Ibinatay ni William Miller ang kaniyang propetikong mensahe sa balangkas ng dalawang sumasalantang kapangyarihan, na wasto niyang tinukoy bilang ang paganong Roma at ang Roma ng Kapapahan.
Si William Miller, sa paglalapat ng kaniyang hermenyutika, ay napansin sa iba’t ibang apokaliptikong talata ang umuulit na temang tunggalian sa pagitan ng bayan ng Diyos at ng kanilang mga kaaway. Sa kaniyang pagsusuri sa mga kapangyarihang umuusig sa bayan ng Diyos sa paglipas ng mga kapanahunan, binuo niya ang kaisipan hinggil sa dalawang kasuklam-suklam na bagay, na tinukoy bilang paganismo (ang unang kasuklam-suklam na bagay) na sumasagisag sa puwersang umuusig sa labas ng iglesia, at ang kapapahan (ang ikalawang kasuklam-suklam na bagay) na kumakatawan sa kapangyarihang umuusig sa loob ng iglesia. Ang tema ng dalawang kasuklam-suklam na bagay ang siyang nagbigay-katangian sa karamihan ng kaniyang mga kasunod na propetikong pagpapakahulugan. P. Gerard Damsteegt, Foundations of the Seventh-day Adventist Message and Mission, 22.
Kinikilala ng mga teologo ng Adbentismo ang katotohanang ang balangkas ni Miller para sa paglalapat ng propesiya ay ang dalawang mapangwasak na kapangyarihan ng paganismo at papalismo, kahit na itinuturing lamang nila ito bilang isang pagsusuri sa kasaysayang Millerita, at hindi bilang isang katotohanang ibinigay sa kanya ng Diyos.
Sinugo ng Diyos ang Kanyang anghel upang antigin ang puso ng isang magsasakang hindi sumampalataya sa Bibliya, upang akayin siyang saliksikin ang mga propesiya. Paulit-ulit na dinalaw ng mga anghel ng Diyos ang hinirang na yaon, upang patnubayan ang kanyang pag-iisip at buksan sa kanyang pagkaunawa ang mga propesiyang kailanma’y naging madilim sa bayan ng Diyos. Ipinagkaloob sa kanya ang pasimula ng kadena ng katotohanan, at inakay siyang saliksikin ang kawing pagkatapos ng kawing, hanggang sa masdan niya ang Salita ng Diyos na may pagkamangha at paghanga. Nakita niya roon ang isang ganap na kadena ng katotohanan. Ang Salitang yaon na itinuring niyang walang inspirasyon ay ngayo’y nabuksan sa kanyang paningin sa kagandahan at kaluwalhatian nito. Nakita niya na ang isang bahagi ng Kasulatan ay nagpapaliwanag sa iba, at kapag ang isang talata ay nakapinid sa kanyang pagkaunawa, nasumpungan niya sa ibang bahagi ng Salita ang nagpapaliwanag nito. Kanyang iginalang ang banal na Salita ng Diyos nang may kagalakan at may pinakamalalim na paggalang at pagpitagan. Early Writings, 230.
Ang "His angel" ay tuwirang itinukoy ni Sister White bilang si Gabriel.
"Ang mga salita ng anghel, ‘Ako si Gabriel, na nakatayo sa harapan ng Diyos,’ ay nagpapakita na siya’y humahawak ng mataas na katayuan ng karangalan sa mga hukuman sa langit. Nang siya’y dumating dala ang isang mensahe para kay Daniel, sinabi niya, ‘Walang sinumang tumitindig na kasama ko sa mga bagay na ito, maliban kay Miguel [Cristo], ang inyong Prinsipe.’ Daniel 10:21. Tungkol kay Gabriel ay nagsalita ang Tagapagligtas sa Apocalipsis, na sinasabi, ‘Ipinadala Niya at ipinahiwatig ito sa pamamagitan ng Kanyang anghel sa Kanyang lingkod na si Juan.’ Apocalipsis 1:1. At kay Juan ay ipinahayag ng anghel, ‘Ako’y kasamang-lingkod mo at ng iyong mga kapatid na mga propeta.’ Apocalipsis 22:9, R.V. Kamangha-manghang kaisipan—na ang anghel na kasunod sa Anak ng Diyos sa karangalan ang siyang hinirang upang ihayag sa makasalanang mga tao ang mga layunin ng Diyos." The Desire of Ages, 99.
"Kahanga-hangang kaisipan—na ang anghel na pumapangalawa sa karangalan sa Anak ng Diyos ang siyang piniling ibunyag ang mga layunin ng Diyos" sa isipan ni William Miller. Hindi lamang si Gabriel, kundi mga anghel—sa maramihan—ang gumabay sa kaniyang pag-unawa sa mga propesiyang "kailanma'y naging madilim sa bayan ng Diyos." Inakay nina Gabriel at ng iba pang mga anghel si Miller sa Bibliya nang sunod-sunod mula sa Genesis pasulong. Kaya't dinala siya sa pinakamahabang propesiya tungkol sa panahon sa Bibliya, yaong "pitong panahon" (dalawang libo at limang daan at dalawampung taon) ng Levitico dalawampu't anim, bago pa man siya dinala sa dalawang libo at tatlong daang araw ng Daniel kabanata walo at talata labing-apat.
Pagkatapos ay inilaan ko ang aking sarili sa pananalangin at sa pagbasa ng Salita. Nagpasya akong isantabi ang lahat ng aking mga paunang akala at pagkiling, na masusing ihambing ang Kasulatan sa Kasulatan, at itaguyod ang pag-aaral nito sa isang regular at metodikong paraan. Nagsimula ako sa Henesis, at nagbasa ako talata-sa-talata, na hindi nagpapatuloy nang mas mabilis kaysa sa pagkakabunyag ng kahulugan ng iba’t ibang sipi, hanggang sa ako’y maging malaya sa kalituhan hinggil sa anumang mistisismo o mga pagsalungatan. Tuwing may nasumpungan akong malabo, ang aking gawi ay ihambing ito sa lahat ng kaugnay na mga talata; at sa tulong ni CRUDEN, sinuri ko ang lahat ng mga teksto ng Kasulatan kung saan matatagpuan ang alinman sa mga pangunahing salitang nasa alinmang malabong bahagi. Pagkatapos, sa pagpapahintulot na ang bawat salita ay magkaroon ng tamang kaugnayan sa paksa ng teksto, kung ang aking pananaw dito ay umaayon sa bawat kaugnay na talata sa Biblia, hindi na ito naging isang suliranin. Sa gayong paraan ko isinagawa ang pag-aaral ng Biblia, sa una kong pagbasa nito, sa loob ng humigit-kumulang dalawang taon, at lubos akong natiyak na ang Biblia ay tagapagpaliwanag ng sarili nito. Natagpuan ko na sa paghahambing ng Kasulatan sa kasaysayan, ang lahat ng mga propesiya, hangga’t natupad na, ay natupad nang literal; na ang lahat ng sari-saring tayutay, metapora, talinghaga, pagkakatulad, atbp. ng Biblia ay alinman sa ipinaliwanag sa kanilang agarang konteksto, o ang mga terminong ginamit sa mga ito ay may kahulugang tinukoy sa ibang mga bahagi ng Salita, at kapag sa gayo’y naipaliwanag, ay dapat unawain nang literal alinsunod sa gayong paliwanag. Sa gayo’y lubos kong natiyak na ang Biblia ay isang sistema ng mga inihayag na katotohanan, na ibinigay nang lubhang malinaw at payak, na ang “manlalakbay, bagaman mangmang, ay hindi kinakailangang magkamali roon.” ...
