In the passage from Testimonies¸ volume five, which we have been considering for a few articles now; we are informed of the vision of the temple given to Ezekiel, Isaiah and John:

Sa sipi mula sa Testimonies, tomo lima, na ating sinusuri sa loob ng ilang artikulo na ngayon; ipinaaalam sa atin ang pangitain tungkol sa templo na ibinigay kina Ezekiel, Isaias, at Juan:

“These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. Christ, upon the Mount of Olives, rehearsed the fearful judgments that were to precede His second coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars.’ ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.”

“Ang mga aral na ito ay para sa ating kapakinabangan. Kailangan nating iangkla ang ating pananampalataya sa Diyos, sapagkat nasa harapan natin ang isang panahong susubok sa mga kaluluwa ng mga tao. Si Cristo, sa Bundok ng mga Olibo, ay muling isinalaysay ang kakila-kilabot na mga hatol na mauuna sa Kaniyang ikalawang pagparito: ‘At makakarinig kayo ng mga digmaan at mga usap-usapan tungkol sa mga digmaan.’ ‘Magsisibangon ang bansa laban sa bansa, at ang kaharian laban sa kaharian: at magkakaroon ng mga taggutom, at mga salot, at mga lindol, sa iba’t ibang dako. Datapuwa’t ang lahat ng mga bagay na ito ay pasimula ng mga kapighatian.’ Bagaman ang mga hulang ito ay nagkaroon ng bahagyang katuparan sa pagkawasak ng Jerusalem, ang mga ito ay higit na tuwirang naaangkop sa mga huling araw.”

The Ninth of Av

Ang Ikasiyam ng Av

Tisha B’Av, which means “the Ninth of Av” in Hebrew is the Jewish day that commemorates the destruction of both the First Temple by the Babylonians in 586 BC and the Second Temple by Titus in the year 70. Both destruction's occurred on the same calendar date—the 9th day of the Hebrew month of Av (usually falling in July or August on the Gregorian calendar). When Sister White aligns the destruction of Jerusalem to the “time that will try men’s souls” in the last days, she is identifying two destructions which both illustrate the soon-coming Sunday law.

Ang Tisha B’Av, na ang kahulugan sa Hebreo ay “ang Ikasiyam ng Av,” ay ang araw ng pag-alaala ng mga Judio sa pagkawasak ng kapuwa Unang Templo sa kamay ng mga Babilonio noong 586 BC at Ikalawang Templo sa kamay ni Tito noong taong 70. Kapuwa naganap ang dalawang pagkawasak na ito sa iisang petsa sa kalendaryo—ang ika-9 na araw ng buwang Hebreo na Av (na karaniwang pumapatak sa Hulyo o Agosto sa kalendaryong Gregorian). Kapag iniugnay ni Sister White ang pagkawasak ng Jerusalem sa “panahong susubok sa mga kaluluwa ng mga tao” sa mga huling araw, tinutukoy niya ang dalawang pagkawasak na kapuwa naglalarawan sa malapit nang dumating na batas ukol sa Linggo.

Verse sixteen of Daniel eleven represents that Sunday law, and aligns with verse forty-one. In Ezekiel the destruction of Jerusalem is used to illustrate the separation of the wise and foolish virgins at the Sunday law. Ezekiel was a captive in Babylon when he was miraculously transported to Jerusalem to view that very separation in chapter eight through eleven.

Ang talata labing-anim ng Daniel labing-isa ay kumakatawan sa batas ng Linggo na iyon, at umaayon sa talata apatnapu’t isa. Sa Ezekiel, ang pagkawasak ng Jerusalem ay ginamit upang ilarawan ang paghihiwalay ng matatalino at mangmang na mga dalaga sa panahon ng batas ng Linggo. Si Ezekiel ay isang bihag sa Babilonia nang siya’y mahimalang dalhin sa Jerusalem upang masaksihan ang mismong paghihiwalay na iyon sa kabanata walo hanggang labing-isa.

And it came to pass in the sixth year, in the sixth month, in the fifth day of the month, as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me. Then I beheld, and lo a likeness as the appearance of fire: from the appearance of his loins even downward, fire; and from his loins even upward, as the appearance of brightness, as the colour of amber. And he put forth the form of an hand, and took me by a lock of mine head; and the spirit lifted me up between the earth and the heaven, and brought me in the visions of God to Jerusalem, to the door of the inner gate that looketh toward the north; where was the seat of the image of jealousy, which provoketh to jealousy. Ezekiel 8:1–3.

