The Hidden History of Verse Forty - Number Eighteen

The “key” representing the battle of Nineveh in Revelation nine was fulfilled with a history that produced a turning point, which is of course, is what a key does. My claim is that the battle of Nineveh was not only the historical key marking the rise of Islam, but that it is also a prophetic key. The prophetic dynamics of that battle brings all the lines of the kingdoms of Bible prophecy, as set forth in Daniel and Revelation into alignment with the eleventh chapter of Daniel. In doing this, it allows those kingdoms to all testify to the last six verses of Daniel eleven, and more importantly—to unseal the external hidden history of verse forty.

Ang “susi” na kumakatawan sa labanan sa Nineveh sa Apocalipsis 9 ay natupad sa pamamagitan ng isang kasaysayang nagbunga ng isang punto ng pagliko, na siya ngang ginagawa ng isang susi. Ang aking pahayag ay na ang labanan sa Nineveh ay hindi lamang ang makasaysayang susi na nagmamarka sa pagbangon ng Islam, kundi ito rin ay isang propetikong susi. Ang mga propetikong dinamika ng labanang iyon ay naghahanay sa lahat ng mga linya ng mga kaharian ng propesiya ng Biblia, gaya ng inilahad sa Daniel at Apocalipsis, ayon sa ikalabing-isang kabanata ng Daniel. Sa paggawa nito, pinahihintulutan nito ang lahat ng mga kahariang iyon na magpatotoo sa huling anim na talata ng Daniel 11, at higit na mahalaga—na mabuksan ang panlabas na nakatagong kasaysayan ng talatang apatnapu.

And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:19.

At ibibigay ko sa iyo ang mga susi ng kaharian ng langit: at ang anomang iyong talian sa lupa ay tatalian sa langit: at ang anomang iyong kalagan sa lupa ay kakalagan sa langit. Mateo 16:19.

The Release and Rise of the Kingdom of Mohammed

Ang Pagpapakawala at Pagbangon ng Kaharian ni Mohammed

The battle of Nineveh in 627 marked the beginning of the last ten years of the Persian power that had been defeated through the stratagem of Rome, accompanied with God’s providence fog. It marked the turning point where Mohammed’s Islamic hordes begin to rise. The battle removed a restraint that had existed, a restraint that in theory would have remained, had Rome and Persia both retained their strength. Neither did.

Ang labanan sa Nineveh noong 627 ang nagmarka ng pasimula ng huling sampung taon ng kapangyarihang Persiano na natalo sa pamamagitan ng pakana ng Roma, na sinabayan ng ulap ng kaloob ng Diyos. Minarkahan nito ang yugto ng pagbabago kung saan nagsimulang umangat ang mga pulutong na Islamiko ni Mohammed. Inalis ng labanang iyon ang isang pagpigil na umiiral noon, isang pagpigil na sa teorya ay mananatili sana, kung kapuwa napanatili ng Roma at Persia ang kanilang lakas. Hindi nga nila iyon nagawa.

Restraint and Release

Pagpigil at Pagpapakawala

In the prophetic representation of Islam, we find the restraint and release of Islam from the very first introduction of Scripture as Sarah convinced Abraham to restrain Hagar and Ishmael.

Sa makahulang paglalarawan ng Islam, masusumpungan natin ang pagpigil at pagpapakawala sa Islam mula pa sa pinakaunang pagpapakilala ng Kasulatan, gaya ng pagkumbinsi ni Sara kay Abraham na pigilin sina Hagar at Ismael.

And Sarai said unto Abram, My wrong be upon thee: I have given my maid into thy bosom; and when she saw that she had conceived, I was despised in her eyes: the Lord judge between me and thee. But Abram said unto Sarai, Behold, thy maid is in thy hand; do to her as it pleaseth thee. And when Sarai dealt hardly with her, she fled from her face. Genesis 16:5, 6.

At sinabi ni Sarai kay Abram, Ang kamaliang ginawa sa akin ay mapasaiyo: ibinigay ko ang aking alila sa iyong sinapupunan; at nang makita niyang siya'y naglihi, ako'y hinamak sa kaniyang paningin: humatol nawa ang Panginoon sa pagitan ko at mo. Ngunit sinabi ni Abram kay Sarai, Narito, ang iyong alila ay nasa iyong kamay; gawin mo sa kaniya ang minamabuti mo. At nang pakitunguhan siya ni Sarai nang may kabagsikan, siya'y tumakas mula sa kaniyang harapan. Genesis 16:5, 6.

Even before that incident, the reason Hagar is introduced into the prophetic narrative is that the Lord has “restrained” Sarah from having a child.

Maging bago pa man ang pangyayaring iyon, ang dahilan kung bakit ipinakilala si Hagar sa makapropetikong salaysay ay sapagkat “pinigilan” ng Panginoon si Sarah na magkaanak.

Now Sarai Abram’s wife bare him no children: and she had an handmaid, an Egyptian, whose name was Hagar. And Sarai said unto Abram, Behold now, the Lord hath restrained me from bearing: I pray thee, go in unto my maid; it may be that I may obtain children by her. And Abram hearkened to the voice of Sarai. Genesis 16:1, 2.

Si Sarai, na asawa ni Abram, ay hindi nagkaanak sa kanya: at siya’y may isang aliping babae, isang taga-Ehipto, na ang pangalan ay Hagar. At sinabi ni Sarai kay Abram, Narito ngayon, pinigil ako ng Panginoon sa panganganak: isinasamo ko sa iyo, pumasok ka sa aking alipin; marahil ay magkakaanak ako sa pamamagitan niya. At dininig ni Abram ang tinig ni Sarai. Genesis 16:1, 2.

The “key” of Revelation nine that was given to Mohammed, and was thereafter fulfilled by the battle of Nineveh, represents the removal of the “restraint” upon Islam at any given point in prophetic history.

Ang “susi” ng Apocalipsis siyam na ibinigay kay Mohammed, at pagkaraa’y natupad sa pamamagitan ng labanan sa Nineveh, ay kumakatawan sa pag-aalis ng “pigil” sa Islam sa alinmang takdang yugto ng kasaysayang makahula.

“Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

“Hinahawakan ng mga anghel ang apat na hangin, na inilarawan bilang isang galít na kabayong nagsisikap makawala at rumagasa sa ibabaw ng buong lupa, na naghahatid ng pagkapuksa at kamatayan sa dinaraanan nito.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

The “rise and fall” of the kingdom of Mohammed is represented, not so much as a rise and a fall, but as a ‘release’ and a ‘restraint’. When Islam is released prophetically, the release has been illustrated by the battle of Nineveh.

Ang “pag-angat at pagbagsak” ng kaharian ni Mohammed ay hindi gaanong inilalarawan bilang isang pag-angat at isang pagbagsak, kundi bilang isang “pagpapakawala” at isang “pagpipigil.” Kapag ang Islam ay pinalalaya sa makahulang paraan, ang pagpapalayang iyon ay inilalarawan ng labanan sa Nineveh.

Only the Woes

Tanging ang mga Sa aba Lamang

Of the seven trumpets, only the woe trumpets of Islam span history as a consistent power from when they were first introduced into prophetic history unto the close of probation. The first four trumpets brought upon western Rome represented Odoacer, Genseric, Atilla the Hun and Alaric, thus typifying four providential judgment powers in the latter days, but their modern counterpart is not a direct descendant of those four ancient powers. Not so with the woe trumpets. Once Islam enters history it continues a direct line of release and restraint until it is fully released at the close of probation. With the woe trumpets the “key” of ‘release’ is marked by the battle of Nineveh.

Sa pitong trumpeta, ang mga trumpeta ng sawi ng Islam lamang ang sumasaklaw sa kasaysayan bilang isang palagiang kapangyarihan mula nang una silang maipakilala sa makasaysayang hula hanggang sa pagtatapos ng panahon ng probasyon. Ang unang apat na trumpeta na naghatid ng paghatol sa kanlurang Roma ay kumatawan kina Odoacer, Genseric, Atilla na Hun, at Alaric, kaya’t itinulad ang apat na makadiyos na kapangyarihan ng paghatol sa mga huling araw, ngunit ang kanilang makabagong katumbas ay hindi tuwirang inapo ng apat na sinaunang kapangyarihang iyon. Hindi gayon sa mga trumpeta ng sawi. Sa sandaling pumasok ang Islam sa kasaysayan, nagpapatuloy ito sa isang tuwirang hanay ng pagpapalaya at pagpipigil hanggang sa lubos itong mapalaya sa pagtatapos ng panahon ng probasyon. Sa mga trumpeta ng sawi, ang “susi” ng ‘pagpapalaya’ ay minarkahan ng labanan sa Nineveh.

Nicomedia and July 27, 1299

Nicomedia at Hulyo 27, 1299

The pioneers correctly identified July 27, 1299 as the starting of one hundred and fifty years that ended on July 27, 1449, which in turn began the three hundred and ninety-one years and fifteen days that concluded on August 11, 1840.

