We closed the last article identifying that all three of the angels of Revelation fourteen have a message in their hands. The second and third angel are identified as having a “parchment,” with them as they descend with their message. Each angel represents a message, and the arrival of each message causes an effect. The first angel arrived in 1798. That message was unsealed and there was an increase of knowledge concerning the impending judgment. That increase of knowledge produced two classes of worshippers. When the second angel arrived the message of the Protestants’ fall was unsealed and there was an increase of knowledge and two classes were produced. When the Midnight Cry message arrived on October 22, 1844, it was unsealed at Exeter camp meeting and there was an increase of knowledge and two classes of virgins were produced. When the third angel arrived on October 22, 1844 the message of the third angel and all that it represents was unsealed and there was an increase of knowledge and two classes were produced.
เราได้ปิดบทความก่อนหน้านี้ด้วยการชี้ให้เห็นว่า ทูตสวรรค์ทั้งสามแห่งวิวรณ์บทที่สิบสี่ต่างมีข่าวสารอยู่ในมือของตน ทูตองค์ที่สองและองค์ที่สามถูกระบุว่ามี “ม้วนหนังสือ” อยู่กับตนขณะลงมาพร้อมกับข่าวสารของตน ทูตสวรรค์แต่ละองค์เป็นตัวแทนของข่าวสารหนึ่ง และการมาถึงของข่าวสารแต่ละประการย่อมก่อให้เกิดผลอย่างหนึ่ง ทูตองค์แรกมาถึงในปี 1798 ข่าวสารนั้นถูกเปิดผนึกออก และมีความรู้เพิ่มขึ้นเกี่ยวกับการพิพากษาที่กำลังจะมาถึง ความรู้ที่เพิ่มขึ้นนั้นก่อให้เกิดผู้นมัสการสองจำพวก เมื่อทูตองค์ที่สองมาถึง ข่าวสารเรื่องการล่มสลายของพวกโปรเตสแตนต์ถูกเปิดผนึกออก และมีความรู้เพิ่มขึ้น อีกทั้งได้ก่อให้เกิดคนสองจำพวก เมื่อข่าวสารเสียงร้องยามเที่ยงคืนมาถึงในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 ข่าวสารนั้นถูกเปิดผนึกออกที่การประชุมค่ายเอ็กซีเตอร์ และมีความรู้เพิ่มขึ้น พร้อมทั้งได้ก่อให้เกิดหญิงพรหมจารีสองจำพวก เมื่อทูตองค์ที่สามมาถึงในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 ข่าวสารของทูตองค์ที่สามและทุกสิ่งที่ข่าวสารนั้นเป็นตัวแทนถูกเปิดผนึกออก และมีความรู้เพิ่มขึ้น และได้ก่อให้เกิดคนสองจำพวก
Another characteristic that can be found in the angels has to do with the empowerment of the angel’s messages. The message of the second angel was empowered by the message of the Midnight Cry, as the previous article showed, but the Midnight Cry is not represented by a singular angel, it is represented by many angels. The history that corresponded to the second angel and the Midnight Cry shows that the second angel’s message was empowered when the Midnight cry joined with it. In the same book we are told:
ลักษณะอีกประการหนึ่งที่พบได้ในทูตสวรรค์ทั้งหลายนั้นเกี่ยวข้องกับการเสริมกำลังแก่ข่าวสารของทูตสวรรค์ ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สองได้รับการเสริมกำลังโดยข่าวสารแห่งเสียงร้องเวลาเที่ยงคืน ดังที่บทความก่อนหน้าได้แสดงให้เห็น แต่เสียงร้องเวลาเที่ยงคืนนั้นมิได้ถูกแทนด้วยทูตสวรรค์เพียงองค์เดียว หากแต่ถูกแทนด้วยทูตสวรรค์จำนวนมาก ประวัติศาสตร์ที่สอดคล้องกับทูตสวรรค์องค์ที่สองและเสียงร้องเวลาเที่ยงคืนแสดงให้เห็นว่า ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สองได้รับการเสริมกำลังเมื่อเสียงร้องเวลาเที่ยงคืนเข้าร่วมกับข่าวสารนั้น ในหนังสือเล่มเดียวกันนั้น เราได้รับการบอกไว้ว่า:
“I saw angels hurrying to and fro in heaven. They were descending to earth, and again ascending to heaven, preparing for the fulfillment of some important event. Then I saw another mighty angel commissioned to descend to earth, and unite his voice with the third angel, and give power and force to his message. Great power and glory were imparted to the angel, and as he descended, the earth was lightened with his glory. The light which went before and followed after this angel, penetrated everywhere, as he cried mightily, with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. The message of the fall of Babylon, as given by the second angel, is again given, with the addition of the corruptions which have been entering the churches since 1844. The work of this angel comes in at the right time, and joins in the last great work of the third angel’s message, as it swells into a loud cry. And the people of God are fitted up everywhere to stand in the hour of temptation which they are soon to meet. I saw a great light resting upon them, and they united in the message, and fearlessly proclaimed with great power the third angel’s message.
