We are identifying 1863 as the last testing point in a series of tests that were initiated at the great disappointment of 1844. Our first piece of logic is the fact that the Millerite movement ended when the Seventh-day Adventist church was legally registered with the government of the United States in that very year. The movement that began prophetically in 1798, ended in 1863.

Tinutukoy namin ang 1863 bilang huling punto ng pagsubok sa isang serye ng mga pagsubok na sinimulan sa panahon ng Dakilang Pagkakadismaya noong 1844. Ang una naming lohikal na batayan ay ang katotohanang nagtapos ang kilusang Millerita nang ang Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw ay legal na nairehistro sa pamahalaan ng Estados Unidos sa mismong taong iyon. Ang kilusang nagsimula sa maka-propetikong diwa noong 1798 ay nagtapos noong 1863.

Inspiration informs us the when the mighty angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001, the event had been typified in the Millerite movement when the angel of Revelation ten descended. The Millerites’ movement began at the time of the end in 1798, when the vision of the Ulai river of Daniel chapters eight and nine was unsealed. The movement of the one hundred and forty-four thousand began at the time of the end in 1989, when the vision of the Hiddekel river of the last three chapters of Daniel was unsealed.

Ipinababatid sa atin ng Inspirasyon na noong bumaba ang makapangyarihang anghel ng Apocalipsis kabanata labing-walo noong Setyembre 11, 2001, ang pangyayaring iyon ay inilarawan bilang isang uri sa kilusang Milerita nang bumaba ang anghel ng Apocalipsis kabanata sampu. Nagsimula ang kilusang Milerita sa panahon ng wakas noong 1798, nang maalisan ng tatak ang pangitain tungkol sa ilog Ulai ng aklat ni Daniel, mga kabanata walo at siyam. Nagsimula ang kilusan ng isandaang apatnapu't apat na libo sa panahon ng wakas noong 1989, nang maalisan ng tatak ang pangitain tungkol sa ilog Hiddekel ng huling tatlong kabanata ng aklat ni Daniel.

Both time of the ends began a progressive separation of the former chosen people from those in the movement of their respective histories. When the primary rule of each history was publicly confirmed the angel of each respective history descended. The message, movement and messenger were the instruments the Lord employed in each respective history to demonstrate the former chosen people’s sin, for just as Christ taught of His work, if He had not come the quibbling Jews of history would have had no sin. The messenger, message and movement were the instruments of judgment that would hold the former chosen people accountable for rejecting the progressive light of their respective histories, and when the angel descended it marked that the judgment process of the former covenant people was under way. The instrument of judgment is identified when the prophets which illustrate that history eat the message delivered unto them by the Lord. When they eat the message, they then take the message to the former chosen people who are portrayed as a stiff-necked and rebellious people, who will not hear and be converted. Once the angel descends and the message is eaten, judgment of the rebellious people begins.

Sa kapwa mga panahon ng wakas ay nagsimula ang unti-unting paghiwalay ng dating hinirang na bayan mula sa mga kabilang sa kilusan ng kani-kaniyang mga kasaysayan. At nang ang pangunahing panuntunan ng bawat kasaysayan ay hayagang pinagtibay, bumaba ang anghel ng kani-kanilang kasaysayan. Ang mensahe, ang kilusan, at ang mensahero ang mga kasangkapang ginamit ng Panginoon sa bawat kani-kaniyang kasaysayan upang ihayag ang kasalanan ng dating hinirang na bayan; sapagkat, gaya ng itinuro ni Cristo hinggil sa Kanyang gawain, kung hindi Siya naparito, ang mapangangatwirang mga Hudyo ng kasaysayan ay hindi sana nagkaroon ng kasalanan. Ang mensahero, mensahe, at kilusan ang mga kasangkapan ng paghatol na magpapapanagot sa dating hinirang na bayan dahil sa kanilang pagtanggi sa umuunlad na liwanag ng kani-kanilang kasaysayan, at nang bumaba ang anghel, iyon ang naging hudyat na ang proseso ng paghatol sa dating bayang nasa tipan ay nagsimula na. Natutukoy ang kasangkapan ng paghatol kapag kinakain ng mga propetang naglalarawan sa kasaysayang iyon ang mensaheng ibinigay sa kanila ng Panginoon. Kapag kinain nila ang mensahe, saka nila dadalhin ang mensahe sa dating hinirang na bayan na inilalarawan bilang isang bayang matigas ang batok at mapaghimagsik, na hindi makikinig at hindi magbabalik-loob. Kapag bumaba na ang anghel at ang mensahe ay nakain na, nagsisimula ang paghatol sa mapaghimagsik na bayan.

We are applying the judgment process of ancient Israel as illustrated in the book of Numbers to the history of the Millerite movement and ultimately, we will apply this testing process to the movement of the one hundred and forty-four thousand. The symbolism of the number ‘ten’ is to be determined by the context of the passage where it is employed.

Inilalapat natin ang proseso ng paghuhukom ng sinaunang Israel, gaya ng inilalarawan sa Aklat ng mga Bilang, sa kasaysayan ng kilusang Millerita; at sa kahuli-hulihan, ilalapat natin ang prosesong ito ng pagsubok sa kilusan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang simbolismo ng bilang na ‘sampu’ ay itinatakda ng konteksto ng sipi kung saan ito ginamit.

The sequence of ten tests begins at the disappointment, either at the Red Sea for ancient Israel or October 22, 1844 for the Millerites. Sister White identifies the “landmark” truths that were opened up at that time beginning with what she called “the passing of time.” The disappointment for the Hebrews was the threat of Pharaoh’s army. The lack of faith in God’s power for the Hebrews was manifested in response to their fear of the army of their enemies, just as it was at the tenth and final test. Jesus illustrates the end from the beginning, so the fear of the giants in the Promised Land which the ten spies identified was the same fear that had also produced their disappointment by the Red Sea. The tenth and final test for the Millerite movement would be a time prophecy, as was October 22, 1844.

