Ang Aklat ni Daniel - Bilang Isang Daan at Lima

Sa nakaraang artikulo, nabanggit natin na tinukoy ng inspirasyon na ang mga Hudyo ay "tinatakan ang kanilang pagtanggi" sa ebanghelyo sa krus, at pagkatapos ay muli nilang pinagtibay ang kanilang pagtanggi sa pagbato kay Esteban. Paanong gayon? Siyempre, ang pagtanggi sa ebanghelyo ng mga Hudyo na mapagdahilan sa kasaysayang iyon ay naganap nang paunti-unti. Sila’y nalampasan na noong Kaniyang kapanganakan. Ang yugto mula sa kapanganakan ni Cristo hanggang sa pagbato kay Esteban ay naglalarawan ng isang paunti-unting pagtanggi sa ebanghelyo.

Naipakikita, mula sa kapanganakan ni Jesus hanggang sa kamatayan ni Esteban, ang unti-unting pagtanggi ng sinaunang Israel sa ebanghelyo. Ang pagkilala na ang pagtanggi ng mga Hudyo kay Cristo ay unti-unti ay nagpapahintulot sa pagtukoy sa “pagseselyo ng kanilang pagtanggi,” kapwa sa krus, kung saan napunit ang tabing ng templo, at sa kamatayan ni Esteban. Ang pagkakapunit ng tabing ay isang sagisag na hindi na sila ang bayang nasa tipan ng Diyos, at nang si Esteban ay binato, nakita ni Esteban si Jesus na nakatayo sa kanan ng Diyos, na, sa Daniel kabanata labindalawa, talata isa, ay sagisag ng pagsasara ng panahon ng probasyon. Ang pagkawasak ng Jerusalem ay isa ring sagisag ng pagsasara ng panahon ng probasyon.

Tanging habag ng Diyos ang pumigil upang hindi mawasak ang Jerusalem noong pagpapako sa krus.

Tanging awa ng Diyos ang nagpaliban sa pagdating ng pagkawasak sa Jerusalem noong panahon ng krusipiksiyon.

Noong panahon ng Kaniyang huling paglilinis ng templo, inilahad ni Jesus ang babala na tumakas mula sa Jerusalem kapag nakita ng Kaniyang mga tagasunod ang kasuklamsuklam na paninira, na sinalita ng propetang si Daniel. Sa unang paglilinis Niya ng templo ay sinabi Niyang ginawa ng mga Judio ang bahay ng Kaniyang Ama na isang yungib ng mga magnanakaw, ngunit sa huli ay sinabi Niya, “ang inyong bahay” ay iniwan sa inyo na tiwangwang. Maging bago pa ang krus, na malapit nang maganap, ang templong ang tabing nito ay mapupunit sa pagpapapako sa krus ay natukoy na bilang bahay ng mga Judio, hindi bahay ng Diyos. Tinalakay ni Kapatid na White kung kailan ginawa ni Cristo ang pahayag na iyon, at sa pagpapatuloy ng kaniyang patotoo tinalakay din niya ang apatnapung taon ng pinalawig na awa.

Si Cristo ay ipinako sa krus noong taong 31, at halos apatnapung taon pagkaraan, noong taong 70, ang Jerusalem ay winasak matapos ang tatlo’t kalahating taong pagkubkob. Paanong nawasak ang Jerusalem sa krus noong taong 31, kung may natitira pang tatlo’t kalahating taon ng panahon ng probasyon na tinukoy bilang pitumpung sanlinggo sa Daniel kabanata siyam, talatang dalawampu’t apat? Paano maipagtutugma ang mga tila pagsasalungatang ito? Ang pinakasimpleng paglutas ay ang kilalanin lamang ang katotohanang, pagdating sa pagsasara ng panahon ng probasyon na kinakatawan ng pitumpung sanlinggo, ito ay dapat maunawaan bilang isang progresibong pagsasara ng probasyon. Totoo ito, ngunit inaalis nito ang anumang tiyak na pagtukoy na propetiko kapag inilalapat ang mga palatandaan sa landas ng kasaysayang iyon. Susubukan kong ipaliwanag.