At nangyari nga sa ikaanim na taon, sa ikaanim na buwan, sa ikalimang araw ng buwan, samantalang ako’y nakaupo sa aking bahay, at ang mga matanda ng Juda ay nangakaupo sa harap ko, na ang kamay ng Panginoong Dios ay sumaakin doon. Nang magkagayo’y tumingin ako, at narito, isang anyong gaya ng anyo ng apoy: mula sa anyo ng kaniyang mga balakang hanggang sa ibaba, apoy; at mula sa kaniyang mga balakang hanggang sa itaas, gaya ng anyo ng kaningningan, na gaya ng kulay ng ambar. At kaniyang iniunat ang anyo ng isang kamay, at hinawakan ako sa isang buhok ng aking ulo; at ako’y itinaas ng Espiritu sa pagitan ng lupa at ng langit, at dinala ako sa mga pangitain ng Dios sa Jerusalem, sa pintuan ng panloob na pintuang-bayan na nakaharap sa dakong hilagaan; na kinaroroonan ng luklukan ng larawan ng paninibugho, na nagpapaselos. Ezekiel 8:1–3.

The four chapters of eight through eleven are a description of the separation, and Sister White, when commenting on Ezekiel nine identifies not only that it was the same sealing as Revelation chapter seven, but that Jerusalem represents the Laodicean Seventh-day Adventist church in the latter days.

Ang apat na kabanata, walo hanggang labing-isa, ay isang paglalarawan ng paghihiwalay, at si Sister White, sa kanyang pagpapaliwanag tungkol sa Ezekiel siyam, ay kinikilala hindi lamang na iyon ay siya ring pagtatatak na binabanggit sa Apocalipsis kabanata pito, kundi na ang Jerusalem ay kumakatawan sa Laodiceang Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw sa mga huling araw.

“The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’

“Ang uri ng mga taong hindi nakadarama ng dalamhati dahil sa sarili nilang espirituwal na pagtalikod, ni tumatangis man dahil sa mga kasalanan ng iba, ay maiiwang walang tatak ng Diyos. Inaatasan ng Panginoon ang Kaniyang mga sugo, ang mga lalaking may mga sandatang pamuksa sa kanilang mga kamay: ‘Magsiyaon kayo na kasunod niya sa buong lunsod, at manakit kayo: huwag magpatawad ang inyong mata, ni kayo maawa man: lubos ninyong patayin ang matanda at ang bata, kapuwa ang mga dalaga, at maliliit na bata, at mga babae: nguni’t huwag kayong lalapit sa sinomang tao na kinatatakan; at magpasimula kayo sa Aking santuario. Nang magkagayo’y nagpasimula sila sa matatandang lalaking nasa harap ng bahay.’”

“Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.

“Dito ay nakikita natin na ang iglesya—ang santuwaryo ng Panginoon—ang unang nakadama ng hampas ng poot ng Diyos. Ang matatandang lalaki, yaong mga pinagkalooban ng Diyos ng dakilang liwanag at tumayong mga tagapagbantay ng espirituwal na kapakanan ng bayan, ay nagtaksil sa ipinagkatiwala sa kanila. Tinanggap nila ang paninindigang hindi na natin kailangang umasa sa mga himala at sa hayag na pagpapamalas ng kapangyarihan ng Diyos gaya noong mga unang araw. Nagbago na ang mga panahon. Pinalalakas ng mga salitang ito ang kanilang kawalang-panampalataya, at kanilang sinasabi: Ang Panginoon ay hindi gagawa ng mabuti, ni gagawa man Siya ng masama. Siya ay lubhang maawain upang dalawin ang Kaniyang bayan sa paghatol. Kaya nga, ‘Kapayapaan at katiwasayan’ ang sigaw ng mga taong hindi na muling itataas ang kanilang tinig na gaya ng trumpeta upang ihayag sa bayan ng Diyos ang kanilang mga pagsalangsang at sa sambahayan ni Jacob ang kanilang mga kasalanan. Ang mga piping asong ito na ayaw tumahol ang siyang makararanas ng matuwid na paghihiganti ng napipighating Diyos. Ang mga lalaki, mga dalaga, at mga munting bata ay pawang mapapahamak na magkakasama.

“The abominations for which the faithful ones were sighing and crying were all that could be discerned by finite eyes, but by far the worst sins, those which provoked the jealousy of the pure and holy God, were unrevealed. The great Searcher of hearts knoweth every sin committed in secret by the workers of iniquity. These persons come to feel secure in their deceptions and, because of His long-suffering, say that the Lord seeth not, and then act as though He had forsaken the earth. But He will detect their hypocrisy and will open before others those sins which they were so careful to hide.

“Ang mga karumal-dumal na bagay na siyang ikinabubuntung-hininga at ikinatatangis ng mga tapat ay yaon lamang maaaring maunawaan ng mga matang may hangganan, ngunit sa malayo ang higit na pinakamasasamang kasalanan, yaong mga pumupukaw sa paninibugho ng dalisay at banal na Diyos, ay hindi nahahayag. Ang dakilang Sumasaliksik ng mga puso ay nakaaalam ng bawat kasalanang ginagawa sa lihim ng mga manggagawa ng kasamaan. Ang mga taong ito ay dumarating sa pakiramdam ng kapanatagan sa kanilang mga pandaraya at, dahil sa Kaniyang mahabang pagtitiis, ay nagsasabi na hindi nakikita ng Panginoon, at pagkatapos ay kumikilos na waring Kaniyang pinabayaan ang lupa. Ngunit Kaniyang malalantad ang kanilang pagpapaimbabaw at ihahayag sa harap ng iba yaong mga kasalanang buong-ingat nilang itinago.”

