In the history of Panium an alliance was formed between Antiochus Magnus and Philip of Macedon. The battle was directly carried out against the child Ptolemy V by Antiochus, and Philip contributed in the sense that his warfare in other parts of the realm prevented other armies from coming to the aid of the Egyptian child king. This means that Putin, the final king of the south—typified by the child king of Egypt (child meaning last generation prophetically) is defeated by Trump represented as Antiochus Magnus who defeated Ptolemy V at Panium and as Reagan defeated the USSR in 1989.
ในประวัติศาสตร์ของปานิอุม ได้มีการก่อรูปพันธมิตรขึ้นระหว่างอันติโอคุสมักนุสกับฟิลิปแห่งมาซิโดน การศึกได้ดำเนินโดยตรงต่อปโตเลมีที่ 5 ผู้ทรงพระเยาว์โดยอันติโอคุส และฟิลิปได้มีส่วนสนับสนุนในความหมายที่ว่า การทำสงครามของเขาในส่วนอื่น ๆ ของอาณาจักรได้ขัดขวางไม่ให้กองทัพอื่น ๆ เข้ามาช่วยเหลือกษัตริย์เด็กแห่งอียิปต์ได้ นี่หมายความว่า ปูติน กษัตริย์องค์สุดท้ายแห่งทิศใต้—ซึ่งมีแบบอย่างโดยกษัตริย์เด็กแห่งอียิปต์ (คำว่า “เด็ก” ในที่นี้หมายถึงชนรุ่นสุดท้ายในเชิงพยากรณ์)—พ่ายแพ้ต่อทรัมป์ ผู้ซึ่งได้รับการแทนความโดยอันติโอคุสมักนุส ผู้มีชัยเหนือปโตเลมีที่ 5 ที่ปานิอุม และดังที่เรแกนได้มีชัยเหนือสหภาพโซเวียตในปี 1989.
Philip means “a lover of horses” and “horses” symbolize both military and economic power. Horses pull chariots and are ridden by soldiers, and horses also move goods to the market. “Horses” are a symbol of “chariots, ships and horsemen” which is the primary symbol of the United States in its proxy relationship with the king of the north as set forth in verse forty.
ฟีลิปหมายถึง “ผู้รักม้า” และ “ม้า” เป็นสัญลักษณ์ของทั้งอำนาจทางทหารและอำนาจทางเศรษฐกิจ ม้าลากรถรบและเป็นพาหนะที่ทหารขี่ อีกทั้งม้ายังขนส่งสินค้าไปสู่ตลาดด้วย “ม้า” เป็นสัญลักษณ์ของ “รถรบ เรือ และพลม้า” ซึ่งเป็นสัญลักษณ์หลักของสหรัฐอเมริกาในความสัมพันธ์แบบตัวแทนกับกษัตริย์ฝ่ายเหนือ ดังที่ได้กำหนดไว้ในข้อสี่สิบ
Trump’s ally has two typifications in Philip of Macedon and Herod Philip the Tetrarch. Whether it is Herod Philip or Philip of Macedon the symbol identifies one who loves the power supplied to it by either Caesar or Antiochus, respectively. Philip loves horses, and one Philip was from Macedon, which held a central and foundational role in Alexander the Great’s kingdom.
พันธมิตรของทรัมป์มีแบบอย่างเชิงสัญลักษณ์อยู่สองประการ คือในฟีลิปแห่งมาซิโดเนีย และเฮโรด ฟีลิป เจ้าเมืองเตตราร์ค ไม่ว่าจะเป็นเฮโรด ฟีลิป หรือฟีลิปแห่งมาซิโดเนีย สัญลักษณ์นี้ชี้ถึงผู้หนึ่งซึ่งรักอำนาจที่ได้รับการจัดหาให้แก่ตน ไม่ว่าจะโดยซีซาร์หรืออันทิโอคุสตามลำดับ ฟีลิปรักม้า และฟีลิปคนหนึ่งก็มาจากมาซิโดเนีย ซึ่งมีบทบาทเป็นศูนย์กลางและเป็นรากฐานในราชอาณาจักรของอเล็กซานเดอร์มหาราช
It was his homeland, the kingdom he inherited from his father, Philip II, and the springboard for his vast empire. Located in the northern part of Greece, Macedon was distinct as the political and military core where Alexander was born (in Pella, 356 BC) and raised, and it provided the initial resources, manpower, and organizational structure that fueled his conquests. In essence, Macedon was the nucleus of Alexander’s kingdom—its starting point, military engine, and the region that anchored his identity as a Macedonian king, even as his empire grew far beyond its borders.
ที่นั่นเป็นมาตุภูมิของเขา เป็นราชอาณาจักรที่เขาได้รับสืบทอดจากพระบิดาของเขา คือ ฟีลิปที่ 2 และเป็นฐานส่งกำลังสำหรับจักรวรรดิอันกว้างใหญ่ของเขา มาซิโดเนียตั้งอยู่ทางตอนเหนือของกรีซ และมีลักษณะโดดเด่นในฐานะศูนย์กลางทางการเมืองและการทหาร ที่ซึ่งอเล็กซานเดอร์ประสูติ (ที่เพลลา, 356 ปีก่อนคริสตกาล) และทรงเติบโตขึ้น อีกทั้งยังเป็นแหล่งทรัพยากร กำลังพล และโครงสร้างการจัดระเบียบเบื้องต้นซึ่งเป็นแรงขับเคลื่อนการพิชิตทั้งหลายของเขา โดยสรุป มาซิโดเนียคือแกนกลางแห่งราชอาณาจักรของอเล็กซานเดอร์—เป็นจุดเริ่มต้น เป็นกลไกทางทหาร และเป็นดินแดนที่หยั่งรากอัตลักษณ์ของเขาในฐานะกษัตริย์ชาวมาซิโดเนีย แม้ว่าจักรวรรดิของเขาจะขยายออกไปไกลเกินกว่าพรมแดนของดินแดนนั้นก็ตาม
Macedon represents the northern area of Alexander’s fourfold kingdom. Thus, one Philip is the Tetrarch, meaning ‘a fourth part,’ and the other Philip is ‘one-fourth’ of the four winds of Alexander’s former empire.
