In the passage we are still addressing, which comments on Christ as the angel in Revelation ten that descends, Christ as the mighty angel illustrates “the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan.” The “position” Christ took when He placed his right foot on the sea and left foot on dry land “denotes His supreme power and authority over the whole earth.” When Christ cried “with a loud voice,” He “cried” “as when a lion roareth.”
ในข้อความตอนที่เรากำลังพิจารณาอยู่นี้ ซึ่งกล่าวอธิบายถึงพระคริสต์ในฐานะทูตสวรรค์ในวิวรณ์บทที่สิบผู้เสด็จลงมา พระคริสต์ในฐานะทูตสวรรค์ผู้ทรงฤทธิ์สำแดงให้เห็นถึง “บทบาทที่พระองค์ทรงกระทำอยู่ในฉากสุดท้ายของความขัดแย้งอันยิ่งใหญ่กับซาตาน” “ตำแหน่ง” ที่พระคริสต์ทรงรับไว้เมื่อพระองค์ทรงวางพระบาทขวาบนทะเล และพระบาทซ้ายบนแผ่นดิน “บ่งชี้ถึงฤทธานุภาพและสิทธิอำนาจสูงสุดของพระองค์เหนือแผ่นดินโลกทั้งสิ้น” เมื่อพระคริสต์ทรงเปล่ง “เสียงดัง” พระองค์ก็ทรง “ร้อง” “ดุจดังเมื่อสิงห์คำราม”
Christ will manifest His omnipotence in “the closing scenes of the great controversy” and when Christ manifests His omnipotence, He does so as the Lion of the tribe of Judah.
พระคริสต์จะทรงสำแดงฤทธานุภาพอันไม่มีขอบเขตของพระองค์ใน “ฉากสุดท้ายของมหาการต่อสู้” และเมื่อพระคริสต์ทรงสำแดงฤทธานุภาพอันไม่มีขอบเขตของพระองค์ พระองค์ก็ทรงกระทำเช่นนั้นในฐานะสิงห์แห่งเผ่ายูดาห์
“The Saviour is presented before John under the symbols of ‘the Lion of the tribe of Judah’ and of ‘a Lamb as it had been slain.’ Revelation 5:5, 6. These symbols represent the union of omnipotent power and self-sacrificing love. The Lion of Judah, so terrible to the rejectors of His grace, will be the Lamb of God to the obedient and faithful.” Acts of the Apostles, 589.
“พระผู้ช่วยให้รอดทรงถูกเสนอไว้ต่อหน้ายอห์นภายใต้สัญลักษณ์ของ ‘สิงห์แห่งเผ่ายูดาห์’ และของ ‘ลูกแกะตัวหนึ่งประหนึ่งว่าถูกปลงพระชนม์แล้ว’ วิวรณ์ 5:5, 6 สัญลักษณ์เหล่านี้แสดงถึงความเป็นหนึ่งเดียวกันของฤทธานุภาพอันทรงเดชานุภาพสูงสุดและความรักที่ยอมเสียสละตนเอง สิงห์แห่งยูดาห์ ผู้ทรงน่าสะพรึงกลัวยิ่งต่อบรรดาผู้ที่ปฏิเสธพระคุณของพระองค์ จะทรงเป็นพระเมษโปดกของพระเจ้าสำหรับผู้ที่เชื่อฟังและซื่อสัตย์” กิจการของอัครทูต, 589.
Christ’s manifestation as the Lion of the tribe of Judah emphasizes his work in both sealing and unsealing biblical prophecy, according to His divine timing. Just before human probation closes, when “the time is at hand” there will be an unsealing of a special Bible truth identifying “things which must shortly come to pass.”
การสำแดงพระองค์ของพระคริสต์ในฐานะสิงห์แห่งเผ่ายูดาห์ เน้นย้ำพระราชกิจของพระองค์ทั้งในการผนึกและการแกะผนึกคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ ตามกำหนดเวลาอันทรงกำหนดไว้ของพระองค์เอง ก่อนที่เวลาทดลองของมนุษย์จะสิ้นสุดลงเพียงเล็กน้อย เมื่อ “เวลานั้นใกล้เข้ามาแล้ว” จะมีการแกะผนึกความจริงพิเศษประการหนึ่งในพระคัมภีร์ ซึ่งชี้ให้เห็นถึง “สิ่งทั้งหลายซึ่งจะต้องเกิดขึ้นในไม่ช้านี้”
The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.
วิวรณ์แห่งพระเยซูคริสต์ ซึ่งพระเจ้าได้ประทานแก่พระองค์ เพื่อสำแดงแก่บรรดาผู้รับใช้ของพระองค์ถึงสิ่งซึ่งจะต้องบังเกิดขึ้นในไม่ช้า และพระองค์ได้ทรงใช้ทูตสวรรค์ของพระองค์มาสำแดงโดยนิมิตแก่ยอห์นผู้รับใช้ของพระองค์ ผู้ซึ่งได้เป็นพยานถึงพระวจนะของพระเจ้า และถึงคำพยานของพระเยซูคริสต์ และถึงสารพัดสิ่งที่ท่านได้เห็น ความสุขมีแก่ผู้ที่อ่าน และแก่บรรดาผู้ที่ฟังถ้อยคำแห่งคำพยากรณ์นี้ และรักษาสิ่งสารพัดที่เขียนไว้ในนั้น เพราะว่าเวลานั้นใกล้เข้ามาแล้ว วิวรณ์ 1:1–3
When the “time” that is “at hand” actually arrives into history there is a blessing pronounced upon those who read, hear “and keep those things which are written therein.” The special message is a time-sensitive message that is only recognizable when “the time is at hand.” Then—at that time, and not before—persons will be able to read, hear “and keep those things which are written” in the book of Revelation. When the “time is at hand” the blessing pronounced upon those who “readeth”, “hear” “and keep those things which are written therein” parallels the opening up of the book of Daniel at the “time of the end.”
เมื่อ “เวลา” ซึ่ง “ใกล้เข้ามาแล้ว” มาถึงในประวัติศาสตร์จริง ๆ ก็มีการประกาศพระพรแก่บรรดาผู้ที่อ่าน ได้ยิน “และรักษาสิ่งทั้งหลายที่เขียนไว้ในนั้น” ข่าวสารพิเศษนี้เป็นข่าวสารที่ผูกพันกับกาลเวลา ซึ่งจะเป็นที่สังเกตเห็นได้ก็ต่อเมื่อ “เวลาใกล้เข้ามาแล้ว” เท่านั้น แล้ว—ในเวลานั้น และมิใช่ก่อนหน้านั้น—มนุษย์ทั้งหลายจึงจะสามารถอ่าน ได้ยิน “และรักษาสิ่งทั้งหลายที่เขียนไว้” ในพระธรรมวิวรณ์ได้ เมื่อ “เวลาใกล้เข้ามาแล้ว” พระพรที่ประกาศแก่ผู้ที่ “อ่าน” “ได้ยิน” “และรักษาสิ่งทั้งหลายที่เขียนไว้ในนั้น” ก็สอดคล้องคู่ขนานกับการเปิดพระธรรมดาเนียล ณ “วาระสุดปลาย”
But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Daniel 12:4.