“No superiority of rank, dignity, or worldly wisdom, no position in sacred office, will preserve men from sacrificing principle when left to their own deceitful hearts. Those who have been regarded as worthy and righteous prove to be ring-leaders in apostasy and examples in indifference and in the abuse of God’s mercies. Their wicked course He will tolerate no longer, and in His wrath He deals with them without mercy.

“Walang kataasan ng ranggo, dangal, o makasanlibutang karunungan, ni anumang katungkulan sa banal na tungkulin, ang makapipigil sa mga tao sa pagsasakripisyo ng simulain kapag sila’y pinabayaan sa kanilang sariling mapandayang puso. Yaong mga itinuring na marapat at matuwid ay nahahayag na mga pangunahing tagapagpasimuno sa pagtalikod sa pananampalataya at mga halimbawa ng pagwawalang-bahala at ng pag-abuso sa mga habag ng Diyos. Ang kanilang masamang landasin ay hindi na Niya pahihintulutan nang higit pa, at sa Kaniyang poot ay pakikitunguhan Niya sila nang walang awa.

“It is with reluctance that the Lord withdraws His presence from those who have been blessed with great light and who have felt the power of the word in ministering to others. They were once His faithful servants, favored with His presence and guidance; but they departed from Him and led others into error, and therefore are brought under the divine displeasure.” Testimonies, volume 5, 211, 212.

“Nang may pag-aatubili na inaalis ng Panginoon ang Kaniyang presensiya mula sa mga pinagpala ng dakilang liwanag at nakadama ng kapangyarihan ng salita sa paglilingkod sa iba. Sila noong una ay Kaniyang tapat na mga lingkod, pinagkalooban ng Kaniyang presensiya at patnubay; ngunit sila’y humiwalay sa Kaniya at inakay ang iba sa kamalian, at dahil dito ay nasasaklaw sila ng banal na pagkasiphayo.” Testimonies, volume 5, 211, 212.

The entire book of Ezekiel is set within the context of the destruction of Jerusalem. In Ezekiel’s testimony the siege of Nebuchadnezzar that lasted a year and a half is specifically marked, but the “more direct application” of Jesus' warning in Matthew twenty-four is in the latter days. In Ezekiel that line of truth is found in chapter twenty-four.

Ang buong aklat ni Ezekiel ay nakapaloob sa konteksto ng pagwasak sa Jerusalem. Sa patotoo ni Ezekiel, ang pagkubkob ni Nabucodonosor na tumagal nang isang taon at kalahati ay tiyak na itinakda, ngunit ang “higit na tuwirang pagkakapit” ng babala ni Jesus sa Mateo 24 ay nasa mga huling araw. Sa Ezekiel, ang linyang iyon ng katotohanan ay masusumpungan sa kabanata 24.

January 15, 588 BC

Enero 15, 588 BC

Again in the ninth year, in the tenth month, in the tenth day of the month, the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, write thee the name of the day, even of this same day: the king of Babylon set himself against Jerusalem this same day. Ezekiel 24:1, 2.

Muli, nang ikasiyam na taon, nang ikasampung buwan, sa ikasampung araw ng buwan, ang salita ng Panginoon ay dumating sa akin, na nagsasabi, Anak ng tao, isulat mo sa iyo ang pangalan ng araw, sa makatuwid baga'y ng araw na ito ring ito: ang hari ng Babilonia ay humarap laban sa Jerusalem sa araw na ito ring ito. Ezekiel 24:1, 2.

On this date, which is also established on other biblical witnesses, a siege of eighteen months began. The word of the Lord that came to Ezekiel on that date consisted of the parable of the bloody city that is illustrated with a boiling pot followed by a great fire. The parable clearly is representing the judgment upon Jerusalem, and it is followed in the same chapter with Ezekiel’s wife being laid to rest by a stroke as a symbol that the siege that would ultimately destroy the sanctuary had begun.

Sa petsang ito, na pinagtitibay rin ng iba pang mga patotoong biblikal, nagsimula ang isang pagkubkob na tumagal ng labingwalong buwan. Ang salita ng Panginoon na dumating kay Ezekiel nang araw na iyon ay binubuo ng talinghaga tungkol sa madugong lunsod, na inilalarawan sa pamamagitan ng isang kumukulong palayok na sinundan ng isang malaking apoy. Maliwanag na ang talinghagang ito ay kumakatawan sa paghatol laban sa Jerusalem, at sa kaparehong kabanata ay sinusundan ito ng pagyao ng asawa ni Ezekiel dahil sa isang hampas bilang sagisag na nagsimula na ang pagkubkob na sa huli ay wawasak sa santuwaryo.

