Nagtapos ang naunang artikulo sa talatang nagsasaad: “Ang kasunduang pag-aasawa ng 313 ay kumakatawan sa huling kasunduang pag-aasawa ng kapangyarihang papal sa Estados Unidos—ang pangunahing hari sa sampung hari ng Apocalipsis labimpito; isang kapangyarihang may dalawang sungay na tinutularan ng kapangyarihang may dalawang sungay ng Pransiya. Ang kasaysayang nagsimula kay Clovis noong 496 at sa kahuli-hulihan ay humantong sa atas ni Justinian noong 533 at sa pagkakaluklok ng kapapahan noong 538, ay kumakatawan sa kasaysayan mula 1989 hanggang sa batas ng Linggo.”

Si Ronald Reagan ay paunang inilarawan ni Clovis noong 496, at si Donald Trump ay paunang inilalarawan ni Justinian noong 533. Ang dekreto ni Justinian ay inilabas limang taon bago umakyat sa trono ang kapapahan noong 538, at ang Edikto ng Milan ay inilabas walong taon bago ang unang batas ukol sa Linggo noong 321. Kapuwa tumutugma ang dekreto at ang edikto bilang palatandaan sa landas na nauuna sa batas ukol sa Linggo.

Reagan

Noong Setyembre 20, 1870, sinakop ng hukbong Italyano ang Roma. Nagwakas ang pag-iral ng mga Estado ng Papa bilang isang estadong teritoryal, at si Papa Pius IX ay naging “bilanggo sa Vaticano.” Dahil wala nang natitirang teritoryo ng Papa na kinikilala bilang isang estadong soberano, hindi na nagpanatili ang Estados Unidos (tulad ng marami pang ibang bansa) ng pormal na ugnayang diplomatiko sa Papa bilang isang pinunong temporal. Noong Oktubre 1951, iniharap ni Pangulong Harry S. Truman ang nominasyon ni Heneral Mark W. Clark bilang Embahador ng Estados Unidos sa Vaticano. Agad na lumitaw ang matinding pagtutol mula sa maraming simbahan at organisasyong Protestante, na nangatwirang nilalabag ng paghirang na ito ang paghihiwalay ng simbahan at estado. Noong Enero 1952, iniurong ni Heneral Clark ang kaniyang pangalan.

Noong ika-10 ng Enero 1984, pormal na nagkasundo sina Pangulong Ronald Reagan at Papa John Paul II na magtatag ng ganap na ugnayang diplomatiko sa pagitan ng Estados Unidos at ng Santa Sede. Noong ika-9 ng Abril 1984, iniharap ni William A. Wilson (na naglilingkod na noon bilang personal na kinatawan ni Reagan) ang kaniyang mga kredensiyal at naging kauna-unahang embahador ng Estados Unidos sa Santa Sede.

Sa loob ng tatlumpu’t tatlong taon mula 1951 hanggang 1984, ang paglaban ng Protestantismo laban sa Katolisismo ay naglaho. Ang “mga bisig” na tumayong pabor sa kapapahan noong 496 sa pamamagitan ni Clovis ay sumasagisag kay Reagan mula 1984 hanggang 1989. Si Clovis ay kumatawan sa pag-aalis ng relihiyon (paganoismo) na pumipigil sa kapapahan na muling umangat sa kapangyarihan, at pagsapit ng 1984, ang paglaban ng Protestantismo sa pag-angat ng kapapahan ay naalis na. Ang “araw-araw” (paganoismo) ay naalis na, at inilalarawan ni Pablo ang pag-aalis na iyon ng pagtutol ng paganoismo sa kapapahan bilang isang “pagtalikod.”

