Verse ten, of chapter eleven of Daniel, pulls together the internal and external message with the word “fortress.” The connection that it makes with Isaiah’s sixty-five year prophecy, identifies the “fortress” of the external prophecy as Russia, and the internal “fortress” of the temple which Christ raises during the same history. The external fortress, which is in verse thirty-one is identified as the “sanctuary of strength,” represents an earthly king or kingdom. The internal fortress, or the internal sanctuary of strength, is the temple which the Messenger of the Covenant raises in forty-six years.

Pinag-uugnay ng ikasampung talata ng ikalabing-isang kabanata ng Daniel ang panloob at panlabas na mensahe sa pamamagitan ng salitang “kuta.” Ang kaugnayang itinatatag nito sa animnapu’t limang taong hula ni Isaias ay nagpapakilala sa “kuta” ng panlabas na hula bilang Rusya, at sa panloob na “kuta” ng templo na itinataas ni Cristo sa loob ng gayunding kasaysayan. Ang panlabas na kuta, na nasa talata tatlumpu’t isa at kinikilala bilang “santuwaryo ng kalakasan,” ay kumakatawan sa isang makalupang hari o kaharian. Ang panloob na kuta, o ang panloob na santuwaryo ng kalakasan, ay ang templo na itinataas ng Sugo ng Tipan sa loob ng apatnapu’t anim na taon.

In the Most Holy Place of that temple (the citadel), God is seated in heavenly places.

Sa Kabanal-banalang Dako ng templong yaon (ang moog), nakaluklok ang Diyos sa makalangit na mga dako.

In the book of Daniel two Hebrew words are both translated as “sanctuary.” One is “miqdash,” and the other is “qodesh.” “Miqdash” can represent a pagan sanctuary, or God’s sanctuary, or even a stronghold. “Qodesh,” is only used to represent God’s sanctuary in the Bible. The “sanctuary” (miqdash) of strength (fortress), in verse thirty-one of Daniel chapter eleven, is translated as the “sanctuary of strength”, and the Hebrew word translated as sanctuary there is “miqdash” which represents the City of Rome, which is the symbol of Roman strength in the history of both pagan and papal Rome. Daniel employed the two Hebrew words in a very careful manner. In the verses which are the central pillar of Adventism, we find the word “sanctuary”.

Sa aklat ni Daniel, may dalawang salitang Hebreo na kapuwa isinalin bilang “santuwaryo.” Ang isa ay “miqdash,” at ang isa naman ay “qodesh.” Ang “miqdash” ay maaaring kumatawan sa isang paganong santuwaryo, o sa santuwaryo ng Diyos, o maging sa isang tanggulan. Ang “qodesh” ay ginagamit lamang sa Biblia upang kumatawan sa santuwaryo ng Diyos. Ang “santuwaryo” (miqdash) ng kalakasan (kuta), sa talatang tatlumpu’t isa ng Daniel kabanata labing-isa, ay isinalin bilang “santuwaryo ng kalakasan,” at ang salitang Hebreo na isinalin doon bilang santuwaryo ay “miqdash,” na kumakatawan sa Lungsod ng Roma, na siyang sagisag ng kalakasang Romano sa kasaysayan kapuwa ng paganong Roma at ng kapapahang Roma. Ginamit ni Daniel ang dalawang salitang Hebreong ito sa isang lubhang maingat na paraan. Sa mga talatang siyang pangunahing haligi ng Adventismo, masusumpungan natin ang salitang “santuwaryo.”

Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

Nang magkagayo’y narinig ko ang isang banal na nagsasalita, at ang isa pang banal ay nagsabi sa banal na yaong nagsasalita, Hanggang kailan ang pangitain tungkol sa palaging handog, at sa pagsalangsang ng pagkatiwangwang, na kapuwa ang santuario at ang hukbo ay ibinibigay upang yurakan? At sinabi niya sa akin, Hanggang sa dalawang libo at tatlong daang araw; kung magkagayo’y malilinis ang santuario. Daniel 8:13, 14.

The Hebrew word translated as “the sanctuary,” in both verses is “qodesh,” and is only used to represent God’s sanctuary. In verse eleven, identifying pagan Rome, and specifically the Pantheon temple in the City of Rome, we find the word “sanctuary”, but in that verse it is the Hebrew word “miqdash.”