Also the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, behold, I take away from thee the desire of thine eyes with a stroke: yet neither shalt thou mourn nor weep, neither shall thy tears run down. Forbear to cry, make no mourning for the dead, bind the tire of thine head upon thee, and put on thy shoes upon thy feet, and cover not thy lips, and eat not the bread of men. So I spake unto the people in the morning: and at even my wife died; and I did in the morning as I was commanded. Ezekiel 24:15–18.

At ang salita ng Panginoon ay dumating din sa akin, na nagsasabi, Anak ng tao, narito, aking inaalis sa iyo sa isang hampas ang ninanasa ng iyong mga mata: gayunma’y huwag kang tatangis o iiyak man, ni luluha ang iyong mga mata. Pigilin mo ang pagdaing, huwag kang magluksa dahil sa patay, itali mo sa iyo ang putong sa iyong ulo, at isuot mo ang iyong mga panyapak sa iyong mga paa, at huwag mong tabunan ang iyong mga labi, at huwag mong kainin ang tinapay ng mga tao. Sa gayo’y nagsalita ako sa bayan nang umaga: at nang kinahapunan ay namatay ang aking asawa; at ginawa ko nang kinaumagahan ang gaya ng iniutos sa akin. Ezekiel 24:15–18.

Then the people around Ezekiel asked the meaning of the parable and his wife’s death.

Pagkatapos ay itinanong ng mga taong nasa paligid ni Ezekiel ang kahulugan ng talinghaga at ng pagkamatay ng kaniyang asawa.

And the people said unto me, Wilt thou not tell us what these things are to us, that thou doest so? Then I answered them, The word of the Lord came unto me, saying, Speak unto the house of Israel, Thus saith the Lord God; Behold, I will profane my sanctuary, the excellency of your strength, the desire of your eyes, and that which your soul pitieth; and your sons and your daughters whom ye have left shall fall by the sword. Ezekiel 24:19–21.

At sinabi sa akin ng bayan, Hindi mo ba sasabihin sa amin kung ano ang kahulugan ng mga bagay na ito para sa amin, na ginagawa mo nang gayon? At ako'y sumagot sa kanila, Ang salita ng Panginoon ay dumating sa akin, na nagsasabi, Salitain mo sa sambahayan ng Israel, Ganito ang sabi ng Panginoong Dios: Narito, aking dudungisan ang aking santuario, ang karilagan ng inyong kalakasan, ang nasa ng inyong mga mata, at yaong kinahahabagan ng inyong kaluluwa; at ang inyong mga anak na lalake at ang inyong mga anak na babae na inyong iniwan ay mabubuwal sa tabak. Ezekiel 24:19–21.

Ezekiel’s wife and the sanctuary are both identified as the “desire of your eyes” in the passage. Biblical historians identify the siege lasted eighteen months, whereas the sieges of Cestius and Titus lasted four years from the year 66 unto the year 70. A close count of the time from the first siege of Cestius unto the destruction is three and a half years, but when applying “inclusive reckoning,” which is the most often employed application in the Bible, it is four-years. Knowing that both reckonings are valid allows us to see both three and a half years from Cestius to Titus and also four years.

Kapuwa tinutukoy sa talata ang asawa ni Ezekiel at ang santuwaryo bilang kapuwa “ang nasa ng iyong mga mata.” Ipinakikilala ng mga historyador ng Biblia na ang paglusob ay tumagal nang labingwalong buwan, samantalang ang mga paglusob nina Cestius at Tito ay tumagal nang apat na taon mula sa taong 66 hanggang sa taong 70. Ang masusing pagbilang ng panahon mula sa unang paglusob ni Cestius hanggang sa pagkapuksa ay tatlo at kalahating taon, ngunit kapag inilalapat ang “inclusive reckoning,” na siyang pinakamadalas gamitin sa Biblia, ito ay apat na taon. Ang pagkaalam na kapuwa may-bisa ang dalawang paraan ng pagbilang ay nagpapahintulot sa atin na makita kapuwa ang tatlo at kalahating taon mula kay Cestius hanggang kay Tito at gayundin ang apat na taon.

We have two witnesses of the Sunday law in the two destruction's of Jerusalem, and the details of both histories are to be applied to the soon-coming Sunday law—where Laodicea is spewed out of the mouth of the Lord. The beginning of the siege of Nebuchadnezzar is marked by the death of Ezekiel’s wife. At her death, Ezekiel was commanded not to openly mourn, for he was the sign of the Jews being carried away into captivity.

Mayroon tayong dalawang saksi ng kautusan ng Linggo sa dalawang pagkawasak ng Jerusalem, at ang mga detalye ng kapuwa kasaysayan ay dapat iangkop sa nalalapit na kautusan ng Linggo—kung saan ang Laodicea ay isinusuka mula sa bibig ng Panginoon. Ang pasimula ng pagkubkob ni Nebukadnezar ay minarkahan ng pagkamatay ng asawa ni Ezekiel. Sa kaniyang pagkamatay, si Ezekiel ay inutusang huwag hayagang tumangis, sapagkat siya ang tanda ng mga Judio na dinadala sa pagkabihag.