Ang makasagisag na iglesya ng pakikipagkompromiso, na kinakatawan ni Constantine na Dakila at ng kasaysayan mula 313 hanggang 538, ay kumakatawan sa isang panahon kung kailan nakipagkompromiso ang isang iglesya at tumalikod sa pananampalataya. Ang relihiyong kinakatawan ng ‘508’, na dating pumipigil sa paglawak ng kapangyarihan ng papa, ay sumagisag sa pagtalikod sa pananampalataya ng mga Protestante sa Estados Unidos. Si Reagan ay kinatawan ni Clovis. Noong 496, ibinigay ni Clovis ang kaniyang “kapangyarihan” sa kapapahan, at sa gayon ay sumagisag sa “hindi banal na alyansa” na naisakatuparan noong mga taon ng panunungkulan ni Reagan. Kinatawan din ni Clovis ang pag-aalis sa “palagian” noong 508. Ang 508 ay sumagisag sa 1984.

“Ang pakikipagkompromisong ito sa pagitan ng paganismo at Kristiyanismo ay nagbunga sa pag-usbong ng ‘tao ng kasalanan’ na inihula sa propesiya bilang sumasalungat at nagmamataas sa kaniyang sarili nang higit sa Diyos. Ang napakalaking sistemang iyon ng huwad na relihiyon ay isang obra maestra ng kapangyarihan ni Satanas—isang bantayog ng kaniyang mga pagsisikap na iluklok ang kaniyang sarili sa trono upang pamunuan ang lupa ayon sa kaniyang kalooban.” The Great Controversy, 50.

Tanyag na tinawag ni Reagan ang Unyong Sobyet na isang “masamang imperyo” sa isang talumpati noong 1983 at itinuring niya ang ateistikong komunismo bilang isang malalim na banta sa moralidad at espiritu. Siya at si John Paul II ay bumuo ng isang malapit na pansarili at pampulitikang pakikipagkaisa laban sa komunismong Sobyet. Kapuwa nakita ng dalawang lalaki ang tunggalian sa mga katawagang moral at maging ng banal na kalooban; lihim na nagsalita si Reagan tungkol sa isang “Banal na Plano” upang ibagsak ang komunismo. Nagkaroon si Reagan ng interes sa mga aparisyon sa Fatima (ang babala na “ikakalat ng Russia ang kaniyang mga kamalian”), at tinalakay ng dalawang pinuno ang kanilang magkatulad na paniniwala na iniligtas ng Diyos ang kanilang mga buhay (kapuwa sila nakaligtas sa mga tangkang pagpaslang noong 1981) para sa isang layuning may kaugnayan sa pagtalo sa komunismo.

Ang mga Alagad ni Cristo

Pinalaki si Reagan sa denominasyong Disciples of Christ, na ang mga tagapagtatag ay tuwirang nagturo na ang papa ng Simbahang Katolika ang antikristo. Si Alexander Campbell, ang pinakatanyag sa mga unang pinuno ng simbahang Disciples of Christ, ay paulit-ulit na tumukoy sa kapapahan bilang antikristo. Sa mga debate at sulatin, ipinangatuwiran niya na ang munting sungay sa Daniel 7, ang halimaw sa Pahayag 13, at ang taong makasalanan sa 2 Tesalonica 2 ay pawang tumutukoy sa mga papa ng Roma. Ginamit niya ang mga pagtukoy na ito sa mga pampublikong debate (kabilang ang pakikipagdebate sa obispong Katoliko na si John B. Purcell noong 1837). Tinukoy ni Barton W. Stone ang pamamahala ng Papa bilang tunay na antikristo at bilang “taong makasalanan.” Isinulat ni Walter Scott (isa pang naunang ebanghelista ng kilusan) na ang taong makasalanan, ang Papa ng Roma, ay lilitaw sa loob ng simbahang Kristiyano at itataas ang kaniyang sarili nang higit sa Diyos.