มาซีโดนเป็นภาพแทนของเขตแดนฝ่ายเหนือแห่งอาณาจักรสี่ส่วนของอเล็กซานเดอร์ ดังนั้น ฟีลิปคนหนึ่งจึงเป็นเจ้าเมืองเตตระร์ค ซึ่งมีความหมายว่า “หนึ่งในสี่ส่วน” และฟีลิปอีกคนหนึ่งคือ “หนึ่งในสี่” ของลมทั้งสี่แห่งอดีตจักรวรรดิของอเล็กซานเดอร์.
Herod represents one who rejects the covenant. Esau, the blood line that leads to Herod rejected his birthright. At the very beginning of the history of a chosen covenant people Esau becomes a symbol of those who reject the covenant Christ died to confirm. At the very point where God was going to expand his chosen covenant people into twelve tribes, Esau rebelled. At the end of ancient Israel, when at the cross the Jews claimed they had “no other king than Caesar” the Jewish nation became the symbol at the end which had been typified by Esau in the beginning. Herod’s family tree is made up of the blood line of Esau and the Jews, a blood line symbolized by a rebellious covenant breaker at the beginning and a rebellious covenant people at the end.
เฮโรดเป็นตัวแทนของผู้ที่ปฏิเสธพันธสัญญา เอซาว สายเลือดที่นำไปสู่เฮโรด ได้ปฏิเสธสิทธิบุตรหัวปีของตน ตั้งแต่เริ่มแรกที่สุดของประวัติศาสตร์แห่งชนชาติพันธสัญญาที่ทรงเลือกไว้ เอซาวได้กลายเป็นสัญลักษณ์ของบรรดาผู้ที่ปฏิเสธพันธสัญญาซึ่งพระคริสต์ทรงสิ้นพระชนม์เพื่อทรงยืนยันนั้น ณ จุดเดียวกันที่พระเจ้าทรงกำลังจะขยายชนชาติพันธสัญญาที่ทรงเลือกไว้ของพระองค์ให้เป็นสิบสองเผ่า เอซาวได้กบฏขึ้น ในวาระสิ้นสุดของอิสราเอลโบราณ เมื่อที่กางเขนพวกยิวอ้างว่าตน “ไม่มีกษัตริย์อื่นใดนอกจากซีซาร์” ชาติยิวจึงได้กลายเป็นสัญลักษณ์ในตอนปลาย ซึ่งได้รับการทำให้เป็นแบบล่วงหน้าไว้โดยเอซาวในตอนต้น ลำดับวงศ์ของเฮโรดประกอบขึ้นจากสายเลือดของเอซาวและของพวกยิว เป็นสายเลือดซึ่งถูกทำให้เป็นสัญลักษณ์โดยผู้ละเมิดพันธสัญญาที่กบฏในตอนต้น และโดยชนชาติแห่งพันธสัญญาที่กบฏในตอนปลาย
Herod the Great imposed the taxes that brought Joseph and Mary to Bethlehem, and one of his three sons, Herod Antipas the son of Herod the Great ruled during the time of the cross. The period of Christ’s life from His birth to His death is symbolically represented by the family of Herod, thus identifying the history as the time of the chosen people’s visitation, a visitation the Jews by and large never saw.
เฮโรดมหาราชทรงกำหนดภาษีซึ่งทำให้โยเซฟและมารีย์มาถึงเบธเลเฮม และหนึ่งในบุตรชายสามคนของพระองค์คือ เฮโรดอันตีปัส โอรสของเฮโรดมหาราช ได้ครอบครองในช่วงเวลาแห่งกางเขน ช่วงเวลาแห่งพระชนมชีพของพระคริสต์ตั้งแต่การประสูติจนถึงการสิ้นพระชนม์ของพระองค์ได้รับการเป็นภาพแทนเชิงสัญลักษณ์โดยครอบครัวของเฮโรด จึงเป็นการชี้บ่งว่าประวัติศาสตร์นั้นคือเวลาแห่งการเสด็จมาเยี่ยมเยียนชนชาติที่ทรงเลือกสรร ซึ่งเป็นการเยี่ยมเยียนที่โดยมากแล้วพวกยิวไม่เคยเห็นเลย
Herod the Great murdered the children in response to Jesus’ birth, thus repeating the history of the birth of Moses when Egypt was murdering children. The first child slaughter was an attempt to murder the expected chosen one and the last child slaughter was again an attempt to murder the expected chosen one. The one hundred and forty-four thousand sing the song of Moses and the Lamb, and prophetically a “song” represents an experience. The one hundred and forty-four thousand live in a period that possesses parallel experiences. One of those parallels arrived on January 22, 1973 with a Supreme Court ruling allowing abortions in the USA. In the following forty-nine years roughly 66 million potential candidates to be among the one hundred and forty-four thousand were slaughtered through federally sanctioned abortion.
