Ang Nakatagong Kasaysayan ng Talata Apatnapu — Bilang Dalawampu’t Siyam

At aking nakita, akong si Juan, ang bayang banal, ang bagong Jerusalem, na nananaog mula sa Dios buhat sa langit, na nahahandang gaya ng isang kasintahang babae na nagagayakang talaga sa kaniyang asawa. At narinig ko ang isang malakas na tinig mula sa langit na nagsasabi, Narito, ang tabernakulo ng Dios ay nasa mga tao, at siya’y tatahang kasama nila, at sila’y magiging kaniyang bayan, at ang Dios din ay sasa kanila, at magiging kanilang Dios. At papahirin ng Dios ang bawa’t luha sa kanilang mga mata; at hindi na magkakaroon pa ng kamatayan; hindi na magkakaroon pa ng dalamhati, o ng pagtangis, o ng hirap man: sapagka’t ang mga bagay nang una ay nangaparam na. At ang nakaluklok sa luklukan ay nagsabi, Narito, ginagawa kong bago ang lahat ng mga bagay. At sinabi niya sa akin, Isulat mo: sapagka’t ang mga salitang ito ay tapat at tunay. At sinabi niya sa akin, Naganap na. Ako ang Alpha at ang Omega, ang pasimula at ang wakas. Ang nauuhaw ay aking paiinuming walang bayad sa bukal ng tubig ng buhay. Ang magtagumpay ay magmamana ng lahat ng mga bagay; at ako’y magiging kaniyang Dios, at siya’y magiging aking anak. Nguni’t sa mga duwag, at sa mga hindi sumasampalataya, at sa mga kasuklamsuklam, at sa mga mamamatay-tao, at sa mga mapakiapid, at sa mga manggagaway, at sa mga mapagsamba sa diosdiosan, at sa lahat ng mga sinungaling, ang kanilang bahagi ay sa dagatdagatang nagniningas sa apoy at asupre; na siyang ikalawang kamatayan. At lumapit sa akin ang isa sa pitong anghel na may pitong mangkok na puno ng pitong huling salot, at nagsalita sa akin, na sinasabi, Halika rito, ipakikita ko sa iyo ang kasintahang babae, ang asawa ng Cordero. Apocalipsis 21:2–9.

Muli, nang ikasiyam na taon, nang ikasampung buwan, nang ikasampung araw ng buwan, ang salita ng Panginoon ay dumating sa akin, na nagsasabi, … Muli, ang salita ng Panginoon ay dumating sa akin, na nagsasabi, Anak ng tao, narito, aalisin ko sa iyo sa isang hampas ang kinagigiliwan ng iyong mga mata: gayunma’y huwag kang managhoy ni umiyak man, ni pumatak man ang iyong mga luha. Magpigil ka sa pagdaing, huwag kang magluksa para sa patay, itali mo sa iyo ang putong sa iyong ulo, at isuot mo ang iyong mga panyapak sa iyong mga paa, at huwag mong takpan ang iyong mga labi, at huwag mong kainin ang tinapay ng mga tao. Kaya nagsalita ako sa bayan nang kinaumagahan: at nang kinagabihan ay namatay ang aking asawa; at ginawa ko nang kinaumagahan ang gaya ng iniutos sa akin. At sinabi sa akin ng bayan, Hindi mo ba sasabihin sa amin kung ano ang kahulugan sa amin ng mga bagay na ito, na iyong ginagawa nang gayon?

At ako’y sumagot sa kanila, Ang salita ng Panginoon ay dumating sa akin, na nagsasabi, Salitain mo sa sambahayan ng Israel, Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos; Narito, aking lalapastanganin ang aking santuwaryo, ang kadakilaan ng inyong kalakasan, ang kinasasabikan ng inyong mga mata, at yaong kinahahabagan ng inyong kaluluwa; at ang inyong mga anak na lalaki at ang inyong mga anak na babae na inyong iniwan ay mangabubuwal sa pamamagitan ng tabak. At gagawin ninyo ang gaya ng aking ginawa: hindi ninyo tatakpan ang inyong mga labi, ni kakainin ang tinapay ng mga tao. At ang inyong mga turbante ay mapapasa inyong mga ulo, at ang inyong mga panyapak ay mapapasa inyong mga paa: hindi kayo magdadalamhati ni iiyak man; kundi mangangayayat kayo dahil sa inyong mga kasamaan, at mananaghoy ang isa’t isa.