“ข้าพเจ้าเห็นเหล่าทูตสวรรค์เร่งรีบไปมาอยู่ในสวรรค์ พวกเขากำลังลงมายังแผ่นดินโลก แล้วก็ขึ้นไปยังสวรรค์อีก กำลังเตรียมการเพื่อการสำเร็จของเหตุการณ์สำคัญบางประการ จากนั้นข้าพเจ้าเห็นทูตสวรรค์ผู้ทรงฤทธิ์อีกองค์หนึ่งได้รับมอบหมายให้ลงมายังแผ่นดินโลก และร่วมเสียงของตนกับทูตสวรรค์องค์ที่สาม และประทานฤทธิ์เดชและพลังแก่ข่าวสารของเขา ฤทธิ์เดชและพระสิริอันยิ่งใหญ่ได้ถูกประทานแก่ทูตสวรรค์องค์นั้น และเมื่อเขาลงมา แผ่นดินโลกก็สว่างไสวด้วยพระสิริของเขา ความสว่างซึ่งนำหน้าและติดตามทูตสวรรค์องค์นี้ไปนั้น ได้ส่องทะลุไปทุกแห่ง ขณะที่เขาร้องประกาศอย่างทรงพลังด้วยเสียงอันดังว่า บาบิโลนอันยิ่งใหญ่นั้นล่มจมแล้ว ล่มจมแล้ว และได้กลายเป็นที่สิงสถิตของพวกมาร และเป็นที่กักของวิญญาณโสโครกทุกอย่าง และเป็นกรงของนกทุกชนิดที่ไม่สะอาดและน่าชัง ข่าวสารเรื่องการล่มจมของบาบิโลนดังที่ทูตสวรรค์องค์ที่สองได้ประกาศไว้นั้น ถูกประกาศซ้ำอีกครั้งหนึ่ง พร้อมทั้งเพิ่มเติมเรื่องความเสื่อมทรามที่ได้คืบเข้ามาในคริสตจักรต่าง ๆ ตั้งแต่ปี 1844 งานของทูตสวรรค์องค์นี้มาถึงในเวลาที่เหมาะสม และเข้าร่วมในงานใหญ่สุดท้ายแห่งข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สาม ขณะที่ข่าวสารนั้นขยายตัวเป็นเสียงร้องอันดัง และประชากรของพระเจ้าทั่วทุกแห่งได้รับการจัดเตรียมให้พร้อมที่จะยืนหยัดในโมงยามแห่งการทดลองซึ่งในไม่ช้าพวกเขาจะต้องเผชิญ ข้าพเจ้าเห็นแสงสว่างยิ่งใหญ่ส่องอยู่เหนือพวกเขา และพวกเขาก็ร่วมกันในข่าวสารนั้น และประกาศข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สามอย่างไม่เกรงกลัวด้วยฤทธิ์เดชอันยิ่งใหญ่”
“Angels were sent to aid the mighty angel from heaven, and I heard voices which seemed to sound every where, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues; for her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. This message seemed to be an addition to the third message, and joined it, as the midnight cry joined the second angel’s message in 1844. The glory of God rested upon the patient, waiting saints, and they fearlessly gave the last solemn warning, proclaiming the fall of Babylon, and calling upon God’s people to come out of her; that they might escape her fearful doom.” Spiritual Gifts, volume 1, 193, 194.
