The Hidden History of Verse Forty - Number Twenty-Three

Ang propetang si Ezekiel ay kinikilala bilang “propeta ng pananangis,” sapagkat siya ay sagisag ng isandaang apatnapu’t apat na libo, na sa ikasiyam na kabanata ng kaniyang aklat ay nananangis (nagbubuntung-hininga at umiiyak) dahil sa mga karumal-dumal na bagay na ginawa sa lupain at sa iglesia. Sa sipi mula sa Testimonies na binanggit natin sa huling artikulo, isinulat ni Sister White, “Ang propeta mismo ay isang taga-ibang bayan sa isang lupaing banyaga, kung saan ang walang-hanggang ambisyon at mabagsik na kalupitan ang naghaharing kataas-taasan. Ang kaniyang nakita at narinig tungkol sa paniniil at kamalian ng tao ay nagpighati sa kaniyang kaluluwa, at siya ay nanangis nang mapait araw at gabi.”

Ang isang daan at apatnapu’t apat na libo ay ang “mga pinalayas ng Israel,” na nangalat, gaya ng inilalarawan ng pagdadala kay Ezekiel sa pagkabihag. Ang proseso ng pagtatatak na inilalarawan sa Ezekiel 9 ay siya ring nasa Apocalipsis 7, at kapuwa ang mga kabanatang iyon ay inilalarawang nagaganap sa mga huling araw.

Mula sa trono, pinamamahalaan ng Diyos ang mga kerubin na siya namang namamahala sa mga gulong. Dapat maunawaan ni Ezekiel mula sa pangitain na ang Diyos ang may kapamahalaan, maging sa panahong ang lahat ay waring nasa kalituhan. Sinabi ni Sister White na “sa gayunding paraan” matapos ilahad ang kaayusan ng Diyos sa trono, na namamahala sa mga kerubin na namamalakad sa mga gawain ng lupa, gaya ng paglalarawan niya kay Juan sa santuwaryo kung saan lumalakad si Cristo sa gitna ng pitong iglesia. Sina Ezekiel at Juan ay mga sagisag niyaong mga nabubuhay sa panahon ng pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo na, gaya ng itinatala ng inspirasyon, “The scenes to be enacted in our world are not yet even dreamed of.”

Tunay ngang nang isulat ni Sister White ang mga salitang iyon, totoo ang mga salitang iyon, subalit sa panahon ng pagtatatak ay nasusumpungan ng mga iyon ang kanilang ganap na katuparan. Mga dalawampung taon na ang nakararaan o higit pa, maiisip mo ba na ang nagaganap ngayon sa daigdig ay may kaugnayan sa pagdagsa ng mga balang ng Islam? Ang mga balang bilang sagisag ng Islam sa ikasiyam na kabanata ng Apocalipsis ay sumasaklaw sa likás na migrasyon ng mga balang sa hilagang Aprika. Ang landas ng migrasyon ng nagkakulumpon na mga balang ng Aprika ay umaayon sa heograpiyang nasakop ng Islam. Ang Islam ay nagmula kay Ismael, at ang ina ni Ismael ay si Hagar. Ang Hagar ay nangangahulugang “paglipad” o “pagtakas.” Sa Arabic, ang pangalan ay karaniwang isinusulat na Hajar (هاجر), at ito ay kaugnay ng kaparehong ugat na pinagmumulan ng Hijra (ang migrasyon/paglipad ni Muhammad). Ang mga ugat ng Islam ay kaugnay hindi lamang ng pagdagsa ng mga balang, kundi kabilang din sa mga ugat nito ang kahulugan ng migrasyon. Mayroon bang sinumang nangahas mangarap na ang iligal na imigrasyon ay isang pagpapamalas ng balang ng Islam?

Mayroon bang sinumang nangarap na ang mga pandaigdigang komunista ay bubuo ng isang pakikipag-alyansa sa mga sangkawan ng Islam? Kapuwa ang Islam at ang kapangyarihan ng dragon ng mga globalista ay umaahon mula sa kalaliman sa Apocalipsis 9/11 ayon sa pagkakabanggit, at ang kalaliman ay kumakatawan sa isang pagpapakita ng kapangyarihang sataniko. Kapuwa ang dalawang kasalukuyang magkakampi ay mga kasangkapan ni Satanas ayon sa mga Kasulatan ng katotohanan.

