May “labintatlong” pagtukoy sa mga petsa sa aklat ni Ezekiel; anim ang tumutukoy sa Jerusalem, anim ang tumutukoy sa Ehipto, at isa sa Tiro. Ang lahat ng mga pagtukoy ay nakalugar sa loob ng konteksto ng paghihimagsik, na sinasagisag ng bilang na “labintatlo.” Noong taóng sumunod pagkamatay ng asawa ni Ezekiel dahil sa isang atake sa utak, na nagmarka sa pasimula ng ikatlong pagkubkob, iniutos kay Ezekiel na magsalita laban sa Ehipto, na ipinahahayag na ito ay magiging tiwangwang sa loob ng apatnapung taon.

At gagawin Kong tiwangwang ang lupain ng Egipto sa gitna ng mga lupaing tiwangwang, at ang kaniyang mga lunsod sa gitna ng mga lunsod na wasak ay magiging tiwangwang sa loob ng apatnapung taon: at pangangalatin Ko ang mga Egipcio sa gitna ng mga bansa, at pangangalatin Ko sila sa iba’t ibang lupain. Gayunman, ganito ang sabi ng Panginoong Dios; Sa katapusan ng apatnapung taon ay titipunin Ko ang mga Egipcio mula sa mga bayan na pinangalatan sa kanila: At aking ibabalik ang pagkabihag ng Egipto, at pangyayarihin Kong sila’y manumbalik sa lupain ng Pathros, sa lupain ng kanilang tahanan; at sila’y magiging doo’y isang mababang kaharian. Ezekiel 29:12–14.

Nagsimula ang pagkubkob noong 587 BC, nang atasan si Ezekiel na magsalita. Sa talatang ‘labimpito’, ipinakikita ng petsang 571 BC na ibibigay ang Ehipto sa Babilonia bilang kabayaran sa mga paglilingkod na naisagawa. Iminumungkahi ng mga dalubhasa sa kronolohiya ng Bibliya ang 567 BC hanggang 527 BC bilang yugto ng apatnapung taon na tinutukoy sa mga talata, at mula sa unang mensahe ng paghatol na ipinahayag noong 587 BC hanggang sa pahayag sa talatang labimpito noong 571 BC na ibinigay na ng Panginoon ang Ehipto sa kamay ni Nabucodonosor, masusumpungan natin ang isang yugtong ‘labimpitong taon’.

Ang hukbo ni Nebucadnezar ay nagsagawa ng isang mahaba at mahirap na pakikipagdigma laban sa Tiro (ang pagkubkob ay tumagal nang humigit-kumulang 13 taon, tinatayang 586–573 BC). Ang mga kawal ay nagpagal nang labis (bawat ulo ay nakalbo at bawat balikat ay nagasgas sa pagbubuhat ng mga pasan), gayunma’y wala silang tinanggap na anumang makabuluhang kabayaran o samsam mula sa Tiro mismo. Dahil sa walang kapakinabangang pagpapagal na ito, ipinasiya ng Diyos na ibigay ang Egipto kay Nebucadnezar bilang kabayaran (“pasahod”) sa gawaing isinakatuparan ng kaniyang hukbo laban sa Tiro.

At manatili kayo sa gayunding bahay, na kumakain at umiinom ng mga bagay na ibinibigay nila: sapagkat ang manggagawa ay karapat-dapat sa kaniyang upa. Huwag kayong maglipat-lipat sa bawat bahay. Lucas 10:7.

Samakatuwid, unang sinakop ni Nabucodonosor ang Tiro, at matapos ang labintatlong taong pagkubkob ay ibinigay sa kaniya ang Ehipto. Bago niya sinakop ang Tiro, sinakop niya ang Jerusalem noong 586 BC; pagkatapos ay isinagawa niya ang labintatlong taong pagkubkob sa Tiro, at pagkaraan nito ay sinakop naman niya ang Ehipto. Sinakop ang Jerusalem noong 586 BC, at nagsimula ang pagkubkob sa Tiro noong 586 BC at tumagal hanggang 573 BC. Ang bilang na labintatlo ay iniuugnay sa Estados Unidos.

Ipinababatid sa atin ni Sister White na ang Jerusalem sa aklat ni Ezekiel ay kumakatawan sa iglesiang Laodiceanong Seventh-day Adventist, at si Nebuchadnezzar, ang hari ng hilaga, ay kumakatawan sa kapangyarihang papal sa mga huling araw. Sa historikal na paglalarawan ng kabanata dalawampu’t siyam, ang mga magnanakaw ng iyong bayan sa mga huling araw, na kumakatawan sa papal na Roma, ay sumasakop sa tatlong entidad sa kabanata. Una niyang kinukuha ang Jerusalem, pagkatapos ang Tiro, at sa wakas ang Egipto.

Nagsisimula ang paghuhukom sa sambahayan ng Diyos, at ang sungay ng Protestantismo sa Estados Unidos ay unang nalulupig bago pa magkaroon ng batas ng Linggo. Kabilang sa sungay ng Protestantismong tumalikod sa pananampalataya sa Estados Unidos ang Laodiceanong iglesyang Seventh-day Adventist na kumakatawan sa “dating” bayang katipan na nilalampasan gaya ng paglampas sa sinaunang Israel noong taong 34 at sa mga Protestante noong 1844. Ang paglampas sa mga dating bayang katipang iyon ng Diyos noong 34 at 1844 ay inilalarawan sa makahulang kasaysayan ng hula sa Daniel 8:14 na sumasaklaw sa dalawang libo at tatlong daang taon. Nagsisimula ang paghuhukom sa sambahayan ng Diyos, at hinahatulan ang sungay ng Protestantismo bago hatulan ang sungay ng Republikanismo.

Sapagkat dumating na ang panahon na ang paghuhukom ay dapat magsimula sa sambahayan ng Diyos: at kung ito’y unang magsimula sa atin, ano kaya ang magiging wakas ng mga hindi sumusunod sa ebanghelyo ng Diyos? 1 Pedro 4:17.

