Ang Aklat ni Daniel - Bilang Walumpu't Walo

Ang proseso ng pagsubok na nagsisimula sa pagbaba ng anghel ay kinakatawan ng pagsubok kung kukunin ba ang aklat mula sa kamay ng anghel at kakainin ito. Ang mga pumili namang kainin ang mensahe ay nakatakdang maranasan ang isang kabiguan, samantalang ang pangkat na tumangging kumain ay naiwan sa puntong iyon. Ang munting aklat na dapat kainin ay kumakatawan sa isang “pagtaas ng kaalaman” hinggil sa mensaheng unang inalisan ng selyo sa “panahon ng wakas” noong alinman sa 1798 o 1989, at pagkaraan ay pormal na hinubog sa isang mensahe na magpapapanagot sa salinlahing nabubuhay noon sa liwanag ng nadagdagang kaalaman. Sa alinmang kasaysayan, pagkatupad ng propesiya hinggil sa Islam, ang mensaheng dapat kainin na nasa kamay ng anghel ay alinman ay tinanggap o itinakwil. Kung ang mensaheng kinakatawan ng aklat ay itinakwil, yaong gumagawa nito, at patuloy na nagsisikap panatilihin ang pagpapahayag na sila pa rin ang mga hinirang ng Diyos, ay napipilitang magluwal ng isang huwad na mensaheng “huling ulan.”

Noong Setyembre 11, 2001, ang mga nagdaang paghihimagsik ng mga salinlahi ng Adbentismo ay muling naging mga usaping pagsubok. Itinutukoy sa Habakuk kabanata dalawa ang isang pagtatalo na nagaganap sa kasaysayang propetiko na inilalarawan doon, na isang kaagapay na linyang propetiko sa talinghaga ng sampung dalaga. Nang itanong ng bantay kung ano ang kaniyang isasagot sa kasaysayan ng talinghaga ng sampung dalaga, inutusan siyang “isulat ang pangitain, at gawin itong malinaw sa mga tapyas.” Ang mga bantay ng kasaysayang Milerita ay gumawa ng tsart ng 1843 noong 1842, at ang pagkakagawa nito ay naging isang palatandaan. Yaon ang “pangitain” ng Habakuk kabanata dalawa, na ginawang malinaw sa mga tapyas, na magsasalita sa wakas.

Di-naglaon matapos ang Setyembre 11, 2001, yaong mga kumilala sa gawain ng Islam na kaugnay ng ikatlong “sa aba” ay pinatnubayang bumalik sa mga “dating landas” ni Jeremias, at lumakad doon. Ang mga “dating landas” na iyon ay nagpakilala na ang tatlong “sa aba” sa Apocalipsis kabanata walo, talatang labintatlo ay kumakatawan sa propetikong gampanin ng Islam. Kaagad pagkatapos noon, sinimulan ng Future for America na muling ilathala ang dalawang tsart ng Habakuk kabanata dalawa sa mismong katumbas na punto sa kahanay na kasaysayan ng mga Millerita; itinanghal ang dalawang tsart bilang isang palatandaan sa daan, na sa kasaysayan ng mga Millerita ay kinatawan ng pagkakagawa ng tsart na 1843 noong 1842.

Ang muling paglilimbag ng mga tsart ng 1843 at 1850, sa kagyat na kasaysayang sumunod sa Setyembre 11, 2001, ay kasingganap na katuparan ng Habakuk kabanata dalawa, gaya rin ng paglalathala ng tsart ng 1843 noong 1842. Ang paggawa ng mga tapyas ay bahagi ng salaysay ng Habakuk kabanata dalawa, at ito’y kailangang mangyari. Noong Setyembre 11, 2001, inulit ng mga Laodiceang Adventista na tumangging bumalik sa “mga dating landas” ni Jeremias ang paghihimagsik ng 1863.

Tinutukoy ni Jeremias na ang paglakad sa "mga dating landas" ay upang matagpuan ang "kapahingahan", at ang kapahingahan ay ang "huling ulan", na nagsimula noong Setyembre 11, 2001, nang magalit ang mga bansa at gumuho ang mga malalaking gusali ng Lungsod ng New York. Yaong pagkatapos ay kumain ng mensahe ay naging mga bantay ni Habakuk na dapat "isulat ang pangitain, at gawing malinaw". Tinutukoy ni Jeremias ang mismong mga bantay na iyon sa panahon ng "kapahingahan", na siyang "huling ulan".