Ang ina ni Reagan, si Nelle, ay isang debotong kasapi ng denominasyong Disciples of Christ at siyang pangunahing nakaimpluwensiya sa kaniyang pananampalataya noong bata pa siya. Nabautismuhan si Reagan sa simbahan ng Disciples of Christ sa Dixon, Illinois, noong siya ay 11 taong gulang at naging aktibo roon noong kaniyang kabinataan (kabilang ang pagtuturo sa paaralang panlinggo). Nag-aral siya sa Eureka College, na kaakibat ng Disciples of Christ.

“Yaong mga nalilito sa kanilang pagkaunawa sa salita, na hindi nabibigyang-kahulugan ang antikristo, ay tiyak na ilalagay ang kanilang sarili sa panig ng antikristo. Wala nang panahon ngayon upang tayo’y makibagay sa sanlibutan.” Kress Collection, 105.

Si Reagan ay paunang inilarawan ni Clovis at gayundin ng pakikipagkompromiso ni Constantine na Dakila. Si Reagan din ang una sa huling walong pangulo mula sa panahon ng wakas noong 1989. Bilang una sa huling walong pangulo, pauna niyang inilalarawan si Donald Trump, na, tulad ni Reagan, ay lubhang nalilito tungkol sa mga tunay na layunin ng kapapahan at sa pagkakakilanlan nito.

Maaari bang magkasamang lumakad ang dalawa, malibang sila’y magkaisa? Amos 3:3.

Ang ikaanim at huling kasalang pangkasunduan sa kabanata labing-isa ng Daniel ay nagaganap sa yugto ng kasaysayan na nagsisimula sa panahon ng wakas noong 1989 at nagtatapos sa kasaysayan ni Donald Trump.

“Sa mga kilusang isinasagawa ngayon sa Estados Unidos upang ipagkaloob sa mga institusyon at mga gawain ng iglesya ang suporta ng estado, ang mga Protestante ay sumusunod sa mga yapak ng mga makapapa. Higit pa rito, binubuksan nila ang pinto upang muling mabawi ng Kapapahan sa Protestanteng Amerika ang pangingibabaw na naiwala nito sa Matandang Daigdig.” The Great Controversy, 573.

Ang kasunduang pangkasal noong 313 at ang Edikto ng Milan ay tumutugma sa kasaysayan ng taong 533, at ang dekreto ni Justinian noong 533 ay muling ipatutupad ng isang administrasyong nagpapakilalang Kristiyano na hindi na nakauunawang ang pagtukoy sa kapangyarihang papal bilang isang institusyong Kristiyano ay isang oksimoron sa pinakamabuting pagtaya, at isang nakamamatay na maling paniniwala sa pinakamasamang pagtaya.

Simbahan at Estado

Noong 457 BC, ibinalik ng ikatlong kautusan ni Artaxerxes ang pambansang kapangyarihang pansarili para sa kapuwa pampolitika at panrelihiyong awtoridad.

At ikaw, Ezra, ayon sa karunungan ng iyong Dios, na nasa iyong kamay, magtalaga ka ng mga pinuno at mga hukom, na magsisihatol sa buong bayan na nasa kabila ng ilog, sa lahat niyang nakaaalam ng mga kautusan ng iyong Dios; at inyong ituro sa mga hindi nakaaalam. At sinumang hindi susunod sa kautusan ng iyong Dios, at sa kautusan ng hari, ay agad na isagawa sa kaniya ang hatol, maging ito man ay kamatayan, o pagtatapon, o pagsamsam ng mga ari-arian, o pagkabilanggo. Ezra 7:25, 26.