“Mula sa higit pang pag-aaral ng mga Kasulatan, napagpasiyahan ko na ang pitong panahon ng pagpapangingibabaw ng mga Hentil ay dapat magsimula nang tumigil ang mga Hudyo sa pagiging isang nagsasariling bansa, sa pagkabihag ni Manases, na itinakda ng pinakamahusay na mga kronolohista sa B. C. 677; na ang 2300 araw ay nagsimula kasabay ng pitumpung sanlinggo, na itinakda ng pinakamahusay na mga kronolohista mula sa B. C. 457; at na ang 1335 araw, na nagsisimula sa pag-aalis ng pang-araw-araw, at sa pagtatatag ng kasuklam-suklam na kalapastanganang nagdudulot ng pagkatiwangwang, Daniel kabanata pito talata labing-isa, ay dapat petsahan mula sa pagtatatag ng kataas-taasang pamamayani ng Papa, pagkaraang maalis ang mga kasuklam-suklam ng Paganismo, at na, ayon sa pinakamahusay na mga historyador na aking nasangguni, ay dapat petsahan mula humigit-kumulang A. D. 508. Sa pagbibilang ng lahat ng mga panahong propetiko na ito mula sa sari-saring petsang itinakda ng pinakamahusay na mga kronolohista para sa mga pangyayaring kung saan maliwanag na dapat sila bilangin, silang lahat ay magwawakas nang magkakasabay, humigit-kumulang A. D. 1843. Dahil dito, noong 1818, sa pagtatapos ng aking dalawang taong pag-aaral ng mga Kasulatan, dinala ako sa isang taimtim na konklusyon, na sa loob ng humigit-kumulang dalawampu’t limang taon mula sa panahong iyon ay wawakasan ang lahat ng usapin ng ating kasalukuyang kalagayan...” Apology and Defense ni William Miller, 6, 12.
Ang prinsipyo ng unang pagbanggit ay nagtatakda na ang unang bagay na binabanggit ang may pinakamataas na kahalagahan; at ang unang binanggit sa Apocalipsis kabanata isa, talata isa ay ang proseso ng komunikasyon na ginagamit ng Ama: nagbibigay Siya ng mensahe kay Jesucristo, na siya namang nagbibigay nito sa Kaniyang anghel; at ang anghel ay ibinibigay ito sa isang propeta, na pagkaraan ay isinusulat ito at ipinadadala sa mga iglesia. Nang itinakwil ng Adventismo ang gawain at mga natuklasan ni William Miller, hindi lamang nila itinakwil ang kanilang mga saligan, kundi itinakwil din nila ang mismong proseso ng komunikasyon na naghatid kay Miller sa kaniyang mga pagkaunawa, at itinakwil nila ang prosesong iyon na siyang tanging landasin upang maunawaan ng mga tao ang Pahayag ni Jesucristo na nabubuksan kaagad bago magsara ang probasyon.
Inakay si Miller upang maunawaan na ang pitong panahon sa Levitico ay nagsimula noong 677 BK. Hindi hanggang noong 1856 ginamit ng Panginoon si Hiram Edson upang matukoy na ang pagkakalat ng pitong panahon ay isinakatuparan din laban sa hilagang sampung lipi ng Israel. Sinisikap ng Panginoon na paunlarin ang pagkaunawa sa pitong panahon sa paraang kaayon, subalit higit na lampas kaysa sa pundasyunal na pagkakatuklas ni Miller hinggil sa pitong panahon. Ngunit noong 1856, ang liwanag na iniharap ni Hiram Edson ay mahiwagang natigil, sapagkat ang ikawalong artikulo ng serye ay nagwakas sa mga salita ni James White, na noo’y Patnugot ng Review and Herald, “Ipagpapatuloy.” Ito ay dapat ipagpatuloy, ngunit hindi nangyari hanggang pagkaraan ng 11 Setyembre 2001, nang pinatnubayan ng Panginoon ang kanyang bayan sa “mga dating landas” at sa dakong huli sa di-natapos na serye ng mga artikulong isinulat ni Hiram Edson.
Sa kasalukuyan ay hindi natin tinatalakay ang paghihimagsik na nagsimula di-naglaon matapos ang Dakilang Pagkakadismaya, kundi upang ipunto lamang na bagaman pinatnubayan si Miller tungo sa “pitong ulit” ng Levitico 26, maliwanag na nilayon ng Panginoon na palawakin ang paunang pagkaunawa sa pitong ulit, lampas sa saligang pagkaunawa ni Miller hinggil sa paksa. Pinili Niya si Hiram Edson, siya ring lingkod mula sa mismong kasaysayang iyon na dati na Niyang pinili upang ipagkaloob ang pangitain hinggil sa paglipat ni Cristo sa Kabanal-banalang Dako noong Oktubre 23, 1844.
Ito ang dahilan kung bakit ginamit ko ang mga pananalita ng teologong Adventista upang kilalanin na ang balangkas ng lahat ng paglalapat na propetiko ni Miller ay nakabatay sa kaniyang pagkaunawa sa dalawang mapanirang kapangyarihan na, sa aklat ni Daniel, ay kinakatawan bilang ang “daily” (paganismo), na laging iniuugnay alinman sa “transgression” o sa “abomination,” na kapwa kumakatawan sa magkakaibang aspekto ng mapanirang kapangyarihan ng papalismo. Ang batayang pagkaunawa ni Miller hinggil sa mga kapangyarihang Romano ay lubhang lumawak magmula pa noong kasaysayang kaniyang kinakatawan.
Ang mga anghel ng Diyos, kabilang si Gabriel, ang umakay kay Miller sa mga pagkaunawang kaniyang ipinahayag. Kasama sa mga pagkaunawang iyon ang mga propesiyang kaniyang ipinahayag, ang mga tuntunin ng pagpapakahulugang biblikal na kaniyang ginamit, at gayundin ang balangkas na nagbigay-daan upang maihanay niya nang wasto ang mga propesiya. Ipinagkaloob kay Miller ang balangkas na nagsasaad na ang dalawang kapangyarihang nagwawasak na tinutukoy sa Daniel ay ang Roma Pagano at ang Roma Papal. Ang Future for America ay inakay tungo sa balangkas hinggil sa tatlong kapangyarihang nagwawasak, ang dragon, ang hayop, at ang bulaang propeta.
At nakita ko ang tatlong maruruming espiritu na gaya ng mga palaka, na lumalabas mula sa bibig ng dragon, at mula sa bibig ng halimaw, at mula sa bibig ng bulaang propeta. Sapagkat sila ay mga espiritu ng mga demonyo, na gumagawa ng mga himala, na humahayo sa mga hari ng lupa at ng buong sanlibutan, upang tipunin sila sa pakikidigma sa dakilang araw na yaon ng Diyos na Makapangyarihan sa lahat. Pahayag 16:13, 14.