แต่เจ้าล่ะ โอ ดาเนียล จงปิดถ้อยคำเหล่านี้ไว้ และผนึกหนังสือนี้ไว้จนถึงวาระสุดท้าย หลายคนจะวิ่งไปมา และความรู้จะทวีขึ้น ดาเนียล 12:4
The “many” that are running “to and fro,” (which represents the study of God’s Word) are doing so at the “time of the end” when “the words” that had been “shut up” in “the book” of Daniel are unsealed. But there is another class of virgins running to and fro just after the Sunday law in the United States.
“คนเป็นอันมาก” ที่กำลัง “วิ่งไปวิ่งมา” อยู่ (ซึ่งเป็นภาพแทนของการศึกษาพระวจนะของพระเจ้า) ก็กระทำเช่นนั้นใน “วาระสุดท้าย” เมื่อ “ถ้อยคำ” ที่เคย “ถูกปิดผนึกไว้” ใน “หนังสือ” ของดาเนียล ได้ถูกเปิดผนึกออก แต่มีหญิงพรหมจารีอีกจำพวกหนึ่งที่วิ่งไปวิ่งมาอยู่ภายหลังจากกฎหมายวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริกาไม่นานนัก
Behold, the days come, saith the Lord God, that I will send a famine in the land, not a famine of bread, nor a thirst for water, but of hearing the words of the Lord: And they shall wander from sea to sea, and from the north even to the east, they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it. In that day shall the fair virgins and young men faint for thirst. They that swear by the sin of Samaria, and say, Thy god, O Dan, liveth; and, The manner of Beersheba liveth; even they shall fall, and never rise up again. Amos 8:11–14.
ดูเถิด พระยาห์เวห์องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า วันเวลากำลังจะมาถึง เมื่อเราจะส่งความกันดารอาหารมาในแผ่นดิน มิใช่ความกันดารอาหารเพราะขาดขนมปัง หรือความกระหายเพราะขาดน้ำ แต่เป็นเพราะไม่ได้ยินพระวจนะของพระยาห์เวห์ และเขาทั้งหลายจะเที่ยวไปจากทะเลหนึ่งถึงอีกทะเลหนึ่ง และจากทิศเหนือจนถึงทิศตะวันออก เขาทั้งหลายจะวิ่งไปวิ่งมาเพื่อแสวงหาพระวจนะของพระยาห์เวห์ แต่จะไม่พบ ในวันนั้นหญิงพรหมจารีที่งดงามและชายหนุ่มทั้งหลายจะอ่อนระโหยเพราะความกระหาย บรรดาผู้ที่สาบานโดยบาปแห่งสะมาเรีย และกล่าวว่า ข้าแต่ดาน พระของท่านทรงพระชนม์อยู่ และกล่าวว่า วิถีแห่งเบเออร์เชบามีชีวิตอยู่ แม้คนเหล่านั้นก็จะล้มลง และจะไม่ลุกขึ้นอีกเลย อาโมส 8:11–14
The sin of Samaria was the sin represented by Ahab and Jezebel, Ahab representing the United States and Jezebel the Catholic church. Jezebel, Ahab and the false prophets at the confrontation with Elijah at Mount Carmel typify the Sunday law. At the confrontation there were two sets of unholy prophets, the prophets of Baal and the priests of the grove. Baal was one of the gods worshipped; the other that was worshipped in the groves was Ashtaroth. Baal was a male god and Ashtaroth was a female god. Together the male deity represents the state and the female the church.
บาปของสะมาเรียคือบาปที่อาหับและเยเซเบลเป็นภาพแทน โดยอาหับเป็นภาพแทนของสหรัฐอเมริกา และเยเซเบลเป็นภาพแทนของคริสตจักรคาทอลิก เยเซเบล อาหับ และผู้เผยพระวจนะเท็จในการเผชิญหน้ากับเอลียาห์ที่ภูเขาคารเมล เป็นแบบอย่างเชิงสัญลักษณ์ของกฎหมายวันอาทิตย์ ในการเผชิญหน้านั้นมีผู้เผยพระวจนะอธรรมอยู่สองกลุ่ม คือผู้เผยพระวจนะแห่งพระบาอัลและปุโรหิตแห่งป่าเสาศักดิ์สิทธิ์ บาอัลเป็นหนึ่งในพระที่ได้รับการนมัสการ ส่วนอีกองค์หนึ่งที่ได้รับการนมัสการในป่าเสาศักดิ์สิทธิ์คืออัชทาโรท บาอัลเป็นพระเพศชาย และอัชทาโรทเป็นพระเพศหญิง เมื่อรวมกันแล้ว เทพบุรุษเป็นภาพแทนของรัฐ และเทพสตรีเป็นภาพแทนของคริสตจักร
The god that was set up in Dan was set up by Samaria’s first king Jeroboam, who erected a golden calf in both Bethel and Dan. Bethel means house of God and Dan means judgment, and together they represent the combination of church and state, which takes place in the United States in advance of the enforcement of Sunday-keeping. Those two golden calves were represented by Aaron’s golden calf.
พระที่ถูกตั้งขึ้นในเมืองดานนั้น ถูกตั้งขึ้นโดยเยโรโบอัม กษัตริย์องค์แรกของสะมาเรีย ผู้ได้ตั้งลูกวัวทองคำไว้ทั้งในเบธเอลและในดาน เบธเอลหมายถึงพระนิเวศของพระเจ้า และดานหมายถึงการพิพากษา และเมื่อรวมกันแล้ว ทั้งสองเป็นภาพแทนของการผสานกันระหว่างคริสตจักรกับรัฐ ซึ่งจะเกิดขึ้นในสหรัฐอเมริกาก่อนหน้าการบังคับถือวันอาทิตย์ ลูกวัวทองคำทั้งสองนั้นเป็นสิ่งซึ่งมีลูกวัวทองคำของอาโรนเป็นภาพแทนอยู่ก่อนแล้ว
A calf is a beast and a golden statue is an image, so the golden calf of Aaron and also the two golden calves of Jeroboam represent the combination of church and state that takes place just prior to the enforcement of the Sunday law in the United States. With Jeroboam, the two cities provide a second witness to the symbolism of the combination of church and state, which is defined as the image of the beast in the book of Revelation.
ลูกโคเป็นสัตว์ร้าย และรูปปั้นทองคำเป็นรูปเคารพ ดังนั้น ลูกโคทองคำของอาโรน และลูกโคทองคำสองตัวของเยโรโบอัม จึงเป็นตัวแทนของการผสมผสานกันระหว่างคริสตจักรกับรัฐ ซึ่งจะเกิดขึ้นในช่วงก่อนหน้าการบังคับใช้กฎหมายวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริกาไม่นาน สำหรับกรณีของเยโรโบอัม เมืองทั้งสองเป็นพยานที่สองต่อสัญลักษณ์แห่งการผสมผสานระหว่างคริสตจักรกับรัฐ ซึ่งในพระธรรมวิวรณ์ได้กำหนดนิยามไว้ว่าเป็นรูปเคารพของสัตว์ร้าย
The manner of Beersheba represents the covenant of Abraham. The first mention of the name “Beersheba” is in Genesis twenty-one, which is a passage that the apostle Paul employs to oppose those who were suggesting in his day that you must retain the ceremonial laws and circumcision in order to be saved. Paul uses the passage where the first mention of Beersheba is located. He employs that history to address two different and opposite covenants in the same story. Paul uses the son of the bondwoman (Ishmael) to represent a covenant that is based upon human power and contrasts Ishmael with Isaac who he employs to represent a covenant that is based upon God’s power. This passage of the Bible is the first time that Beersheba is mentioned, and later in history Paul employs that history to describe a situation in his personal history that had been illustrated in biblical history. Paul believed and taught that biblical history repeats.
