Ang Aklat ni Daniel - Bilang Isandaan at Animnapu't Siyam

Pinag-uugnay ng ikasampung talata ng ikalabing-isang kabanata ng Daniel ang panloob at panlabas na mensahe sa pamamagitan ng salitang “kuta.” Ang kaugnayang itinatatag nito sa animnapu’t limang taong hula ni Isaias ay nagpapakilala sa “kuta” ng panlabas na hula bilang Rusya, at sa panloob na “kuta” ng templo na itinataas ni Cristo sa loob ng gayunding kasaysayan. Ang panlabas na kuta, na nasa talata tatlumpu’t isa at kinikilala bilang “santuwaryo ng kalakasan,” ay kumakatawan sa isang makalupang hari o kaharian. Ang panloob na kuta, o ang panloob na santuwaryo ng kalakasan, ay ang templo na itinataas ng Sugo ng Tipan sa loob ng apatnapu’t anim na taon.

Sa Kabanal-banalang Dako ng templong yaon (ang moog), nakaluklok ang Diyos sa makalangit na mga dako.

Sa aklat ni Daniel, may dalawang salitang Hebreo na kapuwa isinalin bilang “santuwaryo.” Ang isa ay “miqdash,” at ang isa naman ay “qodesh.” Ang “miqdash” ay maaaring kumatawan sa isang paganong santuwaryo, o sa santuwaryo ng Diyos, o maging sa isang tanggulan. Ang “qodesh” ay ginagamit lamang sa Biblia upang kumatawan sa santuwaryo ng Diyos. Ang “santuwaryo” (miqdash) ng kalakasan (kuta), sa talatang tatlumpu’t isa ng Daniel kabanata labing-isa, ay isinalin bilang “santuwaryo ng kalakasan,” at ang salitang Hebreo na isinalin doon bilang santuwaryo ay “miqdash,” na kumakatawan sa Lungsod ng Roma, na siyang sagisag ng kalakasang Romano sa kasaysayan kapuwa ng paganong Roma at ng kapapahang Roma. Ginamit ni Daniel ang dalawang salitang Hebreong ito sa isang lubhang maingat na paraan. Sa mga talatang siyang pangunahing haligi ng Adventismo, masusumpungan natin ang salitang “santuwaryo.”

Ang salitang Hebreo na isinalin bilang "ang santuwaryo," sa kapuwa talata ay "qodesh," at ito'y ginagamit lamang upang tumukoy sa santuwaryo ng Diyos. Sa talatang labing-isa, na tumutukoy sa paganong Roma, at partikular sa templong Pantheon sa Lungsod ng Roma, matatagpuan natin ang salitang "santuwaryo," ngunit sa nasabing talata ang salitang Hebreo ay "miqdash."

Ang "santuwaryo ng kalakasan" sa Daniel labing-isa, talatang tatlumpu’t isa, ay ang salitang Hebreo na "miqdash," at ito’y lumilitaw na may ugnayan sa salitang Hebreo na isinalin bilang "moog" sa mga talatang pito at sampu ng kabanata labing-isa. Sa talatang pito, ang hari ng timog ay tuwirang pumasok sa lungsod ng Roma at binihag ang hari ng hilaga, sapagkat pumasok siya sa kaniyang moog; ngunit sa talatang sampu, ang hari ng hilaga ay umahon lamang "hanggang sa" "moog," sapagkat huminto siya sa hangganan sa pagitan ng kaniyang kaharian at ng Ehipto. Ang hangganan ng Raphia ang siyang tatalakayin ng kasunod na talata. Ang "santuwaryo ng kalakasan" sa talatang tatlumpu’t isa ay ang "miqdash," ng "moog."