เฮโรดมหาราชได้สังหารเด็กทั้งหลายเพื่อตอบสนองต่อการบังเกิดของพระเยซู อันเป็นการทำให้ประวัติศาสตร์แห่งการกำเนิดของโมเสสซ้ำรอย เมื่ออียิปต์กำลังสังหารเด็กทั้งหลายอยู่ การสังหารเด็กครั้งแรกเป็นความพยายามที่จะฆ่าผู้ที่ได้รับการคาดหมายว่าเป็นผู้ทรงถูกเลือก และการสังหารเด็กครั้งสุดท้ายก็เป็นความพยายามอีกครั้งที่จะฆ่าผู้ที่ได้รับการคาดหมายว่าเป็นผู้ทรงถูกเลือก คนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันร้องเพลงของโมเสสและของพระเมษโปดก และในเชิงพยากรณ์ “เพลง” เป็นสัญลักษณ์แทนประสบการณ์ คนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันดำเนินชีวิตอยู่ในช่วงเวลาที่มีประสบการณ์ซึ่งขนานกัน หนึ่งในความขนานเหล่านั้นมาถึงเมื่อวันที่ 22 มกราคม ค.ศ. 1973 พร้อมกับคำวินิจฉัยของศาลสูงสุดที่อนุญาตให้มีการทำแท้งในสหรัฐอเมริกา ในช่วงสี่สิบเก้าปีถัดมา มีผู้ที่อาจเป็นผู้สมัครซึ่งมีศักยภาพที่จะอยู่ท่ามกลางคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันประมาณ 66 ล้านคนถูกสังหารผ่านการทำแท้งที่ได้รับการรับรองโดยรัฐบาลกลาง
Power symbolizes military strength:
อำนาจเป็นสัญลักษณ์ของกำลังทางทหาร:
And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.
และสัตว์ร้ายที่ข้าพเจ้าเห็นนั้นมีลักษณะเหมือนเสือดาว เท้าของมันเหมือนเท้าหมี และปากของมันเหมือนปากสิงโต และพญานาคได้มอบอำนาจ บัลลังก์ และสิทธิอำนาจยิ่งใหญ่ของตนแก่สัตว์ร้ายนั้น วิวรณ์ 13:2
The dragon, who is pagan Rome provided three things for the papacy, i.e. “his power, and his seat, and great authority.” In verse twelve the USA, the earth beast is represented as exercising all the “power” of the beast before him. Yet the word “power” in verse two is a different Greek word than the word translated as “power” in verse twelve. In verse two “power” is G1722: meaning in the face of (literally or figuratively): in the presence (sight) of.
พญานาค ซึ่งคือโรมนอกศาสนา ได้มอบสามสิ่งแก่สันตะสำนัก กล่าวคือ “อำนาจของมัน และที่นั่งของมัน และสิทธิอำนาจอันยิ่งใหญ่” ในข้อสิบสอง สหรัฐอเมริกา คือสัตว์ร้ายจากแผ่นดิน ถูกพรรณนาว่าใช้อำนาจทั้งสิ้นของสัตว์ร้ายที่อยู่ต่อหน้ามัน กระนั้น คำว่า “อำนาจ” ในข้อสองเป็นคำภาษากรีกอีกคำหนึ่งที่ต่างจากคำซึ่งแปลว่า “อำนาจ” ในข้อสิบสอง ในข้อสอง คำว่า “อำนาจ” คือ G1722: มีความหมายว่า ต่อหน้าพักตร์ของ (ทั้งตามตัวอักษรหรือโดยนัย): ในที่ประทับ (ในสายตา) ของ.
The word “power” in verse twelve is a different Greek word.
คำว่า “ฤทธิอำนาจ” ในข้อสิบสองเป็นคำภาษากรีกอีกคำหนึ่ง
And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. Revelation 13:12.
และมันใช้อำนาจทั้งสิ้นของสัตว์ร้ายตัวแรกต่อหน้ามัน และทำให้แผ่นดินโลกและบรรดาผู้อาศัยอยู่ในนั้นนมัสการสัตว์ร้ายตัวแรก ซึ่งบาดแผลอันถึงตายนั้นได้รับการรักษาให้หาย Revelation 13:12
The word “power” G1832 here means, (in the sense of ability); privilege, that is, delegated influence: authority, jurisdiction, liberty, power, right, strength. The word “power” in verse twelve is identifying that the earth beast is the sea beast’s delegated authority—the USA is the proxy representative of the sea beast. The USA exercises all the delegated authority of the first beast. In verse two pagan Rome gave three things to the papacy. Clovis gave his military and economic might to the papacy in 496 at the Battle of Tolbiac. Constantine gave the “seat” of the empire away in 330 and Justinian identified the pope as the corrector of heretics and the head of the churches by a decree in 533. Clovis in 496 typifies Reagan in 1989. Reagan typifies Trump.
