Ang aklat ni Joel ay marahil ang pinakadirektang pahayag ng huling ulan sa Kasulatan, at si Joel ay nagsisimula sa pagtukoy muna sa apat na salinlahi ng apostasya na isinagawa ng Laodiceang Iglesia ng mga Seventh-day Adventist. Ang apat na salinlahing iyon ng papatinding pagkawasak na inilarawan sa mga panimulang talata ni Joel ay umaayon sa apat na papatinding kasuklamsuklam na bagay sa ikawalong kabanata ng Ezekiel. Ang 1863 hanggang 1888 ay kumakatawan sa unang salinlahi, at ito ay kumakatawan sa pagtanggi sa saligang mensahe ng mga Millerita gaya ng inilarawan sa mga tsart ng mga pioneer noong 1843 at 1850, na inilarawan sa ikalawang kabanata ng Habakkuk, at iyon ay sumasagisag sa tipan gaya ng inilarawan ng dalawang tapyas ng Sampung Utos.
Ang panahong mula 1888 hanggang 1919 ay kumakatawan sa salinlahing tumanggi sa karanasan ng katuwiran sa pamamagitan ng pananampalataya, na nagbubunga ng isang karanasang kinakatawan ng iglesia sa Philadelphia. Sa unang salinlahi, ang paghihimagsik ay nakatuon sa gawain ng pamumunong kinakatawan ni William Miller, at sa ikalawang salinlahi noong 1888, pinaghimagsikan ang pamumuno ng Espiritu ng Hula. Ang ikatlong salinlahi noong 1919 ay nagsimula sa aklat ni William Warren Prescott na Ang Doktrina tungkol kay Cristo at nagtapos sa aklat na Mga Tanong tungkol sa Doktrina noong 1957. Ang ikatlong salinlahing iyon ay ang salinlahi ng pakikipagkompromiso sa sanlibutan, habang hinahangad ng Adbentismo ang akreditasyon ng mga gawaing medikal ng American Medical Association, at ang akreditasyon ng mga kolehiyo nito mula sa mga akademikong iskolar ng apostatang Protestantismo at Katolisismong Romano.
Sa ikatlong salinlahi, ang payong pang-edukasyon mula sa panulat ni Ellen White ay itinakwil at pinalitan ng mga huwad na gawaing pang-edukasyon ng sanlibutan, gaya ng kinakatawan ng pilosopiyang pang-edukasyon ng Gresya. Ang edukasyong Griyego ay kinakatawan ng diyosang si Athena, na pinararangalan sa kinopyang templong Parthenon sa Nashville, Tennessee.
Ang tunay na edukasyon ay ipinakita sa Bibliya sa pamamagitan ng mga paaralan ng mga propeta na nauugnay sa propetang si Eliseo. Ang paghihimagsik ng mga Macabeo noong 167 BC at ang pagpapatuloy nito hanggang sa pagkawasak ng Jerusalem noong 70 AD ay, sa malaking bahagi, isang pagtutol sa pagpasok ng edukasyong Griyego sa kultura at bansa ng sinaunang literal na maluwalhating lupain. Ang pagtutol ng mga Macabeo ay isang paghihimagsik laban sa impluwensiyang Griyego sa bawat antas, ngunit ang impluwensiyang pang-edukasyon ng Gresya ay napakalaganap sa kasaysayan at sa mga motibasyon ng mga panatikong Macabeo anupat hindi ito maihihiwalay sa katotohanang ang edukasyong Griyego marahil ang pinakamalaking salik na kaugnay ng pagtanggi ng mga Judio kay Jesu-Cristo bilang kanilang Mesiyas. May mga aklat nang naisulat na tumutukoy sa negatibong impluwensiya ng edukasyong Griyego sa mga Judio at sa naging ambag ng maling edukasyon sa pagtanggi ng mga Judio kay Cristo at sa pagpapako nila sa Kaniya sa krus.
Ang pag-aalsa ng mga Macabeo ay tumutugma sa pag-aalsa noong 1776 sa makabagong espirituwal na maluwalhating lupain. Sa kasalukuyan, may mahigit 4,000 rehistradong unibersidad sa Estados Unidos na nakasalig sa pilosopiya ng mga pamamaraang pang-edukasyon ng mga Griyego at mga Heswita. Ang anarkiya at kawalang-batas sa nakalipas na mahigit sampung taon ay tuwirang matutunton sa mga tinaguriang sentrong pang-edukasyon sa Estados Unidos na ilang dekada nang nag-iindoktrina sa mga mag-aaral na nakondisyon na ng midya at mga daluyan ng libangan upang tanggapin ang mga pilosopiyang globalista na nagmula sa mga satanikong pilosopiya noong panahon ng Rebolusyong Pranses. Ang mga mag-aaral sa mga unibersidad ngayon ay nakondisyon nang tanggapin ang pamumuhay na kinakatawan ng Sodoma at Gomorra bago pa sila pumasok sa mga sentrong pang-edukasyon na idinisenyo upang atakihin ang mga taong puti, mga Kristiyano, at ang tunay na kasaysayan ng Amerika. Ang isang mamamayan ng Estados Unidos sa kasalukuyan na nagnanais maunawaan ang patuloy na umiiral na sistema ng katarungang may dalawang antas, na siyang katuparan ng paghahagis sa katarungan at katotohanan sa mga lansangan gaya ng tinutukoy sa Biblia at sa Espiritu ng Propesiya, ay kailangang maunawaan na ang kasalukuyang mga kalagayan ay bunga ng isang sadyang pinlanong pag-atake na ikinikintal sa isipan mula pa sa mga pinakamaagang taon ng buhay sa pamamagitan ng isang sistemang pang-edukasyon na idinisenyo upang ipasailalim ang sangkatauhan sa kontrol ng mga elitistang globalista–ang kapangyarihan ng dragon!
