The Hidden History of Verse Forty - Number Twenty-Five

Humuhugot ako mula sa isang sipi sa Testimonies na nagbibigay ng iba’t ibang hanay ng katotohanan na may kaugnayan sa karanasan nina Ezekiel, Isaias, at Juan sa loob ng santuwaryo. Lumingon si Juan upang makita ang tinig na nasa likuran niya sa unang kabanata ng Apocalipsis.

Mula sa pulo ng Patmos at pagkatapos ay sa makalangit na santuwaryo, kung saan nakita ni Juan ang pangitain tungkol kay Cristo na ipinaaalam sa atin ni Sister White, ay siya ring pangitain na nakita ni Daniel sa ikasampung kabanata ng kaniyang aklat.

Ang unang siyam na talata ay nagpapakilala kung paano ang Pahayag ni Jesucristo ay binubuksan bago magwakas ang panahon ng pagsubok ng sangkatauhan. Ang pahayag ay ibinigay ng Diyos kay Jesus, na ibinigay naman Niya kay Gabriel, na siya namang nagbigay nito kay Juan kalakip ang atas na ipadala ni Juan ang mensahe sa pitong iglesya. Tinanggap ni Isaias ang kaniyang atas na gawin ang gayon ding bagay sa kabanata anim, at tinanggap ni Ezekiel ang gayon ding utos sa mga kabanata dalawa at tatlo. Si Juan ay isang bilanggo nang tanggapin niya ang kaniyang atas, sina Ezekiel at Daniel ay mga bihag sa Babilonia, at si Isaias ay namumuhay sa kapanahunan ng masamang haring si Ahaz ng Juda.

Apat na saksing biblikal ang nagpapatotoo sa katotohanang ang mensahe ng Pahayag ni Jesucristo ay ibinibigay sa mga taong inilalarawan ng mga karanasang ito ng propeta sa santuwaryo. Kapag tayo ay pumapasok sa makalangit na santuwaryo, saka sa atin ibinibigay ang mensaheng itinalaga tayong ipahayag. Ang “apoy ng pugon” na sumusubok sa “bawat kaluluwa” ay ang pugon ng Malakias tres.

Nalalaman ng tagapagdalisay na ang pilak ay nasa pugon nang tamang haba ng panahon kapag ang pilak ay naging napakadalisay anupat nasasalamin nito ang mukha ng tagapagdalisay. Ang katotohanang ito hinggil sa paraan kung paano dinadalisay noon ang pilak ay umaayon sa pandiwang nagsasanhi na “marah” na nakita ni Daniel sa ikasampung kabanata. Sa mga huling araw na ito ay pinangungunahan ng Panginoon ang Kaniyang bayan papasok sa santuwaryo upang subukin, dalisayin, at linisin ang mga kandidato na magiging bahagi ng watawat ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Sa panahong ito, “Siya ay gagawang kasama” natin, “kung” ating “ihihiwalay ang kasamaan at magiging dalisay sa puso at sa pamumuhay.” Ang ilan, gaya sa Daniel 10, ay tumatakas mula sa karanasang iyon, ngunit yaong mga sinasagisagan ni Daniel na nakakakita ng dakilang pangitain sa salaming tumitingin ng paghahayag ni Jesucristo ay, gaya ng inilalarawan ni Isaias, mapapahipo ang kanilang mga labi ng baga mula sa dambana at magiging dalisay at mahahandang magbigay ng isang pabalita kapuwa sa isang tumalikod na iglesia, at pagkatapos ay sa sanlibutan.

Ang mensahe ay inihaharap sa mga tapat na kaluluwang nasa santuwaryo. Ang Levitico dalawampu’t tatlo, kapag iniayon sa kapanahunang Pentecostal, ay itinalagang maglarawan ng Kaban ng Tipan sa Kabanal-banalan. Sa pamamagitan ng pananampalataya, ang kayarian ng mga mensahe ng kabanata ay tumutukoy sa tatlong panandang-daan sa loob ng banal na kasaysayan kung saan nagaganap ang pagsubok ng hurno. Makadiyos at malalim—ang propetikong kayarian ng kabanata dalawampu’t tatlo ay nagpapahintulot sa mag-aaral ng propesiya na matunton si Ezekiel sa talata isa ng kabanata isa.