“เหล่าทูตสวรรค์ถูกส่งไปเพื่อช่วยเหลือทูตสวรรค์ผู้ทรงอานุภาพจากสวรรค์ และข้าพเจ้าได้ยินเสียงต่าง ๆ ซึ่งดูประหนึ่งดังไปทั่วทุกแห่งว่า จงออกมาจากนครนั้นเถิด ชนชาติของเราเอ๋ย เพื่อเจ้าทั้งหลายจะได้ไม่มีส่วนในบาปของนาง และเพื่อเจ้าทั้งหลายจะไม่ได้รับภัยพิบัติของนาง เพราะบาปของนางได้กองขึ้นสูงถึงสวรรค์แล้ว และพระเจ้าได้ทรงระลึกถึงความอธรรมของนาง ข้อความนี้ดูประหนึ่งเป็นส่วนเพิ่มเติมของข่าวสารทูตสวรรค์องค์ที่สาม และได้เชื่อมเข้ากับข่าวสารนั้น ดังที่เสียงร้องเวลาเที่ยงคืนได้เชื่อมเข้ากับข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สองในปี 1844 พระสิริของพระเจ้าสถิตอยู่เหนือบรรดาวิสุทธิชนผู้มีความอดทนและคอยท่าอยู่ และพวกเขาได้ประกาศคำเตือนอันเคร่งขรึมครั้งสุดท้ายโดยปราศจากความหวาดกลัว ประกาศการล่มสลายของบาบิโลน และเรียกประชากรของพระเจ้าให้ออกมาจากนาง เพื่อพวกเขาจะได้รอดพ้นจากชะตากรรมอันน่าสะพรึงกลัวของนาง” Spiritual Gifts, volume 1, 193, 194.
The Midnight Cry joined the second angel, and the angel of Revelation eighteen joins the third angel, and when he joins the third angel, he is repeating the joining of the Midnight Cry and the second angel in the beginning of Adventism. Based upon two witnesses, the second and third angel, every angel’s message has a secondary message that empowers it. These two witnesses teach that when the first angel’s message arrived in history, there had to come a point thereafter where that message was empowered by a secondary message. This was of course also true of the first angel. In the first paragraph of the long passage, we just set forth, Sister White identifies the same characteristics to the first angel as John assigns to the angel of Revelation eighteen when she states, “I was told that his mission was to lighten the earth with his glory, and warn man of the coming wrath of God.” It is clear in the passage she is referring to the first angel.
เสียงร้องเวลาเที่ยงคืนได้เข้าร่วมกับทูตสวรรค์องค์ที่สอง และทูตสวรรค์แห่งวิวรณ์บทที่สิบแปดก็เข้าร่วมกับทูตสวรรค์องค์ที่สาม และเมื่อเขาเข้าร่วมกับทูตสวรรค์องค์ที่สามนั้น เขากำลังกระทำซ้ำการเข้าร่วมกันของเสียงร้องเวลาเที่ยงคืนกับทูตสวรรค์องค์ที่สองในระยะแรกเริ่มของแอ๊ดเวนตีสม์ โดยอาศัยพยานสองปาก คือทูตสวรรค์องค์ที่สองและองค์ที่สาม ข่าวสารของทูตสวรรค์ทุกองค์ย่อมมีข่าวสารรองซึ่งเสริมกำลังให้แก่ข่าวสารนั้น พยานสองปากนี้สอนว่า เมื่อข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งมาถึงในประวัติศาสตร์แล้ว หลังจากนั้นจะต้องมีช่วงเวลาหนึ่งที่ข่าวสารนั้นได้รับการเสริมกำลังโดยข่าวสารรอง แน่นอนว่าสิ่งนี้ก็เป็นจริงสำหรับทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งด้วยเช่นกัน ในย่อหน้าแรกของข้อความตอนยาวที่เราเพิ่งยกมา ซิสเตอร์ไวท์ระบุลักษณะประการเดียวกันแก่ทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งดังที่ยอห์นกำหนดแก่ทูตสวรรค์แห่งวิวรณ์บทที่สิบแปด เมื่อเธอกล่าวว่า “ข้าพเจ้าได้รับบอกว่าพันธกิจของเขาคือทำให้แผ่นดินโลกสว่างด้วยสง่าราศีของเขา และเตือนมนุษย์ถึงพระพิโรธของพระเจ้าที่กำลังจะมาถึง” เป็นที่ชัดเจนว่าในข้อความตอนนี้เธอกำลังกล่าวถึงทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่ง
The first angel’s message arrived in 1798, and it was thereafter empowered on August 11, 1840, when the Ottoman supremacy ceased. At that point the mighty angel of Revelation ten came down out of heaven and placed one foot on the land and one on the sea. He represents the empowerment of the first angel, and this is what identifies the work of the first angel as the same work as the angel of Revelation eighteen. Both were to lighten the earth with their glory, but the angel of Revelation eighteen joins the third angel, just as the Midnight Cry joined the second angel and just as the angel that descended in Revelation ten joined the first angel.
ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์แรกมาถึงในปี ค.ศ. 1798 และต่อมาได้รับอำนาจเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1840 เมื่ออำนาจสูงสุดของจักรวรรดิออตโตมันสิ้นสุดลง ณ จุดนั้น ทูตสวรรค์ผู้ทรงฤทธิ์ในวิวรณ์บทที่สิบได้ลงมาจากสวรรค์ และวางเท้าข้างหนึ่งบนแผ่นดินและอีกข้างหนึ่งบนทะเล ท่านเป็นตัวแทนของการได้รับอำนาจของทูตสวรรค์องค์แรก และนี่เองคือสิ่งที่บ่งชี้ว่างานของทูตสวรรค์องค์แรกเป็นงานเดียวกันกับทูตสวรรค์ในวิวรณ์บทที่สิบแปด ทั้งสองถูกกำหนดให้ทำให้โลกสว่างไสวด้วยรัศมีของตน แต่ทูตสวรรค์ในวิวรณ์บทที่สิบแปดเข้าร่วมกับทูตสวรรค์องค์ที่สาม เช่นเดียวกับที่เสียงร้องเวลาเที่ยงคืนได้เข้าร่วมกับทูตสวรรค์องค์ที่สอง และเช่นเดียวกับที่ทูตสวรรค์ซึ่งลงมาในวิวรณ์บทที่สิบได้เข้าร่วมกับทูตสวรรค์องค์แรก
Therefore, when the first angel arrived, a message was unsealed that produced two classes of worshippers. When the first angel’s message was empowered by the angel of Revelation ten, he had in his hand a little book that he commanded John to eat, identifying that he brought a message, unsealed it and it produced two classes of worshippers. When the second angel, Midnight Cry and third angel arrived there was a message unsealed that tested and produced two classes of worshippers.
ฉะนั้น เมื่อทูตสวรรค์องค์แรกมาถึง ข่าวสารถูกเปิดผนึกออก ซึ่งก่อให้เกิดผู้นมัสการสองจำพวก เมื่อข่าวสารของทูตสวรรค์องค์แรกได้รับฤทธิ์เดชจากทูตสวรรค์แห่งวิวรณ์บทที่สิบ เขามีหนังสือเล่มเล็กอยู่ในมือ และได้บัญชาให้ยอห์นกินหนังสือนั้น เป็นการชี้ว่าท่านนำข่าวสารมา เปิดผนึกข่าวสารนั้น และข่าวสารนั้นก่อให้เกิดผู้นมัสการสองจำพวก เมื่อทูตสวรรค์องค์ที่สอง คำร้อง ณ เที่ยงคืน และทูตสวรรค์องค์ที่สามมาถึง ก็มีข่าวสารถูกเปิดผนึกออก ซึ่งทดสอบและก่อให้เกิดผู้นมัสการสองจำพวก.
The passage we are addressing emphasizes by comparing the history of Christ with the history of the Millerites that the sequential testing process that took place in the Millerite history also took place in the days of Christ, which was the end of ancient Israel. If a sequential testing process took place at the beginning of spiritual Israel and at the end of ancient Israel, then there will be a sequential testing process at the end of spiritual Israel, as there was at the beginning of ancient Israel.
ตอนที่เรากำลังพิจารณานี้เน้นย้ำโดยการเปรียบเทียบประวัติของพระคริสต์กับประวัติของพวกมิลเลอไรต์ว่า กระบวนการทดสอบตามลำดับขั้นซึ่งเกิดขึ้นในประวัติของพวกมิลเลอไรต์นั้น ได้เกิดขึ้นเช่นเดียวกันในสมัยของพระคริสต์ อันเป็นวาระสุดท้ายของอิสราเอลโบราณ หากกระบวนการทดสอบตามลำดับขั้นได้เกิดขึ้น ณ เบื้องต้นของอิสราเอลฝ่ายจิตวิญญาณ และ ณ วาระสุดท้ายของอิสราเอลโบราณแล้ว ก็จะมีกระบวนการทดสอบตามลำดับขั้น ณ วาระสุดท้ายของอิสราเอลฝ่ายจิตวิญญาณ เช่นเดียวกับที่เคยมี ณ เบื้องต้นของอิสราเอลโบราณ.
