Ang Nakatagong Kasaysayan ng Talata Apatnapu — Bilang Dalawampu’t Apat

“Ang mga aral na ito ay para sa ating kapakinabangan. Kailangan nating iangkla ang ating pananampalataya sa Diyos, sapagkat nasa harapan natin ang isang panahong susubok sa mga kaluluwa ng mga tao. Si Cristo, sa Bundok ng mga Olibo, ay muling isinalaysay ang kakila-kilabot na mga hatol na mauuna sa Kaniyang ikalawang pagparito: ‘At makakarinig kayo ng mga digmaan at mga usap-usapan tungkol sa mga digmaan.’ ‘Magsisibangon ang bansa laban sa bansa, at ang kaharian laban sa kaharian: at magkakaroon ng mga taggutom, at mga salot, at mga lindol, sa iba’t ibang dako. Datapuwa’t ang lahat ng mga bagay na ito ay pasimula ng mga kapighatian.’ Bagaman ang mga hulang ito ay nagkaroon ng bahagyang katuparan sa pagkawasak ng Jerusalem, ang mga ito ay higit na tuwirang naaangkop sa mga huling araw.”

At nangyari nga sa ikaanim na taon, sa ikaanim na buwan, sa ikalimang araw ng buwan, samantalang ako’y nakaupo sa aking bahay, at ang mga matanda ng Juda ay nangakaupo sa harap ko, na ang kamay ng Panginoong Dios ay sumaakin doon. Nang magkagayo’y tumingin ako, at narito, isang anyong gaya ng anyo ng apoy: mula sa anyo ng kaniyang mga balakang hanggang sa ibaba, apoy; at mula sa kaniyang mga balakang hanggang sa itaas, gaya ng anyo ng kaningningan, na gaya ng kulay ng ambar. At kaniyang iniunat ang anyo ng isang kamay, at hinawakan ako sa isang buhok ng aking ulo; at ako’y itinaas ng Espiritu sa pagitan ng lupa at ng langit, at dinala ako sa mga pangitain ng Dios sa Jerusalem, sa pintuan ng panloob na pintuang-bayan na nakaharap sa dakong hilagaan; na kinaroroonan ng luklukan ng larawan ng paninibugho, na nagpapaselos. Ezekiel 8:1–3.

“Ang uri ng mga taong hindi nakadarama ng dalamhati dahil sa sarili nilang espirituwal na pagtalikod, ni tumatangis man dahil sa mga kasalanan ng iba, ay maiiwang walang tatak ng Diyos. Inaatasan ng Panginoon ang Kaniyang mga sugo, ang mga lalaking may mga sandatang pamuksa sa kanilang mga kamay: ‘Magsiyaon kayo na kasunod niya sa buong lunsod, at manakit kayo: huwag magpatawad ang inyong mata, ni kayo maawa man: lubos ninyong patayin ang matanda at ang bata, kapuwa ang mga dalaga, at maliliit na bata, at mga babae: nguni’t huwag kayong lalapit sa sinomang tao na kinatatakan; at magpasimula kayo sa Aking santuario. Nang magkagayo’y nagpasimula sila sa matatandang lalaking nasa harap ng bahay.’”

“Dito ay nakikita natin na ang iglesya—ang santuwaryo ng Panginoon—ang unang nakadama ng hampas ng poot ng Diyos. Ang matatandang lalaki, yaong mga pinagkalooban ng Diyos ng dakilang liwanag at tumayong mga tagapagbantay ng espirituwal na kapakanan ng bayan, ay nagtaksil sa ipinagkatiwala sa kanila. Tinanggap nila ang paninindigang hindi na natin kailangang umasa sa mga himala at sa hayag na pagpapamalas ng kapangyarihan ng Diyos gaya noong mga unang araw. Nagbago na ang mga panahon. Pinalalakas ng mga salitang ito ang kanilang kawalang-panampalataya, at kanilang sinasabi: Ang Panginoon ay hindi gagawa ng mabuti, ni gagawa man Siya ng masama. Siya ay lubhang maawain upang dalawin ang Kaniyang bayan sa paghatol. Kaya nga, ‘Kapayapaan at katiwasayan’ ang sigaw ng mga taong hindi na muling itataas ang kanilang tinig na gaya ng trumpeta upang ihayag sa bayan ng Diyos ang kanilang mga pagsalangsang at sa sambahayan ni Jacob ang kanilang mga kasalanan. Ang mga piping asong ito na ayaw tumahol ang siyang makararanas ng matuwid na paghihiganti ng napipighating Diyos. Ang mga lalaki, mga dalaga, at mga munting bata ay pawang mapapahamak na magkakasama.

“Ang mga karumal-dumal na bagay na siyang ikinabubuntung-hininga at ikinatatangis ng mga tapat ay yaon lamang maaaring maunawaan ng mga matang may hangganan, ngunit sa malayo ang higit na pinakamasasamang kasalanan, yaong mga pumupukaw sa paninibugho ng dalisay at banal na Diyos, ay hindi nahahayag. Ang dakilang Sumasaliksik ng mga puso ay nakaaalam ng bawat kasalanang ginagawa sa lihim ng mga manggagawa ng kasamaan. Ang mga taong ito ay dumarating sa pakiramdam ng kapanatagan sa kanilang mga pandaraya at, dahil sa Kaniyang mahabang pagtitiis, ay nagsasabi na hindi nakikita ng Panginoon, at pagkatapos ay kumikilos na waring Kaniyang pinabayaan ang lupa. Ngunit Kaniyang malalantad ang kanilang pagpapaimbabaw at ihahayag sa harap ng iba yaong mga kasalanang buong-ingat nilang itinago.”