วิถีแห่งเบเออร์เชบาเป็นตัวแทนพันธสัญญาของอับราฮัม การกล่าวถึงชื่อ “เบเออร์เชบา” เป็นครั้งแรกอยู่ในปฐมกาลบทที่ยี่สิบเอ็ด ซึ่งเป็นตอนหนึ่งที่อัครทูตเปาโลนำมาใช้เพื่อต่อต้านบรรดาผู้ที่เสนอแนะในสมัยของท่านว่า มนุษย์จำเป็นต้องรักษาธรรมบัญญัติฝ่ายพิธีการและการเข้าสุหนัตเพื่อจะได้รับความรอด เปาโลใช้ตอนพระคัมภีร์ที่เป็นที่ตั้งของการกล่าวถึงเบเออร์เชบาเป็นครั้งแรกนั้น ท่านใช้ประวัติศาสตร์นั้นเพื่อกล่าวถึงพันธสัญญาสองประการที่แตกต่างกันและตรงกันข้ามกันภายในเรื่องเดียวกัน เปาโลใช้บุตรชายของหญิงทาส (อิชมาเอล) เป็นตัวแทนของพันธสัญญาที่ตั้งอยู่บนกำลังของมนุษย์ และทรงเปรียบเทียบอิชมาเอลกับอิสอัค ซึ่งท่านใช้เป็นตัวแทนของพันธสัญญาที่ตั้งอยู่บนฤทธิ์อำนาจของพระเจ้า พระธรรมตอนนี้เป็นครั้งแรกที่มีการกล่าวถึงเบเออร์เชบา และต่อมาในประวัติศาสตร์ เปาโลได้นำประวัติศาสตร์นั้นมาใช้อธิบายสถานการณ์หนึ่งในประวัติส่วนตัวของท่าน ซึ่งได้ถูกถ่ายทอดเป็นภาพไว้แล้วในประวัติศาสตร์พระคัมภีร์ เปาโลเชื่อและสั่งสอนว่าประวัติศาสตร์พระคัมภีร์เกิดซ้ำรอยเดิม
Even though Paul uses this passage from Genesis twenty-one to illustrate two opposite covenants, in the passage there are two covenants that God makes with Abraham, but they are not the two covenants that Paul derives from the story. In the passage God again promised to fulfill His promise of making Abraham the father of many nations through Isaac and He also promised that He would make Ishmael the father of a great nation. One passage of Scripture, four covenants referenced, and it’s the first time Beersheba is mentioned in Scriptures.
แม้ว่าเปาโลจะใช้ข้อความตอนนี้จากปฐมกาลบทที่ยี่สิบเอ็ดเพื่อแสดงให้เห็นพันธสัญญาสองประการที่ตรงกันข้ามกัน แต่ในข้อความนั้นมีพันธสัญญาสองประการที่พระเจ้าทรงกระทำกับอับราฮัม ทว่ามิใช่พันธสัญญาสองประการเดียวกันกับที่เปาโลสรุปจากเรื่องราวนั้น ในข้อความดังกล่าว พระเจ้าทรงสัญญาอีกครั้งว่าจะทรงทำให้พระสัญญาของพระองค์สำเร็จ คือการทำให้อับราฮัมเป็นบิดาแห่งหลายประชาชาติผ่านทางอิสอัค และพระองค์ยังทรงสัญญาด้วยว่าจะทรงทำให้อิชมาเอลเป็นบิดาแห่งชนชาติใหญ่ชาติหนึ่ง พระคัมภีร์ตอนเดียว มีการอ้างถึงพันธสัญญาสี่ประการ และนี่เป็นครั้งแรกที่มีการกล่าวถึงเบเออร์เชบาในพระคัมภีร์
Wherefore she said unto Abraham, Cast out this bondwoman and her son: for the son of this bondwoman shall not be heir with my son, even with Isaac. And the thing was very grievous in Abraham’s sight because of his son. And God said unto Abraham, Let it not be grievous in thy sight because of the lad, and because of thy bondwoman; in all that Sarah hath said unto thee, hearken unto her voice; for in Isaac shall thy seed be called. And also of the son of the bondwoman will I make a nation, because he is thy seed. And Abraham rose up early in the morning, and took bread, and a bottle of water, and gave it unto Hagar, putting it on her shoulder, and the child, and sent her away: and she departed, and wandered in the wilderness of Beersheba. Genesis 21:10–14.
เหตุฉะนั้นนางจึงกล่าวแก่อับราฮัมว่า “จงไล่หญิงทาสผู้นี้กับบุตรของนางไปเสีย เพราะบุตรของหญิงทาสผู้นี้จะต้องไม่ได้เป็นทายาทร่วมกับบุตรของข้าพเจ้า คืออิสอัค” และเรื่องนี้ก็เป็นที่ทุกข์ใจแก่อับราฮัมอย่างยิ่งเพราะเหตุบุตรของตน แต่พระเจ้าตรัสแก่อับราฮัมว่า “อย่าให้เรื่องของเด็กนั้นและของหญิงทาสของเจ้าเป็นที่ทุกข์ใจในสายตาของเจ้าเลย ทุกสิ่งที่ซาราห์ได้พูดกับเจ้า จงเชื่อฟังเสียงของนางเถิด เพราะว่าเชื้อสายของเจ้าจะถูกเรียกผ่านทางอิสอัค และฝ่ายบุตรของหญิงทาสนั้น เราจะกระทำให้เป็นชนชาติหนึ่งด้วย เพราะเขาเป็นเชื้อสายของเจ้า” แล้วอับราฮัมก็ลุกขึ้นแต่เช้าตรู่ เอาอาหารปังกับถุงหนังบรรจุน้ำ และให้แก่ฮาการ์ วางไว้บนบ่าของนาง พร้อมทั้งเด็กนั้น แล้วส่งนางไป นางก็จากไปและเที่ยวพเนจรอยู่ในถิ่นทุรกันดารแห่งเบเออร์เชบา ปฐมกาล 21:10–14
Beersheba represents the covenant of Abraham. In the very same chapter Abraham also made a covenant with Abimelech.
เบเออร์เชบาเป็นสัญลักษณ์แทนพันธสัญญาของอับราฮัม ในบทเดียวกันนั้นเอง อับราฮัมก็ได้ทำพันธสัญญากับอาบีเมเลคด้วยเช่นกัน
And it came to pass at that time, that Abimelech and Phichol the chief captain of his host spake unto Abraham, saying, God is with thee in all that thou doest: Now therefore swear unto me here by God that thou wilt not deal falsely with me, nor with my son, nor with my son’s son: but according to the kindness that I have done unto thee, thou shalt do unto me, and to the land wherein thou hast sojourned. And Abraham said, I will swear.