Ang pakakak na dapat nilang hipan ay ang ikaanim na pakakak ng ikalawang kapahamakan sa kasaysayan ng mga Millerita, at sa mga huling araw ito ang ikapitong pakakak ng ikatlong kapahamakan. Ang mga bantay ni Habakuk, na siya ring mga bantay ni Jeremias, ay naghahayag ng isang babalang mensahe na sa paghihimagsik noong 1888 ay itinakwil. Ang ikaanim na pakakak na itinakwil noong 1888 ay ang mensahe para sa Laodicea.

Ang mensahe ng ikapitong Pakakak noong 1888 ay unang ipinahayag sa Laodicea noong 1856, at pagkatapos ay ipinasok ang mensaheng para sa Laodicea sa konteksto ng dumaragdag na kaliwanagan ng “pitong panahon.” Noong Setyembre 11, 2001, ang panawagang bumalik sa mga dating landas ni Jeremias, at lumakad roon upang kamtin ang mensahe ng huling ulan, ay kinabibilangan ng mensaheng babala ng ikapitong Pakakak na kinakatawan bilang mensahe sa Laodicea, at ng “pitong panahon,” na siyang sagisag ng mga saligan.

Ang "kasinungalingan" na tinukoy ng propesiya, na nagbubunga ng matinding pagkalinlang na tinutukoy sa mga sulat ni Pablo, ay ipinasok sa ikatlong salinlahi ng Laodiceang Adbentismo noong 1931, labing-anim na taon matapos ang pagkamatay ng propetisa. Ang "kasinungalingan" na dumating sa ikatlong salinlahi ay, ayon sa propesiya, matatagpuan sa panahong kinakatawan bilang "mga babaing tumatangis kay Tammuz", at kaya naman ay nauugnay sa maling mensahe ng huling ulan.

Dapat maunawaan ang mga detalye kung paano pinalaganap ang “kasinungalingan,” gayundin ang propetikong papel ng “kasinungalingan” sa propesiya ng huling panahon. Ang mga lalaking mapanlait na namumuno sa Jerusalem sa panahon ng huling ulan, na siyang panahon ng pagseselyo ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, ay lumikha ng isang huwad na mensahe ng huling ulan sa ikatlong salinlahi ng Adventismo, na kinakatawan ng “mga babaing tumatangis kay Tammuz” sa Ezekiel kabanata walo. Ang kanilang huwad na mensahe ng huling ulan ay inilarawan din ni Ezekiel bilang isang huwad na saligan, isang huwad na pader ng pagtatanggol, at isang huwad na mensahe ng kapayapaan at katiwasayan.

Ang kabulaanan at kasinungalingan na sa ilalim nito nagkukubli ang mga lalaking manlilibak sa Jerusalem, sa mga kabanata dalawampu’t walo at dalawampu’t siyam ng Isaias, ay sa kahuli-hulihan hahatulan at lilipulin ng "rumaragasang hagupit."

Ang "umaapaw na hagupit" ni Isaias ay ang "umaapaw na pagbuhos ng ulan" ni Ezekiel, na ibinabagsak sa mga "nanghula ng kasinungalingan," sa pamamagitan ng paghaharap ng isang "walang kabuluhang pangitain" at ng pag-aangking "sinasabi ito ng Panginoon," "bagaman" ang Panginoon ay "hindi nagsalita." Ang "kasinungalingan" na pinagtataguan ng mga sinaunang lalaki ay inilalarawan bilang isang bagay na inaangkin nilang sinalita ng Panginoon, kaya ito ay isang "kasinungalingan" tungkol sa Salita ng Diyos. Alinman sa itinuring nila bilang kamalian ang isang doktrina mula sa Salita ng Diyos, o maling inangkin nila na ang Diyos ang gumabay sa kanilang pag-unawa (na ang Diyos ay nagsalita) hinggil sa isang doktrina ng Bibliya.

Ang "kasinungalingan" na dumating noong 1931 ay ang pag-angkin na sinang-ayunan ni Sister White ang maling pananaw hinggil sa "the daily" sa aklat ni Daniel. Ang maling pananaw na ang "the daily" ay kumakatawan sa ministeryo ni Cristo sa santuwaryo ay nakasalig sa isang "kasinungalingan" na nag-angkin na noong 1910, ipinabatid ni Ellen White kay A. G. Daniells na ang pananaw nila ni Prescott hinggil sa "the daily" bilang kumakatawan sa ministeryo ni Cristo sa santuwaryo ay tunay na tama, sa kabila ng kaniyang mga tuwirang nakasulat na pahayag na salungat dito.

