The previous article ended with the paragraph that read, “The treaty marriage of 313 represents the final treaty marriage of the papal power with the United States—the premier king of Revelation seventeen’s ten kings; a two horned power that is typified by the two horned power of France. The history that began with Clovis in 496 and ultimately led to the decree of Justinian in 533 and the enthronement of the papacy in 538, represents the history of 1989 unto the Sunday law.”

Nagtapos ang naunang artikulo sa talatang nagsasaad: “Ang kasunduang pag-aasawa ng 313 ay kumakatawan sa huling kasunduang pag-aasawa ng kapangyarihang papal sa Estados Unidos—ang pangunahing hari sa sampung hari ng Apocalipsis labimpito; isang kapangyarihang may dalawang sungay na tinutularan ng kapangyarihang may dalawang sungay ng Pransiya. Ang kasaysayang nagsimula kay Clovis noong 496 at sa kahuli-hulihan ay humantong sa atas ni Justinian noong 533 at sa pagkakaluklok ng kapapahan noong 538, ay kumakatawan sa kasaysayan mula 1989 hanggang sa batas ng Linggo.”

Ronald Reagan was typified by Clovis in 496, and Donald Trump is typified by Justinian in 533. Justinian’s decree came five years before the papacy ascended the throne in 538, and the Edict of Milan came eight years before the first Sunday law of 321. Both the decree and edict align as the waymark which precedes the Sunday law.

Si Ronald Reagan ay paunang inilarawan ni Clovis noong 496, at si Donald Trump ay paunang inilalarawan ni Justinian noong 533. Ang dekreto ni Justinian ay inilabas limang taon bago umakyat sa trono ang kapapahan noong 538, at ang Edikto ng Milan ay inilabas walong taon bago ang unang batas ukol sa Linggo noong 321. Kapuwa tumutugma ang dekreto at ang edikto bilang palatandaan sa landas na nauuna sa batas ukol sa Linggo.

Reagan

Reagan

On September 20, 1870, Italian troops captured Rome. The Papal States ceased to exist as a territorial state, and Pope Pius IX became the “prisoner in the Vatican.” With no remaining papal territory recognized as a sovereign state, the United States (like many other countries) no longer maintained formal diplomatic relations with the Pope as a temporal ruler. In October of 1951, President Harry S. Truman nominated General Mark W. Clark as U.S. Ambassador to the Vatican. Strong opposition quickly arose from many Protestant churches and organizations, who argued that the appointment violated the separation of church and state. In January of 1952, General Clark withdrew his name.

Noong Setyembre 20, 1870, sinakop ng hukbong Italyano ang Roma. Nagwakas ang pag-iral ng mga Estado ng Papa bilang isang estadong teritoryal, at si Papa Pius IX ay naging “bilanggo sa Vaticano.” Dahil wala nang natitirang teritoryo ng Papa na kinikilala bilang isang estadong soberano, hindi na nagpanatili ang Estados Unidos (tulad ng marami pang ibang bansa) ng pormal na ugnayang diplomatiko sa Papa bilang isang pinunong temporal. Noong Oktubre 1951, iniharap ni Pangulong Harry S. Truman ang nominasyon ni Heneral Mark W. Clark bilang Embahador ng Estados Unidos sa Vaticano. Agad na lumitaw ang matinding pagtutol mula sa maraming simbahan at organisasyong Protestante, na nangatwirang nilalabag ng paghirang na ito ang paghihiwalay ng simbahan at estado. Noong Enero 1952, iniurong ni Heneral Clark ang kaniyang pangalan.

On January 10, 1984, President Ronald Reagan and Pope John Paul II formally agreed to establish full diplomatic relations between the United States and the Holy See. On April 9, 1984, William A. Wilson (who had already been serving as Reagan’s personal representative) presented his credentials and became the first U.S. Ambassador to the Holy See.

Noong ika-10 ng Enero 1984, pormal na nagkasundo sina Pangulong Ronald Reagan at Papa John Paul II na magtatag ng ganap na ugnayang diplomatiko sa pagitan ng Estados Unidos at ng Santa Sede. Noong ika-9 ng Abril 1984, iniharap ni William A. Wilson (na naglilingkod na noon bilang personal na kinatawan ni Reagan) ang kaniyang mga kredensiyal at naging kauna-unahang embahador ng Estados Unidos sa Santa Sede.

Within the thirty-three years from 1951 until 1984 the resistance of Protestantism against Catholicism dissipated. The “arms” that stood for the papacy in 496 with Clovis typify Reagan in 1984 on through to 1989. Clovis represented the removal of the religion (paganism) that was restraining the papacy from rising back into power, and by 1984 the resistance of Protestantism to the rise of the papacy had been taken away. The “daily” (paganism) had been removed, and Paul describes that removing of the resistance of paganism to the papacy as a “falling away.”

