่างของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน ดังนั้น ดาเนียลจึงเป็นตัวแทนของชนชั้นหนึ่งซึ่งกำลังแสวงหาที่จะเข้าใจความสว่างแห่งพระวจนะพยากรณ์ของพระเจ้า ซึ่งถูกพรรณนาว่าเป็นการทดสอบครั้งสุดท้ายก่อนที่เวลาการทดลองจะปิดลง ในแง่นี้ วิวรณ์ของพระเยซูคริสต์คือสิ่งที่ถูกเปิดผนึกออกไม่นานก่อนที่เวลาการทดลองจะปิดลง แต่ขณะเดียวกันก็เป็นการทดสอบที่ถูกพรรณนาว่าเป็นการก่อร่างของรูปสัตว์ร้ายด้วย.
The formation of the image of the beast is directly identifying the process of how the image of the beast is developed. That reality cannot be correctly determined without first identifying the primary subject of the test, the beast. It is the beast that establishes and identifies how the image is formed.
การก่อรูปลักษณ์ของสัตว์ร้ายนั้นเป็นการชี้ให้เห็นโดยตรงถึงกระบวนการที่รูปลักษณ์ของสัตว์ร้ายถูกพัฒนาขึ้น ความจริงข้อนี้ไม่อาจกำหนดได้อย่างถูกต้อง หากยังมิได้ระบุให้ชัดเจนก่อนถึงประเด็นหลักของการทดสอบ นั่นคือสัตว์ร้าย สัตว์ร้ายนั่นเองที่เป็นผู้สถาปนาและกำหนดให้เห็นว่ารูปลักษณ์นั้นถูกก่อขึ้นอย่างไร
“But what is the ‘image to the beast’? and how is it to be formed? The image is made by the two-horned beast, and is an image to the beast. It is also called an image of the beast. Then to learn what the image is like and how it is to be formed we must study the characteristics of the beast itself—the papacy.
“แต่ ‘รูปเคารพของสัตว์ร้าย’ คืออะไร? และมันจะถูกสร้างขึ้นอย่างไร? รูปเคารพนั้นถูกทำขึ้นโดยสัตว์ร้ายที่มีสองเขา และเป็นรูปเคารพให้แก่สัตว์ร้าย อีกทั้งยังถูกเรียกว่าเป็นรูปเคารพของสัตว์ร้ายด้วย ดังนั้น เพื่อจะเรียนรู้ว่ารูปเคารพนั้นมีลักษณะอย่างไร และจะถูกสร้างขึ้นอย่างไร เราจำเป็นต้องศึกษาลักษณะเฉพาะของตัวสัตว์ร้ายนั้นเอง—คือสันตะปาปา”
“When the early church became corrupted by departing from the simplicity of the gospel and accepting heathen rites and customs, she lost the Spirit and power of God; and in order to control the consciences of the people, she sought the support of the secular power. The result was the papacy, a church that controlled the power of the state and employed it to further her own ends, especially for the punishment of ‘heresy.’ In order for the United States to form an image of the beast, the religious power must so control the civil government that the authority of the state will also be employed by the church to accomplish her own ends.” The Great Controversy, 443.
“เมื่อคริสตจักรยุคแรกเสื่อมทรามลงด้วยการละทิ้งความเรียบง่ายของข่าวประเสริฐ และยอมรับพิธีกรรมกับธรรมเนียมของชาวต่างศาสนา คริสตจักรนั้นก็สูญเสียพระวิญญาณและฤทธานุภาพของพระเจ้า; และเพื่อจะควบคุมมโนธรรมของประชาชน นางจึงแสวงหาการสนับสนุนจากอำนาจฝ่ายโลก ผลที่เกิดขึ้นคือสันตะปาปา คือคริสตจักรหนึ่งซึ่งควบคุมอำนาจของรัฐและใช้อำนาจนั้นเพื่อส่งเสริมจุดประสงค์ของตนเอง โดยเฉพาะเพื่อการลงโทษ ‘พวกนอกรีต’ เพื่อให้สหรัฐอเมริกาสร้างรูปสัตว์ร้ายนั้นขึ้นได้ อำนาจทางศาสนาจะต้องควบคุมรัฐบาลฝ่ายพลเรือนถึงขนาดที่ว่าคริสตจักรจะใช้อำนาจของรัฐเพื่อบรรลุจุดประสงค์ของตนเองด้วย” The Great Controversy, 443.
