In the last article we noted that inspiration identified that the Jews “sealed their rejection” of the gospel at the cross, and then confirmed their rejection again at the stoning of Stephen. How can this be? Of course, the rejection of the gospel by the quibbling Jews of that history was accomplished progressively. They had already been passed by at His birth. Christ’s birth to the stoning of Stephen illustrates a progressive rejection of the gospel.

Sa nakaraang artikulo, nabanggit natin na tinukoy ng inspirasyon na ang mga Hudyo ay "tinatakan ang kanilang pagtanggi" sa ebanghelyo sa krus, at pagkatapos ay muli nilang pinagtibay ang kanilang pagtanggi sa pagbato kay Esteban. Paanong gayon? Siyempre, ang pagtanggi sa ebanghelyo ng mga Hudyo na mapagdahilan sa kasaysayang iyon ay naganap nang paunti-unti. Sila’y nalampasan na noong Kaniyang kapanganakan. Ang yugto mula sa kapanganakan ni Cristo hanggang sa pagbato kay Esteban ay naglalarawan ng isang paunti-unting pagtanggi sa ebanghelyo.

“Men know it not, but the tidings fill heaven with rejoicing. With a deeper and more tender interest the holy beings from the world of light are drawn to the earth. The whole world is brighter for His presence. Above the hills of Bethlehem are gathered an innumerable throng of angels. They wait the signal to declare the glad news to the world. Had the leaders in Israel been true to their trust, they might have shared the joy of heralding the birth of Jesus. But now they are passed by.” The Desire of Ages, 47.

Hindi ito nalalaman ng mga tao, ngunit ang balita ay nagdudulot ng kagalakang pumupuno sa langit. Sa higit na malalim at higit na maibiging pagmamalasakit, ang mga banal na nilalang mula sa daigdig ng liwanag ay lalong napapadako sa lupa. Ang buong sanlibutan ay higit na maningning dahil sa Kanyang presensya. Sa ibabaw ng mga burol ng Betlehem ay nagtipon ang di-mabilang na karamihan ng mga anghel. Sila’y naghihintay ng hudyat upang ipahayag sa sanlibutan ang mabuting balita. Kung naging tapat sana ang mga pinuno sa Israel sa ipinagkatiwala sa kanila, nakabahagi sana sila sa kagalakan ng pagpapahayag ng kapanganakan ni Jesus. Ngunit ngayo’y pinalampas sila.

From the birth of Jesus to the death of Stephen the progressive rejection of the gospel by ancient Israel is illustrated. Acknowledging the Jews rejection of Christ as progressive allows an identification of “sealing their rejection,” at both the cross, where the veil of the temple was rent, and at Stephen’s death. The rending of the veil was a symbol that they were no longer God’s covenant people, and when Stephen was stoned, Stephen saw Jesus standing on the right hand of God, which in Daniel chapter twelve, verse one is a symbol of the close of probation. The destruction of Jerusalem is also a symbol of the close of probation.

Naipakikita, mula sa kapanganakan ni Jesus hanggang sa kamatayan ni Esteban, ang unti-unting pagtanggi ng sinaunang Israel sa ebanghelyo. Ang pagkilala na ang pagtanggi ng mga Hudyo kay Cristo ay unti-unti ay nagpapahintulot sa pagtukoy sa “pagseselyo ng kanilang pagtanggi,” kapwa sa krus, kung saan napunit ang tabing ng templo, at sa kamatayan ni Esteban. Ang pagkakapunit ng tabing ay isang sagisag na hindi na sila ang bayang nasa tipan ng Diyos, at nang si Esteban ay binato, nakita ni Esteban si Jesus na nakatayo sa kanan ng Diyos, na, sa Daniel kabanata labindalawa, talata isa, ay sagisag ng pagsasara ng panahon ng probasyon. Ang pagkawasak ng Jerusalem ay isa ring sagisag ng pagsasara ng panahon ng probasyon.

“The retribution to come upon Jerusalem could be delayed only a short time; and as Christ’s eye rested upon the doomed city, he saw not merely its destruction, but the destruction of a world. He saw that as Jerusalem was given up to destruction, so the world will be given up to its doom. He saw the retribution that will be visited on the adversaries of God. The scenes that were transacted at the destruction of Jerusalem will be repeated at the great and terrible day of the Lord, but in a more fearful manner.” Review and Herald, December 7, 1897.

Ang ganting-kaparusahang darating sa Jerusalem ay maaari lamang maantala nang maikling panahon; at habang nakapako ang paningin ni Cristo sa lungsod na hinatulang mapuksa, nakita niya hindi lamang ang pagkawasak nito, kundi ang pagkawasak ng isang sanlibutan. Nakita niya na kung paanong isinuko ang Jerusalem sa pagkawasak, gayon din isusuko ang sanlibutan sa kaniyang kapahamakan. Nakita niya ang ganting-kaparusahang igagawad sa mga kaaway ng Diyos. Ang mga tagpong naganap sa pagkawasak ng Jerusalem ay mauulit sa dakila at kakilakilabot na araw ng Panginoon, ngunit sa higit na nakapanghihilakbot na paraan. Review and Herald, 7 Disyembre 1897.

It was only God’s mercy that prevented Jerusalem from being destroyed at the cross.

Tanging habag ng Diyos ang pumigil upang hindi mawasak ang Jerusalem noong pagpapako sa krus.

“In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.” The Desire of Ages, 600.