Ang unang pagbanggit sa paghatol sa Egipto ay matatagpuan sa unang talata ng kabanata dalawampu’t siyam, at ang huling petsang binanggit na may kaugnayan sa Egipto ni Ezekiel ay nasa talatang “labimpito” ng gayon ding kabanata. Tinutukoy ng kabanata na ang makabagong Roma ay unang dumaraig sa sungay ng Protestantismo at pagkatapos ay sa Tiro, na kumakatawan sa sungay ng Republicanismo na nadaig sa malapit nang dumating na batas ukol sa Linggo. Kapag ang Tiro (ang Estados Unidos) ay nasakop ni Nabucodonosor sa batas ukol sa Linggo, ang Egipto ay ibinibigay rin sa kaniyang mga kamay. Sa puntong iyon, ang nakamamatay na sugat ng kapapahan ay gumagaling. Hindi lamang gumagaling noon ang nakamamatay na sugat ng kapapahan, kundi ipinababatid din sa atin ni Ezekiel na ito ay nangyayari sa panahon ng huling ulan.

Sa araw na yaon ay palalaguin ko ang sungay ng sambahayan ng Israel, at ibibigay ko sa iyo ang pagbubukas ng bibig sa gitna nila; at kanilang malalaman na ako ang Panginoon. Ezekiel 29:21.

Jacob at Israel

Tinukoy ni Isaias na ang Israel ay sisibol, mamumulaklak, at pupunuin ng bunga ang buong lupa. Ang ulan ang nagdudulot ng tatlong hakbang ng pagsibol, pamumulaklak, at pamumunga, at ayon kay Isaias, ang huling ulan ay dumarating kapag ang “malakas na hangin” ay pinatigil. Higit pa rito, tinukoy niya na sa panahon ng pagsibol, pamumulaklak, at pamumunga, ang mga kasalanan ni Jacob ay lilinisin, at ang salitang Hebreo na isinalin bilang “lilinisin” ay nangangahulugang matutubos.

Sa takdang sukat, pagka ito’y sumisibol, iyong pakikitunggaliin ito: kaniyang pinipigil ang kaniyang mabagsik na hangin sa araw ng hanging silanganan. Kaya nga sa pamamagitan nito ay malilinis ang kasamaan ni Jacob; at ito ang buong bunga ng pag-aalis ng kaniyang kasalanan: kapag kaniyang ginawang gaya ng mga batong-apog na pinukpok nang magkadurug-durog ang lahat ng mga bato ng dambana, ang mga kakahuyan at mga larawang inanyuan ay hindi na mananatiling nakatayo. Isaias 27:8, 9.

Kapag pinipigilan ang apat na hangin (ang kaniyang mabagsik na hangin) ng tunggalian, nagsisimula ang pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo, at sa huli ay pinaghihiwalay ang marurunong at ang masasama sa Adventismo, at ang lahat ng ito ay naisasakatuparan sa “araw ng hanging silangan.” Nagsimula ang panahon ng pagtatatak sa isang pagwiwisik noong 9/11 at nagtatapos ito sa isang ganap na pagbubuhos sa panahon ng batas ng Linggo, kung kailan mapupuno ng bunga ang lupa. Ang panahon ng pagtatatak ay isang unti-unting paglilinis at pagdadalisay na naaayon sa Malakias tatlo. Ngunit sa loob ng labimpitong taong yugto na kinakatawan ng mga petsang panimula at pangwakas sa Ezekiel dalawampu’t siyam, nagaganap ang pagsakop sa ikaanim na kaharian ng propesiya sa Biblia na kinakatawan ng Jerusalem, isang sagisag ng sungay ng Protestantismo—ang iglesya—at ng Tiro, isang sagisag ng sungay ng Republikanismo—ang estado. Kaagad matapos ang labintatlong taong pagkubkob sa Tiro, nagaganap ang pagsakop sa ikapitong kaharian ng sampung hari na kinakatawan ng Ehipto. Ang tatlong pagsakop sa Jerusalem, Tiro at Ehipto ay nagaganap kapag ang “sungay ng sambahayan ng Israel” ay sumisibol at pinagkakalooban ng pagbubukas ng bibig.

Kapuwa nagwawakas ang pagkapipi ng saserdoteng si Ezekiel at ng saserdoteng si Zacharias sa panahon ng batas sa Linggo, kung kailan kapuwa nagsasalita ang Estados Unidos at ang asno ni Balaam. Ibinibigay ng Panginoon sa sambahayan ng Israel ang “pagbubukas ng bibig” sa panahon ng batas sa Linggo. Sa panahong iyon, napawi na ang mga kasalanan ni Jacob at ang kaniyang pangalan ay pinapalitan ng sambahayan ng Israel. Ang mensaheng kanilang ipinahahayag ay kinakatawan ng ikatlong saksi sa propetikong pagkapipi na kinakatawan ni Daniel, na binibigyan naman sa panahong iyon ng mensahe ng Daniel kabanata labing-isa, na siya ring pangitain ni Habakkuk na sa panahong iyon ay ‘nagsasalita at hindi nagsisinungaling.’ Sina Ezekiel, Zacharias at Daniel ay nakaayon sa pagpapahayag ng malakas na sigaw ng ikatlong anghel, gayundin si Jeremiah sa kabanata labinlima, kung saan ipinangako sa kaniya na magiging bibig siya ng Diyos kung makababangon siya mula sa unang pagkabigo.

Bakit walang tigil ang aking kirot, at walang lunas ang aking sugat, na tumatangging gumaling? Magiging lubos ka bang gaya sa akin ng isang sinungaling, at gaya ng mga tubig na pumapalya? Kaya nga ganito ang sabi ng Panginoon, Kung ikaw ay manunumbalik, ay muli kitang ibabalik, at ikaw ay tatayo sa harap ko: at kung ihihiwalay mo ang mahalaga sa hamak, ikaw ay magiging gaya ng aking bibig: sila ang manumbalik sa iyo; ngunit huwag kang manumbalik sa kanila. Jeremias 15:18, 19.