Ang salitang Hebreo na isinalin bilang "ang santuwaryo," sa kapuwa talata ay "qodesh," at ito'y ginagamit lamang upang tumukoy sa santuwaryo ng Diyos. Sa talatang labing-isa, na tumutukoy sa paganong Roma, at partikular sa templong Pantheon sa Lungsod ng Roma, matatagpuan natin ang salitang "santuwaryo," ngunit sa nasabing talata ang salitang Hebreo ay "miqdash."

Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.

Oo, ipinagdakila niya ang kaniyang sarili maging hanggang sa Prinsipe ng hukbo, at sa pamamagitan niya ay inalis ang palaging handog, at ang dako ng kaniyang santuwaryo ay ibinagsak. Daniel 8:11.

The “sanctuary of strength” in verse thirty-one of Daniel eleven is the Hebrew word “miqdash,” and it appears in connection with the Hebrew word that is translated as “fortress” in verses seven and ten in chapter eleven. In verse seven the king of the south went right into the city of Rome and took the king of the north captive, for he entered into his fortress, but in verse ten, the king of the north only goes up “to” the “fortress,” for he stopped at the borderline of his kingdom and Egypt. It is at the borderline of Raphia that the next verse was to address. The “sanctuary of strength” in verse thirty-one is the “miqdash,” of the “fortress”.

Ang "santuwaryo ng kalakasan" sa Daniel labing-isa, talatang tatlumpu’t isa, ay ang salitang Hebreo na "miqdash," at ito’y lumilitaw na may ugnayan sa salitang Hebreo na isinalin bilang "moog" sa mga talatang pito at sampu ng kabanata labing-isa. Sa talatang pito, ang hari ng timog ay tuwirang pumasok sa lungsod ng Roma at binihag ang hari ng hilaga, sapagkat pumasok siya sa kaniyang moog; ngunit sa talatang sampu, ang hari ng hilaga ay umahon lamang "hanggang sa" "moog," sapagkat huminto siya sa hangganan sa pagitan ng kaniyang kaharian at ng Ehipto. Ang hangganan ng Raphia ang siyang tatalakayin ng kasunod na talata. Ang "santuwaryo ng kalakasan" sa talatang tatlumpu’t isa ay ang "miqdash," ng "moog."

The battle of the borderline in Raphia typifies the battle of the borderline in the Ukraine. That prophetic history is recognized by understanding that the “head” is the kingdom or the king, it is the fortress of his strength, but the prophecy is addressing an internal and an external truth. The “sanctuary of strength” for the external line is represented by the “miqdash” sanctuary, and the sanctuary of strength for the internal line is represented by the “qodesh” sanctuary.

Ang labanan sa hangganan sa Raphia ay nagsisilbing tipo ng labanan sa hangganan sa Ukraina. Ang kasaysayang propetiko na iyon ay nakikilala sa pamamagitan ng pag-unawa na ang "ulo" ay ang kaharian o ang hari; ito ang kuta ng kaniyang lakas; ngunit ang propesiya ay tumutukoy sa isang panloob at isang panlabas na katotohanan. Ang "santuwaryo ng lakas" para sa panlabas na linya ay kinakatawan ng santuwaryong "miqdash", at ang santuwaryo ng lakas para sa panloob na linya ay kinakatawan ng santuwaryong "qodesh".

1844 to 1863 represents a line of prophetic history which illustrates the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The twenty-five hundred and twenty years of scattering against the northern kingdom ended in 1798, and the same twenty-five hundred and twenty year line against the southern kingdom ended in 1844. Those two lines represent the lower nature of mankind and the higher nature of mankind. The lower nature, which is represented by the northern kingdom, is the body, and the higher nature is the head. The head is the capital of the kingdom, and it is the king. For this illustration Christ chose Judah, the southern kingdom, to place His name, and the capital city is Jerusalem. Jerusalem is where the true sanctuary of strength is located, and in that sanctuary there is a throne room for the king, who is the head.

Ang 1844 hanggang 1863 ay kumakatawan sa isang linya ng kasaysayang propetiko na naglalarawan ng pagsaselyo ng isandaan at apatnapu’t apat na libo. Ang dalawang libo’t limang daan at dalawampung taon ng pagpapangalat laban sa hilagang kaharian ay nagtapos noong 1798, at ang gayunding dalawang libo’t limang daan at dalawampung taóng linya laban sa katimugang kaharian ay nagtapos noong 1844. Ang dalawang linyang iyon ay kumakatawan sa mababang kalikasan ng sangkatauhan at sa mas mataas na kalikasan nito. Ang mababang kalikasan, na kinakatawan ng hilagang kaharian, ay ang katawan, at ang mas mataas na kalikasan ay ang ulo. Ang ulo ang kabisera ng kaharian, at ito ang hari. Para sa ilustrasyong ito, pinili ni Kristo ang Juda, ang katimugang kaharian, upang ilagak ang Kaniyang pangalan, at ang kabiserang lungsod ay Jerusalem. Sa Jerusalem matatagpuan ang tunay na santuwaryo ng kalakasan, at sa santuwaryong iyon ay may silid-trono para sa hari, na siyang ulo.