คำว่า “power” G1832 ในที่นี้หมายถึง (ในความหมายของความสามารถ) สิทธิพิเศษ กล่าวคือ อิทธิพลที่ได้รับมอบหมาย: อำนาจ เขตอำนาจ เสรีภาพ ฤทธิ์เดช สิทธิ กำลัง คำว่า “power” ในข้อสิบสองกำลังระบุว่าสัตว์ร้ายจากแผ่นดินนั้นเป็นอำนาจที่ได้รับมอบหมายของสัตว์ร้ายจากทะเล—สหรัฐอเมริกาเป็นผู้แทนโดยมอบฉันทะของสัตว์ร้ายจากทะเล สหรัฐอเมริกาใช้อำนาจที่ได้รับมอบหมายทั้งหมดของสัตว์ร้ายตัวแรก ในข้อสอง โรมนอกศาสนาได้มอบสามสิ่งแก่สันตะปาปา โคลวิสได้มอบกำลังทางทหารและอานุภาพทางเศรษฐกิจของตนแก่สันตะปาปาในปี 496 ณ ยุทธการที่โทลเบียก คอนสแตนตินได้ยก “ที่นั่ง” แห่งจักรวรรดิไปในปี 330 และจัสติเนียนได้ระบุให้สันตะปาปาเป็นผู้แก้ไขพวกนอกรีตและเป็นประมุขของคริสตจักรทั้งหลายโดยพระราชกฤษฎีกาในปี 533 โคลวิสในปี 496 เป็นแบบลักษณ์ของเรแกนในปี 1989 เรแกนเป็นแบบลักษณ์ของทรัมป์
According to Gregory of Tours (writing nearly a century later), Clovis was losing the battle and, in desperation, called upon the Catholic god for aid. His wife, Clotilde, was a Catholic Burgundian princess who had been urging him to convert from paganism. Clovis vowed that if he won, he would adopt Catholicism. The tide turned—whether by divine intervention or military strategy—and Clovis defeated the Alemanni, killing their king and scattering their forces. True to his vow, he converted to Catholicism and was baptized, traditionally dated to Christmas Day 496 in Reims by Bishop Remigius (St. Remi).
ตามบันทึกของเกรกอรีแห่งตูร์ (ซึ่งเขียนขึ้นเกือบหนึ่งศตวรรษให้หลัง) โคลวิสกำลังจะพ่ายแพ้ในการรบ และด้วยความสิ้นหวังจึงร้องทูลขอความช่วยเหลือจากพระเจ้าแห่งคาทอลิก พระมเหสีของพระองค์คือโคลทิลด์ เจ้าหญิงชาวเบอร์กันดีผู้นับถือคาทอลิก ซึ่งได้ทรงเร่งเร้าให้พระองค์เปลี่ยนจากความเชื่อแบบนอกศาสนามาเป็นคาทอลิก โคลวิสทรงปฏิญาณว่า หากพระองค์ได้รับชัยชนะ พระองค์จะทรงรับคาทอลิก เมื่อกระแสแห่งสงครามพลิกกลับ—ไม่ว่าจะด้วยการแทรกแซงจากพระเจ้าหรือด้วยยุทธศาสตร์ทางทหาร—โคลวิสก็ทรงมีชัยเหนือชาวอาเลมันนี ทรงสังหารกษัตริย์ของพวกเขา และทำให้กองกำลังของพวกเขาแตกกระจัดกระจาย พระองค์ทรงเปลี่ยนมานับถือคาทอลิกและทรงรับบัพติศมา อันเป็นการซื่อตรงต่อคำปฏิญาณของพระองค์ ซึ่งตามธรรมเนียมกำหนดวันที่ไว้ว่าเป็นวันคริสต์มาส ค.ศ. 496 ที่เมืองแร็งส์ โดยบิชอปเรมิจิอุส (St. Remi)
His conversion marked a turning point, making Clovis the first Catholic king among the Germanic rulers (unlike the Arian Christian Visigoths or Ostrogoths). This aligned the Franks with the Roman Church, gaining him support from the Gallo-Roman population and the papacy. Clovis’ baptism is often seen as the symbolic “birth of France” as a Catholic nation, distinguishing it from other barbarian kingdoms that adhered to Arianism or paganism. For this reason, Catholicism refers to France as “the firstborn of the Catholic church,” and also “the eldest daughter of the Catholic church.”
การกลับใจของพระองค์นับเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญ ทำให้โคลวิสทรงเป็นกษัตริย์คาทอลิกพระองค์แรกท่ามกลางบรรดาผู้ปกครองเชื้อสายเยอรมัน (ต่างจากชาววิซิกอทหรือออสโตรกอทซึ่งเป็นคริสเตียนนิกายนอกรีตอาเรียน) สิ่งนี้ทำให้ชาวแฟรงก์อยู่ในแนวเดียวกับคริสตจักรโรมัน และทำให้พระองค์ได้รับการสนับสนุนจากประชากรชาวกอล-โรมันและจากสันตะสำนัก การรับบัพติศมาของโคลวิสมักถูกมองว่าเป็น “การกำเนิดของฝรั่งเศส” ในเชิงสัญลักษณ์ ในฐานะชนชาติคาทอลิก อันทำให้ฝรั่งเศสแตกต่างจากอาณาจักรอนารยชนอื่น ๆ ที่ยึดถือนิกายนอกรีตอาเรียนหรือความเชื่อนอกศาสนา ด้วยเหตุนี้ คาทอลิกจึงเรียกฝรั่งเศสว่า “บุตรหัวปีแห่งคริสตจักรคาทอลิก” และอีกนัยหนึ่งว่า “ธิดาองค์โตแห่งคริสตจักรคาทอลิก”
When Clovis became the first proxy power of the papacy in 496, he typified Reagan who became the proxy power in 1989. In the history of Reagan and pope John Paul II a secret alliance was formed for the purpose of bringing down the king of the south. From 1798 unto the Sunday law the whore of Tyre is hidden, and she is the very same whore who traces her roots back to Macedon the northern most kingdom. She is the king of the north, hidden prophetically, but still professing to be infallible.