ครั้นถึงเวลานั้น อาบีเมเลคและฟีโคลแม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพของท่านได้กล่าวแก่อับราฮัมว่า “พระเจ้าทรงสถิตกับท่านในสารพัดสิ่งที่ท่านกระทำ บัดนี้จงปฏิญาณแก่ข้าพเจ้าที่นี่โดยอ้างพระเจ้า ว่าท่านจะไม่กระทำการฉ้อฉลต่อข้าพเจ้า หรือต่อบุตรของข้าพเจ้า หรือต่อหลานของข้าพเจ้า แต่ตามความเมตตาที่ข้าพเจ้าได้กระทำแก่ท่านนั้น ท่านก็จงกระทำแก่ข้าพเจ้า และแก่แผ่นดินซึ่งท่านได้อาศัยอยู่ในฐานะคนต่างด้าวนั้นเถิด” และอับราฮัมกล่าวว่า “ข้าพเจ้าจะปฏิญาณ”
And Abraham reproved Abimelech because of a well of water, which Abimelech’s servants had violently taken away. And Abimelech said, I wot not who hath done this thing: neither didst thou tell me, neither yet heard I of it, but to day.
และอับราฮัมได้ตักเตือนอาบีเมเลคเรื่องบ่อน้ำแห่งหนึ่ง ซึ่งบรรดาผู้รับใช้ของอาบีเมเลคได้ยึดไปโดยกำลัง และอาบีเมเลคกล่าวว่า ข้าพเจ้าไม่ทราบว่าใครได้กระทำสิ่งนี้ ท่านก็มิได้บอกแก่ข้าพเจ้า ทั้งข้าพเจ้าก็มิได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลย จนถึงวันนี้
And Abraham took sheep and oxen, and gave them unto Abimelech; and both of them made a covenant. And Abraham set seven ewe lambs of the flock by themselves. And Abimelech said unto Abraham, What mean these seven ewe lambs which thou hast set by themselves?
อับราฮัมจึงนำแกะและโคไปมอบให้อาบีเมเลค และทั้งสองได้ทำพันธสัญญากัน แล้วอับราฮัมได้แยกลูกแกะตัวเมียเจ็ดตัวออกไว้ต่างหาก และอาบีเมเลคกล่าวแก่อับราฮัมว่า ลูกแกะตัวเมียเจ็ดตัวนี้ซึ่งท่านได้แยกออกไว้ต่างหากนั้นมีความหมายว่าอย่างไร?
And he said, For these seven ewe lambs shalt thou take of my hand, that they may be a witness unto me, that I have digged this well. Wherefore he called that place Beersheba; because there they sware both of them. Thus they made a covenant at Beersheba: then Abimelech rose up, and Phichol the chief captain of his host, and they returned into the land of the Philistines. And Abraham planted a grove in Beersheba, and called there on the name of the Lord, the everlasting God.
และท่านกล่าวว่า “ลูกแกะตัวเมียทั้งเจ็ดนี้ ท่านจงรับไปจากมือของข้าพเจ้า เพื่อสิ่งเหล่านี้จะเป็นพยานแก่ข้าพเจ้า ว่าข้าพเจ้าได้ขุดบ่อนี้” เหตุฉะนั้นท่านจึงเรียกสถานที่นั้นว่า เบเออร์เชบา เพราะที่นั่นทั้งสองได้ปฏิญาณต่อกัน ดังนี้พวกเขาจึงทำพันธสัญญากันที่เบเออร์เชบา แล้วอาบีเมเลคก็ลุกขึ้น พร้อมกับฟีโคล แม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพของท่าน และพวกเขากลับไปยังแผ่นดินของชาวฟีลิสเตีย และอับราฮัมได้ปลูกพงไม้แห่งหนึ่งในเบเออร์เชบา และได้ร้องออกพระนามพระยาห์เวห์ พระเจ้านิรันดร์ ณ ที่นั่น
And Abraham sojourned in the Philistines’ land many days. Genesis 21:22–34.
และอับราฮัมได้อาศัยอยู่ในแผ่นดินของชาวฟีลิสเตียเป็นเวลาหลายวัน ปฐมกาล 21:22–34
Beersheba is the symbol of God’s covenant with Abraham. There are several covenant histories marked in the Bible that connect Beersheba with Abraham’s covenant. “Beer” means well and “sheba” means “seven.” Sheba is the same Hebrew word that is translated as “seven times” that William Miller correctly understood to represent the prophecy of twenty-five hundred and twenty years in Leviticus twenty-six. It was the very first “time prophecy” he discovered, and it was the first foundational truth to be set aside in 1863. In the passage where the word “sheba” is translated as “seven times” in four different verses, the punishment of God that is represented by the “seven times” is called “the quarrel of my covenant.”
เบเออร์เชบาเป็นสัญลักษณ์แห่งพันธสัญญาของพระเจ้ากับอับราฮัม ในพระคัมภีร์มีประวัติแห่งพันธสัญญาหลายตอนที่บันทึกไว้ซึ่งเชื่อมโยงเบเออร์เชบาเข้ากับพันธสัญญาของอับราฮัม “Beer” หมายถึงบ่อ และ “sheba” หมายถึง “เจ็ด” Sheba เป็นคำภาษาฮีบรูคำเดียวกันที่แปลว่า “เจ็ดครั้ง” ซึ่งวิลเลียม มิลเลอร์เข้าใจอย่างถูกต้องว่าเป็นตัวแทนของคำพยากรณ์ช่วงเวลาสองพันห้าร้อยยี่สิบปีในเลวีนิติ บทที่ยี่สิบหก นี่เป็น “คำพยากรณ์เรื่องเวลา” ข้อแรกที่เขาค้นพบ และเป็นความจริงพื้นฐานข้อแรกที่ถูกละทิ้งในปี 1863 ในตอนพระคัมภีร์ที่คำว่า “sheba” ถูกแปลว่า “เจ็ดครั้ง” ในข้อพระคัมภีร์สี่ข้อที่แตกต่างกันนั้น การลงโทษของพระเจ้าซึ่งแสดงแทนด้วย “เจ็ดครั้ง” ถูกเรียกว่า “การวิวาทแห่งพันธสัญญาของเรา”
Then will I also walk contrary unto you, and will punish you yet seven times for your sins. And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:24, 25.
เราจะดำเนินตรงกันข้ามกับเจ้าเช่นกัน และจะลงโทษเจ้าอีกเจ็ดเท่าเพราะบาปของเจ้า และเราจะนำดาบมาสู่เจ้า ซึ่งจะล้างแค้นการละเมิดพันธสัญญาของเรา และเมื่อเจ้าถูกรวบรวมอยู่ภายในนครทั้งหลายของเจ้า เราจะส่งโรคระบาดท่ามกลางเจ้า และเจ้าจะถูกมอบไว้ในมือของศัตรู เลวีนิติ 26:24, 25
The word translated as “seven times” and represents the “quarrel” of God’s covenant in Leviticus twenty-six, which is “sheba” in the word Beersheba, is also translated twice in the book of Daniel once as “the oath” that is written in the law of Moses and once as “the curse.” Both the “oath” and the “curse” are translated from the word “sheba” for it not only means ‘seven’ but it includes the concept of a covenant or “oath” that if broken produces a “curse.”
