Ang Nakatagong Kasaysayan ng Talatang Apatnapu - Bilang Tatlumpu

Sa aklat ni Ezekiel, ang “pagkubkob” sa Jerusalem ang “tanda” na siyang pagsubok na magpapasya sa ating walang-hanggang kapalaran, sapagkat ito ang nagmamarka sa pagbuo ng larawan ng halimaw.

Ang mga “paghahanda,” “mga pagkilos,” at “mga pangyayari” ay dapat makilala bago pa sumapit ang pagsubok.

“Ating dapat malaman” “ang dakila at banal na mga pangyayari habang tayo’y nakatayo na sa pinakasalubungan ng kanilang katuparan.” Ipinakikilala ng pinakasalubungan ang ating pangangailangang maunawaan ang mga pangyayari bago pa man ang kanilang katuparan.

Ang pagbuo ng larawan ng halimaw ay unang nagaganap sa Estados Unidos, at pagkaraan nito sa sanlibutan.

Noong 496, si Clovis na hari ng mga Franco ay ikinasal kay Clotilda. Si Clotilda ay isang prinsesang Burgundio, anak na babae ni Haring Chilperic II ng Burgundy. Matapos paslangin ang kaniyang ama at ina sa isang tunggalian ng kapangyarihan sa loob ng pamilya, namuhay siya sa ilalim ng pangangalaga ng kaniyang tiyuhin bago siya ipag-asawa kay Clovis I, hari ng mga Franco, noong 493. Siya ay isang Katoliko, samakatuwid, pinanghawakan niya ang Niceno/ortodoksong pananampalataya ng Simbahang Romano. Dahil dito, naiiba siya sa marami pang ibang maharlikang pamilyang Alemaniko noong panahong iyon, na mga Kristiyanong Arrian. Ang kaniyang ina na si Caretena ay naging Katoliko, at si Clotilda ay pinalaki sa pananampalatayang iyon. Siya ay inaalaala dahil sa kaniyang matiyagang panghihikayat kay Clovis na talikuran ang paganismo at tanggapin ang bautismong Katoliko, at pagkaraan nito, ang kaniyang pagbabalik-loob noong 496 ay isa sa pinakamahahalagang pangyayari sa sinaunang kasaysayan ng Pransiya at ng Kanluraning tinatawag na Kristiyanismo.

Ang 496 ni Clovis ay nagmamarka ng pasimula ng mga pampolitikang kayarian sa Europa upang “tumindig” na umalalay sa kapapahan habang ito’y umaakyat sa kapangyarihan. Minamarkahan nito ang simula ng isang sagisag na prusisyon ng pag-aasawa. Ang “mga bisig” ng talata ay lalapastanganin din ang “santuwaryo ng kalakasan,” na para sa kapuwa pagano at papal na Roma ay ang lunsod ng Roma.

May dalawang magkaibang salitang Hebreo sa aklat ng Daniel na isinasalin bilang “santuwaryo.” Ang mga salitang Hebreo na ‘miqdash’ at ‘qodesh’ ay kapuwa isinasalin bilang “santuwaryo,” ngunit ang qodesh ay maaari lamang tumukoy sa isang banal na bagay, samantalang ang miqdash ay maaaring tumukoy sa alinman sa isang banal o di-banal na santuwaryo—ayon sa itinatakda ng konteksto.

Ang “santuwaryo ng kalakasan” sa talata tatlumpu’t isa ay ‘miqdash’ at kumakatawan sa santuwaryo ng kalakasan ng Roma, na para sa kapuwa pagano at papal na Roma ay ang lunsod ng Roma. Mula sa labanan sa Actium, nang pag-isahin ni Octavian ang imperyo, ang paganong Roma ay hindi magagapi sa loob ng tatlong daan at animnapung taon (isang panahon) bilang katuparan ng talata dalawampu’t apat ng Daniel onse.

Ang Roma, “ang santuwaryo ng kalakasan,” ay “nadungisan,” (ang nadungisan, na ang ibig sabihin ay ‘nasugatan o nalusaw’), sa pamamagitan ng “mga bisig” mula sa nagpapatuloy na pakikidigma laban sa lunsod, na pangunahing kinakatawan ng unang apat na trumpeta ng Apocalipsis kabanata walo.

Ang kasaysayang sumunod mula 496 at patuloy ay makakakita sa lungsod ng Roma na nadungisan habang ito’y nagbago mula sa kapangyarihan at kaluwalhatian ng imperyong Romano tungo sa kapangyarihan at kaluwalhatian ng imperyong Romano Katoliko. Aalisin ng mga bisig na iyon ang relihiyon ng paganismo, na kinakatawanan ng salitang “araw-araw” sa talata, habang kanilang tinatanggap ang relihiyon ng Katolisismong Niceno.

