The books of Daniel and Revelation complement each other, meaning together they are perfected.
Ang mga aklat ng Daniel at Apocalipsis ay nagpupunan sa isa’t isa, na ang ibig sabihin, sa kanilang pagkakaisa ay nalulubos ang mga ito.
“In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel.” Acts of the Apostles, 585.
“Sa Apocalipsis ay nagtatagpo at nagwawakas ang lahat ng mga aklat ng Biblia. Narito ang karugtong ng aklat ni Daniel.” Acts of the Apostles, 585.
The kingdoms of Bible prophecy are to be the student of prophecy’s focus, for it is there that the external history of the latter days is primarily set forth.
Ang mga kaharian sa propesiya ng Biblia ang dapat maging pokus ng mag-aaral ng propesiya, sapagkat doon pangunahing inihahayag ang panlabas na kasaysayan ng mga huling araw.
“Far better is it to learn, in the light of God’s word, the causes that govern the rise and fall of kingdoms. Let the youth study these records, and see how the true prosperity of nations has been bound up with an acceptance of the divine principles. Let him study the history of the great reformatory movements, and see how often these principles, though despised and hated, their advocates brought to the dungeon and the scaffold, have through these very sacrifices triumphed.” Education, 238.
“Di-hamak na lalong mabuti na matutuhan, sa liwanag ng salita ng Diyos, ang mga sanhi na namamahala sa pagbangon at pagbagsak ng mga kaharian. Pag-aralan ng kabataan ang mga ulat na ito, at makita kung paanong ang tunay na kasaganaan ng mga bansa ay naging kaugnay ng pagtanggap sa mga banal na simulain. Pag-aralan niya ang kasaysayan ng mga dakilang kilusang repormador, at makita kung gaano kadalas na ang mga simulaing ito, bagaman hinamak at kinapootan, at ang kanilang mga tagapagtaguyod ay dinala sa bilangguan at sa bibitayan, ay sa pamamagitan ng mismong mga pagsasakripisyong ito nagtagumpay.” Education, 238.
Sacred histories, whether it is the “great reformatory movements,” or the “rise and fall of kingdoms;” sacred histories are a life-or-death proposition in God’s Word. Paul recorded in 2 Thessalonians chapter two that those that do not love the truth, and who thereafter receive strong delusion; do so because they chose to reject the message Paul identified in the passage. The passage identifies the relationship of pagan Rome with papal Rome, which is also the relationship of Pergamos and Thyatira and is also the relationship of iron and clay, as well as, the relationship of the dragon with the beast. The rise of papal Rome represented by Thyatira and the fall of pagan Rome as represented by Pergamos is a truth that those who receive strong delusion hate.
Ang mga banal na kasaysayan, maging ito man ay ang “dakilang mga kilusang repormador,” o ang “pagbangon at pagbagsak ng mga kaharian;” ang mga banal na kasaysayan ay isang usaping buhay o kamatayan sa Salita ng Diyos. Itinala ni Pablo sa Ikalawang Tesalonica kabanata dalawa na yaong mga hindi umiibig sa katotohanan, at pagkatapos ay tumatanggap ng makapangyarihang pagkalinlang; ay gumagawa nito sapagkat pinili nilang tanggihan ang mensaheng tinukoy ni Pablo sa talata. Tinutukoy ng talata ang kaugnayan ng paganong Roma sa papang Roma, na siya ring kaugnayan ng Pergamo at Tiatira at siya ring kaugnayan ng bakal at luwad, gayundin ang kaugnayan ng dragon sa kapapahan. Ang pagbangon ng papang Roma na kinakatawan ng Tiatira at ang pagbagsak ng paganong Roma na kinakatawan ng Pergamo ay isang katotohanang kinapopootan ng mga tumatanggap ng makapangyarihang pagkalinlang.
In the Millerite history the argument between the Millerites and the Protestants that made its way onto the 1843 pioneer chart was over what historical power was represented as the “robbers of thy people” in verse fourteen of Daniel eleven. Were the robbers the rising of pagan Rome as the Millerites contended, or was it the fall of the Seleucids as the Protestants claimed?
Sa kasaysayan ng mga Millerita, ang pagtatalo sa pagitan ng mga Millerita at ng mga Protestante na napasama sa pioneer chart ng 1843 ay tungkol sa kung anong kapangyarihang pangkasaysayan ang kinakatawan bilang “mga tulisan ng iyong bayan” sa talatang labing-apat ng Daniel onse. Ang mga tulisan ba ay ang pagbangon ng paganong Roma, gaya ng iginiit ng mga Millerita, o iyon ba ay ang pagbagsak ng mga Seleucida, gaya ng ipinahayag ng mga Protestante?
“Every nation that has come upon the stage of action has been permitted to occupy its place on the earth, that it might be seen whether it would fulfill the purpose of ‘the Watcher and the Holy One.’ Prophecy has traced the rise and fall of the world’s great empires—Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. With each of these, as with nations of less power, history repeated itself. Each had its period of test, each failed, its glory faded, its power departed, and its place was occupied by another....
“Ang bawat bansa na sumapit sa tanghalan ng pagkilos ay pinahintulutang sumakop sa kaniyang dako sa lupa, upang makita kung tutuparin nito ang layunin ng ‘Tagapagbantay at ng Banal.’ Sinundan ng hula ang pagbangon at pagbagsak ng mga dakilang imperyo ng sanlibutan—Babylon, Medo-Persia, Grecia, at Roma. Sa bawat isa sa mga ito, gaya rin ng mga bansang may lalong maliit na kapangyarihan, ang kasaysayan ay naulit. Bawat isa ay nagkaroon ng panahon ng pagsubok, bawat isa ay nabigo, ang kaluwalhatian nito ay naglaho, ang kapangyarihan nito ay nawala, at ang dako nito ay inangkin ng iba....”
“From the rise and fall of nations as made plain in the pages of Holy Writ, they need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and its magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,--how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass’ it has perished. So perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose and expresses His character can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Education, 177, 184.