คำซึ่งแปลว่า “เจ็ดครั้ง” และเป็นตัวแทนของ “การโต้แย้ง” แห่งพันธสัญญาของพระเจ้าในเลวีนิติ บทที่ยี่สิบหก ซึ่งคือ “sheba” ในคำว่า Beersheba นั้น ยังถูกแปลอีกสองครั้งในพระธรรมดาเนียล ครั้งหนึ่งเป็น “คำสาบาน” ซึ่งเขียนไว้ในธรรมบัญญัติของโมเสส และอีกครั้งหนึ่งเป็น “คำสาปแช่ง” ทั้ง “คำสาบาน” และ “คำสาปแช่ง” ต่างก็แปลมาจากคำว่า “sheba” เพราะคำนั้นมิได้หมายถึงเพียง ‘เจ็ด’ เท่านั้น แต่ยังรวมถึงแนวคิดเรื่องพันธสัญญาหรือ “คำสาบาน” ซึ่งหากถูกละเมิด ก็ย่อมก่อให้เกิด “คำสาปแช่ง” ด้วย
Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. Daniel 9:11.
แท้จริง อิสราเอลทั้งสิ้นได้ละเมิดพระราชบัญญัติของพระองค์ โดยการหันเหไปเสีย เพื่อจะไม่เชื่อฟังพระสุรเสียงของพระองค์ ฉะนั้นคำสาปแช่งจึงได้หลั่งลงเหนือเรา และคำปฏิญาณซึ่งเขียนไว้ในธรรมบัญญัติของโมเสสผู้รับใช้ของพระเจ้า เพราะว่าเราได้ทำบาปต่อพระองค์ ดาเนียล 9:11
The word “sheba” or seven that represented seven lambs offered at a well at Beersheba represents the covenant. And God’s covenant or His oath states that the obedient live and the disobedient die.
คำว่า “เชบา” หรือ “เจ็ด” ซึ่งเป็นตัวแทนของลูกแกะเจ็ดตัวที่ถูกถวาย ณ บ่อน้ำแห่งเบเออร์เชบา เป็นสัญลักษณ์ของพันธสัญญา และพันธสัญญาของพระเจ้า หรือคำสัตย์ปฏิญาณของพระองค์ ระบุว่า ผู้ที่เชื่อฟังย่อมมีชีวิตอยู่ และผู้ที่ไม่เชื่อฟังย่อมตาย
Beersheba symbolizes the covenant that is represented by the faith of Abraham. So, when the “fair virgins” of Amos eight, who are also the “foolish virgins” of Matthew twenty-five, who are also the “wicked” of Daniel twelve are swearing “by the sin of Samaria” they are swearing allegiance to the mark of Jezebel (the papacy) who has committed fornication with Ahab (the United Nations) and who rules over the image of the beast (the United States).
เบเออร์เชบาเป็นสัญลักษณ์ของพันธสัญญาซึ่งสำแดงโดยความเชื่อของอับราฮัม ดังนั้น เมื่อ “หญิงพรหมจารีงาม” แห่งอาโมสบทที่แปด ซึ่งก็คือ “หญิงพรหมจารีโง่เขลา” แห่งมัทธิวบทที่ยี่สิบห้า ซึ่งก็คือ “คนอธรรม” แห่งดาเนียลบทที่สิบสอง กำลังปฏิญาณ “โดยบาปแห่งสะมาเรีย” พวกนางก็กำลังสาบานความจงรักภักดีต่อเครื่องหมายของเยเซเบล (สันตะปาปา) ผู้ได้กระทำการล่วงประเวณีกับอาหับ (สหประชาชาติ) และผู้ซึ่งปกครองอยู่เหนือรูปของสัตว์ร้าย (สหรัฐอเมริกา)
When those very same “fair virgins” say “Thy god, O Dan, liveth,” they are bowing down to the golden image of a calf as identified by two witnesses (Aaron and Jeroboam). The golden calf represents the image of the beast, which is the combination of church and state.
เมื่อ “หญิงพรหมจารีงาม” เหล่านั้นเองกล่าวว่า “โอ ดาน พระของเจ้าทรงพระชนม์อยู่” พวกนางก็กำลังก้มกราบรูปเคารพทองคำซึ่งเป็นรูปลูกวัว ดังที่พยานสองคน (อาโรนและเยโรโบอัม) ได้ระบุไว้ ลูกวัวทองคำนั้นเป็นสัญลักษณ์ของรูปสัตว์ร้าย ซึ่งคือการผสมรวมกันของคริสตจักรและรัฐ
When those same virgins claim the “manner” of Beersheba “liveth,” the word “manner” means “way.” This is the very same word that is used to identify the “ways” of the “old paths” in Jeremiah 6:16. Those virgins are saying that even though they have bowed to the image of the beast and accepted the mark of his authority that they are still children of Abraham. They are frantically running to and fro in God’s Word looking for the message represented by the “east” and the “north” and from “sea to sea,” and still claiming to be Seventh-day Adventists, but it is too late.
เมื่อพรหมจารีเหล่านั้นอ้างว่า “วิถี” ของเบเออร์เชบา “ดำรงอยู่” คำว่า “วิถี” หมายถึง “ทาง” นี่คือคำเดียวกันทุกประการที่ใช้เพื่อระบุถึง “ทาง” ของ “หนทางเก่า” ในเยเรมีย์ 6:16 พรหมจารีเหล่านั้นกำลังกล่าวว่า แม้ว่าพวกเขาได้กราบไหว้รูปของสัตว์ร้ายและยอมรับเครื่องหมายแห่งอำนาจของมันแล้ว พวกเขาก็ยังคงเป็นบุตรของอับราฮัมอยู่ พวกเขากำลังวิ่งวุ่นไปมาอย่างร้อนรนในพระวจนะของพระเจ้าเพื่อแสวงหาข่าวสารที่ “ทิศตะวันออก” และ “ทิศเหนือ” และจาก “ทะเลถึงทะเล” เป็นตัวแทนไว้ และยังคงอ้างตนว่าเป็นเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีส แต่ก็สายเกินไปแล้ว
But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. Daniel 11:44, 45.
แต่ข่าวคราวจากทิศตะวันออกและจากทิศเหนือจะกระทำให้เขาตกใจยิ่ง เพราะฉะนั้นเขาจะออกไปด้วยความเดือดดาลอย่างใหญ่หลวง เพื่อจะทำลายและกำจัดคนเป็นอันมากเสียสิ้น และเขาจะตั้งพลับพลาประจำราชวังของตนไว้ระหว่างทะเลทั้งหลาย ณ ภูเขาบริสุทธิ์อันรุ่งโรจน์นั้น แต่เขาจะมาถึงวาระอวสานของตน และจะไม่มีผู้ใดช่วยเขา ดาเนียล 11:44, 45
Those virgins are looking for the message of these previous two verses. The final warning message that was unsealed at the time of the end in 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the “countries” representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States, identifies the final rise and fall of the papacy. In these two verses a message represented by the east and the north enrages the king of the north (the pope) and the final persecution begins, and it ends in verse forty-five when the papacy plants the “tabernacles” which comes from the Hebrew word meaning “tent,” (tent is a symbol of a church), but it’s “the tabernacle” of his “palace,” which represents a state. Where he places the tent that represents the combination of church and state, or as John calls it in the Revelation, the image of the beast, is “between the seas,” in the plural. The fair virgins are looking for the final warning message represented in verses forty-four and forty-five of Daniel eleven, and in the very next verse Michael stands up and probation closes. And at that time Amos 8:14 says that the fair virgins “shall fall, and never rise up again.”