"Kalakip sa pagpapapako ng mga Hudyo kay Cristo sa krus ang pagkawasak ng Jerusalem. Ang dugong ibinuhos sa Kalbaryo ang naging bigat na nagpalubog sa kanila sa kapahamakan, kapwa sa sanlibutang ito at sa darating. Gayon din ang mangyayari sa dakilang pangwakas na araw, kapag babagsak ang paghatol sa mga tumatanggi sa biyaya ng Diyos. Si Cristo, ang batong katitisuran nila, ay lilitaw noon sa kanila bilang isang bundok na naghihiganti. Ang kaluwalhatian ng Kanyang mukha, na sa mga matuwid ay buhay, ay magiging apoy na tumutupok sa mga masama. Dahil sa pag-ibig na tinanggihan, biyayang hinamak, ang makasalanan ay lilipulin." The Desire of Ages, 600.

It was only God’s mercy that lingered in not bringing Jerusalem’s destruction at the time of the cross.

Tanging awa ng Diyos ang nagpaliban sa pagdating ng pagkawasak sa Jerusalem noong panahon ng krusipiksiyon.

“For nearly forty years after the doom of Jerusalem had been pronounced by Christ Himself, the Lord delayed His judgments upon the city and the nation. Wonderful was the long-suffering of God toward the rejectors of His gospel and the murderers of His Son.” The Great Controversy, 27.

Halos apatnapung taon matapos ipahayag mismo ni Cristo ang hatol ng kapahamakan sa Jerusalem, ipinagpaliban ng Panginoon ang Kaniyang mga hatol sa lunsod at sa bansa. Kamangha-mangha ang mahabang pagtitiis ng Diyos sa mga nagtakwil sa Kaniyang ebanghelyo at sa mga pumaslang sa Kaniyang Anak. Ang Dakilang Tunggalian, 27.

At the time of His last temple cleansing Jesus had set forth the warning to flee Jerusalem when the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, was seen by His followers. The first time He cleansed the temple He had stated that the Jews had made His father’s house a den of thieves, but the last time He said “your house” is left unto you desolate. Even before the cross, which was just about to take place, the temple where the veil was to be rent at the crucifixion had already been identified as the Jew’s house, not God’s house. Sister White addresses when Christ made that declaration, and as her testimony proceeds she also addresses the forty years of extended mercy.

Noong panahon ng Kaniyang huling paglilinis ng templo, inilahad ni Jesus ang babala na tumakas mula sa Jerusalem kapag nakita ng Kaniyang mga tagasunod ang kasuklamsuklam na paninira, na sinalita ng propetang si Daniel. Sa unang paglilinis Niya ng templo ay sinabi Niyang ginawa ng mga Judio ang bahay ng Kaniyang Ama na isang yungib ng mga magnanakaw, ngunit sa huli ay sinabi Niya, “ang inyong bahay” ay iniwan sa inyo na tiwangwang. Maging bago pa ang krus, na malapit nang maganap, ang templong ang tabing nito ay mapupunit sa pagpapapako sa krus ay natukoy na bilang bahay ng mga Judio, hindi bahay ng Diyos. Tinalakay ni Kapatid na White kung kailan ginawa ni Cristo ang pahayag na iyon, at sa pagpapatuloy ng kaniyang patotoo tinalakay din niya ang apatnapung taon ng pinalawig na awa.

“Christ’s words to the priests and rulers, ‘Behold, your house is left unto you desolate’ (Matthew 23:38), had struck terror to their hearts. They affected indifference, but the question kept rising in their minds as to the import of these words. An unseen danger seemed to threaten them. Could it be that the magnificent temple, which was the nation’s glory, was soon to be a heap of ruins? . . .

Ang mga salita ni Cristo sa mga saserdote at mga pinuno, ‘Narito, ang inyong bahay ay iniiwan sa inyo na tiwangwang’ (Mateo 23:38), ay naghatid ng hilakbot sa kanilang mga puso. Nagpanggap sila ng pagwawalang-bahala, ngunit hindi mawaglit sa kanilang isipan ang tanong hinggil sa kabuluhan ng mga salitang ito. May tila di-nakikitang panganib na nagbabanta sa kanila. Maaari kaya na ang maringal na templo, na siyang kaluwalhatian ng bansa, ay malapit nang maging bunton ng mga guho? ...

“Christ gave His disciples a sign of the ruin to come on Jerusalem, and He told them how to escape: ‘When ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled.’ This warning was given to be heeded forty years after, at the destruction of Jerusalem. The Christians obeyed the warning, and not a Christian perished in the fall of the city.” The Desire of Ages, 628, 630.

Ibinigay ni Cristo sa Kanyang mga alagad ang isang tanda ng darating na pagkawasak sa Jerusalem, at sinabi Niya sa kanila kung paano makatatakas: "Kapag nakita ninyo na ang Jerusalem ay pinalilibutan ng mga hukbo, alamin ninyong malapit na ang pagkatiwangwang nito. Kung magkagayo’y ang mga nasa Judea ay magsitakas sa mga bundok; at ang mga nasa gitna niyaon ay magsilabas; at ang mga nasa palibot na lupain ay huwag pumasok doon. Sapagkat ito ang mga araw ng paghihiganti, upang matupad ang lahat ng mga bagay na nasusulat." Ang babalang ito ay ibinigay upang sundin pagkaraan ng apatnapung taon, sa panahon ng pagkawasak ng Jerusalem. Sinunod ng mga Kristiyano ang babala, at wala ni isang Kristiyano ang napahamak sa pagbagsak ng lungsod. The Desire of Ages, 628, 630.

Christ was crucified in the year 31, and nearly forty years later in the year 70, Jerusalem was destroyed after a three-and-a-half-year siege. How could Jerusalem have been destroyed at the cross in the year 31, if there was still three and a half years of probationary time identified as seventy weeks in Daniel chapter nine, verse twenty-four? How can these seeming inconsistencies be resolved? The easiest resolution is to simply identify the fact that when it comes to the close of the probationary time represented by the seventy weeks, that it must be understood as a progressive close of probation. This is true, but it removes any prophetic specificity when applying the waymarks of that history. I will try to explain.