Dito ay tinutukoy ni Sister White ang pagdating ng sosyalismo sa panahon ng Rebolusyong Pranses, samantalang binabanggit din niya na si Satanas ay kumokontrol din sa kapangyarihang papal. Ang kapangyarihang papal ay lumalabas din mula sa walang-hanggang kalaliman sa Apocalipsis disi-siyete, at sa ikasiyam na kabanata ng Apocalipsis, ang Islam ang usok na lumabas mula sa walang-hanggang kalaliman. Nananatili pa rin ang punto; tunay bang ang ibig sabihin ng inspirasyon ay, “Ang mga tagpong magaganap sa ating sanlibutan ay hindi pa ni mapanaginipan?” Sino ang nakapanaginip na ang Islam ay kakalat ngayon sa buong Europa at ngayo’y bumababa na sa mga Amerika? Napanaginipan mo ba na ang mga balang ay ikakalat sa buong daigdig ng mga globalista ng Nagkakaisang mga Bansa, ng Unyong Europeo, at ng partidong Demokratiko ng Estados Unidos?

Sino ang nag-isip na ang mga institusyong pang-edukasyon ay mapangingibabawan ng alyansang komunista at Islamiko na ngayo’y pinopondohan ng mga dolyar na buwis ng mga mamamayan na kailanma’y hindi naglayong ang kanilang mga dolyar na buwis ay gagamitin upang wasakin ang bansang pinagmumulan ng mga dolyar na buwis na iyon.

Sino ang nag-isip na itataguyod at pananatilihin ng Great Britain ang panggagahasa ng mga pangkat sa mga puting babae, ang pagkidnap, pagkakabilanggo, at pagpatay sa kanila ng Islam? Marami ang nagtuturo sa katotohanan na ang bawat sistemang komunista na umiral kailanman sa kasaysayan ng sangkatauhan ay naging ganap na kabiguan, ngunit ang bunga ng sosyalismo ng Britain ay gaya rin ng isang matinding paghatol sa sosyalismo gaya ng pagkabigo ng mga ekonomikong at pampolitikang pilosopiya ng sistema.

Sino ang makapanga­ngarap na pahihintulutan ang mga mangangalakal sa lupa na magpasok ng mga lason upang magsagawa ng malawakang pagpatay sa mahigit labimpitong milyong tao?

Sino ang nag-akala na ang mga taong gaya nina George Soros, Bill Gates, at Anthony Fauci ay pahihintulutang maisakatuparan ang kanilang mga mala-demonyong gawa ng kasamaan nang walang anumang kaparusahan?

Nang sabihin ni Sister White na ang mga tagpong isasagawa ay hindi mapapanaginipan man lamang, ginawa niya ito sa konteksto ng panahon ng pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo. Sinusundan niya ang kaniyang mga puna hinggil sa babala ni Cristo sa Mateo dalawampu’t apat, kung saan kaniyang itinala, “Ang mga aral na ito ay para sa ating kapakinabangan. Kailangan nating patatagin ang ating pananampalataya sa Diyos, sapagkat may isang panahong malapit nang sumapit sa harap natin na susubok sa mga kaluluwa ng mga tao. Si Cristo, sa Bundok ng mga Olibo, ay nagsalaysay ng nakapangingilabot na mga kahatulan na mauuna sa Kaniyang ikalawang pagparito.”

Ang mga aral na katatapos lamang niyang banggitin ay ang mga paglalarawan ng kapwa kay Ezekiel at kay Juan sa santuwaryo na natutong maunawaan na ang Diyos ang may kapamahalaan sa lahat ng bagay. Sa gitna ng kalituhan at paghihimagsik na ngayo’y nagaganap, isang kalituhan at paghihimagsik na lalo lamang lalala habang sumusulong ang kasaysayan, yaong mga tagapagbalita ng Diyos, na kinakatawanan hindi lamang nina Ezekiel at Juan sa templo kundi maging ni Isaias, ay makapaglalayag lamang sa kasaysayan sa paraang lumuluwalhati sa Panginoon kung kanilang mauunawaan na maging ang mga bagay na hindi man lamang natin pinangarap ay nananatili pa ring nasa ilalim ng kapamahalaan ng Diyos.

Yaong mga gulong na sumasalubong sa ibang mga gulong ay kinabibilangan ng mga pangyayaring kailanman ay hindi napanaginipan, at ang mga ito ang mga pangyayaring nagaganap sa panahon ng pagtatatak na nagsimula noong 9/11. Ang mga aral na dapat matutuhan ay natututuhan lamang ng mga taong sa pamamagitan ng pananampalataya ay pumapasok sa Kabanal-banalang Dako at nakikita si Cristo at ang Kanyang liwanag na nagniningning mula sa Kaban. Kapag ang kaluwalhatiang iyon ay namamasdan gaya ng inilarawan kay Daniel sa ikasampung kabanata, ang uring pinakikinabangan ng liwanag ay ibinubukod mula roon sa mga nagsitakas mula sa pangitain.