The “seven times” of Leviticus twenty-six was the final sealing truth in 1856, that was intended to empower an ensign to finish the work. From 1844 to 1863, Christ intended to combine His Divinity with humanity for eternity, but humanity rebelled.

Ang “pitong panahon” ng Levitico 26 ang pangwakas na tatak na katotohanan noong 1856, na nilayong magbigay-kapangyarihan sa isang watawat upang tapusin ang gawain. Mula 1844 hanggang 1863, nilayon ni Cristo na pagsamahin ang Kaniyang pagka-Diyos at ang sangkatauhan magpakailanman, ngunit naghimagsik ang sangkatauhan.

He was unable to transform man’s lower nature at that time, for that takes place at His second coming. He will then transform man’s higher nature into His image, by combining mankind’s head, with Divinity’s head. The head was the capital of the kingdom. The head was the king, and when Christ performs the transformation of Divinity uniting with humanity, He combines the head of both humanity and Divinity in the sanctuary at Jerusalem in the Most Holy Place, where Christ is seated with His Father.

Hindi Niya nagawang baguhin noon ang mababang kalikasan ng tao, sapagkat iyon ay magaganap sa Kaniyang ikalawang pagparito. Pagkatapos ay babaguhin Niya ang nakatataas na kalikasan ng tao ayon sa Kaniyang wangis, sa pamamagitan ng pagsasama ng ulo ng sangkatauhan sa ulo ng Pagka-Diyos. Ang ulo ang siyang kabisera ng kaharian. Ang ulo ang hari, at kapag isinagawa ni Cristo ang pagbabagong-anyo ng Pagka-Diyos na nakikiisa sa pagkatao, pinagbubuklod Niya ang ulo ng kapuwa sangkatauhan at Pagka-Diyos sa santuwaryo sa Jerusalem sa Kabanal-banalan, kung saan si Cristo ay nakaupo kasama ng Kaniyang Ama.

To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:21, 22.

Sa sinumang magtagumpay ay ipagkakaloob kong umupong kasama ko sa aking luklukan, kung paanong ako man ay nagtagumpay at nakaluklok na kasama ng aking Ama sa kaniyang luklukan. Ang may pakinig ay makinig sa sinasabi ng Espiritu sa mga iglesia. Apocalipsis 3:21, 22.

Christ promises that those (Laodiceans), who overcome as He overcame (and become Philadelphians), will be seated with Him, in the heavenly places.

Ipinangangako ni Cristo na yaong mga (taga-Laodicea), na magtagumpay gaya ng pagtagumpay Niya (at maging mga taga-Filadelfia), ay uupo na kasama Niya sa mga dakong makalangit.

Which he wrought in Christ, when he raised him from the dead, and set him at his own right hand in the heavenly places, … And hath raised us up together, and made us sit together in heavenly places in Christ Jesus. Ephesians 1:20, 2:6.

Na kaniyang isinagawa kay Cristo, nang kaniyang binuhay siya mula sa mga patay, at iniluklok niya siya sa kaniyang sariling kanan sa mga makalangit na dako, ... At tayo'y ibinangon niya na magkakasama, at pinaupo niya tayong magkakasama sa mga makalangit na dako kay Cristo Jesus. Efeso 1:20, 2:6.

The joining of Ezekiel’s two sticks (humanity with Divinity) is accomplished in God’s sanctuary of strength (qodesh), at the very time that the fortress of strength (miqdash) is identified as the prophetic key that connects both the internal and external lines of the prophecy which Gabriel came to make Daniel understand concerning what was to befall God’s people during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. Christ desired to accomplish this work in the Millerite history, but the work was thwarted by the rebellion of 1863, but the history of 1844 to 1863 still remains as a line which illustrates that attempted work.