Si Cristo ay ipinako sa krus noong taong 31, at halos apatnapung taon pagkaraan, noong taong 70, ang Jerusalem ay winasak matapos ang tatlo’t kalahating taong pagkubkob. Paanong nawasak ang Jerusalem sa krus noong taong 31, kung may natitira pang tatlo’t kalahating taon ng panahon ng probasyon na tinukoy bilang pitumpung sanlinggo sa Daniel kabanata siyam, talatang dalawampu’t apat? Paano maipagtutugma ang mga tila pagsasalungatang ito? Ang pinakasimpleng paglutas ay ang kilalanin lamang ang katotohanang, pagdating sa pagsasara ng panahon ng probasyon na kinakatawan ng pitumpung sanlinggo, ito ay dapat maunawaan bilang isang progresibong pagsasara ng probasyon. Totoo ito, ngunit inaalis nito ang anumang tiyak na pagtukoy na propetiko kapag inilalapat ang mga palatandaan sa landas ng kasaysayang iyon. Susubukan kong ipaliwanag.

If Pentecost represents the soon-coming Sunday law where the other flock in Babylon is called out, why was it three and a half years after Pentecost that the gospel went to the Gentiles? Is the death of Christ or the death of Stephen a sign of the close of probation for ancient Israel? If Laodicean Adventism ceases to be a church at the soon-coming Sunday law, did the destruction of the temple in the year 70, represent the end of the temple of Laodicean Adventism at the Sunday law? What might appear as seeming inconsistencies is resolved by the application of “line upon line,” and when that application is employed the testimony of the waymarks we are identifying become very clear and concise.

Kung ang Pentecostes ay kumakatawan sa nalalapit na batas sa Linggo kung saan ang ibang kawan sa Babilonya ay tinatawag na lumabas, bakit tatlo’t kalahating taon pagkaraan ng Pentecostes pa dinala ang ebanghelyo sa mga Hentil? Ang kamatayan ba ni Cristo o ang kamatayan ni Esteban ang tanda ng pagsasara ng panahon ng pagsubok para sa sinaunang Israel? Kung ang Adbentismong Laodiceano ay huminto sa pagiging iglesia sa nalalapit na batas sa Linggo, ang pagkasira ba ng templo noong taong 70 ay kumakatawan sa pagwawakas ng templo ng Adbentismong Laodiceano sa batas sa Linggo? Ang maaaring magmukhang mga tila pagkakasalungatan ay nalulutas sa pamamagitan ng paglalapat ng "line upon line," at kapag ang paglalapat na iyon ay ipinaiiral, ang patotoo ng mga panandang-daan na ating tinutukoy ay nagiging napakaliwanag at tiyak.

The week that Christ confirmed the covenant is broken up into two equal periods of three and a half years. The first three and a half years begins at Christ’s baptism and ends with His death. Baptism is the symbol of His death and resurrection, so the beginning of that period of three and a half years is identical to the ending. In that period Christ presented the gospel exclusively to the Jews. The end of that three and a half years marks the beginning of the following three and a half years. The beginning of the second period of three and a half years begins with the death of Christ, and it ends with the death of Stephen. In that period the disciples presented the gospel exclusively to the Jews.

Ang sanlinggong kung saan pinagtibay ni Cristo ang tipan ay hinati sa dalawang magkasinghabang panahon na tig-tatlong taon at kalahati. Nagsisimula ang unang tatlong taon at kalahati sa bautismo ni Cristo at nagwawakas sa Kanyang kamatayan. Ang bautismo ay sagisag ng Kanyang kamatayan at pagkabuhay na mag-uli, kaya ang simula ng panahong iyon na tatlong taon at kalahati ay kapareho ng wakas nito. Sa panahong iyon, ipinahayag ni Cristo ang ebanghelyo sa mga Hudyo lamang. Ang wakas ng tatlong taon at kalahating iyon ang humuhudyat ng simula ng kasunod na tatlong taon at kalahati. Nagsisimula ang ikalawang panahon na tatlong taon at kalahati sa kamatayan ni Cristo, at nagwawakas sa kamatayan ni Esteban. Sa panahong iyon, ipinahayag ng mga alagad ang ebanghelyo sa mga Hudyo lamang.

Those two periods, which are separate prophetic lines, are to be brought together “line upon line.” Both beginnings and endings possess the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending histories are the same. Both periods of duration are identical, and the work that is carried out during each period is identical. Christ who is the First and the Last, is also the creator of all things, and in that regard He is the Creator of Truth. The Hebrew word “truth” was created by three Hebrew letters. The first letter, followed by the thirteenth letter, followed by the last letter of the Hebrew alphabet are combined to make the Hebrew word “truth.”

Ang dalawang panahong iyon, na mga magkahiwalay na linyang propetiko, ay dapat pag-isahin, "linya sa ibabaw ng linya." Ang pasimula at ang wakas kapuwa'y nagtataglay ng tatak ng Alpha at Omega, sapagkat ang kasaysayan ng pasimula at ng wakas ay iisa. Ang tagal ng bawat isa sa dalawang panahong iyon ay magkapareho, at ang gawaing isinasagawa sa bawat panahon ay magkapareho. Si Cristo, na Siya ang Una at ang Huli, ay Siya ring Lumikha ng lahat ng bagay, at sa gayong diwa Siya ang Lumikha ng Katotohanan. Ang salitang Hebreo na "katotohanan" ay nilikha mula sa tatlong titik na Hebreo. Ang unang titik, kasunod ang ikalabintatlong titik, at kasunod ang huling titik ng alpabetong Hebreo, ay pinagsanib upang mabuo ang salitang Hebreo na "katotohanan."