Bilang isang saserdote sa panahon ng pagtatatak ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, si Ezekiel ay nasa ikatatlumpung taon ng ikalabimpitong siklo ng Jubileo, limang taon bago ang ikatlo sa tatlong pagsalakay ni Nebuchadnezzar sa Jerusalem noong 587 BC. Ang ikatatlumpung taon sa talata ay tatlumpung taon matapos ang pinakadakilang pagbabagong-buhay sa kasaysayan ng Matandang Tipan, at ito ay sa ikalimang araw ng ikalimang taon, kaya’t inilalagay ang bilang na lima sa patotoo ni Ezekiel. Sa dalawang pambungad na talata ay nasusumpungan nating ang tatlumpu ay minsang natukoy at ang bilang na lima ay nabanggit nang tatlong ulit. Sa kayarian ng Levitico beinte-tres na nakaayon sa kapanahunang Pentecostal, ang ikalawang pagsubok na kinakatawan ng tatlumpu ay umaabot hanggang sa kapistahan ng mga trumpeta, ang limang araw hanggang sa pag-akyat ni Cristo, saka limang araw hanggang sa araw ng pagtubos, saka limang araw hanggang sa palatandaang kumakatawan kapuwa sa una (Pentecostes) at huling (Tabernakulo) ulan. Inihaharap ng kayarian ang tatlumpu, na sinusundan ng tatlong hakbang na tiglilima. Si Ezekiel ay nasa templo at ang kayarian ng Levitico beinte-tres ay ang Kaban.

Pinatutunayan ng kasaysayan ang katotohanang si Ezekiel, sa puntong ito, ay limang taon bago ang isang sagisag na pagkubkob na sa wakas ay nagtatapos na tumitipong ng malapit nang dumating na batas ng Linggo, gaya ng kinakatawan ng pagkawasak ng Jerusalem. Ang bilang na “lima” ay isang pangunahing sangkap ng disenyo ng Levitico beinte-tres, gaya rin ng bilang na tatlumpu.

Naipakita na sa mga artikulong ito na kapag ang unang dalawampu’t dalawang talata ng kabanata ay iniayon sa huling dalawampu’t dalawang talata, at pagkatapos ang dalawang hanay na iyon ng tig-dadalawampu’t dalawang talata ay sabay na iniayon sa kapanahunan ng Pentecostes, malinaw na inilalarawan ang tatlong-hakbang na proseso ng pagsubok, na siyang apoy ng pugon sa Malakias. Ang tatlong hakbang ay nagtataglay ng isang alpha at omega sa una at ikatlong mga hakbang na binubuo ng isang kalipunan ng apat na waymark na kumakatawan sa isang hakbang.

Ang Paskua, na sinusundan ng kapistahan ng tinapay na walang pampaalsa, na sinusundan ng handog ng mga unang bunga ng sebada, at pagkatapos ay “limang” araw hanggang sa katapusan ng kapistahan ng tinapay na walang pampaalsa. Ang apat na waymark na iyon ang bumubuo sa unang pagsubok, at laging inilalarawan ni Jesus ang wakas sa pamamagitan ng pasimula, at ang ikatlong pagsubok ay binubuo rin ng apat na waymark. Ang kapistahan ng mga trumpeta, saka ang pag-akyat ni Cristo na sinusundan ng araw ng pagtubos, at pagkatapos ay makalipas ang limang araw ang pagdating ng kapuwa Pentecostes at ng Tabernakulo. Ang Pentecostes ay sagisag ng unang ulan at ang Tabernakulo ay sagisag ng huling ulan. Sa modelong Levitico 23, kapuwa umaayon ang Pentecostes at ang Tabernakulo.

Ang pangwakas na proseso ng pagsubok at paglilinis ay nagsimula noong Disyembre 31, 2023. Ang unang pagsubok ay ang saligang pagsubok na sinagisag ng alitan hinggil sa “mga manghaharang sa iyong bayan” na naghati sa pangkat na dati nang nasubok sa pamamagitan ng kabiguan noong Hulyo 18, 2020.