หญิงพรหมจารีเหล่านั้นกำลังเสาะหาข่าวสารของสองข้อพระคัมภีร์ก่อนหน้านี้ ข่าวสารคำเตือนสุดท้ายซึ่งถูกเปิดผนึกออกในวาระสุดท้ายเมื่อปี 1989 เมื่อดังที่บรรยายไว้ในดาเนียล บทที่สิบเอ็ด ข้อสี่สิบ เหล่า “ประเทศ” ซึ่งเป็นตัวแทนของอดีตสหภาพโซเวียตถูกกวาดล้างไปโดยสันตะปาปาและสหรัฐอเมริกา ระบุถึงการขึ้นและการล่มสลายครั้งสุดท้ายของสันตะปาปา ในสองข้อนี้ ข่าวสารหนึ่งซึ่งแทนด้วยทิศตะวันออกและทิศเหนือทำให้กษัตริย์ฝ่ายเหนือ (คือพระสันตะปาปา) เดือดดาล และการข่มเหงครั้งสุดท้ายก็เริ่มต้นขึ้น และสิ้นสุดลงในข้อสี่สิบห้า เมื่อสันตะปาปาตั้ง “พลับพลา” ซึ่งมาจากคำภาษาฮีบรูที่มีความหมายว่า “เต็นท์” (เต็นท์เป็นสัญลักษณ์ของคริสตจักร) แต่เป็น “พลับพลา” แห่ง “ราชวัง” ของเขา ซึ่งเป็นตัวแทนของรัฐ สถานที่ซึ่งเขาตั้งเต็นท์อันเป็นตัวแทนของการผสมผสานระหว่างคริสตจักรกับรัฐ หรือดังที่ยอห์นเรียกไว้ในพระธรรมวิวรณ์ว่า รูปสัตว์ร้ายนั้น อยู่ “ระหว่างทะเลทั้งหลาย” โดยใช้รูปพหูพจน์ หญิงพรหมจารีผู้งดงามกำลังเสาะหาข่าวสารคำเตือนสุดท้ายซึ่งเป็นตัวแทนอยู่ในข้อสี่สิบสี่และข้อสี่สิบห้าของดาเนียล บทที่สิบเอ็ด และในข้อถัดไปทันที มีคาเอลทรงลุกขึ้น และช่วงเวลาแห่งพระกรุณาได้ปิดลง และในเวลานั้น อาโมส 8:14 กล่าวว่า หญิงพรหมจารีผู้งดงาม “จะล้มลง และจะไม่ลุกขึ้นอีกเลย”
When the fair virgins claim to be Seventh-day Adventists at the very time they are bowing to the image of the beast they are represented by John as Jews who say they are Jews but are not. They are claiming to be the children of Abraham, but they do lie.
เมื่อหญิงพรหมจารีผู้งดงามเหล่านั้นอ้างตนว่าเป็นเซเวนท์เดย์แอ๊ดเวนตีส ในห้วงเวลาเดียวกันกับที่พวกนางกำลังก้มกราบรูปของสัตว์ร้ายนั้น ยอห์นได้พรรณนาถึงพวกนางว่าเป็นยิวที่กล่าวว่าตนเป็นยิว แต่หาได้เป็นไม่ พวกนางอ้างว่าตนเป็นบุตรของอับราฮัม แต่พวกนางกล่าวมุสา.
Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Revelation 3:9.
ดูเถิด เราจะกระทำให้คนเหล่านั้นที่อยู่ในธรรมศาลาของซาตาน ซึ่งกล่าวว่าตนเป็นยิว แต่หาได้เป็นไม่ หากกล่าวมุสา เราจะกระทำให้เขามากราบลงแทบเท้าของเจ้า และให้รู้ว่าเราได้รักเจ้าแล้ว วิวรณ์ 3:9
They have accepted the mark of the papacy and thus have accepted his character. They profess to be Jews, or they profess to be Sabbath-keeping Adventists, but they then have the character of the pope, who among other things sits “in the temple of God.” They profess to be Adventists, or they profess to be in the Adventist temple, but they are no more Adventists than the pope is Christian.
พวกเขาได้รับเอาเครื่องหมายของสันตะปาปาไว้แล้ว และด้วยเหตุนั้นจึงได้รับเอาลักษณะนิสัยของเขาไว้ด้วย พวกเขาอ้างตนว่าเป็นยิว หรืออ้างตนว่าเป็นแอ๊ดเวนตีสผู้ถือรักษาวันสะบาโต แต่แล้วพวกเขากลับมีลักษณะนิสัยของพระสันตะปาปา ผู้ซึ่งท่ามกลางสิ่งอื่นทั้งหลายได้นั่งอยู่ “ในพระวิหารของพระเจ้า” พวกเขาอ้างตนว่าเป็นแอ๊ดเวนตีส หรืออ้างตนว่าอยู่ในพระวิหารของแอ๊ดเวนตีส แต่พวกเขามิได้เป็นแอ๊ดเวนตีสมากไปกว่าที่พระสันตะปาปาเป็นคริสเตียนเลย
Those running “to and fro” seeking “the word of the Lord” are not “the wise” identified in the book of Daniel—but they are identified as “virgins.” It is obvious that those who are wandering, starving and dying of thirst in the verses do not “understand” the “words of the Lord” for they are seeking that very thing in the verses. The Word of the Lord that is revealed just before probation closes is the Revelation of Jesus Christ, and the foolish, wicked or “fair virgins” are those who did not understand the increase of knowledge from the book of Daniel. They did not have the necessary oil to follow on to the wedding as Matthew teaches.
บรรดาผู้ที่วิ่งไปมาเพื่อแสวงหา “พระวจนะของพระยาห์เวห์” นั้น มิใช่ “คนมีปัญญา” ที่ถูกระบุไว้ในพระธรรมดาเนียล แต่พวกเขาถูกระบุว่าเป็น “หญิงพรหมจารี” เป็นที่ประจักษ์ชัดว่า คนเหล่านั้นที่เร่ร่อนไปมา อดอยาก และกระหายน้ำอยู่ในข้อพระคัมภีร์ดังกล่าว ย่อมมิได้ “เข้าใจ” “พระวจนะของพระยาห์เวห์” เพราะในข้อพระคัมภีร์นั้นพวกเขากำลังแสวงหาสิ่งนั้นเอง พระวจนะของพระยาห์เวห์ที่ทรงสำแดงให้เห็นก่อนที่เวลาการปิดประตูพระกรุณาจะสิ้นสุดลงไม่นาน คือวิวรณ์แห่งพระเยซูคริสต์ และพวกโง่เขลา อธรรม หรือ “หญิงพรหมจารีที่งดงาม” ก็คือผู้ที่มิได้เข้าใจความรู้ที่เพิ่มพูนขึ้นจากพระธรรมดาเนียล พวกเขาไม่มีน้ำมันอันจำเป็นที่จะติดตามไปจนถึงงานอภิเษกสมรส ดังที่พระธรรมมัทธิวได้สอนไว้
That “famine” is the close of probation. Amos’ “virgins” who are seeking for bread (the Word of God) and water (the Holy Spirit) in the verses, are Daniel’s “wicked” that do not “understand”. They are Matthew’s foolish virgins who are seeking for the Holy Spirit, which together on three witnesses identifies those who realize their opportunity to prepare for the marriage is past and they have no garment to go to the wedding, for they refused to “hear” the special message that is now being unsealed. From the time when the special message is unsealed, until the close of probation is the time of the last call for salvation. To come to that time unprepared is to prepare to hear the words, “Too late!”