Ang balangkas ng Future for America ay nakabatay sa gawain ni Miller, ngunit lumalampas pa sa hangganang kinahintuan ng kanyang gawain. Iniwan ng Adventismo ang kanyang balangkas at nagbalik sa teolohiya ng tumalikod na Protestantismo at ng Roma. Ang gayunding linya ng propesiya na pinasimulan sa aklat ni Daniel ay ipinagpatuloy sa aklat ng Apocalipsis.
Ang Pahayag ay isang aklat na tinatakan, ngunit ito rin ay isang aklat na nakabukas. Itinatala nito ang mga kamangha-manghang pangyayaring magaganap sa mga huling araw ng kasaysayan ng daigdig na ito. Ang mga aral ng aklat na ito ay tiyak, hindi mistikal at di-maunawaan. Sa loob nito, tinatalakay ang gayon ding linya ng propesiya gaya ng nasa Aklat ni Daniel. May ilang propesiyang inulit ng Diyos, at sa gayon ay ipinakikitang dapat silang bigyan ng kahalagahan. Hindi inuulit ng Panginoon ang mga bagay na walang malaking kabuluhan. Manuscript Releases, volume 9, 8.
Hindi naunawaan ni Miller ang mga propesiya ng Aklat ng Apocalipsis, sapagkat ang linya ng paganismo at papalismo na napakalinaw na natukoy sa Aklat ni Daniel ay pinalalawak sa Aklat ng Apocalipsis upang isama ang susunod na kapangyarihang manguusig na darating sa entablado ng kasaysayang propetiko.
Sa pamamagitan ng paganismo, at pagkaraan sa pamamagitan ng Papado, ipinamalas ni Satanas ang kaniyang kapangyarihan sa loob ng maraming siglo sa pagsisikap na pawiin sa lupa ang tapat na mga saksi ng Diyos. Ang mga pagano at mga papista ay pinakikilos ng iisang espiritu ng dragon. Nagkaiba lamang sila sa ganito: ang Papado, na nagkukunwaring naglilingkod sa Diyos, ang lalong mapanganib at malupit na kaaway. Sa pamamagitan ng Romanismo, binihag ni Satanas ang sanlibutan. Ang inaangking iglesya ng Diyos ay naanod papasok sa hanay ng paglilinlang na ito, at sa mahigit isang libong taon nagdusa ang bayan ng Diyos sa ilalim ng poot ng dragon. At nang ang Papado, na hinubdan ng lakas, ay napilitang tumigil sa pag-uusig, natanaw ni Juan ang isang bagong kapangyarihan na sumisibol upang umalingawngaw sa tinig ng dragon at ipagpatuloy ang gayunding malupit at mapamusong gawain. Ang kapangyarihang ito, ang huling makikipagdigma laban sa iglesya at sa kautusan ng Diyos, ay sinagisag ng isang hayop na may mga sungay na tulad ng tupa. Ang mga hayop na nauna rito ay umahon mula sa dagat, ngunit ito ay lumitaw mula sa lupa, na kumakatawan sa mapayapang pag-usbong ng bansang sinasagisag. Ang "dalawang sungay na gaya ng tupa" ay angkop na kumakatawan sa katangian ng Pamahalaan ng Estados Unidos, gaya ng inihahayag sa dalawang saligang prinsipyo nito, ang Republikanismo at Protestantismo. Ang mga prinsipyong ito ang lihim ng ating kapangyarihan at kasaganaan bilang isang bansa. Ang mga unang nakasumpong ng kanlungan sa mga baybayin ng Amerika ay nagalak sapagkat nakarating sila sa isang lupaing malaya sa mapagmataas na mga pag-aangkin ng papado at sa tiraniya ng pamumunong monarkikal. Nilayon nilang magtatag ng isang pamahalaan sa malawak na saligan ng kalayaang sibil at panrelihiyon.
Ngunit ang mariing guhit ng propetikong lapis ay naghahayag ng isang pagbabago sa payapang tagpong ito. Ang hayop na may mga sungay na tulad sa tupa ay nagsasalita sa tinig ng dragon, at ‘ipinaiiral ang lahat ng kapangyarihan ng unang hayop sa harapan niya.’ Ipinahahayag ng propesiya na sasabihin niya sa mga nananahan sa lupa na sila’y gumawa ng isang larawan para sa hayop, at na ‘pinangyayari niyang ang lahat, maging maliit at dakila, mayaman at dukha, malaya at alipin, ay tumanggap ng isang tanda sa kanilang kanang kamay, o sa kanilang mga noo; at na walang sinuman ang makabili o makapagbenta, maliban yaong nagtataglay ng tanda, o ng pangalan ng hayop, o ng bilang ng kaniyang pangalan.’ Sa gayo’y sumusunod ang Protestantismo sa mga yapak ng Kapapahan. Signs of the Times, Nobyembre 1, 1899.
Para kay Miller, ang halimaw sa dagat at ang halimaw sa lupa sa Pahayag 13 ay sumasagisag sa paganong Roma na sinundan ng Roma ng papado. Sinikap din niyang ilapat ang kaniyang balangkas sa Pahayag 17, ngunit ang paghilom ng nakamamatay na sugat ng papado, gayundin ang propetikong papel ng Estados Unidos at ng Nagkakaisang Bansa, ay nasa labas ng banal na balangkas na ibinigay sa kaniya ng mga anghel. Para sa kaniya, ang halimaw na umahon mula sa lupa sa Pahayag 13 ay ang papado.
Si Miller ang sugong gagamitin upang alisin ang balabal ng Protestantismo mula sa mga kamay ng mga nagpapakilalang Protestante na lumabas mula sa Panahon ng Kadiliman. Ang panahong magsasalita ang Estados Unidos na gaya ng isang dragon, na ang Republikanismo ay magiging isang demokrasya at ang tumalikod na Protestantismo ay makikipag-isa sa tumalikod na pamahalaan at uulitin ang pagsasanib ng iglesya at estado na siyang wangis ng kapapahan, ay nasa hinaharap pa noong kaniyang kapanahunan. Dahil doon, sinikap niyang ilagay ang aklat ng Apocalipsis sa banal na balangkas na ipinagkaloob sa kaniya ng mga anghel.
Siya ay pinili upang maunawaan ang pagdami ng kaalaman na naganap noong 1798, nang matanggalan ng selyo ang pangitain sa Ilog Ulai sa Daniel kabanata walo at siyam. Ang Future for America ay itinalagang makaunawa sa pangitain sa Ilog Hiddekel sa Daniel mga kabanata sampu hanggang labindalawa, na tinanggalan ng selyo noong 1989, nang, gaya ng inilalarawan sa Daniel labing-isa, talatang apatnapu, ang mga bansang kumakatawan sa dating Unyong Sobyet ay tinangay ng Kapapahan at ng Estados Unidos.
Ang balangkas na ibinigay ng mga anghel sa Future for America ay nakabatay sa pagkilala sa propesiya at paglalapat nito sa konteksto ng tatluhang pagkakaisa ng dragon, ng hayop, at ng bulaang propeta.
Ang liwanag na tinanggap ni Daniel mula sa Diyos ay ibinigay partikular para sa mga huling araw na ito. Ang mga pangitaing nakita niya sa mga pampang ng Ulai at ng Hiddekel, na mga dakilang ilog ng Shinar, ay ngayo’y natutupad, at ang lahat ng mga pangyayaring inihula ay malapit nang maganap. Testimonies to Ministers, 112.