Wastong tinukoy ng mga tagapanguna ang Hulyo 27, 1299 bilang pasimula ng isandaan at limampung taon na nagtapos noong Hulyo 27, 1449, na siya namang nagpasimula ng tatlong daan at siyamnapu’t isang taon at labinlimang araw na nagwakas noong Agosto 11, 1840.

In the previous article we identified the siege of 1333 unto 1337 that was brought upon Nicomedia by Sultan Orhan Gazi (son of Osman I, the founder of the Ottoman Beylik), when he laid siege to the important Byzantine city of Nicomedia. The siege is the conclusion of the warfare against Nicomedia that had begun with his father Osman. The one hundred and fifty years of Revelation nine, verse ten began on July 27, 1299, and as the beginning of a prophecy, the history associated with that beginning date is to be noted. Osman I (founder of the Ottoman dynasty) was Sultan Orhan Gazi’s father, who in July 27, 1299 achieved the significant early victory against the Byzantine Empire at the Battle of Bapheus which was in the region of Nicomedia, close to the city of Nicomedia; a very important capital city in Roman and early Byzantine history.

Sa naunang artikulo ay tinukoy natin ang pagkubkob mula 1333 hanggang 1337 na isinagawa laban sa Nicomedia ni Sultan Orhan Gazi (anak ni Osman I, ang nagtatag ng Ottoman Beylik), nang kaniyang kubkubin ang mahalagang lungsod-Bizantino ng Nicomedia. Ang pagkubkob na ito ang pinakawakas ng pakikidigma laban sa Nicomedia na nagsimula sa kaniyang amang si Osman. Ang isang daan at limampung taon ng Apocalipsis siyam, talata sampu, ay nagsimula noong Hulyo 27, 1299, at bilang pasimula ng isang hula, ang kasaysayang kaugnay ng petsang iyon ng pasimula ay dapat mapansin. Si Osman I (tagapagtatag ng dinastiyang Ottoman) ang ama ni Sultan Orhan Gazi, na noong Hulyo 27, 1299 ay nagtamo ng makabuluhang maagang tagumpay laban sa Imperyong Bizantino sa Labanan sa Bapheus na nasa rehiyon ng Nicomedia, malapit sa lungsod ng Nicomedia; isang napakahalagang punong-lungsod sa kasaysayang Romano at maagang Bizantino.

Father and Son

Ama at Anak

July 27, 1299 Osman’s forces defeated a Byzantine army led by a local governor. The battle is considered one of the first major independent military successes of Osman after he had begun consolidating power in Bithynia (northwestern Anatolia). It marked an important step in the transition from a small Turkish beylik (tribal principality) to a rising power that would eventually challenge and conquer the Byzantine territories. That date marks the beginning of a period of growth for Islam that ultimately led to the establishment of the Ottoman Empire at the fall of Constantinople in 1453. Osman employed ghazi warriors (frontier raiders with Islamic motivation), and there began the formation of the ghazi frontier warriors into a more structured army that developed progressively from Osman and then on to his son, Orhan. Among other important elements of Osman’s legacy is that it allowed Islam to hold onto property, as opposed to the warfare of the ghazi warriors, whose disorganized hit and run tactics left them only the spoils of their victories, but never any territory.

Noong Hulyo 27, 1299, tinalo ng mga hukbo ni Osman ang isang hukbong Bisantino na pinamunuan ng isang lokal na gobernador. Ang labanan ay itinuturing na isa sa mga unang malalaking malalayang tagumpay militar ni Osman matapos niyang simulang pagtibayin ang kapangyarihan sa Bithynia (hilagang-kanlurang Anatolia). Ito ay nagmarka ng isang mahalagang hakbang sa paglipat mula sa isang maliit na Turkish beylik (pamunuang-tribal na prinsipalidad) tungo sa isang sumisibol na kapangyarihan na sa huli ay hahamon at sasakop sa mga teritoryong Bisantino. Ang petsang iyon ang nagmarka ng pasimula ng isang yugto ng paglago para sa Islam na sa bandang huli ay humantong sa pagkakatatag ng Imperyong Ottoman sa pagbagsak ng Constantinople noong 1453. Gumamit si Osman ng mga mandirigmang ghazi (mga mananalakay sa hanggahan na may motibasyong Islamiko), at doon nagsimula ang paghubog sa mga mandirigmang ghazi sa hanggahan tungo sa isang higit na maayos na hukbo na unti-unting umunlad mula kay Osman at pagkatapos ay nagpatuloy sa kanyang anak na si Orhan. Kabilang sa iba pang mahahalagang sangkap ng pamana ni Osman ay na pinahintulutan nito ang Islam na makapanatili ng pag-aari, taliwas sa pakikidigma ng mga mandirigmang ghazi, na ang kanilang magulong mga taktikang biglang-salakay-at-pag-urong ay nag-iiwan sa kanila ng mga samsam ng kanilang mga tagumpay, ngunit kailanman ay walang anumang teritoryo.

On July 27, 1299, Osman began a campaign in the area of Nicomedia, and thirty-four years later his son began a four-year siege upon the capital city Nicomedia. The father at the beginning and the son at the ending. War begins against the area represented as Nicomedia and ends with the capturing of Nicomedia, the capital city of the area, Nicomedia. From 1299 unto 1337 is a thirty-eight-year period, and prophetically the number “thirty-eight” symbolizes a rising up.

Noong Hulyo 27, 1299, sinimulan ni Osman ang isang kampanya sa pook ng Nicomedia, at pagkalipas ng tatlumpu’t apat na taon ay sinimulan ng kaniyang anak ang apat-na-taóng pagkubkob laban sa kabiserang lunsod ng Nicomedia. Ang ama sa pasimula at ang anak sa wakas. Nagsisimula ang digmaan laban sa pook na kinakatawan bilang Nicomedia at nagwawakas sa pagkabihag sa Nicomedia, ang kabiserang lunsod ng pook na Nicomedia. Mula 1299 hanggang 1337 ay isang yugto ng tatlumpu’t walong taon, at sa makahulang diwa ang bilang na “tatlumpu’t walo” ay sumasagisag sa isang pagbangon.

Now rise up, said I, and get you over the brook Zered. And we went over the brook Zered. And the space in which we came from Kadeshbarnea, until we were come over the brook Zered, was thirty and eight years; until all the generation of the men of war were wasted out from among the host, as the Lord sware unto them. Deuteronomy 2:13, 14.

Ngayo’y magsitindig kayo, sabi ko, at magsitawid kayo sa batis ng Zered. At kami ay nagsitawid sa batis ng Zered. At ang panahon na aming nilakbay mula sa Kadesh-barnea, hanggang sa kami ay makatawid sa batis ng Zered, ay tatlumpu’t walong taon; hanggang sa ang buong salinlahi ng mga lalaking mandirigma ay maparam mula sa gitna ng kampo, gaya ng isinumpa ng Panginoon sa kanila. Deuteronomio 2:13, 14.

The one hundred and fifty years from July 27, 1299 unto July 27, 1449 represents the period which led to the establishment of the Ottoman Empire of the second woe of Revelation chapter nine. The thirty-eight years of the progressive conquering of Nicomedia began with a father (Osman) and ended with his son (Orphan). The period portrays the first step of a progressive rise of a tribal principality unto an empire.

Ang isang daan at limampung taon mula Hulyo 27, 1299 hanggang Hulyo 27, 1449 ay kumakatawan sa panahong nagbunga sa pagtatatag ng Imperyong Otomano ng ikalawang aba ng Apocalipsis kabanata siyam. Ang tatlumpu’t walong taon ng sunud-sunod na pananakop sa Nicomedia ay nagsimula sa isang ama (Osman) at nagtapos sa kaniyang anak (Orphan). Inilalarawan ng panahong ito ang unang hakbang ng unti-unting pag-angat ng isang pamunuang pantribo tungo sa isang imperyo.

The one hundred and fifty years from July 27, 1299 unto July 27, 1449, includes a four-year siege that marks the end of the thirty-eight years. The beginning of the conquering of Nicomedia was by the father Osman and the end was accomplished by a four-year siege from 1333 unto 1337; a siege carried out by Osman’s son.

Ang isandaang limampung taon mula Hulyo 27, 1299 hanggang Hulyo 27, 1449, ay kinapapalooban ng isang apat-na-taóng pagkubkob na nagmamarka sa wakas ng tatlumpu’t walong taon. Ang pasimula ng pagsakop sa Nicomedia ay sa pamamagitan ng amang si Osman, at ang wakas ay natupad sa pamamagitan ng isang apat-na-taóng pagkubkob mula 1333 hanggang 1337; isang pagkubkob na isinagawa ng anak ni Osman.