Inilarawan ni Jesus ang wakas sa pamamagitan ng pasimula, at sa 9/11 ang pagwiwisik ay nagluwal ng mga usbong at ang pananim ni Jacob ay nagsimulang tumubo, at sa huli, kapag ang kasamaan ni Jacob ay nalinis na, ang sambahayan ng Israel ay magsasalita. Ang pag-uusbong noong 9/11 na naisakatuparan ng ulan ay kumakatawan sa isang pag-uusbong sa pagtatapos ng panahon ng pagtatatak, kapag ang “sungay” ng sambahayan ng Israel ay umuusbong, doon mismo kung saan ang mga sungay ng tumalikod na Protestantismo at Republikanoismo ay dinaraig ni Nebukadnezar.

Sa puntong iyon, ang huwad na sungay ng Protestantismo ay ipinagtatambis sa tunay na sungay ng Protestantismo, na sinasagisag ng tungkod ni Aaron na nag-usbong, di-tulad ng iba pang mga tungkod ng mga lipi ng Israel. Tinutukoy ng dalawang petsa sa kabanata dalawampu't siyam ng Ezekiel ang kasaysayan ng pagtataas ng watawat ng isang daan at apatnapu't apat na libo sa panahon ng nalalapit na batas ng Linggo.

Ang proseso ng pag-usbong, pamumulaklak, at pagpuno sa lupa ng bunga ay nagsimula sa pagwiwisik ng huling ulan noong 9/11, kung paanong ang panahon ng Pentecostes ay nagsimula sa paghinga ni Cristo ng ilang patak sa Kaniyang mga alagad, na humantong sa Pentecostes nang maganap ang ganap na pagbubuhos. Ang pag-usbong noong 9/11 sa pasimula ng pagdadalisay kay Jacob (ang mang-aagaw), na siyang panahon ng pagtatatak, ay sumagisag sa pag-usbong ng sambahayan ni Israel (ang nagtagumpay) sa panahon ng batas ng Linggo. Ang pag-usbong sa katapusan ay naghahayag ng pagkakaiba sa pagitan ng dating bayang kabilang sa tipan at ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, kung paanong ang pagbubuhos ng apoy sa Bundok Carmel ay naghayag ng pagkakaiba sa pagitan ng propetang Elijah at ng mga propeta ni Baal. Ang pagkakaibang ito ay kinakatawan ng isang pangkat na, ayon sa propesiya, ay napapahiya dahil sa isang huwad na mensahe ng kapayapaan at katiwasayan, samantalang ang isa pang pangkat, ayon sa propesiya, ay nagagalak, at hindi sila mapapahiya kailanman.

Ang Anim na Petsa ng Ehipto

Tinutukoy ni Ezekiel ang apat pang petsang may kaugnayan sa Ehipto, na ang dalawa ay tumatapat sa ikalabing-isang taon at ang dalawa pa ay sa ikalabindalawang taon ng pagkabihag.

Ang Pagkubkob ng Ikalabing-isang Taon

At nangyari nang ikalabing-isang taon, nang unang buwan, nang ikapitong araw ng buwan, na ang salita ng Panginoon ay dumating sa akin, na nagsasabi, Anak ng tao, aking binali ang bisig ni Faraon na hari ng Egipto; at narito, iyon ay hindi babalutan upang mapagaling, upang lagyan ng panali na magbibigkis doon, upang palakasin ito na makahawak ng tabak. Ezekiel 30:20, 21.

At nangyari, nang ikalabing-isang taon, nang ikatlong buwan, nang unang araw ng buwan, na ang salita ng Panginoon ay dumating sa akin, na nagsasabi, Anak ng tao, salitain mo kay Faraon na hari ng Egipto, at sa kaniyang karamihan; Kanino ka maihahalintulad sa iyong kadakilaan? Ezekiel 31:1, 2.

Sa ikalabing-isang taon ng pagkabihag, sa kabanata tatlumpu, nabali ang mga bisig ng Ehipto at ni Faraon, at pinalakas ang mga bisig ng Babilonia. Sa ikalabing-isang taon, sa kabanata tatlumpu't isa, tinutukoy ang pagbagsak ng Ehipto at ang epekto nito sa daigdig.

Ang Ikalabindalawang Taon at ang Pagbagsak ng Jerusalem

Ang dalawang petsa sa ikalabindalawang taon ay matatagpuan sa Ezekiel tatlumpu’t dalawa.

At nangyari, nang ikalabindalawang taon, nang ikalabindalawang buwan, nang unang araw ng buwan, na ang salita ng Panginoon ay dumating sa akin, na nagsasabi, Anak ng tao, magtaas ka ng panaghoy para kay Faraon na hari ng Egipto, at sabihin mo sa kaniya, Ikaw ay parang batang leon ng mga bansa, at ikaw ay gaya ng balyena sa mga dagat: at ikaw ay lumabas kasama ng iyong mga ilog, at niligalig mo ang mga tubig sa pamamagitan ng iyong mga paa, at nilabuan mo ang kanilang mga ilog. Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos; kaya’t ilalatag ko ang aking lambat sa ibabaw mo kasama ng kapisanan ng maraming bayan; at kanilang iaahon ka sa aking lambat. Ezekiel 32:1–3.

At nangyari rin sa ikalabindalawang taon, sa ikalabinlimang araw ng buwan, na ang salita ng Panginoon ay dumating sa akin, na nagsasabi, Anak ng tao, managhoy ka dahil sa karamihan ng Egipto, at ihagis mo sila pababa, samakatuwid nga'y siya, at ang mga anak na babae ng bantog na mga bansa, sa pinakamababang bahagi ng lupa, kasama nila na nagsisibaba sa hukay. Ezekiel 32:17, 18.