Ang pagkakasunod-sunod ng sampung pagsubok ay nagsisimula sa pagkakabigo, alinman sa Dagat na Pula para sa sinaunang Israel o noong Oktubre 22, 1844 para sa mga Millerita. Itinukoy ni Sister White ang mga katotohanang "landmark" na inihayag noong panahong iyon, na nagsisimula sa tinawag niyang "ang paglipas ng panahon." Ang pagkakabigo para sa mga Hebreo ay ang banta ng hukbo ni Paraon. Ang kakulangan ng mga Hebreo ng pananampalataya sa kapangyarihan ng Diyos ay nahayag bilang tugon sa kanilang takot sa hukbo ng kanilang mga kaaway, gaya rin noong ikasampu at panghuling pagsubok. Ipinakikita ni Jesus ang wakas mula sa pasimula, kaya’t ang takot sa mga higante sa Lupang Pangako na tinukoy ng sampung tiktik ay siya ring takot na nagbunga ng kanilang pagkakabigo sa tabi ng Dagat na Pula. Ang ikasampu at panghuling pagsubok para sa kilusang Millerita ay magiging isang propesiya tungkol sa panahon, gaya noong Oktubre 22, 1844.

The great disappointment in the progressive testing of Millerite history marked the beginning of a history that had been clearly typified by ancient Israel’s deliverance from Egypt. Beginning at the Red Sea there was a series of ten tests, and the last test would reflect the first test. The “passing of time” at the great disappointment was produced by a misunderstanding of a time prophecy. The last of the testing process for spiritual Israel would be the same as the first. In 1863, the leaders of literal Israel chose to return to the biblical methodology of those they had just identified as daughters of Rome, and rejected, or you might say, misunderstood the longest time prophecy in the Bible. The end of the ten tests in both literal and spiritual Israel was represented by the beginning. And the end, in both instances the rebels manifested a desire to return to the place that they had just been delivered from.

Ang Dakilang Kabiguan sa progresibong pagsubok ng kasaysayan ng mga Millerita ay nagmarka sa pasimula ng isang kasaysayang malinaw na tinipuhan ng pagliligtas sa sinaunang Israel mula sa Ehipto. Simula sa Dagat na Pula ay nagkaroon ng sunod-sunod na sampung pagsubok, at ang huling pagsubok ay magsasalamin sa unang pagsubok. Ang “paglipas ng panahon” sa Dakilang Kabiguan ay bunga ng hindi wastong pagkaunawa sa isang propesiyang may takdang panahon. Ang huli sa proseso ng pagsubok para sa espirituwal na Israel ay magiging gaya rin ng una. Noong 1863, pinili ng mga pinuno ng literal na Israel na bumalik sa metodolohiyang biblikal ng mga yaong kanila lamang kinilalang mga anak na babae ng Roma, at kanilang itinakwil, o masasabi, hindi naunawaan ang pinakamahabang propesiyang may takdang panahon sa Bibliya. Ang wakas ng sampung pagsubok sa parehong literal at espirituwal na Israel ay kinakatawan ng pasimula. At sa katapusan, sa kapuwa pagkakataon ay ipinamalas ng mga mapaghimagsik ang pagnanais na bumalik sa dakong kung saan sila katatapos lamang iligtas.

By rejecting the seven times of Leviticus twenty-six Laodicean Adventism created a prophetic dilemma that they had not foreseen. To this day they have not been able to resolve the dilemma, though they offer up a variety of dishes of fables in an attempt to do so. The dilemma is in the verse that Sister White identifies as the foundation and central pillar of Adventism.

Sa pagtanggi sa pitong ulit ng Levitico 26, lumikha ang Laodiseyanong Adbentismo ng isang suliraning propetiko na hindi nila nasapantaha. Hanggang sa araw na ito ay hindi pa nila nalulutas ang naturang suliranin, bagaman naghahain sila ng sari-saring putahe ng mga kathang-isip na kuwento sa pagtatangkang lutasin iyon. Ang suliranin ay nasa talatang kinikilala ni Kapatid na White bilang saligan at sentral na haligi ng Adbentismo.

“The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.

“Ang kasulatan na, higit sa lahat ng iba, ay naging kapwa saligan at haliging sentral ng pananampalatayang Advent ay ang pahayag, ‘Hanggang sa dalawang libo at tatlong daang araw; kung magkagayo’y malilinis ang santuwaryo.’ [Daniel 8:14.]” Ang Dakilang Tunggalian, 409.

Adventism has much to say about verse fourteen, but they never address the very first observation that should be made about the verse. That observation is that verse fourteen is an “answer.” An answer is meaningless, if it does not include the question that elicits the answer. Verse thirteen cannot logically, grammatically or reasonably be separated from verse fourteen, for verse thirteen is the question and verse fourteen is the answer.

Marami ang sinasabi ng Adbentismo hinggil sa talatang labing-apat, ngunit hindi nila kailanman tinutugunan ang pinakaunang obserbasyong dapat gawin hinggil sa talatang iyon. Ang obserbasyong iyon ay na ang talatang labing-apat ay isang “sagot.” Walang saysay ang isang sagot kung hindi kasama ang tanong na nagbubunsod sa sagot. Hindi lohikal, gramatikal, ni makatuwiran na ihiwalay ang talatang labing-tatlo sa talatang labing-apat, sapagkat ang talatang labing-tatlo ang tanong at ang talatang labing-apat ang sagot.

The question, when rightly and fairly represented produces a very different meaning to verse fourteen than what Adventism teaches. This does not mean that verse fourteen is not “the foundation and central pillar of the Advent faith,” for it is. It means that when Adventism misunderstood and set aside the seven times in 1863, they were unable to fully define what verse fourteen truly means. In the Scriptures, a half truth is not truth. Rightly understood the question of verse thirteen demands a recognition of the prophecy that marks the cleansing of the sanctuary that had been tread down, and also a recognition of the prophecy that marks the treading down of the host. The twenty-three hundred year prophecy addresses the ‘sanctuary’ and the twenty-five hundred and twenty year prophecy addresses the ‘host’.