When the one hundred and fifty years ended on July 27, 1449, the Byzantine’s emperor Constantine the eleventh, or the last Constantine of eastern Rome sought permission from the Turks to take the throne. From that date until the conquering of Constantinople was four years. Those four years ended with the siege of Constantinople, and Constantine the last died in the siege. The rise of Islam is represented by the first thirty-eight years of the one-hundred-and-fifty-year prophecy, that culminated in a four-year siege. When the one hundred and fifty years ended, Islam had risen to a point where eastern Rome was humiliated by the power that the Turks then possessed. From the humiliation of July 27, 1449 four years led to the fall of eastern Rome as Constantinople was taken by a siege. The end of the first thirty-eight years is marked by a siege, and the establishment of the Ottoman Empire is marked by a siege.

Nang magwakas ang isandaan at limampung taon noong Hulyo 27, 1449, ang emperador ng mga Byzantine na si Constantine XI, o ang huling Constantine ng silangang Roma, ay humingi ng pahintulot sa mga Turko upang maluklok sa trono. Mula sa petsang iyon hanggang sa pagsakop sa Constantinople ay apat na taon. Ang apat na taong iyon ay nagtapos sa pagkubkob sa Constantinople, at si Constantine na huli ay namatay sa pagkubkob. Ang pagbangon ng Islam ay inilalarawan ng unang tatlumpu’t walong taon ng hula ng isandaan at limampung taon, na humantong sa sukdulan nito sa isang apat-na-taóng pagkubkob. Nang magwakas ang isandaan at limampung taon, ang Islam ay nakabangon hanggang sa antas na ang silangang Roma ay napahiya ng kapangyarihang taglay noon ng mga Turko. Mula sa kahihiyang naganap noong Hulyo 27, 1449, ang apat na taon ay umakay sa pagbagsak ng silangang Roma nang ang Constantinople ay mabihag sa pamamagitan ng pagkubkob. Ang wakas ng unang tatlumpu’t walong taon ay minarkahan ng isang pagkubkob, at ang pagkakatatag ng Imperyong Ottoman ay minarkahan din ng isang pagkubkob.

38 and 40

38 at 40

The number thirty-eight as a symbol as set forth by Moses in Deuteronomy representing the last thirty-eight years of the judgment of forty years wandering in the wilderness. Therefore, the number thirty-eight, as a symbol possesses a connection to the number forty. Osman took the territory of Nicomedia on July 27, 1299 and thirty-eight years later his son took the capital city of the territory. The territory and the capital city both were Nicomedia. Historians identify this battle as the first of ‘two’ steps that identify the very beginning of the rising up of the Ottoman Empire. The second step identified by history is the battle of Nicaea in 1301. There the father Osman took the territory called Nicaea, and 1331, thirty years later his son took the capital city, named Nicaea, a former Roman capital city.

Ang bilang na tatlumpu’t walo bilang isang sagisag, gaya ng inilalahad ni Moises sa Deuteronomio, ay kumakatawan sa huling tatlumpu’t walong taon ng paghatol sa loob ng apatnapung taong paglalaboy sa ilang. Samakatuwid, ang bilang na tatlumpu’t walo, bilang isang sagisag, ay may kaugnayan sa bilang na apatnapu. Sinakop ni Osman ang teritoryo ng Nicomedia noong Hulyo 27, 1299, at makalipas ang tatlumpu’t walong taon ay sinakop ng kaniyang anak ang punong lunsod ng teritoryo. Ang teritoryo at ang punong lunsod ay kapwa tinatawag na Nicomedia. Tinutukoy ng mga historyador ang labanang ito bilang una sa ‘dalawang’ hakbang na tumutukoy sa pinakaunang pasimula ng pagbangon ng Imperyong Otomano. Ang ikalawang hakbang na tinutukoy ng kasaysayan ay ang labanan sa Nicaea noong 1301. Doon ay sinakop ng amang si Osman ang teritoryong tinatawag na Nicaea, at noong 1331, makalipas ang tatlumpung taon, ay sinakop ng kaniyang anak ang punong lunsod, na pinangalanang Nicaea, isang dating punong lunsod ng Roma.

In relation to 1299 and the battle of Nicomedia, as the first of two steps, the second step came two years later in 1301. 1299 is a symbol of thirty-eight, and two years later (forty), the territory of Nicaea is taken by the father. The thirty-eight and forty relationships of ancient Israel rising up to take the promised land is represented in July 27, 1299 and 1301. Those first two steps of Islam rising are marked by military campaigns that begin with the father conquering the territory and the son conquering the capital of the territory at the end. When the two capitals fell, they fell at a siege. Both capitals were at some point capitals of eastern Rome.

May kaugnayan sa 1299 at sa labanan sa Nicomedia, bilang una sa dalawang hakbang, ang ikalawang hakbang ay dumating pagkalipas ng dalawang taon noong 1301. Ang 1299 ay isang sagisag ng tatlumpu’t walo, at makalipas ang dalawang taon (apatnapu), ang teritoryo ng Nicaea ay sinakop ng ama. Ang ugnayan ng tatlumpu’t walo at apatnapu ng sinaunang Israel sa pagbangon upang angkinin ang lupang pangako ay kinakatawanan sa Hulyo 27, 1299 at 1301. Ang unang dalawang hakbang na iyon ng pagbangon ng Islam ay tinatakan ng mga kampanyang militar na nagsisimula sa ama na sumasakop sa teritoryo at nagtatapos sa anak na sumasakop sa kabisera ng teritoryo. Nang bumagsak ang dalawang kabisera, bumagsak ang mga ito sa pamamagitan ng isang pagkubkob. Ang dalawang kabisera ay kapwa, sa isang yugto, naging mga kabisera ng silangang Roma.

July 27, 1299 and 1301 reach their conclusion on August 11, 1840, that represents the history of 1838, when Litch first published his view and prediction of the three hundred and ninety-one year and fifteen-day prophecy that would ultimately be fulfilled on August 11, 1840. The two steps of rising up for the Millerites was the years 1838 and 1840.

Ang Hulyo 27, 1299 at 1301 ay umaabot sa kanilang wakas noong Agosto 11, 1840, na kumakatawan sa kasaysayan ng 1838, nang unang ilathala ni Litch ang kaniyang pananaw at hula hinggil sa propesiya ng tatlong daan at siyamnapu’t isang taon at labinlimang araw na sa kahuli-hulihan ay matutupad noong Agosto 11, 1840. Ang dalawang hakbang ng pagbangon para sa mga Millerita ay ang mga taong 1838 at 1840.

“In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. Two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the Second Advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown ‘in A.D. 1840, sometime in the month of August;’ and only a few days previous to its accomplishment he wrote: ‘Allowing the first period, 150 years, to have been exactly fulfilled before Deacozes ascended the throne by permission of the Turks, and that the 391 years, fifteen days, commenced at the close of the first period, it will end on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’—Josiah Litch, in Signs of the Times, and Expositor of Prophecy, August 1, 1840.

“Noong taóng 1840 ay may isa na namang kahanga-hangang katuparan ng hula na pumukaw ng malawakang interes. Dalawang taon bago nito, si Josiah Litch, isa sa mga pangunahing ministro na nangangaral ng Ikalawang Pagparito, ay naglathala ng isang pagpapaliwanag ng Apocalipsis 9, na naghuhula ng pagbagsak ng Imperyong Ottoman. Ayon sa kaniyang mga kalkulasyon, ang kapangyarihang ito ay mapababagsak ‘noong A.D. 1840, sa loob ng buwan ng Agosto;’ at ilang araw lamang bago ito naganap ay isinulat niya: ‘Kung ipagpapalagay na ang unang yugto, 150 taon, ay natupad nang eksakto bago umakyat si Deacozes sa trono sa pamamagitan ng pahintulot ng mga Turko, at na ang 391 taon at labinlimang araw ay nagsimula sa pagtatapos ng unang yugto, ito ay magwawakas sa ika-11 ng Agosto, 1840, kung kailan maaasahang mababali ang kapangyarihang Ottoman sa Constantinople. At ito, naniniwala ako, ang mapatutunayang siyang mangyayari.’—Josiah Litch, sa Signs of the Times, and Expositor of Prophecy, Agosto 1, 1840.

“At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

“Sa mismong panahong itinakda, ang Turkeya, sa pamamagitan ng kaniyang mga embahador, ay tumanggap ng proteksiyon ng magkakaalyadong mga kapangyarihan ng Europa, at sa gayon ay ipinasailalim ang kaniyang sarili sa kontrol ng mga bansang Kristiyano. Ang pangyayari ay ganap na tumupad sa hula. Nang ito ay mabatid, maraming tao ang nakumbinsi sa kawastuhan ng mga simulain ng pagpapakahulugan sa hula na pinagtibay ni Miller at ng kaniyang mga kasamahan, at isang kamangha-manghang sigla ang naibigay sa kilusang advent. Ang mga taong may pinag-aralan at may katayuan ay nakiisa kay Miller, kapuwa sa pangangaral at sa paglilimbag ng kaniyang mga pananaw, at mula 1840 hanggang 1844 ay mabilis na lumawak ang gawain.” The Great Controversy, 334, 335.