Both of the periods of three and a half years have Christ as the first and the last, for Christ is at the beginning of the first period at His baptism, as He is at the ending at His death in the first period. And Christ is at His death in the beginning of the second period and He is standing at the right hand of God at the ending of the second period. The number thirteen is the symbol of rebellion, and in both periods whether the gospel was presented in person by Christ, or in the second period by His disciples, the quibbling Jews rebelled against the message of the gospel.

Sa dalawang panahong tig-tatlo't kalahating taon, si Cristo ang una at ang huli, sapagkat si Cristo ay nasa pasimula ng unang panahon sa Kaniyang bautismo, at nasa wakas din Siya, sa Kaniyang kamatayan, ng unang panahon. At si Cristo ay nasa Kaniyang kamatayan sa pasimula ng ikalawang panahon, at Siya ay nakatayo sa kanan ng Diyos sa wakas ng ikalawang panahon. Ang bilang na labintatlo ay sagisag ng paghihimagsik, at sa kapuwa panahon, maging ang ebanghelyo ay ipinahayag mismo ni Cristo, o sa ikalawang panahon sa pamamagitan ng Kaniyang mga alagad, ang mga Hudyong mapangangatwiran ay naghimagsik laban sa mensahe ng ebanghelyo.

Both periods are the same duration, possess the signature of Alpha and Omega, and identify the same gospel message. Those two periods are to be brought together “line upon line.” The methodology of “line upon line,” is the testing methodology of the latter rain. It is the methodology of the last days, and the truths which are identified and established by that methodology in the last days are what purges or purifies the sons of Levi during the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Ang dalawang panahong iyon ay magkasinghaba, taglay ang lagda ng Alpha at Omega, at tumutukoy sa iisang mensahe ng Ebanghelyo. Ang dalawang panahong iyon ay dapat ipag-ugnay “guhit sa guhit.” Ang pamamaraan ng “guhit sa guhit” ay ang pamamaraan ng pagsubok ng Huling Ulan. Ito ang pamamaraan ng mga huling araw, at ang mga katotohanang natutukoy at naitatatag sa pamamagitan ng pamamaraang iyon sa mga huling araw ang siyang lumilinis o nagdadalisay sa mga anak ni Levi sa panahon ng pagtatatakan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo.

Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:9–13.

Sino ang kanyang tuturuan ng kaalaman? at sino ang kanyang papag-uunawain ng aral? Ang mga naawat na sa gatas, at nahiwalay na sa mga suso. Sapagkat utos sa utos, utos sa utos; tuntunin sa tuntunin, tuntunin sa tuntunin; dito kaunti, doon kaunti: Sapagkat sa pamamagitan ng pautal-utal na mga labi at ng ibang wika ay sasalita siya sa bayang ito. Sa kanila ay sinabi niya, Ito ang kapahingahan na sa pamamagitan nito ay mapapagpahinga ninyo ang napapagal; at ito ang kaginhawahan: gayunman ay ayaw nilang makinig. Ngunit ang salita ng Panginoon sa kanila ay naging utos sa utos, utos sa utos; tuntunin sa tuntunin, tuntunin sa tuntunin; dito kaunti, doon kaunti; upang sila'y makaparoon, at mabuwal na patalikod, at mabasag, at masilo, at madakip. Isaias 28:9-13.

The next verse in Isaiah addresses the scornful men that rule the people of Jerusalem. For those scornful men, the “rest and the refreshing” (the latter rain), which they refused to “hear,” is what causes them to “go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.” That test was presented to them from another tongue, for Elijah, John the Baptist and William Miller were not trained in the theological schools of their respective histories. The latter rain message that tests Laodicean Adventism, is the message that is produced by the application of “line upon line.”

Ang kasunod na talata sa Isaias ay tumutukoy sa mga lalaking mapanunuya na namumuno sa sambayanan ng Jerusalem. Para sa mga lalaking iyon na mapanunuya, ang “kapahingahan at ang kaginhawahan” (ang huling ulan), na kanilang tinanggihang “pakinggan,” ang siyang nagiging sanhi upang sila’y “humayo, at mabuwal nang paurong, at mabasag, at masilo, at madakip.” Ang pagsubok na iyon ay iniharap sa kanila sa pamamagitan ng ibang wika, sapagkat sina Elias, Juan Bautista, at William Miller ay hindi sinanay sa mga paaralang teolohikal ng kani-kanilang kapanahunan. Ang mensahe ng huling ulan na sumusubok sa Laodiceang Adbentismo ay ang mensaheng bunga ng paglalapat ng “line upon line.”

When the first three and a half years of the week in which Christ confirmed the covenant is laid over the second three and a half years, we find prophetic light that clarifies any seeming inconsistencies that might arise in an inquiring mind. The week was when the Messenger of the Covenant was to confirm the covenant, and a biblical covenant must be confirmed with blood. The baptism and crucifixion of Christ and the stoning of Stephen all identify blood. Both lines represent the blood of the covenant, and those lines are confirming the covenant.

Kapag ang unang tatlo at kalahating taon ng sanlinggong doon pinagtibay ni Cristo ang tipan ay ipinapatong sa ikalawang tatlo at kalahating taon, natatagpuan natin ang liwanag na propetiko na nagpapalinaw sa anumang waring pagsasalungatan na maaaring umusbong sa isang mapagtanong na isipan. Ang sanlinggong iyon ang panahong ang Sugo ng Tipan ay nakatalagang magpatibay ng tipan, at ang isang biblikal na tipan ay kailangang mapagtibay sa pamamagitan ng dugo. Ang bautismo at ang pagkakapako sa krus ni Cristo, at ang pagbato kay Esteban, ay pawang tumutukoy sa dugo. Ang dalawang linyang iyon ay kumakatawan sa dugo ng tipan, at ang mga linyang iyon ay nagpapatibay sa tipan.

