The testing process that begins when the angel descends is represented by the test of whether to take the book out of the angel’s hand and eat it. Those that did choose to eat the message were then destined for a disappointment where the group who refused to eat were left behind. The little book that was to be eaten represented an “increase of knowledge” of the message that had first been unsealed at “the time of the end” at either 1798 or 1989, and then later formalized into a message that would hold the generation then alive accountable to the light of the increased knowledge. In either history, once the prophecy of Islam was fulfilled, then the message to be eaten in the angel’s hand was either received or rejected. If the message represented by the book is rejected, those who do so, and still seek to uphold the profession of still being the chosen of God, are forced to produce a counterfeit latter rain message.
Ang proseso ng pagsubok na nagsisimula sa pagbaba ng anghel ay kinakatawan ng pagsubok kung kukunin ba ang aklat mula sa kamay ng anghel at kakainin ito. Ang mga pumili namang kainin ang mensahe ay nakatakdang maranasan ang isang kabiguan, samantalang ang pangkat na tumangging kumain ay naiwan sa puntong iyon. Ang munting aklat na dapat kainin ay kumakatawan sa isang “pagtaas ng kaalaman” hinggil sa mensaheng unang inalisan ng selyo sa “panahon ng wakas” noong alinman sa 1798 o 1989, at pagkaraan ay pormal na hinubog sa isang mensahe na magpapapanagot sa salinlahing nabubuhay noon sa liwanag ng nadagdagang kaalaman. Sa alinmang kasaysayan, pagkatupad ng propesiya hinggil sa Islam, ang mensaheng dapat kainin na nasa kamay ng anghel ay alinman ay tinanggap o itinakwil. Kung ang mensaheng kinakatawan ng aklat ay itinakwil, yaong gumagawa nito, at patuloy na nagsisikap panatilihin ang pagpapahayag na sila pa rin ang mga hinirang ng Diyos, ay napipilitang magluwal ng isang huwad na mensaheng “huling ulan.”
On September 11, 2001 the past rebellions of the generations of Adventism were again made testing issues. Habakkuk chapter two identifies a debate that occurs in the prophetic history represented therein, which is a parallel prophetic line to the parable of the ten virgins. When the watchman asked what he shall answer in the history of the parable of the ten virgins, he was commanded to “write the vision, and make it plain upon tables.” The watchmen of Millerite history produced the 1843 chart in 1842, and its production became a waymark. It was the “vision” of Habakkuk two, that had been made plain upon tables that was to speak at the end.
Noong Setyembre 11, 2001, ang mga nagdaang paghihimagsik ng mga salinlahi ng Adbentismo ay muling naging mga usaping pagsubok. Itinutukoy sa Habakuk kabanata dalawa ang isang pagtatalo na nagaganap sa kasaysayang propetiko na inilalarawan doon, na isang kaagapay na linyang propetiko sa talinghaga ng sampung dalaga. Nang itanong ng bantay kung ano ang kaniyang isasagot sa kasaysayan ng talinghaga ng sampung dalaga, inutusan siyang “isulat ang pangitain, at gawin itong malinaw sa mga tapyas.” Ang mga bantay ng kasaysayang Milerita ay gumawa ng tsart ng 1843 noong 1842, at ang pagkakagawa nito ay naging isang palatandaan. Yaon ang “pangitain” ng Habakuk kabanata dalawa, na ginawang malinaw sa mga tapyas, na magsasalita sa wakas.
Shortly after September 11, 2001 those who recognized the activity of Islam of the third woe, were led to return to Jeremiah’s “old paths,” and to walk therein. Those “old paths” identified that the three woes of Revelation chapter eight, verse thirteen represented the prophetic role of Islam. Immediately thereafter, Future for America began to reproduce the two charts of Habakkuk chapter two at the very same point in the parallel history of the Millerites, the two charts were set forth as a waymark, which had been represented by the production of the 1843 chart, in 1842.
Di-naglaon matapos ang Setyembre 11, 2001, yaong mga kumilala sa gawain ng Islam na kaugnay ng ikatlong “sa aba” ay pinatnubayang bumalik sa mga “dating landas” ni Jeremias, at lumakad doon. Ang mga “dating landas” na iyon ay nagpakilala na ang tatlong “sa aba” sa Apocalipsis kabanata walo, talatang labintatlo ay kumakatawan sa propetikong gampanin ng Islam. Kaagad pagkatapos noon, sinimulan ng Future for America na muling ilathala ang dalawang tsart ng Habakuk kabanata dalawa sa mismong katumbas na punto sa kahanay na kasaysayan ng mga Millerita; itinanghal ang dalawang tsart bilang isang palatandaan sa daan, na sa kasaysayan ng mga Millerita ay kinatawan ng pagkakagawa ng tsart na 1843 noong 1842.
“In May, 1842, a General Conference was convened in Boston, [Massachusetts]. At the opening of this meeting, Brethren Charles Fitch and Apollos Hale, of Haverhill, presented the pictorial prophecies of Daniel and John, which they had painted on cloth, with the prophetic numbers, showing their fulfillment. Brother Fitch in explaining from his chart before the Conference, said, while examining these prophecies, he had thought if he could get out something of the kind as here presented it would simplify the subject and make it easier for him to present to an audience. Here was more light in our pathway. These brethren had been doing what the Lord had shown Habakkuk in his vision 2,468 years before, saying, ‘Write the vision and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time.’ Habakkuk 2:2.
Noong Mayo, 1842, isang Pangkalahatang Kumperensiya ang iginanap sa Boston, [Massachusetts]. Sa pagbubukas ng pagpupulong na ito, ang mga Kapatid na sina Charles Fitch at Apollos Hale, mula sa Haverhill, ay inilahad ang mga larawang paglalarawan ng mga propesiya nina Daniel at Juan, na kanilang ipininta sa tela, kalakip ang mga bilang na propetiko na nagpapakita ng kanilang katuparan. Si Kapatid na Fitch, habang ipinapaliwanag mula sa kaniyang tsart sa harap ng Kumperensiya, ay nagsabi na, habang sinusuri niya ang mga propesiyang ito, naisip niya na kung makabubuo siya ng isang bagay na tulad ng ipinakikita rito, mapapayak ang paksa at magiging mas madali para sa kaniya na maiharap ito sa isang madla. Narito ang higit pang liwanag sa aming landasin. Ang mga kapatid na ito ay ginagawa ang ipinakita ng Panginoon kay Habakuk sa kaniyang pangitain 2,468 taon na ang nakalilipas, na sinasabi, 'Isulat mo ang pangitain at gawin mo itong malinaw sa mga tapyas, upang tumakbo ang bumabasa nito. Sapagkat ang pangitain ay ukol pa sa isang takdang panahon.' Habakuk 2:2.
“After some discussion on the subject, it was voted unanimously to have three hundred similar to this one lithographed, which was soon accomplished. They were called ‘the ‘43 charts.’ This was a very important Conference.” The Autobiography of Joseph Bates, 263.
Matapos ang ilang pagtatalakay hinggil sa paksa, ipinasiya sa nagkakaisang boto na ipalimbag sa litograpiya ang tatlong daang katulad nito, na hindi naglaon ay naisakatuparan. Tinawag ang mga iyon na "the '43 charts'." Ito ay isang napakahalagang Kumperensiya. The Autobiography of Joseph Bates, 263.
“It was the united testimony of Second Advent lecturers and papers, when standing on ‘the original faith,’ that the publication of the chart was a fulfillment of Habakkuk 2:2, 3. If the chart was a subject of prophecy (and those who deny it leave the original faith), then it follows that BC 457 was the year from which to date the 2300 days. It was necessary that 1843 should be the first published time in order that ‘the vision’ should ‘tarry,’ or that there should be a tarrying time, in which the virgin band was to slumber and sleep on the great subject of time, just before they were to be aroused by the Midnight Cry.” James White, Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume I, Number 2.