In order “to learn what the image is like and how it is to be formed we must study the characteristics of the beast itself—the papacy.” It is the beast that establishes the vision that is the test of the last days that is brought about just before probation closes. Daniel understood the vision and the thing.
เพื่อจะ “เรียนรู้ว่ารูปเคารพนั้นเป็นเช่นไรและจะต้องถูกสร้างขึ้นอย่างไร เราจำเป็นต้องศึกษาลักษณะเฉพาะของสัตว์ร้ายนั้นเอง—คือสันตะปาปา” สัตว์ร้ายนั้นเองเป็นผู้สถาปนานิมิตซึ่งเป็นบททดสอบแห่งยุคสุดท้าย อันจะเกิดขึ้นก่อนเวลาทดลองพระคุณจะสิ้นสุดลง ไม่นาน ดาเนียลเข้าใจทั้งนิมิตและเหตุการณ์นั้น
In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.
ในปีที่สามแห่งรัชกาลไซรัสกษัตริย์แห่งเปอร์เซีย มีสิ่งหนึ่งถูกสำแดงแก่ดาเนียล ผู้ซึ่งมีนามเรียกว่าเบลเทชัสซาร์; และสิ่งนั้นเป็นความจริง แต่เวลาที่กำหนดไว้นั้นยาวนาน; และท่านก็เข้าใจสิ่งนั้น และมีความเข้าใจในนิมิตนั้น ดาเนียล 10:1
The vision is the “mareh” vision of the twenty-three hundred years. The “thing” is the Hebrew word “dabar,” meaning “word.” The same word (“dabar”) which is translated as “thing” in verse one is translated as “matter” in chapter nine verse twenty-three.
นิมิตนี้คือนิมิต “มาเรห์” แห่งสองพันสามร้อยปี และ “สิ่งนั้น” คือคำภาษาฮีบรูว่า “ดาบาร์” ซึ่งหมายถึง “ถ้อยคำ” คำเดียวกันนี้ (“ดาบาร์”) ซึ่งแปลว่า “สิ่งนั้น” ในข้อหนึ่ง ได้รับการแปลว่า “เรื่อง” ในบทที่เก้า ข้อยี่สิบสาม
Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to show thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:21–23.
แท้จริง ขณะที่ข้าพเจ้ากำลังกล่าวคำอธิษฐานอยู่นั้น กาเบรียลผู้นั้น ซึ่งข้าพเจ้าได้เห็นในนิมิตครั้งแรก ได้รับมอบหมายให้บินมาอย่างรวดเร็ว และได้มาถึงตัวข้าพเจ้าประมาณเวลาถวายเครื่องบูชายามเย็น และท่านได้แจ้งแก่ข้าพเจ้า และสนทนากับข้าพเจ้า และกล่าวว่า โอ ดาเนียล บัดนี้ข้าพเจ้าได้ออกมาเพื่อประทานความสามารถและความเข้าใจแก่ท่าน ตั้งแต่เริ่มต้นคำวิงวอนของท่าน พระบัญชาก็ได้ออกมาแล้ว และข้าพเจ้าได้มาเพื่อสำแดงแก่ท่าน เพราะท่านเป็นผู้เป็นที่รักยิ่ง ฉะนั้นจงเข้าใจเรื่องนี้ และพิจารณานิมิตนั้น Daniel 9:21–23.
Gabriel comes to Daniel in response to Daniel’s prayer, which is associated with the enlightenment Daniel had received when he had understood that he was in a captivity represented by the scattering of Leviticus twenty-six.
กาเบรียลมายังดาเนียลเพื่อตอบสนองต่อคำอธิษฐานของดาเนียล ซึ่งเกี่ยวเนื่องกับความกระจ่างที่ดาเนียลได้รับเมื่อเขาเข้าใจว่าตนอยู่ในการเป็นเชลยอันเป็นสิ่งที่ถูกเป็นภาพแทนไว้โดยการกระจัดกระจายในเลวีนิติ บทที่ยี่สิบหก
In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. Daniel 9:2.
ในปีแรกแห่งรัชกาลของท่าน ข้าพเจ้า ดาเนียล ได้เข้าใจจากบรรดาหนังสือถึงจำนวนปีทั้งหลาย ซึ่งพระวจนะของพระยาห์เวห์ได้มาถึงเยเรมีย์ผู้พยากรณ์ว่า พระองค์จะทรงให้ความรกร้างว่างเปล่าของกรุงเยรูซาเล็มครบถ้วนเป็นเวลาสิบเจ็ดสิบปี ดาเนียล 9:2
The captivity identified by Jeremiah led Daniel to the captivity of the “seven times” recorded by Moses, which was both an “oath” and a “curse.”