Sa gayo’y si Ezekiel ay magiging tanda sa inyo: ayon sa lahat ng kaniyang ginawa ay gayon ang inyong gagawin; at pagka ito’y dumating, inyong malalaman na ako ang Panginoong Dios. Gayon din naman, ikaw, anak ng tao, hindi baga sa araw na aking kunin sa kanila ang kanilang kalakasan, ang kagalakan ng kanilang kaluwalhatian, ang nasa ng kanilang mga mata, at yaong pinaglalagyan nila ng kanilang pagiisip, ang kanilang mga anak na lalake at ang kanilang mga anak na babae, Na siya na makatakas sa araw na yaon ay paroroon sa iyo, upang ipabalita sa iyo at iyong marinig ng iyong mga tainga? Sa araw na yaon ay mabubuka ang iyong bibig sa kaniya na nakatakas, at ikaw ay magsasalita, at hindi ka na mapipipi pa: at ikaw ay magiging tanda sa kanila; at kanilang malalaman na ako ang Panginoon. Ezekiel 24:1, 15–27.

At sinabi niya, Humayo ka, at sabihin mo sa bayang ito, Tunay na kayo’y makakarinig, nguni’t hindi kayo makauunawa; at tunay na kayo’y makakakita, nguni’t hindi kayo makatatalastas. Patabain mo ang puso ng bayang ito, at pabigatin mo ang kanilang mga tainga, at ipikit mo ang kanilang mga mata; baka sila’y makakita ng kanilang mga mata, at makarinig ng kanilang mga tainga, at makaunawa ng kanilang puso, at magsihikayat, at magsigaling. Isaias 6:9, 10.

Nguni’t ang salita ng Panginoon ay naging sa kanila utos sa ibabaw ng utos, utos sa ibabaw ng utos; tuntunin sa ibabaw ng tuntunin, tuntunin sa ibabaw ng tuntunin; dito’y kaunti, at doo’y kaunti; upang sila’y yumaon, at mabuwal nang patalikod, at mabali, at masilo, at mahuli. Isaias 28:13.

At marami sa kanila ang matitisod, at mabubuwal, at madudurog, at masisilo, at mabibihag. Isaias 8:15.

Ang mga salita ni Cristo ay sinalita sa pandinig ng malaking bilang ng mga tao; datapuwa’t nang Siya’y nag-iisa, lumapit sa Kaniya sina Pedro, Juan, Santiago, at Andres habang Siya’y nakaupo sa Bundok ng mga Olibo. “Sabihin Mo po sa amin,” wika nila, “kailan mangyayari ang mga bagay na ito? at ano ang magiging tanda ng Iyong pagparito, at ng katapusan ng sanlibutan?” Hindi sinagot ni Jesus ang Kaniyang mga alagad sa pamamagitan ng paghihiwalay ng pagtalakay sa pagkawasak ng Jerusalem at sa dakilang araw ng Kaniyang pagparito. Pinag-isa Niya ang paglalarawan sa dalawang pangyayaring ito. Kung binuksan lamang Niya sa Kaniyang mga alagad ang mga pangyayari sa hinaharap ayon sa Kaniyang pagkakita sa mga iyon, hindi nila makakayang tiisin ang tanawin. Dahil sa habag sa kanila ay pinaghalo Niya ang paglalarawan sa dalawang dakilang krisis, na iniiwan sa mga alagad na siyasatin ang kahulugan para sa kanilang sarili. Nang tukuyin Niya ang pagkawasak ng Jerusalem, ang Kaniyang mga salitang makahula ay umabot lampas sa pangyayaring iyon tungo sa panghuling paglalagablab sa araw na yaon na ang Panginoon ay babangon mula sa Kaniyang dako upang parusahan ang sanlibutan dahil sa kanilang kasamaan, kung kailan ilalantad ng lupa ang dugo nito, at hindi na nito tatakpan ang mga napatay dito. Ang buong pananalitang ito ay ibinigay, hindi lamang para sa mga alagad, kundi para rin sa mga mabubuhay sa mga huling tagpo ng kasaysayan ng sanlibutang ito.