“Iyon ang nagkakaisang patotoo ng mga mangangaral at mga pahayagan ng Ikalawang Pagdating, nang sila ay naninindigan sa ‘orihinal na pananampalataya,’ na ang paglalathala ng tsart ay isang katuparan ng Habakkuk 2:2, 3. Kung ang tsart ay isang paksa ng hula (at yaong mga nagkakaila nito ay iniiwan ang orihinal na pananampalataya), kung gayon ay sumusunod na ang BC 457 ang taong pagmumulan ng pagtutuos ng 2300 araw. Kinailangan na ang 1843 ang maging unang panahong nailathala upang ‘ang pangitain’ ay ‘magluwat,’ o magkaroon ng isang panahon ng paghihintay, na doo’y ang pulutong ng mga birhen ay aantukin at matutulog hinggil sa dakilang paksa ng panahon, bago sila gisingin ng Sigaw sa Hatinggabi.” James White, Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume I, Number 2.
“Now our history shows that there were hundreds teaching from the same chronological charts that William Miller was, all of one stamp. Then it was the oneness of the message all on one theme, the coming of the Lord Jesus at a certain time, 1844.” Joseph Bates, Early SDA Pamphlets, 17.
“Ngayon, ipinakikita ng ating kasaysayan na may daan-daan na nagtuturo mula sa gayunding mga kronolohikal na tsart na ginamit ni William Miller, pawang iisa ang uri. Noo’y iisa ang mensahe, at lahat ay nasa iisang tema: ang pagdating ng Panginoong Jesus sa isang tiyak na panahon, 1844.” Joseph Bates, Early SDA Pamphlets, 17.
The reprinting of the 1843 and 1850 charts, in the immediate post-September 11, 2001 history was as much a fulfillment of Habakkuk two, as was the publication of the 1843 chart in 1842. The production of the tables is part of the narrative of Habakkuk chapter two, and it had to happen. On September 11, 2001 the rebellion of 1863 was again repeated by those Laodicean Adventists who refused to return to Jeremiah’s “old paths.”
Ang muling paglilimbag ng mga tsart ng 1843 at 1850, sa kagyat na kasaysayang sumunod sa Setyembre 11, 2001, ay kasingganap na katuparan ng Habakuk kabanata dalawa, gaya rin ng paglalathala ng tsart ng 1843 noong 1842. Ang paggawa ng mga tapyas ay bahagi ng salaysay ng Habakuk kabanata dalawa, at ito’y kailangang mangyari. Noong Setyembre 11, 2001, inulit ng mga Laodiceang Adventista na tumangging bumalik sa “mga dating landas” ni Jeremias ang paghihimagsik ng 1863.
“The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as of little value the light that Christ came from heaven to give to John for His people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin, and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science. ‘Thus saith the Lord: Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ [Jeremiah 6:16.]
Ang kaaway ay nagsisikap na ilihis ang mga isip ng ating mga kapatid na lalaki at babae mula sa gawaing ihanda ang isang bayan upang makatindig sa mga huling araw na ito. Ang kanyang mga mapanlinlang na pangangatwiran ay binalak upang ilayo ang mga isip mula sa mga panganib at mga tungkulin ng panahong ito. Ibinibilang nilang walang gaanong halaga ang liwanag na si Cristo ay bumaba mula sa langit upang ibigay kay Juan para sa Kanyang bayan. Itinuturo nila na ang mga tagpong nasa harapan natin ay hindi sapat ang kahalagahan upang pag-ukulan ng natatanging pansin. Ginagawa nilang walang bisa ang katotohanang may pinagmulan sa langit, at ninanakawan ang bayan ng Diyos ng kanilang nakaraang karanasan, at sa halip ay binibigyan sila ng huwad na agham. ‘Ganito ang sabi ng Panginoon: Magsitayo kayo sa mga daan, at magsitingin, at itanong ninyo ang mga dating landas, kung nasaan ang mabuting daan, at lakaran ninyo iyon.’ [Jeremiah 6:16.]
“Let none seek to tear away the foundations of our faith,—the foundations that were laid at the beginning of our work, by prayerful study of the Word and by revelation. Upon these foundations we have been building for more than fifty years. Men may suppose that they have found a new way, that they can lay a stronger foundation than that which has been laid; but this is a great deception. ‘Other foundation can no man lay than that is laid.’ [1 Corinthians 3:11.] In the past, many have undertaken to build a new faith, to establish new principles; but how long did their building stand? It soon fell; for it was not founded upon the Rock.” Testimonies, volume 8, 296, 297.
Huwag hayaang may sinumang maghangad na gibain ang mga pundasyon ng ating pananampalataya—ang mga pundasyong inilatag sa pasimula ng ating gawain sa pamamagitan ng mapanalanging pag-aaral ng Salita at ng pahayag. Sa mga pundasyong ito tayo’y nagtayo na sa loob ng mahigit limampung taon. Maaaring ipalagay ng mga tao na nakatuklas sila ng isang bagong landas, na makapaglalagay sila ng isang higit na matibay na pundasyon kaysa sa nalatag na; ngunit ito ay isang malaking panlilinlang. “Walang ibang pundasyong maitatag ng sinuman kundi yaong nalatag na.” [1 Corinto 3:11.] Noong nakaraan, marami ang nagsikap na magtayo ng isang bagong pananampalataya, magtatag ng mga bagong simulain; ngunit gaano katagal nanatiling nakatayo ang kanilang itinayo? Di naglaon, ito’y bumagsak; sapagkat hindi ito natatag sa Bato. Testimonies, tomo 8, 296, 297.
Jeremiah identifies that to walk in the “old paths,” is to find “the rest”, and the rest is “the latter rain”, which began when the nations were angered on September 11, 2001, when the great buildings of New York City came down. Those that then ate the message became Habakkuk’s watchmen who were to “write the vision, and make it plain”. Jeremiah identifies the very same watchmen during the time of “the rest”, which is “the latter rain”.
Tinutukoy ni Jeremias na ang paglakad sa "mga dating landas" ay upang matagpuan ang "kapahingahan", at ang kapahingahan ay ang "huling ulan", na nagsimula noong Setyembre 11, 2001, nang magalit ang mga bansa at gumuho ang mga malalaking gusali ng Lungsod ng New York. Yaong pagkatapos ay kumain ng mensahe ay naging mga bantay ni Habakuk na dapat "isulat ang pangitain, at gawing malinaw". Tinutukoy ni Jeremias ang mismong mga bantay na iyon sa panahon ng "kapahingahan", na siyang "huling ulan".
Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:16, 17.
Ganito ang sabi ng Panginoon: Tumayo kayo sa mga daan, at masdan ninyo, at magtanong kayo tungkol sa mga dating landas, kung saan naroroon ang mabuting daan; at lumakad kayo roon, at makasusumpong kayo ng kapahingahan para sa inyong mga kaluluwa. Ngunit sinabi nila, Hindi kami lalakad roon. Itinalaga ko rin sa inyo ang mga bantay, na nagsasabi, Makinig kayo sa tunog ng pakakak. Ngunit sinabi nila, Hindi kami makikinig. Jeremias 6:16, 17.
The trumpet that they were to sound is the sixth trumpet of the second woe in Millerite history, and in the last days it is the seventh trumpet of the third woe. Habakkuk’s watchmen, who are Jeremiah’s watchmen, sound a warning message that in the rebellion of 1888, was rejected. The sixth trumpet that was rejected in 1888, was the message to Laodicea.
Ang pakakak na dapat nilang hipan ay ang ikaanim na pakakak ng ikalawang kapahamakan sa kasaysayan ng mga Millerita, at sa mga huling araw ito ang ikapitong pakakak ng ikatlong kapahamakan. Ang mga bantay ni Habakuk, na siya ring mga bantay ni Jeremias, ay naghahayag ng isang babalang mensahe na sa paghihimagsik noong 1888 ay itinakwil. Ang ikaanim na pakakak na itinakwil noong 1888 ay ang mensahe para sa Laodicea.