Litch’s '38 prediction and his corrected vision of '40 include his final statement, which he penned on August 1, ten days before the corrected prediction. It was the fulfillment of the prediction that convinced the world of the correct methodology of biblical prophecy. The thirty-eight years that marked the rising up of ancient Israel included the two years from the Red Sea crossing unto the first rebellion at Kadesh.

Ang hulà ni Litch noong ’38 at ang kaniyang itinuwid na pangitain noong ’40 ay kapuwa kinabibilangan ng kaniyang pangwakas na pahayag, na isinulat niya noong Agosto 1, sampung araw bago ang itinuwid na hulà. Ang katuparan ng hulàng iyon ang siyang nagpatunay sa sanlibutan ng wastong pamamaraan ng biblikal na propesiya. Ang tatlumpu’t walong taon na tumanda sa pagbangon ng sinaunang Israel ay kinabibilangan ng dalawang taon mula sa pagtawid sa Dagat na Pula hanggang sa unang paghihimagsik sa Kadesh.

Because all those men which have seen my glory, and my miracles, which I did in Egypt and in the wilderness, and have tempted me now these ten times, and have not hearkened to my voice; Surely they shall not see the land which I sware unto their fathers, neither shall any of them that provoked me see it. Numbers 14:22, 23.

Sapagkat ang lahat na lalaking yaong nakakita ng aking kaluwalhatian, at ng aking mga himala, na aking ginawa sa Egipto at sa ilang, at ngayo’y sinubok ako nitong makasampung ulit, at hindi nakinig sa aking tinig; Tunay na hindi nila makikita ang lupain na aking isinumpa sa kanilang mga ninuno, ni makita man iyon ng sinuman sa mga yaong nagpagalit sa akin. Mga Bilang 14:22, 23.

That rebellion is identified as the final of ten tests. A two-year testing period of ten tests added to thirty-eight years in the wilderness typified 1838 and 1840, and 1840 contained a period of ten days.

Ang paghihimagsik na iyon ay tinutukoy bilang pinakahuli sa sampung pagsubok. Ang dalawang-taóng yugto ng pagsubok na may sampung pagsubok, na idinagdag sa tatlumpu’t walong taon sa ilang, ay tumutulad sa 1838 at 1840, at ang 1840 ay naglalaman ng isang yugto ng sampung araw.

And the starting point of the rise of Islam with Osman on July 27, 1299 begins a thirty-eight-year period that ends with a four-year siege in 1337. July 27, 1299 was the first of two steps historians identify as the starting point of the rise of the Ottoman Empire, and the second step was 1301. The two steps of the battles of Nicomedia and Nicaea in 1299 and 1301 typify 1838 and 1840. The beginning of the prophecy illustrates the end.

At ang pasimula ng pag-angat ng Islam sa pamamagitan ni Osman noong Hulyo 27, 1299 ay nagbubukas ng isang tatlumpu’t walong taong yugto na nagwawakas sa isang apat-na-taóng pagkubkob noong 1337. Ang Hulyo 27, 1299 ang una sa dalawang hakbang na kinikilala ng mga historyador bilang pasimula ng pag-angat ng Imperyong Ottoman, at ang ikalawang hakbang ay 1301. Ang dalawang hakbang ng mga labanan sa Nicomedia at Nicaea noong 1299 at 1301 ay sumasagisag sa 1838 at 1840. Ang pasimula ng hula ay naglalarawan ng wakas.

Nicomedia and Nicaea both temporarily served as capitals of eastern Rome in their respective histories. Of course, Constantinople ultimately became the eastern capitol in 330 until 1453. Nicomedia and Nicaea typify the fall of Constantinople; all fell from Islamic sieges that marked the conclusion of a campaign where Islam first took control of the territory and thereafter took the capital city.

Ang Nicomedia at Nicaea ay kapuwa pansamantalang nagsilbing mga kabisera ng silangang Roma sa kani-kanilang kasaysayan. Mangyari pa, ang Constantinople ang naging kabiserang silanganin noong 330 at nanatiling gayon hanggang 1453. Ang Nicomedia at Nicaea ay kumakatawan sa pagkabuwal ng Constantinople; ang lahat ay bumagsak sa mga pagkubkob ng Islam na nagmarka sa wakas ng isang kampanya kung saan unang sinakop ng Islam ang teritoryo at pagkaraan ay inagaw ang punong-lungsod.

The first siege four-years from 1333 unto 1337 represents the four-years from 1449 to 1453 when the prophecy ended. Three hundred and ninety-one years fifteen days later Islam is restrained as the Millerites ‘rise’ under the prophetic power represented in the characteristics ‘thirty-eight and forty’ as represented in the alpha history of the history of July 27, 1299 and July 27, 1449. The rising up of Islam and the rising up of God’s latter-day messengers is represented in a numerical symbol which is constructed by the numerical relationship of 38 and 40.

Ang unang pagkubkob na apat na taon mula 1333 hanggang 1337 ay kumakatawan sa apat na taon mula 1449 hanggang 1453 nang magwakas ang hula. Makalipas ang tatlong daan at siyamnapu’t isang taon at labinlimang araw, ang Islam ay napipigil habang ang mga Millerita ay “bumabangon” sa ilalim ng kapangyarihang panghula na kinakatawan sa mga katangiang “tatlumpu’t walo at apatnapu” gaya ng inilarawan sa alpha na kasaysayan ng kasaysayan ng Hulyo 27, 1299 at Hulyo 27, 1449. Ang pagbangon ng Islam at ang pagbangon ng mga sugo ng Diyos sa mga huling araw ay kinakatawan sa isang sagisag na numerikal na binubuo ng ugnayang numerikal ng 38 at 40.

In Ezekiel thirty-seven Islam is the message of the east wind that is breathed upon the dead dry bones that they might stand up as a mighty army. When Ezekiel’s message arrives the rising up begins, as it did in the Millerite history of 1838 and 1840. That message arrived on 9/11 and at the soon-coming Sunday law those bones stand up as a mighty army. The raising up of God’s army as the church triumphant in the latter days is typified by 1838 and 1840. 9/11 unto the Sunday law was typified by 1840 to 1844, but it also typifies the period from December 31, 2023 unto the fireballs of Nashville.

Sa Ezekiel trenta y siete, ang Islam ang mensahe ng hanging silangan na inihihip sa tuyong mga butong patay upang ang mga ito ay makatindig bilang isang makapangyarihang hukbo. Kapag dumarating ang mensahe ni Ezekiel, nagsisimula ang pagbangon, gaya ng nangyari sa kasaysayang Millerite noong 1838 at 1840. Dumating ang mensaheng iyon noong 9/11, at sa malapit nang dumating na batas ng Linggo, ang mga butong iyon ay tatayo bilang isang makapangyarihang hukbo. Ang pagbangon ng hukbo ng Diyos bilang ng iglesia na matagumpay sa mga huling araw ay tinutularan ng 1838 at 1840. Ang 9/11 hanggang sa batas ng Linggo ay tinularan ng 1840 hanggang 1844, ngunit ito rin ay tumutukoy sa yugto mula Disyembre 31, 2023 hanggang sa mga bolang apoy ng Nashville.

Eastern Rome

Silangang Roma

From the division of the empire by Constantine the first (the Great), unto the last Constantine represents the prophetic history of eastern Rome. The prophetic period is therefore marked by a prophetic or symbolic father and a son, as represented by their name, though there was no direct blood descent between Constantine the Great and Constantine the eleventh. The first and last Constantine are also represented prophetically as alpha and omega symbols, and the father (alpha) chose Constantinople as the capital, and the son (omega) died in the siege when Constantinople ceased to be the capital. The prophetic period of eastern Rome is marked by the first and last Constantine. The period of 150 years that began on July 27, 1299 includes a 38 year period and ends with a 40 year siege. That siege typified 1449 to 1453. The campaign of Nicomedia began with a territory being conquered and ended with the capital of the territory being conquered. As with the first and last Constantine, the conquering of Nicomedia began with a father (the first) and ended with a son (the last).

Mula sa pagkakahati ng imperyo sa ilalim ni Constantine na una (ang Dakila) hanggang sa huling Constantine ay nasasaklaw ang makahulang kasaysayan ng silangang Roma. Samakatuwid, ang makahulang panahong iyon ay tinatatakan ng isang makahula o sagisag na ama at isang anak, gaya ng inilalarawan ng kanilang pangalan, bagaman walang tuwirang salinlahi sa dugo sa pagitan ni Constantine na Dakila at ni Constantine na ikalabing-isa. Ang una at huling Constantine ay inihaharap din sa hula bilang mga sagisag ng alpha at omega, at ang ama (alpha) ang pumili sa Constantinople bilang kabisera, at ang anak (omega) ay namatay sa panahon ng pagsalakay nang ang Constantinople ay tumigil na maging kabisera. Ang makahulang panahon ng silangang Roma ay namamarkahan ng una at huling Constantine. Ang yugto ng 150 taon na nagsimula noong Hulyo 27, 1299 ay kinabibilangan ng isang yugto ng 38 taon at nagtatapos sa isang 40-taóng pagsalakay. Ang pagsalakay na iyon ay naging tipo ng 1449 hanggang 1453. Ang kampanya ng Nicomedia ay nagsimula sa pagkasakop ng isang teritoryo at nagtapos sa pagkasakop ng kabisera ng teritoryong iyon. Gaya ng una at huling Constantine, ang pananakop sa Nicomedia ay nagsimula sa isang ama (ang una) at nagtapos sa isang anak (ang huli).