When brought together “line upon line,” the baptism and crucifixion are the first waymark, and the crucifixion and stoning of Stephen are the last waymark. When brought together into one line we find the cross and Michael standing up at the death of Stephen as two witnesses of the Jews sealing their rejection of the gospel. The death of Christ, is also the death of His disciple Stephen, which is Passover when the two lines are combined. Three days later Christ is resurrected as the First Fruit offering.

Kapag pinagsama, ayon sa “linya sa ibabaw ng linya,” ang bautismo at ang pagpapako sa krus ang unang panandang-daan, at ang pagpapako sa krus at ang pagbabato kay Esteban ang huling panandang-daan. Kapag pinagsama sa iisang linya, makikita natin ang krus at si Miguel na tumindig sa kamatayan ni Esteban bilang dalawang saksi na tinatakan ng mga Judio ang kanilang pagtanggi sa ebanghelyo. Ang kamatayan ni Cristo ay gayundin ang kamatayan ng Kaniyang alagad na si Esteban, na siyang Paskua kapag pinagsama ang dalawang linya. Pagkaraan ng tatlong araw, si Cristo ay muling nabuhay bilang Handog ng Unang Bunga.

But now is Christ risen from the dead, and become the first fruits of them that slept. 1 Corinthians 15:20.

Ngunit ngayo’y si Cristo ay nabuhay na mag-uli mula sa mga patay, at naging unang bunga ng mga nangatutulog. 1 Corinto 15:20.

In between Passover and the feast of First Fruits on the third day is the beginning of the feast of Unleavened Bread. Unleavened bread does not “rise”, and Christ did not rise on the second day, He rose on the third day. Christ and Stephen die together in the “line upon line” application, but Stephen is resurrected after Christ for there is an order to the first fruit resurrection.

Sa pagitan ng Paskuwa at ng Kapistahan ng mga Unang Bunga, sa ikatlong araw, ay ang pasimula ng Kapistahan ng Tinapay na Walang Pampaalsa. Ang tinapay na walang pampaalsa ay hindi “umalsa,” at si Cristo ay hindi muling nabuhay sa ikalawang araw; Siya ay muling nabuhay sa ikatlong araw. Sabay na namatay sina Cristo at Esteban sa “line upon line” na aplikasyon, ngunit si Esteban ay binuhay na muli pagkaraan ni Cristo sapagkat may pagkakasunod-sunod sa pagkabuhay na mag-uli ng unang bunga.

But every man in his own order: Christ the first fruits; afterward they that are Christ’s at his coming. 1 Corinthians 15:22.

Datapuwa’t bawat isa sa kani-kaniyang pagkakasunod-sunod: si Cristo ang unang bunga; pagkatapos, ang mga kay Cristo sa kaniyang pagparito. 1 Corinto 15:22.

The Spring feasts cannot be separated from each other, for they are directly related to one another. In this sense, Pentecost represents the soon-coming Sunday law, when there will be a repetition of the pouring out of the Holy Spirit, and the second voice of Revelation chapter eighteen will then call those that do not currently know the gospel, to come out of Babylon. The word “Babylon,” is based upon the word, “Babel,” which means confusion, for it was in the fall of Babel that God confused the languages, and it was at Pentecost that God reverses the confusion of the languages in order to carry the gospel to the world. Thus Pentecost and the Sunday law align.

Ang mga Pista ng Tagsibol ay hindi maaaring paghiwalayin sa isa’t isa, sapagkat ang mga ito’y tuwirang magkakaugnay. Sa ganitong diwa, kinakatawan ng Pentekostes ang nalalapit na batas sa Linggo, kung kailan magkakaroon ng pag-uulit ng pagbubuhos ng Espiritu Santo, at ang ikalawang tinig ng Apocalipsis kabanata labing-walo ay tatawag naman sa mga sa kasalukuyan ay hindi pa nakakikilala sa ebanghelyo, upang sila’y lumabas mula sa Babilonya. Ang salitang “Babilonya” ay batay sa salitang “Babel,” na ang kahulugan ay “kalituhan,” sapagkat sa pagbagsak ng Babel ay ginulo ng Diyos ang mga wika, at sa Pentekostes naman ay binabaligtad ng Diyos ang kalituhan ng mga wika upang maihatid ang ebanghelyo sa sanlibutan. Kaya, nagtutugma ang Pentekostes at ang batas sa Linggo.

At Pentecost the gift of languages was given to the disciples, but their message then was still restricted to the Jews. When both lines are brought together Pentecost occurs in the year 34, when Stephen was stoned and the gospel was then carried to those who do not currently know the gospel.

Sa Pentekostes ibinigay sa mga alagad ang kaloob ng pagsasalita sa iba’t ibang wika, ngunit ang kanilang mensahe noon ay nauukol pa rin sa mga Hudyo lamang. Kapag pinagsama ang dalawang linya, ang Pentekostes ay naganap noong taong 34, nang si Esteban ay pinagbabato at ang ebanghelyo ay dinala noon sa mga hindi pa nakaaalam ng ebanghelyo.

Stephen represents those who are resurrected “at His coming,” but who have died with Him. The First Fruit offering marks the resurrection of Christ on the third day, and it also marks the beginning of the Feast of Weeks, which is also the feast of Pentecost, and which commemorates the giving of the Ten Commandments at Sinai.