“The message given us by A. T. Jones, and E. J. Waggoner is the message of God to the Laodicean church, and woe be unto anyone who professes to believe the truth and yet does not reflect to others the God-given rays.” The 1888 Materials, 1053.
Ang mensaheng ibinigay sa atin nina A. T. Jones at E. J. Waggoner ay ang mensahe ng Diyos para sa iglesia sa Laodicea, at sa aba ng sinumang nag-aangking sumasampalataya sa katotohanan, ngunit hindi sinasalamin sa iba ang mga sinag na kaloob ng Diyos. The 1888 Materials, 1053.
The seventh trumpet message of 1888, was first sounded to Laodicea in 1856, and then the Laodicean message was placed within the context of the increasing light of the “seven times.” On September 11, 2001 the call to return to Jeremiah’s old paths, and to walk therein for the purpose of obtaining the message of the latter rain, included the seventh Trumpet warning message that is represented as the message to Laodicea, and the “seven times,” which is the symbol of the foundations.
Ang mensahe ng ikapitong Pakakak noong 1888 ay unang ipinahayag sa Laodicea noong 1856, at pagkatapos ay ipinasok ang mensaheng para sa Laodicea sa konteksto ng dumaragdag na kaliwanagan ng “pitong panahon.” Noong Setyembre 11, 2001, ang panawagang bumalik sa mga dating landas ni Jeremias, at lumakad roon upang kamtin ang mensahe ng huling ulan, ay kinabibilangan ng mensaheng babala ng ikapitong Pakakak na kinakatawan bilang mensahe sa Laodicea, at ng “pitong panahon,” na siyang sagisag ng mga saligan.
The “lie” identified by prophecy that produces the strong delusion of Paul’s writings was placed into the third generation of Laodicean Adventism in 1931, sixteen years after the death of the prophetess. The “lie” which arrived in the third generation is prophetically located in the period represented as the “women weeping for Tammuz,” and is therefore associated with the false latter rain message.
Ang "kasinungalingan" na tinukoy ng propesiya, na nagbubunga ng matinding pagkalinlang na tinutukoy sa mga sulat ni Pablo, ay ipinasok sa ikatlong salinlahi ng Laodiceang Adbentismo noong 1931, labing-anim na taon matapos ang pagkamatay ng propetisa. Ang "kasinungalingan" na dumating sa ikatlong salinlahi ay, ayon sa propesiya, matatagpuan sa panahong kinakatawan bilang "mga babaing tumatangis kay Tammuz", at kaya naman ay nauugnay sa maling mensahe ng huling ulan.
The details of how the “lie” was propagated should be understood, as should the prophetic role of the “lie” in end-time prophecy. The scornful men that rule Jerusalem in the time of the latter rain, which is the time of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, created a false latter rain message in the third generation of Adventism, as represented by the “women weeping for Tammuz,” in Ezekiel chapter eight. Their false latter rain message is also represented as a false foundation, a false wall of protection, and a false peace and safety message by Ezekiel.
Dapat maunawaan ang mga detalye kung paano pinalaganap ang “kasinungalingan,” gayundin ang propetikong papel ng “kasinungalingan” sa propesiya ng huling panahon. Ang mga lalaking mapanlait na namumuno sa Jerusalem sa panahon ng huling ulan, na siyang panahon ng pagseselyo ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, ay lumikha ng isang huwad na mensahe ng huling ulan sa ikatlong salinlahi ng Adventismo, na kinakatawan ng “mga babaing tumatangis kay Tammuz” sa Ezekiel kabanata walo. Ang kanilang huwad na mensahe ng huling ulan ay inilarawan din ni Ezekiel bilang isang huwad na saligan, isang huwad na pader ng pagtatanggol, at isang huwad na mensahe ng kapayapaan at katiwasayan.
Have ye not seen a vain vision, and have ye not spoken a lying divination, whereas ye say, The Lord saith it; albeit I have not spoken? Therefore thus saith the Lord God; Because ye have spoken vanity, and seen lies, therefore, behold, I am against you, saith the Lord God. And mine hand shall be upon the prophets that see vanity, and that divine lies: they shall not be in the assembly of my people, neither shall they be written in the writing of the house of Israel, neither shall they enter into the land of Israel; and ye shall know that I am the Lord God. Because, even because they have seduced my people, saying, Peace; and there was no peace; and one built up a wall, and, lo, others daubed it with untempered mortar: Say unto them which daub it with untempered mortar, that it shall fall: there shall be an overflowing shower; and ye, O great hailstones, shall fall; and a stormy wind shall rend it. Lo, when the wall is fallen, shall it not be said unto you, Where is the daubing wherewith ye have daubed it? Therefore thus saith the Lord God; I will even rend it with a stormy wind in my fury; and there shall be an overflowing shower in mine anger, and great hailstones in my fury to consume it. So will I break down the wall that ye have daubed with untempered mortar, and bring it down to the ground, so that the foundation thereof shall be discovered, and it shall fall, and ye shall be consumed in the midst thereof: and ye shall know that I am the Lord. Thus will I accomplish my wrath upon the wall, and upon them that have daubed it with untempered mortar, and will say unto you, The wall is no more, neither they that daubed it; To wit, the prophets of Israel which prophesy concerning Jerusalem, and which see visions of peace for her, and there is no peace, saith the Lord God. Ezekiel 13:7–16.
Hindi ba kayo nakakita ng walang kabuluhang pangitain, at hindi ba kayo nagsalita ng bulaan na panghuhula, yamang sinasabi ninyo, “Sinabi ito ng Panginoon,” bagaman hindi ako nagsalita? Kaya’t ganito ang sabi ng Panginoong Diyos: Sapagkat nagsalita kayo ng walang kabuluhan at nakakita ng kabulaanan, narito, ako’y laban sa inyo, wika ng Panginoong Diyos. At ang aking kamay ay sasa mga propetang nakakakita ng walang kabuluhan at nanghuhula ng kabulaanan: hindi sila mapapabilang sa kapulungan ng aking bayan, ni masusulat sa talaan ng sambahayan ng Israel, ni makapapasok sa lupain ng Israel; at inyong malalaman na ako ang Panginoong Diyos. Sapagkat, oo, sapagkat kanilang niligaw ang aking bayan, na sinasabi, “Kapayapaan,” gayon ma’y walang kapayapaan; at may isang nagtayo ng isang pader, at, narito, ang iba’y pinahiran iyon ng hindi tinimplahang argamasa: Sabihin mo sa mga nagpapahid nito ng hindi tinimplahang argamasa, na ito’y babagsak: magkakaroon ng rumaragasang ulan; at kayo, O malalaking tipak ng graniso, ay babagsak; at isang unos na hangin ang lalansag dito. Narito, kapag nabuwal ang pader, hindi ba sasabihin sa inyo, “Nasaan ang palitadang ipinahid ninyo rito?” Kaya’t ganito ang sabi ng Panginoong Diyos: Lalansagin ko ito sa pamamagitan ng isang unos na hangin sa aking poot; at magkakaroon ng rumaragasang ulan sa aking galit, at malalaking tipak ng graniso sa aking poot upang lipulin ito. Gayon ko gigibain ang pader na inyong pinahiran ng hindi tinimplahang argamasa, at ibabagsak ko ito hanggang sa lupa, upang mahayag ang saligan nito, at ito’y mabubuwal, at kayo’y malilipol sa kalagitnaan nito: at inyong malalaman na ako ang Panginoon. Ganito ko isasakatuparan ang aking poot laban sa pader, at laban sa mga nagpahid nito ng hindi tinimplahang argamasa, at sasabihin ko sa inyo, Wala na ang pader, ni yaong mga nagpahid nito; iyan ay, ang mga propeta ng Israel na nagpapahayag ng propesiya tungkol sa Jerusalem, at nakakikita ng mga pangitain ng kapayapaan para sa kanya, at wala namang kapayapaan, wika ng Panginoong Diyos. Ezekiel 13:7-16.
