Ang ikalawang kabanata ng Daniel ay kumakatawan sa ikalawang anghel ng Apocalipsis labing-apat. Bilang gayon, kumakatawan ito sa ikalawa sa tatlong pagsubok, na inilalarawan bilang isang pagsubok sa pagkain, na sinusundan ng isang pagsubok sa paningin, at sa huli, isang pagsubok na litmus. Ang lahat ng tatlong pagsubok na iyon, na mga makahulang pananda rin sa landas, ay matatagpuan sa mensahe ng unang anghel ng Apocalipsis labing-apat. Tulad ng unang anghel ng Apocalipsis labing-apat, taglay rin ng unang kabanata ng Daniel ang bawat isa sa tatlong pagsubok na iyon.
Ang ikalawang pagsubok, o ang mensahe ng ikalawang anghel, ay nagsisimula sa katapusan ng unang pagsubok. Ang ikalawang kabanata ay sumusunod sa unang kabanata. Ang pagwawakas ng ikalawang pagsubok ang siyang agad na nagpapasimula sa ikatlong pagsubok, sunod na sunod, walang pagitan. Ang yugto ng panahon na kinakatawan ng ikalawang pagsubok ay isinagisag ng pitumpung taon ng pagkabihag ni Daniel, na nagsimula sa paglulupig kay Jehoiakim at nagtapos sa dekreto ni Cyrus. At paglapit ng katapusan ng mga pitumpung taong iyon, naunawaan ni Daniel, sa pamamagitan ng makahulang Salita ng Diyos, na nalalapit na ang wakas.
Sa unang taon ni Dario na anak ni Ahasuero, mula sa lahi ng mga Medo, na ginawang hari sa kaharian ng mga Caldeo; sa unang taon ng kaniyang paghahari, ako, si Daniel, ay nakaunawa sa pamamagitan ng mga aklat ng bilang ng mga taon, na tungkol dito ay dumating ang salita ng Panginoon kay Jeremias na propeta, na kaniyang tutuparin ang pitumpung taon sa mga kagibaan ng Jerusalem. Daniel 9:1, 2.
Si Daniel ay kumakatawan sa bayan ng Diyos sa mga huling araw na kumikilala sa simbolikong kahulugan ng pitumpung-taong pagkakatapon, at ang pagkilalang iyon ay nagaganap kaunti lamang bago magwakas ang pitumpung simbolikong taon. Wastong naunawaan ng bayan ng Diyos ang pitumpung-taong pagkakatapon, ngunit ang kinakatawan ni Daniel ay ang pagkaunawa na ang mga pitumpung taong iyon ay kumakatawan sa makahulang panahon mula noong Setyembre 11, 2001, hanggang sa batas ng Linggo. Para kay Daniel, ang mga taong iyon ay nagwakas sa kautusan ni Ciro, na sa mga huling araw ay kumakatawan sa batas ng Linggo sa Estados Unidos.
Sa panahong malapit na ang batas ng Linggo, namumulat ang bayan ng Diyos sa pagkaunawa sa hula na kinakatawan ng simbolikong pitumpung taon. Nagsimula ang mga simbolikong taong iyon kay Jehoiakim, na kumakatawan sa Setyembre 11, 2001, nang, kasabay ng pagdating ng Islam ng ikatlong Kaabahan, bumaba ang makapangyarihang anghel ng Apocalipsis labingwalo at ipinahayag ang pagbagsak ng Babilonia. Ang pagbagsak ng Babilonia ay kumakatawan sa mensahe ng ikalawang anghel, at noong Setyembre 11, 2001, nagsimula ang ikalawang panahon ng pagsubok para sa mga kumain ng nakatagong aklat na nasa kamay ng anghel. Ang panahong iyon, na kinakatawan ng simbolikong pitumpung taon, ay nagpapatuloy hanggang sa batas ng Linggo.
Habang papalapit ang wakas, gaya ng isinasagisag ni Daniel noong unang taon ng paghahari ni Darius, namumulat ang bayan ng Diyos sa pagsubok na kaugnay ng larawan ng hayop. Naunawaan na nila noon ang ilan sa mga katotohanang may kinalaman sa pagsubok na kaugnay ng larawan ng hayop, ngunit ang bahaging mauunawaan nila bago mismo matapos ang panahong propetiko ng ikalawang anghel ay nanatiling nakatago sa kadiliman. Nang pag-aralan ni Daniel ang makahulang Salita ng Diyos at pagkatapos ay mabatid ang kahalagahan ng pitumpung taon, naakay siyang manalangin, gaya ng pagkakaakay sa kaniya na manalangin nang mabatid niya ang banta ni Nebuchadnezzar sa kaniyang buhay kaugnay ng panaginip nito tungkol sa larawan. Sa Daniel kabanata siyam, gaya rin sa Daniel kabanata dalawa, habang nananalangin si Daniel, tumanggap siya ng makahulang liwanag.