Kung ang Pentecostes ay kumakatawan sa nalalapit na batas sa Linggo kung saan ang ibang kawan sa Babilonya ay tinatawag na lumabas, bakit tatlo’t kalahating taon pagkaraan ng Pentecostes pa dinala ang ebanghelyo sa mga Hentil? Ang kamatayan ba ni Cristo o ang kamatayan ni Esteban ang tanda ng pagsasara ng panahon ng pagsubok para sa sinaunang Israel? Kung ang Adbentismong Laodiceano ay huminto sa pagiging iglesia sa nalalapit na batas sa Linggo, ang pagkasira ba ng templo noong taong 70 ay kumakatawan sa pagwawakas ng templo ng Adbentismong Laodiceano sa batas sa Linggo? Ang maaaring magmukhang mga tila pagkakasalungatan ay nalulutas sa pamamagitan ng paglalapat ng "line upon line," at kapag ang paglalapat na iyon ay ipinaiiral, ang patotoo ng mga panandang-daan na ating tinutukoy ay nagiging napakaliwanag at tiyak.

Ang sanlinggong kung saan pinagtibay ni Cristo ang tipan ay hinati sa dalawang magkasinghabang panahon na tig-tatlong taon at kalahati. Nagsisimula ang unang tatlong taon at kalahati sa bautismo ni Cristo at nagwawakas sa Kanyang kamatayan. Ang bautismo ay sagisag ng Kanyang kamatayan at pagkabuhay na mag-uli, kaya ang simula ng panahong iyon na tatlong taon at kalahati ay kapareho ng wakas nito. Sa panahong iyon, ipinahayag ni Cristo ang ebanghelyo sa mga Hudyo lamang. Ang wakas ng tatlong taon at kalahating iyon ang humuhudyat ng simula ng kasunod na tatlong taon at kalahati. Nagsisimula ang ikalawang panahon na tatlong taon at kalahati sa kamatayan ni Cristo, at nagwawakas sa kamatayan ni Esteban. Sa panahong iyon, ipinahayag ng mga alagad ang ebanghelyo sa mga Hudyo lamang.

Ang dalawang panahong iyon, na mga magkahiwalay na linyang propetiko, ay dapat pag-isahin, "linya sa ibabaw ng linya." Ang pasimula at ang wakas kapuwa'y nagtataglay ng tatak ng Alpha at Omega, sapagkat ang kasaysayan ng pasimula at ng wakas ay iisa. Ang tagal ng bawat isa sa dalawang panahong iyon ay magkapareho, at ang gawaing isinasagawa sa bawat panahon ay magkapareho. Si Cristo, na Siya ang Una at ang Huli, ay Siya ring Lumikha ng lahat ng bagay, at sa gayong diwa Siya ang Lumikha ng Katotohanan. Ang salitang Hebreo na "katotohanan" ay nilikha mula sa tatlong titik na Hebreo. Ang unang titik, kasunod ang ikalabintatlong titik, at kasunod ang huling titik ng alpabetong Hebreo, ay pinagsanib upang mabuo ang salitang Hebreo na "katotohanan."

Sa dalawang panahong tig-tatlo't kalahating taon, si Cristo ang una at ang huli, sapagkat si Cristo ay nasa pasimula ng unang panahon sa Kaniyang bautismo, at nasa wakas din Siya, sa Kaniyang kamatayan, ng unang panahon. At si Cristo ay nasa Kaniyang kamatayan sa pasimula ng ikalawang panahon, at Siya ay nakatayo sa kanan ng Diyos sa wakas ng ikalawang panahon. Ang bilang na labintatlo ay sagisag ng paghihimagsik, at sa kapuwa panahon, maging ang ebanghelyo ay ipinahayag mismo ni Cristo, o sa ikalawang panahon sa pamamagitan ng Kaniyang mga alagad, ang mga Hudyong mapangangatwiran ay naghimagsik laban sa mensahe ng ebanghelyo.