Ang huwad na pananaw hinggil sa “the daily,” na noong (1931) ay naitatag sa loob ng Adventismong Laodiceano, ang siyang naging batayang teolohikal na ginamit upang buuin ang isang mensaheng inilarawan ni Ezekiel bilang “kapayapaan at katiwasayan.” Ang iba’t ibang argumento na ginagamit upang itaguyod ang huwad na batayan ay ang sari-saring huwad na barya at hiyas na nakita ni Miller sa kaniyang panaginip. Sa pagtatapos ng kaniyang panaginip, ang kaniyang mga orihinal na hiyas ay lubusang natakpan ng mga huwad na iyon at ng basura, at ang basurang iyon at ang mga huwad na hiyas at barya ay kumakatawan sa mensaheng nakabatay sa kanilang batayang kamalian na ang “the daily” ay kumakatawan sa ministeryo ni Cristo sa santuwaryo.

Sa sipi ni Ezekiel, ang basura at mga huwad na hiyas ay inilarawan bilang isang "pader" na itinayo sa pamamagitan ng sementong napakahina, kaya’t hindi ito makatatagal sa tindi ng "unos na hangin" o ng "rumaragasang buhos ng ulan."

Ang suwail na propeta mula sa Juda na sumaway kay Jeroboam, sa bandang huli ay namatay sa pagitan ng isang “asno” at isang “leon.” Ang leon ay kumakatawan sa Babilonia at ang asno ay kumakatawan sa Islam. Ang dalawang doktrina na hindi nakikita ng Laodiceanong Adventismo, na kinakatawan ng kamatayan ng suwail na propeta, ay ang mensahe ng Papado (ang leon) at ang mensahe ng Islam ng ikatlong Kapahamakán (ang asno).

Ang "bagyong hangin" ni Ezekiel ay sagisag ng "magaspang na hanging pinigil" ni Isaias sa "araw ng silangang hangin" sa kabanata dalawampu’t pito. Ang "bagyong hangin" ni Ezekiel ay siya ring "apat na hangin" ng Pahayag kabanata pito, na pinipigil hanggang sa matatakan ang mga lingkod ng Diyos. Ang "bagyong hangin" ni Ezekiel ay ang kaniyang mensahe mula sa "apat na hangin" sa kabanata tatlumpu’t pito, na nagpapabuhay sa mga patay na tuyong buto bilang isang makapangyarihang hukbo. Ang "bagyong hangin" ni Ezekiel na nagpapabagsak sa "pader na itinayo sa walang timplang argamasa," ay ang mensahe ng huling ulan ng ikatlong "Sa Aba."

Ang “rumaragasang pagbuhos ng ulan” ni Ezekiel ay sagisag ng Kapapahan, at higit pang tiyak, ito ang sagisag ng panahon ng krisis ng batas sa Linggo na nagsisimula sa nalalapit na batas sa Linggo sa Estados Unidos. Ang suwail na propeta mula sa Juda na namatay sa pagitan ng asno at ng leon ay kumakatawan sa kamatayan ng Laodiceang Adbentismo na nagaganap sa pagitan ng Setyembre 11, 2001, sa pagdating ng asno (ang ikatlong kapahamakan), at ng nalalapit na batas sa Linggo (ang leon). Ang pagkamatay ng Laodiceang Adbentismo ay nagaganap sa panahon ng pagtatatak ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, na nagsimula nang ang mga bansa ay nagalit, gayunman ay napigil, noong Setyembre 11, 2001, at nagtatapos sa nalalapit na batas sa Linggo. Ang kanilang pagkamatay, gaya ng isinalarawan ng suwail na propeta, ay idinudulot sapagkat sila’y nagbalik sa pamamaraan ng tumalikod na Protestantismo, bagaman tuwirang ipinaalam sa kanila na huwag kailanman bumalik sa “kapulungan ng mga manlilibak.”