Ang tanong, kapag wasto at makatarungang iniharap, ay nagbubunga ng lubhang naiibang kahulugan para sa talatang labing-apat kaysa sa itinuturo ng Adventismo. Hindi nito ipinahihiwatig na ang talatang labing-apat ay hindi “ang saligan at pangunahing haligi ng pananampalatayang Adventista,” sapagkat gayon nga. Ibig sabihin, nang hindi wastong naunawaan at isinantabi ng Adventismo ang pitong panahon noong 1863, hindi nila nagawang lubos na matukoy kung ano ang tunay na kahulugan ng talatang labing-apat. Sa Kasulatan, ang kalahating katotohanan ay hindi katotohanan. Kapag wastong naunawaan, ang tanong sa talatang labintatlo ay humihingi ng pagkilala sa propesiyang nagmamarka sa paglilinis ng santuwaryong nayurakan, at gayundin ng pagkilala sa propesiyang nagmamarka sa pagyurak sa hukbo. Ang propesiya ng dalawang libo’t tatlong daang taon ay tumutukoy sa ‘santuwaryo’ at ang propesiya ng dalawang libo’t limang daan at dalawampung taon ay tumutukoy sa ‘hukbo’.

To address the relationship of the two verses requires a lengthy study, which I do not intend to do at this point in these articles. These points have repeatedly been addressed through the years and can be found in the series Habakkuk’s Tables. I am still addressing the symbolism of Elijah and wish to finish those truths first.

Ang pagtalakay sa ugnayan ng dalawang talata ay nangangailangan ng mahabang pag-aaral, na hindi ko layuning isagawa sa kasalukuyan sa mga artikulong ito. Ang mga puntong ito ay paulit-ulit nang natalakay sa paglipas ng mga taon at matatagpuan sa seryeng "Habakkuk's Tables." Ako ay patuloy pang tumatalakay sa simbolismo ni Elias at nais ko munang tapusin ang pagtalakay sa mga katotohanang iyon.

William Miller was the Elijah of the beginning of Adventism and his first discovery was the seven times of Leviticus twenty-six, so the rejection of that truth in 1863 was a rejection of the Elijah message. At this point I am addressing the characteristic of Alpha and Omega that identifies the end with the beginning. The final test for ancient Israel was represented in the first test. Both tests represent fear that the heathen nations were more powerful than God. The tenth test being the same in principle was much more rebellious than the first test, for the history of the victory of God in the first test should have produced a settled confidence in the rebels. They manifested their rejection of God in spite of much more evidence of His power than they had at the Red Sea. Millerite Adventism by 1863 was already explaining why the great disappointment was a powerful work of God, but they still decided to pick a captain and return to Egypt and reject the message that Daniel calls the “oath” of Moses that had been represented by Elijah.

Si William Miller ang Elias sa pasimula ng Adventismo at ang una niyang natuklasan ay ang pitong ulit ng Levitico dalawampu’t anim, kaya’t ang pagtanggi sa katotohanang iyon noong 1863 ay isang pagtanggi sa mensahe ni Elias. Sa puntong ito, tinatalakay ko ang katangiang Alfa at Omega na nag-uugnay ng wakas sa pasimula. Ang pangwakas na pagsubok para sa sinaunang Israel ay inilarawan sa unang pagsubok. Ang dalawang pagsubok ay kumakatawan sa takot na ang mga bansang pagano ay mas makapangyarihan kaysa sa Diyos. Ang ikasampung pagsubok, yamang kapareho sa prinsipyo, ay higit na mapanghimagsik kaysa sa unang pagsubok, sapagkat ang kasaysayan ng tagumpay ng Diyos sa unang pagsubok ay dapat sana’y nagbunga ng matatag na pagtitiwala sa mga mapaghimagsik. Ipinamalas nila ang kanilang pagtanggi sa Diyos sa kabila ng higit na maraming katibayan ng Kanyang kapangyarihan kaysa noong nasa Dagat na Pula sila. Ang Milleritang Adventismo, pagsapit ng 1863, ay ipinaliliwanag na kung bakit ang dakilang pagkadismaya ay isang makapangyarihang gawa ng Diyos, ngunit nagpasya pa rin silang maghalal ng isang kapitan, bumalik sa Ehipto, at tanggihan ang mensaheng tinatawag ni Daniel na "panunumpa" ni Moises na kinatawan ni Elias.

Rather than taking the time to set forth the proofs of the validity of the seven times as a time prophecy, I intend to use some simple logic to prove its validity in another way. For the movement that began in 1798, the final test of 1863 would also represent the final test for the movement of the mighty angel of Revelation eighteen. Inspiration has been very clear what the last test is for both movements.

Sa halip na mag-ukol ng panahon upang ilahad ang mga katibayan ng pagiging balido ng “pitong panahon” bilang isang hula ukol sa panahon, nilalayon kong gumamit ng ilang payak na pangangatwiran upang patunayan ang pagiging balido nito sa ibang paraan. Para sa kilusang nagsimula noong 1798, ang pangwakas na pagsubok noong 1863 ay kumakatawan din sa pangwakas na pagsubok para sa kilusan ng makapangyarihang anghel ng Apocalipsis kabanata labing-walo. Ang Inspirasyon ay naging napakalinaw tungkol sa kung ano ang huling pagsubok para sa dalawang kilusang iyon.

“Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18).” Selected Messages, book 1, 48.

Si Satanas ay . . . patuloy na ipinapasok ang huwad—upang ilayo sa katotohanan. Ang pinakahuling panlilinlang ni Satanas ay ang pagpapawalang-bisa sa patotoo ng Espiritu ng Diyos. 'Kung saan walang pangitain, ang bayan ay napapahamak' (Kawikaan 29:18). Selected Messages, aklat 1, 48.

