Kinikilala si Ezekiel bilang “propetang nagdadalamhati,” sapagkat siya ay sagisag ng isandaan at apatnapu’t apat na libo, na sa ikasiyam na kabanata ng kaniyang aklat ay nagdadalamhati (nagbubuntong-hininga at tumatangis) dahil sa mga kasuklam-suklam na gawaing ginagawa sa lupain at sa iglesia. Sa sipi mula sa Testimonies na binanggit natin sa nakaraang artikulo, isinulat ni Kapatid na White, “Ang propeta mismo ay isang dayuhan sa isang banyagang lupain, kung saan lubusang naghahari ang ambisyong walang hangganan at ang mabangis na kalupitan. Ang kaniyang nakita at narinig hinggil sa paniniil at kawalang-katarungan ng tao ay nagdulot ng kapighatian sa kaniyang kaluluwa, at nagdalamhati siya nang buong kapaitan araw at gabi.”
Ang isang daan at apatnapu’t apat na libo ay ang “mga pinalayas ng Israel,” na nangalat, gaya ng inilalarawan ng pagdadala kay Ezekiel sa pagkabihag. Ang proseso ng pagtatatak na inilalarawan sa Ezekiel 9 ay siya ring nasa Apocalipsis 7, at kapuwa ang mga kabanatang iyon ay inilalarawang nagaganap sa mga huling araw.
“Ang pagtatatak na ito sa mga lingkod ng Diyos ay siya ring ipinakita kay Ezekiel sa pangitain.” Testimonies to Ministers, 445.
Mula sa trono, pinapatnubayan ng Diyos ang mga kerubin na sila namang namamahala sa mga gulong. Dapat maunawaan ni Ezekiel mula sa pangitain na ang Diyos ang namamahala, maging sa panahong tila magulo ang lahat. Ginagamit ni Kapatid na White ang mga katagang “sa gayunding paraan” matapos niyang ilahad ang kaayusan kung saan ang Diyos na nasa trono ay pumapatnubay sa mga kerubing namamahala sa mga gawain sa lupa, habang inilalarawan niya si Juan sa santuwaryo kung saan lumakad si Cristo sa gitna ng pitong iglesya. Sina Ezekiel at Juan ay mga sagisag ng mga nabubuhay sa panahon ng pagtatatak sa isandaan at apatnapu’t apat na libo. Gaya ng nakatala sa kinasihang panulat, “Ang mga tagpong magaganap sa ating sanlibutan ay hindi pa man lamang naguguniguni.”
Tiyak na totoo ang mga salitang iyon nang isulat ni Kapatid na White ang mga iyon, ngunit sa panahon ng pagtatatak ay ganap na natutupad ang mga ito. Mga dalawampung taon na ang nakalilipas, aakalain ba ninyong talagang mangyayari ang nagaganap ngayon sa daigdig kasabay ng pagkukuyog ng mga balang ng Islam? Ang pagsasagisag ng mga balang sa Islam sa ikasiyam na kabanata ng Apocalipsis ay sumasaklaw sa likas na pandarayuhan ng mga balang ng hilagang Aprika. Ang ruta ng pandarayuhan ng mga nagkukuyugang balang na iyon ng Aprika ay tumutugma sa heograpiya ng teritoryong nasakop ng Islam. Ang Islam ay inapo ni Ishmael, at si Hagar ang ina ni Ishmael. Ang Hagar ay nangangahulugang “pagtakas” o “tumakas.” Sa wikang Arabe, ang pangalan ay karaniwang isinusulat na Hajar (هاجر), at kaugnay ito ng mismong salitang-ugat na pinagmulan ng Hijra (ang pandarayuhan/pagtakas ni Muhammad). Ang mga ugat ng Islam ay hindi lamang nauugnay sa pagkukuyog ng mga balang, kundi taglay rin ng mga ugat na ito ang kahulugan ng pandarayuhan. Sumagi ba kailanman sa isip ninuman na ang ilegal na imigrasyon ay isang manipestasyon ng balang ng Islam?