May limang pangunahing tema sa mga sulatin ni Ellen White: edukasyon, reporma sa kalusugan, pamumuhay Kristiyano, ang tema ng Dakilang Tunggalian, at praktikal na kabanalan. Ang edukasyon ay isa sa limang pangunahing tema sa Espiritu ng Propesiya, at si Ellen White ay isang tunay na propetang biblikal, gaya rin ng bawat propetang binanggit sa Salita ng Diyos. Bukod sa iba pa, nangangahulugan ito na ang kaniyang buhay ay isang halimbawa ng buhay ng isandaan at apatnapu’t apat na libo at isang huwaran para sa kanila. Bago isipin ninuman na si Cristo lamang ang dapat nating tularan, ganito ang pahayag ni Pablo:
Sapagkat bagaman mayroon kayong sanglibong mga tagapagturo kay Cristo, gayunma’y wala kayong maraming ama; sapagkat kay Cristo Jesus ay inianak ko kayo sa pamamagitan ng ebanghelyo. Kaya nga namamanhik ako sa inyo, tularan ninyo ako. 1 Corinto 4:15, 16.
Bilang propeta, nagsisilbing halimbawa si Ellen White. Minsan lamang tinanggap ni Ellen White ang tungkulin bilang kasapi ng isang lupon, at iyon ay sa pagtatatag ng isang kolehiyong yumakap sa mga simulain ng tunay na edukasyon, na inilahad bilang isa sa limang pangunahing tema ng kaniyang ministeryo. Ang kolehiyong iyon sa Madison, Tennessee, ay matatagpuan sa loob ng distritong metropolitano ng Nashville, Tennessee. Hindi lamang siya pumayag na maging kasapi ng lupon ng mga tagapagtatag ng Madison College mula 1904 hanggang isang taon bago ang kaniyang kamatayan noong 1915, kundi malaki rin ang naging papel niya sa pagpili ng lupaing pinagtayuan ng kolehiyo. Ang Nashville ang sentro ng sistemang Griyego ng edukasyon na nakatulong sa paghadlang sa mga Judio na tanggapin ang kanilang Mesiyas sa kasaysayan ng mga Macabeo, na sumasagisag sa apostatang Protestantismo ng panahong kinabubuhayan natin ngayon. Ang linya ng mga Macabeo ay matibay na inilalahad sa nakatagong kasaysayan ng talatang apatnapu, na kumakatawan sa apostatang Protestantismo na ngayon ay lubusan nang naindoktrinahan sa mismong gayunding (bagaman isang makabagong bersiyon) mapanirang mga bunga ng edukasyong Griyego.
Sa ikatlong salinlahi ng Adventismo, ang pamunuang tumanggi sa Espiritu ng Hula noong 1888 ay nagpasiyang ipasailalim ang kanilang sistemang pang-edukasyon sa balangkas ng akreditasyon ng sanlibutan. Ang Nashville ang kumakatawan sa simbolikong sentro kapuwa ng tunay at ng huwad na edukasyon. Pinili ng propeta ang mismong lungsod na pinili ng sanlibutan upang maging dambana ng edukasyong Griyego. Ang tunay na edukasyon ang saligang batayan ng apat pang pangunahing tema ni Kapatid na White: reporma sa kalusugan, praktikal na kabanalan, Kristiyanong pamumuhay, at lalo na ang temang Ang Dakilang Tunggalian.
Laging inilalarawan ni Jesus ang wakas sa pamamagitan ng pasimula, at ang pagsubok sa Hardin ng Eden ay inilalarawan ang pagsubok na kinakaharap ngayon ng sanlibutan. Ang pagsubok sa wakas ay siya ring pagsubok ng bawat biblikal na pagsubok, sapagkat ang Diyos ay hindi kailanman nagbabago. Ang isang biblikal na pagsubok ay isang tatlong-hakbang na proseso ng pagsubok na nagluluwal ng dalawang uri na nahahayag sa katapusan ng proseso ng pagsubok. Ipinahahayag ng unang anghel ang tatlong hakbang bilang pagkatakot sa Diyos, pagbibigay sa Kaniya ng kaluwalhatian, sapagkat dumating na ang oras ng litmus test ng paghuhukom. Ang unang hakbang ay ang utos na huwag kumain mula sa punungkahoy ng pagkakilala ng mabuti at masama. Sa kakulangan ng kinakailangang pagkatakot sa Diyos, nabigo si Eva sa pagsubok ng punungkahoy at kinain ang bungang kinakatawan bilang kapuwa mabuti at masama. Ang pagkatakot ni Adan sa Diyos ay hindi nakapigil sa kaniya na pumasok sa paghihimagsik ng punungkahoy, at ang paghuhukom ay dumating sa kanilang dalawa, yamang ipinakita nila ang isang buhay na wala ang nananahang presensiya ng Pagka-Diyos.
Ang pagsubok sa mga huling araw ay nagsisimula sa isang babalang kainin ang karagdagang kaalaman na inaalisan ng tatak sa paghahayag ni Jesu-Cristo kaagad bago magwakas ang panahon ng pagsubok ng sangkatauhan. Sa Adventismo man o sa mga nasa labas ng Adventismo, ang pagsubok ay nakabatay sa pagtanggap o pagtanggi sa karagdagang “kaalaman” na inaalisan ng tatak sa ating panahon. Ang pagsubok na iyon sa kaalaman ay kinakatawan ng punongkahoy ng pagsubok sa Halamanan, na kumakatawan sa kaalaman sa mabuti o sa masama. Ang tunay na edukasyon ay natatagpuan at sinasagisag sa Nashville, Tennessee, noong 1904, at ang huwad na edukasyon ay natatagpuan at sinasagisag sa Nashville noong 1897, saka muling itinayo bilang isang permanenteng estruktura noong 1920. Noong nabubuhay pa ang propetisa, ang tunay na edukasyon ay idinambana sa Nashville, kasabay ng pagdadambana rin sa huwad na edukasyon. Pagkamatay niya noong 1915, ang huwad na edukasyon ay naibalik sa ikalawa at permanenteng pagtatayo ng templong Parthenon, at ang tunay na edukasyon ay tinanggihan ng pamunuan ng iglesyang Seventh-day Adventist ng Laodicea sa pamamagitan ng pakikipagkompromiso sa sanlibutan.