“การกันดารอาหาร” นั้นคือการสิ้นสุดแห่งเวลาทดลอง อัน “หญิงพรหมจารี” ของอาโมสซึ่งกำลังแสวงหาขนมปัง (พระวจนะของพระเจ้า) และน้ำ (พระวิญญาณบริสุทธิ์) ในข้อพระคัมภีร์เหล่านั้น ก็คือ “คนอธรรม” ของดาเนียลที่ “ไม่เข้าใจ” พวกเขาคือหญิงพรหมจารีเขลาของมัทธิว ผู้ซึ่งกำลังแสวงหาพระวิญญาณบริสุทธิ์ ซึ่งเมื่อรวมกันแล้วโดยพยานสามประการ ก็ชี้ให้เห็นว่าคนเหล่านั้นตระหนักว่าโอกาสของตนในการเตรียมพร้อมสำหรับการอภิเษกสมรสได้ผ่านพ้นไปแล้ว และพวกเขาไม่มีอาภรณ์ที่จะไปงานมงคลสมรส เพราะพวกเขาปฏิเสธที่จะ “ฟัง” ข่าวสารพิเศษซึ่งบัดนี้กำลังถูกเปิดผนึกออก ตั้งแต่เวลาที่ข่าวสารพิเศษนั้นถูกเปิดผนึกออก จนถึงการสิ้นสุดแห่งเวลาทดลอง คือช่วงเวลาแห่งการทรงเรียกครั้งสุดท้ายเพื่อความรอด การมาถึงเวลานั้นโดยปราศจากการเตรียมพร้อม ก็คือการเตรียมตัวเพื่อจะได้ยินถ้อยคำว่า “สายเกินไป!”
“There is a world lying in wickedness, in deception and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind was carried to the future, when the signal will be given. ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Review and Herald, February 11, 1896.
“มีโลกหนึ่งซึ่งนอนอยู่ในความชั่วร้าย ในการล่อลวงและความหลงผิด อยู่ในเงาแห่งความตายอย่างแท้จริง—หลับอยู่ หลับอยู่ ใครบ้างที่กำลังรู้สึกเจ็บครรภ์แห่งจิตวิญญาณเพื่อปลุกเขาเหล่านั้น? เสียงใดจะไปถึงพวกเขาได้? จิตใจของข้าพเจ้าถูกพาไปสู่อนาคต เมื่อสัญญาณจะถูกให้ขึ้นว่า ‘ดูเถิด เจ้าบ่าวมาแล้ว; จงออกไปพบเขาเถิด’ แต่บางคนจะได้ชักช้าในการจัดหาน้ำมันไว้เติมตะเกียงของตน และเมื่อสายเกินไป พวกเขาจะพบว่าอุปนิสัย ซึ่งน้ำมันนั้นเป็นภาพแทน ไม่อาจถ่ายโอนกันได้” Review and Herald, February 11, 1896.
The prophetic line represented by the parable of the ten virgins uses oil to represent character, but “the golden oil” and “holy oil” also represents the messages of “God’s Spirit.”
แนวคำพยากรณ์ซึ่งแสดงไว้โดยอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคนนั้น ใช้น้ำมันเป็นสัญลักษณ์แทนลักษณะอุปนิสัย แต่ “น้ำมันทองคำ” และ “น้ำมันบริสุทธิ์” ก็เป็นสัญลักษณ์แทนข่าวสารแห่ง “พระวิญญาณของพระเจ้า” ด้วยเช่นกัน
“The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.
“บรรดาผู้ที่ได้รับการเจิมซึ่งยืนอยู่ข้างองค์พระผู้เป็นเจ้าแห่งแผ่นดินโลกทั้งสิ้น ดำรงตำแหน่งซึ่งครั้งหนึ่งเคยประทานแก่ซาตานในฐานะเครูบผู้ปกคลุม โดยผ่านบรรดาสิ่งทรงสร้างบริสุทธิ์ที่ห้อมล้อมพระที่นั่งของพระองค์ องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงดำรงการสื่อสารอย่างต่อเนื่องกับบรรดาชาวโลก น้ำมันทองคำเป็นสัญลักษณ์แห่งพระคุณซึ่งพระเจ้าทรงใช้เลี้ยงประทีปของบรรดาผู้เชื่อไว้ เพื่อมิให้ริบหรี่และดับไป หากน้ำมันบริสุทธิ์นี้มิได้ถูกเทลงมาจากสวรรค์ผ่านทางข่าวสารแห่งพระวิญญาณของพระเจ้า บรรดาอำนาจแห่งความชั่วก็จะมีอำนาจควบคุมมนุษย์โดยสิ้นเชิง”
“God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.
“พระเจ้าทรงถูกลบหลู่เมื่อเราไม่รับข่าวสารซึ่งพระองค์ทรงส่งมายังเรา ดังนั้นเราจึงปฏิเสธน้ำมันทองคำซึ่งพระองค์ทรงประสงค์จะเทลงในจิตวิญญาณของเรา เพื่อจะถ่ายทอดต่อไปยังผู้ที่อยู่ในความมืด เมื่อเสียงเรียกจะมาว่า ‘ดูเถิด เจ้าบ่าวมาแล้ว; จงออกไปต้อนรับเขาเถิด’ บรรดาผู้ที่มิได้รับน้ำมันบริสุทธิ์ ผู้ที่มิได้ทะนุบำรุงพระคุณของพระคริสต์ไว้ในใจของตน จะพบว่าเช่นเดียวกับหญิงพรหมจารีเขลาทั้งหลาย พวกเขามิได้พร้อมที่จะไปพบองค์พระผู้เป็นเจ้าของตน พวกเขาไม่มีอำนาจในตนเองที่จะได้น้ำมันนั้นมา และชีวิตของพวกเขาก็พังทลายลง แต่หากทูลขอพระวิญญาณบริสุทธิ์ของพระเจ้า หากเราอ้อนวอนดังที่โมเสสได้ทูลว่า ‘ขอทรงสำแดงพระสิริของพระองค์แก่ข้าพระองค์’ ความรักของพระเจ้าจะหลั่งไหลท่วมท้นอยู่ในใจของเรา น้ำมันทองคำจะถูกถ่ายทอดมาถึงเราผ่านทางท่อทองคำ ‘มิใช่ด้วยกำลัง หรือด้วยฤทธิ์เดช แต่ด้วยพระวิญญาณของเรา พระยาห์เวห์จอมโยธาตรัสดังนี้’ โดยการรับเอารัศมีอันเจิดจ้าแห่งดวงอาทิตย์แห่งความชอบธรรม บุตรทั้งหลายของพระเจ้าจึงส่องสว่างเป็นดวงประทีปในโลก” Review and Herald, July 20, 1897.
Those running “to and fro” in Amos add to the testimony identifying the class of Seventh-day Adventist’s that reject their responsibility to “understand” the special message from the book of Revelation that is unsealed when “the time is at hand.”