May sinuman bang nangarap na bubuo ang mga komunista sa buong daigdig at ang mga pulutong na Islamiko ng isang alyansang tinutukoy ngayon bilang alyansang pula at berde? Kapuwa ang Islam at ang kapangyarihang dragon ng mga globalista ay umaahon mula sa hukay na walang hanggan ang lalim sa Apocalipsis 9/11, ayon sa pagkakasunod, at ang hukay na walang hanggan ang lalim ay kumakatawan sa isang pagpapamalas ng kapangyarihang sataniko. Ang dalawang kasalukuyang magkaalyado ay mga kasangkapan ni Satanas ayon sa mga Kasulatan ng katotohanan. Si Hagar ay isang Ehipsiyo at si Ishmael ay isang sagisag ng Islam; kaya, sina Hagar at Ishmael ay mga sagisag ng modernong alyansang pula at berde.
“‘Kapag matatapos na [tinatapos na] nila ang kanilang patotoo.’ Ang panahong itinakda upang ang dalawang saksi ay manghula na nadaramtan ng telang-sako ay nagtapos noong 1798. Habang sila ay papalapit sa pagwawakas ng kanilang gawain sa karimlan, ang kapangyarihang inilarawan bilang ‘ang halimaw na umaahon mula sa kailaliman’ ay makikipagdigma laban sa kanila. Sa marami sa mga bansa sa Europa, ang mga kapangyarihang namuno sa Simbahan at sa Estado ay sa loob ng mga dantaon nang kinontrol ni Satanas sa pamamagitan ng kapapahan. Ngunit dito ay inihaharap ang isang bagong pagpapakita ng kapangyarihang sataniko.” The Great Controversy, 268.
Dito ay tinutukoy ni Kapatid na White ang paglitaw ng sosyalismo sa panahon ng Rebolusyong Pranses, habang binabanggit din niyang kontrolado rin ni Satanas ang kapangyarihang papal. Ang kapangyarihang papal ay lumalabas din mula sa kalaliman sa Apocalipsis labimpito, at sa kabanata siyam ng Apocalipsis, ang Islam ang usok na nagmula sa kalaliman. Nananatili pa rin ang puntong ito: tunay nga bang ito ang ibig sabihin ng kinasihang pahayag, “Ang mga tagpong magaganap sa ating daigdig ay hindi pa man lamang napapanaginipan?” Sino ang nakapanaginip na ang Islam ay maipalalaganap na ngayon sa buong Europa at ngayon ay dumaragsa sa mga Amerika? Napanaginipan ba ninyo na ikakalat ng mga globalista ng Nagkakaisang Bansa, ng Unyong Europeo at ng Partidong Demokratiko ng Estados Unidos ang mga balang sa buong daigdig?
Sino ang mag-aakalang ang mga institusyong pang-edukasyon ay madaraig ng alyansang komunista at Islamiko na ngayo’y pinopondohan ng mga dolyar na ibinabayad bilang buwis ng mga mamamayang hindi kailanman naglayong gamitin ang kanilang mga dolyar na ibinabayad bilang buwis upang wasakin ang bansang pinagmumulan ng mga dolyar na iyon?
Sino ang mag-aakalang itataguyod at ipagtatanggol ng Gran Britanya ang sama-samang panggagahasa, pagdukot, pagkulong, at pagpaslang ng Islam sa mga puting batang babae? Marami ang nagbibigay-diin sa katotohanang ang bawat sistemang komunista na umiral kailanman sa kasaysayan ng sangkatauhan ay ganap na nabigo, ngunit ang bunga ng sosyalismo ng Britanya ay kasingbigat na pagkondena sa sosyalismo ng kabiguan ng mga pilosopiyang pang-ekonomiya at pampolitika ng sistemang ito.
Sino ang makapangangarap na pahihintulutan ang mga mangangalakal sa lupa na magpasok ng mga lason upang magsagawa ng malawakang pagpatay sa mahigit labimpitong milyong tao?
Sino ang nag-akala na ang mga taong gaya nina George Soros, Bill Gates, at Anthony Fauci ay pahihintulutang maisakatuparan ang kanilang mga mala-demonyong gawa ng kasamaan nang walang anumang kaparusahan?