Si Esteban ay kumakatawan sa mga mabubuhay na mag-uli “sa Kanyang pagparito,” ngunit yaong mga namatay na kasama Niya. Ang Handog ng mga Unang Bunga ay tanda ng muling pagkabuhay ni Kristo sa ikatlong araw, at ito rin ay tanda ng pagsisimula ng Kapistahan ng mga Sanlinggo, na siya ring kapistahan ng Pentecostes, at ginugunita nito ang pagkakaloob ng Sampung Utos sa Sinai.

October 22, 1844, aligns with the cross, for among other proofs Sister White aligns the disappointment of the disciples after the cross with the disappointment that followed October 22, 1844. Both the cross and October 22, 1844, prefigure the soon-coming Sunday law. Pentecost also typifies the soon coming Sunday law, but Pentecost came fifty-two days after the cross. The cross, which was typified by Passover, ushers in a series of feasts which commemorate the old paths of ancient Israel from the night the angel of death passed over Egypt, through to the giving of the law. Though the feasts possess their own distinctions, they are inseparably linked to each other. It is therefore accurate to apply the complete fifty-two days from Passover to Pentecost as one singular waymark.

Ang Oktubre 22, 1844, ay maihahanay sa krus, sapagkat, bukod sa iba pang mga patunay, inihahanay ni Sister White ang pagkadismaya ng mga alagad pagkatapos ng krus sa pagkadismayang sumunod sa Oktubre 22, 1844. Kapwa ang krus at ang Oktubre 22, 1844, ay nagsisilbing paunang larawan ng malapit nang batas ng Linggo. Ang Pentekostes ay nagsisilbing tipo rin ng malapit nang batas ng Linggo, ngunit ang Pentekostes ay dumating makalipas ang limampu’t dalawang araw pagkatapos ng krus. Ang krus, na isinagisag ng Paskuwa, ay nagpapasimula ng isang sunod-sunod na mga kapistahan na naggugunita sa mga dating landas ng sinaunang Israel mula sa gabing nilampasan ng anghel ng kamatayan ang Ehipto, hanggang sa pagbibigay ng kautusan. Bagaman ang mga kapistahan ay may kani-kaniyang natatanging katangian, ang mga ito ay hindi mapaghihiwalay na magkakaugnay. Samakatwid, wasto na ilapat ang buong limampu’t dalawang araw mula Paskuwa hanggang Pentekostes bilang iisang palatandaan sa daan.

For this reason, the cross, the death of Stephen, and Pentecost all prefigure the soon coming Sunday law, when the progressive executive judgment upon Modern Babylon begins, as the second voice of Revelation chapter eighteen begins to call God’s other flock out of Babylon. It is at that waymark that the executive judgment upon Jerusalem arrived, though God in His mercy deferred the actual destruction of the temple and city nearly forty years after the cross to the year 70. The destruction of ancient Jerusalem represents the beginning of the progressive executive judgment that begins in the United States when “national apostasy is followed by national ruin.”

Dahil dito, ang krus, ang kamatayan ni Esteban, at ang Pentekostes ay pawang nagsisilbing paunang sagisag sa malapit nang ipatutupad na batas ng Linggo, kapag nagsisimula ang progresibong pagpapatupad ng hatol laban sa Makabagong Babilonya, samantalang nagsisimula namang tawagin ng ikalawang tinig ng Apocalipsis kabanata labing-walo ang ibang kawan ng Diyos na lumabas mula sa Babilonya. Sa palatandaang iyon dumating ang pagpapatupad ng hatol laban sa Jerusalem, bagaman sa Kanyang awa ay ipinagpaliban ng Diyos ang aktuwal na pagkawasak ng templo at ng lunsod hanggang sa taon 70, halos apatnapung taon makalipas ang krus. Ang pagkawasak ng sinaunang Jerusalem ay kumakatawan sa pasimula ng progresibong pagpapatupad ng hatol na mag-uumpisa sa Estados Unidos kapag “ang pambansang pagtalikod ay sinusundan ng pambansang pagkawasak.”

Truth is established upon the testimony of two, and in the two lines of three and a half years that Christ confirmed the covenant we find two witnesses of a death and resurrection that is associated with the history that identifies the soon-coming Sunday law. That Sunday law in Revelation chapter eleven, is identified as the “hour of the great earthquake.” That “hour” is directly connected to two witnesses that gave a testimony of three and a half years. Their testimony ends with their death and resurrection.

Ang katotohanan ay pinagtitibay sa patotoo ng dalawa, at sa dalawang linyang tig-tatlo’t kalahating taon na kung kailan pinagtibay ni Cristo ang tipan ay nasusumpungan natin ang dalawang saksi hinggil sa isang kamatayan at muling pagkabuhay na nauugnay sa kasaysayang tumutukoy sa nalalapit na batas ng Linggo. Ang batas ng Linggo na iyon, sa Apocalipsis kabanata labing-isa, ay tinukoy bilang ang “oras ng dakilang lindol.” Ang “oras” na iyon ay tuwirang nakaugnay sa dalawang saksi na nagbigay ng patotoo sa loob ng tatlo’t kalahating taon. Nagtatapos ang kanilang patotoo sa kanilang kamatayan at muling pagkabuhay.

Their testimony of three and a half years, followed by their death and resurrection has been represented by the death and resurrection of both Jesus and Stephen, for “line upon line,” Stephen is represented as being resurrected with Christ. In the feast of First Fruits, two primary offerings were presented.

Ang kanilang patotoong tumagal ng tatlo’t kalahating taon, na sinundan ng kanilang kamatayan at pagkabuhay na muli, ay kinakatawan ng kamatayan at pagkabuhay na muli nina Jesus at Esteban; sapagkat, “line upon line,” si Esteban ay kinakatawan bilang muling nabuhay na kasama ni Cristo. Sa Kapistahan ng mga Unang Bunga, dalawang pangunahing handog ang iniharap.