Ang dalawang panahong iyon ay magkasinghaba, taglay ang lagda ng Alpha at Omega, at tumutukoy sa iisang mensahe ng Ebanghelyo. Ang dalawang panahong iyon ay dapat ipag-ugnay “guhit sa guhit.” Ang pamamaraan ng “guhit sa guhit” ay ang pamamaraan ng pagsubok ng Huling Ulan. Ito ang pamamaraan ng mga huling araw, at ang mga katotohanang natutukoy at naitatatag sa pamamagitan ng pamamaraang iyon sa mga huling araw ang siyang lumilinis o nagdadalisay sa mga anak ni Levi sa panahon ng pagtatatakan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo.

Ang kasunod na talata sa Isaias ay tumutukoy sa mga lalaking mapanunuya na namumuno sa sambayanan ng Jerusalem. Para sa mga lalaking iyon na mapanunuya, ang “kapahingahan at ang kaginhawahan” (ang huling ulan), na kanilang tinanggihang “pakinggan,” ang siyang nagiging sanhi upang sila’y “humayo, at mabuwal nang paurong, at mabasag, at masilo, at madakip.” Ang pagsubok na iyon ay iniharap sa kanila sa pamamagitan ng ibang wika, sapagkat sina Elias, Juan Bautista, at William Miller ay hindi sinanay sa mga paaralang teolohikal ng kani-kanilang kapanahunan. Ang mensahe ng huling ulan na sumusubok sa Laodiceang Adbentismo ay ang mensaheng bunga ng paglalapat ng “line upon line.”

Kapag ang unang tatlo at kalahating taon ng sanlinggong doon pinagtibay ni Cristo ang tipan ay ipinapatong sa ikalawang tatlo at kalahating taon, natatagpuan natin ang liwanag na propetiko na nagpapalinaw sa anumang waring pagsasalungatan na maaaring umusbong sa isang mapagtanong na isipan. Ang sanlinggong iyon ang panahong ang Sugo ng Tipan ay nakatalagang magpatibay ng tipan, at ang isang biblikal na tipan ay kailangang mapagtibay sa pamamagitan ng dugo. Ang bautismo at ang pagkakapako sa krus ni Cristo, at ang pagbato kay Esteban, ay pawang tumutukoy sa dugo. Ang dalawang linyang iyon ay kumakatawan sa dugo ng tipan, at ang mga linyang iyon ay nagpapatibay sa tipan.

Kapag pinagsama, ayon sa “linya sa ibabaw ng linya,” ang bautismo at ang pagpapako sa krus ang unang panandang-daan, at ang pagpapako sa krus at ang pagbabato kay Esteban ang huling panandang-daan. Kapag pinagsama sa iisang linya, makikita natin ang krus at si Miguel na tumindig sa kamatayan ni Esteban bilang dalawang saksi na tinatakan ng mga Judio ang kanilang pagtanggi sa ebanghelyo. Ang kamatayan ni Cristo ay gayundin ang kamatayan ng Kaniyang alagad na si Esteban, na siyang Paskua kapag pinagsama ang dalawang linya. Pagkaraan ng tatlong araw, si Cristo ay muling nabuhay bilang Handog ng Unang Bunga.

Sa pagitan ng Paskuwa at ng Kapistahan ng mga Unang Bunga, sa ikatlong araw, ay ang pasimula ng Kapistahan ng Tinapay na Walang Pampaalsa. Ang tinapay na walang pampaalsa ay hindi “umalsa,” at si Cristo ay hindi muling nabuhay sa ikalawang araw; Siya ay muling nabuhay sa ikatlong araw. Sabay na namatay sina Cristo at Esteban sa “line upon line” na aplikasyon, ngunit si Esteban ay binuhay na muli pagkaraan ni Cristo sapagkat may pagkakasunod-sunod sa pagkabuhay na mag-uli ng unang bunga.