Nang ipahayag ni Sister White na ang mga tagpong magaganap ay hindi mapanaginipan man lamang, ginawa niya ito sa konteksto ng panahon ng pagtatatak sa isandaan at apatnapu’t apat na libo. Sinusundan niya ang kaniyang mga pahayag tungkol sa babala ni Cristo sa Mateo beinte-kuwatro, kung saan kaniyang itinala, “Ang mga aral na ito ay para sa ating kapakinabangan. Kailangan nating patatagin ang ating pananampalataya sa Diyos, sapagkat nasa harapan natin ang isang panahong susubok sa mga kaluluwa ng mga tao. Si Cristo, sa Bundok ng mga Olibo, ay muling binanggit ang kakila-kilabot na mga kahatulang mauuna sa Kaniyang ikalawang pagparito.”
Ang mga aral na katutukoy lamang niya ay ang mga paglalarawan kina Ezekiel at Juan na kapuwa nasa santuwaryo at natututong maunawaan na ang Diyos ang may kontrol sa lahat ng bagay. Sa gitna ng kaguluhan at paghihimagsik na kasalukuyang nagaganap, isang kaguluhan at paghihimagsik na lalo lamang titindi habang sumusulong ang kasaysayan, ang mga sugo ng Diyos, na kinakatawan hindi lamang nina Ezekiel at Juan sa templo kundi pati ni Isaias, ay makapagtatawid lamang sa mga pangyayari sa kasaysayan sa paraang nagbibigay-luwalhati sa Panginoon kung nauunawaan nilang maging ang mga bagay na hindi natin kailanman inakala ay nasa ilalim pa rin ng kapamahalaan ng Diyos.
Ang mga gulong na iyon na nagsasalubong sa iba pang mga gulong ay sumasaklaw sa mga pangyayaring hindi kailanman nawari, at ang mga ito ang mga pangyayaring nagaganap sa panahon ng pagtatatak na nagsimula noong 9/11. Ang mga aral na dapat matutuhan ay natututuhan lamang ng mga yaong sa pamamagitan ng pananampalataya ay pumapasok sa Dakong Kabanal-banalan at nakakakita kay Cristo at sa Kaniyang liwanag na nagniningning mula sa Kaban ng Tipan. Kapag namasdan ang kaluwalhatiang iyon gaya ng pagkakalarawan ni Daniel sa ikasampung kabanata, ang pangkat na nakikinabang sa liwanag ay nahihiwalay sa mga tumakas mula sa pangitain.
At ako, si Daniel lamang, ang nakakita sa pangitain: sapagkat ang mga lalaking kasama ko ay hindi nakakita sa pangitain; ngunit isang matinding panginginig ang sumapit sa kanila, anupa’t sila’y nagsitakas upang magkubli. Daniel 10:7.
Marami pang maaaring makuha mula sa talata sa naunang artikulo, ngunit tatalakayin natin ang isang gulong sa pagtatapos ng artikulong ito. Napansin natin sa huling artikulo ang sagisag ng bilang na dalawampu’t lima, at bago iyon ay pinag-ukulan natin ng panahon ang bilang na tatlumpu. Ang liwanag mula sa aklat ni Ezekiel ay hindi lamang mga sagisag na bilang, ngunit kapaki-pakinabang na mauna muna tayong maging pamilyar sa ilan sa mga sagisag na bilang na iyon bago tayo magsimulang magbigay ng ilang kalinawan mula sa kalituhan.
Labimpito
Ang tatlong propesiya na bawat isa ay sumasaklaw sa dalawandaan at limampung taon ay tumutukoy sa isang yugto ng labimpitong taon na nagsisimula sa katapusan ng kasaysayan ng iglesya ng Smyrna. Mula 313 hanggang 330, ang labimpitong taon ay sumasagisag sa pagtatatag ng larawan ng hayop.
Ang dalawang daan at limampung taon na nagsimula noong 457 BC ay nagtapos noong 207 BC, sampung taon pagkaraan ng labanan sa Raphia at pitong taon bago ang labanan sa Panium. Mula Raphia hanggang Panium ay labimpitong taon, at ito ay kumakatawan sa nakatagong kasaysayan ng talatang apatnapu gaya ng inilahad sa mga talatang labing-isa hanggang labinlima ng Daniel labing-isa.