Ipinahayag ng mga Millerite ang mensahe ng unang at ikalawang anghel, na nagpapahayag ng pagbubukas ng paghuhukom. Ang Future for America ay ipinapahayag ang mensahe ng ikatlong anghel.
Ako ang nagtanim, si Apolos ang nagdilig; ngunit ang Diyos ang nagpalago. Kaya’t ang nagtatanim ay hindi anuman, ni ang nagdidilig, kundi ang Diyos na nagpapalago. At ang nagtatanim at ang nagdidilig ay iisa; at ang bawat isa’y tatanggap ng kaniyang sariling gantimpala ayon sa kaniyang sariling pagpapagal. Sapagkat kami ay mga kamanggagawa ng Diyos; kayo ay taniman ng Diyos, kayo ay gusali ng Diyos. Ayon sa biyaya ng Diyos na sa akin ay ibinigay, bilang isang matalinong punong tagapagtayo, ako ang naglatag ng saligan, at may iba namang nagtatayo sa ibabaw nito. Ngunit mag-ingat ang bawat isa kung paano siya nagtatayo sa ibabaw nito. Sapagkat walang makapaglalagay ng ibang saligan bukod sa nalatag na, na ito’y si Jesucristo. 1 Corinto 3:6-11.
Upang maiharap nang wasto ang mensahe ng ikatlong anghel, nararapat mo ring iharap ang mga mensahe ng unang at ikalawang anghel, sapagkat ipinabatid sa atin na hindi maaaring magkaroon ng ikatlo kung wala ang una at ikalawa. Ang una at ikalawang mensahe ang pundasyon, at ang ikatlo ang batong pangwakas sa tuktok; ngunit kailanma’y hindi itatatwa o sasalungatin ng ikatlong mensahe ang una at ikalawa. Kung gagawin nito, hindi iyon ang tunay na mensahe.
Ang unang at ikalawang mga mensahe ay ibinigay noong 1843 at 1844, at ngayo’y nasa ilalim tayo ng proklamasyon ng ikatlo; ngunit ang tatlong mensaheng ito ay kailangang ipahayag pa rin. Kasinghalaga ngayon gaya ng dati na ang mga ito ay maulit sa mga naghahanap ng katotohanan. Sa pamamagitan ng panulat at tinig ay iparirinig natin ang proklamasyon, na ipinakikita ang kanilang pagkakasunod-sunod, at ang paglalapat ng mga propesiya na nagdadala sa atin sa mensahe ng ikatlong anghel. Hindi maaaring magkaroon ng ikatlo kung wala ang una at ang ikalawa. Ang mga mensaheng ito ay dapat nating ibigay sa sanlibutan sa pamamagitan ng mga publikasyon at sa mga pangangaral, na ipinakikita sa linya ng propetikong kasaysayan ang mga bagay na naganap at ang mga bagay na magaganap. Selected Messages, aklat 2, 104, 105.
May isang napakagandang pagmamasid tungkol sa kasaysayan ng mga Millerita at ng ating kasaysayan. Ang mga Millerita ang pasimula at tayo ang wakas. Inilahad at isinabuhay nila ang unang at ikalawang mensahe ng mga anghel. Inilalahad natin ang ikatlong anghel. Ang kanilang mensaheng hindi tinatakan (ang pangitain sa Ulai) ay matatagpuan sa dalawang kabanata ng aklat ni Daniel, at ang atin (ang pangitain sa Hiddekel) ay matatagpuan sa tatlong kabanata. Tinukoy nila ang unang at ikalawang “sa aba,” at namuhay sila sa loob ng katuparan ng ikalawang “sa aba.” Tinutukoy natin at namumuhay tayo sa loob ng katuparan ng ikatlong “sa aba.” Ang kanilang balangkas sa paglalapat ng propesiya ay ang Romang pagano (ang dragon) at ang Romang papal (ang halimaw). Ang ating balangkas sa paglalapat ng propesiya ay ang makabagong Roma bilang isang tatluhang halimaw.
Habang sinisimulan nating isaalang-alang ang katangian ng Roma Papal sa kabanata labimpito ng Apocalipsis—ang ikawalo na mula sa pito—makabubuting isaalang-alang din kung ano ang naunawaan ng mga Millerita hinggil sa Roma noong kasaysayang saligan. Ang ikatlong anghel ay magkakaroon ng dagdag na liwanag, ngunit ang liwanag na iyon ay kailanman ay hindi sasalungat sa itinatag na katotohanan.
Ang mga kabanata 2, 7, 8, 11, at 12 ng Daniel ay nagtutukoy sa Roma, kasama ng iba pang mga kapangyarihan. Isinasaalang-alang natin ang dalawang yugto ng Roma bago ang 1798—pagano at papal—bilang balangkas para sa mga propetikong paglalapat ni Miller. Tinutukoy nina Miller at ng mga tagapanguna na ang pariralang "ang mga mandarambong ng iyong bayan" sa Daniel kabanata labing-isa, talata labing-apat, ay kumakatawan sa Roma.
At sa mga panahong iyon, marami ang titindig laban sa hari sa timugan; gayon din, ang mga mandarambong mula sa iyong bayan ay magpapakataas upang itatag ang pangitain; ngunit sila’y mabubuwal. Daniel 11:14.
May hindi bababa sa dalawang mahahalagang punto na dapat isaalang-alang sa loob ng talatang ito. Ang salitang “pangitain” sa talatang ito ay tumutukoy sa isa sa dalawang salitang Hebreo sa aklat ni Daniel na isinasalin bilang “pangitain.” Isa sa mga salitang Hebreo na isinasalin bilang “pangitain” ay châzôn, na nangangahulugang panaginip, propesiya, o pangitain. Tinutukoy ng salitang châzôn ang kasaysayang propetiko, o isang yugto ng panahon, at ito ay matatagpuan nang sampung beses sa aklat ni Daniel at laging isinasalin bilang “pangitain.”
Ang isa pang salitang Hebreo na isinasalin din bilang "vision" ay mar-eh', na ang ibig sabihin ay anyo. Ang salitang mar-eh' ay tumutukoy sa iisang tanawin, isang punto sa panahon. Ang salitang Hebreo na mar-eh' ay matatagpuan nang labintatlong beses sa Daniel, at isinasalin ito bilang "vision" nang anim na beses, bilang "countenance" nang apat na beses, bilang "appearance" nang dalawang beses, at minsan bilang "well favored."
Ang mga mandarambong ng iyong bayan ay kumakatawan sa Roma, kaya’t ang Roma, bilang paksa ng propesiya, ang siyang nagtatatag ng propetikong “pangitain” sa aklat ni Daniel. Dahil dito, mahalagang maunawaan ang kahalagahan ng Roma bilang isang propetikong sagisag.