Ang labanan sa hangganan sa Raphia ay nagsisilbing tipo ng labanan sa hangganan sa Ukraina. Ang kasaysayang propetiko na iyon ay nakikilala sa pamamagitan ng pag-unawa na ang "ulo" ay ang kaharian o ang hari; ito ang kuta ng kaniyang lakas; ngunit ang propesiya ay tumutukoy sa isang panloob at isang panlabas na katotohanan. Ang "santuwaryo ng lakas" para sa panlabas na linya ay kinakatawan ng santuwaryong "miqdash", at ang santuwaryo ng lakas para sa panloob na linya ay kinakatawan ng santuwaryong "qodesh".

Ang 1844 hanggang 1863 ay kumakatawan sa isang linya ng kasaysayang propetiko na naglalarawan ng pagsaselyo ng isandaan at apatnapu’t apat na libo. Ang dalawang libo’t limang daan at dalawampung taon ng pagpapangalat laban sa hilagang kaharian ay nagtapos noong 1798, at ang gayunding dalawang libo’t limang daan at dalawampung taóng linya laban sa katimugang kaharian ay nagtapos noong 1844. Ang dalawang linyang iyon ay kumakatawan sa mababang kalikasan ng sangkatauhan at sa mas mataas na kalikasan nito. Ang mababang kalikasan, na kinakatawan ng hilagang kaharian, ay ang katawan, at ang mas mataas na kalikasan ay ang ulo. Ang ulo ang kabisera ng kaharian, at ito ang hari. Para sa ilustrasyong ito, pinili ni Kristo ang Juda, ang katimugang kaharian, upang ilagak ang Kaniyang pangalan, at ang kabiserang lungsod ay Jerusalem. Sa Jerusalem matatagpuan ang tunay na santuwaryo ng kalakasan, at sa santuwaryong iyon ay may silid-trono para sa hari, na siyang ulo.

Ang “pitong panahon” ng Levitico 26 ang pangwakas na tatak na katotohanan noong 1856, na nilayong magbigay-kapangyarihan sa isang watawat upang tapusin ang gawain. Mula 1844 hanggang 1863, nilayon ni Cristo na pagsamahin ang Kaniyang pagka-Diyos at ang sangkatauhan magpakailanman, ngunit naghimagsik ang sangkatauhan.

Hindi Niya nagawang baguhin noon ang mababang kalikasan ng tao, sapagkat iyon ay magaganap sa Kaniyang ikalawang pagparito. Pagkatapos ay babaguhin Niya ang nakatataas na kalikasan ng tao ayon sa Kaniyang wangis, sa pamamagitan ng pagsasama ng ulo ng sangkatauhan sa ulo ng Pagka-Diyos. Ang ulo ang siyang kabisera ng kaharian. Ang ulo ang hari, at kapag isinagawa ni Cristo ang pagbabagong-anyo ng Pagka-Diyos na nakikiisa sa pagkatao, pinagbubuklod Niya ang ulo ng kapuwa sangkatauhan at Pagka-Diyos sa santuwaryo sa Jerusalem sa Kabanal-banalan, kung saan si Cristo ay nakaupo kasama ng Kaniyang Ama.

Ipinangangako ni Cristo na yaong mga (taga-Laodicea), na magtagumpay gaya ng pagtagumpay Niya (at maging mga taga-Filadelfia), ay uupo na kasama Niya sa mga dakong makalangit.

Ang pagdurugtong ng dalawang patpat ni Ezekiel (pagkatao sa Kabanalan) ay isinasakatuparan sa santuwaryo ng kalakasan ng Diyos (qodesh), sa mismong panahong ang moog ng kalakasan (miqdash) ay kinikilala bilang susi ng propesiya na nag-uugnay sa kapuwa panloob at panlabas na mga linya ng hula na ipinaunawa ni Gabriel kay Daniel tungkol sa mangyayari sa bayan ng Diyos sa panahon ng pagtatatak ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ninanais ni Cristo na maisakatuparan ang gawaing ito sa kasaysayang Millerita, ngunit ang gawaing iyon ay nahadlangan ng paghihimagsik noong 1863; gayunman, ang kasaysayan mula 1844 hanggang 1863 ay nananatili pa ring isang linya na naglalarawan ng sinubok na gawaing iyon.