Si Ptolemy IV Philopator (kilala rin bilang Ptolemy IV) ang pinunong nagwagi sa labanan sa Raphia noong 217 BC. Naghari siya bilang hari (at paraon) ng Ehiptong Ptolemaiko mula 221 BC hanggang 204 BC; kaya naghari siya nang labimpitong taon. Sinimulan niya ang kaniyang paghahari bago ang labanan sa Raphia, ngunit namatay siya bago ang labanan sa Panium.
Ang labanan sa Raphia na kumakatawan sa Digmaan sa Ukraine ay nagsimula noong 2014 nang magbunsod ang Estados Unidos ng isang rebolusyong de-kulay sa Ukraine. Si Ptolemy IV, ang hari ng timog, ay sumasagisag kay Vladimir Putin, na nagsimulang maghari noong 2000, isang taon bago nagsimula ang pagtatatak sa isang daan at apatnapu't apat na libo noong 2001. Tulad ni Ptolemy, nagsimulang maghari si Putin bago ang digmaan sa Ukraine, na sinasagisagan ng labanan sa Raphia na nagsimula noong 2014. Bago ang Panium, inaalis si Putin, na siyang sinasagisagan ni Ptolemy. Nagsimulang maghari si Putin noong 2000, kaya nakaayon ito sa pagsisimula ng panahon ng pagtatatak na nagsimula nang sumunod na taon, noong 2001. Ang labimpitong simbolikong taon, gaya ng kinakatawan ni Ptolemy, ang tumutukoy sa panahon ng paghahari ni Putin, at naghahari siya sa panahon ng pagtatatak.
Si Trump, na kinakatawan ng pagtatapos ng dalawang daan at limampung taon na nagsimula noong 457 BC, ay matatagpuan sa nakatagong kasaysayang kinaroroonan din ni Putin, isang kasaysayang sumasaklaw sa labimpitong taon simula sa labanan sa Raphia. Ang dragon (Putin) at ang bulaang propeta (Trump) ay matatagpuan sa loob ng nakatagong kasaysayan. Sa kasaysayang iyon, ang hayop, na inilalarawan bilang “ang mga tulisan sa iyong bayan” na sumasagisag sa kapangyarihang papal, ay matatagpuan sa katapusan ng labimpitong taon mula sa Raphia hanggang sa Panium.
Ang taong 321 ay kumakatawan sa batas ng Linggo sa Estados Unidos, at ang 321 ay nasa loob ng isang labimpitong-taóng yugto mula sa Edict of Milan noong 313 hanggang sa pagkakahati ng imperyo noong 330.
Ang kasaysayang kinakatawan mula sa dakilang Paskuwa ni Josias, gaya ng pagkakatawag dito, ay nagsisimula sa ikalabimpitong siklo ng Jubileo ng mga Judio. Mula sa Paskuwa ni Josias, na siyang pinakadakilang pagbabago sa Lumang Tipan, hanggang Oktubre 22, ay kumakatawan sa kasaysayang Millerita mula Agosto 11, 1840 hanggang Oktubre 22, 1844; ngunit higit na mahalaga, kinakatawan nito ang kasaysayan mula 9/11 hanggang sa batas ng Linggo. Ang panahon ng pagtatatak sa isandaan at apatnapu’t apat na libo ay kinakatawan ng ikalabimpitong siklo ng Jubileo mula kay Josias hanggang Oktubre 22. Ang labimpito ay isang sagisag na kaugnay ng mga pangunahing pangyayari sa panahon ng pagtatatak, at ang bilang na labimpito ay isang punto kung saan nagsasalubong ang mga gulong ni Ezekiel.
Sa nakatagong kasaysayan ng talatang apatnapu ng Daniel, gaya ng inilalarawan sa mga talatang sampu hanggang labinlima ng kabanata ring iyon, ang dragon ay iniuugnay sa bilang na “17” sa pamamagitan ng paghahari ni Ptolemy. Ang kasaysayan mula sa labanan sa Raphia sa talatang labing-isa hanggang sa labanan sa Panium sa talatang labinlima ay sumasaklaw sa “17” taon. Inilalagay ng kasaysayang iyon si Donald Trump sa kalagitnaan ng labimpitong taon na kinakatawan ng dalawang labanang iyon. Ang larawan ng hayop na binubuo at itinatatag ni Trump sa Estados Unidos ay kinakatawan ng “17” taon mula 313 hanggang 330. Sa talatang isa ng kabanatang isa, si Ezekiel ay nasa ikatatlumpung taon ng ika-17 na siklo ng Jubileo. Naisip mo na ba kailanman na ang bilang na labimpito ay kumakatawan sa isa sa mga gulong na nakita ni Ezekiel sa Dakong Kabanal-banalan?