Ang bansag sa Nashville, ang “Athens of the South,” ang nakaimpluwensya sa pagpili sa gusali bilang tampok na sentrong gusali ng Centennial Exposition ng 1897. Ilang gusali sa eksposisyong iyon ay ibinatay sa mga sinaunang orihinal. Gayunman, ang Parthenon lamang ang isang ganap na eksaktong reproduksiyon. Ang Nashville, Tennessee sa kasalukuyan ay bantog dahil sa musika nito, ngunit bago pa nagkaroon ng Johnny Cash Museum, ang Nashville ay bantog dahil sa edukasyon nito, hindi sa pag-awit.
Pagsapit ng dekada 1850, natamo na ng Nashville ang bansag na “Athens of the South” dahil sa pagkakatatag doon ng maraming institusyon ng mataas na edukasyon; ito ang unang lungsod sa timog ng Amerika na nagtatag ng isang pampublikong sistema ng mga paaralan. Pagsapit ng katapusan ng siglo, nasaksihan ng Nashville ang pagbubukas ng mga pinto ng Fisk University, St. Cecilia Academy, Montgomery Bell Academy, Meharry Medical College, Belmont University, at Vanderbilt University. Noong panahong iyon, kilala ang Nashville bilang isa sa mga pinakapino at pinakamayamang lungsod sa timog sa larangan ng edukasyon, lipos ng kayamanan at kultura.
Ang hiwaga ng kasamaan ay kapuwa isang pangngalan at isang pandiwa sa kinasihang Salita. Tinutukoy ng pagkasi sina Satanas at ang papa, na tinatawag ni Kapatid na White na “kanang-kamay” ni Satanas, bilang hiwaga ng kasamaan. Gayunman, inilalarawan din ng “hiwaga ng kasamaan” ang pagsasanib ng katotohanan at kamalian. Ang apat na salinlahi ng pagtalikod sa pananampalataya na inilalarawan ni Joel ay tumutugma sa apat na lalong tumitinding kasuklam-suklam na gawa sa ikawalong kabanata ng Ezekiel. Ang dalawang saksing iyon ay tumutugma sa unang apat na iglesia sa Apocalipsis, at ang ikatlong iglesia ay kinakatawan ng pakikipagkompromiso ni Constantine sa pagsasanib ng Kristiyanismo at paganismo. Ang unang apat na iglesiang iyon ay tumutugma sa kasaysayan ng sinaunang Israel, na sumasagisag sa kasaysayan ng Israel sa makabagong panahon.
Sa ikatlong salinlahi ng sinaunang Israel, ang mga hari ng Israel ay nakipag-alyansa sa ibang mga bansang hindi kailanman dapat maging kaalyado ng bayan ng Diyos. Ang pagkakatulad ng sinaunang literal na Israel at ng iglesiang Kristiyano, gaya ng inilalahad sa aklat ng Apocalipsis, ay isang paksang propetiko na malinaw na inilalahad sa pag-aaral na pinamagatang Mga Tapyas ni Habakuk. Iniuugnay ni Joel ang ikaapat at huling salinlahi na “inihihiwalay” mula sa pagiging hinirang na bayang katipan ng Diyos sa dalawampu’t limang matatandang yumuyukod sa araw sa apat na papatinding kasuklam-suklam na gawaing inilarawan ni Ezekiel. Ang ikaapat na salinlahing iyon, kung saan ang Laodiceanong Adbentismo ng Ikapitong Araw ay inihihiwalay habang yumuyukod sila sa araw sa panahon ng batas ng Linggo, ay tumutugma sa ikaapat na iglesia, ang Tiatira, na sumasagisag sa paghahari ng kapapahan, maging noong 538 o sa panahon ng nalalapit na batas ng Linggo. Ang ikatlong iglesia, ang Pergamo, ay kumakatawan sa “pakikipagkompromiso,” maging sa pakikipag-alyansa ng sinaunang Israel sa mga paganong kaharian o sa pagsasanib ni Constantino ng paganismo at Kristiyanismo, at ang dalawang saksing iyon ay tumutukoy sa ikatlong salinlahi ng hayop na mula sa lupa sa Apocalipsis labintatlo.
Ang apat na salinlahi ng Estados Unidos, na bukod sa iba pang mga katotohanan ay inilarawan sa anyo ng Egipto sa panahon ng pagkaalipin sa loob ng 400/430 taon, ay nagtapos sa pagkalunod ni Paraon sa mga tubig ng Dagat na Pula. Ang mga tubig na iyon ang nagmarka ng wakas ng bansang hahatulan nang isagawa ng Diyos ang pagliligtas sa sinaunang Israel sa pamamagitan ng propetang si Moises. Ang Estados Unidos ay hinahatulan sa yugto ng panahon na ang paghuhukom ay nagtatapos sa iglesia ng Diyos, kaya dapat mapansin na ang tubig na nagwakas sa buhay ni Paraon ay dinala laban kay Paraon sa pamamagitan ng pagpapakawala ng hanging silanganan na siyang pumipigil sa mga tubig sa kanilang lugar habang inililigtas ng Diyos ang Kaniyang piniling bayan. Ang hanging silanganan ang ikatlong kaabahan na tumatama sa kautusang ukol sa Linggo kapag dumarating ang lindol ng Apocalipsis onse.