เมื่อโคลวิสได้กลายเป็นอำนาจตัวแทนแรกของสันตะปาปาในปี 496 เขาได้เป็นแบบอย่างล่วงหน้าของเรแกน ผู้ซึ่งได้กลายเป็นอำนาจตัวแทนในปี 1989 ในประวัติศาสตร์ของเรแกนและสมเด็จพระสันตะปาปายอห์น ปอลที่ 2 ได้มีการก่อตั้งพันธมิตรลับขึ้นเพื่อมุ่งหมายโค่นล้มกษัตริย์แห่งทิศใต้ ตั้งแต่ปี 1798 จนถึงกฎหมายวันอาทิตย์ หญิงแพศยาแห่งไทระถูกซ่อนไว้ และนางก็คือหญิงแพศยาคนเดียวกันนั้นเองซึ่งสืบสาวรากเหง้าของตนย้อนกลับไปถึงมาซิโดน อาณาจักรที่อยู่เหนือสุด นางคือกษัตริย์แห่งทิศเหนือ ซึ่งถูกซ่อนไว้ในเชิงคำพยากรณ์ แต่ยังคงอ้างว่าปราศจากความผิดพลาดอยู่เสมอ
The pope also represents “them that forsake the covenant,” who though prophetically hidden throughout the three proxy wars; will ultimately come into view in the history of the Battle of Panium. In the transition from Imperial Rome to papal Rome Daniel identifies when pagan Rome was reaching the end of its time as the fourth kingdom of Bible prophecy.
พระสันตะปาปายังเป็นตัวแทนของ “บรรดาผู้ที่ละทิ้งพันธสัญญา” ซึ่งแม้ในเชิงคำพยากรณ์จะถูกซ่อนไว้ตลอดสงครามตัวแทนทั้งสามครั้ง กระนั้นในท้ายที่สุดจะปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจนในประวัติศาสตร์ของยุทธการแห่งพาเนียม ในช่วงเปลี่ยนผ่านจากโรมจักรวรรดิไปสู่โรมภายใต้สันตะปาปา ดาเนียลได้ชี้ให้เห็นช่วงเวลาที่โรมนอกศาสนากำลังเข้าสู่บั้นปลายแห่งยุคสมัยของตนในฐานะอาณาจักรที่สี่แห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์
For the ships of Chittim shall come against him: therefore he shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. Daniel 11:30.
เพราะว่ากองเรือแห่งคิทธีมจะยกมาต่อสู้เขา ฉะนั้นเขาจะเศร้าเสียใจ แล้วกลับไป และมีความเคียดแค้นต่อพันธสัญญาบริสุทธิ์ เขาจะกระทำดังนั้น คือเขาจะกลับไปอีก และสมรู้ร่วมคิดกับบรรดาผู้ที่ละทิ้งพันธสัญญาบริสุทธิ์ ดาเนียล 11:30
In the verse “them that forsake the holy covenant” is the Catholic church. Those who forsake the holy covenant are John the Revelator’s compromising church of Pergamos, that according to Paul would fall away before the man of sin would be revealed. Catholicism is those who have forsaken the covenant as represented by the attack that was brought against the Word of God, and also the seventh-day Sabbath which were both brought under progressive attacks from the time of Constantine onward. Earlier in chapter eleven the “covenant” is also referenced.
ในวรรคที่ว่า “ผู้ที่ละทิ้งพันธสัญญาบริสุทธิ์” หมายถึงคริสตจักรคาทอลิก ผู้ที่ละทิ้งพันธสัญญาบริสุทธิ์นั้นคือคริสตจักรแห่งเปอร์กามอสของยอห์นผู้ได้รับการสำแดง ซึ่งเป็นคริสตจักรที่ประนีประนอม และตามที่เปาโลกล่าวไว้ จะเกิดการละทิ้งความเชื่อเสียก่อนที่มนุษย์แห่งบาปจะถูกสำแดงออกมา คาทอลิกนิยมคือบรรดาผู้ที่ได้ละทิ้งพันธสัญญา ดังที่แสดงให้เห็นโดยการโจมตีที่กระทำต่อพระวจนะของพระเจ้า และต่อวันสะบาโตวันที่เจ็ด ซึ่งทั้งสองสิ่งนี้ต่างถูกโจมตีอย่างต่อเนื่องทวีขึ้นนับตั้งแต่สมัยของคอนสแตนตินเป็นต้นมา ก่อนหน้านี้ในบทที่สิบเอ็ด “พันธสัญญา” ก็ได้รับการกล่าวถึงเช่นกัน
And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Then shall he return into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land. At the time appointed he shall return, and come toward the south; but it shall not be as the former, or as the latter. Daniel 11:27–29.