Si Ezekiel ay sagisag ng mga, sa panahon ng pagtatatak, sa pamamagitan ng pananampalataya ay nakapasok sa Kabanal-banalang Dako. Sila ang mga saserdote ni Pedro.
Kayo rin naman, na gaya ng mga batong buhay, ay itinatayo bilang isang espirituwal na bahay, isang banal na pagkasaserdote, upang maghandog ng mga espirituwal na hain na kalugud-lugod sa Diyos sa pamamagitan ni Jesu-Cristo. 1 Pedro 2:5.
Inatasan silang maghatid ng isang mensahe sa bayang dating katipan ng Diyos, na sa panahong iyon ay nilalampasan na; bagaman binabalaan sila nang patiuna, hindi makakakita o makakarinig ang bayang dating katipan ng Diyos.
At sinabi niya sa akin, Anak ng tao, pakainin mo ang iyong tiyan, at punuin mo ang iyong mga lamang-loob ng balumbong ito na ibinibigay ko sa iyo. Nang magkagayo’y kinain ko iyon; at iyon ay naging sa aking bibig na matamis gaya ng pulot. At sinabi niya sa akin, Anak ng tao, yumaon ka, pumaroon ka sa sambahayan ng Israel, at salitain mo sa kanila ang aking mga salita. Sapagkat ikaw ay hindi sinugo sa isang bayang may ibang pananalita at mahirap na wika, kundi sa sambahayan ng Israel; hindi sa maraming bayan na may ibang pananalita at mahirap na wika, na ang mga salita ay hindi mo mauunawaan. Tunay na kung isinugo kita sa kanila, sila’y makikinig sa iyo. Ngunit ang sambahayan ng Israel ay hindi makikinig sa iyo; sapagkat ayaw nilang makinig sa akin: sapagkat ang buong sambahayan ng Israel ay mapangahas at matigas ang puso. Narito, ginawa kong matatag ang iyong mukha laban sa kanilang mga mukha, at ang iyong noo’y matatag laban sa kanilang mga noo. Gaya ng diamante na lalong matigas kaysa batong pingkian ay ginawa kong matatag ang iyong noo: huwag mo silang katakutan, ni manglupaypay man dahil sa kanilang mga tingin, bagaman sila’y mapanghimagsik na sambahayan. Ezekiel 3:3–9.
Inaatasan si Ezekiel na ipahayag ang isang mensahe sa dating bayan ng tipan, na kinakatawan ng mga Protestante sa kasaysayan ng kilusang Millerite at ng Laodiceanong iglesya ng mga Seventh-day Adventist sa mga huling araw. Kung tumanggi siyang ipahayag ang mensahe, ang dugo ng mga naiwang hindi nabigyan ng babala ay mapapasa kaniya.
Anak ng tao, ginawa kitang bantay sa sambahayan ng Israel: kaya dinggin mo ang salita mula sa aking bibig, at bigyan mo sila ng babala mula sa akin. Kapag sinabi ko sa masama, Ikaw ay tiyak na mamamatay; at hindi mo siya binigyan ng babala, ni nagsalita man upang balaan ang masama sa kaniyang masamang lakad, upang iligtas ang kaniyang buhay; ang gayong masamang tao ay mamamatay sa kaniyang kasamaan; ngunit ang kaniyang dugo ay sisingilin ko sa iyong kamay. Gayunma’y kung iyong babalaan ang masama, at siya’y hindi humiwalay sa kaniyang kasamaan, ni sa kaniyang masamang lakad, siya’y mamamatay sa kaniyang kasamaan; ngunit nailigtas mo ang iyong kaluluwa. Muli, kapag ang isang taong matuwid ay humiwalay sa kaniyang katuwiran, at gumawa ng kasamaan, at ako’y maglagay ng katitisuran sa harap niya, siya’y mamamatay: sapagkat hindi mo siya binigyan ng babala, siya’y mamamatay sa kaniyang kasalanan, at ang kaniyang katuwiran na kaniyang ginawa ay hindi aalalahanin; ngunit ang kaniyang dugo ay sisingilin ko sa iyong kamay. Gayunpaman kung iyong babalaan ang taong matuwid, upang ang matuwid ay huwag magkasala, at siya’y hindi nga magkasala, tunay na mabubuhay siya, sapagkat siya’y nabigyan ng babala; at nailigtas mo rin ang iyong kaluluwa. Ezekiel 3:17–21.