Itinatakda ng lohika ng propesiya na ang salitang “pangitain” na kumakatawan sa kasaysayang propetiko ay siya ring “pangitain” na tinutukoy sa Aklat ng Apocalipsis, sapagkat ipinakikilala ng inspirasyon na iisang aklat ang Daniel at Apocalipsis, na kinukumpleto nila ang isa’t isa, na dinadala nila ang isa’t isa sa kasakdalan, at na ang gayunding linya ng propesiya na matatagpuan sa Daniel ay muling ipinagpapatuloy sa Apocalipsis. Ang mga puntong iyon na inilatag sa Espiritu ng Propesiya ay naisama na sa seryeng ito ng mga artikulo, kaya’t hindi ko na sila isasama muli. Magdaragdag ako ng isa pang punto mula kay Sister White, na naisama na rin natin. Ang puntong iyon ay na ang lahat ng mga aklat ng Bibliya ay nagtatagpo at nagwawakas sa Aklat ng Apocalipsis. Ang “pangitain” ng kasaysayang propetiko (châzôn) na nasumpungan sa Daniel at itinatatag kaugnay ng propetikong paksa ng Roma, ay kumakatawan sa pangitain ng kasaysayang propetiko sa buong Bibliya. Ang lahat ng mga aklat ng Bibliya ay nagtatagpo at nagwawakas sa Apocalipsis, at kailanma’y hindi sinasalungat ng Diyos ang Kaniyang sarili. Kailanman! Kung inaakala mong ginawa Niya ito, may hindi kang nauunawaan. Ang gayunding salitang Hebreo (châzôn) ay isinasalin din bilang “pangitain” sa aklat ng Kawikaan.
Kung walang pangitain, ang bayan ay napapahamak: ngunit ang tumutupad sa kautusan ay mapalad. Kawikaan 29:18.
Iyan ang unang puntong dapat isaalang-alang hinggil sa talata. Kung mali ang pagkaunawa natin sa Roma, hindi natin maitataguyod ang pangitain ng kasaysayang propetiko. Ang katotohanang iyan, sa esensya, ang naglalarawan sa mga pagsisikap ng mga Heswita at ng iba pa sa buong kasaysayan na nagpasok ng huwad na teolohiya upang wasakin ang paksaing propetiko tungkol sa Roma. Habang isinasaalang-alang natin ang saligang pagkaunawa tungkol sa Roma, dapat natin itong isaisip.
“Ang mga nalilito sa kanilang pag-unawa sa salita, na nabigong makita ang kahulugan ng antikristo, ay tiyak na ilalagay ang kanilang sarili sa panig ng antikristo. Wala na ngayon ang panahon upang tayo ay makiayon sa sanlibutan. Si Daniel ay nakatayo sa kaniyang bahagi at sa kaniyang dako. Ang mga propesiya nina Daniel at Juan ay dapat maunawaan. Binibigyang-kahulugan nila ang isa’t isa. Ipinagkakaloob nila sa sanlibutan ang mga katotohanang dapat maunawaan ng bawat isa. Ang mga propesiyang ito ay dapat maging saksi sa sanlibutan. Sa pamamagitan ng kanilang katuparan sa mga huling araw na ito, sila mismo ang magpapaliwanag.” Kress Collection, 105.
Kapag nabigo kang makita ang kahulugan ng antikristo (Roma), sasapi ka sa Roma, at ang babalang ito ay nakapaloob sa konteksto ng kakayahan o kawalan ng kakayahang unawain ang mga aklat ni Daniel at ng Apocalipsis. Itinatag ng mga Millerita ang saligang pag-unawa ng Adbentismo batay sa kanilang pagtukoy sa Roma. Naunawaan nila na ang Roma ay kinakatawan ng dalawang kapangyarihang naninira, na kapwa ay mga yugto ng Roma, ngunit hindi pa sila nasa gayong yugto ng kasaysayan upang makita ang Roma bilang isang tatluhang unyon, gaya ng isinasagisag sa aklat ng Apocalipsis. Kaya’t ang aklat ni Daniel ang saligan na kinakatawan ng mga Millerita, at ang aklat ng Apocalipsis ang batong-pangwakas na kinakatawan ng Future for America. May isa pang punto mula sa Daniel labing-isa talatang labing-apat na nais naming tukuyin.
Nauunawaan nina Miller at ng mga tagapanguna na ang larawan sa panaginip ni Nebukadnezar ay kumakatawan sa apat na kaharian: Babilonia, Medo-Persia, Gresya, at Roma. Hindi nila matanaw ang lagpas sa ikaapat na kaharian, sapagkat nauunawaan nila na ang Roma Papal ay isa lamang ikalawang yugto ng Roma at kaya’t ang ikaapat na kaharian ay nagwakas noong 1798. Mula sa kanilang pananaw sa kasaysayan, ang natitirang tanging palatandaang propetiko ay ang Ikalawang Pagparito ni Kristo, kung saan ang batong tinibag mula sa bundok ay tatama sa mga paa ng larawan. Kinilala ng mga Millerita ang mga propetikong pagkakaiba sa pagitan ng Roma Pagano at Roma Papal, subalit dahil napilitan silang itugma ang 1798 sa pagparito ni Kristo, hindi na nila natanaw ang lagpas sa apat na kaharian.
Nakarating na tayo sa panahong ang banal na gawain ng Diyos ay inilarawan sa pamamagitan ng mga paa ng larawan na ang bakal ay hinalo sa malagkit na luwad. May bayan ang Diyos, bayang hinirang, na ang pagkilatis ay dapat pakabanalin, na hindi dapat maging di-banal sa pamamagitan ng pagtatayo sa ibabaw ng saligan ng kahoy, dayami, at ipa. Bawat kaluluwang tapat sa mga utos ng Diyos ay makikita na ang bukod-tanging katangian ng ating pananampalataya ay ang Sabat sa ikapitong araw. Kung pararangalan ng pamahalaan ang Sabat ayon sa ipinag-utos ng Diyos, tatayo ito sa kalakasan ng Diyos at sa pagtatanggol sa pananampalatayang minsang ibinigay sa mga banal. Ngunit ipagtitibay ng mga estadista ang huwad na sabat, at ihahalo nila ang kanilang pananampalataya sa pagtalima sa supling na ito ng kapapahan, na itataas nila ito higit sa Sabat na pinabanal at pinagpala ng Panginoon, na inilaan upang panatilihing banal ng tao, bilang tanda sa pagitan Niya at ng Kanyang bayan hanggang sa isang libong sali’t salinlahi. Ang paghahalo ng kaparaanang pang-iglesia at kaparaang pampamahalaan ay inilarawan ng bakal at luwad. Ang pag-iisang ito ay nagpapahina sa lahat ng kapangyarihan ng mga iglesia. Ang pagkakaloob sa iglesia ng kapangyarihan ng estado ay magbubunga ng masasamang kahihinatnan. Ang mga tao ay halos lumampas na sa hangganan ng pagtitimpi ng Diyos. Inilagak nila ang kanilang lakas sa politika, at nakipag-isa sa kapapahan. Ngunit darating ang panahon na parurusahan ng Diyos ang mga nagpawalang-saysay sa Kanyang kautusan, at babalik sa kanila ang kanilang masamang gawa. Seventh-day Adventist Bible Commentary, tomo 4, 1168.
Ang Pahayag kabanata labing-pito ang panghuling pagtukoy sa mga kaharian sa propesiya ng Bibliya, at dito itinutukoy na pitong kaharian ang bumagsak at na ang ikawalong kaharian ay ang tatluhang pagkakaisa ng makabagong Roma. Kung ang unang pagtukoy sa mga kaharian sa propesiya ng Bibliya ay Daniel kabanata dalawa, at tunay ngang ganoon; kung gayon ang huling pagtukoy ay nararapat na mailarawan sa pamamagitan ng unang pagtukoy. Paano maiaayon ang apat na kaharian sa Daniel kabanata dalawa sa walong kaharian sa Pahayag kabanata labing-pito?