Sa loob ng tatlumpu’t tatlong taon mula 1951 hanggang 1984, ang paglaban ng Protestantismo laban sa Katolisismo ay naglaho. Ang “mga bisig” na tumayong pabor sa kapapahan noong 496 sa pamamagitan ni Clovis ay sumasagisag kay Reagan mula 1984 hanggang 1989. Si Clovis ay kumatawan sa pag-aalis ng relihiyon (paganoismo) na pumipigil sa kapapahan na muling umangat sa kapangyarihan, at pagsapit ng 1984, ang paglaban ng Protestantismo sa pag-angat ng kapapahan ay naalis na. Ang “araw-araw” (paganoismo) ay naalis na, at inilalarawan ni Pablo ang pag-aalis na iyon ng pagtutol ng paganoismo sa kapapahan bilang isang “pagtalikod.”

The symbolic church of compromise represented by Constantine the Great and the history of 313 unto 538 represented a period when a church compromised itself and fell away. The religion represented by ‘508’, which had previously restrained the inroads of papal power, typified the falling away of the Protestants in the United States. Reagan was represented by Clovis. In 496 Clovis gave his “power” to the papacy, thus typifying the “unholy alliance” that was accomplished in the Reagan years. Clovis also represented the taking away of the “daily” in 508. 508 typified 1984.

Ang makasagisag na iglesya ng pakikipagkompromiso, na kinakatawan ni Constantine na Dakila at ng kasaysayan mula 313 hanggang 538, ay kumakatawan sa isang panahon kung kailan nakipagkompromiso ang isang iglesya at tumalikod sa pananampalataya. Ang relihiyong kinakatawan ng ‘508’, na dating pumipigil sa paglawak ng kapangyarihan ng papa, ay sumagisag sa pagtalikod sa pananampalataya ng mga Protestante sa Estados Unidos. Si Reagan ay kinatawan ni Clovis. Noong 496, ibinigay ni Clovis ang kaniyang “kapangyarihan” sa kapapahan, at sa gayon ay sumagisag sa “hindi banal na alyansa” na naisakatuparan noong mga taon ng panunungkulan ni Reagan. Kinatawan din ni Clovis ang pag-aalis sa “palagian” noong 508. Ang 508 ay sumagisag sa 1984.

“This compromise between paganism and Christianity resulted in the development of ‘the man of sin’ foretold in prophecy as opposing and exalting himself above God. That gigantic system of false religion is a masterpiece of Satan’s power—a monument of his efforts to seat himself upon the throne to rule the earth according to his will.” The Great Controversy, 50.

“Ang pakikipagkompromisong ito sa pagitan ng paganismo at Kristiyanismo ay nagbunga sa pag-usbong ng ‘tao ng kasalanan’ na inihula sa propesiya bilang sumasalungat at nagmamataas sa kaniyang sarili nang higit sa Diyos. Ang napakalaking sistemang iyon ng huwad na relihiyon ay isang obra maestra ng kapangyarihan ni Satanas—isang bantayog ng kaniyang mga pagsisikap na iluklok ang kaniyang sarili sa trono upang pamunuan ang lupa ayon sa kaniyang kalooban.” The Great Controversy, 50.

Reagan famously called the Soviet Union an “evil empire” in a 1983 speech and regarded atheistic communism as a profound moral and spiritual threat. He and John Paul II formed a close personal and political partnership against Soviet communism. Both men saw the struggle in moral and even providential terms; Reagan privately spoke of a “Divine Plan” to bring down communism. Reagan had an interest in the Fatima apparitions (the warning that “Russia would spread her errors”), and the two leaders discussed their shared sense that God had spared their lives (both survived assassination attempts in 1981) for a purpose connected to defeating communism.

Tanyag na tinawag ni Reagan ang Unyong Sobyet na isang “masamang imperyo” sa isang talumpati noong 1983 at itinuring niya ang ateistikong komunismo bilang isang malalim na banta sa moralidad at espiritu. Siya at si John Paul II ay bumuo ng isang malapit na pansarili at pampulitikang pakikipagkaisa laban sa komunismong Sobyet. Kapuwa nakita ng dalawang lalaki ang tunggalian sa mga katawagang moral at maging ng banal na kalooban; lihim na nagsalita si Reagan tungkol sa isang “Banal na Plano” upang ibagsak ang komunismo. Nagkaroon si Reagan ng interes sa mga aparisyon sa Fatima (ang babala na “ikakalat ng Russia ang kaniyang mga kamalian”), at tinalakay ng dalawang pinuno ang kanilang magkatulad na paniniwala na iniligtas ng Diyos ang kanilang mga buhay (kapuwa sila nakaligtas sa mga tangkang pagpaslang noong 1981) para sa isang layuning may kaugnayan sa pagtalo sa komunismo.

The Disciples of Christ

Ang mga Alagad ni Cristo

Reagan was raised in the Disciples of Christ denomination, whose founding fathers directly taught that the pope of Catholicism was the antichrist. Alexander Campbell, the most prominent early leader of the Disciples of Christ church, repeatedly identified the papacy as the antichrist. In debates and writings, he argued that the little horn of Daniel 7, the beast of Revelation 13, and the man of sin of 2 Thessalonians 2 all pointed to the popes of Rome. He used these identifications in public debates (including with Catholic Bishop John B. Purcell in 1837). Barton W. Stone referred to the government of the Pope as the true antichrist and the “man of sin.” Walter Scott (another early evangelist of the movement) wrote that the man of sin, the Pope of Rome, would arise in the Christian church and exalt himself above God.