Sa Levitico beinte-tres, ang unang pagsubok ay inilarawan sa pamamagitan ng isang makahulang pagsasanib ng tatlo na sinundan, makalipas ang limang araw, ng pagtatapos ng tinapay na walang lebadura. Ang Paskua ay unang araw, ang kapistahan ng tinapay na walang lebadura ay ikalawang araw, at ang handog ng mga unang bunga ay ikatlong araw. Makalipas ang limang araw, nagtapos ang kapistahan ng tinapay na walang lebadura. Ang makahulang balangkas ng una sa tatlong pagsubok ay inilarawan din sa ikatlo at huling pagsubok. Sa ikatlong waymark na iyon, na binubuo ng tatlong waymark na sinusundan ng isa, ang kapistahan ng mga trumpeta ang unang araw, at ang pag-akyat ni Cristo sa langit ay makalipas ang limang araw, saka kasunod, makalipas ang limang araw, ang araw ng pagtubos, at pagkatapos, makalipas ang limang araw, kapuwa ang Pentecostes at ang kapistahan ng mga Tabernakulo ang nagmamarka sa nalalapit na batas sa araw ng Linggo, na inilarawan sa aklat ni Ezekiel bilang pagkalipol ng Jerusalem.

Sa pagitan ng pagtatapos ng kapistahan ng mga tinapay na walang lebadura at ng kapistahan ng mga trumpeta ay may tatlumpung araw, na hindi lamang kumakatawan sa sagisag ng isang saserdote, kundi gayundin sa ikalawang pagsubok sa tatlong pagsubok na inilarawan sa loob ng Banal na paglalarawan.

Ang bautismo ni Cristo ay naglalarawan sa tatlong palatandaan ng Paskuwa, ng tinapay na walang lebadura, at ng mga unang bunga, sapagkat ang tatlong palatandaang iyon ay kumakatawan sa kamatayan, pagkalibing, at pagkabuhay na maguli ni Cristo. Ang tatlong hakbang na iyon ay sinusundan ng limang araw tungo sa ikaapat na hakbang, na kinakatawan ng katapusan ng kapistahan ng tinapay na walang lebadura. Inilalahad ng bautismo ang tatlong hakbang sa isang maikling sandali nang bautismuhan ni Juan ang kaniyang Mesiyas. Pinaghihiwalay ng mga kapistahan ng tagsibol ang tatlong hakbang na iyon nang tig-iisang araw, at pinaghihiwalay naman ng mga kapistahan ng taglagas ang tatlong hakbang na iyon nang tiglilimang araw.

Kapag inilalapat natin ang unang pagsubok ng mga kapistahan sa tagsibol bilang isang kalipunan ng tatlong palatandaan ng panahon na sinusundan ng isang palatandaan ng panahon pagkalipas ng limang araw; at pagkatapos ay inilalapat ang mga kapistahan sa taglagas bilang tatlong palatandaan ng panahon na sinusundan makalipas ang limang araw ng isang palatandaan ng panahon, naitatatag ang isang propetikong kayarian na binubuo ng isang alpha na palatandaan ng panahon na tatlo na sinusundan ng limang araw, na pagkatapos ay sinusundan ng tatlumpung araw, at ng ikatlong pagsubok ng mga kapistahan sa taglagas bilang isang palatandaan ng panahon na tatlo na sinusundan ng limang araw—ipinakikita ng kayarian ang unang pagsubok bilang sumasaklaw sa kabuuang limang araw, na sinusundan ng ikalawang pagsubok na tatlumpung araw na umaabot hanggang sa ikatlong palatandaan ng panahon na limang araw. Ang lima dagdag ang tatlumpu, dagdag ang lima ay apatnapu (5 + 30 + 5 = 40).

Ang bautismo ni Cristo ay kaagad na sinundan ng apatnapung araw, na nagtapos sa tatlong pagsubok. Higit na marami pa ang makikilala sa kayarian ng Levitico dalawampu’t tatlo kaugnay ng kapanahunan ng Pentecostes, ngunit sa isa pang antas ay inirerepresenta ng kabanata ang Kaban sa Kabanal-banalang Dako.