และพระทัยของกษัตริย์ทั้งสองนี้จะมุ่งกระทำการชั่วร้าย และเขาทั้งสองจะกล่าวคำมุสา ณ โต๊ะเดียวกัน แต่การนั้นจะไม่สำเร็จ เพราะที่สุดปลายยังจะมาถึงตามเวลาที่กำหนดไว้ แล้วเขาจะกลับไปยังแผ่นดินของตนพร้อมด้วยทรัพย์สมบัติมากมาย และจิตใจของเขาจะเป็นปฏิปักษ์ต่อพันธสัญญาอันบริสุทธิ์ และเขาจะกระทำกิจการอันยิ่งใหญ่ แล้วจึงกลับไปยังแผ่นดินของตน ตามเวลาที่กำหนดไว้ เขาจะกลับมาและยกลงมาทางทิศใต้ แต่ครั้งนี้จะไม่เป็นเหมือนครั้งก่อนหรือครั้งหลัง ดาเนียล 11:27–29
In these verses “he” returns to his own land, then later he returns to his own land again. The two returning’s represent two victories that were then followed by a triumphal “return” to the city of Rome. The first was the Battle of Actium in 31 BC against Antony and Cleopatra, and the second was after the destruction of Jerusalem in 70 AD. The “time appointed” in the verses is the year 330, which identified the conclusion of the prophetic “time” of verse twenty-four that equates to three hundred and sixty years.
ในข้อพระคัมภีร์เหล่านี้ “เขา” กลับไปยังแผ่นดินของตน แล้วต่อมาเขาก็กลับไปยังแผ่นดินของตนอีกครั้งหนึ่ง การกลับทั้งสองครั้งนี้เป็นภาพแทนชัยชนะสองครั้ง ซึ่งต่อมามี “การกลับ” อย่างมีชัยไปยังกรุงโรมตามมา ครั้งแรกคือยุทธการที่แอกเทียมในปี 31 ก่อน ค.ศ. ต่อสู้กับอันโทนีและคลีโอพัตรา และครั้งที่สองคือภายหลังการทำลายกรุงเยรูซาเล็มในปี ค.ศ. 70 “วาระที่กำหนดไว้” ในข้อพระคัมภีร์เหล่านี้คือปี 330 ซึ่งระบุถึงบทสรุปของ “เวลา” เชิงพยากรณ์ในข้อยี่สิบสี่ อันเท่ากับสามร้อยหกสิบปี
The two kings who speak lies at one table do so before the “time appointed,” “for yet the end shall be at the time appointed.” A question which should be considered is what does the verse mean when it states, “Then shall he return into his land with great riches?” Does it mean at the time appointed, then shall he return; or does it mean once the two tell lies at the table, then shall he return, and therefore the return is before the time appointed.
กษัตริย์ทั้งสองผู้กล่าวคำมุสาที่โต๊ะเดียวกันนั้นกระทำเช่นนั้นก่อน “เวลาที่กำหนดไว้” เพราะว่า “เพราะที่สุดปลายยังจะมาถึง ณ เวลาที่กำหนดไว้” คำถามที่ควรพิจารณาคือ เมื่อข้อพระคัมภีร์กล่าวว่า “แล้วท่านจะกลับไปยังแผ่นดินของตนพร้อมด้วยทรัพย์สมบัติอันมาก” นั้น หมายความว่า ณ เวลาที่กำหนดไว้ แล้วท่านจะกลับไปหรือไม่; หรือหมายความว่าเมื่อทั้งสองกล่าวคำมุสาที่โต๊ะแล้ว จากนั้นท่านจึงจะกลับไป และเพราะฉะนั้นการกลับไปนั้นจึงเกิดขึ้นก่อนเวลาที่กำหนดไว้
Uriah Smith identifies the two returns as 31 BC and 70 AD, which represents a history before the year 330, which is the time appointed. Smith also points out that the “return” of verse twenty-nine is post 330, and that it is not successful as were the returns following the battles of Actium and Jerusalem. What this means is that before the time appointed there is a meeting where lies are told, that is followed by one of the two kings who had been telling lies returning with great riches, who then opposes the holy covenant, does exploits and returns at the year 330, which is the time appointed.
อุไรยาห์ สมิธ ระบุว่าการกลับมาสองครั้งนั้นคือปี 31 BC และ 70 AD ซึ่งเป็นตัวแทนของประวัติศาสตร์ก่อนปี 330 อันเป็นเวลากำหนดไว้ สมิธยังชี้ให้เห็นด้วยว่า “การกลับมา” ในข้อยี่สิบเก้านั้นอยู่หลังปี 330 และว่าไม่ประสบผลสำเร็จเช่นเดียวกับการกลับมาภายหลังสงครามแห่งแอกเทียมและเยรูซาเล็ม ความหมายของเรื่องนี้คือ ก่อนถึงเวลากำหนดไว้นั้น มีการพบกันซึ่งมีการกล่าวมุสา และต่อจากนั้นกษัตริย์องค์หนึ่งในสององค์ผู้ซึ่งได้กล่าวมุสานั้นก็กลับไปพร้อมด้วยทรัพย์สมบัติอันมาก แล้วจึงต่อต้านพันธสัญญาบริสุทธิ์ กระทำการอย่างสำแดงฤทธิ์ และกลับมาอีกในปี 330 ซึ่งเป็นเวลากำหนดไว้
He then attacks the south, but it will be unlike the Battle of Actium or the destruction of Jerusalem. The history of 70 AD in the verses portrays the end of God’s chosen covenant people as represented by “the holy covenant” in the passage. In verse thirty pagan Rome has intelligence with those who forsake the holy covenant. 70 AD was the very end of ancient literal Israel as God’s covenant people, and verse thirty is identifying the history four centuries after 70 AD. Those who forsake the covenant in the history represented in verse thirty, are those who have forsaken the covenant entered into by God and His Christian people. Papal Rome is the church represented as those who forsake the holy covenant in verse thirty.