One was a lamb without blemish, and the other an offering of barley. The barley represented the crop to follow, and the lamb represented Christ. Christ was resurrected on the third day, and Stephen represented those that follow, and the barley represented the crop that was to follow. The two witnesses in Revelation eleven testified for three and a half years, after which they were then slain and then were resurrected three and a half days later. Those two witnesses had been typified by Christ, who was the First Fruits, for they represent the one hundred and forty-four thousand, who are also first fruits.

Ang isa ay isang korderong walang dungis, at ang isa pa ay isang handog na sebada. Ang sebada ay sumasagisag sa aning susunod, at ang kordero ay sumasagisag kay Kristo. Si Kristo ay muling nabuhay sa ikatlong araw, at si Esteban ay kumakatawan sa mga susunod, at ang sebada ay sumasagisag sa aning susunod. Ang dalawang saksi sa Pahayag labing-isa ay nagpatotoo sa loob ng tatlo’t kalahating taon; pagkatapos nito sila’y pinaslang at muling nabuhay pagkalipas ng tatlo’t kalahating araw. Ang dalawang saksi na iyon ay inilarawan na bilang tipo ni Kristo, na siyang Unang Bunga, sapagkat sila ay kumakatawan sa isandaan at apatnapu’t apat na libo, na sila rin ay mga unang bunga.

And I looked, and, lo, a Lamb stood on the mount Sion, and with him an hundred forty and four thousand, having his Father’s name written in their foreheads. And I heard a voice from heaven, as the voice of many waters, and as the voice of a great thunder: and I heard the voice of harpers harping with their harps: And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the first fruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God. Revelation 14:1–5.

At tumingin ako, at narito, ang Cordero ay nakatayo sa bundok ng Sion, at kasama niya ang isang daan at apatnapu’t apat na libo, na ang pangalan ng kaniyang Ama ay nakasulat sa kanilang mga noo. At nakarinig ako ng isang tinig mula sa langit, na gaya ng ugong ng maraming tubig, at gaya ng dagundong ng malakas na kulog; at narinig ko ang tinig ng mga manunugtog sa alpa na tumutugtog sa kanilang mga alpa. At sila’y umawit na wari’y isang bagong awit sa harap ng trono, at sa harap ng apat na nilalang na may buhay, at ng mga matanda; at walang sinoman ang makatututo ng awit na iyon kundi ang isang daan at apatnapu’t apat na libo, na tinubos mula sa lupa. Ang mga ito ang mga hindi nadungisan sa mga babae; sapagkat sila’y mga berhen. Ito ang mga sumusunod sa Cordero saan man siya pumaroon. Ang mga ito ay tinubos mula sa gitna ng mga tao, bilang mga unang bunga sa Diyos at sa Cordero. At sa kanilang bibig ay walang nasumpungang daya; sapagkat sila’y walang kapintasan sa harap ng trono ng Diyos. Apocalipsis 14:1-5.

The barley offering on the feast of First Fruits represented the crop that was to follow, and Stephen in the year 34, followed Christ’s death in the year 31, though “line upon line,” they died at the same waymark. In relation to the first fruit offerings, Christ was the lamb that was slain and Stephen was the barley. According to Paul “Christ” is “the first fruits of them that slept,” and then “afterward they that are Christ’s at his coming.” The one hundred and forty-four thousand are first fruits, and they are those “which follow the Lamb whithersoever he goeth.”

Ang handog na sebada sa Kapistahan ng Unang Bunga ay kumakatawan sa susunod na ani, at si Esteban, noong taong 34, ay sumunod sa kamatayan ni Cristo noong taong 31; bagaman, “line upon line,” sila’y namatay sa gayunding palatandaan sa daan. Kaugnay ng mga handog ng unang bunga, si Cristo ang korderong pinatay at si Esteban ang sebada. Ayon kay Pablo, “si Cristo” ang “unang bunga ng mga nangatutulog,” at “pagkatapos ay ang mga kay Cristo sa kaniyang pagparito.” Ang isang daan at apatnapu’t apat na libo ay mga unang bunga, at sila ang “sumusunod sa Kordero saan man siya pumaroon.”

In the “hour” of the “great earthquake” of Revelation chapter eleven, the two witnesses that have prophesied for three and a half years, only to be slain and lie in the streets for three and a half days, are resurrected. They are those represented by Stephen who prophetically was resurrected with Jesus, but also after Jesus. They are therefore resurrected “three and a half days,” after they are murdered by the beast that ascended from the bottomless pit. The same “hour,” that they are resurrected they ascend to heaven as an ensign. The process of their resurrection and ascension is carefully outlined in God’s prophetic Word, and it includes that they were typified by the literal death of Stephen, thus representing a spiritual death that is accomplished upon the two witnesses as they are transformed from the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the third angel.