การเป็นเชลยซึ่งเยเรมีย์ได้ระบุไว้นั้น ได้นำดาเนียลไปสู่การเป็นเชลยแห่ง “เจ็ดเท่า” ที่โมเสสได้บันทึกไว้ ซึ่งเป็นทั้ง “คำปฏิญาณ” และ “คำสาปแช่ง” พร้อมกันนั้นด้วย
Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem. As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Daniel 9:11–13.
ใช่แล้ว อิสราเอลทั้งสิ้นได้ล่วงละเมิดพระราชบัญญัติของพระองค์ โดยหันเหไปเสีย เพื่อจะไม่เชื่อฟังพระสุรเสียงของพระองค์ เพราะฉะนั้น คำสาปแช่งจึงได้ถูกเทลงเหนือเรา และคำปฏิญาณซึ่งเขียนไว้ในพระราชบัญญัติของโมเสสผู้รับใช้ของพระเจ้า เพราะเราได้ทำบาปต่อพระองค์ และพระองค์ได้ทรงกระทำให้ถ้อยคำของพระองค์ซึ่งพระองค์ตรัสไว้ต่อสู้เรา และต่อสู้บรรดาผู้วินิจฉัยของเราผู้ได้วินิจฉัยเรา ให้สำเร็จ โดยทรงนำภัยพิบัติใหญ่หลวงมาสู่เรา เพราะว่าใต้ฟ้าทั้งสิ้นไม่เคยมีสิ่งใดเกิดขึ้นเหมือนที่ได้เกิดขึ้นแก่กรุงเยรูซาเล็ม ดังที่เขียนไว้ในพระราชบัญญัติของโมเสส ภัยพิบัติทั้งสิ้นนี้ได้มาถึงเราแล้ว กระนั้นเราก็มิได้วิงวอนต่อพระพักตร์พระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา เพื่อเราจะหันกลับจากความชั่วช้าของเรา และเข้าใจความจริงของพระองค์ ดาเนียล 9:11–13
Upon the two witnesses of Jeremiah and Moses, Daniel understood the desolation which had been brought upon Jerusalem was “the curse” “of Moses” that had been “poured upon” ancient Israel. Sister White refers to Jeremiah’s witness as “testimonies to the church,” and in this regard it is identifying Jeremiah as the Spirit of Prophecy of the last days, for the “testimonies to the church” in the last days is this very thing. Jeremiah represents the Spirit of Prophecy and Moses represents the Bible.
โดยอาศัยพยานทั้งสองของเยเรมีย์และโมเสส ดาเนียลจึงเข้าใจว่าความพินาศซึ่งได้มาถึงเยรูซาเล็มนั้นคือ “คำสาปแช่ง” “ของโมเสส” ที่ได้ “เทลงเหนือ” อิสราเอลโบราณ ซิสเตอร์ไวท์กล่าวถึงพยานของเยเรมีย์ว่าเป็น “คำพยานต่อคริสตจักร” และในแง่นี้ สิ่งดังกล่าวกำลังชี้ให้เห็นว่าเยเรมีย์คือพระวิญญาณแห่งคำพยากรณ์ของยุคสุดท้าย เพราะ “คำพยานต่อคริสตจักร” ในยุคสุดท้ายนั้นก็คือสิ่งนี้เอง เยเรมีย์เป็นตัวแทนของพระวิญญาณแห่งคำพยากรณ์ และโมเสสเป็นตัวแทนของพระคัมภีร์.
Daniel represents those of the last days that understand from those two witnesses that they have been scattered, and that understand from the Bible and Spirit of Prophecy that they have been awakened, as was Daniel to the fact that he (they) had been in captivity, and that the captivity was represented in God’s prophetic word.
ดาเนียลเป็นตัวแทนของบรรดาผู้คนในยุคสุดท้ายซึ่งเข้าใจจากพยานทั้งสองนั้นว่าพวกเขาได้ถูกกระจัดกระจายไป และเข้าใจจากพระคัมภีร์และพระวิญญาณแห่งคำพยากรณ์ว่าพวกเขาได้ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น ดังเช่นที่ดาเนียลได้ตระหนักถึงความจริงที่ว่าเขา (พวกเขา) ได้ตกอยู่ในสภาพการเป็นเชลย และการเป็นเชลยนั้นได้ถูกสำแดงไว้ในพระวจนะเชิงพยากรณ์ของพระเจ้าแล้ว
The experience of God’s last-day people is the experience of the ten virgins.