Bumaling sa mga alagad, sinabi ni Cristo, “Mag-ingat kayo na huwag kayong madaya ninuman. Sapagkat marami ang magsisiparito sa Aking pangalan, na magsasabi, Ako ang Cristo; at kanilang ililigaw ang marami.” Maraming bulaang mesiyas ang lilitaw, na mag-aangking gumagawa ng mga himala, at magpapahayag na dumating na ang panahon ng pagliligtas sa bansang Judio. Ililigaw ng mga ito ang marami. Natupad ang mga salita ni Cristo. Sa pagitan ng Kaniyang kamatayan at ng pagkubkob sa Jerusalem, maraming bulaang mesiyas ang nagsilitaw. Ngunit ang babalang ito ay ibinigay rin sa mga nabubuhay sa panahong ito ng sanlibutan. Ang gayunding mga pandarayang isinagawa bago ang pagkawasak ng Jerusalem ay isinagawa sa buong mga kapanahunan, at muling isasagawa.

“‘At makaririnig kayo ng mga digmaan at ng mga usap-usapan tungkol sa mga digmaan: tiyakin ninyong huwag kayong magulumihanan: sapagkat ang lahat ng mga bagay na ito ay kinakailangang mangyari, datapuwa’t hindi pa ang wakas.’ Bago ang pagkawasak ng Jerusalem, ang mga tao ay nag-agawan para sa kataas-taasang kapangyarihan. Pinatay ang mga emperador. Napatay yaong mga inaakalang nakatayo kasunod ng trono. Nagkaroon ng mga digmaan at mga usap-usapan tungkol sa mga digmaan. ‘Ang lahat ng mga bagay na ito ay kinakailangang mangyari,’ sabi ni Cristo, ‘datapuwa’t hindi pa ang wakas [ng bansang Judio bilang isang bansa]. Sapagkat maghihimagsik ang bansa laban sa bansa, at ang kaharian laban sa kaharian: at magkakaroon ng mga taggutom, at mga salot, at mga lindol, sa iba’t ibang dako. Ang lahat ng mga ito ay pasimula ng mga kapighatian.’ Sinabi ni Cristo, Habang nakikita ng mga rabbi ang mga tandang ito, ihahayag nila na ang mga ito ay mga hatol ng Diyos sa mga bansa dahil sa pagpapanatili sa Kaniyang bayang pinili sa pagkaalipin. Ipahahayag nila na ang mga tandang ito ang tanda ng pagparito ng Mesiyas. Huwag kayong padaya; ang mga ito ang pasimula ng Kaniyang mga hatol. Ang bayan ay tumingin sa kanilang sarili. Hindi sila nagsisi at nagbalik-loob upang mapagaling Ko sila. Ang mga tandang inihaharap nila bilang mga tanda ng kanilang paglaya mula sa pagkaalipin ay mga tanda ng kanilang pagkapuksa.” The Desire of Ages, 628.

“Di-naglalaon ay napatuon ang aming mga mata sa Silangan, sapagkat may lumitaw na isang munting maitim na ulap na kasinlaki ng kalahati ng palad ng isang tao, na alam naming lahat na siyang Tanda ng Anak ng Tao.” The Day Star, 1846.

Nang magkagayo’y sinabi ng hari sa mga alipin, Gapusin ninyo ang kaniyang mga kamay at mga paa, at dalhin siya palayo, at ihagis siya sa kadiliman sa labas; doo’y magkakaroon ng pagtangis at pagngangalit ng mga ngipin. Sapagkat marami ang tinatawag, datapuwa’t kakaunti ang mga hinirang. Mateo 22:13, 14.

Kaya ang mga huli ay magiging una, at ang mga una ay magiging huli: sapagkat marami ang tinawag, datapuwa’t kakaunti ang pinili. Mateo 20:16.

Kayong lahat na mga nananahan sa sanlibutan, at mga tumatahan sa lupa, masdan ninyo kapag siya’y nagtataas ng isang watawat sa mga bundok; at kapag siya’y humihihip ng trumpeta, dinggin ninyo. Isaias 18:3.