Ang pagdurugtong ng dalawang patpat ni Ezekiel (pagkatao sa Kabanalan) ay isinasakatuparan sa santuwaryo ng kalakasan ng Diyos (qodesh), sa mismong panahong ang moog ng kalakasan (miqdash) ay kinikilala bilang susi ng propesiya na nag-uugnay sa kapuwa panloob at panlabas na mga linya ng hula na ipinaunawa ni Gabriel kay Daniel tungkol sa mangyayari sa bayan ng Diyos sa panahon ng pagtatatak ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ninanais ni Cristo na maisakatuparan ang gawaing ito sa kasaysayang Millerita, ngunit ang gawaing iyon ay nahadlangan ng paghihimagsik noong 1863; gayunman, ang kasaysayan mula 1844 hanggang 1863 ay nananatili pa ring isang linya na naglalarawan ng sinubok na gawaing iyon.

Verse ten of Daniel chapter eleven, contains the key to understanding the internal and external message of verses eleven through fifteen, which arrived into our prophetic history in 2014. Verse ten identifies 1989, which is the time of the end in the reform movement of the one hundred and forty-four thousand, but it also contains the key that allows 2014 to be recognized as a waymark in the history of the sealing.

Ang ikasampung talata ng ikalabing-isang kabanata ng aklat ni Daniel ay naglalaman ng susi sa pag-unawa sa mensaheng panloob at panlabas ng mga talatang labing-isa hanggang labinlima, na dumating sa ating kasaysayang propetiko noong 2014. Tinutukoy ng talatang sampu ang 1989, na siyang panahon ng wakas sa kilusang reporma ng isang daan at apat na pu't apat na libo, ngunit taglay din nito ang susi na nagpapahintulot na kilalanin ang 2014 bilang isang panandang-daan sa kasaysayan ng pagseselyo.

On October 22, 1844, the Messenger of the Covenant suddenly came to the temple He had erected. That waymark typifies September 11, 2001 when the third angel arrived again, and the seventh trumpet again began to sound. Then the history of 1840 to 1844 was also to be repeated, because the angel that descended on August 11, 1840 was no less a personage than Jesus Christ, and His work was to lighten the earth with His glory.

Noong Oktubre 22, 1844, ang Sugo ng Tipan ay biglang dumating sa templong Kaniyang itinindig. Ang palatandaang iyon ay sumasagisag sa Setyembre 11, 2001, nang muling dumating ang ikatlong anghel, at muling nagsimulang tumunog ang ikapitong trumpeta. Kung magkagayon, ang kasaysayan ng 1840 hanggang 1844 ay dapat ding maulit, sapagkat ang anghel na bumaba noong Agosto 11, 1840 ay walang iba kundi si Jesu-Cristo, at ang Kaniyang gawain ay tanglawan ang lupa ng Kaniyang kaluwalhatian.

1840 to 1844 also represents from September 11, 2001 to the soon coming Sunday law, as does 1844 to 1863, represents September 11, 2001 to the soon coming Sunday law. Sister White aligns the history of 1844 with the history of the cross, and the cross represents a division of two histories of three and a half years, which both align with one another. The cross establishes that the preceding history beginning in 1840 and ending in 1844, and the following history unto 1863 are two parallel histories, which both represent the sealing period.

Ang 1840 hanggang 1844 ay kumakatawan din sa panahon mula Setyembre 11, 2001 hanggang sa nalalapit na batas sa Linggo, gaya rin ng 1844 hanggang 1863 na kumakatawan sa panahon mula Setyembre 11, 2001 hanggang sa nalalapit na batas sa Linggo. Iniuugnay ni Sister White ang kasaysayan ng 1844 sa kasaysayan ng krus, at ang krus ay kumakatawan sa paghahati ng dalawang kasaysayan na tig-tatlo at kalahating taon, na kapwa magkatugma sa isa’t isa. Itinatatag ng krus na ang naunang kasaysayan na nagsimula noong 1840 at nagtapos noong 1844, at ang kasunod na kasaysayan hanggang 1863 ay dalawang magkatulad na kasaysayan, na kapwa kumakatawan sa panahon ng pagtatatak.

The first line from 1840 to 1844 represents the victory of Philadelphian Adventists, the other line from 1844 to 1863 represents the failure of Laodicean Adventists. Both classes are represented in Daniel chapter ten, for Daniel, representing the victorious wise virgins during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, saw the vision, but those who were with him fled from the vision.

Ang unang linya mula 1840 hanggang 1844 ay kumakatawan sa pagtatagumpay ng mga Adventista ng Filadelfia, at ang isa pang linya mula 1844 hanggang 1863 ay kumakatawan sa kabiguan ng mga Adventista ng Laodicea. Ang dalawang uring ito ay kinakatawan sa Daniel kabanata sampu, sapagkat si Daniel, na kumakatawan sa mga matatalinong dalaga na nagtagumpay sa panahon ng pagtatatak ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, ay nakita ang pangitain, ngunit ang mga kasama niya ay nagsitakas mula sa pangitain.