Oo, samantalang ako’y nagsasalita sa panalangin, ang lalaking si Gabriel, na aking nakita sa pangitain sa pasimula, na lumilipad nang madali, ay humipo sa akin sa panahon ng handog sa kinahapunan. At ipinaunawa niya sa akin, at nakipagsalita sa akin, at sinabi, O Daniel, ngayo’y ako’y lumabas upang bigyan ka ng katalinuhan at pagkaunawa. Daniel 9:21, 22.
Ang "kasanayan at pagkaunawa" na ibinigay kay Daniel habang siya’y nananalangin ay kaayon ng kaniyang panalangin sa ikalawang kabanata.
Pagkatapos, umuwi si Daniel sa kaniyang bahay, at ipinabatid ang bagay na iyon kina Hananiah, Mishael, at Azariah, na kaniyang mga kasama: upang sila’y humiling ng habag sa Diyos ng langit hinggil sa lihim na ito; upang si Daniel at ang kaniyang mga kasama ay huwag mapahamak kasama ng iba pang mga pantas ng Babilonia. At ang lihim ay nahayag kay Daniel sa isang pangitain sa gabi. Pagkatapos ay pinuri ni Daniel ang Diyos ng langit. Daniel 2:17-19.
Linya sa linya, ang dalawang panalangin ni Daniel ay iisang panalangin. Pareho silang ibinigay sa kasaysayang sa simbolikong paraan ay kumakatawan sa nakikitang pagsubok ng ikalawang anghel, na nagaganap sa pagitan ng 11 Setyembre 2001 at ng nalalapit na Batas ng Linggo. Sa harap ng nakaambang bantang kamatayan mula kay Nebukadnezar at ng propetikong kaalaman hinggil sa pitumpung taon ni Jeremias at sa panunumpang pitong ulit ni Moises, nanalangin si Daniel ng panalanging Levitico dalawampu’t anim, habang hinihiling na ipahayag sa kanya ng Diyos ang pangwakas na propetikong lihim ng propesiya sa Biblia. Ang lihim na itinukoy ni Juan bilang ang Pahayag ni Jesu-Cristo.
Sa ikasiyam na kabanata, nasa yugto ng paglipat sa pagitan ng dalawang kaharian si Daniel. Bumagsak na ang Babilonia sa mga Medo at mga Persiano, sapagkat ito ang unang taon ni Dario; kaya’t ang bayan ng Diyos sa mga huling araw ay nalalagay sa punto ng paglipat na tinandaan sa pamamagitan ng kilusan ng unang anghel at gayon din ng kilusan ng ikatlong anghel.
Ang kilusang Filadelfiano ng mga Millerita ay lumipat tungo sa Laodicea noong 1856, at ang kilusang Laodiceano ng Future for America ay lumilipat tungo sa kilusang Filadelfiano sa pagtatapos ng tatlo at kalahating araw ng pananatiling patay sa lansangan na tinutukoy sa kabanata labing-isa ng Apocalipsis. Ang pagsubok na hindi nalampasan ng kilusang Filadelfiano ng mga Millerita mula 1856 hanggang 1863 ay may kaugnayan sa doktrina ng “pitong panahon.”
Ang pagsubok sa kilusang Laodiceano ng Future for America ay nakaugnay sa pangangailangang kilalanin ang kanilang kalagayang pagkakakalat, at pagkatapos ay pumasok sa panalangin at karanasan ng Levitico 26. Si Daniel ay nasa panahong-lipatan sa pagitan ng mga imperyong Babilonia at Medo-Persya, at bago pa ang katapusan ng panahong pitumpung taon na minarkahan ng dekreto ni Ciro. Ang pitumpung taon ang konteksto ng panalangin ni Daniel, at ang pitumpung taon ay kumakatawan sa “pitong ulit” ni Moises. Ang dalawang panalangin ni Daniel ay umaayon sa panahong-lipatan na minarkahan ng “pitong ulit” sa kilusan ng unang anghel, at gayundin sa kilusan ng ikatlong anghel.