ประสบการณ์ของประชากรของพระเจ้าในวาระสุดท้าย คือประสบการณ์ของหญิงพรหมจารีสิบคน
“The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.
“อุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคนใน มัทธิว 25 ก็แสดงให้เห็นถึงประสบการณ์ของชนอาดเวนติสต์ด้วย” The Great Controversy, 393.
The tarrying time of the parable of the ten virgins represents the same awakening of Daniel in chapter nine. Based upon the two sanctified witnesses Daniel realized that his entire life was a fulfillment of a specific prophecy within God’s Word. That prophecy directed Daniel to the remedy that was needed if Daniel was to be prepared for what was going to happen to him in the very next chapter. So too, when the Millerites fulfilled the parable of the ten virgins, they also had to be awakened to the fact that the first disappointment and delay had led them to fall asleep. All the prophets represent the last days.
ช่วงเวลาแห่งการรอคอยในอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคนนั้น เป็นภาพแทนการตื่นขึ้นเดียวกันของดาเนียลในบทที่เก้า โดยอาศัยพยานผู้ได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ทั้งสอง ดาเนียลจึงตระหนักว่าชีวิตทั้งสิ้นของตนเป็นการสำเร็จตามคำพยากรณ์เฉพาะประการหนึ่งในพระวจนะของพระเจ้า คำพยากรณ์นั้นชี้ดาเนียลไปยังทางแก้ที่จำเป็น หากดาเนียลจะได้รับการเตรียมพร้อมสำหรับสิ่งที่จะเกิดขึ้นแก่เขาในบทถัดไปทันที ฉันใดก็ฉันนั้น เมื่อพวกมิลเลอไรต์ทำให้อุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคนสำเร็จครบถ้วน พวกเขาก็จำต้องถูกปลุกให้ตื่นขึ้นต่อความจริงที่ว่าความผิดหวังครั้งแรกและความล่าช้าได้ทำให้พวกเขาหลับไป บรรดาผู้เผยพระวจนะทั้งสิ้นล้วนเป็นภาพแทนของวาระสุดท้าย.
The awakening of Daniel and the Millerites are two witnesses of an awakening of the one hundred and forty-four thousand in the last days.
การตื่นขึ้นของดาเนียลและของกลุ่มมิลเลอไรต์เป็นพยานสองคนแห่งการตื่นขึ้นของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันในวาระสุดท้าย
“Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844. Light from the Word of God shone upon their position, and they discovered a tarrying time—‘Though it [the vision] tarry, wait for it.’ In their love for Christ’s immediate coming, they had overlooked the tarrying of the vision, which was calculated to manifest the true waiting ones. Again they had a point of time. Yet I saw that many of them could not rise above their severe disappointment to possess that degree of zeal and energy which had marked their faith in 1843.” Early Writings, 236.
“พระเยซูและบริวารแห่งสวรรค์ทั้งสิ้นทอดพระเนตรผู้ที่ได้เฝ้าคอยด้วยความคาดหวังอันหวานชื่นที่จะได้เห็นพระองค์ผู้ซึ่งจิตวิญญาณของพวกเขารัก ด้วยความเห็นอกเห็นใจและความรัก บรรดาทูตสวรรค์กำลังลอยอยู่รอบพวกเขา เพื่อค้ำจุนพวกเขาไว้ในโมงยามแห่งการทดลองของตน ส่วนผู้ที่ได้ละเลยที่จะรับข่าวสารจากสวรรค์นั้น ถูกปล่อยไว้ในความมืด และพระพิโรธของพระเจ้าก็พลุ่งขึ้นต่อพวกเขา เพราะพวกเขาไม่ยอมรับความสว่างซึ่งพระองค์ได้ทรงส่งลงมาจากสวรรค์แก่เขา เหล่าผู้ซื่อสัตย์ที่ต้องผิดหวังเหล่านั้น ผู้ซึ่งไม่อาจเข้าใจได้ว่าเหตุใดองค์พระผู้เป็นเจ้าของตนจึงมิได้เสด็จมา มิได้ถูกทอดทิ้งไว้ในความมืด อีกครั้งหนึ่งพวกเขาถูกนำกลับไปยังพระคัมภีร์ของตน เพื่อค้นคว้าช่วงเวลาแห่งคำพยากรณ์ พระหัตถ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าถูกยกออกจากตัวเลขทั้งหลาย และความผิดพลาดนั้นก็ได้รับการอธิบาย พวกเขาเห็นว่าช่วงเวลาแห่งคำพยากรณ์นั้นทอดยาวไปถึงปี 1844 และหลักฐานเดียวกันที่พวกเขาได้นำเสนอเพื่อแสดงว่าช่วงเวลาแห่งคำพยากรณ์สิ้นสุดลงในปี 1843 ก็พิสูจน์ว่าช่วงเวลาดังกล่าวจะสิ้นสุดลงในปี 1844 ความสว่างจากพระวจนะของพระเจ้าส่องฉายมายังฐานะของพวกเขา และพวกเขาก็ค้นพบเวลาที่ล่าช้า—‘Though it [the vision] tarry, wait for it.’ ด้วยความรักที่พวกเขามีต่อการเสด็จมาโดยพลันของพระคริสต์ พวกเขาได้มองข้ามความล่าช้าของนิมิต ซึ่งถูกกำหนดไว้เพื่อสำแดงผู้ที่เฝ้าคอยอย่างแท้จริง อีกครั้งหนึ่งพวกเขามีจุดกำหนดแห่งเวลา กระนั้นข้าพเจ้าเห็นว่าหลายคนในหมู่พวกเขาไม่อาจฟื้นขึ้นเหนือความผิดหวังอันหนักหน่วงนั้น เพื่อจะมีความกระตือรือร้นและพลังในระดับซึ่งเคยเป็นเครื่องหมายแห่งความเชื่อของพวกเขาในปี 1843” Early Writings, 236.
In fulfillment of the parable, the Millerites “had overlooked the tarrying of the vision,” but they were “again” “led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained.” Daniel was led to the Bible and the “hand of the Lord” was removed from “the prophetic periods,” and when Daniel as a doer, not simply a hearer, by active faith proved that he understood the message of Jeremiah and Moses by fulfilling the directions given in Leviticus twenty-six as well as the remedy and resolution of the scattered condition of God’s people, then the “explanation,” was given to Daniel.
ในการทำให้คำอุปมาเป็นจริงนั้น พวกมิลเลอไรต์ “ได้มองข้ามการที่นิมิตล่าช้าไป” แต่พวกเขา “อีกครั้งหนึ่ง” “ถูกนำกลับไปยังพระคัมภีร์ของตนเพื่อค้นหาช่วงเวลาแห่งคำพยากรณ์ พระหัตถ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าทรงถูกยกออกจากตัวเลขทั้งหลาย และความผิดพลาดนั้นก็ได้รับการอธิบาย” ดาเนียลถูกนำไปยังพระคัมภีร์ และ “พระหัตถ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า” ทรงถูกยกออกจาก “ช่วงเวลาแห่งคำพยากรณ์” และเมื่อดาเนียลในฐานะผู้ปฏิบัติ มิใช่เพียงผู้ฟัง โดยความเชื่ออันมีการกระทำ ได้พิสูจน์ว่าเขาเข้าใจข่าวสารของเยเรมีย์และโมเสส โดยการทำให้คำสั่งที่ให้ไว้ในเลวีนิติ บทที่ยี่สิบหก ตลอดจนวิธีแก้ไขและการคลี่คลายสภาพที่กระจัดกระจายของประชากรของพระเจ้า สำเร็จครบถ้วนแล้ว “คำอธิบาย” นั้นจึงได้ถูกประทานแก่ดาเนียล
When the one hundred and forty-four thousand fulfill the tarrying time of the parable in its final and most perfect fulfillment in the last days, they will do so in a period of time when the “formation of the image of the beast” is their great test.
เมื่อคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันกระทำให้ช่วงเวลาการคอยอยู่ในคำอุปมาเกิดสัมฤทธิผลครบถ้วน ในการสำเร็จเป็นจริงขั้นสุดท้ายและสมบูรณ์ที่สุดของคำอุปมานั้นในยุคสุดท้าย พวกเขาจะกระทำเช่นนั้นในช่วงเวลาแห่งประวัติศาสตร์ที่ “การก่อรูปของรูปสัตว์ร้าย” เป็นบททดสอบอันใหญ่หลวงของพวกเขา
We will continue these thoughts in the next article.
เราจะดำเนินความคิดเหล่านี้ต่อไปในบทความถัดไป.
“‘When the fruit is brought forth, immediately he putteth in the sickle, because the harvest is come.’ Christ is waiting with longing desire for the manifestation of Himself in His church. When the character of Christ shall be perfectly reproduced in His people, then He will come to claim them as His own.” Christ’s Object Lessons 69.