There is no honest way to take the writings of Ellen White and suggest that she did not fully endorse the seven times of Leviticus twenty-six. Sister White, as we have previously identified in these articles and is well documented in the series titled Habakkuk’s Tables directly informs us that God directed both the 1843 and 1850 charts. She directly teaches that those two tables were a fulfillment of Habakkuk chapter two. Both charts identify the seven times of Leviticus twenty-six as the center point of their respective graphical layout. In both charts the line of the seven times has the cross of Christ as the center of the prophetic line of the seven times.

Walang tapat na paraan upang basahin ang mga sulatin ni Ellen White at ipahiwatig na hindi niya ganap na pinagtibay ang pitong ulit sa Levitico kabanata dalawampu’t anim. Si Kapatid na White, gaya ng dati na nating natukoy sa mga artikulong ito at masusing naitala sa seryeng pinamagatang Habakkuk's Tables, ay tuwirang ipinaalam sa atin na ang Diyos ang gumabay sa kapuwa talahanayan noong 1843 at 1850. Tuwirang itinuturo niya na ang dalawang talahanayang iyon ay katuparan ng Habakuk kabanata dalawa. Ang kapuwa talahanayan ay tumutukoy sa pitong ulit sa Levitico kabanata dalawampu’t anim bilang sentro ng kani-kanilang grapikal na pagkakalatag. Sa kapuwa talahanayan, ang linya ng pitong ulit ay may krus ni Cristo bilang ubod ng propetikong linya ng pitong ulit.

Along with her endorsements of Habakkuk’s two tables, she has recorded multiple times that we are to continue to present the message that was presented from 1840 through 1844, and every Adventist historian that addresses how the Millerites promoted the message they proclaimed, identifies that they employed the 1843 chart. Not only does she endorse the messages represented upon the charts, and counsel God’s people to continue to present the very same messages that were presented in that history, she also provides multiple passages where she warns that those messages would be attacked throughout the history of God’s remnant people. When she warns of those attacks, she repeatedly identifies that it is the work of God’s watchmen to defend those very truths.

Kasabay ng kaniyang mga pagpapatibay sa dalawang tapyas ni Habakuk, makailang ulit niyang itinala na nararapat nating ipagpatuloy ang pagpapahayag ng mensaheng ipinahayag mula 1840 hanggang 1844. At bawat historyador na Adventista na tumatalakay kung paano pinalaganap ng mga Millerita ang mensaheng kanilang ipinahayag ay kumikilala na ginamit nila ang tsart ng 1843. Hindi lamang niya pinagtitibay ang mga mensaheng kinakatawan sa mga tsart, at pinapayuhan ang bayan ng Diyos na patuloy na iharap ang mismong mga mensaheng ipinahayag sa kasaysayang iyon; nagkakaloob din siya ng maraming sipi kung saan niya ibinababala na ang mga mensaheng iyon ay aatakehin sa kabuuan ng kasaysayan ng nalabing bayan ng Diyos. Kapag ibinababala niya ang mga pag-atakeng iyon, paulit-ulit niyang itinuturo na tungkulin ng mga bantay ng Diyos na ipagtanggol ang mismong mga katotohanang iyon.

If the charts are incorrect, then the messages they graphically represent are incorrect. If the message the Millerites proclaimed from 1840 through 1844 was incorrect, then Ellen White’s repeated identification that the Millerite message was the foundation is also incorrect. If those messages were incorrect her repeated commands to continue to present those very same truths is false counsel. If the message of the Millerites does not represent the foundations that were to be preserved and guarded from satanic attacks, then those counsels are also erroneous. To reach the conclusion that all these issues associated with the Elijah message of that history is erroneous, would clearly demonstrate that Ellen White was a false prophet.

Kung ang mga tsart ay mali, kung gayon ang mga mensaheng kanilang kinakatawan sa anyong grapiko ay mali. Kung ang mensaheng ipinahayag ng mga Millerite mula 1840 hanggang 1844 ay mali, kung gayon ang paulit-ulit na pagtukoy ni Ellen White na ang mensahe ng mga Millerite ang pundasyon ay mali rin. Kung mali ang mga mensaheng iyon, ang kanyang mga paulit-ulit na utos na ipagpatuloy na iharap ang mismong mga katotohanang iyon ay maling tagubilin. Kung ang mensahe ng mga Millerite ay hindi kumakatawan sa mga pundasyong dapat panatilihin at ipagtanggol laban sa mga satanikong pagsalakay, kung gayon ang mga tagubilin na iyon ay mali rin. Ang pag-abot sa konklusyon na ang lahat ng mga usaping ito na kaugnay sa mensahe ni Elias ng kasaysayang iyon ay mali, ay malinaw na magpapatunay na si Ellen White ay isang huwad na propeta.

Modern Adventism still teaches at their Revelation Seminars that the remnant church would possess the Spirit of Prophecy, which is the testimony of Jesus, but they certainly don’t tell those who they are seeking to draw into church membership that they fully reject Ellen White’s endorsement and warnings connected with those early foundational truths and history. What does the following passage mean to you?

Patuloy na itinuturo ng Makabagong Adbentismo sa kanilang mga Seminar sa Pahayag na ang iglesyang nalabi ay magtataglay ng Espiritu ng Propesiya, na siyang patotoo ni Jesus; subalit tiyak na hindi nila sinasabi sa mga inaakit nilang mapabilang sa kasapian ng iglesia na lubos nilang itinatakwil ang pagpapatibay at mga babala ni Ellen White na kaugnay ng mga saligang katotohanan at kasaysayan noong pasimula na iyon. Ano ang kahulugan sa iyo ng sumusunod na sipi?

“We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Life Sketches, 196.

Wala tayong dapat ikatakot sa hinaharap, maliban kung ating kalilimutan ang paraan ng pamamatnubay ng Panginoon sa atin, at ang Kanyang pagtuturo sa ating nakaraang kasaysayan. Life Sketches, 196.