Pinalaki si Reagan sa denominasyong Disciples of Christ, na ang mga tagapagtatag ay tuwirang nagturo na ang papa ng Simbahang Katolika ang antikristo. Si Alexander Campbell, ang pinakatanyag sa mga unang pinuno ng simbahang Disciples of Christ, ay paulit-ulit na tumukoy sa kapapahan bilang antikristo. Sa mga debate at sulatin, ipinangatuwiran niya na ang munting sungay sa Daniel 7, ang halimaw sa Pahayag 13, at ang taong makasalanan sa 2 Tesalonica 2 ay pawang tumutukoy sa mga papa ng Roma. Ginamit niya ang mga pagtukoy na ito sa mga pampublikong debate (kabilang ang pakikipagdebate sa obispong Katoliko na si John B. Purcell noong 1837). Tinukoy ni Barton W. Stone ang pamamahala ng Papa bilang tunay na antikristo at bilang “taong makasalanan.” Isinulat ni Walter Scott (isa pang naunang ebanghelista ng kilusan) na ang taong makasalanan, ang Papa ng Roma, ay lilitaw sa loob ng simbahang Kristiyano at itataas ang kaniyang sarili nang higit sa Diyos.

Reagan’s mother, Nelle, was a devout member of the Disciples of Christ denomination and was the main religious influence in his childhood. Reagan was baptized in the Disciples of Christ church in Dixon, Illinois, at age 11 and was active there as a teenager (including teaching Sunday school). He attended Eureka College, which was affiliated with the Disciples of Christ.

Ang ina ni Reagan, si Nelle, ay isang debotong kasapi ng denominasyong Disciples of Christ at siyang pangunahing nakaimpluwensiya sa kaniyang pananampalataya noong bata pa siya. Nabautismuhan si Reagan sa simbahan ng Disciples of Christ sa Dixon, Illinois, noong siya ay 11 taong gulang at naging aktibo roon noong kaniyang kabinataan (kabilang ang pagtuturo sa paaralang panlinggo). Nag-aral siya sa Eureka College, na kaakibat ng Disciples of Christ.

“Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist. There is no time now for us to assimilate with the world.” Kress Collection, 105.

“Yaong mga nalilito sa kanilang pagkaunawa sa salita, na hindi nabibigyang-kahulugan ang antikristo, ay tiyak na ilalagay ang kanilang sarili sa panig ng antikristo. Wala nang panahon ngayon upang tayo’y makibagay sa sanlibutan.” Kress Collection, 105.

Reagan was typified by Clovis and also the compromise of Constantine the Great. Reagan was also the first of the last eight presidents since the time of the end in 1989. As the first of the last eight presidents, he typifies Donald Trump, who, like unto Reagan, is profoundly confused about the true aims of the papacy and who the papacy is.

Si Reagan ay paunang inilarawan ni Clovis at gayundin ng pakikipagkompromiso ni Constantine na Dakila. Si Reagan din ang una sa huling walong pangulo mula sa panahon ng wakas noong 1989. Bilang una sa huling walong pangulo, pauna niyang inilalarawan si Donald Trump, na, tulad ni Reagan, ay lubhang nalilito tungkol sa mga tunay na layunin ng kapapahan at sa pagkakakilanlan nito.

Can two walk together, except they be agreed? Amos 3:3.

Maaari bang magkasamang lumakad ang dalawa, malibang sila’y magkaisa? Amos 3:3.

The sixth and final treaty marriage in Daniel chapter eleven occurs in the history that begins at the time of the end in 1989 and ends in the history of Donald Trump.

Ang ikaanim at huling kasalang pangkasunduan sa kabanata labing-isa ng Daniel ay nagaganap sa yugto ng kasaysayan na nagsisimula sa panahon ng wakas noong 1989 at nagtatapos sa kasaysayan ni Donald Trump.

“In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the Papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World.” The Great Controversy, 573.

“Sa mga kilusang isinasagawa ngayon sa Estados Unidos upang ipagkaloob sa mga institusyon at mga gawain ng iglesya ang suporta ng estado, ang mga Protestante ay sumusunod sa mga yapak ng mga makapapa. Higit pa rito, binubuksan nila ang pinto upang muling mabawi ng Kapapahan sa Protestanteng Amerika ang pangingibabaw na naiwala nito sa Matandang Daigdig.” The Great Controversy, 573.

The marriage treaty of 313 and the Edict of Milan align with the history of 533, and the decree of Justinian in 533 will again be implemented by a professed Christian administration that no longer understands that to identify the papal power as a Christian institution is an oxymoron at best, and a fatal delusion at worst.

Ang kasunduang pangkasal noong 313 at ang Edikto ng Milan ay tumutugma sa kasaysayan ng taong 533, at ang dekreto ni Justinian noong 533 ay muling ipatutupad ng isang administrasyong nagpapakilalang Kristiyano na hindi na nakauunawang ang pagtukoy sa kapangyarihang papal bilang isang institusyong Kristiyano ay isang oksimoron sa pinakamabuting pagtaya, at isang nakamamatay na maling paniniwala sa pinakamasamang pagtaya.

Church and State

Simbahan at Estado

In 457 BC, the third decree of Artaxerxes returned national sovereignty for both political and religious authority.