Marami pang maaaring makuha mula sa talata sa naunang artikulo, ngunit tatalakayin natin ang isang gulong sa pagtatapos ng artikulong ito. Napansin natin sa huling artikulo ang sagisag ng bilang na dalawampu’t lima, at bago iyon ay pinag-ukulan natin ng panahon ang bilang na tatlumpu. Ang liwanag mula sa aklat ni Ezekiel ay hindi lamang mga sagisag na bilang, ngunit kapaki-pakinabang na mauna muna tayong maging pamilyar sa ilan sa mga sagisag na bilang na iyon bago tayo magsimulang magbigay ng ilang kalinawan mula sa kalituhan.

Tinutukoy ng tatlong propesiya ng dalawang daan at limampung taon ang isang labimpitong-taóng yugto na nagsisimula sa wakas ng kasaysayan ng iglesya ng Esmirna. Mula 313 hanggang 330, ang labimpitong taon ay tumitipo sa pagtatatag ng larawan ng halimaw.

Ang dalawang daan at limampung taon na nagsimula noong 457 BC ay nagtapos noong 207 BC, pitong taon pagkatapos ng labanan sa Raphia at sampung taon bago ang labanan sa Panium. Mula Raphia hanggang Panium ay labimpitong taon, at ito ay kumakatawan sa nakatagong kasaysayan ng talatang apatnapu gaya ng inilahad sa mga talata labing-isa hanggang labinlima ng Daniel 11.

Si Ptolomeo IV Philopator (na kilala rin bilang Ptolomeo IV) ang pinunong nagwagi sa Labanan sa Raphia noong 217 BC. Siya ay naghari bilang hari (at paraon) ng Ehiptong Ptolemaiko mula 221 BC hanggang 204 BC, kaya siya ay naghari nang labimpitong taon. Sinimulan niya ang kaniyang paghahari bago ang labanan sa Raphia, ngunit namatay bago ang labanan sa Panium.

Ang labanan sa Raphia na kumakatawan sa Digmaan sa Ukraine ay nagsimula noong 2014 nang isakatuparan ng Estados Unidos ang isang color revolution sa Ukraine. Si Ptolemy IV, ang hari ng timog, ay sumasagisag kay Vladimir Putin, na nagsimulang maghari noong 2000, ang taóng nauna sa pagsisimula ng pagtatatak ng isang daan at apatnapu’t apat na libo noong 2001. Gaya ni Ptolemy, nagsimulang maghari si Putin bago ang digmaan sa Ukraine, na sinasagisag ng labanan sa Raphia na nagsimula noong 2014. Bago ang Panium, si Putin, gaya ng isinasagisag ni Ptolemy, ay aalisin. Nagsimulang maghari si Putin noong 2000, sa gayo’y umaayon sa pasimula ng panahon ng pagtatatak na nagsimula sa sumunod na taon, 2001. Ang labimpitong sagisag na taon, gaya ng kinakatawan ni Ptolemy, ay tumutukoy sa panahong naghahari si Putin, at ito ay nagaganap sa panahon ng pagtatatak.

Ang Trump, na kinakatawan ng pagtatapos ng dalawang daan at limampung taon na nagsimula noong 457 BC, ay matatagpuan sa kaparehong nakatagong kasaysayan gaya ni Putin, isang kasaysayang may haba na labimpitong taon na nagsisimula sa labanan sa Raphia. Ang dragon (Putin) at ang bulaang propeta (Trump) ay kapwa matatagpuan sa loob ng nakatagong kasaysayang iyon. Sa kasaysayang iyon, ang halimaw, na inilalarawan bilang “ang mga tulisan ng iyong bayan” na sumasagisag sa kapangyarihang papal, ay matatagpuan sa katapusan ng labimpitong taon mula sa Raphia hanggang Panium.

Ang taong 321 ay kumakatawan sa batas ng Linggo sa Estados Unidos, at ang 321 ay nasa loob ng isang labimpitong-taóng yugto mula sa Edict of Milan noong 313 hanggang sa pagkakahati ng imperyo noong 330.