Ang kanilang kamatayan ay nagaganap sa kasaysayan ng pagtatatak ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Sa sandaling matatakan ang bayan ng Diyos, sinisimulan ng mga anghel na mamumuksa ang kanilang gawain. Mula noong Setyembre 11, 2001 hanggang sa nalalapit na batas ng Linggo, nagaganap ang paghatol sa mga buhay sa iglesia ng Diyos, sapagkat ang paghatol ay nagsisimula sa Jerusalem, at ito’y nagsisimula sa mga matatandang lalaki na dapat sanang mga tagapagbantay ng bayan, ngunit tinalikdan nila ang kanilang mga pananagutan sa loob ng apat na salinlahi. Ang mga tumatanggap ng tatak sa panahong iyon ang watawat na itinataas sa mga bansa. Sila ay natatakan bago ang nalalapit na batas ng Linggo, sapagkat ang kaisa-isang paraan upang mabalaan ang iba pang kawan ng Diyos ay sa pamamagitan ng pagkakita sa mga lalaki at babae na, sa krisis ng batas ng Linggo, ay may tatak ng Diyos.

Ang pagkamatay ng Adventismong Laodiceano ay nagaganap sa kasaysayan ng huling ulan, na nagsimulang umambon noong Setyembre 11, 2001, at ibubuhos nang walang takal sa nalalapit na batas sa Linggo, kapag naitatag na ng Diyos ang isang bayang natatakan para sa kawalang-hanggan, at saka Niya ito itinataas bilang isang watawat.

Sa panahong yaon, ang mga nasa Adventismong Laodiceano na naghahanda at sa wakas ay tatanggap ng tatak ng hayop ay kinakatawan ng dalawampu’t limang lalaking yumuyukod sa araw sa ikawalong kabanata ng Ezekiel. Sila ang mga tumanggap sa huwad na mensaheng “kapayapaan at katiwasayan” sa aklat ni Ezekiel, na kumakatawan sa isang huwad na panggagaya sa tunay na mensahe ng Huling Ulan, na ipinahahayag ng mga tunay na bantay sa panahong yaon. Ang saligan ng gayong huwad na mensahe ng Huling Ulan ay ang pagtukoy na ang “araw-araw” sa aklat ni Daniel ay isang simbolo ni Cristo, samantalang sa katotohanan ay simbolo ito ni Satanas. Ang gayong huwad na saligang paniniwala ang doktrinang ginagamit ng “mga lalaking mapanlibak na namumuno sa bayan ng Jerusalem” upang itayo ang kanilang pader na tinapalan ng putik na walang timpla.

Ang pagtukoy sa "the daily" bilang isang sagisag ni Cristo ay itinatag sa kasaysayan sa pamamagitan ng isang "kasinungalingan," noong 1931. Mula noon, itinayo ang hindi pinatibay na pader ng huwad na mga barya at mga hiyas. Ang "pader" na iyon ay nakatakdang bumagsak kapag dumating ang lalaking tagawalis ng dumi upang lubusang dalisayin ang Kaniyang sahig. Ang paglilinis na iyon ay isinasakatuparan sa propetikong yugto ng kasaysayan sa pagitan ng "unos na hangin" (ang asno ng Setyembre 11, 2001), at ng "umaapaw na pagbuhos" (ang leon ng nalalapit na batas sa Linggo). Sa kasaysayang iyon, ang suwail na propeta ay pinaslang at inilibing sa libingan ng huwad na propeta ng Bethel. Itinutukoy ni Sister White ang "pader" ng propesiya bilang ang kautusan ng Diyos.

Ang simula ng ikaapat na salinlahi ng Adventismo ay minarkahan ng paglalathala ng isang aklat, gaya rin ng pasimula ng ikatlong salinlahi. Nagsimula ang ikatlong salinlahi sa paglalathala ng aklat ni W. W. Prescott, The Doctrine of Christ, at nagtapos ang nasabing salinlahi sa paglalathala ng Questions on Doctrine. Inilahad ng The Doctrine of Christ ang isang ebanghelyong sinadyang walang taglay na mensaheng propetiko ng mga Millerita. Inilahad ng Questions on Doctrine ang isang ebanghelyong itinatatwa ang gawain ng pagpapabanal na isinasakatuparan ni Cristo. Inalis ng The Doctrine of Christ ang liwanag ng pangitaing (chazon) ng kasaysayang propetiko, at inalis ng Questions on Doctrine ang liwanag ng pangitaing (Mareh) ng “pagpapakita” ni Cristo.