บรรดาผู้ที่วิ่งไปวิ่งมา “ไปทั่ว” ในพระธรรมอาโมส ยิ่งเสริมพยานหลักฐานที่ระบุชั้นชนของเซเวนธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสซึ่งปฏิเสธความรับผิดชอบของตนที่จะ “เข้าใจ” ข่าวสารพิเศษจากพระธรรมวิวรณ์ ซึ่งถูกเปิดผนึกเมื่อ “เวลานั้นใกล้เข้ามาแล้ว”
“We are now living in a most perilous time, and not one of us should be tardy in seeking a preparation for the coming of Christ. Let none follow the example of the foolish virgins, and think that it will be safe to wait until the crisis comes before gaining a preparation of character to stand in that time. It will be too late to seek for the righteousness of Christ when the guests are called in and examined. Now is the time to put on the righteousness of Christ,—the wedding garment that will fit you to enter into the marriage supper of the Lamb. In the parable, the foolish virgins are represented as begging for oil, and failing to receive it at their request. This is symbolic of those who have not prepared themselves by developing a character to stand in a time of crisis. It is as if they should go to their neighbors and say, Give me your character, or I shall be lost. Those that were wise could not impart their oil to the flickering lamps of the foolish virgins. Character is not transferable. It is not to be bought or sold; it is to be acquired. The Lord has given to every individual an opportunity to obtain a righteous character through the hours of probation; but he has not provided a way by which one human agent may impart to another the character which he has developed by going through hard experiences, by learning lessons from the great Teacher, so that he can manifest patience under trial, and exercise faith so that he can remove mountains of impossibility. It is impossible to impart the fragrance of love,—to give to another gentleness, tact, and perseverance. It is impossible for one human heart to pour into another the love of God and humanity.
“บัดนี้เรากำลังดำเนินชีวิตอยู่ในห้วงเวลาที่อันตรายยิ่งนัก และไม่ควรมีผู้ใดในพวกเราล่าช้าในการแสวงหาการเตรียมพร้อมสำหรับการเสด็จมาของพระคริสต์ อย่าให้ผู้ใดดำเนินตามแบบอย่างของหญิงพรหมจารีเขลาทั้งหลาย และคิดว่าการรอคอยจนกว่าวิกฤตจะมาถึงแล้วจึงค่อยได้มาซึ่งการเตรียมลักษณะนิสัยเพื่อยืนหยัดอยู่ได้ในเวลานั้นจะเป็นสิ่งปลอดภัย จะสายเกินไปที่จะเสาะหาความชอบธรรมของพระคริสต์เมื่อแขกทั้งหลายถูกเชิญเข้ามาและได้รับการตรวจสอบ บัดนี้เป็นเวลาแห่งการสวมความชอบธรรมของพระคริสต์—คือฉลองพระองค์แห่งการสมรสซึ่งจะทำให้ท่านเหมาะสมที่จะเข้าไปในงานเลี้ยงสมรสของพระเมษโปดก ในคำอุปมา หญิงพรหมจารีเขลาทั้งหลายถูกพรรณนาว่าวิงวอนขอน้ำมัน แต่ไม่ได้รับตามคำขอของตน สิ่งนี้เป็นสัญลักษณ์ของบรรดาผู้ที่มิได้เตรียมตนเองโดยการพัฒนาลักษณะนิสัยให้สามารถยืนหยัดอยู่ได้ในยามวิกฤต ประหนึ่งว่าพวกเขาจะไปหาเพื่อนบ้านแล้วกล่าวว่า จงให้ลักษณะนิสัยของท่านแก่ข้าพเจ้า มิฉะนั้นข้าพเจ้าจะพินาศ ฝ่ายผู้ที่มีปัญญานั้นไม่อาจถ่ายทอดน้ำมันของตนให้แก่ตะเกียงที่ริบหรี่ของหญิงพรหมจารีเขลาได้ ลักษณะนิสัยนั้นไม่อาจถ่ายทอดกันได้ มันไม่อาจซื้อขายได้; มันต้องได้มา พระเจ้าได้ทรงประทานโอกาสแก่แต่ละบุคคลทุกคนในการได้มาซึ่งลักษณะนิสัยอันชอบธรรมตลอดเวลาของพระคุณที่ยังเปิดอยู่; แต่พระองค์มิได้ทรงจัดเตรียมหนทางที่ผู้รับใช้มนุษย์คนหนึ่งจะถ่ายทอดลักษณะนิสัยซึ่งตนได้พัฒนาขึ้นโดยผ่านประสบการณ์อันยากลำบาก โดยเรียนบทเรียนจากพระอาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ เพื่อเขาจะสามารถสำแดงความอดทนภายใต้การทดลอง และใช้ความเชื่อจนสามารถย้ายภูเขาแห่งความเป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ที่จะถ่ายทอดความหอมแห่งความรัก—ที่จะมอบความอ่อนโยน ไหวพริบ และความพากเพียรแก่ผู้อื่น เป็นไปไม่ได้ที่ใจมนุษย์ดวงหนึ่งจะเทความรักของพระเจ้าและของมนุษยชาติลงสู่อีกดวงหนึ่ง”
“But the day is coming, and it is close upon us, when every phase of character will be revealed by special temptation. Those who remain true to principle, who exercise faith to the end, will be those who have proved true under test and trial during the previous hours of their probation, and have formed characters after the likeness of Christ. It will be those who have cultivated close acquaintance with Christ, who, through his wisdom and grace, are partakers of the divine nature. But no human being can give to another, heart-devotion and noble qualities of mind, and supply his deficiencies with moral power. We can each do much for each other by giving to men a Christlike example, thus influencing them to go to Christ for the righteousness without which they cannot stand in the judgment. Men should prayerfully consider the important matter of character-building, and frame their characters after the divine model.” The Youth’s Instructor, January 16, 1896.
“แต่วันนั้นกำลังจะมาถึง และอยู่ใกล้เข้ามาเหนือเราแล้ว เมื่อทุกแง่มุมของอุปนิสัยจะถูกเปิดเผยโดยการทดลองเฉพาะอย่าง ผู้ที่ยังคงสัตย์ซื่อต่อหลักการ ผู้ที่ใช้ความเชื่อจนถึงที่สุด จะเป็นผู้ที่ได้พิสูจน์ตนว่าเที่ยงแท้ภายใต้การทดสอบและการลองใจในช่วงเวลาก่อนหน้านั้นแห่งเวลาทดลองของตน และได้หล่อหลอมอุปนิสัยตามแบบอย่างของพระคริสต์ จะเป็นผู้ที่ได้เพาะบ่มความสนิทสนมใกล้ชิดกับพระคริสต์ ผู้ซึ่งโดยพระปัญญาและพระคุณของพระองค์ ได้มีส่วนในพระลักษณะของพระเจ้า แต่ไม่มีมนุษย์คนใดจะมอบการอุทิศถวายแห่งจิตใจและคุณลักษณะอันสูงส่งของจิตใจแก่อีกคนหนึ่งได้ หรือจะชดเชยข้อบกพร่องของเขาด้วยกำลังฝ่ายศีลธรรมได้ เราแต่ละคนสามารถทำสิ่งต่าง ๆ มากมายเพื่อกันและกันได้ โดยการมอบแบบอย่างที่เหมือนพระคริสต์แก่ผู้คน และด้วยเหตุนี้จึงมีอิทธิพลต่อพวกเขาให้ไปหาพระคริสต์เพื่อรับความชอบธรรม ซึ่งหากปราศจากสิ่งนั้นแล้ว พวกเขาจะไม่อาจยืนหยัดได้ในการพิพากษา มนุษย์ควรพิจารณาเรื่องสำคัญแห่งการสร้างอุปนิสัยด้วยการอธิษฐาน และหล่อหลอมอุปนิสัยของตนตามแบบอย่างของพระเจ้า” The Youth’s Instructor, January 16, 1896.