Sa unang “labing-isang” kabanata ng Ezekiel, ipinakita sa kaniya ang pagkawasak ng Jerusalem, na inilalarawan ng mga pangitain sa tabi ng ilog Chebar, sa kapatagan, at sa Jerusalem. Siya ay inatasang magpahayag ng babala tungkol sa nalalapit na paghatol sa Jerusalem. Ang mensahe ng babala tungkol sa nalalapit na paghatol sa Jerusalem ay ang babalang unang ibinigay sa iglesiang Laodicean ng Seventh-day Adventist. Tinutukoy ng babala ang paghatol at pagtatakwil sa bayan ng Diyos sa Jerusalem na hindi nagtataglay ng tatak ng Diyos. Ang babalang itinatanghal sa anyo sa pamamagitan ni Ezekiel ay ang babala ng malapit nang dumating na batas ng Linggo.
Sa unang labing-isang kabanatang iyon, kung saan inilalahad ang mga katotohanang ito, si Ezekiel ay ginawang pipi, at pagkatapos nito ay nagsasalita lamang kapag tiyak na binubuksan ng Diyos ang kaniyang bibig; at nagpatuloy ito hanggang sa pagkawasak ng Jerusalem, nang muli siyang makapagsalita.
Nang magkagayo’y pumasok sa akin ang espiritu, at itinindig ako sa aking mga paa, at nakipag-usap sa akin, at nagsabi sa akin, Yumaon ka, magkulong ka sa loob ng iyong bahay. Ngunit ikaw, O anak ng tao, narito, lalagyan ka nila ng mga gapos, at tatalian ka nila ng mga ito, at hindi ka lalabas sa gitna nila: At aking padidikitin ang iyong dila sa ngalangala ng iyong bibig, upang ikaw ay maging pipi, at hindi magiging sa kanila na tagasaway: sapagkat sila’y mapanghimagsik na sambahayan. Ngunit pagka ako’y nagsalita sa iyo, aking bubuksan ang iyong bibig, at sasabihin mo sa kanila, Ganito ang sabi ng Panginoong Dios; Ang nakikinig, makinig; at ang tumatanggi, tumanggi: sapagkat sila’y mapanghimagsik na sambahayan. Ezekiel 3:24–27.
Nang bumagsak ang Jerusalem, si Ezekiel ay muling nakapagsalita.
At nangyari sa ikalabindalawang taon ng aming pagkabihag, sa ikasampung buwan, sa ikalimang araw ng buwan, na ang isang nakatakas mula sa Jerusalem ay dumating sa akin, na nagsasabi, Ang bayan ay nabagsak. Ang kamay nga ng Panginoon ay sumaakin nang kinagabihan, bago dumating yaong nakatakas; at binuksan Niya ang aking bibig hanggang sa siya’y dumating sa akin nang kinaumagahan; at ang aking bibig ay nabuksan, at ako’y hindi na pipi. Ezekiel 33:21, 22.