Noong 457 BC, ibinalik ng ikatlong kautusan ni Artaxerxes ang pambansang kapangyarihang pansarili para sa kapuwa pampolitika at panrelihiyong awtoridad.

And thou, Ezra, after the wisdom of thy God, that is in thine hand, set magistrates and judges, which may judge all the people that are beyond the river, all such as know the laws of thy God; and teach ye them that know them not. And whosoever will not do the law of thy God, and the law of the king, let judgment be executed speedily upon him, whether it be unto death, or to banishment, or to confiscation of goods, or to imprisonment. Ezra 7:25, 26.

At ikaw, Ezra, ayon sa karunungan ng iyong Dios, na nasa iyong kamay, magtalaga ka ng mga pinuno at mga hukom, na magsisihatol sa buong bayan na nasa kabila ng ilog, sa lahat niyang nakaaalam ng mga kautusan ng iyong Dios; at inyong ituro sa mga hindi nakaaalam. At sinumang hindi susunod sa kautusan ng iyong Dios, at sa kautusan ng hari, ay agad na isagawa sa kaniya ang hatol, maging ito man ay kamatayan, o pagtatapon, o pagsamsam ng mga ari-arian, o pagkabilanggo. Ezra 7:25, 26.

The third decree provided authority to execute judgment and punishment for both the laws of God and the laws of the king. That decree marked the beginning of the twenty-three-hundred-year prophecy which concluded on October 22, 1844, when Christ suddenly came to His temple. It also marked the beginning of a two-hundred-and-fifty-year prophecy that ended in 207 BC, in the history between the battles of Raphia in 217 BC and Panium in 200 BC. The restoration of both civil and religious sovereignty in 457 BC identifies a twofold alpha that finds two omega fulfillments. Both omega fulfillments represent a closed door: one for the Protestant horn and the other for the Republican horn.

Ang ikatlong dekreto ay nagkaloob ng kapangyarihang maglapat ng hatol at parusa alinsunod kapuwa sa mga kautusan ng Diyos at sa mga batas ng hari. Ang dekretong iyon ang naghudyat ng simula ng hulang sumasaklaw sa dalawang libo at tatlong daang taon, na nagtapos noong Oktubre 22, 1844, nang biglang dumating si Cristo sa Kaniyang templo. Naghudyat din ito ng simula ng isang hulang sumasaklaw sa dalawang daan at limampung taon na nagtapos noong 207 BC, sa yugto ng kasaysayan sa pagitan ng mga labanan sa Raphia noong 217 BC at sa Panium noong 200 BC. Ang pagpapanumbalik kapuwa ng soberanyang sibil at ng soberanyang panrelihiyon noong 457 BC ay tumutukoy sa isang dalawahang alpha na may dalawang katuparang omega. Ang dalawang katuparang omega ay kapuwa kumakatawan sa isang nakasarang pinto: ang isa ay para sa sungay na Protestante at ang isa naman ay para sa sungay na Republikano.

The first prophecy of twenty-three hundred years represented God’s laws, and the two-hundred-and-fifty-year prophecy represented the king’s laws. The two prophecies identify the horn of Protestantism and the horn of Republicanism upon the earth beast of Revelation thirteen. The Republican horn of the earth beast is placed into the middle of verses eleven through sixteen of Daniel eleven. The seventeen-year period between Raphia and Panium is intersected by one horn from the dual prophecy of the third decree in 457 BC. The twofold prophecy identifies both the judgment of the final covenant people and also the judgment of the nation where that covenant people find their roots.

Ang unang propesiya ng dalawang libo’t tatlong daang taon ay kumakatawan sa mga kautusan ng Diyos, at ang propesiya ng dalawang daan at limampung taon ay kumakatawan sa mga kautusan ng hari. Tinutukoy ng dalawang propesiya ang sungay ng Protestantismo at ang sungay ng Republicanismo sa halimaw na mula sa lupa ng Apocalipsis trese. Ang sungay na Republikano ng halimaw na mula sa lupa ay inilalagay sa gitna ng mga talata labing-isa hanggang labing-anim ng Daniel onse. Ang panahong labimpitong taon sa pagitan ng Raphia at Panium ay tinatawid ng isang sungay mula sa kambal na propesiya ng ikatlong atas noong 457 BC. Tinutukoy ng dalawahang propesiya kapwa ang paghuhukom sa panghuling bayang tipan at ang paghuhukom din sa bansang pinagmulan ng bayang iyon ng tipan.

And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance. Genesis 15:13, 14.

At sinabi niya kay Abram, Talastas mong may katiyakan na ang iyong binhi ay magiging tagaibang-bayan sa lupain na hindi kanila, at paglilingkuran nila ang mga yaon; at pahihirapan nila sila sa loob ng apat na raang taon; At ang bansang yaon naman na kanilang paglilingkuran ay hahatulan ko: at pagkatapos ay lalabas sila na may malaking kayamanan. Genesis 15:13, 14.

In the book of Ezekiel, October 22, 1844, is typified by October 22, 573 BC. One date identifies the beginning of the investigative judgment and the other identifies the sounding of the Jubilee trumpet at both the beginning and the conclusion of the judgment process. Both dates align, and both identify a closed door. 1844 represents the closing of the door of the holy place, as Christ moved into the Most Holy Place. 573 BC identifies the close of human probation where the slaves of sin who have been redeemed are given their freedom and a new earth to dwell in.