Kaya’t alalahanin, habang tayo’y nagpapatuloy, na ang mga Millerita ay hindi matanaw ang mga pangyayaring propetiko na lampas sa kanilang kasaysayan. Ang mensaheng kanilang naunawaan at ipinangaral ay tinukoy ang Ikalawang Pagparito ni Cristo bilang susunod na panandang-daan sa kasaysayang propetiko. Subalit kung ang pagkaunawa ng mga Millerita na ang Roma ang sagisag na nagtatatag ng pangitain ng kasaysayang propetiko, at gayundin ang Daniel kabanata dalawa, ay kapwa mga saligang katotohanan ng mga Millerita, paano ito makaaayon sa walong kaharian ng Apocalipsis kabanata labimpito?
Kung hindi ka tiyak kung ang imahen sa Daniel kabanata 2 ay saligan, ang kailangan mo lamang gawin ay isaalang-alang ang mga tsart ng mga tagapanguna noong 1843 at 1850. Kapwa nakalarawan sa mga iyon ang imahen sa Daniel kabanata 2. Gayon ding mahalaga ang pahayag ni Ellen White na ang dalawang tsart ay ginawa sa patnubay ng Diyos at ayon sa Kanyang disenyo.
Nakita ko na ang tsart noong 1843 ay pinatnubayan ng kamay ng Panginoon, at na hindi ito dapat baguhin; na ang mga bilang ay ayon sa Kanyang nais; na ang Kanyang kamay ay nasa ibabaw nito at itinago ang isang kamalian sa ilan sa mga bilang, anupa’t walang sinuman ang makakakita nito, hanggang sa inalis ang Kanyang kamay. Early Writings, 74, 75.
Hinggil sa tsart noong 1850, ipinahayag niya:
Nakita ko na ang Diyos ay nasa paglalathala ng tsart ni Kapatid na Nichols. Nakita ko na may hula tungkol sa tsart na ito sa Bibliya, at kung ang tsart na ito ay itinakda para sa bayan ng Diyos, kung ito’y sapat para sa isa ay sapat din ito para sa iba, at kung ang isa ay mangailangan ng isang bagong tsart na iginuhit sa higit na malakihang sukat, ang lahat ay nangangailangan din noon sa gayunding antas. Manuscript Releases, tomo 13, 359.
May isang sinaunang kawikaan mula sa sanlibutan na nagsasaad, "Maraming landas ang kamalian, ngunit iisa lamang ang katotohanan." May ilang iba’t ibang kamalian na ginamit upang hadlangan ang mga tao na makilala na ang makabagong Roma sa Pahayag kabanata labimpito ay ang ika-walong ulo na kabilang sa pito. Isa sa mga kamaliang iyon na ginagamit ng mga teologo ng Adbentismo ay ang maling paglalarawan ng mga kaharian ng kasaysayan. Hindi ko tinutukoy dito ang mga kaharian ng propesiya sa Biblia; dalawang magkaibang katawagan ang mga ito. Ang mga kaharian ng propesiya sa Biblia ay itinatag batay sa unang pagbanggit sa Daniel kabanata dalawa, ngunit may mga kaharian sa kasaysayan na nauna sa Babilonya. Maliwanag na tinukoy ni Ellen White kung alin-alin ang mga kaharian ng kasaysayan, ngunit binabalewala ng mga teologo ng Adbentismo ang kinasihang patotoo at lumilikha ng isang pagkakasunod-sunod ng mga kaharian sa kasaysayan na nagpapalabo sa pagkaunawa na ang Roma ay laging lumilitaw bilang ikawalo at kabilang sa pito. Gayunman, ang Roma ang nagtatatag ng pangitain.
Ang mga teologo ng Adbentismo at ng tumalikod na Protestantismo ay nagtuturo na ang mga kaharian sa kasaysayan ay ang Ehipto, Asiria, Babilonya, Medo-Persia, Gresya, Roma, at iba pa. Ipinabatid sa atin ni Kapatid na White na may ikatlong kaharian sa kasaysayan na pinipili nilang isantabi. Iniiwan ba nila ang kahariang iyon, o iniiwan ba nila ang Diwa ng Propesiya? Kapwa.
Ang kasaysayan ng mga bansang, isa-isa, ay umiral sa itinalagang panahon at pook para sa kanila, na di-namamalayang nagpapatotoo sa katotohanang ang kahulugan nito’y hindi nila nauunawaan, ay nangungusap sa atin. Sa bawat bansa at sa bawat indibidwal sa kasalukuyan, itinalaga na ng Diyos ang isang lugar sa Kaniyang dakilang panukala. Sa ngayon, ang mga tao at ang mga bansa ay sinusukat sa panukat na pisi na may tingga na nasa kamay Niya na kailanman ay hindi nagkakamali. Ang lahat ay, sa pamamagitan ng kanilang sariling pasiya, pinagpapasiyahan ang sarili nilang kapalaran, at ang Diyos ay pinaiilalim ang lahat sa Kaniyang pamamahala upang maisakatuparan ang Kaniyang mga layunin.
Ang kasaysayang iginuhit ng dakilang “I AM” sa Kanyang salita, na nag-uugnay ng kawing sa kawing sa tanikala ng propesiya, mula sa walang-hanggan ng nakaraan hanggang sa walang-hanggan ng hinaharap, ay ipinababatid sa atin kung nasaan tayo ngayon sa pagkakasunod-sunod ng mga kapanahunan, at kung ano ang maaaring asahan sa darating na panahon. Ang lahat ng inihula ng propesiya na magaganap, hanggang sa kasalukuyan, ay nasubaybayan na sa mga pahina ng kasaysayan, at makatitiyak tayo na ang lahat ng darating pa ay matutupad ayon sa kaayusan nito.
Ang pangwakas na pagbagsak ng lahat ng makalupang paghahari ay hayagang inihula sa salita ng katotohanan. Sa propesiyang binigkas nang ipinahayag ng Diyos ang hatol laban sa huling hari ng Israel, ibinigay ang pahayag: “Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos; Alisin ang diadema, at tanggalin ang korona: ... itaas ang aba, at ibaba ang mataas. Aking ibabagsak, ibabagsak, ibabagsak ito: at hindi na ito mananatili, hanggang sa dumating Siya na may karapatan nito; at ibibigay ko iyon sa Kanya.” Ezekiel 21:26, 27.
Ang koronang inalis mula sa Israel ay nagsalin-salin sa mga kaharian ng Babilonia, Medo-Persya, Gresya, at Roma. Sinasabi ng Diyos, “Hindi na ito mananatili, hanggang sa dumating Siya na sa Kaniya ang karapatan; at ibibigay ko ito sa Kaniya.”
Ang panahong yaon ay nalalapit na. Sa kasalukuyan, ipinapahayag ng mga tanda ng panahon na tayo’y nakatayo sa bungad ng mga dakila at may-kabigatang pangyayari. Ang lahat sa ating sanlibutan ay nasa pagkakaguluhan. Sa harap ng ating mga mata ay natutupad ang hula ng Tagapagligtas tungkol sa mga pangyayaring mauuna sa Kaniyang pagparito: “Kayo’y makaririnig ng mga digmaan at mga alingawngaw ng mga digmaan.... Magbabangon ang bansa laban sa bansa, at ang kaharian laban sa kaharian: at magkakaroon ng mga taggutom, at mga salot, at mga lindol sa iba’t ibang dako.” Mateo 24:6, 7.