Sa pagitan ng dalawang aklat na iyon, nabuo ang maling mensahe ng Huling Ulan na kinakatawan ng “mga babaing tumatangis para kay Tammuz.” Sa kasaysayang iyon pinalaganap ang “kasinungalingan noong 1931.” Ang ikatlong salinlahi (kasuklam-suklam na bagay) ay kinakatawan din ng pagkompromiso ng ikatlong iglesia sa Pergamo. Ang sagisag ng pagkompromiso sa ikatlong iglesia ay tumutukoy sa gawaing paghahanap ng akreditasyon mula sa makamundong mga institusyon na nagtakda ng mga alituntunin para sa teolohiya at mga alituntunin para sa medisina. Sa ikatlong salinlahi naisakatuparan ang pagkompromiso sa katotohanan, na kinabibilangan ng pagpapakilala at pagbibigay-diin sa paggamit ng mga Biblia na isinalin mula sa mga tiwaling manuskrito.

Noong 1957, ang aklat na "Questions on Doctrine" ay kumatawan sa isang pagsuko sa pangunahing katotohanan ng Ebanghelyo. Ang katotohanang iyon ay ito: si Jesus ay namatay upang iligtas tayo "mula sa" kasalanan, ngunit hindi Siya namatay upang iligtas tayo "sa loob ng" kasalanan. Ang katuruang Katoliko at apostatang Protestante na ang tao ay hindi maaaring maging masunurin sa Salita ng Diyos ay ang walang hanggang pangangatwiran ni Satanas. Maaaring maging masunurin ang tao, at dapat siyang maging masunurin, sa Salita ng Diyos, kahit pa igiit ni Satanas na "Tiyak na hindi ka mamamatay." Ang pananaw ng bumagsak at apostatang Protestantismo na hindi kayang mapagtagumpayan ng mga tao ang kasalanan, at dahil dito ay hindi sila maaaring maging masunurin sa Kautusan ng Diyos hanggang sa si Jesus ay mahimalang baguhin sila upang maging mga masunuring robot sa Kanyang ikalawang pagparito, ay isinanib sa mga katuruan ng aklat na "Questions on Doctrine."

Noong 1957, nagsimula ang ikaapat na salinlahi ng Adventismo ng Laodicea, at naitatag na ang pader nitong walang wastong argamasa (kautusan), sa gayon ay naglalatag ng lohikang magpapahintulot sa dalawampu't limang matatandang lalaki na yumukod sa araw sa katapusan ng panahon ng pagtatatak sa isandaang apatnapu't apat na libo. Ang pader na iyon na walang wastong argamasa, na siyang paniniwalang imposibleng sundin ang kautusan ng Diyos, ay tinatangay kapag inalis ang 'pader' ng paghihiwalay ng Simbahan at Estado, sa nalalapit na batas sa Linggo. Ang batas sa Linggo ang umaapaw na pagbuhos ng ulan, o, gaya ng ipinahayag ni Isaias, ito ang umaapaw na hagupit, at ang bahang iyon ay magsisimula sa nalalapit na batas sa Linggo sa Estados Unidos.

Sa batas ng Linggo sa Estados Unidos, darating ang kaaway (ang Papa) “na parang baha” (ang rumaragasang hagupit), at noon itataas laban sa kanya ang “watawat.” Noon din ay itatangay ang “pader na walang patibay” na itinayo ng Adventismong Laodiceano batay sa maling paglalapat ng “ang araw-araw.”

Lumalapit ang mga Hentil sa liwanag kapag ang kaluwalhatian ng Diyos ay sumasa Kanyang bayan, at ito’y nagaganap kapag ang kaaway ay dumarating na parang baha. Kapag dumating ang kaaway na iyon, itinataas ng Diyos ang isang pamantayan (watawat) laban sa kanya. Ang kaluwalhatian ng Panginoon na nasa mga taong iyon na tinutugunan ng mga Hentil ay ang Kanyang karakter, at ang Kanyang karakter ay hindi nagkakasala. Ito ay isang huwad na mensahe ng “kapayapaan at katiwasayan” na nagtuturo na ang mga lalaki at babae ay hindi maaaring magtagumpay laban sa kasalanan. Ang mensaheng iyon ay isang huwad na mensahe ng huling ulan na ipinahahayag sa panahon ng tunay na mensahe ng huling ulan, na dumating noong Setyembre 11, 2001. Ang huwad na mensaheng iyon ay isang huwad na mensahe hinggil sa kautusan ng Diyos, na siyang “pader.” Ang maling doktrinang iyon ay kinakatawan sa aklat na Questions on Doctrine, na siyang nagmarka sa pagdating ng ikaapat at panghuling salinlahi ng Adbentismong Laodiceano.