And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Daniel 10:4–7.

At sa ika-dalawampu’t apat na araw ng unang buwan, samantalang ako’y nasa tabi ng malaking ilog, na siyang Hiddekel; Nang magkagayo’y itinaas ko ang aking mga mata at tumingin, at, narito, may isang lalaking nakadamit ng lino, na ang kaniyang baywang ay nabibigkisan ng dalisay na ginto ng Uphaz: ang kaniyang katawan ay gaya ng batong berilo, at ang kaniyang mukha ay gaya ng anyo ng kidlat, at ang kaniyang mga mata ay gaya ng mga ilawan ng apoy, at ang kaniyang mga bisig at ang kaniyang mga paa, sa kulay, ay tulad sa kinintab na tanso, at ang tinig ng kaniyang mga salita ay gaya ng tinig ng karamihan. At akong si Daniel lamang ang nakakita sa pangitain: sapagkat ang mga lalaking kasama ko ay hindi nakakita ng pangitain; ngunit isang malaking panginginig ang dumating sa kanila, anupat nagsipagtakas sila upang magkubli. Daniel 10:4-7.

In Daniel chapter seven, after Daniel had seen the vision of the beasts of prey, Gabriel came to explain the vision.

Sa ikapitong kabanata ng Daniel, pagkaraang makita ni Daniel ang pangitain tungkol sa mga maninilang hayop, dumating si Gabriel upang ipaliwanag ang pangitain.

I Daniel was grieved in my spirit in the midst of my body, and the visions of my head troubled me. I came near unto one of them that stood by, and asked him the truth of all this. So he told me, and made me know the interpretation of the things. Daniel 7:15, 16.

Ako, si Daniel, ay namighati sa aking espiritu sa gitna ng aking katawan, at ang mga pangitain sa aking ulo ay bumagabag sa akin. Lumapit ako sa isa sa mga nakatayo roon, at itinanong ko sa kaniya ang katotohanan tungkol sa lahat ng ito. Kaya’t sinabi niya sa akin, at ipinabatid niya sa akin ang pakahulugan ng mga bagay. Daniel 7:15, 16.

In Daniel chapter eight, after Daniel had seen the vision of the sanctuary beasts, Gabriel came to explain the vision.

Sa ikawalong kabanata ng Daniel, matapos makita ni Daniel ang pangitain hinggil sa mga hayop ng santuwaryo, dumating si Gabriel upang ipaliwanag ang pangitain.

And it came to pass, when I, even I Daniel, had seen the vision, and sought for the meaning, then, behold, there stood before me as the appearance of a man. And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. Daniel 8:15, 16.

At nangyari, nang ako, ako si Daniel, ay nakakita ng pangitain at hinanap ko ang kahulugan, narito, may tumayo sa harap ko na gaya ng anyo ng isang lalaki. At ako’y nakarinig ng tinig ng isang lalaki sa pagitan ng mga pampang ng Ulai, na tumawag at nagsabi, Gabriel, ipaunawa mo sa taong ito ang pangitain. Daniel 8:15, 16.

In Daniel chapter nine, after Daniel had understanding of the number of years identified by Jeremiah and represented in the writings of Moses as both a curse and God’s oath, Gabriel came to explain the vision.

Sa ikasiyam na kabanata ng Daniel, matapos maunawaan ni Daniel ang bilang ng mga taon na itinukoy ni Jeremias at ipinahayag sa mga sinulat ni Moises bilang kapwa sumpa at panunumpa ng Diyos, dumating si Gabriel upang ipaliwanag ang pangitain.

And whiles I was speaking, and praying, and confessing my sin and the sin of my people Israel, and presenting my supplication before the Lord my God for the holy mountain of my God; Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. Daniel 9:20–22.

At samantalang ako’y nagsasalita, at nananalangin, at ipinagtatapat ang aking kasalanan at ang kasalanan ng aking bayang Israel, at inihaharap ang aking pagsusumamo sa harap ng Panginoon kong Diyos alang-alang sa banal na bundok ng aking Diyos; Oo, samantalang ako’y nagsasalita sa panalangin, ang lalaking si Gabriel, na aking nakita sa pangitain sa pasimula, na pinadalang lumipad nang mabilis, ay humipo sa akin bandang oras ng handog sa hapon. At ipinatalastas niya sa akin, at nakipag-usap sa akin, at nagsabi, O Daniel, ngayo’y lumabas ako upang bigyan ka ng katalinuhan at pagkaunawa. Daniel 9:20-22.