Ang mga kapistahan ng tagsibol at taglagas sa Levitico beinte-tres ay inilagay sa gitna ng dalawang Sabbath. Ang dalawang Sabbath na iyon ay kumakatawan sa dalawang kerubing tumatakip, at ang mga panandang-daan ng kapanahunan ng Pentecostes na nakaayon sa Levitico beinte-tres ay kumakatawan sa Kaban at sa dalawang kerubing tumatakip. Si Ezekiel ay dinala sa santuwaryo sa kabanata uno, at nang siya ay dalhin doon, siya ay nasa kalagayang limang araw bago ang pagkubkob na humantong sa pagkawasak ng Jerusalem, na nagsasagisag sa malapit nang dumating na batas ng Linggo. Ang batas ng Linggo ay kinakatawanan ng Pentecostes at ng mga Tabernakulo sa Levitico beinte-tres. Si Ezekiel ay nasa ikatatlumpung taon, at ang tatlumpu ang yugto ng ikalawa sa tatlong pagsubok na bumubuo sa apoy ng hurno ng Malakias tres. Ang ikalawang pagsubok ay kinakatawanan ng tatlumpung araw, kung paanong si Ezekiel ay nasa ikatatlumpung taon ng ikalabingpitong siklo ng Jubileo na nagsimula sa Dakilang Paskuwa ni Josias, gaya ng tawag dito ng mga historyador. Si Ezekiel ay limang taon bago ang pagkubkob na tumagal ng labingwalong buwan, at siya ay nasa templo, na siyang gitna ng tatlong huling pagsubok na dumadalisay at naglilinis sa nalabi. Si Pedro ay nasa Cesarea-Filipos (Panium), gayundin sa gitna ng tatlong pagsubok, gaya ng kinakatawanan ng Panium (Cesarea-Filipos), ng bundok ng Pagbabagong-anyo, at ng krus.

Noong 592 BC si Ezekiel ay mahimalang ginawang “pipi” at nagsasalita lamang kapag binubuksan ng Diyos ang kaniyang bibig. Nagpatuloy ang kalagayang iyon hanggang sa pagbagsak ng Jerusalem noong 585/6 BC. Pinangyari ng Diyos na siya ay magsalita nang magsimula ang pagkubkob, sa araw na namatay ang “kinalulugdan ng” kaniyang “mga mata,” ngunit hindi siya pinahintulutang malayang magsalita hanggang sa bumagsak ang Jerusalem, ang “kinalulugdan ng” “mga mata” ng Israel. Ang pagbagsak ng Jerusalem ay kumakatawan sa malapit nang dumating na batas ng Linggo, at doon makikita na ang ama ni Juan Bautista, isang saserdote ng ikawalong pangkat, na ginawang pipi habang naglilingkod sa templo, na siyang kinaroroonan din ni Ezekiel (sa pangitain), ay ginawa ring pipi sa loob ng humigit-kumulang siyam na buwan. Noong ikawalong araw matapos ipanganak si Juan, nang si Juan ay tinutuli, saka lamang siya pinahintulutang magsalita. Dalawang propeta ang ginawang pipi habang nasa santuwaryo. Ang ikatlong propetang ginawang pipi habang minamasdan si Cristo sa santuwaryo ay si Daniel. Sa kabanata sampu, si Daniel ay nasa santuwaryo, at habang siya ay hinahaplos sa ikalawa sa tatlong ulit, siya ay ginawang pipi. Sa gitnang punto si Daniel ay ginawang pipi.

Ang sagisag ng “pagsasalita” ay natatatakan sa malapit nang sumapit na batas ng Linggo kapag ang Estados Unidos ay nagsasalita na gaya ng isang dragon, ang asno ni Balaam ay nagsasalita, ang pangitain ni Habakkuk ay nagsasalita at hindi nagsisinungaling. Ang tatlong piping propeta na ginawang pipi habang nasa santuwaryo ay nagsasalita sa pagkawasak ng Jerusalem. Kay Zacarias, siya ay nagsasalita upang patunayan na ang bagong pangalan ng kaniyang anak ay wasto, sa gayon ay tumutukoy sa mga taga-Filadelfia na binibigyan ng isang bagong pangalan.

Si Zacarias ay binigyan ng isang tapyas upang isulat ang bagong pangalan ng mag-anak ni Juan.