At sa araw na yaon ay maririnig ng mga bingi ang mga salita ng aklat, at ang mga mata ng mga bulag ay makakakita mula sa kalabuan at mula sa kadiliman. Isaias 29:18.

Hanggang kailan ako makakakita ng watawat, at makaririnig ng tunog ng trumpeta? Sapagkat ang aking bayan ay mangmang, hindi nila ako nakilala; sila’y mga anak na hangal, at wala silang pagkaunawa: marunong silang gumawa ng kasamaan, ngunit sa paggawa ng mabuti ay wala silang kaalaman. Jeremias 4:21, 22.

Ipahayag ninyo ito sa sambahayan ni Jacob, at ilathala ninyo ito sa Juda, na inyong sabihin, Dinggin ninyo ngayon ito, O mangmang na bayan, at walang unawa; na may mga mata, at hindi nakakakita; na may mga tainga, at hindi nakaririnig. Jeremias 5:20, 21.

Ang salita ng Panginoon ay dumating din sa akin, na nagsasabi, Anak ng tao, ikaw ay nananahan sa gitna ng mapanghimagsik na sambahayan, na may mga matang nakakakita, ngunit hindi nakakakita; may mga taingang nakaririnig, ngunit hindi nakaririnig: sapagkat sila ay mapanghimagsik na sambahayan. Ezekiel 12:1, 2.

Kaya nga nagsasalita Ako sa kanila sa pamamagitan ng mga talinghaga: sapagkat sa pagkakita ay hindi sila nakakakita; at sa pakikinig ay hindi sila nakaririnig, ni nakauunawa man. At sa kanila ay natutupad ang hula ni Esaias, na nagsasabi, Sa pakikinig ay makaririnig kayo, at hindi kayo mangakauunawa; at sa pagkakita ay makakakita kayo, at hindi kayo mangakauunawa: Sapagkat tumaba ang puso ng bayang ito, at ang kanilang mga tainga ay mahina sa pakikinig, at ipinikit nila ang kanilang mga mata; baka sakaling sila’y makakita ng kanilang mga mata at makarinig ng kanilang mga tainga, at makaunawa ng kanilang puso, at mangabalik-loob, at sila’y Aking pagalingin.

Ngunit mapapalad ang inyong mga mata, sapagkat nakakakita ang mga ito; at ang inyong mga tainga, sapagkat nakaririnig ang mga ito. Sapagkat katotohanang sinasabi ko sa inyo, na maraming propeta at mga taong matuwid ang nagnasang makita ang mga bagay na inyong nakikita, ngunit hindi nila nakita; at marinig ang mga bagay na inyong naririnig, ngunit hindi nila narinig ang mga iyon. Mateo 13:13–17.

Ganito ang sabi ng Panginoon, Magsitayo kayo sa mga daan, at magsitingin, at magtanong tungkol sa mga dating landas, kung saan naroon ang mabuting daan, at lumakad kayo roon, at kayo’y makasusumpong ng kapahingahan para sa inyong mga kaluluwa. Ngunit sinabi nila, Hindi kami lalakad doon. Naglagay rin ako ng mga bantay sa inyo, na sinasabi, Pakinggan ninyo ang tunog ng trumpeta. Ngunit sinabi nila, Hindi kami makikinig. Jeremias 6:16, 17.

“Ang lahat ng mga pahayag na ibinigay mula 1840–1844 ay dapat ngayong ipahayag nang may kapangyarihan, sapagkat marami ang nawalan ng wastong pagkaunawa. Ang mga pahayag ay dapat dalhin sa lahat ng mga iglesya.

Sinabi ni Cristo, “Mapapalad ang inyong mga mata, sapagkat nangakakakita; at ang inyong mga tainga, sapagkat nangakaririnig. Sapagkat katotohanang sinasabi ko sa inyo, na maraming propeta at mga taong matuwid ang nangagnais na makita ang mga bagay na inyong nakikita, at hindi nila nakita; at marinig ang mga bagay na inyong naririnig, at hindi nila narinig” [Matthew 13:16, 17]. Mapapalad ang mga matang nakakita ng mga bagay na nakita noong 1843 at 1844.