The beginning of the four-year period of 66 to 70 is marked by the sign of the abomination of desolation, which was the sign for the Christians in Jerusalem to flee.

Ang pasimula ng apat-na-taóng yugto mula 66 hanggang 70 ay tinatatakan ng tanda ng kasuklam-suklam na paninira, na siyang naging tanda para sa mga Kristiyano sa Jerusalem upang magsitakas.

When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains. Matthew 24:15,16.

Kaya nga, kapag inyong makita ang karumal-dumal na paninira, na sinalita ni Daniel na propeta, na nakatayo sa banal na dako, (ang bumabasa ay umunawa:) kung magkagayo’y magsitakas sa mga bundok ang nangasa Judea. Mateo 24:15,16.

Two sieges that clearly align with each other, and both sieges contain a “sign” at the beginning of the siege. When Ezekiel explains what was meant by the death of his wife and the lack of mourning on his part, he explained and then recorded:

Dalawang pagkubkob na malinaw na nagtutugma sa isa’t isa, at kapuwa ang dalawang pagkubkob ay naglalaman ng isang “tanda” sa pasimula ng pagkubkob. Nang ipinaliwanag ni Ezekiel kung ano ang kahulugan ng pagkamatay ng kaniyang asawa at ang kawalan ng kaniyang pagluluksa, kaniyang ipinaliwanag at saka itinala:

Thus Ezekiel is unto you a sign: according to all that he hath done shall ye do: and when this cometh, ye shall know that I am the Lord God. Ezekiel 24:24.

Sa gayon si Ezekiel ay magiging isang tanda sa inyo: ayon sa lahat ng kaniyang ginawa ay gayon din ang inyong gagawin: at kapag ito ay naganap, inyong makikilala na ako ang Panginoong Diyos. Ezekiel 24:24.

The sign of the death of Ezekiel’s wife was an identification of the soon-coming destruction of Jerusalem and the temple and the following captivity in Babylon. The sign of the abomination of desolation, spoken of by Daniel was a warning to escape the destruction, but both sieges have a sign at the beginning.

Ang tanda ng pagkamatay ng asawa ni Ezekiel ay isang pagkakakilanlan ng nalalapit na pagkawasak ng Jerusalem at ng templo at ng kasunod na pagkabihag sa Babilonia. Ang tanda ng kasuklam-suklam na paninira, na sinalita ni Daniel, ay isang babala upang makatakas sa pagkapuksa, ngunit kapwa may tanda sa pasimula ang dalawang pagsalakay.

There will be a prophetic siege before the soon-coming Sunday law and Ezekiel’s wife’s death is the symbol that the Laodicean Seventh-day Adventist church has been fully passed by, whereas; Ezekiel is a symbol of the one hundred and forty-four thousand, and is the symbol of the ensign that is lifted up at the beginning of the siege. Ezekiel is the ensign of the one hundred and forty-four thousand at the beginning of the siege of Babylon and the sign of the abomination of desolation at the beginning is the “sign” of Rome. One sign speaks to an internal warning and the other to an external warning. There was certainly a warning to the Christians in the year 66, but the warning sign was Rome. The sign in the destruction of Babylon was Ezekiel's wife. Rome is the class who receive the mark of the beast and Ezekiel the sign of those who receive the seal of God.

Magkakaroon ng isang propetikong pagkubkob bago ang nalalapit na batas ukol sa Linggo, at ang pagkamatay ng asawa ni Ezekiel ay sagisag na ang iglesiang Laodiceanong Seventh-day Adventist ay ganap nang nilampasan; samantalang si Ezekiel ay sagisag ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, at siyang sagisag ng watawat na itinataas sa pasimula ng pagkubkob. Si Ezekiel ang watawat ng isang daan at apatnapu’t apat na libo sa pasimula ng pagkubkob sa Babilonia, at ang tanda ng kasuklamsuklam na paninira sa pasimula ay ang “tanda” ng Roma. Ang isang tanda ay tumutukoy sa isang panloob na babala at ang isa naman sa isang panlabas na babala. Tunay ngang may babala sa mga Cristiano noong taong 66, ngunit ang tandang babala ay ang Roma. Ang tanda sa pagkapuksa ng Babilonia ay ang asawa ni Ezekiel. Ang Roma ang uri ng mga tumatanggap ng tatak ng halimaw at si Ezekiel ang tanda ng mga tumatanggap ng tatak ng Diyos.

Two Ending Periods

Dalawang Pangwakas na Yugto

The first siege lasted eighteen months and the second siege lasted four years. Both sieges find their “more direct” fulfillment in the latter days, and both sieges are directly connected with the prophecy of three hundred and ninety-one years and fifteen days located in Revelation nine verse fifteen.