Ang salinlahing nauuna sa ikaapat at pangwakas na salinlahi ng halimaw ng lupa ay natutupad sa kapuwa sungay na Republikano at Protestante. Ang pakikipagkompromiso ng sungay na Republikano na naisakatuparan sa ikatlong salinlahi nito ay naganap sa panahong nakapalibot sa unang digmaang pandaigdig, at minarkahan nito ang pagsuko ng Estados Unidos ng estrukturang pang-ekonomiya nito sa mga globalista ng Federal Reserve. Sa gayunding panahong iyon, hinangad ng Laodiceang Adbentismong Ikapitong-araw na maipagkaloob ang “akreditasyon” sa gawaing medikal at pang-edukasyon nito ayon sa mga pamantayan ng makasanlibutang edukasyon at medisina. Bilang isang pandiwa, ang “hiwaga ng kasamaan” ay kumakatawan sa pakikipagkompromiso ni Constantino at ng mga hari ng sinaunang Israel sa mga kapangyarihan ng sanlibutan. Ang salitang ginamit ng inspirasyon upang ilarawan ang pakikipagkompromiso ay “amalgamation,” gaya ng pagkakahulugan sa diksyunaryo noong panahon ni Ellen White bilang: “to mix or unite in an amalgam; to blend.” Ang punungkahoy ng pagkakilala ng mabuti at masama ay ang punungkahoy ng amalgamation, ang punungkahoy ng pakikipagkompromiso. “The last mighty conflict,” ay ang krisis ng batas ng Linggo, at ang paghahanda ni Satanas para sa krisis na iyon ay “the mystery of iniquity,” na naghahalo ng karunungan ng tao sa banal na pahayag.
“Si Satanas ay abalang-abala sa paglalatag ng kaniyang mga balak para sa huling dakilang tunggalian, kung kailan ang lahat ay papanig....”
“Pakinggan ninyo ang mga tinig, kilalanin ninyo ang mga kapangyarihan, na nangingibabaw sa sanlibutan. Mayroon bang anumang tinig ng panalangin? Nakakakita ba kayo ng anumang tanda na kinikilala ang Diyos? May mga saserdote, napakarami sa kanila; ngunit kanilang niyuyurakan sa ilalim ng kanilang mga paa ang kautusan ni Jehova. Ang kanilang mga kasuutan ay nabahiran ng dugo ng mga kaluluwa. Napakaraming tao ang naghahain ng hain sa mga diyablo. Masdan ninyo, kayong nag-aatubili sa pagitan ng pagtalima at pagsuway. Masdan ninyo sa inyong guniguni ang napakalalaking karamihan na sumasamba sa dambana ni Satanas. Pakinggan ninyo ang musika, ang pananalita, na tinatawag na mataas na edukasyon. Ngunit ano ang ipinahahayag ng Diyos na ito?—Ang hiwaga ng kasamaan.” Pamphlets, 004, 11.
Sa huling tunggalian, kapag “ang lahat ay papanig,” ay inuulit ang pagsubok sa Halamanan ng Eden. Ang pagsubok na sa pasimula ay nakatuon lamang sa isang punongkahoy sa gitna ng isang halamanan, ay inuulit sa wakas, sa buong sanlibutan. Ang gawain ni Satanas bilang paghahanda sa pangwakas na labanan ay “ang hiwaga ng kasamaan,” na binibigyang-kahulugan bilang “mataas na edukasyon!” Ang sagisag ng “mataas na edukasyon” sa lupain ng mabangis na hayop na mula sa lupa ay matatagpuan sa Nashville, Tennessee, ang ‘Athens of the South,’ kung saan naroroon ang templong Parthenon, na inihahambing sa tunay na edukasyong minsang kinatawan sa Nashville ng Madison College. Ang sumusunod na pahayag mula sa inspirasyon ay sinipi nang buo sa katapusan ng artikulong ito, ngunit may ilang puntong dapat isaalang-alang sa yugtong ito.
“Ang lahat ay nangangailangan ng karunungan upang maingat na siyasatin ang hiwaga ng kasamaan na may napakalaking bahagi sa pagtatapos ng kasaysayan ng sanlibutang ito....”
“Walang gitnang landas tungo sa naibalik na Paraiso. Ang mensaheng ibinigay sa tao para sa mga huling araw na ito ay hindi upang mahaluan ng mga katha ng tao....”
“Yaong mga itinaas ng Diyos sa matataas na katungkulan ng pagtitiwala ay maaaring tumalikod mula sa liwanag ng langit tungo sa karunungan ng tao.... Ang lahat ng nagnanais magtaglay ng isang karakter na maggagawang sila’y maging mga kamanggagawa ng Diyos at tumanggap ng pagsang-ayon ng Diyos, ay dapat ihiwalay ang kanilang sarili sa mga kaaway ng Diyos, at panatilihin ang katotohanang ibinigay ni Cristo kay Juan upang ibigay sa sanlibutan.” Manuscript Releases, volume 18, 30–36.
Ang “lahat” na nangangailangan ng “karunungan” ay kumakatawan sa lahat ng dinadala sa isang proseso ng pagsubok na sa huli ay lumilikha ng dalawang uri ng mga sumasamba. Ang “mga pantas” ay yaong mga nagtatamo ng kinakailangang “karunungan.” Nagsisimula ang proseso ng pagsubok kapag ang pahayag ni Jesu-Cristo ay nabubuksan, bago magtapos ang panahon ng pagsubok ng sangkatauhan. Ang pagbubukas na iyon ay nagpapasimula ng isang “pagdami ng kaalaman.” Yaong mga hinaharap sa pagsubok na kaugnay ng pahayag ni Jesu-Cristo ay magtatamo ng “langis” ng kaalamang propetiko na itinalaga upang umakay, maghanda, at magpakabanal nang patiuna bago dumating ang hanging silangan sa batas ng Linggo. Ang “puno ng pagkakilala ng mabuti at masama” ay siyang sagisag ng huwad na Tinapay ng Langit na dapat kainin o tanggihan.