Ang ikatlong dekreto ay nagkaloob ng kapangyarihang maglapat ng hatol at parusa alinsunod kapuwa sa mga kautusan ng Diyos at sa mga batas ng hari. Ang dekretong iyon ang naghudyat ng simula ng hulang sumasaklaw sa dalawang libo at tatlong daang taon, na nagtapos noong Oktubre 22, 1844, nang biglang dumating si Cristo sa Kaniyang templo. Naghudyat din ito ng simula ng isang hulang sumasaklaw sa dalawang daan at limampung taon na nagtapos noong 207 BC, sa yugto ng kasaysayan sa pagitan ng mga labanan sa Raphia noong 217 BC at sa Panium noong 200 BC. Ang pagpapanumbalik kapuwa ng soberanyang sibil at ng soberanyang panrelihiyon noong 457 BC ay tumutukoy sa isang dalawahang alpha na may dalawang katuparang omega. Ang dalawang katuparang omega ay kapuwa kumakatawan sa isang nakasarang pinto: ang isa ay para sa sungay na Protestante at ang isa naman ay para sa sungay na Republikano.

Ang unang propesiya ng dalawang libo’t tatlong daang taon ay kumakatawan sa mga kautusan ng Diyos, at ang propesiya ng dalawang daan at limampung taon ay kumakatawan sa mga kautusan ng hari. Tinutukoy ng dalawang propesiya ang sungay ng Protestantismo at ang sungay ng Republicanismo sa halimaw na mula sa lupa ng Apocalipsis trese. Ang sungay na Republikano ng halimaw na mula sa lupa ay inilalagay sa gitna ng mga talata labing-isa hanggang labing-anim ng Daniel onse. Ang panahong labimpitong taon sa pagitan ng Raphia at Panium ay tinatawid ng isang sungay mula sa kambal na propesiya ng ikatlong atas noong 457 BC. Tinutukoy ng dalawahang propesiya kapwa ang paghuhukom sa panghuling bayang tipan at ang paghuhukom din sa bansang pinagmulan ng bayang iyon ng tipan.

At sinabi niya kay Abram, Talastas mong may katiyakan na ang iyong binhi ay magiging tagaibang-bayan sa lupain na hindi kanila, at paglilingkuran nila ang mga yaon; at pahihirapan nila sila sa loob ng apat na raang taon; At ang bansang yaon naman na kanilang paglilingkuran ay hahatulan ko: at pagkatapos ay lalabas sila na may malaking kayamanan. Genesis 15:13, 14.

Sa aklat ni Ezekiel, ang ika-22 ng Oktubre 1844 ay sinasagisagan ng ika-22 ng Oktubre 573 BC. Tinutukoy ng isang petsa ang pasimula ng mapagsiyasat na paghuhukom, at tinutukoy naman ng isa ang pagtunog ng pakakak ng Jubileo kapuwa sa pasimula at sa pagtatapos ng proseso ng paghuhukom. Magkatugma ang dalawang petsa, at kapuwa tumutukoy sa isang nakasarang pinto. Ang 1844 ay kumakatawan sa pagsasara ng pinto ng banal na dako, nang lumipat si Cristo sa Kabanal-banalang Dako. Tinutukoy ng 573 BC ang pagtatapos ng panahon ng pagsubok para sa sangkatauhan, kung kailan ang mga alipin ng kasalanan na natubos na ay pinagkakalooban ng kanilang kalayaan at ng isang bagong lupa na kanilang tatahanan.

At kung siya’y hindi matubos sa mga taong ito, ay lalaya siya sa taon ng jubileo, siya, at ang kaniyang mga anak na kasama niya. Sapagkat sa akin ang mga anak ni Israel ay mga lingkod; sila’y aking mga lingkod na aking inilabas mula sa lupain ng Egipto: Ako ang Panginoon ninyong Diyos. Levitico 25:54, 55.

Ang dalawang petsang Oktubre 22 ay kapuwa kumakatawan sa nakasarang pintuan ng nalalapit na batas ng Linggo. Ang panahon ng pagsubok na ipinagkaloob sa Adbentismo ay nagsimula noong 1844 at magwawakas sa nalalapit na batas ng Linggo, at ang panahon ng pagsubok na ipinagkaloob sa Estados Unidos ay magwawakas din sa nalalapit na batas ng Linggo. Ang dalawang pagtatapos ay kapuwa tumutugma sa dalawang saksi ng Oktubre 22: ang 2,300 taon at ang dalawang daan at limampung taon.