The falsehood and lies which the scornful men in Jerusalem hide beneath in Isaiah chapters twenty-eight and twenty-nine are ultimately judged and destroyed by the “overflowing scourge.”
Ang kabulaanan at kasinungalingan na sa ilalim nito nagkukubli ang mga lalaking manlilibak sa Jerusalem, sa mga kabanata dalawampu’t walo at dalawampu’t siyam ng Isaias, ay sa kahuli-hulihan hahatulan at lilipulin ng "rumaragasang hagupit."
Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place. And your covenant with death shall be disannulled, and your agreement with hell shall not stand; when the overflowing scourge shall pass through, then ye shall be trodden down by it. Isaiah 28:17, 18.
At ilalagay ko ang kahatulan sa pising panukat, at ang katuwiran sa hulog na tingga: at wawalisin ng graniso ang kanlungan ng kabulaanan, at aapawan ng tubig ang dakong kublihan. At ang inyong tipan sa kamatayan ay mapapawalang-bisa, at ang inyong pakikipagkasundo sa impiyerno ay hindi mananatili; kapag ang umaapaw na hagupit ay daraan, kayo’y yuyurakan nito. Isaias 28:17, 18.
Isaiah’s “overflowing scourge” is Ezekiel’s “overflowing shower,” that is brought upon those who have “divined lies,” by presenting a “vain vision” and by claiming “the Lord saith it,” “albeit” the Lord had “not spoken.” The “lie” that the ancient men hide under is represented as something they claim that the Lord had spoken, so it is a “lie” about God’s Word. Either they have identified a doctrine from God’s Word as error, or they have erroneously claimed that God directed their understanding (God had spoken), upon a doctrine of the Bible.
Ang "umaapaw na hagupit" ni Isaias ay ang "umaapaw na pagbuhos ng ulan" ni Ezekiel, na ibinabagsak sa mga "nanghula ng kasinungalingan," sa pamamagitan ng paghaharap ng isang "walang kabuluhang pangitain" at ng pag-aangking "sinasabi ito ng Panginoon," "bagaman" ang Panginoon ay "hindi nagsalita." Ang "kasinungalingan" na pinagtataguan ng mga sinaunang lalaki ay inilalarawan bilang isang bagay na inaangkin nilang sinalita ng Panginoon, kaya ito ay isang "kasinungalingan" tungkol sa Salita ng Diyos. Alinman sa itinuring nila bilang kamalian ang isang doktrina mula sa Salita ng Diyos, o maling inangkin nila na ang Diyos ang gumabay sa kanilang pag-unawa (na ang Diyos ay nagsalita) hinggil sa isang doktrina ng Bibliya.
The “lie” that arrived in 1931, was a claim that Sister White had endorsed the false view of “the daily,” in the book of Daniel. The false view that “the daily,” represents Christ’s sanctuary ministry was premised upon a “lie” which claimed that in 1910, Ellen White had informed A. G. Daniells that he and Prescott’s view of “the daily,” representing Christ’s sanctuary ministry was actually correct, in spite of her direct written words to the contrary.
Ang "kasinungalingan" na dumating noong 1931 ay ang pag-angkin na sinang-ayunan ni Sister White ang maling pananaw hinggil sa "the daily" sa aklat ni Daniel. Ang maling pananaw na ang "the daily" ay kumakatawan sa ministeryo ni Cristo sa santuwaryo ay nakasalig sa isang "kasinungalingan" na nag-angkin na noong 1910, ipinabatid ni Ellen White kay A. G. Daniells na ang pananaw nila ni Prescott hinggil sa "the daily" bilang kumakatawan sa ministeryo ni Cristo sa santuwaryo ay tunay na tama, sa kabila ng kaniyang mga tuwirang nakasulat na pahayag na salungat dito.
The false view of “the daily,” that was then (1931) established within Laodicean Adventism, became the theological foundation which was employed to build a message that is described by Ezekiel as “peace and safety.” The various arguments that are employed to uphold the false foundation are the various counterfeit coins and jewels that Miller saw in his dream. By the end of his dream his original jewels are fully covered with counterfeits and rubbish, and the rubbish and counterfeit jewels and coins represent the message that was based upon their foundational error that “the daily” represents Christ’s sanctuary ministry.
Ang huwad na pananaw hinggil sa “the daily,” na noong (1931) ay naitatag sa loob ng Adventismong Laodiceano, ang siyang naging batayang teolohikal na ginamit upang buuin ang isang mensaheng inilarawan ni Ezekiel bilang “kapayapaan at katiwasayan.” Ang iba’t ibang argumento na ginagamit upang itaguyod ang huwad na batayan ay ang sari-saring huwad na barya at hiyas na nakita ni Miller sa kaniyang panaginip. Sa pagtatapos ng kaniyang panaginip, ang kaniyang mga orihinal na hiyas ay lubusang natakpan ng mga huwad na iyon at ng basura, at ang basurang iyon at ang mga huwad na hiyas at barya ay kumakatawan sa mensaheng nakabatay sa kanilang batayang kamalian na ang “the daily” ay kumakatawan sa ministeryo ni Cristo sa santuwaryo.
In Ezekiel’s passage the rubbish and counterfeit jewels is represented as a “wall” that has been built with a cement that is so weak it cannot hold up under the stress of the “stormy wind” or the “overflowing shower.”
Sa sipi ni Ezekiel, ang basura at mga huwad na hiyas ay inilarawan bilang isang "pader" na itinayo sa pamamagitan ng sementong napakahina, kaya’t hindi ito makatatagal sa tindi ng "unos na hangin" o ng "rumaragasang buhos ng ulan."
The disobedient prophet from Judah that rebuked Jeroboam, ultimately died between an “ass” and a “lion”. The lion represents Babylon and the ass represents Islam. The two doctrines which Laodicean Adventism cannot see, that are represented by the death of the disobedient prophet are the message of the papacy (the lion), and the message of Islam of the third Woe (the ass).
Ang suwail na propeta mula sa Juda na sumaway kay Jeroboam, sa bandang huli ay namatay sa pagitan ng isang “asno” at isang “leon.” Ang leon ay kumakatawan sa Babilonia at ang asno ay kumakatawan sa Islam. Ang dalawang doktrina na hindi nakikita ng Laodiceanong Adventismo, na kinakatawan ng kamatayan ng suwail na propeta, ay ang mensahe ng Papado (ang leon) at ang mensahe ng Islam ng ikatlong Kapahamakán (ang asno).
Ezekiel’s “stormy wind,” is a symbol of Isaiah’s “rough wind that is stayed” in “the day of the east wind” in chapter twenty seven. Ezekiel’s “stormy wind” is also the “four winds” of Revelation chapter seven, that are held until God’s servants are sealed. Ezekiel’s “stormy wind” is his message from the “four winds” in chapter thirty-seven, that brings the dead dry bones to life as a mighty army. Ezekiel’s “stormy wind” that brings down the “wall built with untempered mortar,” is the latter rain message of the third Woe.
Ang "bagyong hangin" ni Ezekiel ay sagisag ng "magaspang na hanging pinigil" ni Isaias sa "araw ng silangang hangin" sa kabanata dalawampu’t pito. Ang "bagyong hangin" ni Ezekiel ay siya ring "apat na hangin" ng Pahayag kabanata pito, na pinipigil hanggang sa matatakan ang mga lingkod ng Diyos. Ang "bagyong hangin" ni Ezekiel ay ang kaniyang mensahe mula sa "apat na hangin" sa kabanata tatlumpu’t pito, na nagpapabuhay sa mga patay na tuyong buto bilang isang makapangyarihang hukbo. Ang "bagyong hangin" ni Ezekiel na nagpapabagsak sa "pader na itinayo sa walang timplang argamasa," ay ang mensahe ng huling ulan ng ikatlong "Sa Aba."