Sa Galilea, sa sinagoga ng Capernaum, mas maraming tagasunod ang nawala kay Jesus sa iisang pangyayari kaysa sa alinmang ibang pagkakataon sa Kanyang ministeryo. Doon, ang pagsubok ay kung literal o espirituwal ang mga propetikong salita ni Cristo, at nabigo ang mga hindi nakapasa sa pagsubok—sapagkat nalimutan nila na ang tao ay dapat mabuhay sa bawat salitang lumalabas sa bibig ng Diyos. Malinaw na sinabi ni Cristo na Siya ang Tinapay na ipinadala mula sa langit, at pinaghalo ng mga hindi nakapasa sa pagsubok ang Katotohanan at ang karunungang pantao, na kinakatawan ng mga Griego.
Bago sinimulan ni Eva ang pagkabigo sa hardin, iniutos na ni Cristo kina Adan at Eva na huwag makibahagi sa bunga ng punungkahoy ng pagkakilala ng mabuti at masama. Ang una sa tatlong hakbang ng walang hanggang ebanghelyo ay ang pagkatakot sa Diyos.
“Hayaan ninyong maunawaan ng pag-iisip ang kagila-gilalas na mga katotohanan ng pahayag, at hindi na ito masisiyahang gamitin ang mga kapangyarihan nito sa mga walang kabuluhang paksa; tatalikuran nito nang may pagkasuklam ang mabababaw na panitikan at mga walang saysay na libangan na sumisira sa moralidad ng kabataan sa kasalukuyan. Yaong mga nakipagniig sa mga makata at pantas ng Biblia, at ang mga kaluluwang napakilos ng maluwalhating mga gawa ng mga bayani ng pananampalataya, ay magmumula sa mayayamang larangan ng kaisipan na higit na dalisay ang puso at higit na mataas ang isipan kaysa kung sila’y nabigkis sa pag-aaral ng mga pinakatanyag na sekular na manunulat, o sa pagmamasid at pagluwalhati sa mga kabayanihan ng mga Paraon at mga Herodes at mga Cesar ng sanlibutan.
“Ang mga kakayahan ng mga kabataan ay sa kalakhang bahagi natutulog, sapagkat hindi nila ginagawang ang pagkatakot sa Diyos ang pasimula ng karunungan. Binigyan ng Panginoon si Daniel ng karunungan at kaalaman, sapagkat hindi niya hinayaang maimpluwensiyahan siya ng anumang kapangyarihang makikialam sa kaniyang mga prinsipyong panrelihiyon. Ang dahilan kung bakit tayo ay may napakakaunting mga taong may pag-iisip, may katatagan at may matibay na kahalagahan, ay sapagkat inaakala nilang makasusumpong sila ng kadakilaan habang inihihiwalay ang kanilang sarili sa Langit.” Messages to Young People, 255, 256.
Nawala kay Eva ang kaniyang “takot sa Diyos.” Dapat sana’y nanginig siya sa mga salita ng Diyos, na isang katangian ng isandaan at apatnapu’t apat na libo. Ang pagkatakot sa Diyos ang una sa tatlong pagsubok, at ito’y nagsisimula kapag ang propetikong Salita ay nabubuksan, na sa huli ay nagbubunga ng isang uri ng marurunong at isang uri ng mga mangmang. Ang pasimula para sa mga itinakdang maging marurunong ay ang manginig sa Salita ng Diyos. Hindi ito ginawa ni Eva, at nang humarap siya sa ikalawang hakbang ng proseso ng pagsubok ay hindi niya nagawang luwalhatiin ang Diyos, at pagkatapos ay humarap siya sa oras ng paghuhukom, kung saan inihayag niya ang kahubaran ng Laodicea.
“Ang lahat ng nagnanais magpasakdal ng isang Cristianong karakter ay dapat magpasan ng pamatok ni Cristo. Kung ibig nilang maupong magkakasama sa sangkalangitan kay Cristo Jesus, dapat silang matuto sa Kanya habang naririto sa lupa. Hindi kinalugdan ni Cristo ang Kanyang sarili. Ang kabuuan ng Kanyang buhay ay pagpapaunlad ng isang dalisay at walang-pag-iimbot na kagandahang-loob. Isinuot Niya ang likas ng tao upang ipakita sa nahulog na sanlibutan, kay Satanas at sa kaniyang sinagoga, sa sansinukob ng langit, sa mga daigdig na hindi nangahulog, na ang likas ng tao, kapag napapaisa sa Kanyang banal na likas, ay maaaring maging lubos na masunurin sa kautusan ng Dios. Lahat ay kailangang magsiyasat, ‘Ano ang dapat kong gawin upang maligtas?’ Hinihingi ng Dios ang mapagpakumbaba at nagsisising mga puso, na nanginginig sa Kanyang salita. Sa banal na dambana lamang tayo makatatanggap ng makalangit na sulo, na, kapag tinanggap, ay magbibigay sa atin ng ganap na pagkakatanaw sa ating kawalang-kakayahan, at ihahayag sa atin ang karangalan at kaluwalhatian ni Cristo. Kapag ito ay nakita na, inilalagay tayo ng Dios sa ilalim ng patnubay ng Espiritu Santo, at tayo’y aakayin nito sa buong katotohanan.” Bible Echo, July 20, 1896.
Ang paghahalo ng katotohanan at kamalian ay gawain ni Satanas na kinikilala bilang hiwaga ng kasamaan. Ang pakikipagkompromiso ng buong sangkatauhan sa mga huling kilos ng mapanuring paghuhukom ay pinararangalan sa templong Parthenon sa Nashville, Tennessee.