Ang yugto ng dalawang daan at limampung taon na nagtatapos sa kasaysayan sa pagitan ng Raphia at Panium ay naghahati sa yugto ng dalawang labanan sa dalawang simbolikong bilang, na magkasamang nagtataglay ng sarili nilang natatanging kahulugan. Iyon ay sampung taon pagkaraan ng Raphia, na nangangahulugang lupaing hanggahan, at pitong taon bago ang Panium, na isang labanang naganap sa isang kapatagan at nagtapos sa isang pagkubkob. Ang sampu at pito, bilang isang sagisag, ay nagpapakilala sa kapangyarihan ng dragon batay sa patotoo ng ilang saksi. Inilalagay ng taong 207 BC si Trump, ang sagisag ng hayop na mula sa lupa, sa pagitan ng mga talatang labing-isa at labinlima ng Daniel labing-isa, na ayon sa propesiya ay naghahandang magsalita gaya ng isang dragon, gaya ng inilalarawan ng pagsasama ng bilang na sampu at ng bilang na pito.

Ang labimpito ay simboliko rin, at pinalalawak nito ang kasaysayan mula sa Raphia hanggang sa Panium upang masaklaw ang panahong lampas sa Panium at gayundin ang panahong bago ang Raphia. Naghari si Ptolemy IV Philopator sa Ehiptong Ptolemaiko mula noong 221 BC hanggang 204 BC, at tinalo niya si Antiochus Magnus sa Raphia noong 217 BC. Nagsimulang maghari si Ptolemy bago ang Raphia, at naghari siya sa loob ng ‘labimpitong’ taon. Ang bilang na labimpito ay kumakatawan sa isang yugto ng kasaysayan na nagsisimula bago ang Raphia at umaabot lampas sa labanan sa Panium at sa pagkubkob sa Sidon hanggang sa pagtatapos ng panahon ng pagsubok ng sangkatauhan, na kinakatawan ng taong 330. Ang dalawang daan at limampung taong propesiya para sa panahon ng iglesia ng Smyrna ay nagsimula noong taong 64 at nagtapos sa Edikto ng Milan at sa kasunduang pangkasal noong 313.

Si Constantinong Dakila ay kumakatawan sa kasaysayan ng iglesya ng Pergamos, at ang kasaysayang iyon ay nagsimula noong 313 at nagwakas noong 538. Ang unang ‘labimpitong’ taon matapos magwakas noong 313 ang propesiyang sumasaklaw sa dalawang daan at limampung taon ay may tatlong palatandaan. Ang 313 ay ang taon ng Edikto ng Milan; ang 321 ay ang taon ng unang batas ng Linggo, at ang 330 ay palatandaan ng pagkakahati ng imperyo. Ang 330 ay kumakatawan sa panghuling batas ng Linggo na nagsisilbing tanda ng pagtatapos ng panahon ng probasyon para sa sangkatauhan. Samakatuwid, ang bilang na labimpito ay nagsisimula bago ang Raphia at nagtatapos matagal pa pagkatapos ng kampanyang militar sa Panium at Sidon. Ang talatang labing-anim sa ikalabing-isang kabanata ng Daniel ay kumakatawan sa batas ng Linggo sa Estados Unidos.

Tinutukoy ng hula tungkol sa Smyrna ang tanda ng pagkubkob na siyang pinakadiwa ng mensahe ng babala ni Ezekiel. Ang palatandaang nauuna sa batas ng Linggo, gaya ng ipinakikita sa dalawang paglalarawan ng pagkawasak ng Jerusalem, ay ang pagkubkob, ngunit ito rin ang Edikto ng Milan, na nagpapasimula sa pagbuo ng larawan ng hayop.