In Millerite history this would represent five unsealing’s that tested and produced two classes of worshippers from 1798 until October 22, 1844. The passage clearly teaches that if you fail a test, you will not pass the next test, for you wont even try. It is also clear that in the time of Christ the testing process concludes with the former chosen covenant people being in total darkness in regards to the plan of salvation. Daniel and John represent those who listen to the voice behind them, those who passed through a progressive testing process that required individual investigation of each new truth that was unsealed.
ในประวัติศาสตร์ของขบวนการมิลเลอไรต์ สิ่งนี้จะเป็นภาพแทนของการเปิดผนึกทั้งห้าครั้งซึ่งได้ทดสอบและก่อให้เกิดผู้นมัสการสองจำพวก ตั้งแต่ปี 1798 จนถึงวันที่ 22 ตุลาคม 1844 ข้อความตอนนี้สอนอย่างชัดเจนว่า หากท่านสอบไม่ผ่านในการทดสอบครั้งหนึ่ง ท่านจะไม่ผ่านการทดสอบครั้งถัดไป เพราะท่านจะไม่แม้แต่พยายาม อีกทั้งยังชัดเจนด้วยว่า ในสมัยของพระคริสต์ กระบวนการแห่งการทดสอบสิ้นสุดลงโดยที่ประชากรแห่งพันธสัญญาผู้ได้รับการทรงเลือกในอดีตตกอยู่ในความมืดมิดโดยสิ้นเชิงเกี่ยวกับแผนการแห่งความรอด ดาเนียลและยอห์นเป็นภาพแทนของบรรดาผู้ที่รับฟังพระสุรเสียงจากเบื้องหลังพวกเขา คือผู้ที่ได้ผ่านกระบวนการทดสอบอันก้าวหน้า ซึ่งเรียกร้องให้มีการพินิจพิจารณาเป็นรายบุคคลต่อความจริงใหม่แต่ละประการที่ถูกเปิดผนึกออกมา
The books of Daniel and Revelation are one book, and Daniel and John are the two witnesses of that one book. One witness is the beginning of the book, and the other witness is the end of the book. Both witnesses suffered death and resurrection symbolically; one was persecuted by the Medo-Persian kingdom, (typifying the United States) and the other persecuted by Rome, (typifying the papacy). John is being persecuted because he is a Sabbath-keeper in agreement with Daniel being persecuted for refusing to change his worship practices. Together they represent those at the end of the world who are persecuted for refusing to accept the worship of Sunday in place of the seventh-day Sabbath.
หนังสือดาเนียลและวิวรณ์เป็นหนังสือเล่มเดียวกัน และดาเนียลกับยอห์นเป็นพยานสองคนของหนังสือเล่มนั้น พยานคนหนึ่งคือจุดเริ่มต้นของหนังสือ และพยานอีกคนหนึ่งคือจุดจบของหนังสือ พยานทั้งสองได้ประสบความตายและการเป็นขึ้นจากตายโดยเชิงสัญลักษณ์; คนหนึ่งถูกข่มเหงโดยอาณาจักรมีโด-เปอร์เซีย (ซึ่งเป็นแบบอย่างหมายถึงสหรัฐอเมริกา) และอีกคนหนึ่งถูกข่มเหงโดยโรม (ซึ่งเป็นแบบอย่างหมายถึงสันตะปาปา) ยอห์นกำลังถูกข่มเหงเพราะเขาเป็นผู้รักษาวันสะบาโต สอดคล้องกับดาเนียลซึ่งถูกข่มเหงเพราะปฏิเสธที่จะเปลี่ยนแปลงแบบแผนการนมัสการของตน ทั้งสองร่วมกันเป็นตัวแทนของผู้คนในวาระสุดปลายของโลกซึ่งถูกข่มเหงเพราะปฏิเสธที่จะยอมรับการนมัสการวันอาทิตย์แทนวันสะบาโตวันที่เจ็ด.
The people represented by Daniel and John have been or will be those that are sealed, for when Daniel was placed in the lion’s den for not obeying the king’s “decree,” the king sealed the stone, in order that the purpose might not be changed. Daniel was sealed for eternity, because the king’s decree and also the authority of his seal could not be changed, according to the laws of the Medes and Persians. The king’s seal was placed upon a stone and the door was shut. The door is shut at the Sunday law, and no man can open that door, just as the door was shut on October 22, 1844. This was a simple illustration of the importance of considering not only the prophetic events that are set forth in a prophecy, but also the importance of applying the circumstances surrounding the prophet when he is illustrated within the story.