“Hindi isang marunong na hakbang ang ipadala ang ating mga kabataan sa mga pamantasan kung saan iniuukol nila ang kanilang panahon sa pagtatamo ng kaalaman sa Griyego at Latin, samantalang ang kanilang isip at puso ay pinupuspos ng mga damdamin ng mga may-akdang walang pananampalataya na kanilang pinag-aaralan upang mapag-aralan nang lubos ang mga wikang ito. Nagtatamo sila ng kaalamang hindi naman kinakailangan sa anumang paraan, ni kaayon man ng mga aral ng dakilang Guro. Sa pangkalahatan, yaong mga naturuan sa ganitong paraan ay may mataas na pagpapahalaga sa sarili. Iniisip nilang narating na nila ang rurok ng mataas na edukasyon, at kumikilos silang may kapalaluan, na para bang sila’y hindi na mga mag-aaral. Sila’y nasisira para sa paglilingkod sa Diyos. Ang panahon, mga kagamitan, at pag-aaral na ginugol ng marami sa pagtatamo ng isang paghahambing na walang-kabuluhang edukasyon ay dapat sanang nagamit sa pagtatamo ng isang edukasyong gagawa sa kanila na mga ganap na lalaki at babae, na angkop sa praktikal na buhay. Ang gayong edukasyon ay magiging pinakamataas ang halaga sa kanila.
“Ano ang dala ng mga mag-aaral sa kanilang pag-alis sa ating mga paaralan? Saan sila patutungo? Ano ang kanilang gagawin? Taglay ba nila ang kaalamang magbibigay sa kanila ng kakayahang magturo sa iba? Napag-aralan ba nila ang maging marurunong na ama at ina? Makatatayo ba sila bilang mga pantas na tagapagturo sa unahan ng isang sambahayan? Sa kanilang buhay-pamilya, maituturo ba nila sa kanilang mga anak sa paraang ang kanila’y magiging isang sambahayang matatanaw ng Diyos nang may kaluguran, sapagkat ito ay sagisag ng sambahayan sa langit? Tinanggap na ba nila ang tanging uri ng edukasyong tunay na matatawag na ‘mataas na edukasyon’?”
“Ano ang mataas na edukasyon? Walang edukasyong matatawag na mataas na edukasyon malibang taglay nito ang wangis ng langit, malibang inaakay nito ang mga kabataang lalaki at mga kabataang babae upang maging kawangis ni Cristo, at inihahanda sila upang mamuno sa kanilang mga pamilya sa lugar ng Diyos. Kung, sa panahon ng kaniyang buhay sa paaralan, ang isang kabataang lalaki ay nabigong magkamit ng kaalaman sa Griyego at Latin at sa mga damdaming nakapaloob sa mga akda ng mga awtor na di-sumasampalataya, hindi siya nagdanas ng malaking kawalan. Kung inakala ni Jesu-Cristo na ang ganitong uri ng edukasyon ay mahalaga, hindi ba niya ito ibinigay sa kaniyang mga alagad, na kaniyang tinuturuan upang ganapin ang pinakadakilang gawaing naipagkatiwala kailanman sa mga mortal, upang katawanin siya sa sanlibutan? Ngunit sa halip, inilagay niya sa kanilang mga kamay ang banal na katotohanan, upang maibigay sa sanlibutan sa pagiging payak nito.
“May mga panahong kailangan ang mga iskolar sa Griyego at Latin. May ilan na dapat mag-aral ng mga wikang ito. Mabuti ito. Ngunit hindi lahat, at hindi marami, ang dapat mag-aral ng mga ito. Yaong mga nag-iisip na ang kaalaman sa Griyego at Latin ay mahalaga sa isang nakahihigit na edukasyon ay hindi nakakikita sa malayo. Hindi rin kailangan ang kaalaman sa mga hiwaga ng yaong tinatawag ng mga tao sa sanlibutan na agham upang makapasok sa kaharian ng Diyos. Si Satanas ang pumupuno sa pag-iisip ng mga sopisterya at tradisyon, na nagbubukod sa tunay na nakahihigit na edukasyon, at na mapapahamak na kasama ng nag-aaral.
“Yaong mga tumanggap ng isang huwad na edukasyon ay hindi tumitingin paitaas sa langit. Hindi nila makita ang Isa na siyang tunay na Liwanag, ‘na lumiliwanag sa bawat tao na pumaparito sa sanglibutan.’ Tinitingnan nila ang mga katotohanang walang hanggan na gaya ng mga anino, na tinatawag ang isang atomo na isang sanlibutan, at ang isang sanlibutan na isang atomo. Tungkol sa marami na tumanggap ng tinatawag na mataas na edukasyon, ipinahahayag ng Diyos, ‘Ikaw ay tinimbang sa timbangan, at nasumpungang kulang,’—kulang sa kaalaman ng praktikal na gawain, kulang sa kaalaman kung paano pinakamainam na gamitin ang panahon, kulang sa kaalaman kung paano gumawa para kay Jesus.” Review and Herald, Agosto 17, 1897.
Ang babala ng mga bolang-apoy ng Nashville ay hindi ukol sa isang di-makatwirang lungsod; ito ay isang tuwirang hatol na dinala laban sa mga Seventh-day Adventist, sa Estados Unidos, at sa sanlibutan. Ang mga bolang-apoy ng Nashville ay kumakatawan sa iba’t ibang katangian para sa sari-saring uri ng Adventismo, sa halimaw ng lupa, at sa sanlibutan. Ang mga bolang-apoy ng Nashville ay hatol ng Diyos laban sa maling edukasyon, na sinasagisag ng punungkahoy ng pagkakilala ng mabuti at masama.
Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.
“Sa pamamagitan ng iba’t ibang larawan ay inilarawan ng Panginoong Jesus kay Juan ang masamang likas at mapang-akit na impluwensiya ng mga yaong naging tanyag dahil sa kanilang pag-uusig sa bayan ng Diyos. Lahat ay nangangailangan ng karunungan upang maingat na masiyasat ang hiwaga ng kasamaan na napakalaking bahagi ang ginagampanan sa pagwawakas ng kasaysayan ng daigdig na ito. Ang paglalahad ng Diyos tungkol sa karima-rimarim na mga gawa ng mga nananahan sa mga namumunong kapangyarihan ng sanlibutan na nagbubuklod ng kanilang sarili sa mga lihim na samahan at mga pagsasabwatan, na hindi nagbibigay-galang sa kautusan ng Diyos, ay dapat magbigay-kakayahan sa mga taong may liwanag ng katotohanan na makaiwas nang lubos sa lahat ng mga kasamaang ito. Higit at higit pang ihahayag ng lahat ng huwad na relihiyonista ng sanlibutan ang kanilang masasamang gawa; sapagkat dalawa lamang ang panig, yaong mga tumutupad sa mga utos ng Diyos at yaong mga nakikipagdigma laban sa banal na kautusan ng Diyos....”
“Ang alitan sa pagitan ng binhi ng babae at ng serpiyente ay malinaw na itinakda ng Panginoon. ‘At papag-aalitin ko ikaw at ang babae, at ang iyong binhi at ang kaniyang binhi; ito ang dudurog ng iyong ulo, at ikaw ang dudurog ng kaniyang sakong.’ ‘At kay Adan ay sinabi Niya, Sapagkat iyong dininig ang tinig ng iyong asawa, at kumain ka ng bunga ng punongkahoy, na aking iniutos sa iyo, na sinasabi, Huwag kang kakain niyaon: susumpain ang lupa dahil sa iyo; sa hirap ay kakain ka ng bunga niyaon sa lahat ng mga araw ng iyong buhay; mga tinik din at dawag ang kaniyang ibubunga sa iyo; at kakain ka ng damo ng parang; sa pawis ng iyong mukha ay kakain ka ng tinapay, hanggang sa ikaw ay mauwi sa lupa; sapagkat diyan ka kinuha: sapagkat ikaw ay alabok, at sa alabok ka uuwi.’”
“Sa pagsunod sa sarili niyang landas, sa pagkilos na naaayon sa mga tukso ni Satanas at salungat sa nahayag na kalooban ng Diyos, walang kabuluhang tinangka ng tao na itaas at pagpalain ang kaniyang sarili. Sa gayon ay nagkamit siya ng isang karanasang kaalaman tungkol sa pagsuway sa mga utos ng Diyos. Sa gayon ay nakilala niya ang mabuti at masama; sa gayon ay nawala ang kaniyang katapatan at katapatang-loob sa Diyos at nabuksan ang mga pintuan ng kasamaan at pagdurusa sa buong sangkatauhan. Ilan kaya sa ngayon ang gumagawa ng gayunding pagsubok! Kailan matututuhan ng tao na ang tanging paraan ng kaniyang kaligtasan ay sa pamamagitan ng ganap na pagtitiwala sa isang ‘ganito ang sabi ng Panginoon’?”
“Si Satanas ay nagsisikap na ipasok ang sarili niyang mga katha sa mga anak ng Diyos sa pamamagitan ng mga pamamaraang pantao. Hinahangad niyang tanggapin bilang Diyos, o maging mailagay pa sa ibabaw ng Diyos.
“Sa pagpapalit ng Sabbath sa unang araw ng sanlinggo, inaakay niya ang mga tao upang hindi paniwalaan ang mga pahayag ng Diyos, at sa gayon ay pahalagahan ang kanilang sariling mga daan at mga panukala na anupa’t waring sila’y labis na marurunong sa kanilang sariling mga mata at sa kanilang binaluktot na paghatol. Sa pamamagitan ng patakarang pantao ay inaakay niya ang mga tao na ituring ang hayagang mga utos ng Diyos na may higit na kaunting bisa kaysa mga tradisyon ng tao, at ituring ang paglihis sa kautusang yaon, na laging banal at matuwid at mabuti, na gaya ng isang bagay na maliit na halaga. Nakikita niya na sa gayong paraan, sa pagpigil sa mga kasangkapang pantao na lumakad bilang masunuring mga anak na kasuwato ng Diyos, mapipigil niya ang katuparan ng gawain ng Diyos sa ating sanlibutan.
“Ngunit ang mga pakikipagsabwatan ni Satanas sa mga taong kasangkapan na nasa mga katungkulang may pananagutan ay gayon ding dapat katakutan at layuan ngayon, matapos na maisagawa ang pagsubok ng kasalanan, gaya ng nangyari sa ating unang mga magulang. Ako ay inutusan na sabihin na ang mga lalaking inilagay sa mga katungkulang may pananagutan sa gawain ng Diyos ay labis na tinaya ang kanilang karapatang mamahala sa iba. Ang katungkulang hinahawakan ng isang tao ay hindi nagbabago ng kaniyang pagkatao. Ang ilan ay waring nakadama na sila ang dapat magtakda para sa mga iglesia at para sa mga sanitarium at na hindi dapat kuwestiyunin ang kanilang paghatol. Matuto sila kay Jesus sa bawat hakbang. Siya ang dapat maging pinakamataas na awtoridad para sa bawat tao.