“Mula sa pagbangon at pagbagsak ng mga bansa gaya ng malinaw na inihayag sa mga pahina ng Banal na Kasulatan, kailangan nilang matutuhan kung gaano kawalang-halaga ang hubad na panlabas at makasanlibutang kaluwalhatian. Ang Babilonia, taglay ang lahat nitong kapangyarihan at karangyaan, na ang kagaya nito ay hindi na muling nasaksihan ng ating sanlibutan mula noon,—kapangyarihan at karangyaang sa mga tao noong panahong iyon ay waring napakatatag at pangmatagalan,—gaano nga ito lubusang lumipas! Gaya ng ‘bulaklak ng damo’ ito ay naparam. Gayon napaparam ang lahat ng walang Diyos bilang saligan. Tanging yaong nakaugnay sa Kaniyang layunin at naghahayag ng Kaniyang likas ang makapananatili. Ang Kaniyang mga simulain lamang ang tanging matatatag na bagay na nalalaman ng ating sanlibutan.” Education, 177, 184.
Biblical history is the vision that Solomon said to lack, is to perish. The Millerites recognized and proclaimed the one hundred and fifty years represented as “five months” in Revelation chapter nine, verses five and ten, but they did not dredge deeply the history represented in chapter nine of Revelation. They correctly identified verse ten’s five months, but evidently thought that because verses five and ten both contain the expression “five months,” that it simply represented an emphasis upon the prophecy of torment represented in both verses. It is now easily demonstrated that when verse five represents “five months” it represents one hundred and fifty years that began at the death of Mohammed in 632, and ended in 782 with the humiliation of Empress Irene of the Byzantine, or eastern Roman empire.
Ang kasaysayang biblikal ang pangitaing sinabi ni Solomon na kapag nagkulang ay napapahamak. Kinilala at ipinahayag ng mga Millerita ang sandaan at limampung taon na inilarawan bilang “limang buwan” sa Apocalipsis kabanata siyam, talata lima at sampu, ngunit hindi nila sinaliksik nang malalim ang kasaysayang inilarawan sa ikasiyam na kabanata ng Apocalipsis. Wasto nilang tinukoy ang limang buwan ng talata sampu, ngunit maliwanag na inakala nila na dahil kapuwa taglay ng talata lima at sampu ang pananalitang “limang buwan,” ito ay kumakatawan lamang sa pagbibigay-diin sa propesiya ng pagpapahirap na inilarawan sa kapuwa talata. Madali nang maipakikita ngayon na kapag ang talata lima ay kumakatawan sa “limang buwan,” ito ay kumakatawan sa sandaan at limampung taon na nagsimula sa pagkamatay ni Mohammed noong 632, at nagtapos noong 782 sa paghamak kay Emperatris Irene ng Imperyong Bisantino, o silangang Imperyong Romano.
The pioneers were correct in their application of verse ten as the battle of Nicomedia on July 27, 1299 as the starting of one hundred and fifty years that concluded with the humiliation of the last Constantine to reign in Constantinople on July 27, 1449. Line upon line a period of one hundred and fifty years identifies worldwide Islam, as represented by both first woes Islam of Arabia and the second woes Islam of Turkey. The Islam that humiliated both emperor and the empress together identifies worldwide Islam conquering a kingdom that consists of a woman, represented by Irene and a man represented by Constantine the last.
Tama ang mga tagapanguna sa kanilang paglalapat ng talata sampu sa labanan sa Nicomedia noong Hulyo 27, 1299 bilang pasimula ng isang daan at limampung taon na nagtapos sa pagpapakumbaba ng huling Constantine na naghari sa Constantinople noong Hulyo 27, 1449. Taludtod sa ibabaw ng taludtod, ang isang yugto ng isang daan at limampung taon ay tumutukoy sa pandaigdigang Islam, gaya ng kinakatawanan kapuwa ng unang sawing-palad, ang Islam ng Arabia, at ng ikalawang sawing-palad, ang Islam ng Turkey. Ang Islam na nagpakumbaba kapuwa sa emperador at sa emperatris ay magkatuwang na tumutukoy sa pananakop ng pandaigdigang Islam sa isang kaharian na binubuo ng isang babae, na kinakatawan ni Irene, at ng isang lalaki na kinakatawan ni Constantine ang Huli.
In the one hundred and fifty years that ends with the humiliation of Irene, Islam of Arabia takes control of the area or territory of Byzantine, leaving Irene in such a humiliated position that she was forced to pay tribute for three years, among other exactions. When the humiliation of Constantine the last took place, it marked the beginning of a four-year period that ends with a siege and the overthrow of the capital of eastern Rome. In both cases it was Islam, Arabian Islam for Irene and Turkish Islam for Constantine the last. In the latter days worldwide Islam as represented by the two witnesses of Arabian and Turkish Islam set forth in the first and second woes; will first take the territory, and then the capital. The latter-day political entity represented by eastern Rome’s Constantine is symbolically married to the latter-day religious entity represented by eastern Rome’s Irene. I use the term political and religious entity to address that the symbol of the image of the beast occurs first in the United States and then in the world. The image of the beast is the symbolic marriage of Constantine and Irene, who are both humiliated by losing their territory and capital to Islam.
Sa loob ng isang daan at limampung taon na nagwawakas sa pagkapahiya kay Irene, ang Islam ng Arabia ay kumukontrol sa pook o teritoryo ng Byzantium, na nag-iiwan kay Irene sa gayong kalagayang napahiya anupa’t napilitan siyang magbayad ng tributo sa loob ng tatlong taon, bukod pa sa iba pang mga sapilitang singil. Nang maganap ang pagkapahiya kay Constantino na huli, minarkahan nito ang pasimula ng isang apat-na-taóng yugto na nagwawakas sa isang pagkubkob at sa pagpapatalsik sa kabisera ng silangang Roma. Sa kapuwa mga kaso ay Islam ang sangkot, Islam na Arabe para kay Irene at Islam na Turko para kay Constantino na huli. Sa mga huling araw, ang pandaigdigang Islam na kinakatawan ng dalawang saksi ng Islam na Arabe at Islam na Turko na inilahad sa una at ikalawang kaabahan, ay mauunang sumakop sa teritoryo, at pagkatapos ay sa kabisera. Ang panghuling-araw na politikal na kapisanang kinakatawanan ni Constantino ng silangang Roma ay sagisag na ikinasal sa panghuling-araw na relihiyosong kapisanang kinakatawanan ni Irene ng silangang Roma. Ginagamit ko ang katagang politikal at relihiyosong kapisanan upang ipahayag na ang sagisag ng larawan ng halimaw ay unang lumilitaw sa Estados Unidos at pagkatapos ay sa sanlibutan. Ang larawan ng halimaw ay ang sagisag na pag-aasawa nina Constantino at Irene, na kapuwa pinapahiya sa pagkawala ng kanilang teritoryo at kabisera sa kamay ng Islam.