Ang pagbagsak ng Jerusalem ay kumakatawan sa pagbagsak ng iglesiang Laodiceano ng mga Adventista del Septimo Dia sa mga huling araw. Nangyayari ang pagbagsak na iyon habang ang mga tinatakan sa Jerusalem sa ikasiyam na kabanata ay itinataas naman bilang iglesiang nagtagumpay. Ang mga Laodiceanong nasa loob ng Jerusalem ay inaalis, at ang isang daan at apatnapu’t apat na libo ay itinataas habang itinatatag ang kaharian ng kaluwalhatian. Ang kahariang iyon ng kaluwalhatian ay isinagisag ng pagkakatatag ng kaharian ng biyaya sa krus. Ang kaharian ng biyaya sa krus ay tumutugma sa kaharian ng kaluwalhatian sa batas ng Linggo, at ang dalawang kahariang iyon ay inilalagay sa pagkakasunod-sunod ng kasaysayang propetiko na matatagpuan sa aklat ng Ezekiel. Ang unang labing-isang kabanata, kapag inilagay ang aklat ng Ezekiel sa konteksto ng santuwaryo, ay tungkol sa pagdadalisay ng iglesia ng Diyos habang ang Kaniyang bayan ay nagbabago mula sa iglesiang nakikibaka, na ayon sa pakahulugan nito ay binubuo ng trigo at mga pangsirang damo, tungo sa iglesiang nagtagumpay, na binubuo ng handog na trigo ng Pentecostes.
At ikaw, hamak na masamang prinsipe ng Israel, na ang iyong araw ay dumating, kapag ang kasamaan ay magkakaroon na ng wakas, Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos: Alisin mo ang turbante, at hubarin mo ang korona: ito ay hindi na mananatiling gaya ng dati: itaas mo ang mababa, at ibaba mo ang mataas. Aking ibabagsak, ibabagsak, ibabagsak, ito: at ito’y mawawala na, hanggang sa dumating siya na kinauukulan nito sa karapatan; at aking ibibigay ito sa kaniya. Ezekiel 21:25–27.
Si Sedequias ang huling hari ng Juda, at siya ang “masamang prinsipe ng Israel, na ang kaniyang araw ay dumating” sa mga talata. Si Nabucodonosor ay malapit nang sumakop sa Jerusalem at ang korona ni Sedequias ay aalisin ng Babilonia, na siya namang pababagsakin ng mga Medo at mga Persiano, na siya namang pababagsakin ng mga Griyego, na pababagsakin naman ng Roma. Ang ikatlong pagbagsak ay dumarating sa Roma, na siyang kasaysayan kung kailan ang Hari na “may karapatan doon” ay tatanggap ng korona ng kaharian ng biyaya sa pagkakatatag ng kahariang iyon sa krus.
“Sa ‘lapastangang masamang prinsipe’ ay dumating na ang araw ng huling pagsusulit. ‘Alisin mo ang turbante,’ ipinasiya ng Panginoon, ‘at hubarin mo ang korona.’ Hanggang sa si Cristo na mismo ang magtatatag ng Kaniyang kaharian ay hindi muling pahihintulutan ang Juda na magkaroon ng hari. ‘Aking ibabagsak, ibabagsak, ibabagsak, iyon,’ ang banal na atas tungkol sa luklukan ng sambahayan ni David; ‘at iyon ay mawawala na, hanggang sa dumating Siya na may karapatan dito; at ibibigay Ko iyon sa Kaniya.’ Ezekiel 21:25–27.” Prophets and Kings, 451.
Sa panahon ng huling ulan, na nagsimula kasabay ng pagsisimula ng paghuhukom sa mga buháy noong 9/11, itinatatag ni Cristo ang Kaniyang kaharian ng kaluwalhatian.
“Kapag bumitaw na ang apat na anghel, itatatag ni Cristo ang Kaniyang kaharian.” Spalding and Magan, 3.
Nagsisimula sa 9/11 ang isang panahon ng paghahanda, at sa pagpapatupad ng batas ng Linggo, ang maluwalhating banal na bundok ay itinataas sa ibabaw ng lahat ng burol at bundok.
Ang salita na nakita ni Isaias na anak ni Amoz tungkol sa Juda at Jerusalem. At mangyayari sa mga huling araw, na ang bundok ng bahay ng Panginoon ay matatatag sa taluktok ng mga bundok, at matataas nang higit kaysa mga burol; at ang lahat ng bansa ay magsisidaloy doon. At maraming bayan ang magsisiparoon at mangagsasabi, Halikayo, at tayo’y umakyat sa bundok ng Panginoon, sa bahay ng Dios ni Jacob; at tuturuan niya tayo ng kaniyang mga daan, at tayo’y lalakad sa kaniyang mga landas: sapagka’t mula sa Sion ay lalabas ang kautusan, at ang salita ng Panginoon mula sa Jerusalem. Isaias 2:1–3.