Ang kasalukuyan ay isang panahon ng matinding pagkainteres para sa lahat ng nabubuhay. Ang mga pinuno at mga estadista, mga taong nasa mga katungkulan ng pagtitiwala at kapangyarihan, at mga mapagmuning lalaki at babae mula sa lahat ng uri, ay nakatuon ang kanilang pansin sa mga pangyayaring nagaganap sa paligid natin. Pinagmamasdan nila ang tensiyonado at hindi mapakaling mga ugnayan na umiiral sa pagitan ng mga bansa. Napapansin nila ang kasidhiang sumasakop sa bawat panlupang sangkap, at kinikilala nilang may isang dakila at mapagpasiyang pangyayaring malapit nang maganap—na ang sanlibutan ay nasa bingit ng isang napakalaking krisis.
Sa kasalukuyan, pinipigil ng mga anghel ang mga hangin ng sigalot, upang huwag silang umihip hanggang sa mabalaan ang sanlibutan hinggil sa nalalapit nitong kapahamakan; ngunit may unos na namumuo, handang sumalakay sa daigdig; at kapag inutusan ng Diyos ang Kanyang mga anghel na pakawalan ang mga hangin, magkakaroon ng gayong tagpo ng sigalot na walang panulat na makapaglalarawan.
Ang Bibliya, at ang Bibliya lamang, ang nagbibigay ng wastong pananaw hinggil sa mga bagay na ito. Dito inihahayag ang mga dakilang pangwakas na tagpo sa kasaysayan ng ating daigdig, mga pangyayaring ngayo’y pauna nang inihahagis ang kanilang mga anino, na ang dagundong ng kanilang paglapit ay nagpapayanig sa lupa at ang mga puso ng mga tao ay nanglulupaypay sa takot. Education, 178-180.
Ang pasaheng ito ay may maraming kaliwanagan para sa ating panahon, ngunit ang nais kong ipunto ay ito: malinaw na tinutukoy ni Sister White na ang kahariang pangkasaysayan na nauna sa Babilonia ay ang Israel, hindi ang Asiria. Ang mga kahariang pangkasaysayan na ginagamit ng mga teologo ay hindi isininasama ang Israel bilang isang kahariang pangkasaysayan, sa kabila ng kapangyarihan at kaluwalhatiang naitatag noong paghahari ni Haring Solomon, at sa kabila ng tuwirang patotoo ng inspirasyon sa pamamagitan nina Ezekiel at Ellen White na ang korona ng Israel ay ipinasa sa Babilonia.
Kung ilalapat natin ang inspiradong komentaryo sa mga kaharian ng kasaysayan, matatagpuan natin na ang Israel ay kailangang ibilang sa hanay ng mga kahariang iyon. Ang Israel, Asiria, at Ehipto ay mga kaharian sa kasaysayan na nauna sa unang kaharian ng propesiya sa Bibliya, na siyang Babilonia. Samakatuwid, ang ikaapat na kaharian ng "kasaysayan" ay ang Babilonia, ang ikalima ay ang Medo-Persia, ang ikaanim ay ang Gresya, ang ikapito ay ang Romang pagano, at ang ikawalo ay ang Roma Papal, na kabilang sa pito sapagkat kinakatawan nito ang ikalawang yugto ng Romang pagano. Sa pagbibilang na kasama ang mga kaharian ng kasaysayan, ang Roma Papal ang ikawalo, at kabilang sa pito.
Sa Daniel kabanata pito, ang mga kaharian ng propesiyang biblikal ay kinakatawan ng mga hayop. Ang Babilonia ang leon na sinundan ng oso ng Medo-Persia. Ang ikatlo ay ang Gresya bilang ang leopardo, at pagkatapos ay ang Roma bilang ang “kakila-kilabot at nakatatakot” na hayop na may “ngipin na bakal.” Ang kakila-kilabot na hayop, kaayon ng imahen sa Daniel kabanata dalawa, ay ang Roma, ang ikaapat na kaharian ng propesiyang biblikal.
Naunawaan ng mga Millerite na ang ikaapat na kaharian ay ang Roma, kaya’t inunawa nila ang mga katangian ng kakila-kilabot na hayop bilang gayon, at tuwirang inilapat ang lahat ng mga katangiang propetiko ng hayop sa ikaapat na kaharian. Nakita nila sa sipi ang pagkakaiba sa pagitan ng paganong Roma at ng papal na Roma, ngunit hindi nila nakita ang ikalimang kaharian ng propesiya sa Biblia, sapagkat wasto nilang ginamit ang unang pagbanggit sa mga kaharian ng propesiya sa Biblia bilang kanilang batayan. Subalit nasa sipi ang pagkakaiba ng dalawang Roma, na nagpapahintulot sa atin na isaalang-alang ang pagkakaiba ng dalawang Roma bilang kumakatawan sa dalawang kaharian. Ngunit hindi ito ang puntong ating tinutukoy.
Gayon ang sinabi niya, Ang ikaapat na hayop ay ang ikaapat na kaharian sa ibabaw ng lupa, na magiging kakaiba sa lahat ng mga kaharian, at lalamunin nito ang buong lupa, at yao’y yuyurakan at dudurugin nang pira-piraso. At ang sampung sungay mula sa kahariang ito ay sampung haring babangon; at may isa pang titindig pagkasunod sa kanila; at siya’y magiging iba kaysa sa mga nauna, at lulupigin niya ang tatlong hari. At siya’y magsasalita ng mga dakilang salita laban sa Kataas-taasan, at pahihirapan ang mga banal ng Kataas-taasan, at iisiping baguhin ang mga panahon at mga kautusan; at sila’y ibibigay sa kanyang kamay hanggang sa isang panahon, at mga panahon, at kalahati ng isang panahon. Ngunit ang hukuman ay uupo, at aalisin nila ang kanyang paghahari, upang lipulin at wasakin ito hanggang sa wakas. Daniel 7:23-26.
Ang ikaapat na kaharian sa Daniel 2 ay ang Roma. Ang sampung sungay ay kumakatawan sa sampung bansang kumakatawan sa kaharian ng paganong Roma, at bago ang Roma ng Kapapahan ay magkamit ng pamamahala sa sanlibutan noong 538, tatlo sa mga kahariang iyon ay maaalis, o bubunutin. Pagkatapos ay lilitaw ang “maliit na sungay” ng talatang walo na may “mga matang gaya ng mga mata ng tao, at isang bibig na nagsasalita ng malalaking bagay.” Kung mayroon tayong sampung sungay sa ikaapat na kaharian at tatlo ang inaalis upang ang “maliit na sungay” ay pumalit sa tatlong sungay na iyon, kung gayon kapag naalis ang tatlong sungay ay natitira ang pitong sungay, at ang maliit na sungay ang ikawalo, sapagkat ang Roma ay laging lumilitaw bilang ikawalo at kabilang sa pito. Maraming kaliwanagan hinggil sa Roma sa dalawa nitong yugto sa kabanatang ito, ngunit dito ay nagbibigay lamang kami ng ikalawang saksi na, kapuwa sa propesiya at sa kasaysayan, ang Roma ay lumilitaw bilang ikawalo at kabilang sa pito.