Four years

Apat na taon

A four-year siege in the opening period of the one hundred and fifty years that led to the four years from the humiliation of Constantine the last in 1449 unto 1453 when Constantinople was besieged and fell. The time prophecy of the second woe representing three hundred and ninety-one years and fifteen days began on July 27, 1449 and it ended on August 11, 1840. That date marks the beginning of a four-year period which Sister White called a glorious manifestation of the power of God.

Isang apat-na-taóng pagkubkob sa panimulang yugto ng isandaan at limampung taon na umakay sa apat na taon mula sa pagpapakababa kay Constantine ang huli noong 1449 hanggang 1453 nang ang Constantinople ay kinubkob at bumagsak. Ang hula ng panahon ng ikalawang kaabahan na kumakatawan sa tatlong daan at siyamnapu’t isang taon at labinlimang araw ay nagsimula noong Hulyo 27, 1449 at nagwakas noong Agosto 11, 1840. Ang petsang iyon ang tanda ng pasimula ng isang apat-na-taóng yugto na tinawag ni Sister White na isang maluwalhating pagpapakita ng kapangyarihan ng Diyos.

“The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.” The Great Controversy, 611.

“Ang anghel na nakikiisa sa pagpapahayag ng mensahe ng ikatlong anghel ay magliliwanag sa buong lupa sa pamamagitan ng kaniyang kaluwalhatian. Dito ay inihuhula ang isang gawang may pandaigdigang lawak at di-pangkaraniwang kapangyarihan. Ang kilusang adventista noong 1840–44 ay isang maluwalhating pagpapakita ng kapangyarihan ng Diyos; ang mensahe ng unang anghel ay dinala sa bawat himpilang misyonero sa buong sanlibutan, at sa ilang mga bansa ay nagkaroon ng pinakadakilang relihiyosong pagkakainteres na nasaksihan sa alinmang lupain mula pa noong Repormasyon ng ikalabing-anim na siglo; ngunit ang mga ito ay hihigitan ng makapangyarihang kilusan sa ilalim ng huling babala ng ikatlong anghel.” The Great Controversy, 611.

Islam was restrained on August 11, 1840 and there was a four-year period which aligns with both the outpouring of the Holy Spirit at Pentecost, and the descent of the mighty angel of Revelation eighteen, when the “great buildings” of New York were struck by Islam of the third woe on 9/11. 9/11 marks the beginning of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The sealing is a period of time, and the ending of the period of the sealing possesses the characteristics of the beginning of the period. When Christ descended at 9/11, he typified Michael descending to resurrect the two witnesses on December 31, 2023, when the final period of the sealing began.

Ang Islam ay napigilan noong Agosto 11, 1840 at nagkaroon ng apat-na-taóng yugto na kaayon kapuwa ng pagbubuhos ng Banal na Espiritu noong Pentecostes, at ng pagbaba ng makapangyarihang anghel ng Apocalipsis 18, nang ang “mga dakilang gusali” ng New York ay tinamaan ng Islam ng ikatlong kaabahan noong 9/11. Ang 9/11 ang tanda ng pasimula ng panahon ng pagtatatak sa isandaan at apatnapu’t apat na libo. Ang pagtatatak ay isang yugto ng panahon, at ang pagwawakas ng yugto ng pagtatatak ay nagtataglay ng mga katangian ng pasimula ng yugtong iyon. Nang bumaba si Cristo noong 9/11, siya ay naging tipo ni Miguel na bumababa upang buhaying muli ang dalawang saksi noong Disyembre 31, 2023, nang magsimula ang huling yugto ng pagtatatak.

The key which is the battle of Nineveh represents the various releases of Islam, that would bring down eastern Rome by 1453. Within the one hundred and fifty years of verse ten’s “five months,” the beginning and also the ending contain a four-year period. Those two four-year periods connect with the conclusion of the three hundred and ninety-one years and fifteen days, that marked a four-year period from 1840 to 1844 when Christ would lighten “the whole earth with his glory.” In 1844, prophetic time ceased to be applied, for time would be “time no longer.”

Ang susi na siyang pakikipagdigma ng Nineve ay kumakatawan sa iba’t ibang paglaya ng Islam, na magpapabagsak sa silangang Roma pagsapit ng 1453. Sa loob ng isang daan at limampung taon ng “limang buwan” sa talata sampu, ang pasimula at gayundin ang wakas ay naglalaman ng isang yugto ng apat na taon. Ang dalawang yugto na yaon ng apat na taon ay kaugnay ng pagtatapos ng tatlong daan at siyamnapu’t isang taon at labinlimang araw, na nagtanda ng isang yugto ng apat na taon mula 1840 hanggang 1844 nang liliwanagan ni Cristo ang “buong lupa ng kaniyang kaluwalhatian.” Noong 1844, ang panahong makapropesiya ay tumigil nang gamitin, sapagkat ang panahon ay “hindi na magkakaroon pa.”

And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:6.

At sumumpa sa pamamagitan niya na nabubuhay magpakailanman, na lumalang ng langit, at ng mga bagay na naroon, at ng lupa, at ng mga bagay na naroon, at ng dagat, at ng mga bagay na naroon, na hindi na magkakaroon pa ng panahon. Apocalipsis 10:6.

1333 to 1337, 1449 to 1453, 1840 to 1844

1333 hanggang 1337, 1449 hanggang 1453, 1840 hanggang 1844

Those three lines of four-year periods align with the sealing time from 9/11 unto the Sunday law, and they also align with the fractal of 9/11 unto the Sunday law that is represented from December 31, 2023 until Islam is again released to deliver the fireballs of Nashville.

Ang tatlong linyang iyon ng mga yugto na tig-aapat na taon ay umaayon sa panahon ng pagtatatak mula 9/11 hanggang sa batas ng Linggo, at umaayon din ang mga iyon sa fractal mula 9/11 hanggang sa batas ng Linggo na kinakatawan mula Disyembre 31, 2023 hanggang sa muling pakawalan ang Islam upang ihatid ang mga bolang-apoy ng Nashville.

The prophetic fractal of December 31, 2023 to the fireballs of Nashville have been typified by three four-year prophetic periods that all align with the sealing time from 9/11 to the Sunday law. Thus, four witnesses identify the history of December 31, 2023 until the Nashville attack, and it was the battle of Nineveh that is the “key” for each of these witnesses. 1333, 1449, 1840 and 9/11 were all turning points— “keys.”

Ang propetikong fractal mula Disyembre 31, 2023 hanggang sa mga bolang-apoy ng Nashville ay tinipikahan ng tatlong apat-na-taóng propetikong yugto na pawang nakaayon sa panahon ng pagtatatak mula 9/11 hanggang sa batas ng Linggo. Kaya, apat na saksi ang tumutukoy sa kasaysayan mula Disyembre 31, 2023 hanggang sa pag-atake sa Nashville, at ang labanan sa Nineveh ang siyang “susi” para sa bawat isa sa mga saksing ito. Ang 1333, 1449, 1840, at 9/11 ay pawang mga panulukang pagbabago—mga “susi.”

“There are lessons to be learned from the history of the past; and attention is called to these, that all may understand that God works on the same lines now that He ever has done. His hand is seen in His work and among the nations now, just the same as it has been ever since the gospel was first proclaimed to Adam in Eden.

“May mga aral na dapat matutuhan mula sa kasaysayan ng nakaraan; at ang pansin ay itinutuon sa mga ito, upang maunawaan ng lahat na ang Diyos ay gumagawa ngayon sa gayunding mga paraan na lagi Niyang ginawa. Ang Kaniyang kamay ay nakikita sa Kaniyang gawain at sa gitna ng mga bansa ngayon, gaya ring nakita ito sa lahat ng panahon mula nang ang ebanghelyo ay unang ipahayag kay Adan sa Eden.

“There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow. The Lord in His word has opened up the aggressive work of the gospel as it has been carried on in the past, and will be in the future, even to the closing conflict, when Satanic agencies will make their last wonderful movement.” Bible Echo, August 26, 1895.