ชนชาติที่มีดาเนียลและยอห์นเป็นตัวแทนนั้น ได้เป็นหรือจะเป็นผู้ที่ได้รับการประทับตรา เพราะเมื่อดาเนียลถูกโยนลงในถ้ำสิงโตเนื่องจากไม่เชื่อฟัง “พระราชกฤษฎีกา” ของกษัตริย์ กษัตริย์ก็ทรงประทับตราหินนั้นไว้ เพื่อมิให้พระประสงค์นั้นถูกเปลี่ยนแปลง ดาเนียลถูกประทับตราไว้สำหรับนิรันดร์กาล เพราะพระราชกฤษฎีกาของกษัตริย์และทั้งอำนาจแห่งตราประทับของพระองค์ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ ตามกฎหมายของชาวมีเดียและเปอร์เซีย ตราประทับของกษัตริย์ถูกประทับไว้บนก้อนหิน และประตูก็ถูกปิด ประตูนั้นถูกปิดลง ณ กฎหมายวันอาทิตย์ และไม่มีผู้ใดสามารถเปิดประตูนั้นได้ เช่นเดียวกับที่ประตูถูกปิดลงเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 นี่เป็นภาพประกอบอย่างง่ายถึงความสำคัญของการพิจารณาไม่เพียงแต่เหตุการณ์เชิงพยากรณ์ที่ถูกแสดงไว้ในคำพยากรณ์เท่านั้น แต่ยังรวมถึงความสำคัญของการประยุกต์ใช้สถานการณ์แวดล้อมที่เกี่ยวข้องกับผู้เผยพระวจนะ เมื่อท่านถูกนำมาเป็นภาพประกอบอยู่ภายในเรื่องราวนั้นด้วย
Yet this is also an illustration of the power of considering the beginning (the book of Daniel) with the end (the book of Revelation) together as two witnesses of the same prophecy, for two witnesses are what is required to establish a biblical fact. The predicted events and the illustration of the prophets’ activities in connection with the prophecy are both inspired.
กระนั้นก็ดี ข้อนี้ยังเป็นภาพประกอบถึงฤทธิ์อำนาจแห่งการพิจารณาจุดเริ่มต้น (หนังสือดาเนียล) ควบคู่กับจุดจบ (หนังสือวิวรณ์) ในฐานะพยานสองปากของคำพยากรณ์เดียวกันด้วย เพราะการสถาปนาข้อเท็จจริงตามพระคัมภีร์นั้นจำเป็นต้องอาศัยพยานสองปาก ทั้งเหตุการณ์ที่ได้ทรงพยากรณ์ไว้ล่วงหน้า และภาพประกอบกิจการของผู้เผยพระวจนะอันสัมพันธ์กับคำพยากรณ์นั้น ต่างก็ได้รับการดลใจจากพระเจ้า។
All scripture is given by inspiration of God, and is profitable for doctrine, for reproof, for correction, for instruction in righteousness: That the man of God may be perfect, thoroughly furnished unto all good works. 2 Timothy 3:16, 17.
พระคัมภีร์ทุกตอนได้รับการดลใจจากพระเจ้า และเป็นประโยชน์สำหรับหลักคำสอน สำหรับการตักเตือน สำหรับการแก้ไข และสำหรับการอบรมในความชอบธรรม เพื่อคนของพระเจ้าจะได้เป็นผู้สมบูรณ์พร้อม ถูกเตรียมไว้อย่างครบถ้วนสำหรับการดีทุกประการ 2 Timothy 3:16, 17
If the predicted events of the Bible are illustrating the end of the world, then the illustration of the prophet and his surroundings when he receives and testifies of the prediction are an illustration of the end of the world. Therefore, when a prophet’s surroundings and activities are prophetically illustrated—the prophet is an illustration of God’s people at the end of the world. With that understanding in place, when we bring the line of Malachi’s Elijah prediction together with the lines of Revelation fourteen and eighteen, they all testify of the history of the final warning message—but their testimony is two-fold.