Their marriage is identified by aligning the two histories, and it was typified by the marriage between Constantia and Licinius in 313 when the Edict of Milan was put in place, and the symbolic church of Smyrna ended and the symbolic church of Pergamos began. Those who Paul identifies as receiving strong delusion refuse to see Paul’s warning message that includes a falling away, before the man of sin is revealed. The falling away takes place in the history of Pergamos, and the man of sin was revealed in 538, when the church of Thyatira began.
Ang kanilang pag-aasawa ay natutukoy sa pamamagitan ng pagtutugma ng dalawang kasaysayan, at ito ay inilarawan sa pamamagitan ng pag-aasawa nina Constantia at Licinius noong 313 nang ipatupad ang Edict of Milan, at nagtapos ang simbolikong iglesia ng Smyrna at nagsimula ang simbolikong iglesia ng Pergamos. Yaong kinikilala ni Pablo bilang tumatanggap ng makapangyarihang pagkaligaw ay tumatangging makita ang mensahe ng babala ni Pablo na kinabibilangan ng pagtalikod, bago mahayag ang tao ng kasalanan. Ang pagtalikod ay nagaganap sa kasaysayan ng Pergamos, at ang tao ng kasalanan ay nahayag noong 538, at nang magkagayon ay nagsimula ang iglesia ng Thyatira.
Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. 2 Thessalonians 2:3, 4.
Huwag kayong padaya kaninuman sa anumang paraan: sapagkat ang araw na iyon ay hindi darating, malibang maganap muna ang pagtalikod, at mahayag ang taong makasalanan, ang anak ng kapahamakan; na sumasalangsang at nagtataas ng kaniyang sarili laban sa lahat ng tinatawag na Diyos, o sinasamba; anupa’t siya, na gaya ng Diyos, ay uupo sa templo ng Diyos, na ipinakikilala ang kaniyang sarili na siya ay Diyos. 2 Thessalonians 2:3, 4.
The history of eastern Rome provides two witnesses to the prophetic truth that is also represented in the symbolic relationship of eastern Rome with western Rome. In that relationship western Rome is the church and eastern Rome is the state. Rome is a combination of church and state as represented as iron and clay in Daniel chapter two.
Ang kasaysayan ng silangang Roma ay naghahatid ng dalawang saksi sa makahulang katotohanan na kinakatawan din sa sagisag na ugnayan ng silangang Roma at ng kanlurang Roma. Sa ugnayang iyon, ang kanlurang Roma ay ang iglesya at ang silangang Roma ay ang estado. Ang Roma ay isang pagsasanib ng iglesya at ng estado, gaya ng kinakatawan ng bakal at putik sa Daniel kabanata dalawa.
A reason that it can be seen convincingly that in the latter days worldwide Islam comes against a power represented as a combination of church and state, taking its territory and capital is sustained by two other witnesses from the sacred history of Revelation nine. Osman conquered the territory of Nicomedia on July 27, 1299, and he then conquered the territory of Nicaea two years later in 1301. His son conquered the capital city of Nicaea in 1331, and the same son conquered the capital city of Nicomedia in a four-year siege that ended in 1337. The pioneers marked July 27, 1299 with Osman, but never looked at the next battle, the battle of Nicaea as the historical second step to establishing the Ottoman Empire. July 27, 1299 was the first step of several steps to reach the Sunday law. The first two steps of Turkish Islam identified the beginning of a prophecy that ended in 1449, then again in 1840, then again at 9/11 and then again on December 31, 2023.
Isang dahilan kung bakit maaaring malinaw na makita na sa mga huling araw ang pandaigdigang Islam ay lalaban sa isang kapangyarihang inilalarawan bilang pinagsamang simbahan at estado, na inaagaw ang teritoryo at kabisera nito, ay pinagtitibay ng dalawa pang saksi mula sa banal na kasaysayan ng Apocalipsis 9. Sinakop ni Osman ang teritoryo ng Nicomedia noong Hulyo 27, 1299, at pagkatapos ay sinakop niya ang teritoryo ng Nicaea makalipas ang dalawang taon, noong 1301. Sinakop ng kaniyang anak ang punong-lungsod ng Nicaea noong 1331, at ang gayunding anak ang sumakop sa punong-lungsod ng Nicomedia sa isang apat-na-taóng pagkubkob na nagtapos noong 1337. Itinanda ng mga pioneer ang Hulyo 27, 1299 kaugnay ni Osman, ngunit hindi kailanman tiningnan ang kasunod na labanan, ang labanan sa Nicaea, bilang ikalawang makasaysayang hakbang sa pagtatatag ng Imperyong Ottoman. Ang Hulyo 27, 1299 ang unang hakbang sa ilang hakbang upang marating ang batas ukol sa Linggo. Ang unang dalawang hakbang ng Turkong Islam ay tumukoy sa pasimula ng isang hula na nagtapos noong 1449, saka muli noong 1840, saka muli sa 9/11, at saka muli noong Disyembre 31, 2023.
The first of those two steps marked not only the beginning of one hundred and fifty years, but also it marked the beginning of thirty-eight years. It began with Osman taking the territory of Nicomedia, and it ended thirty-eight years later when Osman’s son took the capital city of Nicomedia at the end of a four-year siege in 1337. The number thirty-eight represents “rising up,” and the initial step of Osman taking the territory marked the rising up of Turkish Islam. In that first step of thirty-eight years, a “four years” siege marks the conclusion. At the last step of the one hundred and fifty years, the humiliation is delivered and four years later in 1453, the capital of eastern Rome is taken.