Sa aklat ni Ezekiel, ang ika-22 ng Oktubre 1844 ay sinasagisagan ng ika-22 ng Oktubre 573 BC. Tinutukoy ng isang petsa ang pasimula ng mapagsiyasat na paghuhukom, at tinutukoy naman ng isa ang pagtunog ng pakakak ng Jubileo kapuwa sa pasimula at sa pagtatapos ng proseso ng paghuhukom. Magkatugma ang dalawang petsa, at kapuwa tumutukoy sa isang nakasarang pinto. Ang 1844 ay kumakatawan sa pagsasara ng pinto ng banal na dako, nang lumipat si Cristo sa Kabanal-banalang Dako. Tinutukoy ng 573 BC ang pagtatapos ng panahon ng pagsubok para sa sangkatauhan, kung kailan ang mga alipin ng kasalanan na natubos na ay pinagkakalooban ng kanilang kalayaan at ng isang bagong lupa na kanilang tatahanan.

And if he be not redeemed in these years, then he shall go out in the year of jubile, both he, and his children with him. For unto me the children of Israel are servants; they are my servants whom I brought forth out of the land of Egypt: I am the Lord your God. Leviticus 25:54, 55.

At kung siya’y hindi matubos sa mga taong ito, ay lalaya siya sa taon ng jubileo, siya, at ang kaniyang mga anak na kasama niya. Sapagkat sa akin ang mga anak ni Israel ay mga lingkod; sila’y aking mga lingkod na aking inilabas mula sa lupain ng Egipto: Ako ang Panginoon ninyong Diyos. Levitico 25:54, 55.

Both October 22s represent the closed door of the soon-coming Sunday law. The period of probation given to Adventism began in 1844 and ends at the soon-coming Sunday law, and the period of probation given to the United States also ends at the soon-coming Sunday law. Both endings align with October 22’s two witnesses of 2,300 years and two hundred and fifty years.

Ang dalawang petsang Oktubre 22 ay kapuwa kumakatawan sa nakasarang pintuan ng nalalapit na batas ng Linggo. Ang panahon ng pagsubok na ipinagkaloob sa Adbentismo ay nagsimula noong 1844 at magwawakas sa nalalapit na batas ng Linggo, at ang panahon ng pagsubok na ipinagkaloob sa Estados Unidos ay magwawakas din sa nalalapit na batas ng Linggo. Ang dalawang pagtatapos ay kapuwa tumutugma sa dalawang saksi ng Oktubre 22: ang 2,300 taon at ang dalawang daan at limampung taon.

The two-hundred-and-fifty-year period that ends in the history between Raphia and Panium divides the period of the two battles into two symbolic numbers, which together possess their own peculiar meaning. That is ten years after Raphia, meaning borderland, and seven years before Panium, which was a battle fought upon a plain and ended at a siege. Ten and seven as a symbol identify the dragon power upon several witnesses. 207 BC places Trump, the symbol of the earth beast, in between verses eleven and fifteen of Daniel eleven prophetically preparing to speak as a dragon, as represented by the combination of the number ten and the number seven.

Ang yugto ng dalawang daan at limampung taon na nagtatapos sa kasaysayan sa pagitan ng Raphia at Panium ay naghahati sa yugto ng dalawang labanan sa dalawang simbolikong bilang, na magkasamang nagtataglay ng sarili nilang natatanging kahulugan. Iyon ay sampung taon pagkaraan ng Raphia, na nangangahulugang lupaing hanggahan, at pitong taon bago ang Panium, na isang labanang naganap sa isang kapatagan at nagtapos sa isang pagkubkob. Ang sampu at pito, bilang isang sagisag, ay nagpapakilala sa kapangyarihan ng dragon batay sa patotoo ng ilang saksi. Inilalagay ng taong 207 BC si Trump, ang sagisag ng hayop na mula sa lupa, sa pagitan ng mga talatang labing-isa at labinlima ng Daniel labing-isa, na ayon sa propesiya ay naghahandang magsalita gaya ng isang dragon, gaya ng inilalarawan ng pagsasama ng bilang na sampu at ng bilang na pito.

Seventeen is also symbolic, and it expands the history of Raphia to Panium beyond Panium and also before Raphia. Ptolemy IV Philopator reigned as king of Ptolemaic Egypt from 221 BC to 204 BC, and he defeated Antiochus Magnus at Raphia in 217 BC. Ptolemy began to reign before Raphia, and he reigned for ‘seventeen’ years. The number seventeen represents a historical period which begins prior to Raphia and that extends beyond the battle of Panium and the siege of Sidon unto the close of human probation as represented by the year 330. The two-hundred-and-fifty-year prophecy for the period of the church of Smyrna began in the year 64 and ended at the Edict of Milan and the marriage treaty of 313.