“May mga panahong nagsisilbing mga panulukang-bato sa kasaysayan ng mga bansa at ng iglesya. Sa kaloobang mapagkaloob ng Diyos, kapag dumarating ang mga magkakaibang krisis na ito, ang liwanag para sa panahong iyon ay ibinibigay. Kung ito ay tinatanggap, may espirituwal na pagsulong; kung ito ay tinatanggihan, sumusunod ang espirituwal na paghina at pagkapahamak. Binuksan ng Panginoon sa Kaniyang salita ang masigasig na gawain ng ebanghelyo gaya ng ito’y naisagawa na noong nakaraan, at isasagawa sa hinaharap, maging hanggang sa pangwakas na tunggalian, kapag ang mga kapangyarihan ni Satanas ay gagawa ng kanilang huling kagila-gilalas na pagkilos.” Bible Echo, Agosto 26, 1895.

Nicomedia

After becoming emperor in 284, in 293, Diocletian chose Nicomedia as the eastern capital of the Roman Empire when he legally divided the empire into East and West, establishing the Tetrarchy system. Nicomedia served as the main administrative and military capital in the East for several decades. Constantine the Great used it as a base before deciding to build the new capital at nearby Byzantium (which he renamed Constantinople in 330). Even after Constantinople became the main capital, Nicomedia remained a major regional center, strategically located on the eastern shore of the Sea of Marmara. So, while it was not the permanent capital like Rome or Constantinople, Nicomedia was officially designated as the eastern capital during a key transitional period in Roman history. At the beginning of the one hundred and fifty years a capital of eastern Rome is conquered, and at the ending a capital of eastern Rome is conquered. Both conquering’s included a siege.

Pagkatapos maging emperador noong 284, noong 293 ay pinili ni Diocletian ang Nicomedia bilang kabiserang silanganin ng Imperyong Romano nang kaniyang legal na hatiin ang imperyo sa Silangan at Kanluran, na itinatag ang sistemang Tetrarkiya. Ang Nicomedia ay nagsilbing pangunahing kabiserang administratibo at militar sa Silangan sa loob ng ilang dekada. Ginamit ito ni Constantino ang Dakila bilang himpilan bago niya pasiyahang itayo ang bagong kabisera sa kalapit na Byzantium (na pinalitan niya ng pangalang Constantinople noong 330). Maging matapos maging pangunahing kabisera ang Constantinople, ang Nicomedia ay nanatiling isang mahalagang sentrong panrehiyon, na may estratehikong kinalalagyan sa silangang pampang ng Dagat ng Marmara. Kaya, bagaman hindi ito ang permanenteng kabisera gaya ng Roma o Constantinople, ang Nicomedia ay opisyal na itinalaga bilang kabiserang silanganin sa panahon ng isang mahalagang yugto ng paglipat sa kasaysayan ng Roma. Sa pasimula ng isang daan at limampung taon, nasakop ang isang kabisera ng silangang Roma, at sa katapusan nito ay nasakop ang isang kabisera ng silangang Roma. Kapuwa ang dalawang pananakop ay kinasangkutan ng isang pagkubkob.

Diocletian

Diocleciano

The emperor Diocletian officially made Nicomedia the eastern capital of the Roman empire when he implemented the Tetrarchy system in 293. The Tetrarchy system was made up of a western and eastern division of the empire; both east and west having a senior emperor (Augusti) and a junior emperor (Caesar) to make up the number four that is represented by the word ‘tetrarchy’.

Pormal na ginawang silangang kabisera ng imperyong Romano ni Emperador Diocletian ang Nicomedia nang ipatupad niya ang sistemang Tetrarkiya noong 293. Ang sistemang Tetrarkiya ay binubuo ng kanluranin at silangang paghahati ng imperyo; kapuwa ang silangan at kanluran ay may isang nakatataas na emperador (Augusti) at isang nakabababang emperador (Caesar) upang mabuo ang bilang na apat na kinakatawan ng salitang “tetrarkiya.”

Alpha and Omega

Alfa at Omega

Diocletian is the omega symbol of the church of Smyrna, and Nero is the alpha symbol. Constantine the Great is the alpha symbol of the church of Pergamos, and Justinian is the omega symbol.

Si Diocletian ang sagisag na omega ng iglesia sa Smyrna, at si Nero ang sagisag na alpha. Si Constantino ang Dakila ang sagisag na alpha ng iglesia sa Pergamo, at si Justinian ang sagisag na omega.

The ‘legal’ division of Rome into east and west (which did not last) was accomplished by Diocletian, and the prophetic division of Rome into east and west was accomplished by Constantine. During the history of the second symbolic church of persecution, represented by Smyrna, Rome was legally divided into east and west and in the history of the third symbolic church of compromise, represented by Pergamos, Rome was prophetically divided into east and west. 293 was the alpha and 330 was the omega and on May 11, 330, Constantine the Great dedicated Constantinople as the capital of the Empire.

Ang “legal” na paghahati ng Roma sa silangan at kanluran (na hindi nagtagal) ay isinakatuparan ni Diocletian, at ang propetikong paghahati ng Roma sa silangan at kanluran ay isinakatuparan ni Constantine. Sa panahon ng kasaysayan ng ikalawang simbolikong iglesia ng pag-uusig, na kinakatawan ng Smyrna, ang Roma ay legal na nahati sa silangan at kanluran; at sa kasaysayan ng ikatlong simbolikong iglesia ng pakikipagkompromiso, na kinakatawan ng Pergamos, ang Roma ay propetikong nahati sa silangan at kanluran. Ang 293 ang alpha at ang 330 ang omega, at noong Mayo 11, 330, itinalaga ni Constantine the Great ang Constantinople bilang kabisera ng Imperyo.

The legal division by Diocletian in 293 fell apart through civil war that followed until the Edict of Milan in the year 313, when Constantine of the east and Licinius of the west issued the Edict of Milan, legalizing Christianity, and effectively ending the Tetrarchy—the system of four coordinated rulers that collapsed into a struggle between two main powers (Constantine in the West and Licinius in the East). The legal division, which ushered in a collapse, represents a twenty-year period from division to division, and both divisions precipitated a collapse of the system.

Ang legal na paghahating itinatag ni Diocletian noong 293 ay nagkawatak-watak sa pamamagitan ng sumunod na digmaang sibil hanggang sa Edict of Milan noong taóng 313, nang sina Constantine ng silangan at Licinius ng kanluran ay nagpalabas ng Edict of Milan, na ginawang legal ang Kristiyanismo, at sa gayon ay mabisang nagwakas sa Tetrarkiya—ang sistema ng apat na magkakaugnay na tagapamahala na bumagsak tungo sa tunggalian sa pagitan ng dalawang pangunahing kapangyarihan (si Constantine sa Kanluran at si Licinius sa Silangan). Ang legal na paghahati, na nagpasimula ng isang pagbagsak, ay kumakatawan sa isang dalawampung-taóng yugto mula sa paghahati hanggang sa paghahati, at kapuwa paghahati ay nagbunsod ng pagbagsak ng sistema.

The church of Smyrna began with Nero in 64 when the great fire of Rome was employed by Nero to persecute Christians, who Nero accused of starting the fire. Nero marks the beginning of persecution and typifies the final persecution of the latter days. That final persecution continues until the close of probation, when the papal power comes to its end with none to help. Thus the first period of persecution began with the burning of Rome and it ends with the burning of Rome.

Ang iglesya ng Smirna ay nagsimula kay Nero noong 64, nang ang malaking sunog sa Roma ay gamitin ni Nero upang usigin ang mga Kristiyano, na pinaratangan niya ng pagsisimula ng sunog. Si Nero ang tanda ng pasimula ng pag-uusig at siyang lumalarawan sa panghuling pag-uusig ng mga huling araw. Ang panghuling pag-uusig na iyon ay nagpapatuloy hanggang sa pagsasara ng panahong palugit, kapag ang kapangyarihang papal ay sumapit sa wakas nito na walang sinumang tutulong. Kaya ang unang panahon ng pag-uusig ay nagsimula sa pagsunog sa Roma, at ito ay nagtatapos sa pagsunog sa Roma.

And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. Revelation 17:16.

At ang sangpung sungay na iyong nakita sa ibabaw ng hayop, ang mga ito ang mapopoot sa patutot, at gagawin siyang pinabayaan at hubad, at kakainin ang kaniyang laman, at susunugin siya sa apoy. Apocalipsis 17:16.

The church of Smyrna began with Nero in 64 when the great fire of Rome was employed by Nero to persecute Christians, who Nero accused of starting the fire. Two hundred and fifty years later it ended in 313 with the Edict of Milan. The “edict” is the ending of a twenty-year period that began with Diocletian’s legal division, and it was also the end of the two hundred and fifty years of Smyrna that began with Nero. The two hundred and fifty years of persecution represented by the church of Smyrna and Nero included the ten years of the very worst persecution brought about by Diocletian. That ten years of persecution was the last half of twenty years of Diocletian that began with his legal division of the empire in 293. From the legal division into east and west by Diocletian in 293 began a twenty year period that was made up of two ten-year periods.