“Ibinigay ang mensahe. At hindi dapat magkaroon ng anumang pagkaantala sa pag-uulit ng mensahe, sapagkat ang mga tanda ng mga panahon ay nagaganap na; ang pangwakas na gawain ay dapat maganap. Isang dakilang gawain ang magaganap sa maikling panahon. Malapit nang ibigay, sa pamamagitan ng itinakda ng Diyos, ang isang mensahe na lalakas hanggang sa maging isang malakas na sigaw. Kung magkagayon ay tatayo si Daniel sa kaniyang bahagi, upang ibigay ang kaniyang patotoo.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

Nang magkagayo’y nagsisagot ang ilan sa mga eskriba at sa mga Fariseo, na nangagsasabi, Guro, ibig naming makakita ng isang tanda mula sa iyo. Datapuwa’t siya’y sumagot at sinabi sa kanila, Isang masama at mapangalunyang lahi ang humahanap ng tanda; at walang tandang ibibigay sa kaniya, kundi ang tanda ng propeta Jonas: Sapagka’t kung paanong si Jonas ay napasa tiyan ng balyena na tatlong araw at tatlong gabi; gayundin ang Anak ng tao ay mapapasa puso ng lupa na tatlong araw at tatlong gabi. Mateo 12:38–40.

“Ang mga pag-iisip ng Tagapagligtas ay muling bumalik mula sa pagmumuni-muni sa nakaraan at sa hinaharap. Samantalang sinisikap ng mga tao na ipaliwanag ang kanilang nakita at narinig ayon sa mga naging impresyon sa kanilang mga isip, at ayon sa liwanag na taglay nila, ‘sumagot si Jesus at nagsabi, Ang tinig na ito ay hindi dumating dahil sa akin, kundi dahil sa inyo.’ Ito ang sukdulang katibayan ng Kaniyang pagiging Mesiyas, ang hudyat ng Ama na si Jesus ay nagpahayag ng katotohanan, at Siya ang Anak ng Diyos. Tatalikuran ba ng mga Judio ang patotoong ito ng kataas-taasang Langit? Minsan na nilang itinanong sa Tagapagligtas, Anong tanda ang ipinakikita mo upang kami’y makakita at sumampalataya? Hindi mabilang na mga tanda ang naibigay sa buong panahon ng ministeryo ni Cristo; gayunman ay ipinikit nila ang kanilang mga mata at pinatigas ang kanilang mga puso upang huwag silang mapaniwala. Ang pinakadakilang himala ng pagkabuhay na mag-uli ni Lazaro ay hindi nag-alis ng kanilang kawalang-panampalataya, kundi pinuno sila ng lalong tuminding masamang hangarin; at ngayo’y nang makapagsalita na ang Ama, at wala na silang maihihinging iba pang tanda, ang kanilang mga puso ay hindi lumambot at patuloy pa rin silang tumangging sumampalataya.” Spirit of Prophecy, volume 3, 79.

“Sa pamamagitan ng muling pagbuhay kay Lazaro, marami ang naakay upang sumampalataya kay Jesus. Bahagi ng panukala ng Diyos na si Lazaro ay mamatay at mailagay sa libingan bago dumating ang Tagapagligtas. Ang muling pagbuhay kay Lazaro ang pinakadakilang himala ni Cristo, at dahil dito marami ang lumuwalhati sa Diyos.” Manuscript Releases, volume 21, 111.

“Si Lazaro, na ang kaniyang katawan ay nakaranas ng kabulukan sa libingan, ngunit ngayo’y nagagalak sa kalakasan ng maluwalhating pagkalalaki, ang umakay sa hayop na sinasakyan ng Tagapagligtas.” The Desire of Ages, 572.

“Madalas akong tumukoy sa talinghaga tungkol sa sampung dalaga, na ang lima sa kanila ay matatalino, at ang lima ay mangmang. Ang talinghagang ito ay natupad na at matutupad hanggang sa pinakatitik nito, sapagkat ito ay may natatanging pagkakapit sa panahong ito, at, gaya ng mensahe ng ikatlong anghel, ay natupad na at mananatiling pangkasalukuyang katotohanan hanggang sa katapusan ng panahon.” Review and Herald, August 19, 1890.