Si Faraon at ang Kaniyang Karamihan

Sa kapitulo tatlumpu’t isa na paghatol laban sa Egipto, sinasabi ng mga huling talata:

Pinayanig ko ang mga bansa sa ugong ng kaniyang pagkabuwal, nang ibinaba ko siya sa impiyerno na kasama ng mga nagsisibaba sa hukay: at lahat ng mga punungkahoy ng Eden, ang pinili at pinakamainam sa Lebanon, lahat ng umiinom ng tubig, ay maaaliw sa kailaliman ng lupa. Sila rin ay nagsibaba sa impiyerno na kasama niya, sa mga pinatay ng tabak; at yaong mga naging kaniyang bisig, na nagsisitahan sa ilalim ng kaniyang lilim sa gitna ng mga bansang pagano. Kanino ka nga ba maihahalintulad sa kaluwalhatian at sa kadakilaan sa gitna ng mga punungkahoy ng Eden? gayunma’y ibababa ka na kasama ng mga punungkahoy ng Eden sa kailaliman ng lupa: mahihiga ka sa gitna ng mga di tuli, kasama ng mga pinatay ng tabak. Ito si Paraon at ang buo niyang karamihan, sabi ng Panginoong Dios. Ezekiel 31:16–18.

Sa pahayag ng hatol laban sa Ehipto sa kabanata tatlumpu’t dalawa, inuulit at pinalalawak ng mga huling talata ang nilalaman ng kabanata tatlumpu’t isa at naglalaman din ang mga ito ng isang kahalintulad na pangwakas na pahayag.

Sapagkat pinalaganap ko ang aking kakilabutan sa lupain ng mga buháy; at siya’y ilalagak sa gitna ng mga di-tuli, kasama ng mga pinatay sa pamamagitan ng tabak, sa makatuwid baga’y si Faraon at ang kaniyang buong karamihan, sabi ng Panginoong Dios. Ezekiel 32:32.

Ang Labimpitong Taon ng Kabanata Dalawampu’t Siyam

Ang mga petsang nakapaloob sa labimpitong-taóng yugto na kinakatawan sa kabanata dalawampu’t siyam ay tumutukoy sa pananakop ni Nebuchadnezzar sa Ehipto, at sa isang apatnapung-taóng panahon ng pagkatiwangwang ng Ehipto. Ang apatnapu ay kumakatawan sa ilang, na sumasagisag sa sanlibong taon na ang lupa ay tiwangwang.

Aking minasdan ang lupa, at, narito, ito ay walang anyo at walang laman; at ang mga langit, at wala silang liwanag. Aking minasdan ang mga bundok, at, narito, sila’y nanganginginig, at ang lahat ng mga burol ay nayayanig. Aking minasdan, at, narito, walang tao, at ang lahat ng mga ibon sa himpapawid ay nagsilipad palayo. Aking minasdan, at, narito, ang mabungang lupain ay naging ilang, at ang lahat ng mga lunsod niyaon ay nabagsak sa harapan ng Panginoon, at sa pamamagitan ng Kaniyang mabangis na galit. Sapagka’t ganito ang sinabi ng Panginoon, Ang buong lupain ay magiging wasak; gayon ma’y hindi Ko gagawin ang ganap na pagwawakas. Jeremias 4:23–27.

Sa pagtatapos ng apatnapung taon ng pagkatiwangwang ng Ehipto na binabanggit sa Ezekiel dalawampu’t siyam, inilalahad ang panghuling muling pagkabuhay ng masasama at ang kanilang tuluyang pagkapuksa.

Takot, at ang hukay, at ang silo, ay sumasa iyo, O nananahan sa lupa. At mangyayari, na siyang tumatakas sa hugong ng takot ay mahuhulog sa hukay; at siyang umaahon mula sa gitna ng hukay ay mahuhuli sa silo: sapagkat ang mga dungawan mula sa kaitaasan ay bukas, at ang mga pundasyon ng lupa ay nayayanig. Ang lupa ay lubusang nabiyak, ang lupa ay ganap na nagiba, ang lupa ay lubhang nayayanig. Ang lupa ay uurong-sulong na gaya ng isang lasing, at matitinag na gaya ng isang kubol; at ang pagsalansang niyaon ay magiging mabigat sa ibabaw nito; at ito ay mabubuwal, at hindi na muling babangon. At mangyayari sa araw na yaon, na parurusahan ng Panginoon ang hukbo ng mga nasa kaitaasan sa kaitaasan, at ang mga hari sa lupa sa ibabaw ng lupa. At sila’y titipuning magkakasama, kung paanong ang mga bilanggo ay tinitipon sa hukay, at ikukulong sa bilangguan, at pagkaraan ng maraming araw ay dadalawin sila. Isaias 24:17–22.

Ang mensahe ni Ezekiel na pinagbubuklod ng anim na petsang nauugnay sa Ehipto ay tumutukoy sa pangwakas na pagkawasak ng makalupang kapangyarihan ng dragon, na magsisimula sa nalalapit na batas ng Linggo at magpapatuloy hanggang sa pangwakas na pagwasak sa masasamang Ehipsiyo sa katapusan ng milenyo.

Sa patotoong makahula, ang halimaw at ang bulaang propeta ay darating sa kanilang wakas sa lawa ng apoy, na kumakatawan sa Ikalawang Pagparito ni Cristo, ngunit ang pagkapuksa ng kapangyarihan ng dragon sa lawa ng apoy ay sa katapusan ng milenyo.

At nahuli ang halimaw, at kasama niya ang bulaang propeta na gumawa ng mga himala sa harap niya, na sa pamamagitan ng mga yaon ay dinaya niya ang mga tumanggap ng tatak ng halimaw at ang mga sumamba sa kaniyang larawan. Ang dalawang ito ay kapuwa inihagis nang buhay sa dagat-dagatang apoy na nagniningas sa asupre. At ang nalabi ay pinatay sa pamamagitan ng tabak niyaong nakasakay sa kabayo, na ang tabak ay lumalabas mula sa kaniyang bibig; at ang lahat ng mga ibon ay nabusog sa kanilang laman. Apocalipsis 19:20, 21.