Sa “oras” ng “dakilang lindol” sa kabanata labing-isa ng Aklat ng Pahayag, ang dalawang saksi na nagpahayag ng propesiya sa loob ng tatlo’t kalahating taon, na pagkatapos ay pinatay at nanatiling nakahandusay sa mga lansangan sa loob ng tatlo’t kalahating araw, ay binuhay na mag-uli. Sila yaong mga kinakatawan ni Esteban, si Esteban na sa makapropetang paraan ay binuhay na mag-uli kasama ni Jesus, ngunit gayundin pagkatapos ni Jesus. Kaya, sila ay binuhay na mag-uli pagkaraan ng “tatlo’t kalahating araw,” matapos silang patayin ng halimaw na umahon mula sa kalaliman. Sa gayon ding “oras” na sila ay binuhay na mag-uli, umakyat sila sa langit bilang isang watawat. Ang proseso ng kanilang pagkabuhay na mag-uli at pag-akyat ay maingat na inilatag sa propetikong Salita ng Diyos, at kabilang dito na sila’y inihuwaran sa pamamagitan ng literal na kamatayan ni Esteban, na sa gayon ay kumakatawan sa isang espirituwal na kamatayan na isinasakatuparan sa dalawang saksi habang sila ay binabago mula sa kilusang Laodiceano ng ikatlong anghel tungo sa kilusang Filadelfiano ng ikatlong anghel.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

“One thing is certain: those Seventh-day Adventists who take their stand under Satan’s banner will first give up their faith in the warnings and reproofs contained in the Testimonies of God’s spirit.

Isang bagay ang tiyak: yaong mga Adventista ng Ikapitong Araw na tumitindig sa ilalim ng watawat ni Satanas ay unang isusuko ang kanilang pananalig sa mga babala at pagsansalang nakapaloob sa mga Patotoo ng Espiritu ng Diyos.

“The call to greater consecration and holier service is being made, and will continue to be made. Some who are now voicing Satan’s suggestions will come to their senses. There are those in important positions of trust who do not understand the truth for this time. To them the message must be given. If they receive it, Christ will accept them, and will make them workers together with him. But if they refuse to hear the message, they will take their stand under the black banner of the Prince of Darkness.

Ang panawagan tungo sa higit na pagkatalaga at mas banal na paglilingkod ay ipinapahayag, at magpapatuloy na ipapahayag. Ilan sa mga kasalukuyang isinasatinig ang mga mungkahi ni Satanas ay babalik sa katinuan. Mayroon ding mga nasa mahahalagang pinagkakatiwalaang katungkulan na hindi nakauunawa sa katotohanan para sa kapanahunang ito. Sa kanila dapat ibigay ang mensahe. Kapag tinanggap nila ito, tatanggapin sila ni Cristo, at gagawin niya silang mga kamanggagawa niya. Ngunit kung tumanggi silang pakinggan ang mensahe, sila’y tatayo sa ilalim ng itim na bandila ng Prinsipe ng Kadiliman.

“I am instructed to say that the precious truth for this time is open more and more clearly to human minds. In a special sense men and women are to eat of Christ’s flesh and drink of his blood. There will be a development of the understanding, for the truth is capable of constant expansion. The divine originator of truth will come into closer and still closer communion with those who follow on to know him. As God’s people receive his word as the bread of heaven, they will know that his goings forth are prepared as the morning. They will receive spiritual strength, as the body receives physical strength when food is eaten.

Ako ay inatasan na ipahayag na ang mahalagang katotohanan para sa panahong ito ay lalo at lalong malinaw na nahahayag sa mga isipan ng mga tao. Sa isang natatanging diwa, ang mga kalalakihan at kababaihan ay nararapat na kumain ng laman ni Cristo at uminom ng kaniyang dugo. Magkakaroon ng pag-unlad sa pag-unawa, sapagkat ang katotohanan ay may likas na kakayahang patuloy na lumawak. Ang banal na pinagmulan ng katotohanan ay papasok sa mas malapit, at lalo pang malapit, na pakikipag-isa sa mga magpapatuloy sa pagsunod upang makilala siya. Habang tinatanggap ng bayan ng Diyos ang kaniyang salita bilang tinapay ng langit, malalaman nila na ang kaniyang paglabas ay nakahanda gaya ng umaga. Tatanggap sila ng lakas na espirituwal, gaya ng pagtanggap ng katawan ng lakas na pisikal sa pagkain.

“We do not half understand the Lord’s plan in taking the children of Israel from Egyptian bondage, and leading them through the wilderness into Canaan.

Hindi natin man lamang nauunawaan ang kalahati ng panukala ng Panginoon hinggil sa pag-alis ng mga anak ni Israel mula sa pagkaalipin sa Ehipto, at sa pag-akay sa kanila sa pagtawid sa ilang papasok sa Canaan.

“As we gather up the divine rays shining from the gospel, we shall have a clearer insight into the Jewish economy, and a deeper appreciation of its important truths. Our exploration of truth is yet incomplete. We have gathered up only a few rays of light. Those who are not daily students of the Word will not solve the problems of the Jewish economy. They will not understand the truths taught by the temple service. The work of God is hindered by a worldly understanding of his great plan. The future life will unfold the meaning of the laws that Christ, enshrouded in the pillar of cloud, gave to his people.” Spalding and Magan, 305, 306.

Sa pagtitipon natin ng mga banal na sinag na nagliliwanag mula sa Ebanghelyo, magkakaroon tayo ng higit na malinaw na pagkaunawa sa kaayusang Hudyo, at higit na malalim na pagpapahalaga sa mahahalagang katotohanan nito. Hindi pa ganap ang ating pagsasaliksik sa katotohanan. Kaunti pa lamang sa mga sinag ng liwanag ang ating natipon. Yaong mga hindi araw-araw nagsisiyasat sa Salita ay hindi makalulutas sa mga palaisipan ng kaayusang Hudyo. Hindi nila mauunawaan ang mga katotohanang itinuturo ng paglilingkod sa templo. Nahahadlangan ang gawain ng Diyos dahil sa makamundong pagkaunawa sa Kanyang dakilang plano. Sa buhay na darating ay ilalahad ang kahulugan ng mga kautusang ibinigay ni Cristo, samantalang Siya’y nakukubli sa haliging ulap, sa Kanyang bayan. Spalding and Magan, 305, 306.