Noong 9/11, ang mga hangin ay pinawalan at saka pinigil, sa gayon ay minarkahan ang pasimula ng pagtatatag ng kaharian sa Daniel dos, na inilarawan bilang isang batong tinabas mula sa bundok na pumupuno sa buong lupa.
“Ang pananaw na ito ay ibinigay noong 1847, nang kakaunti pa lamang sa mga kapatid na Adventista ang tumutupad ng Sabbath, at sa mga ito ay iilan lamang ang nag-aakala na ang pangingilin nito ay may sapat na kahalagahan upang maglagay ng hangganan sa pagitan ng bayan ng Diyos at ng mga hindi sumasampalataya. Ngayon ay nagsisimula nang makita ang katuparan ng pananaw na iyon. Ang ‘pasimula ng panahong yaon ng kabagabagan,’ na binanggit dito, ay hindi tumutukoy sa panahon kung kailan magsisimulang ibuhos ang mga salot, kundi sa isang maikling yugto bago ibuhos ang mga iyon, samantalang si Cristo ay nasa santuwaryo. Sa panahong iyon, habang ang gawain ng pagliligtas ay nagtatapos, ang kabagabagan ay dumarating sa lupa, at ang mga bansa ay magagalit, gayunman ay pipigilin upang hindi hadlangan ang gawain ng ikatlong anghel. Sa panahong iyon ay darating ang ‘huling ulan,’ o ang pagpapasiglang mula sa harapan ng Panginoon, upang magbigay ng kapangyarihan sa malakas na tinig ng ikatlong anghel, at ihanda ang mga banal upang makatayo sa panahong ibubuhos ang pitong huling salot.” Early Writings, 85.
Itinatatag ni Cristo ang Kaniyang walang-hanggang kaharian sa panahon ng huling ulan, at ang Kaniyang kaharian ay kinabibilangan ng kaharian ng biyaya na itinatag sa krus at gayundin ng Kaniyang kaharian ng kaluwalhatian sa batas ng Linggo. Si Zedekias hanggang sa Babilonia (ika-1 kaharian), hanggang sa Medo-Persia (ika-2 kaharian), hanggang sa Gresya (ika-3 kaharian), at hanggang sa paganong Roma (ika-4 na kaharian) ay tumutukoy sa kasaysayang umaakay tungo sa kaharian ng biyaya. Ang kasaysayang iyon ay tumutukoy sa isang magkakatulad na sunod-sunod na kasaysayan mula sa Papal na Roma (espirituwal na Babilonia--ika-5 kaharian), hanggang sa Estados Unidos (espirituwal na Medo-Persia--ika-6 na kaharian), hanggang sa United Nations (espirituwal na Gresya--ika-7 kaharian), at hanggang sa tatluhang pagkakaisa ng dragon, ng hayop, at ng bulaang propeta, na sama-samang bumubuo sa makabagong Roma (espirituwal na Roma--ika-8 kaharian na mula sa pito).
Ang pagtatagumpay ng kahariang iyon sa Daniel dalawa ay inilarawan sa pamamagitan ng isang bato, at ang mga tapat ng Diyos ay mga bato sa templo.
Kayo rin naman, na gaya ng mga batong buhay, ay itinatayo bilang isang espirituwal na bahay, isang banal na pagkasaserdote, upang maghandog ng mga espirituwal na hain, na kalugud-lugod sa Diyos sa pamamagitan ni Jesu-Cristo. 1 Pedro 2:5.
Ang walang-hanggang kahariang iyon ay nagtatagumpay laban sa mga kaharian ng sanlibutan at pumupuno sa buong daigdig. Sa Ezekiel kabanata apatnapu hanggang sa katapusan ng kaniyang aklat, ang gayunding kaharian ay inilarawan bilang isang templo na pumupuno sa sanlibutan ng tubig ng buhay.
Ipagpapatuloy natin ang mga bagay na ito sa susunod na artikulo.