Ang labimpito ay simboliko rin, at pinalalawak nito ang kasaysayan mula sa Raphia hanggang sa Panium upang masaklaw ang panahong lampas sa Panium at gayundin ang panahong bago ang Raphia. Naghari si Ptolemy IV Philopator sa Ehiptong Ptolemaiko mula noong 221 BC hanggang 204 BC, at tinalo niya si Antiochus Magnus sa Raphia noong 217 BC. Nagsimulang maghari si Ptolemy bago ang Raphia, at naghari siya sa loob ng ‘labimpitong’ taon. Ang bilang na labimpito ay kumakatawan sa isang yugto ng kasaysayan na nagsisimula bago ang Raphia at umaabot lampas sa labanan sa Panium at sa pagkubkob sa Sidon hanggang sa pagtatapos ng panahon ng pagsubok ng sangkatauhan, na kinakatawan ng taong 330. Ang dalawang daan at limampung taong propesiya para sa panahon ng iglesia ng Smyrna ay nagsimula noong taong 64 at nagtapos sa Edikto ng Milan at sa kasunduang pangkasal noong 313.

Constantine the Great represents the history of the church of Pergamos, and that history began in 313 and ended in 538. The first ‘seventeen’ years after the conclusion of the two-hundred-and-fifty-year prophecy in 313 possess three waymarks. 313 was the Edict of Milan; 321 was the first Sunday law, and the division of the empire is marked in 330. 330 represents the final Sunday law which marks the close of human probation. The number seventeen therefore begins before Raphia and ends well after the military campaign of Panium and Sidon. Verse sixteen in Daniel eleven represents the Sunday law in the United States.

Si Constantinong Dakila ay kumakatawan sa kasaysayan ng iglesya ng Pergamos, at ang kasaysayang iyon ay nagsimula noong 313 at nagwakas noong 538. Ang unang ‘labimpitong’ taon matapos magwakas noong 313 ang propesiyang sumasaklaw sa dalawang daan at limampung taon ay may tatlong palatandaan. Ang 313 ay ang taon ng Edikto ng Milan; ang 321 ay ang taon ng unang batas ng Linggo, at ang 330 ay palatandaan ng pagkakahati ng imperyo. Ang 330 ay kumakatawan sa panghuling batas ng Linggo na nagsisilbing tanda ng pagtatapos ng panahon ng probasyon para sa sangkatauhan. Samakatuwid, ang bilang na labimpito ay nagsisimula bago ang Raphia at nagtatapos matagal pa pagkatapos ng kampanyang militar sa Panium at Sidon. Ang talatang labing-anim sa ikalabing-isang kabanata ng Daniel ay kumakatawan sa batas ng Linggo sa Estados Unidos.

The Smyrna prophecy identifies the sign of the siege that is the very heart of Ezekiel’s warning message. The waymark that precedes the Sunday law, as represented by the two illustrations of the destruction of Jerusalem, is the siege, but it is also the Edict of Milan, which begins the formation of the image of the beast.

Tinutukoy ng hula tungkol sa Smyrna ang tanda ng pagkubkob na siyang pinakadiwa ng mensahe ng babala ni Ezekiel. Ang palatandaang nauuna sa batas ng Linggo, gaya ng ipinakikita sa dalawang paglalarawan ng pagkawasak ng Jerusalem, ay ang pagkubkob, ngunit ito rin ang Edikto ng Milan, na nagpapasimula sa pagbuo ng larawan ng hayop.

At the siege a treaty marriage procession will occur. It is a fractal of the marriage procession that began with Reagan, as typified by Clovis in 496, but the final procession unto the marriage begins at the siege aligning with Justinian’s decree of 533, and with the Edict of Milan in 313. Both waymarks precede the Sunday law. 313 preceded the first Sunday law of 321, and the decree of 533 preceded the Sunday law at the third Council of Orleans in 538. Some type of legislation will fulfill the prophetic characteristics of both the decree of Justinian and the Edict of Milan, while some type of a symbolic treaty marriage will be put in place.

Sa pagkubkob ay magaganap ang isang prusisyon para sa isang kasalang nakabatay sa kasunduan. Isa itong fraktal ng prusisyong pangkasal na nagsimula kay Reagan, na paunang isinasagisag ni Clovis noong 496, ngunit ang panghuling prusisyon patungo sa kasal ay magsisimula sa pagkubkob, na tumutugma sa dekreto ni Justinian noong 533, at sa Edikto ng Milan noong 313. Ang dalawang palatandaang ito ay kapuwa nauuna sa batas ng Linggo. Nauna ang taong 313 sa unang batas ng Linggo noong 321, at nauna ang dekreto noong 533 sa batas ng Linggo sa ikatlong Konsilyo ng Orleans noong 538. Isang uri ng batas ang tutupad sa mga katangiang propetiko kapuwa ng dekreto ni Justinian at ng Edikto ng Milan, samantalang itatatag ang isang uri ng simbolikong kasal na nakabatay sa kasunduan.

When that decree is made, it is too late to get ready, for the door of probation is closed upon the Protestant horn as surely as it closed at the first Passover in Egypt. Thereafter the Sunday law, the next waymark, identifies not simply that the image of the beast has been fully formed, but also the enforcement of the mark of the beast. The Sunday law marks the end of probation for the Republican horn, the earth beast of Revelation thirteen, as certainly as Pharaoh and his host died in the Red Sea after the Passover.