Ezekiel’s “overflowing shower” is a symbol of the papacy, and more specifically it is the symbol of the period of the Sunday law crisis which begins at the soon-coming Sunday law in the United States. The disobedient prophet from Judah that died between the ass and the lion, represented the death of Laodicean Adventism that takes place between September 11, 2001, at the arrival of the ass (the third woe), and the soon-coming Sunday law (the lion). Laodicean Adventism’s death occurs during the sealing of the one hundred and forty-four thousand that began when the nations were angered, yet held in check on September 11, 2001, and concludes at the soon-coming Sunday law. Their death, as illustrated by the disobedient prophet, is brought about because they returned to the methodology of apostate Protestantism, though they had been directly informed to never return to the “assembly of mockers.”
Ang “rumaragasang pagbuhos ng ulan” ni Ezekiel ay sagisag ng Kapapahan, at higit pang tiyak, ito ang sagisag ng panahon ng krisis ng batas sa Linggo na nagsisimula sa nalalapit na batas sa Linggo sa Estados Unidos. Ang suwail na propeta mula sa Juda na namatay sa pagitan ng asno at ng leon ay kumakatawan sa kamatayan ng Laodiceang Adbentismo na nagaganap sa pagitan ng Setyembre 11, 2001, sa pagdating ng asno (ang ikatlong kapahamakan), at ng nalalapit na batas sa Linggo (ang leon). Ang pagkamatay ng Laodiceang Adbentismo ay nagaganap sa panahon ng pagtatatak ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, na nagsimula nang ang mga bansa ay nagalit, gayunman ay napigil, noong Setyembre 11, 2001, at nagtatapos sa nalalapit na batas sa Linggo. Ang kanilang pagkamatay, gaya ng isinalarawan ng suwail na propeta, ay idinudulot sapagkat sila’y nagbalik sa pamamaraan ng tumalikod na Protestantismo, bagaman tuwirang ipinaalam sa kanila na huwag kailanman bumalik sa “kapulungan ng mga manlilibak.”
Their death occurs in the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. As soon as God’s people are sealed, the destroying angels begin their work. From September 11, 2001 unto the soon-coming Sunday law the judgment of the living is accomplished in God’s church, for judgment begins in Jerusalem, and it begins with the ancient men that were to be the guardians of the people, but who had abandoned their responsibilities over four generations. Those who receive the seal in that period are the ensign that is lifted up to the nations. They are sealed before the soon-coming Sunday law for the only way God’s other flock can be warned is by seeing men and women in the Sunday law crisis who have the seal of God.
Ang kanilang kamatayan ay nagaganap sa kasaysayan ng pagtatatak ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Sa sandaling matatakan ang bayan ng Diyos, sinisimulan ng mga anghel na mamumuksa ang kanilang gawain. Mula noong Setyembre 11, 2001 hanggang sa nalalapit na batas ng Linggo, nagaganap ang paghatol sa mga buhay sa iglesia ng Diyos, sapagkat ang paghatol ay nagsisimula sa Jerusalem, at ito’y nagsisimula sa mga matatandang lalaki na dapat sanang mga tagapagbantay ng bayan, ngunit tinalikdan nila ang kanilang mga pananagutan sa loob ng apat na salinlahi. Ang mga tumatanggap ng tatak sa panahong iyon ang watawat na itinataas sa mga bansa. Sila ay natatakan bago ang nalalapit na batas ng Linggo, sapagkat ang kaisa-isang paraan upang mabalaan ang iba pang kawan ng Diyos ay sa pamamagitan ng pagkakita sa mga lalaki at babae na, sa krisis ng batas ng Linggo, ay may tatak ng Diyos.
“The work of the Holy Spirit is to convince the world of sin, of righteousness and of judgment. The world can only be warned by seeing those who believe the truth sanctified through the truth, acting upon high and holy principles, showing in a high, elevated sense, the line of demarcation between those who keep the commandments of God, and those who trample them under their feet. The sanctification of the Spirit signalizes the difference between those who have the seal of God, and those who keep a spurious rest-day. When the test comes, it will be clearly shown what the mark of the beast is. It is the keeping of Sunday. Those who after having heard the truth, continue to regard this day as holy, bear the signature of the man of sin, who thought to change times and laws.” Bible Training School, December 1, 1903.
Ang gawain ng Espiritu Santo ay ang pagsumbat sa sanlibutan tungkol sa kasalanan, sa katuwiran, at sa kahatulan. Maaaring balaan lamang ang sanlibutan sa pamamagitan ng pagkakita na ang mga sumasampalataya sa katotohanan ay pinabanal sa pamamagitan ng katotohanan, na kumikilos ayon sa mataas at banal na mga simulain, na sa isang mataas at marangal na diwa ay ipinakikita ang hangganang naghihiwalay sa mga nag-iingat ng mga utos ng Diyos at sa mga yumuyurak sa mga ito sa ilalim ng kanilang mga paa. Ang pagpapabanal ng Espiritu ang siyang nagpapakilala sa kaibhan sa pagitan ng mga may tatak ng Diyos at ng mga nagpapangilin ng huwad na araw ng kapahingahan. Kapag dumating ang pagsubok, maliwanag na mahahayag kung ano ang tanda ng hayop. Ito ang pangilin ng Linggo. Ang mga yaong, matapos marinig ang katotohanan, ay patuloy na itinuturing na banal ang araw na ito; sila'y nagtataglay ng lagda ng tao ng kasalanan, na nag-akalang baguhin ang mga panahon at mga kautusan. Bible Training School, Disyembre 1, 1903.
The death of Laodicean Adventism is accomplished during the history of the latter rain, that began to sprinkle on September 11, 2001, and is poured out without measure at the soon-coming Sunday law, when God has established and then lifts up as an ensign a people who have been sealed for eternity.
Ang pagkamatay ng Adventismong Laodiceano ay nagaganap sa kasaysayan ng huling ulan, na nagsimulang umambon noong Setyembre 11, 2001, at ibubuhos nang walang takal sa nalalapit na batas sa Linggo, kapag naitatag na ng Diyos ang isang bayang natatakan para sa kawalang-hanggan, at saka Niya ito itinataas bilang isang watawat.
In that period of time, those in Laodicean Adventism that are preparing for, and will receive the mark of the beast, are represented by the twenty-five men bowing to the sun in Ezekiel chapter eight. They are those who have accepted Ezekiel’s false “peace and safety” message, that represents a counterfeit of the true latter rain message, that is being proclaimed by the true watchmen in that history. The foundation of that false latter rain message is the identification that “the daily” in the book of Daniel is a symbol of Christ, when it is actually a symbol of Satan. That false foundational belief is the doctrine that the “scornful men that rule the people of Jerusalem” employ to erect their untempered wall.
Sa panahong yaon, ang mga nasa Adventismong Laodiceano na naghahanda at sa wakas ay tatanggap ng tatak ng hayop ay kinakatawan ng dalawampu’t limang lalaking yumuyukod sa araw sa ikawalong kabanata ng Ezekiel. Sila ang mga tumanggap sa huwad na mensaheng “kapayapaan at katiwasayan” sa aklat ni Ezekiel, na kumakatawan sa isang huwad na panggagaya sa tunay na mensahe ng Huling Ulan, na ipinahahayag ng mga tunay na bantay sa panahong yaon. Ang saligan ng gayong huwad na mensahe ng Huling Ulan ay ang pagtukoy na ang “araw-araw” sa aklat ni Daniel ay isang simbolo ni Cristo, samantalang sa katotohanan ay simbolo ito ni Satanas. Ang gayong huwad na saligang paniniwala ang doktrinang ginagamit ng “mga lalaking mapanlibak na namumuno sa bayan ng Jerusalem” upang itayo ang kanilang pader na tinapalan ng putik na walang timpla.