“‘เมื่อผลสุกแล้ว เขาก็จะเอาเคียวลงเกี่ยวทันที เพราะถึงฤดูเกี่ยวแล้ว’ พระคริสต์กำลังทรงคอยด้วยความปรารถนาอย่างแรงกล้าเพื่อการสำแดงพระองค์เองในคริสตจักรของพระองค์ เมื่อพระลักษณะของพระคริสต์ได้รับการสะท้อนอย่างสมบูรณ์ในประชากรของพระองค์แล้ว เมื่อนั้นพระองค์จะเสด็จมาเพื่อทรงรับเขาทั้งหลายไว้เป็นของพระองค์เอง” อุทาหรณ์ของพระคริสต์, 69.
“It is the darkness of misapprehension of God that is enshrouding the world. Men are losing their knowledge of His character. It has been misunderstood and misinterpreted. At this time a message from God is to be proclaimed, a message illuminating in its influence and saving in its power. His character is to be made known. Into the darkness of the world is to be shed the light of His glory, the light of His goodness, mercy, and truth.
“ความมืดแห่งความเข้าใจผิดเกี่ยวกับพระเจ้ากำลังปกคลุมโลกอยู่ มนุษย์กำลังสูญเสียความรู้เกี่ยวกับพระลักษณะของพระองค์ พระลักษณะนั้นได้ถูกเข้าใจผิดและตีความผิด ในเวลานี้ จะต้องมีการประกาศข่าวสารจากพระเจ้า ข่าวสารที่ให้ความกระจ่างด้วยอิทธิพลของมัน และให้ความรอดด้วยฤทธิ์อำนาจของมัน พระลักษณะของพระองค์จะต้องถูกสำแดงให้เป็นที่รู้จัก ท่ามกลางความมืดของโลก จะต้องมีการส่องแสงแห่งพระสิริของพระองค์ลงมา คือแสงแห่งความดี ความเมตตา และความจริงของพระองค์”
“This is the work outlined by the prophet Isaiah in the words, ‘O Jerusalem, that bringest good tidings, lift up thy voice with strength; lift it up, be not afraid; say unto the cities of Judah, Behold your God! Behold, the Lord God will come with strong hand, and His arm shall rule for Him; behold, His reward is with Him, and His work before Him.” Isaiah 40:9, 10.
“นี่คืองานที่ผู้เผยพระวจนะอิสยาห์ได้วางเค้าไว้ในถ้อยคำว่า ‘โอ เยรูซาเล็ม ผู้ประกาศข่าวดี จงเปล่งเสียงของเจ้าด้วยกำลัง จงเปล่งขึ้นเถิด อย่ากลัวเลย จงกล่าวแก่บรรดานครแห่งยูดาห์ว่า ดูเถิด พระเจ้าของท่านทั้งหลาย! ดูเถิด องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าจะเสด็จมาด้วยพระหัตถ์อันทรงฤทธิ์ และพระกรของพระองค์จะทรงครอบครองเพื่อพระองค์เอง; ดูเถิด บำเหน็จของพระองค์อยู่กับพระองค์ และพระราชกิจของพระองค์อยู่เบื้องพระพักตร์พระองค์’ อิสยาห์ 40:9, 10.”
“Those who wait for the Bridegroom’s coming are to say to the people, ‘Behold your God.’ The last rays of merciful light, the last message of mercy to be given to the world, is a revelation of His character of love. The children of God are to manifest His glory. In their own life and character they are to reveal what the grace of God has done for them.” Christ’s Object Lessons, 415.
“บรรดาผู้ที่รอคอยการเสด็จมาของพระบ่าวเจ้าบ่าว จะต้องกล่าวแก่ประชาชนว่า ‘จงดูพระเจ้าของท่านทั้งหลาย’ แสงสว่างแห่งพระเมตตาชุดสุดท้าย ข่าวสารแห่งพระเมตตาครั้งสุดท้ายที่จะต้องประกาศแก่โลก คือการสำแดงพระลักษณะอันเปี่ยมด้วยความรักของพระองค์ บรรดาบุตรของพระเจ้าจะต้องสำแดงพระสิริของพระองค์ ในชีวิตและลักษณะนิสัยของพวกเขาเอง พวกเขาจะต้องเผยให้เห็นว่าพระคุณของพระเจ้าได้ทรงกระทำสิ่งใดเพื่อพวกเขา” อุทาหรณ์ของพระคริสต์, 415.