Ang hayop at ang bulaang propeta ay nagwawakas ayon sa hula sa ikalawang pagbabalik ni Cristo, ngunit ang dragon ay sumasapit sa kaniyang kapalaran makalipas ang isang libong taon, sa ikatlong pagbabalik ni Cristo.

At nakita ko ang isang anghel na bumababa mula sa langit, na may hawak na susi ng kalaliman at isang malaking tanikala sa kaniyang kamay. At sinunggaban niya ang dragon, ang matandang ahas, na siyang Diablo, at Satanas, at iginapos niya ito sa loob ng isang libong taon, At inihagis niya ito sa kalaliman, at siya’y ikinulong, at nilagyan ng tatak sa ibabaw niyaon, upang huwag na niyang dayain ang mga bansa hanggang sa matupad ang isang libong taon: at pagkatapos nito ay kinakailangang pakawalan siya sa maikling panahon. Apocalipsis 20:1–3.

Ang Ikalabing-isa at Ikalabindalawang mga Taon

Ang yugto ng ‘labimpitong’ taon na inilahad sa dalawang petsa sa Ezekiel dalawampu’t siyam ay nagsimula noong ikasampung taon ng pagkabihag at nagtapos noong ikadalawampu’t pitong taon. Ang mga mensahe sa mga kabanatang tatlumpu at tatlumpu’t isa ay inilahad noong ikalabing-isang taon, at ang dalawang petsang inilahad sa kabanatang tatlumpu’t dalawa ay ibinigay noong ikalabindalawang taon ng pagkabihag. Ang yugto ng labimpitong taon na nagsimula noong ikasampung taon, humigit-kumulang sa simula ng pagkubkob sa Jerusalem, ay sinundan ng dalawang mensahe tungkol sa Ehipto noong ikalabing-isang taon na inilahad sa mga kabanatang tatlumpu at tatlumpu’t isa. Ang dalawang mensahe noong ikalabing-isang taon ay magkasamang kumakatawan sa isang mensahe bago mismo ang batas ng Linggo. Ang dalawa pang mensahe tungkol sa Ehipto noong ikalabindalawang taon ay ibinigay kasabay o di-nagtagal pagkatapos ng pagkawasak ng Jerusalem noong 586 BC.

Ang mensahe tungkol sa pagparito ni Cristo ay ipinahahayag bilang bahagi ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, na nagiging mensahe ng malakas na sigaw sa pagpapatupad ng batas ng Linggo. Dalawang mensahe ng Egipto ang ipinahahayag bago ipatupad ang batas ng Linggo, at dalawang mensahe ng Egipto ang ipinahahayag sa mismong pagpapatupad o kaagad pagkatapos ng pagpapatupad ng batas ng Linggo. Ang pagdodoble ng mga mensaheng ibinibigay sa iisang taon, sa panahon ng pagkubkob na humahantong sa pagkawasak ng Jerusalem, at ng dalawa pang mensahe sa pagpapatupad ng batas ng Linggo, ay sumasagisag sa mensahe ng ikalawang anghel, kung saan palaging may pagdodoble.

Ang ikalawang mensahe ay laging sinusundan ng ikatlong mensahe.

“Sa pamamagitan ng panulat at tinig ay ating ipahahayag ang pahayag, na ipinakikita ang pagkakasunud-sunod ng mga ito, at ang pagkakapit ng mga hula na nagdadala sa atin sa mensahe ng ikatlong anghel. Hindi maaaring magkaroon ng ikatlo kung wala ang una at ikalawa. Ang mga mensaheng ito ay dapat nating ibigay sa sanlibutan sa pamamagitan ng mga lathalain at mga pahayag, na inihahayag sa hanay ng makasaysayang hula ang mga bagay na naganap na at ang mga bagay na mangyayari pa.” Selected Messages, aklat 2, 104, 105.

Sa ikatlong mensahe ay isinasara ang pintuan ng panahon ng pagsubok. Nagtatapos ang panahon ng pagsubok para sa Estados Unidos kapag umiral ang batas ukol sa Linggo, at nagtatapos ang panahon ng pagsubok para sa sanlibutan kapag tumindig si Miguel. Ang dalawang nakasarang pintuan ay kapuwa kumakatawan sa isang ikatlong mensahe na laging pinangungunahan ng ikalawang mensahe, na lagi namang isang mensaheng may dalawang bahagi.

Naisasakatuparan ang pagkakaloob ng kapangyarihan sa ikalawang anghel kapag sumanib dito ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi. Ang dalawang mensaheng ipinahayag sa sangkatauhan, gaya ng inilalarawan ng mga pahayag ni Ezekiel laban sa Ehipto sa mga kabanatang tatlumpu at tatlumpu’t isa, ay tumutukoy kung kailan sumasanib ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi sa ikalawang anghel, at ang dalawang mensahe sa kabanatang tatlumpu’t dalawa ay tumutukoy sa pagkakaloob ng kapangyarihan sa ikatlong anghel sa malakas na sigaw.

Ang mga gulong ni Ezekiel na naglalarawan sa masalimuot na pagkakaugnay-ugnay ng mga pangyayari sa buhay ng tao ay tumutukoy sa huling babala para sa sangkatauhan, na siyang babala ng ikatlong anghel, at ang ikatlong anghel ay binubuo ng mga babala ng una at ikalawang anghel. Ang Sigaw sa Hatinggabi bago ang batas ng Linggo at ang malakas na sigaw pagkatapos ng batas ng Linggo ay inilalarawan ng apat na petsa ni Ezekiel na pumapatak sa loob ng ‘labimpitong’ taon na saklaw ng mga petsang alfa at omega ng kabanata dalawampu’t siyam na nakaayon sa nakatagong kasaysayan ng Daniel labing-isa talata apatnapu, gaya ng inilalarawan sa mga talata labing-isa hanggang labing-anim ng kabanata ring iyon.