Sa pagkubkob ay magaganap ang isang prusisyon para sa isang kasalang nakabatay sa kasunduan. Isa itong fraktal ng prusisyong pangkasal na nagsimula kay Reagan, na paunang isinasagisag ni Clovis noong 496, ngunit ang panghuling prusisyon patungo sa kasal ay magsisimula sa pagkubkob, na tumutugma sa dekreto ni Justinian noong 533, at sa Edikto ng Milan noong 313. Ang dalawang palatandaang ito ay kapuwa nauuna sa batas ng Linggo. Nauna ang taong 313 sa unang batas ng Linggo noong 321, at nauna ang dekreto noong 533 sa batas ng Linggo sa ikatlong Konsilyo ng Orleans noong 538. Isang uri ng batas ang tutupad sa mga katangiang propetiko kapuwa ng dekreto ni Justinian at ng Edikto ng Milan, samantalang itatatag ang isang uri ng simbolikong kasal na nakabatay sa kasunduan.

Kapag ipinalabas na ang kautusang iyon, huli na upang maghanda, sapagkat nakasara na para sa sungay na Protestante ang pintuan ng panahon ng pagsubok, na kasintiyak ng pagkakasara nito noong unang Paskuwa sa Ehipto. Pagkatapos nito, ang batas ng Linggo, ang susunod na pananda sa landas, ay nagpapakita hindi lamang na ganap nang nabuo ang larawan ng hayop, kundi pati na ipinapatupad na ang tatak ng hayop. Ang batas ng Linggo ang naghuhudyat ng pagtatapos ng panahon ng pagsubok para sa sungay na Republikano, ang hayop mula sa lupa sa Apocalipsis labintatlo, na kasintiyak ng pagkamatay ni Paraon at ng kaniyang hukbo sa Dagat na Pula pagkatapos ng Paskuwa.

Ang yugto ng dalawang daan at limampung taon na nagtatapos sa taong 207 BC ay tumutukoy kay Donald Trump, na kinakatawan ni Antiochus Magnus habang naghahanda ito para sa nalalapit na kampanyang militar na nagsisimula sa kapatagan ng Panium at nagtatapos sa pagkubkob sa Sidon. Matapos ang Labanan sa Panium, tumakas patungo sa lungsod ng Sidon ang Ptolemaikong kumander na si Scopas ng Aetolia kasama ang humigit-kumulang 10,000 nakaligtas na kawal. Hinabol siya ni Antiochus at ‘kinubkob’ ang Sidon. Nagpadala ng puwersang pansaklolo ang pamahalaang Ptolemaiko sa Alexandria, ngunit nabigo ito. Nang maharap sa banta ng pagkamatay sa gutom, isinuko ni Scopas ang lungsod. Pinahintulutan ni Antiochus na umalis si Scopas; pagkaraan ay bumalik si Scopas sa Ehipto, kung saan kalaunan ay binitay siya dahil sa mga paratang na pagtataksil at paglustay ng pondo. Ang pagkubkob sa Sidon ang tumapos sa pananakop ni Antiochus sa Coele-Syria matapos ang Panium.

Tinukoy ni Sister White ang aklat ni Uriah Smith, *Daniel and the Revelation*, bilang “katulong na kamay ng Diyos.” Tinukoy ni Smith ang kampanyang may dalawang yugto ni Antiochus sa kaniyang komentaryo sa mga talata labing-apat at labinlima ng Daniel onse.

“Ang pagtuturo sa kabataang hari ng Egipto ay ipinagkatiwala ng Senado Romano kay M. Emilius Lepidus, na nagtalaga naman kay Aristomenes, isang matanda at bihasang lingkod ng hukumang iyon, bilang kaniyang tagapangalaga. Ang una niyang ginawa ay ang maglaan ng pananggalang laban sa bantang pagsalakay ng dalawang nagkakaisang hari, sina Felipe at Antiochus.