Ang bagong pangalan ni Juan ay kaayon ng iglesya ng Filadelfia, at ang pangalang Zacarias ay kaayon ng Laodicea, gaya ng inilarawan ng kawalan ng pananampalataya ni Zacarias sa mensahe ng ikatlong anghel. Lahat ng mga propeta ay tumutukoy sa mga huling araw, at ang mga huling araw ay siyang kasaysayan ng ikatlong anghel. Kaya ang anghel na nagdala ng mensahe ay dapat na ang ikatlong anghel. Tumanggi si Zacarias na maunawaan na lalampasan ng Panginoon ang iglesyang Laodiceang Seventh-day Adventist. May higit pang masasabi tungkol sa pagpapanumbalik ng tinig sa mga propetang ito, ngunit magpapatuloy tayo tungo sa isang pagkaunawa sa propetikong linya ni Josias.

Tinalakay na natin ang ikalabingpitong siklo ng Jubileo na nagsimula sa Paskuwa ni Josias noong 622 BC, subalit ang linya ni Josias ay nagsimula nang higit na maaga kaysa 622 BC. Ang paghihimagsik ng Israel na nagluklok kay Saul sa trono bilang unang hari ng Israel ay nagtakda ng apatnapung taon na paghahari ni haring Saul, na sinundan ng apatnapung taon na paghahari ni haring David, na sinundan naman ng apatnapung taon na paghahari ni Solomon. Ang pagtatakwil sa Diyos na lubhang nagpagalit sa propetang si Samuel ay naganap noong 1097 BC, at nagpasimula ng isang makahulang linya ng paghihimagsik na nagwakas sa krus nang ipahayag ng mga Judio na wala silang hari kundi si Cesar.

Noong 1097, tatlong hari ang maghahari nang tig-apatnapung taon hanggang sa kamatayan ni Solomon noong 977 BC, nang mahati noon ang kaharian sa hilaga at timog.

Nagsimula ang paghahari ni Solomon noong 971 BC; ang pundasyon ng Templo ay inilatag sa ikaapat na taon ni Solomon (967 BC). Ang pagtatayo ay tumagal ng pitong taon (1 Mga Hari 6:37–38), at ang Templo ay natapos sa ikawalong buwan ng ikalabing-isang taon ni Solomon. Ang pormal na pagtatalaga ay naganap sa ikapitong buwan (ang buwan ng Ethanim), sa panahon ng Kapistahan ng mga Tabernakulo (1 Mga Hari 8; 2 Mga Cronica 5–7). Ang mga hari, ang Templo, at ang bansa ay bawat isa na kinakatawan sa kasaysayan ng isang yugto na apat na raan at siyamnapung taon na malinaw na nagtatakda ng isang propetikong panahon na may tiyak na kaugnayan alinman sa mga hari, sa Templo, o sa bansa.

Si Daniel ay dinalang bihag noong 607 BC, bagaman kinikilala ng nakararaming kronologong biblikal ang 605 BC. Ang talaang pangkasaysayan ay dapat umayon sa patotoong panghula, at ang sagisag ng mga pangyayari na makasaysayang minarkahan sa guhit ng kasaysayan na nagsisimula sa paghahangad ng isang hari noong 1097 BC ay humihiling, batay sa ilang saksing panghula, na ang 607 BC ang wastong paglalapat, at hindi ang 605 BC. Ang 607 BC ang nagmamarka sa katapusan ng apat na raan at siyamnapung taon sa linya ng mga hari, ngunit ito rin ang pasimula ng isa sa tatlong pangunahing paglalarawan ng pitumpung taon na lumilitaw sa linyang iyon. Ang 607 BC ang nagmamarka sa katapusan ng pitumpung taon na nagsimula sa pagkabihag ni Manases noong 677 BC. Ang unang paglalarawan ng sagisag ng apat na raan at siyamnapung taon (na may tatlong saksi sa linya) ay nagtatapos kung saan nagtatapos ang isa sa tatlong saksi ng pitumpung taon at nagsisimula ang isa pang saksi ng pitumpung taon; ang balangkas na matematikal ay nagpapatotoo sa 607 BC, sa kabila ng pananaw na si Daniel ay dinalang bihag noong 605 BC.