“Ang Isa na madalas naging ating Tagapagturo ay nagsasabi, ‘Kay hirap para sa tao na lumakad nang may pagpapakumbaba kasama ng kaniyang Diyos, taglay ang espiritung may pagsisisi at tinatahak ang daan ng Diyos habang itinatakwil ang mga mungkahi ni Satanas na waring naghaharap ng malalaking pakinabang na makasanlibutan.’ Ang impluwensiya ng pagnanais ng tao na sundin ang kaniyang sariling lakad sa halip na manindigang matatag sa ibabaw ng matibay na pundasyong tanging Diyos lamang ang naglatag, ay naulit nang paulit-ulit. Ang pagtangging lumakad sa matuwid na mga landas na ipinahiwatig ng Diyos ay magdadala sa kanila sa kalituhan at hindi magtuturo ng karunungan sa iba na may gayunding pagsubok at kapighatian. Kailan matututuhan ng tao na ang Diyos ay Diyos, at hindi tao upang Siya’y magbago?”
“May ilang lumihis sa matuwid na landas na nanatili sa isang walang tigil na pagnanais na agawin ang mga pananagutang hindi ipinataw sa kanila ng Diyos. Tinatawagan ng Diyos ang bawat ministro at bawat manggagamot na panatilihin ang kasimplihan ng katotohanan. Ang Anak ng Diyos na inihayag kapuwa sa Matanda at sa Bagong Tipan ay ang Tagapagligtas ng ating sanlibutan sa panahong ito. Mula sa Kanya dapat tumanggap ng pagsasanay ang bawat misyonerong medikal. Malibang ihiwalay niya ang kaniyang sarili mula sa prinsipe ng kapangyarihan ng himpapawid, ililigaw niya ang mga kaluluwang may pagtitiwala sa kaniya. Mag-ingat ang lahat sa mga taong lubhang naturuan at naitaas anupa’t ang kanilang mga panukala ay hindi maunawaan ng mga karaniwang tao.
“Ang mga katusuhan ng kasalanan ay humihigit sa kayang mawari ng isipan. Ang bawat kapahamakan, bawat pagdurusa at kamatayan, ay isang katibayan hindi lamang ng kapangyarihan ng kasamaan kundi ng katotohanan ng Diyos na buháy. Pagkaalam sa katotohanan, sa salita ng Diyos na buháy, na nananatili magpakailanman, at na sa pamamagitan ng pagsunod ay nagbibigay ng buhay, ang kahinaan ng tao sa pakikiayon sa katusuhan ni Satanas ay totoong lubhang kataka-taka. Ang lahat ng tinuturuan ng Diyos ay kinikilala si Cristo bilang Kaniyang Anak. Ang lahat ng hindi sumasampalataya sa mga hayag na pahayag ng Diyos na kanilang nalalaman ay nagpapakita ng pagiging kaakit-akit ng kasalanan, at hindi gumagawa sa panig ng buhay at ng kawalang-kamatayan na inihahayag sa pamamagitan ng ganap na pagpapabanal sa katotohanan. Malibang magkaroon sila ng pagbabago sa pagkatao, sa pananalita, at sa espiritu, ang mga kaluluwa ay mapapahamak.”
“Walang gitnang landas tungo sa naibalik na Paraiso. Ang mensaheng ibinigay sa tao para sa mga huling araw na ito ay hindi dapat ihalo sa mga katha ng tao. Hindi tayo dapat umasa sa patakaran ng makamundong mga abogado. Dapat tayong maging mapagpakumbabang mga taong mapanalanginin, na hindi kumikilos gaya niyaong mga binulag ng mga kasangkapan ni Satanas.
“Marami ang may pananampalataya, ngunit hindi isang pananampalatayang gumagawa sa pamamagitan ng pag-ibig at nagpapadalisay sa kaluluwa. Ang nakapagliligtas na pananampalataya ay hindi lamang basta paniniwala sa katotohanan. ‘Ang mga demonyo man ay nagsisisampalataya rin, at nagsisipanginig.’ Ang kinasihan ng Espiritu ng Diyos ay nagbibigay sa mga tao ng isang pananampalatayang isang makapangyarihang puwersang nagtutulak, na humuhubog sa karakter, at umaakay sa mga tao sa higit na mataas kaysa sa pawang pormal na mga gawa. Ang mga salita, ang mga kilos, at ang espiritu ay dapat magpatotoo sa katotohanang tayo ay mga tagasunod ni Cristo.
“Ang pinakadakilang liwanag at pagpapala na ipinagkaloob ng Diyos ay hindi isang katiyakan laban sa pagsalansang at pagtalikod sa pananampalataya sa mga huling araw na ito. Yaong mga itinaas ng Diyos sa matataas na katayuan ng pagtitiwala ay maaaring tumalikod mula sa liwanag ng langit tungo sa karunungan ng tao. Kung magkagayon, ang kanilang liwanag ay magiging kadiliman, ang kanilang mga kakayahang ipinagkatiwala ng Diyos ay magiging isang silo, at ang kanilang pagkatao ay magiging isang pagkakasala sa Diyos. Ang Diyos ay hindi maaaring tuyain. Ang paglayo sa Kanya ay noon pa man at lagi nang sinusundan ng tiyak na mga bunga nito. Ang paggawa ng mga gawang hindi kalugud-lugod sa Diyos ay, malibang may malinaw na pagsisisi at pagtalikod sa mga iyon, sa halip na pagsikapang ariing matuwid ang mga iyon, ay aakay sa manggagawa ng kasamaan, hakbang-hakbang, sa pagdaraya hanggang sa maraming kasalanan ang magawa nang walang kaparusahan. Ang lahat ng nagnanais magtaglay ng isang pagkataong maghahatid sa kanila upang maging mga kamanggagawa ng Diyos at tumanggap ng papuri ng Diyos, ay dapat ihiwalay ang kanilang mga sarili mula sa mga kaaway ng Diyos, at ingatan ang katotohanang ibinigay ni Cristo kay Juan upang ibigay sa sanlibutan.” Manuscript Releases, tomo 18, 30–36.