หากเหตุการณ์ทั้งหลายที่พระคัมภีร์ได้พยากรณ์ไว้เป็นภาพประกอบของอวสานของโลกแล้ว ภาพประกอบของผู้เผยพระวจนะและสภาพแวดล้อมของเขาในขณะที่เขาได้รับและเป็นพยานถึงคำพยากรณ์นั้น ก็ย่อมเป็นภาพประกอบของอวสานของโลกด้วย ฉะนั้น เมื่อสภาพแวดล้อมและกิจกรรมของผู้เผยพระวจนะถูกแสดงไว้ในเชิงพยากรณ์ ผู้เผยพระวจนะนั้นย่อมเป็นภาพประกอบของประชากรของพระเจ้าในวาระสุดท้ายของโลก เมื่อได้วางความเข้าใจนี้ไว้แล้ว ครั้นเรานำแนวคำพยากรณ์เรื่องเอลียาห์ของมาลาคีมารวมเข้ากับแนวคำพยากรณ์ในวิวรณ์บทที่สิบสี่และสิบแปด คำพยานทั้งหมดนั้นล้วนเป็นพยานถึงประวัติศาสตร์ของข่าวสารคำเตือนสุดท้าย แต่คำพยานของพวกเขานั้นมีอยู่สองชั้น.
The message consists of predicted events that are external to God’s people and a secondary testimony consists of the prophet’s experience while receiving and proclaiming the message. The prophetic concept of two prophetic lines representing the external and internal of the same history was recognized and put into the public record by the pioneers of Adventism. The classic example of this application by the pioneers, in my mind, is when they identify that the seven churches of Revelation and the seven seals of Revelation are parallel histories that identify the internal and external history of the church. The seals represent the external history the churches the internal.
ข่าวสารนั้นประกอบด้วยเหตุการณ์ทั้งหลายที่ได้มีการพยากรณ์ไว้ซึ่งอยู่ภายนอกประชากรของพระเจ้า และคำพยานลำดับรองประกอบด้วยประสบการณ์ของผู้เผยพระวจนะขณะได้รับและประกาศข่าวสารนั้น แนวคิดเชิงพยากรณ์เรื่องเส้นคำพยากรณ์สองเส้นซึ่งเป็นตัวแทนของด้านภายนอกและด้านภายในของประวัติศาสตร์เดียวกันนั้น ได้รับการยอมรับและบันทึกไว้ในหลักฐานสาธารณะโดยบรรพชนผู้บุกเบิกแห่งขบวนการแอ๊ดเวนตีส ตัวอย่างคลาสสิกของการประยุกต์ใช้หลักการนี้โดยบรรพชนผู้บุกเบิก ตามความเห็นของข้าพเจ้า คือเมื่อพวกเขาระบุว่าคริสตจักรทั้งเจ็ดในพระธรรมวิวรณ์และตราทั้งเจ็ดในพระธรรมวิวรณ์เป็นประวัติศาสตร์คู่ขนานกัน ซึ่งชี้ให้เห็นถึงประวัติศาสตร์ภายในและภายนอกของคริสตจักร โดยตราทั้งหลายเป็นตัวแทนของประวัติศาสตร์ภายนอก ส่วนคริสตจักรทั้งหลายเป็นตัวแทนของประวัติศาสตร์ภายใน
The Elijah message of Malachi, Revelation chapters fourteen and eighteen identify the same final warning message that is also addressed as “the Revelation of Jesus Christ” in chapter one of Revelation. In chapter one God the Father gave the message to Christ, who then gave it to Gabriel, who then gave it to John who then sent it to the churches. Elijah’s message, as well as the messages represented in Revelation chapters one, fourteen and eighteen are the very same message.
ข่าวสารของเอลียาห์ในพระธรรมมาลาคี และพระธรรมวิวรณ์ บทที่สิบสี่และสิบแปด ระบุถึงข่าวสารคำเตือนสุดท้ายเดียวกัน ซึ่งในพระธรรมวิวรณ์ บทที่หนึ่ง ก็เรียกว่า “วิวรณ์ของพระเยซูคริสต์” ด้วย ในบทที่หนึ่ง พระเจ้าพระบิดาได้ประทานข่าวสารนั้นแก่พระคริสต์ จากนั้นพระคริสต์ทรงประทานแก่กาเบรียล แล้วกาเบรียลจึงประทานแก่ยอห์น และยอห์นจึงส่งต่อไปยังคริสตจักรทั้งหลาย ข่าวสารของเอลียาห์ ตลอดจนข่าวสารที่เป็นภาพแทนในพระธรรมวิวรณ์ บทที่หนึ่ง สิบสี่ และสิบแปด ล้วนเป็นข่าวสารเดียวกันโดยแท้จริง
And the spirits of the prophets are subject to the prophets. For God is not the author of confusion, but of peace, as in all churches of the saints. 1 Corinthians 14:32, 33.