Ang una sa dalawang hakbang na iyon ay hindi lamang nagmarka ng pasimula ng isang daan at limampung taon, kundi minarkahan din nito ang pasimula ng tatlumpu’t walong taon. Nagsimula ito nang kunin ni Osman ang teritoryo ng Nicomedia, at nagtapos pagkalipas ng tatlumpu’t walong taon nang sakupin ng anak ni Osman ang kabiserang lunsod ng Nicomedia sa pagtatapos ng isang apat-na-taóng pagkubkob noong 1337. Ang bilang na tatlumpu’t walo ay kumakatawan sa “pagbangon,” at ang unang hakbang ng pagkuha ni Osman sa teritoryo ang nagmarka ng pagbangon ng Islam na Turko. Sa unang hakbang na iyon na may tatlumpu’t walong taon, isang “apat na taon” na pagkubkob ang nagmamarka ng pagtatapos. Sa huling hakbang ng isang daan at limampung taon, ang pagkapahiya ay ipinapataw at pagkaraan ng apat na taon, noong 1453, ang kabisera ng silangang Roma ay nasakop.
Whether it was the Ottoman Turks in 1453, or Osman’s son taking both Nicomedia in 1337 and Nicaea in 1331, in all three instances, each capital city had served at some point in history as the capital of eastern Rome. All three lines are identifying the conquering of eastern Rome. Each of those three lines identifies Islam conquering first the territory and thereafter the capital of eastern Rome. The name of all three capitals is the same as the name of the territory. Each of the three lines have distinct alpha and omega historical figures. While identifying a church state relationship with the humiliation by Islam of both emperor and empress, the prophetic humiliation ties their lines together with western Rome, that was also humiliated by Constantine the Great when he chose Constantinople over the city of Rome in 330. Western Rome’s final humiliation came in 476 with the final emperor, and continued to decline rapidly from there on.
Maging ito man ay ang mga Turkong Ottoman noong 1453, o ang anak ni Osman na sumakop sa kapuwa Nicomedia noong 1337 at Nicaea noong 1331, sa lahat ng tatlong pagkakataon ang bawat kabiserang lungsod ay nagsilbi, sa isang yugto ng kasaysayan, bilang kabisera ng silangang Roma. Ang lahat ng tatlong linyang ito ay tumutukoy sa pananakop sa silangang Roma. Bawat isa sa tatlong linyang iyon ay nagpapakilala sa Islam na unang sumakop sa teritoryo at pagkaraan ay sa kabisera ng silangang Roma. Ang pangalan ng lahat ng tatlong kabisera ay kapareho ng pangalan ng teritoryo. Ang bawat isa sa tatlong linya ay may natatanging alpha at omega na mga makasaysayang tauhan. Samantalang tinutukoy ang isang ugnayan ng iglesya at estado kalakip ang pagpapakumbaba ng Islam sa kapuwa emperador at emperatris, pinagdurugtong ng makahulang pagpapakumbabang iyon ang kanilang mga linya sa kanlurang Roma, na pinakumbaba rin ni Constantine the Great nang piliin niya ang Constantinople kaysa sa lungsod ng Roma noong 330. Ang pangwakas na pagpapakumbaba ng kanlurang Roma ay dumating noong 476 sa pamamagitan ng huling emperador, at nagpatuloy itong bumagsak nang mabilis mula noon.
Western Rome in relation to eastern Rome was the church, the east was the state. Humiliation at the beginning in 330, then humiliation in 476, and then in 782 and then again in 1449. A line of humiliation beginning with the division of a kingdom, followed in 476 by the humiliation of losing the emperor, and therefore empire, only to be followed by Islam bringing humiliation first to the territory of the east in 782 and then to the capital of the east in 1453.
Ang Kanlurang Roma, kaugnay ng Silangang Roma, ay ang iglesya; ang silangan ay ang estado. Pagpapakababa noong pasimula noong 330, saka pagpapakababa noong 476, at pagkatapos noong 782, at muli noong 1449. Isang hanay ng pagpapakababa na nagsimula sa pagkakahati ng isang kaharian, na sinundan noong 476 ng pagpapakababa ng pagkawala ng emperador, at samakatuwid ng imperyo, upang sundan naman ng Islam na nagdala ng pagpapakababa una sa teritoryo ng silangan noong 782 at pagkatapos sa kabisera ng silangan noong 1453.
Islam of Bible prophecy brings to light the line of both eastern and western Rome, and the light that Islam is producing today is in agreement with, but far beyond what the foundational light of Islam was for the Millerite pioneers. The testing time that began in 2024 with who is ‘the robbers of thy people who establish the vision’ was the alpha of the testing period, and now at the end of the testing period light from the subject of Islam of Revelation chapter nine adds witnesses of western and eastern Rome that were never evaluated until these current latter days.
Ang Islam ng hula sa Biblia ay nagbibigay-liwanag sa linya ng kapuwa silanganin at kanluraning Roma, at ang liwanag na inihahatid ng Islam sa kasalukuyan ay kasuwato ng, ngunit higit na malayo kaysa, saligang liwanag hinggil sa Islam na taglay ng mga Milleritang tagapanguna. Ang panahon ng pagsubok na nagsimula noong 2024 sa tanong kung sino ang “mga tulisan ng iyong bayan na magtatatag ng pangitain” ang siyang alpha ng yugto ng pagsubok, at ngayon, sa katapusan ng yugto ng pagsubok, ang liwanag mula sa paksa ng Islam sa Apocalipsis kabanata siyam ay nagdaragdag ng mga saksi ng kanluranin at silanganing Roma na kailanman ay hindi nasuri hanggang sa mga kasalukuyang huling araw na ito.