Sa ikasampung kabanata ng Daniel, si Daniel, gaya ni Ezekiel, ay ginawang pipi. Ang pagkapipi ni Daniel ay naganap sa gitna ng tatlong paghipo; ang una at ikatlong paghipo ay nagmula sa anghel na si Gabriel at ang panggitnang paghipo ay ang paghipo ni Cristo. Si Daniel, gaya ni Pedro sa pagitan ng Cesarea-Filipos at ng krus, ay nasa gitna. Sa gitna ay nakita ni Pedro ang niluwalhating Cristo, gaya rin ni Daniel sa ikasampung kabanata. Ang gitna ng tatlong anghel ay ang ikalawang mensahe, na isang pagsasanib ng dalawang mensahe.

Ika-5 Araw ng Ika-4 na Buwan at 1844

Sa Ezekiel kabanata isa, mga talata isa at dalawa, si Ezekiel ay nasa ikalimang araw ng ikaapat na buwan, na tumutugma sa kalagitnaan ng kilusan ng ikapitong buwan noong 1844. Si Ezekiel ay nasa kalagitnaan ng panahong mula Abril 19 hanggang Oktubre 22, 1844, gaya rin ni Samuel Snow, ang mensahero ng Sigaw sa Hatinggabi noong 1844, nang ilahad niya sa Boston ang kaniyang unang malinaw na pananaw sa mensahe, 93 araw pagkatapos ng Abril 19 at 93 araw bago nagsara ang pinto noong Oktubre 22, 1844. Si Samuel Snow ay nasa Boston noong Hulyo 21, 1844, sa kalagitnaan ng kilusan ng ikapitong buwan, nang hindi niya namamalayang sa makahulang diwa ay nakatayo siyang kasama ni Peter sa Bundok ng Pagbabagong-anyo, ni Ezekiel sa ikatatlumpung taon ng ikalabimpitong siklo ng Jubileo, at ni Daniel sa ikalawang paghipo sa kaniya sa panahon ng pangitaing salamin sa kabanata sampu.

Tiro

Bago tayo bumalik sa pagpepetsa sa anim na pagbanggit ni Ezekiel tungkol sa Jerusalem, dapat muna nating tukuyin ang iisang petsa na ipinahayag laban sa Tiro.

At nangyari sa ikalabing-isang taon, sa unang araw ng buwan, na ang salita ng Panginoon ay dumating sa akin, na nagsasabi, Anak ng tao, sapagkat sinabi ng Tiro laban sa Jerusalem, Aha, siya na pintuang-bayan ng mga bayan ay nabasag: siya ay napasaakin: ako ay mapupuspos, ngayong siya ay nawasak: Kaya't ganito ang sabi ng Panginoong Diyos; Narito, ako'y laban sa iyo, O Tiro, at aking pararamihin ang mga bansang sasalakay laban sa iyo, kung paanong pinasisikad ng dagat ang kaniyang mga alon. At kanilang gigibain ang mga pader ng Tiro, at ibabagsak ang kaniyang mga tore: akin ding kakayurin ang kaniyang alabok mula sa kaniya, at gagawin siyang gaya ng taluktok ng isang bato. Siya'y magiging dakong paglalatagan ng mga lambat sa gitna ng dagat: sapagkat aking sinalita, sabi ng Panginoong Diyos: at siya'y magiging samsam ng mga bansa. At ang kaniyang mga anak na babae na nasa parang ay papatayin sa pamamagitan ng tabak; at kanilang malalaman na ako ang Panginoon. Sapagkat ganito ang sabi ng Panginoong Diyos; Narito, aking dadalhin laban sa Tiro si Nabucodonosor na hari ng Babilonia, isang hari ng mga hari, mula sa hilaga, na may mga kabayo, at may mga karo, at may mga mangangabayo, at mga pulutong, at maraming tao.

Papatayin niya sa tabak ang iyong mga anak na babae sa parang: at gagawa siya ng moog laban sa iyo, at magtatambak ng bunton laban sa iyo, at itataas ang kalasag laban sa iyo. At maglalagay siya ng mga kagamitang pandigma laban sa iyong mga pader, at sa pamamagitan ng kaniyang mga palakol ay gigibain niya ang iyong mga tore. Dahil sa karamihan ng kaniyang mga kabayo ay tatakpan ka ng kanilang alabok: manginginig ang iyong mga pader sa ingay ng mga mangangabayo, at ng mga gulong, at ng mga karo, kapag siya’y papasok sa iyong mga pintuang-bayan, gaya ng pagpasok ng mga tao sa isang lunsod na may butas. Sa mga paa ng kaniyang mga kabayo ay yayapakan niya ang lahat ng iyong mga lansangan: papatayin niya sa tabak ang iyong bayan, at ang iyong matitibay na kutang-pananggalang ay mababagsak sa lupa. At sasamsamin nila ang iyong mga kayamanan, at gagawin nilang huli ang iyong kalakal: at gigibain nila ang iyong mga pader, at wawasakin ang iyong mga maririkit na bahay: at ihahagis nila ang iyong mga bato at ang iyong mga troso at ang iyong alabok sa gitna ng tubig. At aking papatigilin ang ingay ng iyong mga awit; at ang tunog ng iyong mga alpa ay hindi na maririnig pa. At gagawin kitang tulad ng tuktok ng isang bato: ikaw ay magiging isang dakong mapaglalatagan ng mga lambat; hindi ka na muling maitatayo: sapagkat akong Panginoon ang nagsalita nito, sabi ng Panginoong Dios.