Ang unang pagkubkob ay tumagal ng labingwalong buwan at ang ikalawang pagkubkob ay tumagal ng apat na taon. Ang kapuwa pagkubkob ay nagtatagpo ng kanilang “higit na tuwirang” katuparan sa mga huling araw, at ang kapuwa pagkubkob ay tuwirang kaugnay ng hula tungkol sa tatlong daan at siyamnapu’t isang taon at labinlimang araw na nasusumpungan sa Apocalipsis 9:15.

The beginning of the five months of Revelation nine, verse ten included a history that marks a thirty-eight-year period that culminates in a four-year siege, that is associated with the number thirty-eight, and identified the rising up of Islam. That four-year siege finds its counterpart in the history that began when the (five months) one hundred and fifty years concluded and the three hundred and ninety-one years and fifteen days began. It began on July 27, 1449 and four years later, Islam brought a siege of fifty-five days against Constantinople that concluded on 29 May 1453.

Ang pasimula ng limang buwan ng Apocalipsis siyam, talatang sampu ay kinabibilangan ng isang kasaysayan na nagmamarka ng tatlumpu’t walong taong yugto na nagwawakas sa isang apat-na-taóng paglusob, na iniuugnay sa bilang na tatlumpu’t walo, at nagpakilala sa pagbangon ng Islam. Ang apat-na-taóng paglusob na iyon ay may katapat sa kasaysayang nagsimula nang ang (limang buwan) isang daan at limampung taon ay magtapos at ang tatlong daan at siyamnapu’t isang taon at labinlimang araw ay magsimula. Nagsimula ito noong Hulyo 27, 1449, at pagkaraan ng apat na taon, naghatid ang Islam ng isang paglusob na tumagal ng limampu’t limang araw laban sa Constantinople na nagtapos noong 29 Mayo 1453.

When the time prophecy that began on July 27, 1449 concluded on August 11, 1844, the four years of the movement of the first and second angels from 1840 unto 1844 aligned with the four-year siege of 1333 unto 1337, and also the four-year period from 1449 unto 1453. Those three witnesses, which are all directly part of the same prophetic line, represent a symbolic four-year period when the first and second angel’s movement of 1840 unto 1844 is repeated in the history of the movement of the third angel. Those three witnesses typify a four-year siege in the history of the one hundred and forty-four thousand. That four-year period is also illustrated by the sieges of Jerusalem in 66 and 70.

Nang ang propesiya ng panahon na nagsimula noong Hulyo 27, 1449 ay nagtapos noong Agosto 11, 1844, ang apat na taon ng kilusan ng una at ikalawang anghel mula 1840 hanggang 1844 ay umayon sa apat-na-taóng pagkubkob mula 1333 hanggang 1337, at gayundin sa apat-na-taóng yugto mula 1449 hanggang 1453. Ang tatlong saksing iyon, na pawang tuwirang bahagi ng iisang linyang propetiko, ay kumakatawan sa isang sagisag na apat-na-taóng yugto kung kailan ang kilusan ng una at ikalawang anghel mula 1840 hanggang 1844 ay inuulit sa kasaysayan ng kilusan ng ikatlong anghel. Ang tatlong saksing iyon ay tumitipo sa isang apat-na-taóng pagkubkob sa kasaysayan ng isanlibo’t apatnaraan at apatnapu’t apat na libo. Ang apat-na-taóng yugtong iyon ay inilalarawan din ng mga pagkubkob sa Jerusalem noong 66 at 70.

The beginning of the four-year siege by Cestius in 66, and then the ending by Titus in 70 produces an alpha symbol and an omega symbol to a period of four years. That same period is also a represented as three and a half years, which in turn aligns with the three and a half prophetic years that papal Rome trampled down the sanctuary.

Ang pasimula ng apat-na-taóng pagkubkob ni Cestius noong 66, at pagkatapos ang pagwawakas nito ni Titus noong 70, ay bumubuo ng isang sagisag na alpha at isang sagisag na omega para sa isang yugto ng apat na taon. Ang gayunding yugto ay kinakatawan din bilang tatlo at kalahating taon, na siya namang umaayon sa tatlo at kalahating makahulang taon na niyurakan ng Romang papal ang santuwaryo.

But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11: 2, 3.

Nguni’t ang looban na nasa labas ng templo ay iyong pabayaan, at huwag mo nang sukatin; sapagkat ito’y ibinigay sa mga Gentil: at kanilang yuyurakan ang banal na lungsod sa loob ng apatnapu’t dalawang buwan. At bibigyan ko ng kapangyarihan ang aking dalawang saksi, at sila’y manghuhula sa loob ng isang libo at dalawang daan at animnapung araw, na nangadaramtan ng magaspang na kayo. Apocalipsis 11: 2, 3.