The prophetic lines of Islam represented in chapters nine through eleven bring together the lines of history located in verses ten through sixteen of Daniel eleven by providing testimonies which connect with lines already under discussion in these articles. But within the prophetic illustration of the rise of Islam is the rise of both the movement of the Millerites and the movement of the one hundred and forty-four thousand. Two four-year periods placed firmly within and as part of the time prophecies of Revelation nine provide witness to the four years of 1840 unto 1844. In 1844 prophetic time is no longer, so the symbolic four-year period is defined by its prophetic characteristics, not time. The first four-year period identifies Islam conquering Nicomedia, the former eastern Roman capital in 1337, thirty-eight years after his father conquered the territory. The second four years identifies the humiliation of eastern Romes political and religious rulers in 1449, brought about by Islam and the third four years identifies a glorious manifestation of the power of God when the angel who lightened the earth with his glory descended on August 11, 1840.
Ang mga makahulang guhit ng Islam na kinakatawan sa mga kabanata siyam hanggang labing-isa ay pinagdurugtong ang mga guhit ng kasaysayan na matatagpuan sa mga talata sampu hanggang labing-anim ng Daniel labing-isa sa pamamagitan ng pagbibigay ng mga patotoong nag-uugnay sa mga guhit na tinatalakay na sa mga artikulong ito. Ngunit sa loob ng makahulang paglalarawan ng pagbangon ng Islam ay naroon ang pagbangon kapwa ng kilusan ng mga Millerita at ng kilusan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Dalawang yugto ng tig-apat na taon, na matibay na inilagak sa loob at bilang bahagi ng mga hula ng panahon ng Apocalipsis siyam, ay nagbibigay ng patotoo sa apat na taon mula 1840 hanggang 1844. Noong 1844, wala nang makahulang panahon, kaya ang sagisag na yugto ng apat na taon ay binibigyang-kahulugan ng mga katangiang makahula nito, hindi ng panahon. Tinutukoy ng unang yugto ng apat na taon ang pananakop ng Islam sa Nicomedia, ang dating silangang kabisera ng Roma, noong 1337, tatlumpu’t walong taon matapos masakop ng kaniyang ama ang teritoryo. Tinutukoy ng ikalawang apat na taon ang pagpapakumbaba sa mga pinunong pampulitika at panrelihiyon ng silangang Roma noong 1449, na idinulot ng Islam, at tinutukoy ng ikatlong apat na taon ang maluwalhating pagpapakita ng kapangyarihan ng Diyos nang ang anghel na nagliwanag sa lupa sa pamamagitan ng kaniyang kaluwalhatian ay bumaba noong Agosto 11, 1840.
The Millerite history of the first and second angel aligns with the history of the third angel during the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That final sealing work is the blotting out of sin, it is the combination of Divinity with humanity and it takes place during a warfare that is being brought by Islam.
Ang kasaysayang Millerita ng una at ikalawang anghel ay umaayon sa kasaysayan ng ikatlong anghel sa panahon ng pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang pangwakas na gawang iyon ng pagtatatak ay ang pagpawi ng kasalanan, ito ang pagkakaisa ng Pagka-Diyos sa pagkatao, at ito ay nagaganap sa gitna ng isang pakikidigmang idinudulot ng Islam.
And he opened the bottomless pit; and there arose a smoke out of the pit, as the smoke of a great furnace; and the sun and the air were darkened by reason of the smoke of the pit. And there came out of the smoke locusts upon the earth: and unto them was given power, as the scorpions of the earth have power. And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:2–4.
At kaniyang binuksan ang walang-hanggang kalaliman; at may umakyat na usok mula sa kalaliman, na gaya ng usok ng isang malaking pugon; at ang araw at ang himpapawid ay pinadilim dahil sa usok ng kalaliman. At mula sa usok ay nagsilabas ang mga balang sa ibabaw ng lupa: at sila’y binigyan ng kapangyarihan, gaya ng kapangyarihang taglay ng mga alakdan sa lupa. At iniutos sa kanila na huwag pinsalain ang damo ng lupa, ni anomang luntiang bagay, ni anomang punongkahoy; kundi yaon lamang mga taong walang tatak ng Dios sa kanilang mga noo. Apocalipsis 9:2–4.
The perfect fulfillment of every prophecy is in the last days, so this passage is identifying the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The prophecy of Islam in Revelation nine provides the historical key to bring the most complete illustration of the power that establishes the vision together in the history that culminated on August 11, 1840, when Islam was restrained. From that point the testimony of Revelation nine extended into chapter ten and the history of the first and second angels. Then in chapter eleven the third woe arrives suddenly at the Sunday law, which is when the loud cry of the third angel begins. Chapter nine is the key of Islam in organizing the rise and fall of kingdoms set forth in Daniel and the Revelation. Chapters ten and eleven identify the experience of the one hundred and forty-four thousand wise virgins. Chapter nine identifies the symbol that establishes the external vision and chapters ten and eleven identify the internal vision associated with following the Lamb into the Most Holy Place.
Ang ganap na katuparan ng bawat propesiya ay nasa mga huling araw, kaya’t ang talatang ito ay tumutukoy sa pagtatatak sa isandaan at apatnapu’t apat na libo. Ang propesiya tungkol sa Islam sa Apocalipsis siyam ay nagbibigay ng makasaysayang susi upang mapag-isa ang pinakaganap na paglalarawan ng kapangyarihang nagpapatibay sa pangitain sa kasaysayang sumapit sa kasukdulan noong Agosto 11, 1840, nang mapigil ang Islam. Mula sa puntong iyon ay umabot ang patotoo ng Apocalipsis siyam hanggang sa kabanata sampu at sa kasaysayan ng una at ikalawang anghel. Pagkatapos, sa kabanata labing-isa, ang ikatlong kaabahan ay biglang dumarating sa batas ng Linggo, na siyang panahon kung kailan nagsisimula ang malakas na sigaw ng ikatlong anghel. Ang kabanata siyam ang susi ng Islam sa pagsasaayos ng pagbangon at pagbagsak ng mga kahariang inilatag sa Daniel at sa Apocalipsis. Tinutukoy ng mga kabanata sampu at labing-isa ang karanasan ng isandaan at apatnapu’t apat na libong matatalinong dalaga. Tinutukoy ng kabanata siyam ang sagisag na nagpapatibay sa panlabas na pangitain at tinutukoy ng mga kabanata sampu at labing-isa ang panloob na pangitaing kaugnay ng pagsunod sa Kordero tungo sa Kabanal-banalang Dako.