The identification of “the daily,” as a symbol of Christ was historically put in place by a “lie,” in 1931. From then onward the untempered wall of counterfeit coins and jewels was erected. That “wall” is destined to come down when the dirt brush man arrives to thoroughly purge His floor. That purging is accomplished in the prophetic period of history between the “stormy wind” (the ass of September 11, 2001), and the “overflowing showers” (the lion of the soon-coming Sunday law). In that history the disobedient prophet is slain and buried in the tomb of the false prophet of Bethel. Sister White identifies the “wall” of prophecy as the law of God.
Ang pagtukoy sa "the daily" bilang isang sagisag ni Cristo ay itinatag sa kasaysayan sa pamamagitan ng isang "kasinungalingan," noong 1931. Mula noon, itinayo ang hindi pinatibay na pader ng huwad na mga barya at mga hiyas. Ang "pader" na iyon ay nakatakdang bumagsak kapag dumating ang lalaking tagawalis ng dumi upang lubusang dalisayin ang Kaniyang sahig. Ang paglilinis na iyon ay isinasakatuparan sa propetikong yugto ng kasaysayan sa pagitan ng "unos na hangin" (ang asno ng Setyembre 11, 2001), at ng "umaapaw na pagbuhos" (ang leon ng nalalapit na batas sa Linggo). Sa kasaysayang iyon, ang suwail na propeta ay pinaslang at inilibing sa libingan ng huwad na propeta ng Bethel. Itinutukoy ni Sister White ang "pader" ng propesiya bilang ang kautusan ng Diyos.
“The prophet here describes a people who, in a time of general departure from truth and righteousness, are seeking to restore the principles that are the foundation of the kingdom of God. They are repairers of a breach that has been made in God’s law—the wall that He has placed around His chosen ones for their protection, and obedience to whose precepts of justice, truth, and purity is to be their perpetual safeguard.
Ipinakikita rito ng propeta ang isang bayan na, sa panahon ng pangkalahatang pagtalikod sa katotohanan at katuwiran, ay nagsisikap na ibalik ang mga prinsipyong siyang saligan ng kaharian ng Diyos. Sila ang mga tagapag-ayos ng siwang na nagawa sa kautusan ng Diyos—ang bakod na inilagay Niya sa palibot ng Kanyang mga hinirang para sa kanilang pag-iingat—at ang pagsunod sa mga tuntunin nitong katarungan, katotohanan, at kalinisan ay magiging kanilang walang hanggang pananggalang.
“In words of unmistakable meaning the prophet points out the specific work of this remnant people who build the wall. ‘If thou turn away thy foot from the Sabbath, from doing thy pleasure on My holy day; and call the Sabbath a delight, the holy of the Lord, honorable; and shalt honor Him, not doing thine own ways, nor finding thine own pleasure, nor speaking thine own words: then shalt thou delight thyself in the Lord; and I will cause thee to ride upon the high places of the earth, and feed thee with the heritage of Jacob thy father: for the mouth of the Lord hath spoken it.’ Isaiah 58:13, 14.” Prophets and Kings, 678.
Sa mga salitang may kahulugang di-mapag-aalinlanganan ay itinuturo ng propeta ang tiyak na gawain ng bayang nalabi na ito na nagtatayo ng pader. “Kung iyong iurong ang iyong paa mula sa Sabat, mula sa paggawa ng iyong kalayawan sa Aking banal na araw; at tawagin ang Sabat na kaluguran, ang banal ng Panginoon, kagalang-galang; at iyong pararangalan Siya, na hindi ginagawa ang iyong sariling mga lakad, ni hinahanap ang iyong sariling kalayawan, ni nagsasalita ng iyong sariling mga salita: kung magkagayo’y magagalak ka sa Panginoon; at aking ipaparaan ka sa mga matataas na dako ng lupa, at papakainin ka ng mana ni Jacob na iyong ama: sapagkat sinalita ito ng bibig ng Panginoon.” Isaias 58:13, 14. Mga Propeta at mga Hari, 678.
The beginning of the fourth generation of Adventism is marked by the publication of a book, as was the beginning of the third generation. The third generation began with the publication of W. W. Prescott’s, The Doctrine of Christ, and that generation ended with the publication of Questions on Doctrine. The Doctrine of Christ presented a gospel that was purposely void of the Millerite prophetic message. Questions on Doctrine presented a gospel that denied the work of sanctification that is accomplished by Christ. The Doctrine of Christ removed the light of the (chazon) vision of prophetic history, and Questions on Doctrine removed the light of the (Mareh) vision of Christ’s “appearance”.
Ang simula ng ikaapat na salinlahi ng Adventismo ay minarkahan ng paglalathala ng isang aklat, gaya rin ng pasimula ng ikatlong salinlahi. Nagsimula ang ikatlong salinlahi sa paglalathala ng aklat ni W. W. Prescott, The Doctrine of Christ, at nagtapos ang nasabing salinlahi sa paglalathala ng Questions on Doctrine. Inilahad ng The Doctrine of Christ ang isang ebanghelyong sinadyang walang taglay na mensaheng propetiko ng mga Millerita. Inilahad ng Questions on Doctrine ang isang ebanghelyong itinatatwa ang gawain ng pagpapabanal na isinasakatuparan ni Cristo. Inalis ng The Doctrine of Christ ang liwanag ng pangitaing (chazon) ng kasaysayang propetiko, at inalis ng Questions on Doctrine ang liwanag ng pangitaing (Mareh) ng “pagpapakita” ni Cristo.
In between those two books the false latter rain message represented by the “women weeping for Tammuz” was developed. It was in that history that the “lie of 1931,” was promoted. That third generation (abomination) is also represented by the compromise of the third church of Pergamos. The symbol of compromise in the third church, identifies the work of seeking accreditation from the worldly institutions that dictated rules for theology and rules for medicine. It was in the third generation that the compromise of truth was accomplished, which included the introduction and emphasis on the use of Bibles that had been translated from corrupted manuscripts.
Sa pagitan ng dalawang aklat na iyon, nabuo ang maling mensahe ng Huling Ulan na kinakatawan ng “mga babaing tumatangis para kay Tammuz.” Sa kasaysayang iyon pinalaganap ang “kasinungalingan noong 1931.” Ang ikatlong salinlahi (kasuklam-suklam na bagay) ay kinakatawan din ng pagkompromiso ng ikatlong iglesia sa Pergamo. Ang sagisag ng pagkompromiso sa ikatlong iglesia ay tumutukoy sa gawaing paghahanap ng akreditasyon mula sa makamundong mga institusyon na nagtakda ng mga alituntunin para sa teolohiya at mga alituntunin para sa medisina. Sa ikatlong salinlahi naisakatuparan ang pagkompromiso sa katotohanan, na kinabibilangan ng pagpapakilala at pagbibigay-diin sa paggamit ng mga Biblia na isinalin mula sa mga tiwaling manuskrito.
In 1957, the book Questions on Doctrine, represented a capitulation of the primary truth of the gospel. That truth being Jesus died to save us “from” sin, but he did not die to save us “in” sin. The Catholic and apostate Protestant teaching that a man cannot be obedient to God’s Word is Satan’s eternal argument. Man can, and must be obedient to God’s Word, even if Satan claims that “thou shall not surely die.” The fallen apostate Protestant view that men cannot overcome sin, and therefore men cannot be obedient to God’s law until Jesus magically transforms them into obedient robots at His second coming, was incorporated into the teachings of the book Questions on Doctrine.