แล้วเขาจึงเข้าโจมตีทางใต้ แต่เหตุการณ์นั้นจะไม่เหมือนกับยุทธการที่แอกเทียมหรือการทำลายกรุงเยรูซาเล็ม ประวัติศาสตร์ของปี ค.ศ. 70 ในข้อพระคัมภีร์เหล่านั้นแสดงถึงจุดจบของประชากรแห่งพันธสัญญาที่ทรงเลือกของพระเจ้า ดังที่แสดงไว้โดย “พันธสัญญาอันบริสุทธิ์” ในตอนนั้น ในข้อที่สามสิบ กรุงโรมนอกศาสนามีความเข้าใจกับบรรดาผู้ที่ละทิ้งพันธสัญญาอันบริสุทธิ์ ปี ค.ศ. 70 คือจุดสิ้นสุดอย่างแท้จริงของอิสราเอลโบราณตามตัวอักษรในฐานะประชากรแห่งพันธสัญญาของพระเจ้า และข้อที่สามสิบกำลังระบุถึงประวัติศาสตร์ที่เกิดขึ้นสี่ศตวรรษหลังจากปี ค.ศ. 70 บรรดาผู้ที่ละทิ้งพันธสัญญาในประวัติศาสตร์ที่ปรากฏในข้อที่สามสิบนั้น คือผู้ที่ได้ละทิ้งพันธสัญญาที่พระเจ้าได้ทรงกระทำไว้กับพระองค์เองและประชากรคริสเตียนของพระองค์ โรมของสันตะปาปาคือคริสตจักรที่ถูกแสดงไว้ว่าเป็นบรรดาผู้ที่ละทิ้งพันธสัญญาอันบริสุทธิ์ในข้อที่สามสิบ
For the ships of Chittim shall come against him: therefore he shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. Daniel 11:30.
เพราะบรรดาเรือของชิตติมจะยกมาสู้เขา ฉะนั้นเขาจะเศร้าหมอง และกลับไป มีความขุ่นเคืองต่อพันธสัญญาอันบริสุทธิ์ เขาจะกระทำเช่นนั้น คือเขาจะกลับไปอีก และเข้าใจกันกับบรรดาผู้ที่ละทิ้งพันธสัญญาอันบริสุทธิ์ ดาเนียล 11:30
Verse twenty-nine brings us to the year 330, which was the time appointed as fulfilled by Constantine moving the capital city to Constantinople. At that waymark pagan Rome would be drawn into a southern war that would not be successful as had been Actium and Jerusalem. Then in verse thirty pagan Rome is attacked by Genseric who launched his naval warfare from Chittim, which is known today as Carthage. This warfare against pagan Rome was also represented as the second trumpet of the seven trumpets in the book of Revelation. The first four of those trumpet powers brought Western Rome to a conclusion by 476. Of those first four trumpets, the second trumpet, which is the ships of Chittim was the most severe, for Genseric took control of the seas and the wealth of the Empire dried up.
ข้อยี่สิบเก้านำเราไปถึงปี ค.ศ. 330 ซึ่งเป็นเวลาที่กำหนดไว้และสำเร็จครบถ้วนโดยการที่คอนสแตนตินทรงย้ายเมืองหลวงไปยังคอนสแตนติโนเปิล ณ หลักหมายนี้ โรมนอกศาสนาจะถูกดึงเข้าสู่สงครามฝ่ายใต้ซึ่งจะไม่ประสบความสำเร็จดังเช่นที่แอคเทียมและเยรูซาเล็มเคยเป็นมา จากนั้นในข้อสามสิบ โรมนอกศาสนาถูกเกนเซริกโจมตี ผู้ซึ่งเริ่มสงครามทางเรือของตนจากคิทธีม ซึ่งในปัจจุบันรู้จักกันว่าเป็นคาร์เธจ สงครามนี้ที่กระทำต่อโรมนอกศาสนายังถูกนำเสนอไว้ด้วยว่าเป็นแตรคันที่สองในบรรดาแตรทั้งเจ็ดในพระธรรมวิวรณ์ อำนาจแห่งแตรทั้งสี่คันแรกนั้นได้นำพาโรมตะวันตกไปสู่จุดจบภายในปี ค.ศ. 476 ในบรรดาแตรสี่คันแรกนั้น แตรคันที่สอง ซึ่งคือเรือของคิทธีม มีความรุนแรงที่สุด เพราะเกนเซริกได้เข้าควบคุมท้องทะเล และความมั่งคั่งของจักรวรรดิก็เหือดแห้งไป
Confronted and grieved by the ships of Chittim he returns and has indignation against the holy covenant. This was fulfilled in the history leading up to the empowerment of the papacy in 538, through a warfare against God’s Word. After that he returns and has “intelligence with them that forsake the holy covenant.” That interaction between pagan and papal Rome was fulfilled in 533 with the decree of Justinian. The next verse, verse thirty-one then continues with how pagan Rome was “grieved.” In 2 Thessalonians, Paul teaches that pagan Rome “restrained” the papacy from taking control in 538. After he is grieved by an attack from the seas which wreck the economics of the kingdom, he has indignation against the holy covenant, then intelligence with those who forsake the covenant. In the next verses, “arms” which represents the power given to the papacy in 496 by Clovis, stand up and they pollute the sanctuary of strength, which in history represented the city of Rome, and then pagan Rome would remove the religion of paganism (the daily) from the realm and replace it with Catholicism and then they place the papacy on the throne in 538.