Ang ikasampung talata ng ikalabing-isang kabanata ng aklat ni Daniel ay naglalaman ng susi sa pag-unawa sa mensaheng panloob at panlabas ng mga talatang labing-isa hanggang labinlima, na dumating sa ating kasaysayang propetiko noong 2014. Tinutukoy ng talatang sampu ang 1989, na siyang panahon ng wakas sa kilusang reporma ng isang daan at apat na pu't apat na libo, ngunit taglay din nito ang susi na nagpapahintulot na kilalanin ang 2014 bilang isang panandang-daan sa kasaysayan ng pagseselyo.

Noong Oktubre 22, 1844, ang Sugo ng Tipan ay biglang dumating sa templong Kaniyang itinindig. Ang palatandaang iyon ay sumasagisag sa Setyembre 11, 2001, nang muling dumating ang ikatlong anghel, at muling nagsimulang tumunog ang ikapitong trumpeta. Kung magkagayon, ang kasaysayan ng 1840 hanggang 1844 ay dapat ding maulit, sapagkat ang anghel na bumaba noong Agosto 11, 1840 ay walang iba kundi si Jesu-Cristo, at ang Kaniyang gawain ay tanglawan ang lupa ng Kaniyang kaluwalhatian.

Ang 1840 hanggang 1844 ay kumakatawan din sa panahon mula Setyembre 11, 2001 hanggang sa nalalapit na batas sa Linggo, gaya rin ng 1844 hanggang 1863 na kumakatawan sa panahon mula Setyembre 11, 2001 hanggang sa nalalapit na batas sa Linggo. Iniuugnay ni Sister White ang kasaysayan ng 1844 sa kasaysayan ng krus, at ang krus ay kumakatawan sa paghahati ng dalawang kasaysayan na tig-tatlo at kalahating taon, na kapwa magkatugma sa isa’t isa. Itinatatag ng krus na ang naunang kasaysayan na nagsimula noong 1840 at nagtapos noong 1844, at ang kasunod na kasaysayan hanggang 1863 ay dalawang magkatulad na kasaysayan, na kapwa kumakatawan sa panahon ng pagtatatak.

Ang unang linya mula 1840 hanggang 1844 ay kumakatawan sa pagtatagumpay ng mga Adventista ng Filadelfia, at ang isa pang linya mula 1844 hanggang 1863 ay kumakatawan sa kabiguan ng mga Adventista ng Laodicea. Ang dalawang uring ito ay kinakatawan sa Daniel kabanata sampu, sapagkat si Daniel, na kumakatawan sa mga matatalinong dalaga na nagtagumpay sa panahon ng pagtatatak ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, ay nakita ang pangitain, ngunit ang mga kasama niya ay nagsitakas mula sa pangitain.

Sa ikapitong kabanata ng Daniel, pagkaraang makita ni Daniel ang pangitain tungkol sa mga maninilang hayop, dumating si Gabriel upang ipaliwanag ang pangitain.

Sa ikawalong kabanata ng Daniel, matapos makita ni Daniel ang pangitain hinggil sa mga hayop ng santuwaryo, dumating si Gabriel upang ipaliwanag ang pangitain.

Sa ikasiyam na kabanata ng Daniel, matapos maunawaan ni Daniel ang bilang ng mga taon na itinukoy ni Jeremias at ipinahayag sa mga sinulat ni Moises bilang kapwa sumpa at panunumpa ng Diyos, dumating si Gabriel upang ipaliwanag ang pangitain.