“Si Bates ay isa sa mahahalagang pinuno sa pagpupulong sa kampo sa Exeter (New Hampshire) noong Agosto, 1844, nang ang ‘tunay na sigaw sa hatinggabi’ ay unang iharap. Nagkataon na si Bates ang mangangaral na pinili para sa paglilingkod nang umagang iyon sa kampo. Hinahamon niya ang kaniyang mga tagapakinig na manatiling tapat at may kahinahunan niyang tinitiyak sa kanila na sinusubok lamang sila ng Diyos, na sila ay nasa panahon ng paghihintay, at iba pang katulad na damdamin, nang dumating si Samuel S. Snow sa kampo na nakasakay sa kabayo. Pagkaupo sa tabi ng kaniyang kapatid na babae, si Gng. John Couch, muling ipinahayag ni Snow ang kaniyang paniniwala na si Cristo ay magpapakita sa takdang panahon. Lubhang naantig, ginulat ni Gng. Couch ang mga tagapakinig sa pagtindig at pagpapahayag, ‘Narito ang isang lalaking may mensahe mula sa Diyos!’” Leroy Froom, The Prophetic Faith of our Fathers, tomo 4, 549.

“Ang gawain ng Diyos sa lupa ay nagpapakita, sa bawat kapanahunan, ng kapansin-pansing pagkakatulad sa bawat dakilang reporma o kilusang pangrelihiyon. Ang mga simulain ng pakikitungo ng Diyos sa mga tao ay laging iisa. Ang mahahalagang kilusan sa kasalukuyan ay may kaagapay sa mga nagdaan, at ang karanasan ng iglesya sa mga nakaraang kapanahunan ay may mga aral na may dakilang halaga para sa ating sariling panahon.” The Great Controversy, 343.

Magalak kang mainam, O anak na babae ng Sion; humiyaw ka, O anak na babae ng Jerusalem: narito, ang iyong Hari ay dumarating sa iyo: siya’y matuwid, at nagtataglay ng kaligtasan; mapagpakumbaba, at nakasakay sa isang asno, at sa isang bisiro, ang anak ng isang asno. Zacarias 9:9.

“Kung nais maunawaan ng mambabasa ang mga kasangkapang gagamitin sa nalalapit na tunggalian, kailangan lamang niyang tunghayan ang talaan ng mga pamamaraang ginamit ng Roma para sa gayunding layunin noong mga nagdaang kapanahunan. Kung nais niyang malaman kung paano pakikitunguhan ng magkakaisang mga Papista at mga Protestante ang mga tumatanggi sa kanilang mga dogma, masdan niya ang espiritung ipinamalas ng Roma laban sa Sabbath at sa mga tagapagtanggol nito.

“Ang mga utos-hari ng mga hari, mga pangkalahatang konseho, at mga ordinansa ng iglesya na itinataguyod ng kapangyarihang sekular ay siyang mga hakbang na sa pamamagitan nito ay naabot ng paganong kapistahan ang marangal nitong katayuan sa daigdig ng mga Kristiyano. Ang unang pampublikong hakbang na nagpatupad ng pangingilin ng Linggo ay ang kautusang ipinairal ni Constantino. (A.D. 321; tingnan ang tala sa Apendise para sa pahina 53.) Iniaatas ng kautusang ito na magpahinga ang mga naninirahan sa mga bayan sa ‘kagalang-galang na araw ng araw,’ ngunit pinahihintulutan ang mga taga-bukid na ipagpatuloy ang kanilang mga gawaing pang-agrikultura. Bagaman sa katunayan ay isang batas na pagano, ito ay ipinatupad ng emperador matapos ang kaniyang pakunwaring pagtanggap sa Kristiyanismo.” The Great Controversy, 574.