Ganito ang sabi ng Panginoong Dios sa Tiro; Hindi ba manginginig ang mga pulo sa ugong ng iyong pagkabuwal, kapag ang mga nasugatan ay nagsisidaing, kapag ang patayan ay ginagawa sa gitna mo? Kung magkagayo’y bababa mula sa kanilang mga luklukan ang lahat ng mga prinsipe sa dagat, at kanilang ihuhubad ang kanilang mga balabal, at aalisin ang kanilang mga damit na may burda: kanilang daramtan ang kanilang sarili ng panginginig; sila’y magsisiupo sa lupa, at manginginig sa bawat sandali, at mamamangha dahil sa iyo. At sila’y magtataas ng panaghoy dahil sa iyo, at magsasabi sa iyo, Paanong ikaw ay nawasak, ikaw na tinahanan ng mga taong mandaragat, ang bantog na lunsod, na malakas sa dagat, siya at ang kaniyang mga nananahan, na siyang nagdulot ng kanilang kakilabutan sa lahat ng nagsisitahan doon! Ngayo’y manginginig ang mga pulo sa kaarawan ng iyong pagkabuwal; oo, ang mga pulong nasa dagat ay mababagabag sa iyong pagyaon. Sapagka’t ganito ang sabi ng Panginoong Dios; Kapag ikaw ay ginawa kong tiwangwang na lunsod, gaya ng mga lunsod na hindi tinatahanan; kapag aking pinasapit sa iyo ang kalaliman, at tinakpan ka ng malalaking tubig; Kapag ikaw ay aking pinababa na kasama ng mga nagsisibaba sa hukay, na kasama ng bayan noong unang panahon, at ilalagay kita sa mga pinakamababang bahagi ng lupa, sa mga dakong malaon nang sira, na kasama ng mga nagsisibaba sa hukay, upang ikaw ay huwag matahanan; at aking ilalagay ang kaluwalhatian sa lupain ng mga buhay; Gagawin kitang katatakutan, at ikaw ay mawawala na: bagaman ikaw ay hanapin, gayon ma’y hindi ka na muling masusumpungan kailanman, sabi ng Panginoong Dios. Ezekiel 26:1–21.

Ang pahayag laban sa Tiro ay ipinahayag sa taon na winasak ang Jerusalem, at ito ay kumakatawan sa pagpapatalsik sa ikaanim na kaharian ng hula ng Biblia sa malapit nang dumating na batas ukol sa Linggo. Sa batas ukol sa Linggo, ang Estados Unidos (Tiro) ay may kagalakang nagbubunyi sa makahulang diwa sapagkat naibagsak nito ang Jerusalem, na kinikilala ni Sister White bilang ang Laodiceang iglesiang Seventh-day Adventist, na tinatawag ni Ezekiel na “mga pintuang-daan ng mga bayan.” Tinutukoy ng Tiro na ang Jerusalem ay “naging” mga pintuang-daan ng mga bayan sa panahunang nagdaan. Ang isang “pintuang-daan” ay isang iglesia sa makahulang diwa.

At siya ay natakot, at nagsabi, Kay kakila-kilabot ang dakong ito! ito ay walang iba kundi ang bahay ng Dios, at ito ang pintuang-bayan ng langit. At si Jacob ay bumangon nang maaga sa kinaumagahan, at kinuha ang batong inilagay niya na pinakapilo niya, at itinayo iyon na pinakaalaala, at binuhusan ng langis ang ibabaw niyon. At tinawag niya ang pangalan ng dakong yaon na Bethel: datapuwa’t ang pangalan ng bayang yaon noong una ay Luz. Genesis 28:17–19.

Ang salitang “Bethel” ay nangangahulugang bahay ng Diyos, at nagagalak ang Tyre sapagkat napilit nito ang iglesyang Laodiceano ng mga Adventista sa Ikapitong Araw na tanggapin ang pagpapatupad ng pagsamba sa araw. Ngunit sa kabila ng maling pagdiriwang ng mga nagpapatupad ng pagsamba sa araw, ipinahahayag ng Diyos sa pamamagitan ni Ezekiel, “Ako ay laban sa iyo, O Tyrus, at pasasampahin ko ang maraming bansa laban sa iyo, kung paanong pinapaaahon ng dagat ang mga alon nito. At wawasakin nila ang mga pader ng Tyrus, at gigibain ang kaniyang mga tore.”

Ang “mga pader ng Tiro” ay kumakatawan sa pananggalang ng Tiro. Ang “pader” ay sagisag ng Sampung Utos.

“Inilalarawan dito ng propeta ang isang bayan na, sa panahon ng pangkalahatang paglayo sa katotohanan at katuwiran, ay nagsisikap na maipanumbalik ang mga simulain na siyang pundasyon ng kaharian ng Diyos. Sila ang mga magkukumpuni ng sira na nagawa sa kautusan ng Diyos—ang pader na Kaniyang inilagay sa palibot ng Kaniyang mga hinirang upang sila’y mapangalagaan, at ang pagsunod sa mga tuntunin nito ng katarungan, katotohanan, at kadalisayan ang siyang magiging kanilang walang hanggang pananggalang.” Prophets and Kings, 677.

Ang kautusan ng Diyos ay isang pader na pananggalang, ngunit ang mga pader sa anyong maramihan ay kumakatawan sa dalawang prinsipyong ‘nagsanggalang’ at nagbunga ng kasaganaan at tagumpay ng Tyrus, isang sagisag ng Republikanong sungay ng Estados Unidos.