Kaya, sa patotoo ng tatlong saksi, pawang mula sa aklat ni Daniel, nang sabihin ni Gabriel kay Daniel, sa ikasampung kabanata, na siya’y naparito upang ipaunawa kay Daniel kung ano ang daratnan ng bayan ng Diyos sa mga huling araw, si Gabriel ay binibigyang-kahulugan ang pambabaeng ‘marah,’ na pasanhing pangitain na nakita ni Daniel at tinakasan ng kabilang uri.

Ang pangitain na nakita ni Daniel na nagbunga ng pagkakabukod ng mga mananampalataya ay ang pangitain ng pagpapakita ni Cristo, ang pangitain ng dalawang libo’t tatlong daang taon; ngunit ito ay ang pambabaeng anyo ng pangitaing iyon. Ang pagkaunawa sa pangitain ng biglaang pagpapakita ni Cristo bilang Sugo ng Tipan ang nagbago kay Daniel (at yaong mga kinakatawan ni Daniel), upang maging ayon sa wangis ni Cristo. Ang “nangyayari sa bayan ng Diyos sa mga huling araw” ay kinakatawan ng kasaysayan ng mga Millerita mula 1840 hanggang 1844, at gayundin ng mga Millerita mula 1844 hanggang 1863. Isang uri ay tumatakas mula sa pangitain sa paghihimagsik, at ang isa pang uri ay sumusunod kay Cristo sa pamamagitan ng pananampalataya papasok sa Kabanal-banalang Dako, upang maupong kasama Niya sa mga kalangitang dako.

Gayunman, kapag binibigyang-kahulugan ni Gabriel ang pangitain kung saan ang bayan ng Diyos sa mga huling araw ay nababago ayon sa larawan ni Cristo, inilalatag niya ang panlabas na kasaysayan ng sanlibutan. Ang pangitain ni Daniel tungkol kay Cristo ay binigyang-kahulugan ni Gabriel bilang panlabas na kasaysayan ng panahon ng pagtatatakan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Kapag naabot, ayon sa pagpapakahulugan ni Gabriel, ang kasaysayan ng Setyembre 11, 2001, ang kasaysayang binibigyang-diin bilang nauuna sa batas ng Linggo sa talatang labing-anim, ay makikilala lamang sa pamamagitan ng susi ng pag-unawa na kinakatawan bilang “kuta” sa talatang sampu. Noong Setyembre 11, 2001, ang epekto ng bawat pangitain ay nagsimulang mahayag na parang mga gulong sa loob ng mga gulong.

Sa lahat ng mga makahulang gulong na umiikot sa loob ng iba pang makahulang gulong sa kasaysayang iyon, may isang gulong na ipinabatid ng inspirasyon sa mga mag-aaral ng propesiya sa mga huling araw na siya mismong gulong na, sa pamamagitan nito, pagpapasyahan ang kanilang walang-hanggang kapalaran. Tuntunin sa tuntunin, ang gulong na iyon ay dapat ding siyang pangitaing nakita ni Daniel na nagbago sa kanya ayon sa wangis ni Cristo, sapagkat iyon ang pangitaing tumutukoy sa sasapitin ng bayan ng Diyos sa mga huling araw.

Ang pagsubok na kinikilala bilang pagsubok ng larawan ng hayop ay may dalawang bahagi. Ito ang pagsubok na humihiling na kilalanin ng mag-aaral ng hula ang pag-unlad ng larawan ng hayop, na siyang pagsasanib ng iglesya at ng estado sa Estados Unidos bago pa ang batas ng Linggo. Ito rin ang pagsubok na lumilikha alinman ng larawan ng hayop o ng larawan ni Cristo sa loob ng mga kinakatawanan ni Daniel o ng mga nagsitakas. Ang paghihiwalay ay nakabatay sa kung ang mga dalagang yaon ay “nakikita ang dakilang pangitaing ito,” gaya ng ginawa ni Daniel, o kung sila ay tumatakas mula sa pangitain. Ang susi sa pagkakita sa dakilang pangitain ay kinakatawanan ng salitang “muog.”

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.