And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

At sila’y mabubuwal sa talim ng tabak, at dadalhing bihag sa lahat ng mga bansa: at ang Jerusalem ay yuyurakan ng mga Gentil, hanggang sa matupad ang mga panahon ng mga Gentil. Lucas 21:24.

It is essential to note that I am employing both “inclusive” and “exclusive” reckoning to the period represented by the alpha symbol of Cestius unto the omega symbol of Titus. This identifies that two applications of time are represented with one history. We have already dealt with this biblical principle when we considered (many articles ago), the time between Jesus’ visit to Caesarea-Philippi (Panium) and His trip to the Mount of Transfiguration. Two biblical authors record six days and one eight days.

Mahalagang pansinin na ginagamit ko kapuwa ang “inclusive” at “exclusive” na pagtutuos sa panahong kinakatawan ng simbolong alpha ni Cestius hanggang sa simbolong omega ni Tito. Ipinakikilala nito na dalawang paglalapat ng panahon ang kinakatawan sa iisang kasaysayan. Natalakay na natin ang biblikal na simulain na ito nang isaalang-alang natin (maraming artikulo na ang nakalipas), ang panahon sa pagitan ng pagdalaw ni Jesus sa Cesarea-Filipos (Panium) at ng Kaniyang pagpunta sa Bundok ng Pagbabagong-anyo. Itinala ng dalawang may-akda ng Biblia ang anim na araw at ng isa naman ang walong araw.

And after six days Jesus taketh Peter, James, and John his brother, and bringeth them up into an high mountain apart. Matthew 17:1.

At pagkaraan ng anim na araw ay isinama ni Jesus si Pedro, si Santiago, at si Juan na kaniyang kapatid, at dinala sila sa isang mataas na bundok na bukod. Mateo 17:1.

And after six days Jesus taketh with him Peter, and James, and John, and leadeth them up into an high mountain apart by themselves: and he was transfigured before them. Mark 9:2.

At pagkaraan ng anim na araw, isinama ni Jesus sina Pedro, at Santiago, at Juan, at dinala niya silang bukod sa isang mataas na bundok na silang sarili lamang: at nagbagong-anyo siya sa harap nila. Marcos 9:2.

And it came to pass about an eight days after these sayings, he took Peter and John and James, and went up into a mountain to pray. Luke 9:28.

At nangyari, pagkaraan ng may walong araw matapos ang mga salitang ito, isinama Niya sina Pedro at Juan at Santiago, at umahon sa bundok upang manalangin. Lucas 9:28.

The destruction of Jerusalem has a “more direct” application to the latter days, and that destruction is two witnesses represented by Babylon and Rome. The two witnesses align with one another but provide different and essential prophetic characteristics in order to amplify the truth. The siege by Rome (66 to 70) was four years that also represents three and a half years. The three and a half years connects with the trampling down of the sanctuary and host accomplished by both paganism and papalism. The trampling down by papalism was for three and a half symbolic years as typified by a literal three and a half years in the siege by Rome.

Ang pagkawasak ng Jerusalem ay may “mas tuwirang” pagkakapit sa mga huling araw, at ang pagkawasak na iyon ay pinatutunayan ng dalawang saksi na kinakatawanan ng Babilonia at Roma. Ang dalawang saksi ay umaayon sa isa’t isa ngunit nagbibigay ng magkakaiba at mahalagang mga katangiang propetiko upang higit na mapatingkad ang katotohanan. Ang pagkubkob ng Roma (66 hanggang 70) ay apat na taon na kumakatawan din sa tatlo at kalahating taon. Ang tatlo at kalahating taon ay kaugnay ng pagyurak sa santuwaryo at sa hukbo na isinagawa kapuwa ng paganismo at ng papismo. Ang pagyurak ng papismo ay tumagal nang tatlo at kalahating makahulugang taon, gaya ng itinatanghal sa isang literal na tatlo at kalahating taon sa pagkubkob ng Roma.

That four-year siege also connects with the four-year periods associated with the prophetic line that identifies the lifting up of Islam and thereafter the lifting up of the movement of both the first and second and then the third angels. Cestius to Titus intersects with the wheel of papal Rome and also the wheel of Islam. The wheel of Rome and the three and a half years of Cestius and Titus intersects with papal Rome’s three and a half symbolic years, thus identifying the two entities of pagan and papal Rome. The wheel of Islam is connected by the same history as understood as four years, but just as with the wheel of Rome in that history, Islam is associated with a second power subject to the wheel of Islam—that being Adventism. The period of three and a half years represents Rome in both its phases, and the four-year period represents Islam and Adventism. Pagan and papal Rome cannot be separated prophetically and neither can Islam and Adventism.