Sa loob ng linyang naglalaman ng yugto na 490 taon na kaugnay ng mga hari mula 1097 BC hanggang 607 BC, mayroon ding 490 taon mula sa pagkakatatalaga ng Templo ni Solomon hanggang sa pagkakatatalaga ng Templo pagkaraan ng pagkatapon sa pamamagitan ni Zerubbabel noong 516 BC. Ang 490 taon na iyon ay binubuo ng 420 taon mula sa pagkakatatalaga ni Solomon sa kaniyang ikalabing-isang taon, na dinagdagan ng 70 taon na ang Templo ay naiwang tiwangwang sa panahon ng pagkabihag, na umaabot sa 490 taon. Ang ikatlong kautusan ni Artaxerxes ay dumating pagkalipas ng 59 na taon noong 457 BC, at ito ang tanda ng pasimula ng 490 taon na “itinalaga” (inihiwalay, Daniel 9:24) para sa bayan ng Diyos na nagtapos noong taóng 34 sa pagbato kay Esteban. Mayroon, mangyari pa, na marami pang ibang malalalim na kronolohikal na saksi sa linyang panghula na nagsisimula sa saligang pagtalikod sa Diyos at sa Espiritu ng Propesiya noong 1097 BC at nagtatapos nang makita ni Esteban si Cristo na nakatayo sa kanan ng Diyos. Sa loob ng patotoong ito ay masusumpungan natin ang propetikong gulong ni Josias.

Sinasabi ko ang “saligang apostasiya,” sapagkat ang pasimula ng hanay ay tumutukoy sa panahon na itinakwil ng Israel ang Diyos bilang Hari, sa kanilang pagnanais na magkaroon ng isang makasanlibutang hari, sa gayon ay minarkahan ang saligan ng makataong monarkiya ng Israel. Isinusulat ko rin ito para sa gulong ni Josias, na ang ibig sabihin ay “saligan ng Diyos,” sapagkat ito ay sagisag kapwa ng saligan at ng saligang apostasiya ng bayan ng Diyos.

Nang mamatay si Solomon at mahati sa hilaga at timog ang labindalawang lipi, ang pagtatalaga ni Jeroboam sa huwad na sistema ng pagsamba ay sinaway ng masuwaying propeta, at ang kaniyang saway ay naglaman ng propesiya tungkol sa isang darating na hari na ang pangalan ay Josias. Sa saligang pagtalikod ni Jeroboam at ng sampung lipi sa hilaga, inihula ang propesiya tungkol kay Josias at sa kaniyang repormasyon na minarkahan ng Dakilang Paskuwa ng 622 BC. Ang repormasyong iyon ay naisakatuparan sa pamamagitan ng pagkakatuklas sa mga sulat ni Moises at ng paghahayag ng hatol laban sa bayan ng Diyos dahil sa kanilang patuloy na pagtalikod. Nang basahin sa haring Josias ang mga salita mula sa mga sulat ni Moises, iyon ay nagbunga ng pinakadakilang repormasyon sa kasaysayan ng Matandang Tipan. Ang propesiya tungkol sa isang magiging anak na isisilang na ang pangalan ay Josias ay naglaman din ng makahulang paghatol sa saligang pagtalikod na ibinunton ng masuwaying propeta laban kay haring Jeroboam.

Ang sumpa ni Moises, gaya ng tawag dito ni Daniel, ay ang “pitong panahon” ng Levitico 26, at ito ang naging saligang pagkakatuklas ni William Miller na siyang sagisag ng mga saligang katotohanan ng Adventismo. Ang pagpapalakas sa mensahe ni Miller noong Agosto 11, 1840 ay naisakatuparan sa pamamagitan ng gawain ni “Josias” Litch noong 1838 at 1840. Noong 1863, ang mga saligang iyon ay isinantabi, at ang “pitong panahon” ay naging sagisag hindi lamang ng mga saligang katotohanan ng mga Milleritang taga-Filadelfia, kundi gayundin ng paghihimagsik ng Millerismong Laodicea laban sa mga saligan. Ang kasaysayan ng mga Millerita ng una at ikalawang anghel ay nagtataglay ng sagisag ni “Josias,” na mauulit hanggang sa pinakawastong titik sa kasaysayan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang gulong ni Josias ay umaabot pabalik sa pangkukulam ni haring Saul at pagkatapos ay hanggang sa pagsuka sa iglesiang Laodiceang Seventh-day Adventist sa batas ng Linggo. Ang gulong ni Josias sa Ezekiel ay ngayon ay nasa proseso ng pagkakabunyag bilang kasukdulan ng pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo.

Ipagpapatuloy natin ang mga bagay na ito sa susunod na artikulo.