Revelation chapter ten opens with Christ as the mighty angel that descends with a little book open. That event was fulfilled on August 11, 1840 at the conclusion of the prophecy of Revelation nine that identifies three hundred and ninety-one years and fifteen days. Revelation ten identifies the history onward until the message became bitter in John’s stomach on October 22, 1844. The four years of 1840 to 1844 begin with the arrival of the first angel and end with the arrival of the third angel. Those four years that followed after the fulfillment of August 11, 1840 were typified by four years from July 27, 1449 unto 1453 at the beginning of the three hundred and ninety-one years and fifteen days. Both those four-year periods align with the four years of the siege of Nicomedia from 1333 unto 1337. Symbolically eastern Rome was conquered by Islam three times. First was at the siege of Nicaea in 1331, then the four-year siege of Nicomedia in 1337 and then the siege of Constantinople in 1453.
Ang ikasampung kabanata ng Apocalipsis ay nagbubukas kay Cristo bilang makapangyarihang anghel na bumababa na may isang munting aklat na bukás. Ang pangyayaring iyon ay natupad noong Agosto 11, 1840 sa pagtatapos ng hula ng Apocalipsis 9 na tumutukoy sa tatlong daan at siyamnapu’t isang taon at labinlimang araw. Tinutukoy ng Apocalipsis 10 ang kasaysayan mula roon hanggang sa ang mensahe ay naging mapait sa tiyan ni Juan noong Oktubre 22, 1844. Ang apat na taon mula 1840 hanggang 1844 ay nagsisimula sa pagdating ng unang anghel at nagtatapos sa pagdating ng ikatlong anghel. Ang apat na taóng iyon na sumunod matapos ang katuparan ng Agosto 11, 1840 ay inilarawan nang pauna ng apat na taon mula Hulyo 27, 1449 hanggang 1453 sa pasimula ng tatlong daan at siyamnapu’t isang taon at labinlimang araw. Ang dalawang panahong iyon na tig-apat na taon ay kapuwa umaayon sa apat na taon ng pagkubkob sa Nicomedia mula 1333 hanggang 1337. Sa paraang sagisag, ang silangang Roma ay sinakop ng Islam nang tatlong ulit. Ang una ay sa pagkubkob sa Nicaea noong 1331, kasunod ang apat-na-taóng pagkubkob sa Nicomedia noong 1337, at pagkatapos ay ang pagkubkob sa Constantinople noong 1453.
Diocletian legally divided Rome into east and west in 293, and Constantine prophetically divided Rome into east and west in 330. In 395, upon the death of the emperor Theodosius I, the empire was formerly and permanently divided as he bequeathed the east and the west to his two sons. The Catholic church divided into east and west in 1054 at the “great schism.” The division was gradual as was the demise that followed. The division remains to this very day. Within fifty years from that date, the western church in Rome began roughly two hundred years of crusades against Islam. Western Rome fell when it lost its last emperor in 476. Eastern Rome fell in 1453. Papal Rome fell in 1798. Pagan Rome divided unto east and west in 293, 330 and 395. Papal Rome divided unto east and west in 1054. Sister White identifies the rise and fall of kingdoms as a primary point of reference in the study of God’s Word.
Hatiing legal na hinati ni Diocletian ang Roma sa silangan at kanluran noong 393, at hinati naman ni Constantine ang Roma sa silangan at kanluran sa paraang makahula noong 330. Noong 395, sa pagkamatay ng emperador na si Theodosius I, ang imperyo ay pormal at permanenteng nahati nang ipamana niya ang silangan at ang kanluran sa kaniyang dalawang anak na lalaki. Ang simbahang Katoliko ay nahati sa silangan at kanluran noong 1054 sa “dakilang pagkakahati.” Ang pagkakahating iyon ay unti-unti, gaya rin ng pagbagsak na sumunod. Ang pagkakahating iyon ay nananatili hanggang sa kasalukuyang araw na ito. Sa loob ng limampung taon mula sa petsang iyon, ang simbahang kanluranin sa Roma ay nagsimula ng humigit-kumulang dalawang daang taon ng mga krusada laban sa Islam. Ang Kanlurang Roma ay bumagsak nang mawala nito ang huli nitong emperador noong 476. Ang Silangang Roma ay bumagsak noong 1453. Ang Papal na Roma ay bumagsak noong 1798. Ang Paganong Roma ay nahati sa silangan at kanluran noong 393, 330, at 395. Ang Papal na Roma ay nahati sa silangan at kanluran noong 1054. Itinutukoy ni Sister White ang pagbangon at pagbagsak ng mga kaharian bilang pangunahing batayang sanggunian sa pag-aaral ng Salita ng Diyos.
The kingdoms that are brought out into the light of history from chapter nine of Revelation strengthen the argument that it is Rome that establishes the vision. The prophetic connection between Islam and the one hundred and forty-four thousand is evidence the message of the midnight cry, that was typified by Christ riding into Jerusalem on an ass is represented by a time prophecy that began in the time of the first woe, continued on in the second part of the prophecy in the second woe, and reached its fulfillment in the four-year history where the Millerite movement of the first and second angels began with the fulfillment of that very prophecy. The prophecy began with the symbol of “thirty-eight and two years” (1299 and 1301) years marking the rise of Islam and it concluded with the symbol of “thirty-eight and two years” (1838 and 1840) marking the rise of the Millerites.