Ang “lihim” na inihayag kay Daniel ay ang kapahayagan tungkol sa larawan ni Nebuchadnezzar. Ang “lihim” ng larawan ni Nebuchadnezzar sa mga huling araw ay ang pagiging sagisag nito ng walong kaharian, hindi ng apat. Sa mga naunang artikulo sa kategoryang “Ang Ikawalo ay Kabilang sa Pito,” nailahad na ang katotohanang ito. Nakapaloob sa lihim na iyon ang kapahayagan tungkol sa sandali ng paglipat kung kailan dumarating ang ikawalo, na kabilang sa pito. Ang “lihim” ng larawan ni Nebuchadnezzar ay ang pagpapatunay sa muling pagkabuhay ng sungay ng tunay na Protestantismo at ng sungay ng Republikanismo. Ipinakikita ng dalawang muling pagkabuhay na iyon na ang bawat sungay ay ang ikawalo, ngunit kabilang sa pito; at ang paglipat ng kapuwa sungay mula sa ikaanim tungo sa ikawalo ay nagaganap sa propetikong konteksto ng isang pagsubok na kaugnay ng “pitong ulit” ni Moses. Nagaganap ang paglipat gaya ng isinasagisag ni Daniel, kaagad bago ang dekreto ni Cyrus, na kumakatawan sa dekretong ukol sa batas ng Linggo sa Estados Unidos. Pagkatapos, sa panahon ng batas ng Linggo, sa pamamagitan ng mabibilis na pagkilos ay naghihilom ang nakamamatay na sugat ng kapapahan habang ang kapapahan ay nagiging ikawalong ulo na kabilang sa pito, kasabay ng pagdaan din nito sa isang propetikong paglipat, gaya ng isinasagisag ng larawan ni Nebuchadnezzar sa ikalawang kabanata ng Daniel.
Kaya’t pumasok si Daniel upang humarap kay Arioch, na inatasan ng hari na lipulin ang mga pantas ng Babilonia; at ganito ang sinabi niya sa kaniya: Huwag mong lipulin ang mga pantas ng Babilonia; iharap mo ako sa hari, at ipaaalam ko sa hari ang kahulugan. At si Arioch ay nagmadaling iharap si Daniel sa hari, at ganito ang sinabi niya sa kaniya: Nasumpungan ko ang isang lalaki mula sa mga bihag ng Juda na magpapabatid sa hari ng kahulugan. Sumagot ang hari at sinabi kay Daniel, na ang pangalan ay Belteshazzar, Kaya mo bang ipabatid sa akin ang panaginip na aking napanaginipan, at ang kahulugan nito? Daniel 2:24-26.
Matapos maihayag kay Daniel ang lihim, kapuwa binabanggit ang kaniyang dalawang pangalan, na nagpapakitang kinakatawan niya ang bayang kabilang sa tipan, na sa mga huling araw ay katatapos lamang lumipat sa kilusang Filadelfia ng isandaan at apatnapu’t apat na libo. Ipinamamalas niya ang pagkatao ng isang lingkod ng Diyos sa pamamagitan ng paghiling na walang sinumang paslangin dahil sa kawalan nila ng kakayahang maunawaan ang “lihim.” Itinatambis ang kaniyang pagkatao sa pagkatao ni Arioch, isang lingkod ni Nebuchadnezzar na naghahangad ng pagkilala mula sa hari dahil sa pagkakahanap niya kay Daniel. Pagkatapos ay tinutukoy ni Daniel ang pagkakaiba ng tunay na makahulang pagpapamalas at ng pagpapamalas ng mga pantas ng Babilonia nang sagutin niya ng isang tanong ang tanong ni Nebuchadnezzar, at pagkatapos, di-tulad ni Arioch, ay hindi niya sinasamantala ang kaniyang pagkaunawa sa “lihim” upang iangat ang kaniyang sarili, kundi sa halip ay dinadakila niya ang Diyos ng langit.
Sumagot si Daniel sa harapan ng hari at nagsabi, Ang lihim na hinihingi ng hari ay hindi maipahayag sa hari ng mga pantas, ng mga astrologo, ng mga salamangkero, ni ng mga manghuhula; ngunit may isang Diyos sa langit na naghahayag ng mga lihim, at ipinakikilala kay Haring Nabucodonosor ang mangyayari sa mga huling araw. Ang iyong panaginip, at ang mga pangitain ng iyong ulo sa iyong higaan, ay ang mga ito. Daniel 2:27, 28.
Sinisimulan ni Daniel ang kaniyang paglalahad ng “lihim” sa pagtukoy rito bilang isang “lihim” na nagpapaliwanag kung ano ang mangyayari sa mga huling araw. Tinutukoy ng lihim ng natatagong kasaysayan ng pitong kulog kung ano ang mangyayari sa mga huling araw. Ang larawan ni Nebuchadnezzar ay isang bahagi ng lihim ng mga huling araw na inaalisan ng tatak kaagad bago magtapos ang panahon ng biyaya. Inihahayag ito kaagad bago magtapos ang panahon ng biyaya, sa panahon ng paglipat kung kailan ang dalawang sungay ng hayop na mula sa lupa ay nagiging ikawalong kabilang sa pito, gaya ng kinakatawan ni Daniel sa unang taon ni Darius.