“Walang kataasan ng ranggo, dangal, o makasanlibutang karunungan, ni anumang katungkulan sa banal na tungkulin, ang makapipigil sa mga tao sa pagsasakripisyo ng simulain kapag sila’y pinabayaan sa kanilang sariling mapandayang puso. Yaong mga itinuring na marapat at matuwid ay nahahayag na mga pangunahing tagapagpasimuno sa pagtalikod sa pananampalataya at mga halimbawa ng pagwawalang-bahala at ng pag-abuso sa mga habag ng Diyos. Ang kanilang masamang landasin ay hindi na Niya pahihintulutan nang higit pa, at sa Kaniyang poot ay pakikitunguhan Niya sila nang walang awa.

“Nang may pag-aatubili na inaalis ng Panginoon ang Kaniyang presensiya mula sa mga pinagpala ng dakilang liwanag at nakadama ng kapangyarihan ng salita sa paglilingkod sa iba. Sila noong una ay Kaniyang tapat na mga lingkod, pinagkalooban ng Kaniyang presensiya at patnubay; ngunit sila’y humiwalay sa Kaniya at inakay ang iba sa kamalian, at dahil dito ay nasasaklaw sila ng banal na pagkasiphayo.” Testimonies, volume 5, 211, 212.

Muli, nang ikasiyam na taon, nang ikasampung buwan, sa ikasampung araw ng buwan, ang salita ng Panginoon ay dumating sa akin, na nagsasabi, Anak ng tao, isulat mo sa iyo ang pangalan ng araw, sa makatuwid baga'y ng araw na ito ring ito: ang hari ng Babilonia ay humarap laban sa Jerusalem sa araw na ito ring ito. Ezekiel 24:1, 2.

At ang salita ng Panginoon ay dumating din sa akin, na nagsasabi, Anak ng tao, narito, aking inaalis sa iyo sa isang hampas ang ninanasa ng iyong mga mata: gayunma’y huwag kang tatangis o iiyak man, ni luluha ang iyong mga mata. Pigilin mo ang pagdaing, huwag kang magluksa dahil sa patay, itali mo sa iyo ang putong sa iyong ulo, at isuot mo ang iyong mga panyapak sa iyong mga paa, at huwag mong tabunan ang iyong mga labi, at huwag mong kainin ang tinapay ng mga tao. Sa gayo’y nagsalita ako sa bayan nang umaga: at nang kinahapunan ay namatay ang aking asawa; at ginawa ko nang kinaumagahan ang gaya ng iniutos sa akin. Ezekiel 24:15–18.

At sinabi sa akin ng bayan, Hindi mo ba sasabihin sa amin kung ano ang kahulugan ng mga bagay na ito para sa amin, na ginagawa mo nang gayon? At ako'y sumagot sa kanila, Ang salita ng Panginoon ay dumating sa akin, na nagsasabi, Salitain mo sa sambahayan ng Israel, Ganito ang sabi ng Panginoong Dios: Narito, aking dudungisan ang aking santuario, ang karilagan ng inyong kalakasan, ang nasa ng inyong mga mata, at yaong kinahahabagan ng inyong kaluluwa; at ang inyong mga anak na lalake at ang inyong mga anak na babae na inyong iniwan ay mabubuwal sa tabak. Ezekiel 24:19–21.

Kaya nga, kapag inyong makita ang karumal-dumal na paninira, na sinalita ni Daniel na propeta, na nakatayo sa banal na dako, (ang bumabasa ay umunawa:) kung magkagayo’y magsitakas sa mga bundok ang nangasa Judea. Mateo 24:15,16.

Sa gayon si Ezekiel ay magiging isang tanda sa inyo: ayon sa lahat ng kaniyang ginawa ay gayon din ang inyong gagawin: at kapag ito ay naganap, inyong makikilala na ako ang Panginoong Diyos. Ezekiel 24:24.

Nguni’t ang looban na nasa labas ng templo ay iyong pabayaan, at huwag mo nang sukatin; sapagkat ito’y ibinigay sa mga Gentil: at kanilang yuyurakan ang banal na lungsod sa loob ng apatnapu’t dalawang buwan. At bibigyan ko ng kapangyarihan ang aking dalawang saksi, at sila’y manghuhula sa loob ng isang libo at dalawang daan at animnapung araw, na nangadaramtan ng magaspang na kayo. Apocalipsis 11: 2, 3.

At sila’y mabubuwal sa talim ng tabak, at dadalhing bihag sa lahat ng mga bansa: at ang Jerusalem ay yuyurakan ng mga Gentil, hanggang sa matupad ang mga panahon ng mga Gentil. Lucas 21:24.

At pagkaraan ng anim na araw ay isinama ni Jesus si Pedro, si Santiago, at si Juan na kaniyang kapatid, at dinala sila sa isang mataas na bundok na bukod. Mateo 17:1.

At pagkaraan ng anim na araw, isinama ni Jesus sina Pedro, at Santiago, at Juan, at dinala niya silang bukod sa isang mataas na bundok na silang sarili lamang: at nagbagong-anyo siya sa harap nila. Marcos 9:2.

At nangyari, pagkaraan ng may walong araw matapos ang mga salitang ito, isinama Niya sina Pedro at Juan at Santiago, at umahon sa bundok upang manalangin. Lucas 9:28.