“Gaya ng isang dambuhalang alon, humagupit ang kilusan sa buong lupain. Mula sa lunsod hanggang sa lunsod, mula sa nayon hanggang sa nayon, at hanggang sa mga liblib na pook sa kanayunan ay lumaganap ito, hanggang sa lubusang magising ang naghihintay na bayan ng Diyos. Naglaho ang panatikismo sa harap ng pagpapahayag na ito gaya ng hamog-na-nagyelo sa unang umaga sa harap ng sumisikat na araw. Nakita ng mga sumasampalataya na naalis ang kanilang pag-aalinlangan at pagkalito, at ang pag-asa at katapangan ay nagpasigla sa kanilang mga puso. Ang gawain ay malaya sa mga kalabisang yaon na laging nahahayag kapag may sigasig ng tao na walang pumipigil na impluwensiya ng salita at Espiritu ng Diyos. Ito ay kahalintulad sa likas na katangian ng mga panahong yaon ng pagpapakumbaba at pagbabalik-loob sa Panginoon na, sa gitna ng sinaunang Israel, ay sumunod sa mga pahayag ng pagsaway mula sa Kaniyang mga lingkod. Taglay nito ang mga katangiang nagpapakilala sa gawa ng Diyos sa bawat kapanahunan. Kaunti ang masidhing kagalakang makapukaw-damdamin, kundi sa halip ay malalim na pagsisiyasat ng puso, pagpapahayag ng kasalanan, at pagtalikod sa sanlibutan. Ang paghahanda upang salubungin ang Panginoon ang pasaning laman ng mga kaluluwang nasa matinding pagdadalamhati. Naroon ang matiyagang pananalangin at ganap na pagtatalaga sa Diyos.” The Great Controversy, 400, 401.

“Ang sigaw sa hatinggabi ay hindi gaanong dinala sa pamamagitan ng pangangatwiran, bagaman ang katunayan mula sa Kasulatan ay malinaw at mapagpasya. May kapangyarihang mapilit na kalakip nito na gumalaw sa kaluluwa. Walang pag-aalinlangan, walang pagtatanong. Nang maganap ang matagumpay na pagpasok ni Cristo sa Jerusalem, ang mga taong nagkatipon mula sa lahat ng panig ng lupain upang ipagdiwang ang kapistahan ay nagdagsaan sa Bundok ng mga Olibo, at nang sila’y makisama sa karamihang sumasama kay Jesus, nasagap nila ang diwa ng sandali, at tumulong sa pagpapalakas ng sigaw, ‘Mapalad ang pumaparito sa pangalan ng Panginoon!’ [Mateo 21:9.] Sa gayunding paraan, ang mga di-sumasampalataya na nagsidalo sa mga pulong ng mga Adventista—ang ilan dahil sa pag-uusisa, ang ilan nama’y upang manlibak lamang—ay nakadama ng kapangyarihang mapanghikayat na kalakip ng pabalita, ‘Narito, dumarating ang Kasintahang Lalaki!’” Spirit of Prophecy, volume 4, 250.

Nguni’t ang looban na nasa labas ng templo ay pabayaan mo, at huwag mo nang sukatin; sapagkat ito ay ibinigay sa mga Gentil: at ang banal na lungsod ay kanilang yuyurakan sa loob ng apatnapu’t dalawang buwan. Apocalipsis 11:2.

At sumunod sa kanila ang ikatlong anghel, na nagsasabi sa malakas na tinig, Kung ang sinuman ay sumasamba sa hayop at sa kaniyang larawan, at tumatanggap ng kaniyang tatak sa kaniyang noo, o sa kaniyang kamay, Ang gayon ay iinom ng alak ng poot ng Dios, na nahahandang walang halo sa saro ng kaniyang galit; at siya’y pahihirapan ng apoy at asupre sa harapan ng mga banal na anghel, at sa harapan ng Cordero: At ang usok ng kanilang kapighatian ay napaiilanglang magpakailan-kailan man: at sila’y walang kapahingahan araw ni gabi, silang nagsisisamba sa hayop at sa kaniyang larawan, at sinomang tumatanggap ng tatak ng kaniyang pangalan. Narito ang pagtitiis ng mga banal: narito ang mga nagsisitupad ng mga utos ng Dios, at ng pananampalataya kay Jesus. Apocalipsis 14:9–12.

“Ang hula sa ikalabing-isang kabanata ng Daniel ay halos umabot na sa ganap nitong katuparan. Marami sa kasaysayang naganap bilang katuparan ng hulang ito ay mauulit.” Manuscript Releases, bilang 13, 394.