Therefore, upon three witnesses, all from the book of Daniel, when Gabriel says to Daniel in chapter ten, that he is come to make Daniel understand what shall befall God’s people in the last days, Gabriel is interpreting the feminine “marah,” causative vision that Daniel saw and the other class fled from.

Kaya, sa patotoo ng tatlong saksi, pawang mula sa aklat ni Daniel, nang sabihin ni Gabriel kay Daniel, sa ikasampung kabanata, na siya’y naparito upang ipaunawa kay Daniel kung ano ang daratnan ng bayan ng Diyos sa mga huling araw, si Gabriel ay binibigyang-kahulugan ang pambabaeng ‘marah,’ na pasanhing pangitain na nakita ni Daniel at tinakasan ng kabilang uri.

Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

Ngayon ay naparito ako upang ipaunawa sa iyo ang sasapit sa iyong bayan sa mga huling araw; sapagka’t ang pangitain ay ukol pa sa maraming araw. Daniel 10:14.

The vision Daniel had seen that produced a separation of believers, was the vision of Christ’s appearance, the vision of the twenty-three hundred years, but it was the feminine expression of that vision. It was the understanding of the vision of Christ’s sudden appearance as the Messenger of the Covenant that changed Daniel (and those represented by Daniel), into the image of Christ. That which “befalls God’s people in the latter days” is represented by the history of the Millerites from 1840 to 1844, and also by the Millerites from 1844 to 1863. One class flees from the vision in rebellion, and the other class follows Christ by faith into the Most Holy Place, to be seated with Him in heavenly places.

Ang pangitain na nakita ni Daniel na nagbunga ng pagkakabukod ng mga mananampalataya ay ang pangitain ng pagpapakita ni Cristo, ang pangitain ng dalawang libo’t tatlong daang taon; ngunit ito ay ang pambabaeng anyo ng pangitaing iyon. Ang pagkaunawa sa pangitain ng biglaang pagpapakita ni Cristo bilang Sugo ng Tipan ang nagbago kay Daniel (at yaong mga kinakatawan ni Daniel), upang maging ayon sa wangis ni Cristo. Ang “nangyayari sa bayan ng Diyos sa mga huling araw” ay kinakatawan ng kasaysayan ng mga Millerita mula 1840 hanggang 1844, at gayundin ng mga Millerita mula 1844 hanggang 1863. Isang uri ay tumatakas mula sa pangitain sa paghihimagsik, at ang isa pang uri ay sumusunod kay Cristo sa pamamagitan ng pananampalataya papasok sa Kabanal-banalang Dako, upang maupong kasama Niya sa mga kalangitang dako.

Yet when Gabriel interprets the vision where God’s last-day people are changed into the image of Christ, he sets forth the external history of the world. Daniel’s vision of Christ was interpreted by Gabriel as the external history of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. When the history of September 11, 2001, in Gabriel’s interpretation, is reached, the history that is emphasized as preceding the Sunday law of verse sixteen, is only recognized with the key of understanding represented as the “fortress” in verse ten. On September 11, 2001 the effect of every vision began to unfold as wheels within wheels.

Gayunman, kapag binibigyang-kahulugan ni Gabriel ang pangitain kung saan ang bayan ng Diyos sa mga huling araw ay nababago ayon sa larawan ni Cristo, inilalatag niya ang panlabas na kasaysayan ng sanlibutan. Ang pangitain ni Daniel tungkol kay Cristo ay binigyang-kahulugan ni Gabriel bilang panlabas na kasaysayan ng panahon ng pagtatatakan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Kapag naabot, ayon sa pagpapakahulugan ni Gabriel, ang kasaysayan ng Setyembre 11, 2001, ang kasaysayang binibigyang-diin bilang nauuna sa batas ng Linggo sa talatang labing-anim, ay makikilala lamang sa pamamagitan ng susi ng pag-unawa na kinakatawan bilang “kuta” sa talatang sampu. Noong Setyembre 11, 2001, ang epekto ng bawat pangitain ay nagsimulang mahayag na parang mga gulong sa loob ng mga gulong.