Sa ika-walong kabanata ay matatagpuan natin ang pagpapalawig ng ipinahayag sa ika-pitong kabanata. Muling tinutukoy ng kabanatang ito ang mga kaharian sa propesiya ng Biblia, ngunit hindi na isinasama ang unang kaharian, ang Babilonya, sapagkat nang matanggap ni Daniel ang pangitain ng ika-walong kabanata, malapit na sa wakas ang Babilonya. Sa kabanatang ito, ang Medo-Persia ay kinakatawan ng isang lalaking tupa na may dalawang sungay. Ang Gresya ay kinakatawan ng isang kambing na may isang sungay na nabali, at mula sa nabaling sungay ay sumibol ang apat na sungay. Pagkatapos, isang “munting sungay” ang sumusunod matapos ang Gresya, at minsan pang ang munting sungay ay kumakatawan sa Roma. Bagaman ang Roma ay hindi tuwirang nagmula sa imperyo ng Gresya, inilalarawan ng sipi ang munting sungay na lumalabas mula sa isa sa apat na sungay na umangat sa kahariang Griyego matapos mabali ang unang sungay—na kumakatawan kay Alexander the Great. Hindi nagmula ang Roma sa mga Griyego, ngunit sinimulan nito ang pananakop sa daigdig mula sa pook ng Gresya, at sa gayong diwa, ito ay lumabas mula sa isa sa apat na sungay na iyon.
Samakatuwid, nasusumpungan natin sa kabanata walo ang ikalawang saksi sa kabanata pito. Ang Medo-Persia ay may dalawang sungay; ang Gresya ay may isa, at pagkatapos nito ay nagkaroon pa ng apat na sungay. Iyon ay katumbas ng pitong sungay bago pa yaong sa Roma, sapagkat ang maliit na sungay ay lumitaw mula sa isa sa apat na sungay ng Gresya. Dalawa dagdagan ng isa at apat ay pito; kung gayon, ang Roma, ang maliit na sungay, ang ikawalo, at kabilang ito sa pito. Dapat ding pansinin na ang bahaging ito, na nagsasaad na ang Roma ay nagmula sa isa sa mga sungay ng Gresya, ay isa sa pinakadakilang mga pangangatwirang propetiko na kinailangang harapin nina Miller at ng kaniyang mga kamanggagawa sa kanilang kasaysayan.
Iginigiit ng mga Protestante noong panahong iyon na ang “maliit na sungay” ay hindi maaaring tumukoy sa Roma, sapagkat itinuturo ng propesiya na ang maliit na sungay ay lumitaw mula sa isa sa apat na sungay ng Gresya. Kaya’t ipinangatuwiran nila na ang maliit na sungay ay kumakatawan kay Antiochus Epiphanes, na isa sa mga haring Seleucid na nagpatuloy sa kasaysayan matapos ang pagkakahati ng imperyo na sumunod sa pagkamatay ni Alexander ang Dakila. Ang pagtatalo sa kasaysayang Millerita hinggil sa usaping ito ay napakatindi, anupa’t sa tsart ng 1843 ay kanilang isinaad ang pagsalungat sa aral ng mga Protestante, aral na nakabatay sa saligang ito: na nakita ni Daniel na ang maliit na sungay ay lumabas mula sa isa sa apat na sungay ng Gresya, kaya’t hindi ito maaaring tumukoy sa Roma, sapagkat ang Roma ay hindi nagmula sa Gresya. Ang pagtatalong ito ay nakaapekto sa lahat ng mga sipi sa aklat ni Daniel kung saan tinutukoy ang Roma. Kasama sa paninindigan ng mga Protestante na ang “mga mandarambong ng iyong bayan” sa talatang labing-apat ng Daniel labing-isa ay si Antiochus Epiphanes. Kaya’t isinama ng mga Millerita sa naturang tsart—na tinukoy ni Kapatid na White bilang “pinatnubayan ng kamay ng Panginoon at hindi dapat baguhin”—ang isang pagtukoy kay Antiochus Epiphanes na nagpapaliwanag kung bakit hindi siya maaaring naging yaong ikaapat na kaharian. Ang Roma ba ang nagtatatag ng pangitain ng propetikong kasaysayan, o isang haring Seleucid na namatay mahigit sandaang taon bago ipinanganak si Cristo ang siyang kumakatawan sa kapangyarihang tumindig laban kay Cristo sa Kanyang pagpapako sa krus?
Ang maaaring ibangong tanong ay ito: bakit ipinakita kay Daniel na lumitaw ang Roma mula sa isa sa mga sungay ng Gresya, samantalang ang Roma ay hindi tuwirang kahalili ng Gresya? Ang sagot ay nagsimula ang pag-akyat ng Roma sa kapangyarihan sa rehiyong dating sakop ng Gresya, ngunit bakit inilarawan ang propesiya sa gayong paraan na nagpapahintulot sa ganoong kalituhan?
May hindi bababa sa isang sagot—higit pa sa kahalagahan ng pagtukoy kung saan nagsimulang umusbong ang Roma—na ang hiwaga hinggil sa Roma na laging lumilitaw bilang ikawalo at gayon ma’y kabilang sa pito ay nalulutas sa pagkakaugnay ng Roma sa teritoryo ng Gresya, upang mapanatili ang punto ng hiwaga na ang Roma ay kabilang sa pito. Gayon kahalaga ang hiwagang iyon, bagaman hindi iyon kailanman maiintindihan ng mga Millerite mula sa kanilang pananaw sa kasaysayan. Ang katunayan na ang lahat ng mga sanggunian—hindi lamang sa tsart ng 1843 kundi maging sa tsart ng 1850—ay mga paglalarawan ng mga paksang tuwirang tinatalakay sa Salitang Propetiko ng Diyos, maliban sa isang sanggunian na binibigyang-diin na si Antiochus Epiphanes ay hindi ang kapangyarihang tumindig laban kay Cristo, ay nagbibigay ng napakalaking kabuluhan sa idinagdag sa tsart. Kay lungkot na, nang lisanin ng Adventismo ang kanilang mga saligan, nasumpungan nila ang kanilang sarili ngayon na itinuturo na ang kapangyarihan sa talatang labing-apat ng Daniel labing-isa ay si Antiochus Epiphanes at hindi ang Roma! Itinuturo na nila ngayon ang mismong bagay na mariing sinalungat ng mga Millerite, anupa’t inilarawan pa nila ang pagtatalong iyon sa tsart ng 1843!
Ang mga kaharian sa kasaysayan ay nagsasaad na ang Roma ay lumilitaw bilang ika-walo at kabilang sa pito. Ang "maliit na sungay" sa kabanata pito na nagsasalita ng "malalaking salita laban sa Kataas-taasan" ay lumilitaw bilang ika-walo at kabilang sa pito. Ang mga sungay ng kabanata walo ay nagsasaad na ang Roma ay lumilitaw bilang ika-walo at kabilang sa pito.
Sa susunod na artikulo, isasaalang-alang natin kung paanong ang makabagong Roma, na inilalarawan sa Pahayag 17, ay umaahon bilang ikawalo at kabilang sa pito. Pagkatapos, babalikan natin ang Daniel 2 at tutukuyin kung bakit ang apat na kaharian sa Daniel 2, na siyang unang pagbanggit tungkol sa mga kaharian sa propesiya ng Bibliya, ay kaayon ng walong kaharian sa Pahayag 17.