Ang kasaysayang kinakatawan mula sa dakilang Paskuwa ni Josias, gaya ng pagkakatawag dito, ay nagsisimula sa ikalabimpitong siklo ng Jubileo ng mga Judio. Mula sa Paskuwa ni Josias, na siyang pinakadakilang pagbabago sa Lumang Tipan, hanggang Oktubre 22, ay kumakatawan sa kasaysayang Millerita mula Agosto 11, 1840 hanggang Oktubre 22, 1844; ngunit higit na mahalaga, kinakatawan nito ang kasaysayan mula 9/11 hanggang sa batas ng Linggo. Ang panahon ng pagtatatak sa isandaan at apatnapu’t apat na libo ay kinakatawan ng ikalabimpitong siklo ng Jubileo mula kay Josias hanggang Oktubre 22. Ang labimpito ay isang sagisag na kaugnay ng mga pangunahing pangyayari sa panahon ng pagtatatak, at ang bilang na labimpito ay isang punto kung saan nagsasalubong ang mga gulong ni Ezekiel.

Sa natatagong kasaysayan ng talata apatnapu ng Daniel, gaya ng inilarawan sa mga talata sampu hanggang labinlima ng gayunding kabanata, ang dragon ay iniuugnay sa bilang na “17” sa pamamagitan ng paghahari ni Ptolemy. Ang kasaysayan mula sa labanan sa Raphia sa talata labing-isa hanggang sa labanan sa Raphia sa talata labinlima ay “17” taon. Inilalagay ng kasaysayang iyon si Donald Trump sa gitna ng labimpitong taong kinakatawanan ng dalawang labanang iyon. Ang larawan ng hayop na nabubuo at naitatatag ni Trump sa Estados Unidos ay kinakatawanan ng “17” taon mula 313 hanggang 330. Sa talata isa ng kabanata uno, si Ezekiel ay nasa ikatatlumpung taon ng “ika-17” siklo ng Jubileo. Napanaginipan mo na ba kailanman na ang bilang na labing-pito ay kumakatawan sa isa sa mga gulong na nakita ni Ezekiel sa Kabanal-banalang Dako?

Si Ezekiel ay sagisag ng mga, sa panahon ng pagtatatak, sa pamamagitan ng pananampalataya ay nakapasok sa Kabanal-banalang Dako. Sila ang mga saserdote ni Pedro.

Inatasan sila na maglahad ng isang mensahe sa dating bayang tipan ng Diyos na noon ay nilalampasan, bagaman sila’y paunang binalaan na ang dating bayang tipan ng Diyos ay hindi makakakita ni makaririnig.

Iniutos si Ezekiel na ipahayag ang isang mensahe sa dating bayang tipan na kinakatawanan ng mga Protestante sa kasaysayang Millerita at ng iglesiang Laodicea ng mga Seventh-day Adventist sa mga huling araw. Kung tumanggi siyang ipahayag ang mensahe, ang dugo ng mga naiwang hindi nabigyang-babala ay mapapasa kaniya.

Sa unang “labing-isang” kabanata ng Ezekiel, ipinakita sa kaniya ang pagkawasak ng Jerusalem, na inilalarawan ng mga pangitain sa tabi ng ilog Chebar, sa kapatagan, at sa Jerusalem. Siya ay inatasang magpahayag ng babala tungkol sa nalalapit na paghatol sa Jerusalem. Ang mensahe ng babala tungkol sa nalalapit na paghatol sa Jerusalem ay ang babalang unang ibinigay sa iglesiang Laodicean ng Seventh-day Adventist. Tinutukoy ng babala ang paghatol at pagtatakwil sa bayan ng Diyos sa Jerusalem na hindi nagtataglay ng tatak ng Diyos. Ang babalang itinatanghal sa anyo sa pamamagitan ni Ezekiel ay ang babala ng malapit nang dumating na batas ng Linggo.

Sa unang labing-isang kabanatang iyon, kung saan inilalahad ang mga katotohanang ito, si Ezekiel ay ginawang pipi, at pagkatapos nito ay nagsasalita lamang kapag tiyak na binubuksan ng Diyos ang kaniyang bibig; at nagpatuloy ito hanggang sa pagkawasak ng Jerusalem, nang muli siyang makapagsalita.

Nang bumagsak ang Jerusalem, si Ezekiel ay muling nakapagsalita.