And the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God; I will make this proverb to cease, and they shall no more use it as a proverb in Israel; but say unto them, The days are at hand, and the effect of every vision. For there shall be no more any vain vision nor flattering divination within the house of Israel. For I am the Lord: I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged: for in your days, O rebellious house, will I say the word, and will perform it, saith the Lord God. Again the word of the Lord came to me, saying, Son of man, behold, they of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of my words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done, saith the Lord God. Ezekiel 12:21–28.

At ang salita ng Panginoon ay dumating sa akin, na nagsasabi, Anak ng tao, ano ang kawikaan na iyan na mayroon kayo sa lupain ng Israel, na nagsasabi, Humahaba ang mga araw, at nabibigo ang bawat pangitain? Kaya sabihin mo sa kanila, Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos: Aking patitigilin ang kawikaang ito, at hindi na nila ito gagamitin bilang kawikaan sa Israel; kundi sabihin mo sa kanila, Malapit na ang mga araw, at ang kaganapan ng bawat pangitain. Sapagkat wala nang magkakaroon ng walang kabuluhang pangitain ni mapanlinlang na panghuhula sa loob ng sambahayan ni Israel. Sapagkat ako ang Panginoon: ako’y magsasalita, at ang salitang aking sasalitain ay mangyayari; hindi na ito ipagpapaliban: sapagkat sa inyong mga araw, O mapaghimagsik na sambahayan, aking sasalitain ang salita, at aking isasagawa ito, sabi ng Panginoong Diyos. Muling dumating sa akin ang salita ng Panginoon, na nagsasabi, Anak ng tao, narito, sinasabi ng sambahayan ni Israel, Ang pangitaing kanyang nakikita ay ukol pa sa maraming araw na darating, at siya’y naghuhula tungkol sa mga panahong malayo pa. Kaya sabihin mo sa kanila, Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos: Wala na ni isa man sa aking mga salita ang ipagpapaliban pa, kundi ang salitang aking sinalita ay gagawin, sabi ng Panginoong Diyos. Ezekiel 12:21-28.

Of all the prophetic wheels that are spinning within other prophetic wheels in that history, there is one wheel that inspiration has informed the students of prophecy of the last days is the wheel by which their eternal destiny will be decided. Line upon line, that wheel must also be the vision which Daniel saw that changed him into the image of Christ, for that is the vision identifying what befalls God’s people in the last days.

Sa lahat ng mga makahulang gulong na umiikot sa loob ng iba pang makahulang gulong sa kasaysayang iyon, may isang gulong na ipinabatid ng inspirasyon sa mga mag-aaral ng propesiya sa mga huling araw na siya mismong gulong na, sa pamamagitan nito, pagpapasyahan ang kanilang walang-hanggang kapalaran. Tuntunin sa tuntunin, ang gulong na iyon ay dapat ding siyang pangitaing nakita ni Daniel na nagbago sa kanya ayon sa wangis ni Cristo, sapagkat iyon ang pangitaing tumutukoy sa sasapitin ng bayan ng Diyos sa mga huling araw.

“The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. Your position is such a jumble of inconsistencies that but few will be deceived.

Malinaw na ipinakita sa akin ng Panginoon na ang larawan ng hayop ay mabubuo bago magsara ang panahon ng probasyon; sapagkat ito ang magiging dakilang pagsubok para sa bayan ng Diyos, na sa pamamagitan nito ay pagpapasyahan ang kanilang walang hanggang kahihinatnan. Ang iyong paninindigan ay isang samu’t saring pagsasalungatan, kaya iilan lamang ang malilinlang.

“In Revelation 13 this subject is plainly presented; [Revelation 13:11–17, quoted].

Sa Apocalipsis 13 ay maliwanag na inilalahad ang paksang ito; [Apocalipsis 13:11-17, sinipi].

“This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

Ito ang pagsubok na dapat pagdaanan ng bayan ng Diyos bago sila matatakan. Lahat ng nagpatunay ng kanilang katapatan sa Diyos sa pamamagitan ng pag-iingat sa Kanyang kautusan, at tumangging tumanggap ng huwad na sabat, ay mabibilang sa ilalim ng watawat ng Panginoong Diyos na Jehova, at tatanggap ng tatak ng Diyos na buhay. Yaong mga magsusuko ng katotohanang makalangit ang pinagmulan at tatanggap ng sabat ng Linggo ay tatanggap ng tanda ng hayop. Manuscript Releases, tomo 15, 15.

The test that is identified as the image of the beast test is twofold. It is the test that demands that the student of prophecy recognize the development of the image of the beast, which is the combination of church and state in the United States in advance of the Sunday law. It is also the test that produces either the image of the beast or the image of Christ within those represented by Daniel or those who fled. The separation is based upon whether those virgins “see this great vision,” as did Daniel, or whether they flee from the vision. The key to seeing the great vision is represented by the word “fortress.”