Noong 1957, ang aklat na "Questions on Doctrine" ay kumatawan sa isang pagsuko sa pangunahing katotohanan ng Ebanghelyo. Ang katotohanang iyon ay ito: si Jesus ay namatay upang iligtas tayo "mula sa" kasalanan, ngunit hindi Siya namatay upang iligtas tayo "sa loob ng" kasalanan. Ang katuruang Katoliko at apostatang Protestante na ang tao ay hindi maaaring maging masunurin sa Salita ng Diyos ay ang walang hanggang pangangatwiran ni Satanas. Maaaring maging masunurin ang tao, at dapat siyang maging masunurin, sa Salita ng Diyos, kahit pa igiit ni Satanas na "Tiyak na hindi ka mamamatay." Ang pananaw ng bumagsak at apostatang Protestantismo na hindi kayang mapagtagumpayan ng mga tao ang kasalanan, at dahil dito ay hindi sila maaaring maging masunurin sa Kautusan ng Diyos hanggang sa si Jesus ay mahimalang baguhin sila upang maging mga masunuring robot sa Kanyang ikalawang pagparito, ay isinanib sa mga katuruan ng aklat na "Questions on Doctrine."
In 1957, the fourth generation of Laodicean Adventism began, and its untempered wall (law), had been established, thus providing the logic that will allow the twenty-five ancient men to bow to the sun at the conclusion of the time of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That untempered wall, which is the belief that keeping the law of God is impossible, is swept away when the “wall” of separation of Church and State is removed, at the soon-coming Sunday law. The Sunday law is the overflowing showers, or as Isaiah expresses it, it is the overflowing scourge, and that flood begins at the soon-coming Sunday law in the United States.
Noong 1957, nagsimula ang ikaapat na salinlahi ng Adventismo ng Laodicea, at naitatag na ang pader nitong walang wastong argamasa (kautusan), sa gayon ay naglalatag ng lohikang magpapahintulot sa dalawampu't limang matatandang lalaki na yumukod sa araw sa katapusan ng panahon ng pagtatatak sa isandaang apatnapu't apat na libo. Ang pader na iyon na walang wastong argamasa, na siyang paniniwalang imposibleng sundin ang kautusan ng Diyos, ay tinatangay kapag inalis ang 'pader' ng paghihiwalay ng Simbahan at Estado, sa nalalapit na batas sa Linggo. Ang batas sa Linggo ang umaapaw na pagbuhos ng ulan, o, gaya ng ipinahayag ni Isaias, ito ang umaapaw na hagupit, at ang bahang iyon ay magsisimula sa nalalapit na batas sa Linggo sa Estados Unidos.
At the Sunday law in the United States the enemy (the pope) comes in “as a flood” (the overflowing scourge), and it is then that “the ensign” is lifted up against him. It is then that the “untempered wall” that Laodicean Adventism erected upon the false application of “the daily” is swept away.
Sa batas ng Linggo sa Estados Unidos, darating ang kaaway (ang Papa) “na parang baha” (ang rumaragasang hagupit), at noon itataas laban sa kanya ang “watawat.” Noon din ay itatangay ang “pader na walang patibay” na itinayo ng Adventismong Laodiceano batay sa maling paglalapat ng “ang araw-araw.”
According to their deeds, accordingly he will repay, fury to his adversaries, recompense to his enemies; to the islands he will repay recompense. So shall they fear the name of the Lord from the west, and his glory from the rising of the sun. When the enemy shall come in like a flood, the Spirit of the Lord shall lift up a standard against him. And the Redeemer shall come to Zion, and unto them that turn from transgression in Jacob, saith the Lord. As for me, this is my covenant with them, saith the Lord; My spirit that is upon thee, and my words which I have put in thy mouth, shall not depart out of thy mouth, nor out of the mouth of thy seed, nor out of the mouth of thy seed’s seed, saith the Lord, from henceforth and forever. Arise, shine; for thy light is come, and the glory of the Lord is risen upon thee. For, behold, the darkness shall cover the earth, and gross darkness the people: but the Lord shall arise upon thee, and his glory shall be seen upon thee. And the Gentiles shall come to thy light, and kings to the brightness of thy rising. Isaiah 59:18–60:3.
Ayon sa kanilang mga gawa, gayon din ang kaniyang gagantihin: poot sa kaniyang mga kaalit, ganting-parusa sa kaniyang mga kaaway; sa mga pulo ay gagantihan niya ng ganting-parusa. Kaya’t katatakutan nila ang pangalan ng Panginoon mula sa kanluran, at ang kaniyang kaluwalhatian mula sa sikatan ng araw. Kapag ang kaaway ay dumarating na tulad ng baha, itataas laban sa kaniya ng Espiritu ng Panginoon ang watawat. At darating sa Sion ang Manunubos, at sa mga tumatalikod sa pagsalangsang sa Jacob, sabi ng Panginoon. Ngunit tungkol sa akin, ito ang aking tipan sa kanila, sabi ng Panginoon: Ang aking Espiritu na nasa iyo, at ang aking mga salitang inilagay ko sa iyong bibig, ay hindi lilisan sa iyong bibig, ni sa bibig ng iyong binhi, ni sa bibig ng binhi ng iyong binhi, sabi ng Panginoon, mula ngayon at magpakailanman. Bumangon ka, magliwanag ka; sapagkat dumating na ang iyong liwanag, at ang kaluwalhatian ng Panginoon ay sumikat sa iyo. Sapagkat, narito, tatakpan ng kadiliman ang lupa, at pusikit na kadiliman ang mga tao; ngunit ang Panginoon ay sisikat sa iyo, at ang kaniyang kaluwalhatian ay makikita sa iyo. At ang mga bansa ay darating sa iyong liwanag, at ang mga hari sa ningning ng iyong pagsikat. Isaias 59:18–60:3.
The Gentiles come to the light when God’s glory is upon His people, and this occurs when the enemy comes in as a flood. When that enemy comes in God lifts up a standard (ensign) against him. The glory of the Lord that is upon those people who the Gentiles respond to, is His character, and His character does not sin. It is a false peace and safety message that teaches that men and women cannot overcome sin. That message is a false latter rain message that is proclaimed during the time of the true latter rain message, which arrived on September 11, 2001. That false message is a false message concerning God’s law, which is the “wall.” That false doctrine is represented in the book Questions on Doctrine, that marked the arrival of Laodicean Adventism’s fourth and final generation.
Lumalapit ang mga Hentil sa liwanag kapag ang kaluwalhatian ng Diyos ay sumasa Kanyang bayan, at ito’y nagaganap kapag ang kaaway ay dumarating na parang baha. Kapag dumating ang kaaway na iyon, itinataas ng Diyos ang isang pamantayan (watawat) laban sa kanya. Ang kaluwalhatian ng Panginoon na nasa mga taong iyon na tinutugunan ng mga Hentil ay ang Kanyang karakter, at ang Kanyang karakter ay hindi nagkakasala. Ito ay isang huwad na mensahe ng “kapayapaan at katiwasayan” na nagtuturo na ang mga lalaki at babae ay hindi maaaring magtagumpay laban sa kasalanan. Ang mensaheng iyon ay isang huwad na mensahe ng huling ulan na ipinahahayag sa panahon ng tunay na mensahe ng huling ulan, na dumating noong Setyembre 11, 2001. Ang huwad na mensaheng iyon ay isang huwad na mensahe hinggil sa kautusan ng Diyos, na siyang “pader.” Ang maling doktrinang iyon ay kinakatawan sa aklat na Questions on Doctrine, na siyang nagmarka sa pagdating ng ikaapat at panghuling salinlahi ng Adbentismong Laodiceano.