“‘At siya’y may dalawang sungay na gaya ng sa isang kordero.’ Ang mga sungay na tulad sa kordero ay nagpapahiwatig ng kabataan, kawalang-malay, at kaamuan, na angkop na kumakatawan sa likas ng Estados Unidos nang ito’y iharap sa propeta bilang ‘sumisibol’ noong 1798. Kabilang sa mga Kristiyanong tapon na unang tumakas patungong Amerika at naghanap ng kanlungan laban sa maharlikang pang-aapi at makaparing hindi pagpaparaya ay marami ang nagpasyang magtatag ng isang pamahalaan sa malawak na saligan ng kalayaang sibil at panrelihiyon. Ang kanilang mga pananaw ay nasumpungan ng lugar sa Deklarasyon ng Kasarinlan, na naghahayag ng dakilang katotohanan na ‘ang lahat ng tao ay nilikhang pantay-pantay’ at pinagkalooban ng di-maaalis na karapatan sa ‘buhay, kalayaan, at paghahangad ng kaligayahan.’ At tinitiyak ng Konstitusyon sa mamamayan ang karapatan sa sariling pamamahala, sa pagtatadhana na ang mga kinatawang inihalal sa pamamagitan ng boto ng bayan ang gagawa at mangangasiwa sa mga batas. Ipinagkaloob din ang kalayaan sa pananampalataya, na pinahihintulutan ang bawat tao na sumamba sa Diyos ayon sa dikta ng kaniyang budhi. Ang republikanismo at Protestantismo ay naging mga saligang simulain ng bansa. Ang mga simulaing ito ang lihim ng kapangyarihan at kasaganaan nito. Ang mga inapi at niyurakan sa buong Sangkakristiyanuhan ay bumaling sa lupaing ito nang may pananabik at pag-asa. Milyun-milyon ang naghanap sa mga baybayin nito, at ang Estados Unidos ay umangat sa isang kalagayan sa hanay ng mga pinakamakapangyarihang bansa sa lupa. …

“Ang mga sungay na tulad sa kordero at ang tinig na gaya ng dragon ng sagisag ay tumutukoy sa isang kapansin-pansing pagsalungat sa pagitan ng mga ipinahahayag at ng aktuwal na gawain ng bansang inilarawan sa gayong paraan. Ang ‘pagsasalita’ ng bansa ay ang pagkilos ng mga awtoridad nito sa paggawa ng batas at sa hudikatura. Sa pamamagitan ng gayong pagkilos ay pasisinungalingan nito ang mga simulain ng kalayaan at kapayapaan na iniharap nito bilang saligan ng patakaran nito. Ang hula na ito ay magsasalita ‘na gaya ng dragon’ at gagamit ng ‘lahat ng kapangyarihan ng unang halimaw’ ay maliwanag na naghuhula ng pag-unlad ng diwa ng di-pagpaparaya at pag-uusig na ipinakita ng mga bansang kinakatawan ng dragon at ng halimaw na tulad sa leopardo. At ang pahayag na ang halimaw na may dalawang sungay ay ‘pinasisamba ang lupa at ang mga nananahan doon sa unang halimaw’ ay nagpapahiwatig na ang kapangyarihan ng bansang ito ay gagamitin sa pagpapatupad ng isang uri ng pangingilin na magiging isang gawang pagbibigay-pugay sa kapapahan.

“Ang gayong pagkilos ay tahasang salungat sa mga simulain ng pamahalaang ito, sa diwa ng malalayang institusyon nito, sa tuwiran at taimtim na pagpapahayag ng Pahayag ng Kalayaan, at sa Saligang-Batas. Ang mga nagtatag ng bansa ay may karunungang nagsikap na maglagay ng pananggalang laban sa paggamit ng kapangyarihang sekular sa panig ng iglesya, kalakip ang di-maiiwasang bunga nito—di-pagpaparaya at pag-uusig. Itinatadhana ng Saligang-Batas na ‘ang Kongreso ay hindi gagawa ng anumang batas tungkol sa pagtatatag ng relihiyon, o nagbabawal sa malayang pagsasagawa nito,’ at na ‘walang pagsubok panrelihiyon na kailanman ay hihingin bilang kuwalipikasyon sa anumang katungkulan o tungkuling ipinagkakatiwala sa madla sa ilalim ng Estados Unidos.’ Tanging sa hayagang paglabag sa mga pananggalang na ito sa kalayaan ng bansa maaaring ipatupad ng kapangyarihang sibil ang anumang pangingilin panrelihiyon. Ngunit ang di-pagkakatugma ng gayong pagkilos ay hindi hihigit kaysa sa inilarawan sa simbolo. Iyon ang halimaw na may mga sungay na gaya ng sa kordero—sa pagpapanggap ay malinis, maamo, at di-nakapipinsala—na nagsasalita na gaya ng dragon.” The Great Controversy, 441, 442.

Ang pundasyon ng Estados Unidos ay kinakatawan ng Deklarasyon ng Kasarinlan at ng Saligang-Batas, na kumakatawan ayon sa pagkakasunod sa Protestantismo at Republikanoismo. Ang “mga pader” ng proteksiyon at kasaganaan ay ang Republikanoismo at Protestantismo, at sa batas ukol sa Linggo ay naibabagsak ang mga simulain kapuwa ng Deklarasyon ng Kasarinlan at ng Saligang-Batas, sapagkat si Nabucodonosor ay “maglalagay ng mga kagamitang pandigma laban sa iyong mga pader, at sa pamamagitan ng kaniyang mga palakol ay ibabagsak niya ang iyong mga tore.”

Sa panahon ng batas ng Linggo, ang lahat ng “tore” ay ginigiba, at ang isang tore ay sagisag ng isang iglesya na ang saligang pilosopiya ay nasasalamin sa pagsisikap ng tao na iligtas ang kaniyang sarili. Hinggil kay Nimrod, ang dakilang rebelde, at sa kaniyang tore, ipinababatid sa atin sa Mga Propeta at mga Hari, “Nang bahagya nang maitayo ang tore, ang isang bahagi nito ay ginawang tirahan ng mga tagapagtayo; ang iba pang mga silid, na marangyang nilagyan ng mga kasangkapan at pinalamutian, ay inilaan sa kanilang mga diyus-diyosan. Nagalak ang mga tao sa kanilang tagumpay, at pinuri ang mga diyos na pilak at ginto, at kumalaban sa Tagapamahala ng langit at lupa.” Sa panahon ng batas ng Linggo, nagagalak ang Tyrus sapagkat naibagsak na ang Jerusalem, ngunit ang pambansang pagtalikod sa pananampalataya ay sinusundan ng pambansang pagkawasak, at pagkatapos ay gigibain ng hari ng hilaga ang mga pader at mga tore ng Estados Unidos.

Sa susunod na artikulo ay sisimulan nating talakayin ang anim na petsa ng Jerusalem sa Ezekiel.