“Sa layuning ito ay ipinadala niya si Scopas, isang bantog na heneral ng AEtolia, na noo’y nasa paglilingkod sa mga Ehipsiyo, sa kaniyang sariling lupain upang magtipon ng mga karagdagang hukbo para sa sandatahan. Nang makapaghanda ng isang hukbo, siya ay nagmartsa patungong Palestina at Coele-Siria (yamang si Antiochus ay abala noon sa pakikidigma kay Attalus sa Mababang Asia), at ipinasakop ang buong Judea sa kapamahalaan ng Ehipto.

“Kaya ang mga pangyayari ay naihanay sa gayong kalagayan para sa katuparan ng talatang nasa harap natin. Sapagkat si Antiochus, na tumigil sa kaniyang pakikidigma laban kay Attalus sa utos ng mga Romano, ay agad na nagsagawa ng mga hakbang upang mabawi ang Palestina at Coele-Syria mula sa kamay ng mga Ehipsiyo. Si Scopas ay isinugo upang salungatin siya. Malapit sa mga bukal ng Jordan, nagharap ang dalawang hukbo. [Panium] Si Scopas ay natalo, hinabol hanggang Sidon, at doon ay mahigpit na kinubkob. Tatlo sa pinakamagagaling na heneral ng Ehipto, kasama ang kanilang pinakamahuhusay na hukbo, ay isinugo upang alisin ang kubkob, ngunit hindi nagtagumpay. Sa wakas, si Scopas, na humarap sa payat at di-mahawakang multo ng taggutom, isang kaaway na hindi niya kayang mapaglabanan, ay napilitang sumuko sa kahiya-hiyang kundisyon na buhay lamang ang ipagkakaloob; at dahil dito, siya at ang kaniyang sampung libong tauhan ay pinahintulutang umalis na hinubdan at hubad. Dito nakita ang pagsakop ng hari ng hilaga sa mga pinakatanggulang lungsod; sapagkat ang Sidon ay, kapuwa sa kinalalagyan nito at sa mga tanggulan nito, isa sa pinakamatitibay na lungsod noong mga panahong iyon. Dito nakita ang kabiguan ng mga sandata ng timog na makapanindigan, at gayundin ang kabiguan ng bayan na pinili ng hari ng timog; samakatuwid nga, si Scopas at ang kaniyang mga puwersang Aetolian.” Daniel and the Revelation, 257, 258.

Ang yugtong sumasaklaw sa dalawang daan at limampung taon at nagtatapos sa taong 207 bago si Cristo ay tumutukoy kay Donald Trump. Ang propesiyang sumasaklaw sa dalawang daan at limampung taon na nagtatapos sa taong 313, kasabay ng kasalang nakabatay sa kasunduan sa pagitan ng silangan at kanluran at ng Edikto ng Milan, ay tumutukoy sa pagkakabuo ng larawan ng hayop sa Estados Unidos. Ang iglesia sa Pergamos, na nagsimula noong 313, ay kumakatawan sa kasaysayan ng pagtalikod ng Kristiyanismo sa pamamagitan ng pakikipagkompromiso sa relihiyon ng paganismo, bago lumuklok sa trono ang kapangyarihang papal. Ang Pergamos at ang taong 313 ay sumasagisag sa kompromisong kinakatawan ng pagkakabuo ng larawan ng hayop sa Estados Unidos. Kinakatawan nito ang pakikipagkompromiso ng Kristiyanismo at ng papal na Roma, sapagkat ang relihiyong Katolisismo ay walang iba kundi paganismong nagbabalatkayo bilang isang institusyong Kristiyano. Ang propesiyang sumasaklaw sa dalawang daan at limampung taon na nagsimula noong 1776 at nagtatapos sa taong ito ay tumutukoy rin sa Estados Unidos. Kaya, ang tatlong propesiyang sumasaklaw sa tig-dalawang daan at limampung taon ay pawang tumatalakay sa isang aspektong propetiko ng hayop na mula sa lupa sa Apocalipsis labintatlo, at ang tatlo ay pawang nagtatapos sa loob ng mga linya ng propesiya na kinakatawan ng bilang na labimpito.