Ang simbolikong kasunduang pag-aasawa ng papa na alpha, na nagsimula ng prusisyon ng pag-aasawa nito noong 496, ay naisakatuparan sa batas ukol sa Linggo noong 538, at pagkatapos nito ay pinawalang-bisa noong 1798, gaya rin ng bawat iba pang kasunduang pag-aasawa sa Daniel onse. Nagdaragdag ang Apocalipsis sa pangmag-asawang ugnayang papal sa pagitan ng mga hari ng Europa at ng mga papa ng Katolisismo, sapagkat ang dragon ng Apocalipsis dose ay kapuwa si Satanas at ang mga hari ng paganong Roma.

Sa Apocalipsis ay ipinaaalam sa atin ni Juan ang tatlong bagay na ibinigay ng mga hari (ang dragon) sa hayop mula sa dagat ng Katolisismo.

Ang 330 hanggang 538 ay isang tiyak na makahulang yugto na tumutukoy sa walong palatandaan ng pagpapalakas ng kapapahan. Ang walong hakbang na iyon ay inuulit sa paghihilom ng nakamamatay na sugat ng kapapahan sa malapit nang dumating na batas ng Linggo.

Ang una sa walong hakbang ay ang pagkakaloob ng lunsod ng Roma sa kapangyarihang papal, at ang ikawalong hakbang ay ang pagkakaloob ng lunsod bilang luklukan ng ikalimang kaharian ng hula sa Biblia. Tinutukoy nito ang 538 bilang luklukan, at bilang “ikawalong hakbang, na mula sa naunang pitong hakbang.” Ang unang hakbang ay ang pagkakaloob ng luklukan at ang ikawalong hakbang ay ang pagkakaloob ng luklukan; sa gayon, ang unang hakbang noong 330 ang alpha at ang 538 ang omega. Dalawang luklukan, tatlong sungay na inalis, ang palagian na inalis, ang pagbabagong-loob ni Clovis at ang kautusan ni Justinian ay katumbas ng walong kabuuang hakbang na tumutukoy sa prusisyon ng kasal, at sa huli ay sa kasal.

Noong 1798, ang Pransiya, ang kapangyarihang kumatawan sa sampung haring Europeo, na nagluklok sa kapapahan sa trono noong 538, ang siya ring nag-alis sa kapapahan mula sa mismong tronong iyon. Ang pag-aasawang pangkasunduan na alpha, na inilalarawan sa kasaysayan mula 538 hanggang 1798, ay sumasagisag sa pag-aasawang pangkasunduan na omega ng kapangyarihang papal kasama ang sampung hari ng Apocalipsis labimpito. Ang prusisyon ng pag-aasawa mula 496 hanggang 538 ay sumasagisag sa walong hakbang na umaayon sa huling walong pangulo ng Estados Unidos. Si Clovis at ang Pransiya ay mga sagisag ng sampung haring Europeo. Kinakatawan nila ang Estados Unidos na magiging pangunahing hari ng sampung hari ng Apocalipsis labimpito sa nalalapit nang kautusan ng Linggo.

Ang limang naunang pag-aasawang pangkasunduan sa Daniel onse ay umaayon sa ikaanim at panghuling pag-aasawang pangkasunduan ng mga huling araw. Ang alpha at omega na mga pag-aasawang pangkasunduan ng hilaga at timog ay kumikilala sa kasintahang babae mula sa timog bilang alpha, at ang omega ay isang kasintahang babae mula sa hilaga. Sa mga pag-aasawang pangkasunduan ng paganong Roma, ang alpha na kasintahang babae mula sa silangan ay ibinigay sa kanluran, at ang omega ng 313 ay isang kasintahang babae mula sa kanluran. Ang apat na pag-aasawang iyon ay makahulang pinag-uugnay ni Cleopatra una at ni Cleopatra huli. Ang sagisag na pag-aasawang pangkasunduan ng papal na Roma ay kumatawan sa nobyo bilang pangunahing hari ng isang makahulang kompederasyon ng sampung hari na nakikiisa sa kanilang kasintahang babae—ang eskarlatang babae ng Roma. Ang paghihiwalay ay isinagawa ng pangunahing hari ng sampung hari noong 1798.

Ipagpapatuloy natin ang mga bagay na ito sa susunod na artikulo.