และวิญญาณของพวกผู้เผยพระวจนะก็อยู่ใต้อำนาจของพวกผู้เผยพระวจนะเอง เพราะว่าพระเจ้ามิใช่ผู้ทรงก่อความสับสนวุ่นวาย แต่ทรงเป็นพระเจ้าแห่งสันติสุข ดังที่เป็นอยู่ในคริสตจักรทั้งหลายของบรรดาวิสุทธิชน 1 โครินธ์ 14:32, 33
It is always the same message, for the “prophets are subject to the prophets.” The word translated as “subject” in the verses means, “to subordinate; reflexively to obey: – be under obedience (obedient), put under, subdue unto, (be, make) subject (to, unto), be (put) in subjection (to, under), submit self unto.” All the prophets agree with each other and are in subjection to one another or the message they gave would produce confusion.
สารนั้นเป็นสารเดียวกันเสมอ เพราะว่า “ผู้เผยพระวจนะย่อมอยู่ใต้บังคับของผู้เผยพระวจนะ” คำที่แปลว่า “อยู่ใต้บังคับ” ในข้อพระคัมภีร์ดังกล่าวมีความหมายว่า “ทำให้อยู่ใต้บังคับ; โดยนัยสะท้อนกลับคือเชื่อฟัง: – อยู่ในความเชื่อฟัง (เชื่อฟัง), ทำให้อยู่ใต้, ปราบให้อยู่, ทำให้ขึ้นต่อ (ต่อ, แก่), อยู่ (หรือทำให้อยู่) ใต้การบังคับบัญชา (ต่อ, ใต้), ยอมตนอยู่ใต้” ผู้เผยพระวจนะทั้งสิ้นสอดคล้องต้องกัน และอยู่ใต้บังคับซึ่งกันและกัน มิฉะนั้นสารที่พวกเขาให้ไว้นั้นย่อมก่อให้เกิดความสับสน
All the prophetic illustrations of the final warning message represent the same message. It is the Lord’s design that those who are considered the “wise” in the parable of the ten virgins, who are also called the “wise” that “understand” “the increase of knowledge” when the book of Daniel is unsealed; it is the Lord’s will that the “wise” recognize the special message when it is unsealed. That recognition is accomplished by applying the methodology of biblical study that is specifically identified within the Bible itself. That methodology is accomplished in agreement with Isaiah twenty-eight through the process of bringing the various prophetic lines that address a biblical subject together in parallel to one another in order to establish the correct prophetic events.
ภาพประกอบเชิงพยากรณ์ทั้งสิ้นของสารแห่งคำเตือนสุดท้าย ล้วนเป็นตัวแทนของสารเดียวกัน เป็นพระประสงค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าที่บรรดาผู้ซึ่งในอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคนถูกถือว่าเป็น “คนมีปัญญา” และผู้ซึ่งยังถูกเรียกว่าเป็น “คนมีปัญญา” ที่ “เข้าใจ” “ความรู้ที่เพิ่มพูนขึ้น” เมื่อหนังสือของดาเนียลถูกเปิดผนึกนั้น จะตระหนักถึงสารพิเศษนั้นเมื่อมันถูกเปิดผนึก การตระหนักรู้นั้นสำเร็จได้โดยการประยุกต์ใช้ระเบียบวิธีแห่งการศึกษาพระคัมภีร์ซึ่งพระคัมภีร์เองได้ระบุไว้อย่างเฉพาะเจาะจง ระเบียบวิธีนั้นสำเร็จลงโดยสอดคล้องกับอิสยาห์บทที่ยี่สิบแปด ผ่านกระบวนการนำแนวคำพยากรณ์ต่าง ๆ ที่กล่าวถึงหัวข้อหนึ่งในพระคัมภีร์มาวางขนานกัน เพื่อสถาปนาเหตุการณ์เชิงพยากรณ์ที่ถูกต้อง
I solicit your patience as we conclude this article here and will continue these thoughts in the next article.
ข้าพเจ้าขอความอดทนจากท่านขณะที่เราจบบทความนี้ลง ณ ที่นี้ และจะดำเนินความคิดเหล่านี้ต่อไปในบทความถัดไป