In 1863, the Millerite movement reached a conclusion and registered as a legal entity with the government that would ultimately form an image to the papacy, which by Ellen White’s definition is the combination of the church with the state.

Noong 1863, ang kilusang Millerita ay nagtapos at nagparehistro bilang isang legal na entidad sa pamahalaan na sa bandang huli ay bubuo ng isang wangis ng kapapahan, na, ayon sa depinisyon ni Ellen White, ay ang pagsasanib ng simbahan at ng estado.

“In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the Papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World.” The Great Controversy, 573.

Sa mga kilusang kasalukuyang nagaganap sa Estados Unidos upang matiyak para sa mga institusyon at mga kaugalian ng iglesia ang suporta ng estado, ang mga Protestante ay sumusunod sa mga yapak ng mga Papista. Hindi, higit pa, binubuksan nila ang pinto para sa Papado upang mabawi nito sa Protestanteng Amerika ang pangingibabaw na nawala nito sa Lumang Daigdig. The Great Controversy, 573.

Under the premise that the legal association with the government was part of the necessity for organization, in a time when the youth of the nation were being drafted into the blood bath known as the Civil War, the movement of the Millerites ended. In 1863, both with a printed article and a new chart, the Seventh-day Adventist church rejected the prophecy of slavery which Daniel calls the oath of Moses. In 1850, the Lord had directed His people to make the second table of Habakkuk, and correct the error that He had held his hand over on the 1843 table. The chart ordered in 1850 fully accomplished its purpose, for Ellen White said that she saw “that God was in the publishment of the chart,” while also identifying that the 1850 chart was identified in Habakkuk chapter two.

Sa ilalim ng palagay na ang ligal na pakikipag-ugnayan sa pamahalaan ay bahagi ng pangangailangan para sa pag-oorganisa, sa panahong ang kabataan ng bansa ay isinasailalim sa sapilitang paglilingkod militar para sa malagim na pagdanak ng dugo na kilala bilang Digmaang Sibil, nagtapos ang kilusan ng mga Millerite. Noong 1863, kapwa sa pamamagitan ng isang nalimbag na artikulo at ng isang bagong tsart, tinanggihan ng Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw ang propesiya hinggil sa pagkaalipin na tinatawag ni Daniel na panumpa ni Moises. Noong 1850, inutusan ng Panginoon ang Kaniyang bayan na gawin ang ikalawang talahanayan ni Habakuk, at itama ang pagkakamaling Kaniyang tinakpan ng Kaniyang kamay sa talahanayan ng 1843. Ang tsart na ipinag-utos noong 1850 ay lubos na naisakatuparan ang layunin nito, sapagkat sinabi ni Ellen White na nakita niya “na ang Diyos ay nasa paglathala ng tsart,” at itinuro rin niya na ang tsart ng 1850 ay tinukoy sa Habakuk kabanata dalawa.

The purpose of the 1850 chart was the same as the 1843 chart. It was to be the evangelistic tool used to present the message of the third angel to a dying world. In 1863, that message was discarded. The testing process that is typified by the testing process that began at the Red Sea, began with the time prophecy identifying the sanctuary that was to be tread down in verse thirteen of Daniel eight, and the testing process ended with the time prophecy identifying the host that was to be tread down in verse thirteen of Daniel eight.

Ang layunin ng tsart noong 1850 ay kapareho ng layunin ng tsart noong 1843. Ito ay nakalaan bilang kasangkapang ebanghelistiko upang ihayag ang mensahe ng ikatlong anghel sa isang naghihingalong sanlibutan. Noong 1863, iwinaksi ang mensaheng iyon. Ang proseso ng pagsubok—na ang huwaran ay ang prosesong pagsubok na nagsimula sa Dagat na Pula—ay nagsimula sa propesiya ng panahon na tumutukoy sa santuwaryong yuyurakan sa talatang labintatlo ng Daniel walo, at ang proseso ng pagsubok ay nagwakas sa propesiya ng panahon na tumutukoy sa hukbong yuyurakan sa talatang labintatlo ng Daniel walo.

Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

Nang magkagayo’y narinig ko ang isang banal na nagsasalita, at ang isa pang banal ay nagsabi sa banal na yaong nagsasalita, Hanggang kailan ang pangitain tungkol sa palaging handog, at sa pagsalangsang ng pagkatiwangwang, na kapuwa ang santuario at ang hukbo ay ibinibigay upang yurakan? At sinabi niya sa akin, Hanggang sa dalawang libo at tatlong daang araw; kung magkagayo’y malilinis ang santuario. Daniel 8:13, 14.

The testing process that began on October 22, 1844, has the signature of Alpha and Omega. The beginning of that testing process was a time prophecy that represented the sanctuary that was to be trampled down. It was a prophecy that produced great light when fulfilled. The testing process that ended in 1863, has the signature of Alpha and Omega. The ending of that testing process was a time prophecy that represented the host that was to be trampled down. It was a prophecy that was designed to produced great light when fulfilled. It was a time prophecy presented by the Elijah of that history, and when it was rejected and set aside, it produced great darkness.

Ang proseso ng pagsubok na nagsimula noong ika-22 ng Oktubre, 1844, ay may lagda ni Alpha at Omega. Ang pasimula ng nasabing proseso ng pagsubok ay isang propesiyang may takdang panahon na kumakatawan sa santuwaryong yuyurakan. Ito ay isang propesiyang nagbunga ng dakilang liwanag nang ito’y natupad. Ang proseso ng pagsubok na nagwakas noong 1863 ay may lagda ni Alpha at Omega. Ang katapusan ng nasabing proseso ng pagsubok ay isang propesiyang may takdang panahon na kumakatawan sa hukbong yuyurakan. Ito ay isang propesiyang nilayon na magbunga ng dakilang liwanag kapag ito’y natupad. Ito ay isang propesiyang may takdang panahon na iniharap ng Elias ng kasaysayang iyon, at nang ito ay tinanggihan at isinantabi, nagbunga ito ng lubhang kadiliman.