Tungkol naman sa iyo, O hari, habang ikaw ay nasa iyong higaan ay sumagi sa iyong isipan kung ano ang mangyayari pagkatapos nito; at ang naghahayag ng mga lihim ay ipinapaalam sa iyo kung ano ang mangyayari. Ngunit tungkol sa akin, ang lihim na ito ay hindi ipinahayag sa akin dahil sa anumang karunungang taglay ko na higit sa sinumang may buhay, kundi alang-alang sa kanila, upang ipaalam sa hari ang kahulugan, at upang iyong maalaman ang mga pag-iisip ng iyong puso. Daniel 2:29, 30.
Pinagtitibay ni Daniel ang katotohanan sa pamamagitan ng ikalawang saksi na nagpapatunay na ang panaginip ni Nebuchadnezzar ay tungkol sa mga huling araw, nang sabihin niya, “ang naghahayag ng mga lihim ay nagpapabatid sa iyo kung ano ang mangyayari,” “sa hinaharap.” Pagkatapos ay nililinaw ni Daniel na ang lihim ay hindi ibinigay alang-alang sa kaniya, o dahil mayroon siyang higit na karunungan kaysa sa sinumang ibang tao, kundi ibinigay ang “lihim” kay Nebuchadnezzar “alang-alang sa mga magpapabatid ng kahulugan.” Ang “lihim” ay ibinigay para sa mga maglalahad ng “kahulugan” ng panaginip sa espirituwal na hari ng Babylon sa mga huling araw. Ang lihim ay partikular na ibinigay para sa isang daan at apatnapu’t apat na libo, sapagkat ang “lihim” ay para sa mga taong sa mga huling araw ay naghahayag ng pangwakas na pagbagsak ng Babylon. Pagkatapos ay inihahayag ni Daniel ang panaginip tungkol sa larawan na nakatago noon sa kadiliman at nagbunga ng pagsubok na ang nakataya ay buhay o kamatayan.
Ikaw, O hari, ay nakakita, at narito, isang dakilang larawan. Ang dakilang larawang ito, na ang kakinangan ay natatangi, ay nakatayo sa harap mo; at ang anyo nito ay kakilakilabot. Ang ulo ng larawang ito ay dalisay na ginto, ang dibdib at ang mga bisig nito ay pilak, ang tiyan at ang mga hita nito ay tanso, ang mga binti nito ay bakal, ang mga paa nito ay bahagi’y bakal at bahagi’y putik. Nakita mo hanggang sa may isang batong nahugot na hindi sa pamamagitan ng mga kamay, na tumama sa larawan sa mga paa nitong bakal at putik, at pinagkapirapiraso ang mga iyon. Kung magkagayo’y ang bakal, ang putik, ang tanso, ang pilak, at ang ginto ay magkakasamang nadurog, at naging gaya ng ipa sa mga giikan sa tag-araw; at tinangay sila ng hangin, anupa’t walang dakong nasumpungan para sa kanila: at ang batong tumama sa larawan ay naging isang malaking bundok, at pinuno ang buong lupa. Ito ang panaginip; at ipahahayag namin sa harap ng hari ang kahulugan nito. Daniel 2:31-36.
Ang panaginip ni Nebukadnezar ay tumukoy sa mga kaharian sa propesiya ng Bibliya mula sa kaniyang kapanahunan hanggang sa mga huling araw, kung kailan ang isang daan at apatnapu’t apat na libo—na kinakatawan ni Daniel sa kaniyang paglalahad kay Nebukadnezar at ng batong tinabas na hindi gawa ng mga kamay—ay wawasak sa mga makalupang kahariang kinakatawan sa larawan; at ang batong iyon ay magiging isang bundok na pumupuno sa buong lupa. Ang panaginip ay hinggil sa mga huling araw, sa punto ng transisyong propetiko kung kailan ipinahahayag sa isang daan at apatnapu’t apat na libo ang huling lihim na propetiko.