Ang iglesya ng Smyrna ay nagsimula kay Nero noong 64, nang ang malaking sunog sa Roma ay ginamit ni Nero upang usigin ang mga Kristiyano, na pinaratangan niya ng pagsisimula ng sunog. Makalipas ang dalawang daan at limampung taon, ito ay nagtapos noong 313 sa pamamagitan ng Edict of Milan. Ang “edict” ang naging wakas ng isang dalawampung-taóng yugto na nagsimula sa legal na paghahati ni Diocletian, at ito rin ang naging wakas ng dalawang daan at limampung taon ng Smyrna na nagsimula kay Nero. Ang dalawang daan at limampung taon ng pag-uusig na kinakatawan ng iglesya ng Smyrna at ni Nero ay kinabibilangan ng sampung taon ng pinakamalupit na pag-uusig na idinulot ni Diocletian. Ang sampung taóng pag-uusig na iyon ang huling kalahati ng dalawampung taon ni Diocletian na nagsimula sa kaniyang legal na paghahati ng imperyo noong 293. Mula sa legal na paghahati sa silangan at kanluran ni Diocletian noong 293 ay nagsimula ang isang dalawampung-taóng yugto na binubuo ng dalawang sampung-taóng yugto.

Diocletian legally divided the empire into east and west, thus typifying the prophetic division accomplished by Constantine. Diocletian’s division was east and west, but it consisted of two rulers in the east and two rulers in the west. One primary and one secondary ruler for each area. On February 23, 303, Diocletian issued the first of several ‘edicts’ against Christians, marking the start of the Great Persecution, (also called the Diocletianic Persecution), the most severe and widespread persecution of Christians in the Roman Empire.

Sa legal na paraan ay hinati ni Diocletian ang imperyo sa silangan at kanluran, sa gayon ay itinuring na huwaran ng makahulang paghahating isinakatuparan ni Constantine. Ang paghahati ni Diocletian ay sa silangan at kanluran, ngunit ito ay binubuo ng dalawang tagapamahala sa silangan at dalawang tagapamahala sa kanluran—isang pangunahing tagapamahala at isang pangalawang tagapamahala para sa bawat rehiyon. Noong Pebrero 23, 303, inilabas ni Diocletian ang una sa ilang “edicts” laban sa mga Kristiyano, na naging tanda ng pasimula ng Dakilang Pag-uusig, (na tinatawag ding Diocletianic Persecution), ang pinakamalubha at pinakamalawak na pag-uusig sa mga Kristiyano sa Imperyong Romano.

And unto the angel of the church in Smyrna write; These things saith the first and the last, which was dead, and is alive; I know thy works, and tribulation, and poverty, (but thou art rich) and I know the blasphemy of them which say they are Jews, and are not, but are the synagogue of Satan. Fear none of those things which thou shalt suffer: behold, the devil shall cast some of you into prison, that ye may be tried; and ye shall have tribulation ten days: be thou faithful unto death, and I will give thee a crown of life. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches; He that overcometh shall not be hurt of the second death. Revelation 2:8–10.

At sa anghel ng iglesia sa Smirna ay isulat mo; Ito ang sinasabi ng una at ng huli, na namatay, at nabuhay; Nalalaman ko ang iyong mga gawa, at ang kapighatian, at ang karalitaan, (nguni’t ikaw ay mayaman) at nalalaman ko ang pamumusong nila na nagsasabing sila’y mga Judio, at hindi naman, kundi sila’y sinagoga ni Satanas. Huwag mong katakutan ang alinman sa mga bagay na iyong pagdurusahan: narito, ang diablo ay magtatapon ng ilan sa inyo sa bilangguan, upang kayo’y subukin; at magkakaroon kayo ng kapighatian sa loob ng sampung araw: maging tapat ka hanggang sa kamatayan, at bibigyan kita ng putong ng buhay. Ang may pakinig, ay makinig sa sinasabi ng Espiritu sa mga iglesia; Ang nagtagumpay ay hindi mapipinsala ng ikalawang kamatayan. Apocalipsis 2:8–10.

The Great Persecution continued under Diocletian successors (especially Galerius) until 313, when it ended at the Edict of Milan. Nero is the alpha symbol of persecution that typified Diocletian as the omega persecution of the prophetic period represented by the church of Smyrna. The persecution concluded with a political marriage and a treaty between Constantine of the east and Licinius of the west. In February 313, Constantine and Licinius met in Milan and issued the Edict of Milan, which granted religious tolerance to Christians (and others) across the empire. To strengthen their political alliance, Licinius married Constantia (Constantine’s half-sister) during or around this meeting. This marriage was a classic Roman political alliance—sealing the agreement between the two emperors and helped stabilize the empire temporarily after years of civil war. The alliance did not last long. Constantine and Licinius later fought each other, and Constantine defeated Licinius in 324, becoming the sole ruler.

Ang Dakilang Pag-uusig ay nagpatuloy sa ilalim ng mga kahalili ni Diocletian (lalo na si Galerius) hanggang 313, nang ito ay magwakas sa Edict of Milan. Si Nero ang sagisag na alpha ng pag-uusig na naglarawan kay Diocletian bilang omega na pag-uusig ng makahulang yugto na kinakatawan ng iglesya ng Smyrna. Nagwakas ang pag-uusig sa pamamagitan ng isang pampulitikang pag-aasawa at isang kasunduan sa pagitan ni Constantine ng silangan at ni Licinius ng kanluran. Noong Pebrero 313, nagtagpo sina Constantine at Licinius sa Milan at inilabas ang Edict of Milan, na nagkaloob ng pagpaparaya sa relihiyon sa mga Kristiyano (at sa iba pa) sa buong imperyo. Upang patibayin ang kanilang pampulitikang alyansa, pinakasalan ni Licinius si Constantia (kapatid sa ama ni Constantine) sa panahon o sa paligid ng pulong na ito. Ang pag-aasawang ito ay isang klasikong alyansang pampulitika ng mga Romano—na nagselyo sa kasunduan sa pagitan ng dalawang emperador at tumulong na pansamantalang patatagin ang imperyo matapos ang mga taon ng digmaang sibil. Hindi nagtagal ang alyansa. Nang maglaon ay naglaban sina Constantine at Licinius sa isa’t isa, at tinalo ni Constantine si Licinius noong 324, anupat naging nag-iisang pinuno.

From Nero to Constantine the prophetic period of Smyrna of two hundred and fifty years was accomplished, and in 313 the church of Pergamos, the church of compromise began, ending with the church of Thyatira in 538. The two hundred and fifty years of Smyrna represented a period of persecution, and in the ending of the over-all period Diocletian persecution fulfilled Revelations “ten days” (ten years) where the worst period of persecution represents a fractal of the overall period. The ten years are a fractal of the two hundred and fifty years. Those ten years represent the omega of Nero’s persecution, and at their conclusion the omega division of the empire into east and west.

Mula kay Nero hanggang kay Constantine ay natupad ang makahulang yugto ng Smyrna na may dalawang daan at limampung taon, at noong 313 ay nagsimula ang iglesia ng Pergamos, ang iglesia ng pakikipagkompromiso, na nagwakas sa iglesia ng Thyatira noong 538. Ang dalawang daan at limampung taon ng Smyrna ay kumatawan sa isang yugto ng pag-uusig, at sa katapusan ng kabuuang yugto, tinupad ng pag-uusig ni Diocletian ang “sampung araw” (sampung taon) ng Apocalipsis, kung saan ang pinakamatinding yugto ng pag-uusig ay kumakatawan sa isang fraktal ng kabuuang yugto. Ang sampung taon ay isang fraktal ng dalawang daan at limampung taon. Ang sampung taong iyon ay kumakatawan sa omega ng pag-uusig ni Nero, at sa kanilang pagwawakas ay ang omega ng pagkakahati ng imperyo sa silangan at kanluran.

Marriage and Divorce

Pag-aasawa at Diborsiyo

Smyrna began at the burning of Rome in 64 and ended two hundred and fifty years later in 313 with the Edict of Milan and the political marriage of east and west. The ten-year fractal of persecution began in 303 and ended in 313 with the Edict of Milan and the political marriage of east and west. The twenty years that began with the legal division of east and west in 293 by Diocletian ended in 313 with the political marriage of east and west. The marriage treaty of 313 between east and west ended with the divorce of 324, when Constantine defeated Licinius of the west and became sole ruler of Rome. The prophetic divorce of 324 came three years after the first Sunday law in 321.

Nagsimula ang Smyrna sa pagsusunog ng Roma noong 64 at nagwakas pagkalipas ng dalawang daan at limampung taon noong 313 sa pamamagitan ng Edict of Milan at ng pampulitikang pag-aasawa ng silangan at kanluran. Ang sampung-taóng praktal ng pag-uusig ay nagsimula noong 303 at nagwakas noong 313 sa pamamagitan ng Edict of Milan at ng pampulitikang pag-aasawa ng silangan at kanluran. Ang dalawampung taon na nagsimula sa legal na paghahati ng silangan at kanluran noong 293 sa pamamagitan ni Diocletian ay nagwakas noong 313 sa pamamagitan ng pampulitikang pag-aasawa ng silangan at kanluran. Ang kasunduang pangkasal ng 313 sa pagitan ng silangan at kanluran ay nagtapos sa diborsiyo ng 324, nang talunin ni Constantine si Licinius ng kanluran at naging tanging pinuno ng Roma. Ang propetikong diborsiyo ng 324 ay naganap tatlong taon matapos ang unang batas sa Linggo noong 321.