Ang mga Pista ng Tagsibol ay hindi maaaring paghiwalayin sa isa’t isa, sapagkat ang mga ito’y tuwirang magkakaugnay. Sa ganitong diwa, kinakatawan ng Pentekostes ang nalalapit na batas sa Linggo, kung kailan magkakaroon ng pag-uulit ng pagbubuhos ng Espiritu Santo, at ang ikalawang tinig ng Apocalipsis kabanata labing-walo ay tatawag naman sa mga sa kasalukuyan ay hindi pa nakakikilala sa ebanghelyo, upang sila’y lumabas mula sa Babilonya. Ang salitang “Babilonya” ay batay sa salitang “Babel,” na ang kahulugan ay “kalituhan,” sapagkat sa pagbagsak ng Babel ay ginulo ng Diyos ang mga wika, at sa Pentekostes naman ay binabaligtad ng Diyos ang kalituhan ng mga wika upang maihatid ang ebanghelyo sa sanlibutan. Kaya, nagtutugma ang Pentekostes at ang batas sa Linggo.

Sa Pentekostes ibinigay sa mga alagad ang kaloob ng pagsasalita sa iba’t ibang wika, ngunit ang kanilang mensahe noon ay nauukol pa rin sa mga Hudyo lamang. Kapag pinagsama ang dalawang linya, ang Pentekostes ay naganap noong taong 34, nang si Esteban ay pinagbabato at ang ebanghelyo ay dinala noon sa mga hindi pa nakaaalam ng ebanghelyo.

Si Esteban ay kumakatawan sa mga mabubuhay na mag-uli “sa Kanyang pagparito,” ngunit yaong mga namatay na kasama Niya. Ang Handog ng mga Unang Bunga ay tanda ng muling pagkabuhay ni Kristo sa ikatlong araw, at ito rin ay tanda ng pagsisimula ng Kapistahan ng mga Sanlinggo, na siya ring kapistahan ng Pentecostes, at ginugunita nito ang pagkakaloob ng Sampung Utos sa Sinai.

Ang Oktubre 22, 1844, ay maihahanay sa krus, sapagkat, bukod sa iba pang mga patunay, inihahanay ni Sister White ang pagkadismaya ng mga alagad pagkatapos ng krus sa pagkadismayang sumunod sa Oktubre 22, 1844. Kapwa ang krus at ang Oktubre 22, 1844, ay nagsisilbing paunang larawan ng malapit nang batas ng Linggo. Ang Pentekostes ay nagsisilbing tipo rin ng malapit nang batas ng Linggo, ngunit ang Pentekostes ay dumating makalipas ang limampu’t dalawang araw pagkatapos ng krus. Ang krus, na isinagisag ng Paskuwa, ay nagpapasimula ng isang sunod-sunod na mga kapistahan na naggugunita sa mga dating landas ng sinaunang Israel mula sa gabing nilampasan ng anghel ng kamatayan ang Ehipto, hanggang sa pagbibigay ng kautusan. Bagaman ang mga kapistahan ay may kani-kaniyang natatanging katangian, ang mga ito ay hindi mapaghihiwalay na magkakaugnay. Samakatwid, wasto na ilapat ang buong limampu’t dalawang araw mula Paskuwa hanggang Pentekostes bilang iisang palatandaan sa daan.

Dahil dito, ang krus, ang kamatayan ni Esteban, at ang Pentekostes ay pawang nagsisilbing paunang sagisag sa malapit nang ipatutupad na batas ng Linggo, kapag nagsisimula ang progresibong pagpapatupad ng hatol laban sa Makabagong Babilonya, samantalang nagsisimula namang tawagin ng ikalawang tinig ng Apocalipsis kabanata labing-walo ang ibang kawan ng Diyos na lumabas mula sa Babilonya. Sa palatandaang iyon dumating ang pagpapatupad ng hatol laban sa Jerusalem, bagaman sa Kanyang awa ay ipinagpaliban ng Diyos ang aktuwal na pagkawasak ng templo at ng lunsod hanggang sa taon 70, halos apatnapung taon makalipas ang krus. Ang pagkawasak ng sinaunang Jerusalem ay kumakatawan sa pasimula ng progresibong pagpapatupad ng hatol na mag-uumpisa sa Estados Unidos kapag “ang pambansang pagtalikod ay sinusundan ng pambansang pagkawasak.”