Ang pagsubok na kinikilala bilang pagsubok ng larawan ng hayop ay may dalawang bahagi. Ito ang pagsubok na humihiling na kilalanin ng mag-aaral ng hula ang pag-unlad ng larawan ng hayop, na siyang pagsasanib ng iglesya at ng estado sa Estados Unidos bago pa ang batas ng Linggo. Ito rin ang pagsubok na lumilikha alinman ng larawan ng hayop o ng larawan ni Cristo sa loob ng mga kinakatawanan ni Daniel o ng mga nagsitakas. Ang paghihiwalay ay nakabatay sa kung ang mga dalagang yaon ay “nakikita ang dakilang pangitaing ito,” gaya ng ginawa ni Daniel, o kung sila ay tumatakas mula sa pangitain. Ang susi sa pagkakita sa dakilang pangitain ay kinakatawanan ng salitang “muog.”

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

“The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth. The controversy had waxed stronger and more determined from age to age, and will continue to do so, to the concluding scenes when the masterly working of the powers of darkness shall reach their height. Satan, united with evil men, will deceive the whole world and the churches who receive not the love of the truth. But the mighty angel demands attention. He cries with a loud voice. He is to show the power and authority of His voice to those who have united with Satan to oppose the truth.

Ang makapangyarihang anghel na nagbigay ng tagubilin kay Juan ay walang iba kundi si Jesucristo. Ang paglalagay Niya ng Kanyang kanang paa sa dagat, at ng Kanyang kaliwa sa tuyong lupain, ay nagpapakita ng bahaging Kanyang ginagampanan sa pangwakas na mga tagpo ng dakilang tunggalian kay Satanas. Ang posisyong ito ay nagpapahiwatig ng Kanyang kataas-taasang kapangyarihan at kapamahalaan sa buong lupa. Ang tunggalian ay tumitindi at nagiging higit na di-matinag sa bawat kapanahunan, at magpapatuloy na gayon hanggang sa pangwakas na mga tagpo, kung kailan aabot sa rurok ang bihasang pagkilos ng mga kapangyarihan ng kadiliman. Si Satanas, na nakipag-isa sa mga taong masama, ay dadayain ang buong sanlibutan at ang mga iglesia na hindi tumatanggap ng pag-ibig sa katotohanan. Ngunit ang makapangyarihang anghel ay nag-aatas ng pagbibigay-pansin. Siya’y sumisigaw na may malakas na tinig. Ipakikita Niya ang kapangyarihan at kapamahalaan ng Kanyang tinig sa mga nakipag-isa kay Satanas upang salungatin ang katotohanan.

“After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order. Daniel shall stand in his lot at the end of the days. John sees the little book unsealed. Then Daniel’s prophecies have their proper place in the first, second, and third angels’ messages to be given to the world. The unsealing of the little book was the message in relation to time.

Pagkatapos na magsalita ang pitong kulog na ito, dumating kay Juan ang utos, gaya rin ng kay Daniel, hinggil sa munting aklat: ‘Tatakan mo ang mga bagay na ipinahayag ng pitong kulog.’ Ang mga ito’y tumutukoy sa mga darating na pangyayari na ihahayag ayon sa kanilang pagkakasunod-sunod. Si Daniel ay tatayo sa kaniyang bahagi sa wakas ng mga araw. Nakita ni Juan ang munting aklat na inalisan ng tatak. Kung magkagayon, ang mga propesiya ni Daniel ay nagkakaroon ng kanilang wastong kinalalagyan sa mga mensahe ng unang, ikalawa, at ikatlong anghel na ibibigay sa sanlibutan. Ang pag-aalis ng tatak sa munting aklat ang mensaheng may kinalaman sa panahon.

“The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.

Ang Aklat ni Daniel at ang Aklat ng Pahayag ay iisa. Ang isa ay hula, ang isa nama’y pahayag; ang isa’y aklat na tinatakan, ang isa nama’y aklat na binuksan. Narinig ni Juan ang mga hiwagang winika ng mga kulog, ngunit ipinag-utos sa kanya na huwag niyang isulat ang mga iyon.

“The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

“Ang natanging liwanag na ibinigay kay Juan na ipinahayag sa pitong kulog ay isang paglalarawan ng mga pangyayaring magaganap sa ilalim ng mga mensahe ng una at ikalawang anghel.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.