And this is the condemnation, that light is come into the world, and men loved darkness rather than light, because their deeds were evil. John 3:19.

At ito ang kahatulan, na ang liwanag ay naparito sa sanlibutan, at inibig ng mga tao ang kadiliman kaysa sa liwanag, sapagkat masasama ang kanilang mga gawa. Juan 3:19.

The logic that I intend to finish this article with is what I have already noted. Did God through Ellen White endorse the 1843 and 1850 charts?

Ang lohikang ipangwawakas ko sa artikulong ito ay yaon ding nauna ko nang naisaad. Pinagtibay ba ng Diyos, sa pamamagitan ni Ellen White, ang mga tsart ng 1843 at 1850?

“I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

Aking nakita na ang tsart ng 1843 ay pinatnubayan ng kamay ng Panginoon, at na hindi ito dapat baguhin; na ang mga bilang ay ayon sa Kaniyang nais; na ang Kaniyang kamay ay nakalukob at ikinubli ang isang pagkakamali sa ilan sa mga bilang, anupa’t walang sinuman ang makakita nito, hanggang sa inalis ang Kaniyang kamay. Early Writings, 74.

“I saw that God was in the publishment of the chart by Brother Nichols. I saw that there was a prophecy of this chart in the Bible, and if this chart is designed for God’s people, if it [is] sufficient for one it is for another, and if one needed a new chart painted on a larger scale, all need it just as much.” Manuscript Releases, number 13, 359; 1853.

"Nakita ko na ang Diyos ay nasa paglalathala ng tsart ni Kapatid na Nichols. Nakita ko na may propesiya tungkol sa tsart na ito sa Bibliya, at kung ang tsart na ito ay nilayon para sa bayan ng Diyos, kung ito’y sapat para sa isa ay sapat din ito para sa iba, at kung ang isa ay nangangailangan ng isang bagong tsart na ipininta sa mas malaking sukat, kailangan din iyon ng lahat sa gayunding antas." Manuscript Releases, bilang 13, 359; 1853.

Did God through Ellen White endorse the message the Millerites presented during the history of 1840 through 1844?

Pinagtibay ba ng Diyos sa pamamagitan ni Ellen White ang mensaheng inilahad ng mga Millerite sa mga taóng 1840 hanggang 1844?

“God is not giving us a new message. We are to proclaim the message that in 1843 and 1844 brought us out of the other churches.” Review and Herald, January 19, 1905.

Hindi nagbibigay ang Diyos sa atin ng bagong mensahe. Narapat nating ipangaral ang mensaheng siyang naglabas sa atin mula sa ibang mga iglesia noong 1843 at 1844. Review and Herald, Enero 19, 1905.

“God bids us give our time and strength to the work of preaching to the people the messages that stirred men and women in 1843 and 1844.” Manuscript Release, Number 760.

"Ipinag-uutos sa atin ng Diyos na ilaan ang ating panahon at lakas sa gawaing ipangaral sa mga tao ang mga mensaheng pumukaw sa mga lalaki at babae noong 1843 at 1844." Manuscript Release, Bilang 760.

“All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

Lahat ng mga mensaheng ibinigay mula 1840 hanggang 1844 ay dapat ipahayag ngayon nang may kapangyarihan, sapagkat maraming tao ang nawalan ng wastong patnubay. Ang mga mensaheng ito ay dapat maiparating sa lahat ng mga iglesia.

“Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

Sinabi ni Cristo, 'Mapapalad ang inyong mga mata, sapagkat nakakakita; at ang inyong mga tainga, sapagkat nakakarinig. Sapagkat katotohanang sinasabi ko sa inyo, na maraming propeta at mga taong matuwid ang nagnasang makita ang mga bagay na inyong nakikita, at hindi nila nakita; at marinig ang mga bagay na inyong naririnig, at hindi nila narinig' [Mateo 13:16, 17]. Mapapalad ang mga mata na nakakita sa mga bagay na nakita noong 1843 at 1844.

“The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

Ibinigay na ang mensahe. At hindi dapat ipagpaliban ang pag-uulit ng mensahe, sapagkat natutupad na ang mga tanda ng panahon; ang pangwakas na gawain ay dapat maisakatuparan. Isang dakilang gawain ang magaganap sa maikling panahon. Isang mensahe ang malapit nang ibigay ayon sa pagtatakda ng Diyos, na lalago at lalawak hanggang sa maging isang malakas na sigaw. Kung magkagayo’y tatayo si Daniel sa kaniyang itinakdang bahagi, upang magbigay ng kaniyang patotoo.

“The truths that we received in 1841, ‘42, ‘43, and ‘44 are now to be studied and proclaimed. The messages of the first, second, and third angels will in the future be proclaimed with a loud voice. They will be given with earnest determination and in the power of the Spirit.” Manuscript Releases, volume 15, 371.

Ang mga katotohanang tinanggap natin noong 1841, ’42, ’43, at ’44 ay ngayo’y dapat pag-aralan at ipahayag. Ang mga mensahe ng unang, ikalawang, at ikatlong anghel ay sa hinaharap ipahahayag nang may malakas na tinig. Ang mga ito ay ibibigay na may taimtim na pagpapasiya at sa kapangyarihan ng Espiritu. Manuscript Releases, tomo 15, 371.

“We understand the present feebleness and smallness of the work. We have had an experience. In doing the work God has given us, we may go trustingly forward, assured that He will be our efficiency. He will be with us in 1906, as He was with us in 1841, 1842, 1843, and 1844.” Loma Linda Messages, 156.

"Nauunawaan namin ang kasalukuyang kahinaan at kaliitan ng gawain. Tayo'y nagkaroon na ng karanasan. Sa pagtupad sa gawaing ibinigay sa atin ng Diyos, maaari tayong sumulong nang may pagtitiwala, na may katiyakang Siya ang magiging ating kabisaan. Makakasama natin Siya sa taong 1906, gaya ng nakasama natin Siya noong 1841, 1842, 1843, at 1844." Loma Linda Messages, 156.