The seventeen years from 313 unto 330 identifies a political marriage, and the end of the persecution represented by Smyrna and Nero, and the beginning of the church of compromise represented by Pergamos. The beginning of Pergamos in 313 at the marriage, was followed by the beginning of the persecution that began at the first Sunday law in 321. That was followed by the prophetic divorce of 324, which brought east and west into one empire under Constantine. Six years later in 330 the division into east and west was prophetically repeated. The seventeen years represent the alpha period of the church of Pergamos that would continue until the church of Thyatira arrived in prophetic history in 538. That alpha period would represent an omega history at the end of the period from 330 unto 538. The omega history of Pergamos represents the period of 496, 508 and 533.

Ang labimpitong taon mula 313 hanggang 330 ay kumikilala sa isang pampulitikang pag-aasawa, at sa wakas ng pag-uusig na kinakatawan ng Smyrna at ni Nero, at sa pasimula ng iglesya ng pakikipagkompromiso na kinakatawan ng Pergamos. Ang pasimula ng Pergamos noong 313 sa pag-aasawa ay sinundan ng pasimula ng pag-uusig na nagsimula sa unang batas ng Linggo noong 321. Ito ay sinundan ng makahulang diborsyo noong 324, na nagdala sa silangan at kanluran sa iisang imperyo sa ilalim ni Constantine. Makalipas ang anim na taon, noong 330, ang pagkakahati sa silangan at kanluran ay makahulang naulit. Ang labimpitong taon ay kumakatawan sa panahong alpha ng iglesya ng Pergamos na magpapatuloy hanggang sa ang iglesya ng Thyatira ay dumating sa makahulang kasaysayan noong 538. Ang panahong alpha na iyon ay kakatawan sa isang kasaysayang omega sa katapusan ng yugto mula 330 hanggang 538. Ang kasaysayang omega ng Pergamos ay kumakatawan sa yugto ng 496, 508, at 533.

Seventeen Years

Labimpitong Taon

Ptolemy of the battle of Raphia reigned “seventeen years,” and there were “seventeen years” between the battle of Raphia and the battle of Panium. Those seventeen years symbolically align with the seventeen years from 313 unto 330. Nero’s two hundred and fifty years of Smyrna led to the first seventeen years of the church of Pergamos, and connect with the two hundred and fifty years that began at the third decree in 457BC, the starting point of the 2300 years of Daniel eight and verse fourteen, and is the foundation and central pillar of Adventism. The two witnesses of two hundred and fifty years align with the two hundred and fifty years of the sixth kingdom of Bible prophecy that began in 1776 and ends this year in 2026.

Si Ptolomeo ng labanan sa Raphia ay naghari nang “labimpitong taon,” at may “labimpitong taon” sa pagitan ng labanan sa Raphia at ng labanan sa Panium. Ang labimpitong taóng iyon ay simbolikong umaayon sa labimpitong taon mula 313 hanggang 330. Ang dalawang daan at limampung taon ni Nero sa Smyrna ay umakay sa unang labimpitong taon ng iglesia ng Pergamos, at kaugnay ng dalawang daan at limampung taon na nagsimula sa ikatlong atas noong 457BC, ang panimulang punto ng 2300 taon ng Daniel walo at talatang labing-apat, at siyang saligan at pangunahing haligi ng Adventismo. Ang dalawang saksi na may dalawang daan at limampung taon ay umaayon sa dalawang daan at limampung taon ng ikaanim na kaharian ng hula ng Biblia na nagsimula noong 1776 at nagtatapos ngayong taon sa 2026.

The pioneers of Adventism did not see or understand the seventeen years of 313 to 330, for in 1844 they did not yet even understand the issue of the seventh-day Sabbath or the day of the sun. They did however recognize the one hundred and fifty years of verse ten of Revelation nine, and it became the starting point of a period that led to the three hundred and ninety-one years and fifteen days that ended on August 11, 1840. That understanding produced a mighty “manifestation of the power of God.”

Hindi nakita o naunawaan ng mga tagapanguna ng Adventismo ang labimpitong taon mula 313 hanggang 330, sapagkat noong 1844 ay hindi pa nila nauunawaan maging ang usapin ng ikapitong-araw na Sabbath o ng araw ng araw. Gayunman, kinilala nila ang isandaan at limampung taon ng talata sampu ng Apocalipsis 9, at iyon ang naging pasimula ng isang yugto na umakay sa tatlong daan at siyamnapu’t isang taon at labinlimang araw na nagtapos noong Agosto 11, 1840. Ang pagkaunawang iyon ay nagbunga ng isang makapangyarihang “pagpapamalas ng kapangyarihan ng Diyos.”

The pioneers did not recognize a second period of one hundred and fifty years in Revelation nine. Their foundational understanding represents the platform that the “new light” of Revelation nine is built upon. That light is opened by the “key” of the battle of Nineveh. That “key” allows a student of prophecy to recognize all the kingdoms of Bible prophecy represented in Daniel and Revelation. Babylon, Medo-Persia, Greece, the Seleucid and Ptolemaic empires, the kingdom of Mohammed, and more significantly it magnifies the empire of Rome by identifying the rise and fall of not only Rome, but also the kingdoms of eastern and western Rome, as well as the United States (the false prophet), the papacy (the beast) and the United Nations (the dragon). All the rises and falls of these kingdoms testify to the movements of the dragon, the beast and false prophet that ultimately bring the world to Armageddon. That movement is represented within the last six verses of Daniel eleven, and the beginning of that movement is represented in the hidden history of verse forty.

Hindi kinilala ng mga unang tagapagtatag ang ikalawang yugto ng isandaan at limampung taon sa Apocalipsis 9. Ang kanilang saligang pagkaunawa ang siyang salalayan na pinagtatayuan ng “bagong liwanag” ng Apocalipsis 9. Ang liwanag na iyon ay nabubuksan sa pamamagitan ng “susi” ng labanan sa Nineve. Ang “susi” na iyon ay nagpapahintulot sa isang mag-aaral ng hula na makilala ang lahat ng mga kaharian ng hula sa Biblia na kinakatawan sa Daniel at Apocalipsis. Ang Babilonia, Medo-Persia, Gresya, ang mga imperyong Seleucida at Ptolemaico, ang kaharian ni Mohammed, at higit na mahalaga, pinalalaki nito ang imperyo ng Roma sa pamamagitan ng pagtukoy sa pagbangon at pagbagsak hindi lamang ng Roma, kundi pati ng mga kaharian ng silangan at kanlurang Roma, gayundin ng Estados Unidos (ang huwad na propeta), ng kapapahan (ang halimaw), at ng United Nations (ang dragon). Lahat ng mga pagbangon at pagbagsak ng mga kahariang ito ay nagpapatotoo sa mga pagkilos ng dragon, ng halimaw, at ng huwad na propeta na sa kahuli-hulihan ay naghahatid sa sanlibutan sa Armagedon. Ang kilusang iyon ay kinakatawan sa loob ng huling anim na talata ng Daniel 11, at ang pasimula ng kilusang iyon ay kinakatawan sa natatagong kasaysayan ng talata 40.

The battle of Nineveh provides the prophetic point of reference to align the testimonies of the empire of Rome, the kingdoms of eastern and western Rome and papal Rome in the sequence of end-time events. Thus, the battle of Nineveh is the key that fully illustrates the various prophetic testimonies of Rome, and according to verse fourteen of Daniel eleven, it is Rome that establishes the vision. The key that brings those lines together is the battle of Nineveh.

Ang labanan sa Nineveh ang nagbibigay ng propetikong puntong sanggunian upang ihanay ang mga patotoo ng imperyo ng Roma, ng mga kaharian ng silangan at kanlurang Roma, at ng papal na Roma sa pagkakasunud-sunod ng mga pangyayari sa panahon ng wakas. Kaya nga, ang labanan sa Nineveh ang susi na ganap na naglalarawan sa iba’t ibang propetikong patotoo tungkol sa Roma, at ayon sa talata labing-apat ng Daniel onse, ang Roma ang nagtatatag ng pangitain. Ang susi na nagdadala sa mga linyang iyon sa pagkakaisa ay ang labanan sa Nineveh.

We will begin to bring together the previous five articles addressing the woes of Revelation nine in our next article.

Sa ating susunod na artikulo, sisimulan nating pagsama-samahin ang naunang limang artikulong tumatalakay sa mga aba ng Apocalipsis 9.