Kapag ipinalabas na ang kautusang iyon, huli na upang maghanda, sapagkat nakasara na para sa sungay na Protestante ang pintuan ng panahon ng pagsubok, na kasintiyak ng pagkakasara nito noong unang Paskuwa sa Ehipto. Pagkatapos nito, ang batas ng Linggo, ang susunod na pananda sa landas, ay nagpapakita hindi lamang na ganap nang nabuo ang larawan ng hayop, kundi pati na ipinapatupad na ang tatak ng hayop. Ang batas ng Linggo ang naghuhudyat ng pagtatapos ng panahon ng pagsubok para sa sungay na Republikano, ang hayop mula sa lupa sa Apocalipsis labintatlo, na kasintiyak ng pagkamatay ni Paraon at ng kaniyang hukbo sa Dagat na Pula pagkatapos ng Paskuwa.

The two-hundred-and-fifty-year period that concludes in 207 BC identifies Donald Trump, as represented by Antiochus Magnus preparing for the upcoming campaign that begins on the plain of Panium and ends with the siege of Sidon. After the Battle of Panium, the Ptolemaic commander Scopas of Aetolia fled with about 10,000 surviving troops to the city of Sidon. Antiochus pursued him and laid ‘siege’ to Sidon. The Ptolemaic government in Alexandria sent a relief force, but it failed. Facing starvation, Scopas surrendered the city. Antiochus allowed Scopas to leave; Scopas later returned to Egypt, where he was eventually executed on charges of treason and embezzlement. The siege of Sidon completed Antiochus’s conquest of Coele-Syria after Panium.

Ang yugto ng dalawang daan at limampung taon na nagtatapos sa taong 207 BC ay tumutukoy kay Donald Trump, na kinakatawan ni Antiochus Magnus habang naghahanda ito para sa nalalapit na kampanyang militar na nagsisimula sa kapatagan ng Panium at nagtatapos sa pagkubkob sa Sidon. Matapos ang Labanan sa Panium, tumakas patungo sa lungsod ng Sidon ang Ptolemaikong kumander na si Scopas ng Aetolia kasama ang humigit-kumulang 10,000 nakaligtas na kawal. Hinabol siya ni Antiochus at ‘kinubkob’ ang Sidon. Nagpadala ng puwersang pansaklolo ang pamahalaang Ptolemaiko sa Alexandria, ngunit nabigo ito. Nang maharap sa banta ng pagkamatay sa gutom, isinuko ni Scopas ang lungsod. Pinahintulutan ni Antiochus na umalis si Scopas; pagkaraan ay bumalik si Scopas sa Ehipto, kung saan kalaunan ay binitay siya dahil sa mga paratang na pagtataksil at paglustay ng pondo. Ang pagkubkob sa Sidon ang tumapos sa pananakop ni Antiochus sa Coele-Syria matapos ang Panium.

Sister White identifies Uriah Smith’s book, Daniel and the Revelation as “God’s helping hand.” Smith identifies the two-step campaign of Antiochus in his commentary on verses fourteen and fifteen of Daniel eleven.

Tinukoy ni Sister White ang aklat ni Uriah Smith, *Daniel and the Revelation*, bilang “katulong na kamay ng Diyos.” Tinukoy ni Smith ang kampanyang may dalawang yugto ni Antiochus sa kaniyang komentaryo sa mga talata labing-apat at labinlima ng Daniel onse.

“The tuition of the young king of Egypt was entrusted by the Roman Senate to M. Emilius Lepidus, who appointed Aristomenes, an old and experienced minister of that court, his guardian. His first act was to provide against the threatened invasion of the two confederated kings, Philip and Antiochus.

“Ang pagtuturo sa kabataang hari ng Egipto ay ipinagkatiwala ng Senado Romano kay M. Emilius Lepidus, na nagtalaga naman kay Aristomenes, isang matanda at bihasang lingkod ng hukumang iyon, bilang kaniyang tagapangalaga. Ang una niyang ginawa ay ang maglaan ng pananggalang laban sa bantang pagsalakay ng dalawang nagkakaisang hari, sina Felipe at Antiochus.

“To this end he despatched Scopas, a famous general of AEtolia, then in the service of the Egyptians, into his native country to raise reinforcements for the army. Having equipped an army, he marched into Palestine and Coele-Syria (Antiochus being engaged in a war with Attalus in Lesser Asia), and reduced all Judea into subjection to the authority of Egypt.

“Sa layuning ito ay ipinadala niya si Scopas, isang bantog na heneral ng AEtolia, na noo’y nasa paglilingkod sa mga Ehipsiyo, sa kaniyang sariling lupain upang magtipon ng mga karagdagang hukbo para sa sandatahan. Nang makapaghanda ng isang hukbo, siya ay nagmartsa patungong Palestina at Coele-Siria (yamang si Antiochus ay abala noon sa pakikidigma kay Attalus sa Mababang Asia), at ipinasakop ang buong Judea sa kapamahalaan ng Ehipto.