“Those who stand as teachers and leaders in our institutions are to be sound in the faith and in the principles of the third angel’s message. God wants His people to know that we have the message as He gave it to us in 1843 and 1844.” General Conference Bulletin, April 1, 1903.

Yaong mga tumatayong guro at mga pinuno sa ating mga institusyon ay marapat na matibay sa pananampalataya at sa mga alituntunin ng mensahe ng ikatlong anghel. Nais ng Diyos na mabatid ng Kanyang bayan na taglay natin ang mensahe, gaya ng ibinigay Niya sa atin noong 1843 at 1844. General Conference Bulletin, Abril 1, 1903.

“The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

“Dumating na ang babala: Walang anumang dapat pahintulutang pumasok na yayanig sa saligan ng pananampalatayang siyang pinagtatayuan natin mula nang dumating ang mensahe noong 1842, 1843, at 1844. Ako ay nasa mensaheng ito, at buhat noon ay nakatindig ako sa harap ng sanlibutan, tapat sa liwanag na ibinigay sa atin ng Diyos. Hindi namin ninanais na alisin ang aming mga paa mula sa platapormang pinatungtungan ng mga ito habang araw-araw naming hinanap ang Panginoon sa taimtim na panalangin, humihingi ng liwanag. Inaakala ba ninyong maaari kong isuko ang liwanag na ibinigay sa akin ng Diyos? Ito’y nararapat maging gaya ng Bato ng mga Panahon. Mula pa nang ito’y ibinigay, ito na ang gumagabay sa akin.” Review and Herald, Abril 14, 1903.

Did God through Ellen White warn His people to defend against attacks that would undermine the truths of the Millerite history?

Binalaan ba ng Diyos sa pamamagitan ni Ellen White ang Kanyang bayan na magtanggol laban sa mga pag-atakeng magpapahina sa mga katotohanan ng kasaysayan ng mga Millerite?

“The great waymarks of truth, showing us our bearings in prophetic history, are to be carefully guarded, lest they be torn down, and replaced with theories that would bring confusion rather than genuine light.” Selected Messages, book 2, 101, 102.

Ang mga dakilang palatandaan ng katotohanan, na nagpapakita sa atin ng ating kinalalagyan sa kasaysayang propetiko, ay dapat maingat na ipagsanggalang, baka mga ito’y gibain at palitan ng mga teoryang magdudulot ng kalituhan sa halip na tunay na liwanag. Mga Piniling Mensahe, aklat 2, 101, 102.

“Today Satan is seeking opportunities to tear down the waymarks of truth,—the monuments that have been raised up along the way; and we need the experience of the aged workers who have built their house upon the solid rock, who through evil report as well as good report have been steadfast to the truth.” Gospel Workers, 104.

Sa kasalukuyan, naghahanap si Satanas ng mga pagkakataon upang gibain ang mga palatandaan ng katotohanan—ang mga bantayog na itinindig sa kahabaan ng daan; at kailangan natin ang karanasan ng matatandang manggagawa na nagtayo ng kanilang bahay sa matibay na bato, na sa masamang ulat gayundin sa mabuting ulat ay nanatiling tapat sa katotohanan. Gospel Workers, 104.

“God never leaves the world without men who can discern between good and evil, righteousness and unrighteousness. God has men whom he has appointed to stand in the forefront of the battle in times of emergency. In a crisis, he will raise up men as he did in ancient times. Young men will be bidden to link up with the aged standard-bearers, that they may be strengthened and taught by the experience of these faithful ones, who have passed through so many conflicts, and to whom, through the testimonies of his Spirit, God has so often spoken, pointing out the right way and condemning the wrong way. When perils arise, which try the faith of God’s people, these pioneer workers are to recount the experiences of the past, when just such crises came, when the truth was questioned, when strange sentiments, proceeding not from God, were brought in.

Hindi kailanman iniiwan ng Diyos ang sanlibutan na walang mga lalaki na marunong kumilala sa pagitan ng mabuti at masama, ng katuwiran at di-katuwiran. May mga lalaki ang Diyos na kaniyang itinalaga upang tumindig sa harapan ng pagbabaka sa mga panahon ng kagipitan. Sa panahon ng krisis, magbabangon siya ng mga lalaki, gaya ng ginawa niya noong sinaunang panahon. Aatasan ang mga kabataang lalaki na makisanib sa matatandang tagapagdala ng bandila, upang sila’y mapagtibay at maturuan ng karanasan ng mga tapat na ito, na dumaan na sa napakaraming pagbabaka, at sa kanila, sa pamamagitan ng mga patotoo ng kaniyang Espiritu, madalas nang nagsalita ang Diyos, ipinakikilala ang tamang daan at hinahatulan ang maling daan. Kapag lumitaw ang mga panganib na sumusubok sa pananampalataya ng bayan ng Diyos, ang mga manggagawang tagapagpauna ay nararapat na magsalaysay ng mga karanasan ng nakaraan, noong dumating ang gayong mga krisis, noong pinagdudahan ang katotohanan, noong ipinasok ang mga kakaibang kaisipan na hindi nagmumula sa Diyos.

“The experience of those aged workers is needed now; for Satan is watching every opportunity to make of no account the old waymarks,—the monuments that have been raised up along the way.” Review and Herald, November 19, 1903.

Ang karanasan ng yaong mga nakatatandang manggagawa ay kailangan ngayon; sapagkat si Satanas ay nagmamatyag sa bawat pagkakataon upang ipawalang-kabuluhan ang mga dating palatandaan sa landas—ang mga bantayog na itinayo sa kahabaan ng landas. Review and Herald, Nobyembre 19, 1903.