Ang kautusan sa araw ng Linggo ay siyang panahon na ang Estados Unidos ay nagsasalita na gaya ng isang dragon, at ang pagsasalita ng isang bansa ay ang pagkilos ng mga awtoridad nitong lehislatibo at hudisyal.

“Ang ‘pagsasalita’ ng bansa ay ang pagkilos ng mga awtoridad nito sa lehislatura at hudikatura.” The Great Controversy, 442.

Si Trump ay hindi isang awtoridad na panghukuman o pambatas, kaya ang nalalapit na batas ng Linggo ay isasabatas ng Kongreso. Gayunman, anumang pagkilos na sumusuporta sa kapangyarihang papal ay sumasagisag sa batas ng Linggo. Ang dekreto ng 533 at ang edikto ng 313 ay tumutukoy sa pasimula ng panahon kung kailan binubuo ang larawan ng hayop. Ang katapusan nito ay ang nalalapit na batas ng Linggo, at laging inilalarawan ni Jesus ang wakas sa pamamagitan ng pasimula, kaya ang pagkilos ni Trump sa pamamagitan ng isang kautusang tagapagpaganap na magkakaloob ng anumang “konsesyon” sa antikristo ng propesiya sa Biblia ay kakatawan sa alpha ng kilusang magwawakas lamang sa omega, kapag ang Estados Unidos ay “tatalikod sa mga simulain ng pamahalaan nito hanggang sa puntong magpapatibay ito ng isang batas ng Linggo.”

“Marami, maging sa mga kabilang sa kilusang ito para sa pagpapatupad ng pangingilin ng Linggo, ang nabulag sa mga bungang kasunod ng hakbanging ito. Hindi nila nakikita na tuwirang hinahampas nila ang kalayaang panrelihiyon. Marami ang kailanma’y hindi nakaunawa sa mga pag-angkin ng Sabbath ng Biblia at sa maling saligan na kinatatayuan ng institusyon ng Linggo. Anumang kilusang pabor sa batas panrelihiyon ay sa katotohanan isang pagkukusang-loob na pagpapasakop sa kapapahan, na sa napakaraming kapanahunan ay walang patid na nakipagdigma laban sa kalayaan ng budhi. Ang pangingilin ng Linggo ay may utang na pag-iral bilang isang tinatawag na institusyong Cristiano sa ‘hiwaga ng kasamaan;’ at ang pagpapatupad nito ay magiging isang tahasang pagkilala sa mga simulain na siyang pinakabatong-panulok ng Romanismo. Kapag tinalikdan ng ating bansa sa gayong paraan ang mga simulain ng kaniyang pamahalaan upang magpatibay ng isang batas ukol sa Linggo, ang Protestantismo sa gawang ito ay makikipagkamay sa kapapahan; ito’y walang iba kundi ang pagbibigay-buhay sa paniniil na malaon nang buong pananabik na nagaabang ng pagkakataon upang muling sumiklab tungo sa masiglang despotismo.” Testimonies, volume 5, 711.

Ang anumang “kilusan na pabor sa batas panrelihiyon ay tunay na isang pagkakaloob sa kapapahan,” at ang mga kilusang iyon ay nagaganap bilang paghahanda sa malapit nang dumating na batas sa araw ng Linggo.

“Ang utos na nagpapatupad ng pagsamba sa araw na ito ay dapat lumaganap sa buong sanlibutan. Sa isang limitadong antas, ito’y lumaganap na. Sa ilang mga dako, ang kapangyarihang sibil ay nagsasalita sa tinig ng isang dragon, gaya ng pagsasalita ng haring pagano sa mga bihag na Hebreo.” Signs of the Times, Mayo 6, 1897.

Ipagpapatuloy natin ang mga bagay na ito sa susunod na artikulo.