เมื่อถูกเรือของคิทธีมเผชิญหน้าและกระทำให้โศกเศร้า เขาจึงกลับไปและมีความเดือดดาลต่อพันธสัญญาบริสุทธิ์ สิ่งนี้ได้สำเร็จเป็นจริงในประวัติศาสตร์ที่นำไปสู่การเสริมอำนาจแก่สันตะปาปาในปี 538 โดยผ่านการทำสงครามต่อพระวจนะของพระเจ้า หลังจากนั้นเขาก็กลับไปและมี “ความสัมพันธ์อย่างเข้าใจกับบรรดาผู้ที่ละทิ้งพันธสัญญาบริสุทธิ์” ปฏิสัมพันธ์ระหว่างโรมนอกศาสนากับโรมสันตะปาปานั้นได้สำเร็จเป็นจริงในปี 533 ด้วยพระราชกฤษฎีกาของจัสติเนียน ข้อต่อไป คือข้อที่สามสิบเอ็ด จึงดำเนินต่อไปด้วยการบอกว่าโรมนอกศาสนา “โศกเศร้า” อย่างไร ใน 2 เธสะโลนิกา เปาโลสอนว่าโรมนอกศาสนา “ยับยั้ง” ไม่ให้สันตะปาปาเข้ายึดอำนาจในปี 538 หลังจากเขาโศกเศร้าเพราะการโจมตีจากท้องทะเลซึ่งทำลายเศรษฐกิจของอาณาจักร เขาก็มีความเดือดดาลต่อพันธสัญญาบริสุทธิ์ แล้วจึงมีความสัมพันธ์อย่างเข้าใจกับบรรดาผู้ที่ละทิ้งพันธสัญญา ในข้อถัด ๆ ไป “กองกำลัง” ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แทนอำนาจที่มอบให้แก่สันตะปาปาในปี 496 โดยโคลวิส ก็ลุกขึ้น และพวกเขาก็ทำให้สถานบริสุทธิ์แห่งกำลังมัวหมอง ซึ่งในประวัติศาสตร์หมายถึงกรุงโรม แล้วจากนั้นโรมนอกศาสนาจะนำศาสนานอกศาสนา (เครื่องเผาบูชาประจำวัน) ออกจากอาณาจักร และแทนที่ด้วยคาทอลิก และจากนั้นพวกเขาก็ตั้งสันตะปาปาขึ้นบนบัลลังก์ในปี 538
When the papacy was empowered in 538 it provided both a prophetic witness, and also a historical witness that are represented in the verses we are considering. The year 538 is typified by 31 BC and the Battle of Actium. In Daniel chapter eight, verse nine pagan Rome would conquer three geographical obstacles to take the throne of the earth. The first was Syria to the east, then Judah and Jerusalem followed by Egypt at the Battle of Actium. Papal Rome would also have three horns removed, the third of which was the Goths who were driven from the city of Rome in 538. Pagan Rome and papal Rome provide two witnesses that identify that the Battle of Actium aligns with 538, and 538 illustrates the Sunday law in the USA, when modern Rome rules supremely until probation closes.
เมื่อสันตะปาปาได้รับอำนาจในปี 538 เหตุการณ์นั้นได้จัดเตรียมทั้งพยานเชิงพยากรณ์ และพยานเชิงประวัติศาสตร์ ซึ่งถูกแทนไว้ในข้อพระคัมภีร์ที่เรากำลังพิจารณาอยู่ ปี 538 มีแบบอย่างอยู่ที่ปี 31 ก่อนคริสตกาลและยุทธการแห่งแอกเทียม ในพระธรรมดาเนียล บทที่ 8 ข้อ 9 โรมนอกศาสนาจะพิชิตอุปสรรคทางภูมิศาสตร์สามประการเพื่อยึดครองบัลลังก์แห่งพิภพ ประการแรกคือซีเรียทางทิศตะวันออก จากนั้นคือยูดาห์และเยรูซาเล็ม ตามด้วยอียิปต์ในยุทธการแห่งแอกเทียม โรมสันตะปาปาก็จะมีเขาสามเขาถูกถอนออกเช่นกัน ซึ่งเขาที่สามนั้นคือพวกกอท ซึ่งถูกขับออกจากนครโรมในปี 538 โรมนอกศาสนาและโรมสันตะปาปาเป็นพยานสองคนที่ชี้ให้เห็นว่ายุทธการแห่งแอกเทียมสอดคล้องกับปี 538 และปี 538 เป็นภาพประกอบของกฎหมายวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริกา เมื่อโรมสมัยใหม่ปกครองอย่างสูงสุดจนกว่าช่วงเวลาแห่งพระกรุณาจะสิ้นสุดลง.
We have concluded an overview of verses twenty-seven to thirty-one.
เราได้สรุปภาพรวมของข้อยี่สิบเจ็ดถึงข้อสามสิบเอ็ดแล้ว
In the next article, we will focus on these verses and begin the work of aligning the passage with the history of verses eleven through fifteen.
ในบทความถัดไป เราจะมุ่งความสนใจไปที่ข้อพระคัมภีร์เหล่านี้ และเริ่มงานในการปรับให้ข้อความตอนนี้สอดคล้องกับประวัติศาสตร์ของข้อที่สิบเอ็ดถึงข้อที่สิบห้า