Ang katotohanan ay pinagtitibay sa patotoo ng dalawa, at sa dalawang linyang tig-tatlo’t kalahating taon na kung kailan pinagtibay ni Cristo ang tipan ay nasusumpungan natin ang dalawang saksi hinggil sa isang kamatayan at muling pagkabuhay na nauugnay sa kasaysayang tumutukoy sa nalalapit na batas ng Linggo. Ang batas ng Linggo na iyon, sa Apocalipsis kabanata labing-isa, ay tinukoy bilang ang “oras ng dakilang lindol.” Ang “oras” na iyon ay tuwirang nakaugnay sa dalawang saksi na nagbigay ng patotoo sa loob ng tatlo’t kalahating taon. Nagtatapos ang kanilang patotoo sa kanilang kamatayan at muling pagkabuhay.

Ang kanilang patotoong tumagal ng tatlo’t kalahating taon, na sinundan ng kanilang kamatayan at pagkabuhay na muli, ay kinakatawan ng kamatayan at pagkabuhay na muli nina Jesus at Esteban; sapagkat, “line upon line,” si Esteban ay kinakatawan bilang muling nabuhay na kasama ni Cristo. Sa Kapistahan ng mga Unang Bunga, dalawang pangunahing handog ang iniharap.

Ang isa ay isang korderong walang dungis, at ang isa pa ay isang handog na sebada. Ang sebada ay sumasagisag sa aning susunod, at ang kordero ay sumasagisag kay Kristo. Si Kristo ay muling nabuhay sa ikatlong araw, at si Esteban ay kumakatawan sa mga susunod, at ang sebada ay sumasagisag sa aning susunod. Ang dalawang saksi sa Pahayag labing-isa ay nagpatotoo sa loob ng tatlo’t kalahating taon; pagkatapos nito sila’y pinaslang at muling nabuhay pagkalipas ng tatlo’t kalahating araw. Ang dalawang saksi na iyon ay inilarawan na bilang tipo ni Kristo, na siyang Unang Bunga, sapagkat sila ay kumakatawan sa isandaan at apatnapu’t apat na libo, na sila rin ay mga unang bunga.

Ang handog na sebada sa Kapistahan ng Unang Bunga ay kumakatawan sa susunod na ani, at si Esteban, noong taong 34, ay sumunod sa kamatayan ni Cristo noong taong 31; bagaman, “line upon line,” sila’y namatay sa gayunding palatandaan sa daan. Kaugnay ng mga handog ng unang bunga, si Cristo ang korderong pinatay at si Esteban ang sebada. Ayon kay Pablo, “si Cristo” ang “unang bunga ng mga nangatutulog,” at “pagkatapos ay ang mga kay Cristo sa kaniyang pagparito.” Ang isang daan at apatnapu’t apat na libo ay mga unang bunga, at sila ang “sumusunod sa Kordero saan man siya pumaroon.”

Sa “oras” ng “dakilang lindol” sa kabanata labing-isa ng Aklat ng Pahayag, ang dalawang saksi na nagpahayag ng propesiya sa loob ng tatlo’t kalahating taon, na pagkatapos ay pinatay at nanatiling nakahandusay sa mga lansangan sa loob ng tatlo’t kalahating araw, ay binuhay na mag-uli. Sila yaong mga kinakatawan ni Esteban, si Esteban na sa makapropetang paraan ay binuhay na mag-uli kasama ni Jesus, ngunit gayundin pagkatapos ni Jesus. Kaya, sila ay binuhay na mag-uli pagkaraan ng “tatlo’t kalahating araw,” matapos silang patayin ng halimaw na umahon mula sa kalaliman. Sa gayon ding “oras” na sila ay binuhay na mag-uli, umakyat sila sa langit bilang isang watawat. Ang proseso ng kanilang pagkabuhay na mag-uli at pag-akyat ay maingat na inilatag sa propetikong Salita ng Diyos, at kabilang dito na sila’y inihuwaran sa pamamagitan ng literal na kamatayan ni Esteban, na sa gayon ay kumakatawan sa isang espirituwal na kamatayan na isinasakatuparan sa dalawang saksi habang sila ay binabago mula sa kilusang Laodiceano ng ikatlong anghel tungo sa kilusang Filadelfiano ng ikatlong anghel.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.