On September 11, 2001, the four rebellions of Laodicean Adventism arrived to test that final generation with the sins of their fathers. On that date God directed His people to return to Jeremiah’s old paths, that they might understand and accept the foundational message represented as Miller’s jewels. If they did so, they would find the latter rain, which Jeremiah called the “rest.” The call to return to the old paths was a repetition of the test that produced the rebellion of 1863.
Noong Setyembre 11, 2001, dumating ang apat na paghihimagsik ng Laodiceanong Adbentismo upang subukin yaong huling salinlahi sa pamamagitan ng mga kasalanan ng kanilang mga magulang. Sa petsang iyon, inutusan ng Diyos ang Kaniyang bayan na bumalik sa mga dating landas ni Jeremias, upang kanilang maunawaan at tanggapin ang saligang mensaheng kinakatawan bilang mga hiyas ni Miller. Kung gagawin nila iyon, masusumpungan nila ang huling ulan, na tinawag ni Jeremias na "kapahingahan." Ang panawagang bumalik sa mga dating landas ay isang pag-uulit ng pagsubok na nagbunga ng paghihimagsik noong 1863.
On September 11, 2001, which is Isaiah’s “day of the east and rough wind” the “song of the vineyard” was to be sung, by those who in Revelation chapter fourteen, verse three and also in chapter fifteen, verse three sing the song of Moses and the Lamb. That song is the Laodicean message that identifies that the former chosen people were then being passed by, for God was then in the process of giving His vineyard to men and women that would bring forth the intended fruits of the vineyard. That vineyard message is the message to Laodicea, which was the message presented by Jones and Waggoner at the rebellion of 1888.
Noong ika-11 ng Setyembre, 2001, na siyang “araw ng silangan at ng mabagsik na hangin” ni Isaias, ang “awit ng ubasan” ay dapat awitin ng mga yaong sa Apocalipsis kabanata labing-apat, talata tatlo, at gayundin sa kabanata labinlima, talata tatlo, ay umaawit ng awit ni Moises at ng Kordero. Ang awit na iyon ay ang mensaheng Laodiceano na nagpapakilala na ang dating piniling bayan ay noon nilalampasan, sapagkat ang Diyos noon ay nasa proseso ng pagbibigay ng Kanyang ubasan sa mga lalaki at babae na magbubunga ng mga nilalayong bunga ng ubasan. Ang mensaheng iyon tungkol sa ubasan ay ang mensahe sa Laodicea, na siyang mensaheng iniharap nina Jones at Waggoner sa paghihimagsik noong 1888.
On September 11, 2001, the latter rain began, and in the debate of Habakkuk chapter two it identifies a class who presented the message of the two tables, for they had returned to Jeremiah’s old paths and were receiving the “rest and refreshing,” that Isaiah identifies is brought upon those whose methodology is “line upon line.” The debate they were involved in was in opposition to a false latter rain message, represented by the “women weeping for Tammuz,” which encouraged the sleeping Laodicean people with a peace and safety message.
Noong Setyembre 11, 2001, nagsimula ang huling ulan, at sa pagtatalo sa ikalawang kabanata ng Habakuk ay kinikilala nito ang isang uring nagharap ng mensahe ng dalawang talahanayan, sapagkat sila’y nanumbalik sa mga dating landas na itinuro ni Jeremias at tumatanggap ng “kapahingahan at kaginhawahan,” na kinikilala ni Isaias na ipinagkakaloob sa mga gumagamit ng metodolohiyang “alituntunin sa ibabaw ng alituntunin.” Ang pagtatalong kanilang kinasangkutan ay laban sa isang maling mensahe ng huling ulan, na kinakatawan ng “mga babaeng tumatangis kay Tammuz,” na nagpalakas-loob sa natutulog na bayang Laodiceano sa pamamagitan ng isang mensahe ng kapayapaan at katiwasayan.
The peace and safety message claims that it is impossible for men and women not to sin, and therefore God can and will only justify them “in” their sins. The scornful men claim their peace and safety message is the true message of justification by faith, that Jones and Waggoner presented, but it leaves off the truth that he who God justifies, He also sanctifies, for God did not die to save people in their sins, but from their sins.
Ang mensahe ng “kapayapaan at katiwasayan” ay iginigiit na imposibleng ang mga lalaki at babae ay huwag magkasala, at kaya’t ang Diyos ay maaari at gagawin lamang na ariing-ganap sila “sa” kanilang mga kasalanan. Iginigiit naman ng mga lalaking mapang-uyam na ang kanilang mensahe ng kapayapaan at katiwasayan ang tunay na mensahe ng pag-aaring-ganap sa pamamagitan ng pananampalataya na ipinahayag nina Jones at Waggoner, ngunit isinasantabi nito ang katotohanang yaong inaaring-ganap ng Diyos ay Kaniyang pinapaging-banal din, sapagkat hindi namatay ang Diyos upang iligtas ang mga tao sa kanilang mga kasalanan, kundi mula sa kanilang mga kasalanan.
September 11, 2001, marked the beginning of the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand that concludes with one class receiving the seal of God, as represented by those who sigh and cry for the abominations in the church and in the land, and another class that have turned their backs upon the temple, where the final work of the third angel is being accomplished, and they are bowing to the sun. The history of the Millerites illustrates the history of the movement of the third angel, and in so doing the climax is about the message of the latter rain, and the experience it produces in those who choose to eat.
Minarkahan ng Setyembre 11, 2001 ang pasimula ng panahon ng pagtatatak sa isang daan at apatnapu't apat na libo, na nagwawakas sa isang uring tumatanggap ng tatak ng Diyos—na kinakatawan ng mga dumaraing at tumatangis dahil sa mga karumaldumal sa iglesya at sa lupain—at sa isa pang uri na tumalikod sa templo, kung saan isinasakatuparan ang pangwakas na gawain ng ikatlong anghel, at sila'y yumuyukod sa araw. Ang kasaysayan ng mga Millerites ay naglalarawan sa kasaysayan ng kilusan ng ikatlong anghel, at sa gayon ang kasukdulan ay hinggil sa mensahe ng huling ulan at sa karanasang ibinubunga nito sa mga pumipiling kumain.
We will continue this study in the next article.
Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.
“An unwillingness to yield up preconceived opinions, and to accept this truth, lay at the foundation of a large share of the opposition manifested at Minneapolis against the Lord’s message through Brethren Waggoner and Jones. By exciting that opposition Satan succeeded in shutting away from our people, in a great measure, the special power of the Holy Spirit that God longed to impart to them. The enemy prevented them from obtaining that efficiency which might have been theirs in carrying the truth to the world, as the apostles proclaimed it after the day of Pentecost. The light that is to lighten the whole earth with its glory was resisted, and by the action of our own brethren has been in a great degree kept away from the world.” Selected Messages, book 1, 235.
Ang kawalan ng kahandaang isuko ang mga naunang-nabuong palagay at tanggapin ang katotohanang ito ang siyang naging saligan ng malaking bahagi ng pagtutol na naipamalas sa Minneapolis laban sa mensahe ng Panginoon sa pamamagitan ng mga Kapatid na Waggoner at Jones. Sa pag-uudyok sa gayong pagtutol, nagtagumpay si Satanas na mailayo sa ating bayan, sa malaking antas, ang natatanging kapangyarihan ng Banal na Espiritu na ninanasang ipagkaloob sa kanila ng Diyos. Hinadlangan sila ng kaaway na matamo ang kabisaang maaaring naging kanila sa pagdadala ng katotohanan sa sanlibutan, gaya ng ipinahayag ito ng mga apostol pagkatapos ng Araw ng Pentecostes. Ang liwanag na magliliwanag sa buong lupa sa pamamagitan ng kaluwalhatian nito ay sinalungat, at sa pamamagitan ng pagkilos ng ating sariling mga kapatid ay sa malaking antas ay naipagkait sa sanlibutan. Selected Messages, aklat 1, 235.