Ang mga kahariang inilalantad sa liwanag ng kasaysayan mula sa ikasiyam na kabanata ng Apocalipsis ay nagpapatibay sa katuwiran na ang Roma ang nagtatatag ng pangitain. Ang makahulang kaugnayan sa pagitan ng Islam at ng isang daan at apatnapu’t apat na libo ay katunayan na ang mensahe ng sigaw sa hatinggabi, na inilarawan sa anino ni Cristo na nakasakay papasok sa Jerusalem na nasa isang asno, ay kinakatawanan ng isang hula ng panahon na nagsimula sa panahon ng unang kahabaghabag, nagpatuloy sa ikalawang bahagi ng hula sa ikalawang kahabaghabag, at umabot sa katuparan nito sa apat-na-taóng kasaysayan kung saan nagsimula ang kilusang Millerita ng una at ikalawang anghel sa katuparan ng mismong hulang iyon. Nagsimula ang hula sa sagisag na “tatlumpu’t walo at dalawang taon” (1299 at 1301) na mga taon na tumutukoy sa pagbangon ng Islam, at nagtapos ito sa sagisag na “tatlumpu’t walo at dalawang taon” (1838 at 1840) na tumutukoy sa pagbangon ng mga Millerita.
In 1844, at the conclusion of the Millerites four-year period that had been typified by the siege of 1333 unto 1337, and 1449 unto the siege of 1453 prophetic time was no longer to be applied. The lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand is directly connected with the prophecy where Islam is lifted up.
Noong 1844, sa pagtatapos ng apat-na-taóng yugto ng mga Millerita na inilarawan nang pauna ng pagkubkob mula 1333 hanggang 1337, at ng 1449 hanggang sa pagkubkob ng 1453, ang panahong panghula ay hindi na dapat ilapat. Ang pagtataas ng watawat ng isang daan at apatnapu’t apat na libo ay tuwirang kaugnay ng hula kung saan ang Islam ay itinaas.
Judah, thou art he whom thy brethren shall praise: thy hand shall be in the neck of thine enemies; thy father’s children shall bow down before thee. Judah is a lion’s whelp: from the prey, my son, thou art gone up: he stooped down, he couched as a lion, and as an old lion; who shall rouse him up? The sceptre shall not depart from Judah, nor a lawgiver from between his feet, until Shiloh come; and unto him shall the gathering of the people be. Binding his foal unto the vine, and his ass’s colt unto the choice vine; he washed his garments in wine, and his clothes in the blood of grapes: His eyes shall be red with wine, and his teeth white with milk. Genesis 49:8–12.
Juda, ikaw yaong pupurihin ng iyong mga kapatid: ang iyong kamay ay mapapasa leeg ng iyong mga kaaway; ang mga anak ng iyong ama ay magsisiyukod sa harap mo. Si Juda ay isang anak ng leon: mula sa samsam, anak ko, ikaw ay nakaahon: siya’y yumuko, siya’y nahimlay na parang leon, at parang matandang leon; sino ang gigising sa kaniya? Ang setro ay hindi mahihiwalay sa Juda, ni ang tagapagbigay-kautusan mula sa pagitan ng kaniyang mga paa, hanggang sa dumating ang Shiloh; at sa kaniya mapapasa pagsunod ng mga bayan. Itinatali niya ang kaniyang bisirong asno sa puno ng ubas, at ang anak ng kaniyang asnong babae sa piling puno ng ubas; nilabhan niya ang kaniyang mga kasuutan sa alak, at ang kaniyang mga damit sa dugo ng mga ubas: Ang kaniyang mga mata ay mamumula sa alak, at ang kaniyang mga ngipin ay mapuputi sa gatas. Genesis 49:8–12.
The one hundred and forty-four thousand perfectly reflect the character of Christ, and Christ is among other symbolic representations, “the choice vine.” Ishmael is identified as a “wild” man in Genesis 16:12.
Ang isandaan at apatnapu’t apat na libo ay ganap na sumasalamin sa karakter ni Cristo, at si Cristo ay kabilang, sa iba pang sagisag na paglalarawan, bilang “ang piling puno ng ubas.” Si Ismael ay inilalarawan bilang isang “mailap” na tao sa Genesis 16:12.
And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man's hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren.
At siya’y magiging isang mailap na tao; ang kaniyang kamay ay magiging laban sa bawat tao, at ang kamay ng bawat tao ay laban sa kaniya; at siya’y tatahan sa harapan ng lahat niyang mga kapatid.
The word translated as “wild” is the wild Arabian ass. Christ’s representatives in the latter days ride upon the message of the wild Arabian ass, the ass that Christ rode into Jerusalem, the ass that finally spoke after Balaam struck him the third time. The message that empowered the first angel’s message in 1840 did not see a relevant and important one-hundred-and-fifty-year prophecy in the very prophetic history where the message that empowered the movement was located. They did not see two four-year periods in that very same time prophecy that typified the history of 1840 unto 1844. The Lion of the tribe of Judah is now opening up light from the “old paths” that has never been seen before, and it is light that is in agreement with that light that has been opening up since December 31, 2023. It removes any doubts on whether it is Islam that strikes Nashville. The light illuminates the symbol of Rome, thus becoming an omega statement to the alpha controversy in 2024 about the robbers of thy people, and it is also the omega symbol of the argument over the very same symbol in Millerite history. It identifies that Islam of the time prophecies of Revelation nine is the external message during the internal history of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. We have been teaching this fact for some time, but it can now be demonstrated upon one line that begins in Revelation nine and ends in Revelation eleven. The third four-year period connected with Islam’s time prophecy that was fulfilled in 1840 unto 1844, illustrates the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. By the great earthquake of Revelation eleven the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign.