Noong Setyembre 11, 2001, dumating ang apat na paghihimagsik ng Laodiceanong Adbentismo upang subukin yaong huling salinlahi sa pamamagitan ng mga kasalanan ng kanilang mga magulang. Sa petsang iyon, inutusan ng Diyos ang Kaniyang bayan na bumalik sa mga dating landas ni Jeremias, upang kanilang maunawaan at tanggapin ang saligang mensaheng kinakatawan bilang mga hiyas ni Miller. Kung gagawin nila iyon, masusumpungan nila ang huling ulan, na tinawag ni Jeremias na "kapahingahan." Ang panawagang bumalik sa mga dating landas ay isang pag-uulit ng pagsubok na nagbunga ng paghihimagsik noong 1863.

Noong ika-11 ng Setyembre, 2001, na siyang “araw ng silangan at ng mabagsik na hangin” ni Isaias, ang “awit ng ubasan” ay dapat awitin ng mga yaong sa Apocalipsis kabanata labing-apat, talata tatlo, at gayundin sa kabanata labinlima, talata tatlo, ay umaawit ng awit ni Moises at ng Kordero. Ang awit na iyon ay ang mensaheng Laodiceano na nagpapakilala na ang dating piniling bayan ay noon nilalampasan, sapagkat ang Diyos noon ay nasa proseso ng pagbibigay ng Kanyang ubasan sa mga lalaki at babae na magbubunga ng mga nilalayong bunga ng ubasan. Ang mensaheng iyon tungkol sa ubasan ay ang mensahe sa Laodicea, na siyang mensaheng iniharap nina Jones at Waggoner sa paghihimagsik noong 1888.

Noong Setyembre 11, 2001, nagsimula ang huling ulan, at sa pagtatalo sa ikalawang kabanata ng Habakuk ay kinikilala nito ang isang uring nagharap ng mensahe ng dalawang talahanayan, sapagkat sila’y nanumbalik sa mga dating landas na itinuro ni Jeremias at tumatanggap ng “kapahingahan at kaginhawahan,” na kinikilala ni Isaias na ipinagkakaloob sa mga gumagamit ng metodolohiyang “alituntunin sa ibabaw ng alituntunin.” Ang pagtatalong kanilang kinasangkutan ay laban sa isang maling mensahe ng huling ulan, na kinakatawan ng “mga babaeng tumatangis kay Tammuz,” na nagpalakas-loob sa natutulog na bayang Laodiceano sa pamamagitan ng isang mensahe ng kapayapaan at katiwasayan.

Ang mensahe ng “kapayapaan at katiwasayan” ay iginigiit na imposibleng ang mga lalaki at babae ay huwag magkasala, at kaya’t ang Diyos ay maaari at gagawin lamang na ariing-ganap sila “sa” kanilang mga kasalanan. Iginigiit naman ng mga lalaking mapang-uyam na ang kanilang mensahe ng kapayapaan at katiwasayan ang tunay na mensahe ng pag-aaring-ganap sa pamamagitan ng pananampalataya na ipinahayag nina Jones at Waggoner, ngunit isinasantabi nito ang katotohanang yaong inaaring-ganap ng Diyos ay Kaniyang pinapaging-banal din, sapagkat hindi namatay ang Diyos upang iligtas ang mga tao sa kanilang mga kasalanan, kundi mula sa kanilang mga kasalanan.

Minarkahan ng Setyembre 11, 2001 ang pasimula ng panahon ng pagtatatak sa isang daan at apatnapu't apat na libo, na nagwawakas sa isang uring tumatanggap ng tatak ng Diyos—na kinakatawan ng mga dumaraing at tumatangis dahil sa mga karumaldumal sa iglesya at sa lupain—at sa isa pang uri na tumalikod sa templo, kung saan isinasakatuparan ang pangwakas na gawain ng ikatlong anghel, at sila'y yumuyukod sa araw. Ang kasaysayan ng mga Millerites ay naglalarawan sa kasaysayan ng kilusan ng ikatlong anghel, at sa gayon ang kasukdulan ay hinggil sa mensahe ng huling ulan at sa karanasang ibinubunga nito sa mga pumipiling kumain.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.