Ang apat-na-taóng pagkubkob na iyon ay may kaugnayan din sa mga yugto ng apat na taon na iniuugnay sa propetikong linya na tumutukoy sa pagtataas ng Islam at pagkaraan nito sa pagtataas ng kilusan ng una at ikalawa at pagkatapos ay ikatlong mga anghel. Ang Cestius hanggang Titus ay sumasalubong sa gulong ng makapapáng Roma at gayundin sa gulong ng Islam. Ang gulong ng Roma at ang tatlo at kalahating taon nina Cestius at Titus ay sumasalubong sa tatlo at kalahating sagisag na mga taon ng makapapáng Roma, sa gayon ay tinutukoy ang dalawang kapangyarihan ng paganong at makapapáng Roma. Ang gulong ng Islam ay inuugnay sa pamamagitan ng gayunding kasaysayan na inuunawa bilang apat na taon, ngunit gaya rin ng sa gulong ng Roma sa kasaysayang iyon, ang Islam ay iniuugnay sa isang ikalawang kapangyarihan na sakop ng gulong ng Islam—iyon ay ang Adventismo. Ang yugto ng tatlo at kalahating taon ay kumakatawan sa Roma sa kapwa nito yugto, at ang yugto ng apat na taon ay kumakatawan sa Islam at Adventismo. Ang paganong at makapapáng Roma ay hindi maaaring paghiwalayin sa paraang propetiko, at ni ang Islam at Adventismo man.

This demands prophetically that when we consider the siege of Babylon that two understandings of time should be seen in the illustration of the eighteen-month siege. Two representations of time in the siege brought by Rome, prophetically demand two representations of time in the siege brought by Nebuchadnezzar. Nebuchadnezzar’s siege of eighteen months also can be understood as a symbol of one and a half years. Eighteen months is one and a half years, and one and a half can be expressed as 1.5 years. The siege of Nebuchadnezzar was both eighteen months and one point five (1.5) years.

Ito ay hinihingi sa paraang makahuhula na kapag ating isinasaalang-alang ang pagkubkob sa Babilonia, ang dalawang pagkaunawa sa panahon ay dapat makita sa paglalarawan ng labingwalong-buwang pagkubkob. Ang dalawang paglalarawan ng panahon sa pagkubkob na dinala ng Roma ay makahulang humihingi ng dalawang paglalarawan ng panahon sa pagkubkob na dinala ni Nebuchadnezzar. Ang labingwalong-buwang pagkubkob ni Nebuchadnezzar ay maaari ring maunawaan bilang sagisag ng isa at kalahating taon. Ang labingwalong buwan ay isa at kalahating taon, at ang isa at kalahati ay maaaring ipahayag bilang 1.5 taon. Ang pagkubkob ni Nebuchadnezzar ay kapuwa labingwalong buwan at isa punto lima (1.5) taon.

The eighteen months addresses the power that was to trample down Jerusalem and the 1.5 years addresses Islam. The prophetic wheel of reckoning that identifies eighteen months identifies Babylon and the other prophetic wheel of reckoning identifies Islam. We have not yet set forth an explanation of how we arrive at the application of the 1.5 years in connection with Islam, but it should be noted that the two reckonings of time in the destruction brought by Rome connected with the prophetic wheel of Rome, (both pagan and papal), and the other reckoning connected with the prophetic wheel of Islam. These characteristics are found in both the alpha and omega destruction's of Jerusalem.

Ang labingwalong buwan ay tumutukoy sa kapangyarihang yuyurak sa Jerusalem, at ang 1.5 taon ay tumutukoy sa Islam. Ang propetikong gulong ng pagtutuos na kumikilala sa labingwalong buwan ay kumikilala sa Babilonia, at ang isa pang propetikong gulong ng pagtutuos ay kumikilala sa Islam. Hindi pa namin inilahad ang paliwanag kung paano namin nararating ang paglalapat ng 1.5 taon kaugnay ng Islam, ngunit dapat mapansin na ang dalawang pagtutuos ng panahon sa pagwasak na dinala ng Roma ay kaugnay ng propetikong gulong ng Roma, (kapuwa pagano at papal), at ang isa pang pagtutuos ay kaugnay ng propetikong gulong ng Islam. Ang mga katangiang ito ay masusumpungan sa kapuwa alpha at omega na mga pagwasak sa Jerusalem.

The four-year siege of Jerusalem with Cestius and Titus represent the ending of a prophetic line that began with a thirty-eight-year period that concluded with a four-years siege symbolizing the lifting up of Islam, and the final four-year period in that very same line represents the lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand.

Ang apat-na-taóng pagkubkob sa Jerusalem sa pamamagitan nina Cestius at Titus ay kumakatawan sa pagwawakas ng isang makahulang linya na nagsimula sa isang tatlumpu’t walóng-taóng yugto na nagtapos sa isang apat-na-taóng pagkubkob na sumasagisag sa pagtataas ng Islam, at ang pangwakas na apat-na-taóng yugto sa mismong gayunding linyang iyon ay kumakatawan sa pagtataas ng watawat ng isang daan at apatnapu’t apat na libo.

We will continue these things in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang mga bagay na ito sa susunod na artikulo.