In 1863 the Millerite movement ended by rejecting the first truth the Elijah of that history had been led to understand. Its final test was based upon the two verses in Daniel eight that identify the trampling down of the sanctuary and the host. The light of the sanctuary was opened at the first of ten tests and darkness was brought upon the host at the last of ten tests.

Noong 1863, nagtapos ang kilusang Millerite sa pagtakwil sa unang katotohanang pinatnubayang maunawaan ng Elias ng kasaysayang iyon. Ang pangwakas na pagsubok nito ay nakabatay sa dalawang talata sa Daniel 8 na tumutukoy sa pagyurak sa santuwaryo at sa hukbo. Ang kaliwanagan ng santuwaryo ay ibinukas sa una sa sampung pagsubok, at ang kadiliman ay idinulot sa hukbo sa huli ng sampung pagsubok.

“One thing is certain: those Seventh-day Adventists who take their stand under Satan’s banner will first give up their faith in the warnings and reproofs contained in the Testimonies of God’s spirit.

Isang bagay ang tiyak: yaong mga Adventista ng Ikapitong Araw na tumitindig sa ilalim ng watawat ni Satanas ay unang isusuko ang kanilang pananalig sa mga babala at pagsansalang nakapaloob sa mga Patotoo ng Espiritu ng Diyos.

“The call to greater consecration and holier service is being made, and will continue to be made. Some who are now voicing Satan’s suggestions will come to their senses. There are those in important positions of trust who do not understand the truth for this time. To them the message must be given. If they receive it, Christ will accept them, and will make them workers together with him. But if they refuse to hear the message, they will take their stand under the black banner of the Prince of Darkness.

Ang panawagan tungo sa higit na pagkatalaga at mas banal na paglilingkod ay ipinapahayag, at magpapatuloy na ipapahayag. Ilan sa mga kasalukuyang isinasatinig ang mga mungkahi ni Satanas ay babalik sa katinuan. Mayroon ding mga nasa mahahalagang pinagkakatiwalaang katungkulan na hindi nakauunawa sa katotohanan para sa kapanahunang ito. Sa kanila dapat ibigay ang mensahe. Kapag tinanggap nila ito, tatanggapin sila ni Cristo, at gagawin niya silang mga kamanggagawa niya. Ngunit kung tumanggi silang pakinggan ang mensahe, sila’y tatayo sa ilalim ng itim na bandila ng Prinsipe ng Kadiliman.

“I am instructed to say that the precious truth for this time is open more and more clearly to human minds. In a special sense men and women are to eat of Christ’s flesh and drink of his blood. There will be a development of the understanding, for the truth is capable of constant expansion. The divine originator of truth will come into closer and still closer communion with those who follow on to know him. As God’s people receive his word as the bread of heaven, they will know that his goings forth are prepared as the morning. They will receive spiritual strength, as the body receives physical strength when food is eaten.

Ako ay inatasan na ipahayag na ang mahalagang katotohanan para sa panahong ito ay lalo at lalong malinaw na nahahayag sa mga isipan ng mga tao. Sa isang natatanging diwa, ang mga kalalakihan at kababaihan ay nararapat na kumain ng laman ni Cristo at uminom ng kaniyang dugo. Magkakaroon ng pag-unlad sa pag-unawa, sapagkat ang katotohanan ay may likas na kakayahang patuloy na lumawak. Ang banal na pinagmulan ng katotohanan ay papasok sa mas malapit, at lalo pang malapit, na pakikipag-isa sa mga magpapatuloy sa pagsunod upang makilala siya. Habang tinatanggap ng bayan ng Diyos ang kaniyang salita bilang tinapay ng langit, malalaman nila na ang kaniyang paglabas ay nakahanda gaya ng umaga. Tatanggap sila ng lakas na espirituwal, gaya ng pagtanggap ng katawan ng lakas na pisikal sa pagkain.

“We do not half understand the Lord’s plan in taking the children of Israel from Egyptian bondage, and leading them through the wilderness into Canaan.

Hindi natin man lamang nauunawaan ang kalahati ng panukala ng Panginoon hinggil sa pag-alis ng mga anak ni Israel mula sa pagkaalipin sa Ehipto, at sa pag-akay sa kanila sa pagtawid sa ilang papasok sa Canaan.

“As we gather up the divine rays shining from the gospel, we shall have a clearer insight into the Jewish economy, and a deeper appreciation of its important truths. Our exploration of truth is yet incomplete. We have gathered up only a few rays of light. Those who are not daily students of the Word will not solve the problems of the Jewish economy. They will not understand the truths taught by the temple service. The work of God is hindered by a worldly understanding of his great plan. The future life will unfold the meaning of the laws that Christ, enshrouded in the pillar of cloud, gave to his people.” Spalding and Magan, 305, 306.

Sa pagtitipon natin ng mga banal na sinag na nagliliwanag mula sa Ebanghelyo, magkakaroon tayo ng higit na malinaw na pagkaunawa sa kaayusang Hudyo, at higit na malalim na pagpapahalaga sa mahahalagang katotohanan nito. Hindi pa ganap ang ating pagsasaliksik sa katotohanan. Kaunti pa lamang sa mga sinag ng liwanag ang ating natipon. Yaong mga hindi araw-araw nagsisiyasat sa Salita ay hindi makalulutas sa mga palaisipan ng kaayusang Hudyo. Hindi nila mauunawaan ang mga katotohanang itinuturo ng paglilingkod sa templo. Nahahadlangan ang gawain ng Diyos dahil sa makamundong pagkaunawa sa Kanyang dakilang plano. Sa buhay na darating ay ilalahad ang kahulugan ng mga kautusang ibinigay ni Cristo, samantalang Siya’y nakukubli sa haliging ulap, sa Kanyang bayan. Spalding and Magan, 305, 306.

We will continue our consideration of the symbolism of Elijah in connection with 1863 in the next article.

Ipagpapatuloy natin sa susunod na artikulo ang ating pagsusuri sa simbolismo ni Elias kaugnay ng 1863.