Ang salitang isinalin na “mailap” ay ang mailap na asnong Arabe. Ang mga kinatawan ni Cristo sa mga huling araw ay nakasakay sa mensahe ng mailap na asnong Arabe, ang asno na sinakyan ni Cristo sa pagpasok sa Jerusalem, ang asno na sa wakas ay nagsalita matapos siyang hampasin ni Balaam sa ikatlong pagkakataon. Ang mensaheng nagbigay-kapangyarihan sa mensahe ng unang anghel noong 1840 ay hindi nakakita ng isang mahalaga at makabuluhang propesiya ng isang daan at limampung taon sa mismong makasaysayang hulang kinalalagyan ng mensaheng nagbigay-kapangyarihan sa kilusan. Hindi nila nakita ang dalawang yugto na tig-apat na taon sa mismong gayunding hulang pangpanahon na sumagisag sa kasaysayan mula 1840 hanggang 1844. Ang Leon ng lipi ni Juda ay ngayon naghahayag ng liwanag mula sa “mga dating landas” na kailanman ay hindi pa nakita noon, at ito ay liwanag na kasang-ayon ng liwanag na nabubuksan mula pa noong Disyembre 31, 2023. Inaalis nito ang anumang pag-aalinlangan kung ang Islam nga ang humahampas sa Nashville. Nililiwanagan ng liwanag ang sagisag ng Roma, sa gayon ay nagiging isang pahayag na omega sa alitang alpha noong 2024 tungkol sa mga magnanakaw ng iyong bayan, at ito rin ang sagisag na omega ng pagtatalo hinggil sa mismong gayunding sagisag sa kasaysayan ng mga Millerita. Tinutukoy nito na ang Islam sa mga hulang pangpanahon ng Apocalipsis siyam ang panlabas na mensahe sa panahon ng panloob na kasaysayan ng panahon ng pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo. Matagal na naming itinuturo ang katotohanang ito, ngunit ngayon ay maipakikita na ito sa isang hanay na nagsisimula sa Apocalipsis siyam at nagtatapos sa Apocalipsis labing-isa. Ang ikatlong yugto na tig-apat na taon na kaugnay ng hulang pangpanahon ng Islam na natupad mula 1840 hanggang 1844 ay naglalarawan ng panahon ng pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo. Sa pamamagitan ng malaking lindol ng Apocalipsis labing-isa, ang isang daan at apatnapu’t apat na libo ay itinataas bilang isang watawat.
In Ezekiel thirty-seven the raising up of God’s people as an army is a two-step process that had been typified by the creation of Adam. First Adam was formed of the clay, then Christ breathed into him the breath of life. In Ezekiel the first prophecy forms the dead bodies, but they are still dead. Then the four winds are breathed upon the bodies and they rise up as a mighty army. The number thirty-eight and forty represent those two steps.
Sa Ezekiel tatlumpu’t pito, ang pagtindig ng bayan ng Diyos bilang isang hukbo ay isang prosesong may dalawang yugto na ipinahiwatig na ng paglikha kay Adan bilang anino. Una, si Adan ay hinubog mula sa putik, saka hiningahan ni Cristo sa kaniya ang hininga ng buhay. Sa Ezekiel, ang unang propesiya ang bumubuo sa mga bangkay, ngunit sila ay patay pa rin. Pagkatapos ay ang apat na hangin ay inihihip sa mga katawan at sila’y nagsibangon bilang isang makapangyarihang hukbo. Ang mga bilang na tatlumpu’t walo at apatnapu ay kumakatawan sa dalawang yugtong iyon.
We will continue these things in the next article.
Ipagpapatuloy natin ang mga bagay na ito sa susunod na artikulo.
After this there was a feast of the Jews; and Jesus went up to Jerusalem. Now there is at Jerusalem by the sheep market a pool, which is called in the Hebrew tongue Bethesda, having five porches. In these lay a great multitude of impotent folk, of blind, halt, withered, waiting for the moving of the water. For an angel went down at a certain season into the pool, and troubled the water: whosoever then first after the troubling of the water stepped in was made whole of whatsoever disease he had. And a certain man was there, which had an infirmity thirty and eight years. When Jesus saw him lie, and knew that he had been now a long time in that case, he saith unto him, Wilt thou be made whole? The impotent man answered him, Sir, I have no man, when the water is troubled, to put me into the pool: but while I am coming, another steppeth down before me. Jesus saith unto him, Rise, take up thy bed, and walk. And immediately the man was made whole, and took up his bed, and walked: and on the same day was the sabbath. John 5:1–9.
Pagkatapos nito ay nagkaroon ng isang pista ng mga Judio; at umahon si Jesus sa Jerusalem. At sa Jerusalem, sa tabi ng daanang-bayan ng mga tupa, ay may isang lawa na sa wikang Hebreo ay tinatawag na Bethesda, na may limang portiko. Sa mga ito ay nakahiga ang napakaraming mga maysakit, mga bulag, mga pilay, mga lupaypay, na naghihintay sa paggalaw ng tubig. Sapagkat sa isang takdang panahon ay bumababa ang isang anghel sa lawa, at kinikilos ang tubig; kung sino mang unang makapasok pagkatapos magalaw ang tubig ay gumagaling, anuman ang sakit na taglay niya. At may isang lalaking naroon, na tatlumpu't walong taon nang may karamdaman. Nang makita siya ni Jesus na nakahiga, at nalalamang malaon na siyang nasa gayong kalagayan, ay sinabi Niya sa kanya, Ibig mo bang gumaling? Sumagot sa Kanya ang maysakit, Ginoo, wala akong taong maglalagay sa akin sa lawa kapag nagalaw na ang tubig; kundi samantalang ako'y dumarating, ay may ibang nauuna sa akin. Sinabi sa kanya ni Jesus, Tumindig ka, buhatin mo ang iyong higaan, at lumakad ka. At pagdaka'y gumaling ang lalaki, at binuhat ang kanyang higaan, at lumakad; at nang araw ding iyon ay Araw ng Pamamahinga. Juan 5:1–9.
Now rise up, said I, and get you over the brook Zered. And we went over the brook Zered. And the space in which we came from Kadeshbarnea, until we were come over the brook Zered, was thirty and eight years; until all the generation of the men of war were wasted out from among the host, as the Lord sware unto them. Deuteronomy 2:13, 14.
“Ngayon ay magsitindig kayo,” sabi ko, “at tumawid kayo sa batis ng Zered.” At kami ay tumawid sa batis ng Zered. At ang panahong aming nilakbay mula sa Kadeshbarnea, hanggang sa kami ay makatawid sa batis ng Zered, ay tatlumpu’t walong taon; hanggang sa ang buong salinlahi ng mga lalaking mandirigma ay nalipol mula sa gitna ng hukbo, gaya ng isinumpa ng Panginoon sa kanila. Deuteronomio 2:13, 14.