Ang pagbagsak ng Jerusalem ay kumakatawan sa pagbagsak ng iglesiang Laodiceanong Seventh-day Adventist sa mga huling araw. Ang pagbagsak na iyon ay nagaganap samantalang yaong mga tinatakan sa Jerusalem sa kabanata siyam ay itinataas noon bilang ang iglesiang matagumpay. Ang mga Laodiceano sa loob ng Jerusalem ay inaalis, at ang isang daan at apatnapu’t apat na libo ay itinataas habang itinatatag ang kaharian ng kaluwalhatian. Ang kaharian ng kaluwalhatiang iyon ay inilarawan nang patiunang sagisag ng pagtatatag ng kaharian ng biyaya sa krus. Ang kaharian ng biyaya sa krus ay umaayon sa kaharian ng kaluwalhatian sa batas ng Linggo, at ang dalawang kahariang iyon ay inilalagay sa pagkakasunod-sunod ng kasaysayang panghula na masusumpungan sa aklat ni Ezekiel. Ang unang labing-isang kabanata, kapag si Ezekiel ay inilagay sa loob ng konteksto ng santuwaryo, ay tungkol sa paglilinis ng iglesya ng Diyos habang ang Kaniyang bayan ay nagbabago mula sa iglesiang nakikipagbaka, na binibigyang-kahulugan bilang binubuo ng trigo at mga damo, tungo sa iglesiang matagumpay, na binubuo ng handog na trigo ng Pentecostes.

Si Sedequias ang huling hari ng Juda, at siya ang “masamang prinsipe ng Israel, na ang kaniyang araw ay dumating” sa mga talata. Si Nabucodonosor ay malapit nang sumakop sa Jerusalem at ang korona ni Sedequias ay aalisin ng Babilonia, na siya namang pababagsakin ng mga Medo at mga Persiano, na siya namang pababagsakin ng mga Griyego, na pababagsakin naman ng Roma. Ang ikatlong pagbagsak ay dumarating sa Roma, na siyang kasaysayan kung kailan ang Hari na “may karapatan doon” ay tatanggap ng korona ng kaharian ng biyaya sa pagkakatatag ng kahariang iyon sa krus.

Sa panahon ng huling ulan, na nagsimula nang magsimula ang paghuhukom sa mga buhay noong 9/11, itinatatag ni Cristo ang Kaniyang kaharian ng kaluwalhatian.

Ang isang panahon ng paghahanda ay nagsisimula sa 9/11, at sa batas ukol sa Linggo ang maluwalhating banal na bundok ay itinataas nang higit sa lahat ng mga burol at mga bundok.

Noong 9/11, ang mga hangin ay pinawalan at saka pinigil, sa gayon ay minarkahan ang pasimula ng pagtatatag ng kaharian sa Daniel dos, na inilarawan bilang isang batong tinabas mula sa bundok na pumupuno sa buong lupa.

Itinatatag ni Cristo ang Kaniyang walang hanggang kaharian sa panahon ng huling ulan, at kabilang sa Kaniyang kaharian ang kaharian ng biyaya na itinatag sa krus at gayundin ang Kaniyang kaharian ng kaluwalhatian sa batas ng Linggo. Si Sedequias hanggang sa Babilonia (ika-1 kaharian), hanggang sa Medo-Persia (ika-2 kaharian), hanggang sa Gresya (ika-3 kaharian), at hanggang sa paganong Roma (ika-4 na kaharian) ay nagpapakilala sa kasaysayang umaakay tungo sa kaharian ng biyaya. Itinatakda ng kasaysayang iyon ang isang magkatulad na sunod-sunod na kasaysayan mula sa Papal na Roma (espirituwal na Babilonia, ika-5 kaharian), hanggang sa Estados Unidos (espirituwal na Medo-Persia, ika-6 na kaharian), hanggang sa Nagkakaisang mga Bansa (espirituwal na Gresya, ika-7 kaharian), at hanggang sa tatluhang pagkakaisa ng dragon, ng hayop, at ng bulaang propeta, na sama-samang bumubuo sa makabagong Roma (espirituwal na Roma, ika-8 kaharian na mula sa pito).

Ang pagtatagumpay ng kahariang iyon sa Daniel dalawa ay inilarawan sa pamamagitan ng isang bato, at ang mga tapat ng Diyos ay mga bato sa templo.

Yaong walang hanggan ay nagtatagumpay laban sa mga kaharian ng sanlibutan at pumupuno sa buong daigdig. Sa Ezekiel kabanata apatnapu hanggang sa wakas ng kaniyang aklat, ang gayunding kaharian ay inilarawan bilang isang templo na pumupuno sa daigdig ng tubig ng buhay.

Ipagpapatuloy natin ang mga bagay na ito sa susunod na artikulo.