Bilang bandila ng tunay na sungay na Protestante, inihahatid nila pagkatapos ang mensahe ng ikatlong anghel sa isang naghihingalong daigdig. Ang mensaheng iyon ay lalakas hanggang maging isang malakas na sigaw kapag umiral na ang batas ng Linggo sa Estados Unidos, sa panahong ipatutupad ang tanda ng hayop. Bago ilabas ang kautusang iyon, ang mga kinakatawan ni Daniel sa mga huling araw ay mapapaharap sa pagsubok hinggil sa larawan ng hayop. Ang pagsubok na iyon ay isang biswal na pagsubok at nangangailangang makita ng mga kinakatawan ni Daniel ang mga pagkilos na nagbubunga ng kautusan ukol sa batas ng Linggo. Sinusubok sila upang malaman kung pinili nila ang pamamaraan ng Diyos na nagbibigay sa kanila ng kakayahang makita ang pagsubok hinggil sa larawan, na nakakubli sa kadiliman. Kaakibat ng kanilang pagsubok ang personal na pagpapakumbaba at pagtatapat. Kaakibat nito ang pagkilalang pinagkalooban si Daniel ng pagkaunawa sa mga panaginip at mga pangitain, sapagkat kung tatanggi silang dinggin ang tinig ni Daniel na sumisigaw sa ilang, katulad sila ng mga tumanggi sa mensahe ni Juan Bautista noong panahon ni Cristo.
Ipinabatid sa atin ni Sister White na ang mga aklat ni Daniel at ng Apocalipsis ay nagkukumpleto sa isa’t isa, at ang salitang "complement" na kanyang ginamit ay nangangahulugang dalhin sa kasakdalan. Noong katapusan ng Hulyo 2023, sinimulan ng Leon mula sa lipi ni Juda na alisan ng tatak ang Apocalipsis ni Jesu-Cristo, gaya ng Kanyang ipinangakong gagawin bago magsara ang probasyon. Sa paggawa nito, itinukoy Niya ang mga katotohanang biblikal na dati nang wastong nauunawaan, subalit ngayo’y dapat maunawaan sa konteksto ng mga huling araw.
Isa sa mga katotohanang iyon ay ang dalawang saksi ng Apocalipsis labing-isa. Isa pa ay ang kasaysayang siyang ganap na katuparan ng “pitong kulog” ng Apocalipsis sampu. Inihayag niya ang mga katotohanan mula sa mga banal na linya ng reporma na tumutukoy sa pagkakadismaya noong Hulyo 18, 2020. Ginamit niya ang apat na panandang-daan na nasa bawat isa sa mga banal na linya ng reporma, na naglalarawan sa kasaysayan ng pagkakaloob ng kapangyarihan sa unang mensahe hanggang sa paghuhukom, sa isang paraang bago rito ay hindi kailanman nakilala. Ang ikalawang kabanata ng Daniel ay nagdadala ng marami sa mga kaisipang ito sa kasakdalan, bagaman ang mga malalalim na katotohanang ito ay nakakubli sa kadiliman sa mga tumatangging kainin ang metodolohiyang tinutukoy bilang Alfa at Omega.
Sa pagwawakas ng pag-aaral na ito hinggil sa ikalawang kabanata ng Daniel, ay ating ibuod at iugnay ang ilan sa mga katotohanan at mga panandang-daan na ginawang ganap sa pamamagitan ng ikalawang kabanata ng Daniel. Sa paggawa nito, kinikilala natin na ang lihim na inihayag kay Daniel sa pangitain sa gabi ay kumakatawan sa mismong mga katotohanang ito.
Ilalahad namin ang buod at konklusyon sa susunod na artikulo.
"Ang Panginoon ay may mga itinalagang kasangkapan upang harapin ang mga tao sa kanilang mga kamalian at mga pagtalikod. Ang Kaniyang mga mensahero ay isinusugo upang maghatid ng tahas na patotoo, upang pukawin sila mula sa kanilang natutulog na kalagayan at upang buksan sa kanilang pagkaunawa ang mga mahalagang salita ng buhay, ang Banal na Kasulatan. Ang mga lalaking ito ay hindi lamang dapat maging mga tagapangaral, kundi mga ministro, mga tagapagdala ng liwanag, mga tapat na bantay, na makakatanaw ng nagbabantang panganib at babalaan ang bayan. Dapat silang maging kawangis ni Cristo sa kanilang maalab na kasigasigan, sa kanilang maingat at mahinahong pakikitungo, sa kanilang sariling pagsisikap—sa madaling sabi, sa buong kanilang ministeryo. Dapat silang magkaroon ng buhay na ugnayan sa Diyos, at maging lubos na pamilyar at bihasa sa mga propesiya at sa mga praktikal na aral ng Lumang Tipan at Bagong Tipan, upang makapagdala sila mula sa kaban ng kayamanan ng salita ng Diyos ng mga bagay na bago at luma." Testimonies, tomo 5, 251.