“Thus affairs were brought into a posture for the fulfillment of the verse before us. For Antiochus, desisting from his war with Attalus at the dictation of the Romans, took speedy steps for the recovery of Palestine and Coele-Syria from the hands of the Egyptians. Scopas was sent to oppose him. Near the sources of the Jordan, the two armies met. [Panium] Scopas was defeated, pursued to Sidon, and there closely besieged. Three of the ablest generals of Egypt, with their best forces, were sent to raise the siege, but without success. At length Scopas meeting, in the gaunt and intangible specter of famine, a foe with whom he was unable to cope, was forced to surrender on the dishonorable terms of life only; whereupon he and his ten thousand men were suffered to depart, stripped and naked. Here was the taking of the most fenced cities by the king of the north; for Sidon was, both in its situation and its defenses, one of the strongest cities of those times. Here was the failure of the arms of the south to withstand, and the failure also of the people which the king of the south had chosen; namely, Scopas and his Aetolian forces.” Daniel and the Revelation, 257, 258.

“Kaya ang mga pangyayari ay naihanay sa gayong kalagayan para sa katuparan ng talatang nasa harap natin. Sapagkat si Antiochus, na tumigil sa kaniyang pakikidigma laban kay Attalus sa utos ng mga Romano, ay agad na nagsagawa ng mga hakbang upang mabawi ang Palestina at Coele-Syria mula sa kamay ng mga Ehipsiyo. Si Scopas ay isinugo upang salungatin siya. Malapit sa mga bukal ng Jordan, nagharap ang dalawang hukbo. [Panium] Si Scopas ay natalo, hinabol hanggang Sidon, at doon ay mahigpit na kinubkob. Tatlo sa pinakamagagaling na heneral ng Ehipto, kasama ang kanilang pinakamahuhusay na hukbo, ay isinugo upang alisin ang kubkob, ngunit hindi nagtagumpay. Sa wakas, si Scopas, na humarap sa payat at di-mahawakang multo ng taggutom, isang kaaway na hindi niya kayang mapaglabanan, ay napilitang sumuko sa kahiya-hiyang kundisyon na buhay lamang ang ipagkakaloob; at dahil dito, siya at ang kaniyang sampung libong tauhan ay pinahintulutang umalis na hinubdan at hubad. Dito nakita ang pagsakop ng hari ng hilaga sa mga pinakatanggulang lungsod; sapagkat ang Sidon ay, kapuwa sa kinalalagyan nito at sa mga tanggulan nito, isa sa pinakamatitibay na lungsod noong mga panahong iyon. Dito nakita ang kabiguan ng mga sandata ng timog na makapanindigan, at gayundin ang kabiguan ng bayan na pinili ng hari ng timog; samakatuwid nga, si Scopas at ang kaniyang mga puwersang Aetolian.” Daniel and the Revelation, 257, 258.

The two-hundred-and-fifty-year period that concludes in 207 BC identifies Donald Trump. The two-hundred-and-fifty-year prophecy that ends at 313 with the treaty marriage of east and west, and the Edict of Milan is identifying the formation of the image of the beast in the United States. The church of Pergamos, which began in 313, represents the history where Christianity fell away through a compromise with the religion of paganism, in advance of the papal power taking the throne. Pergamos and the year 313 typify the compromise that is represented by the formation of the image of the beast in the United States. It represents the compromise of Christianity and papal Rome, for the religion of Catholicism is nothing more or less than paganism disguised as a Christian institution. The two-hundred-and-fifty-year prophecy that began in 1776 and ends this year is also addressing the United States. Thus, all three two-hundred-and-fifty-year prophecies address some prophetic aspect of the earth beast of Revelation thirteen, and all three end within the prophetic lines represented by the number seventeen.

Ang yugtong sumasaklaw sa dalawang daan at limampung taon at nagtatapos sa taong 207 bago si Cristo ay tumutukoy kay Donald Trump. Ang propesiyang sumasaklaw sa dalawang daan at limampung taon na nagtatapos sa taong 313, kasabay ng kasalang nakabatay sa kasunduan sa pagitan ng silangan at kanluran at ng Edikto ng Milan, ay tumutukoy sa pagkakabuo ng larawan ng hayop sa Estados Unidos. Ang iglesia sa Pergamos, na nagsimula noong 313, ay kumakatawan sa kasaysayan ng pagtalikod ng Kristiyanismo sa pamamagitan ng pakikipagkompromiso sa relihiyon ng paganismo, bago lumuklok sa trono ang kapangyarihang papal. Ang Pergamos at ang taong 313 ay sumasagisag sa kompromisong kinakatawan ng pagkakabuo ng larawan ng hayop sa Estados Unidos. Kinakatawan nito ang pakikipagkompromiso ng Kristiyanismo at ng papal na Roma, sapagkat ang relihiyong Katolisismo ay walang iba kundi paganismong nagbabalatkayo bilang isang institusyong Kristiyano. Ang propesiyang sumasaklaw sa dalawang daan at limampung taon na nagsimula noong 1776 at nagtatapos sa taong ito ay tumutukoy rin sa Estados Unidos. Kaya, ang tatlong propesiyang sumasaklaw sa tig-dalawang daan at limampung taon ay pawang tumatalakay sa isang aspektong propetiko ng hayop na mula sa lupa sa Apocalipsis labintatlo, at ang tatlo ay pawang nagtatapos sa loob ng mga linya ng propesiya na kinakatawan ng bilang na labimpito.

The Sunday law is when the United States speaks as a dragon, and the speaking of a nation is the action of its legislative and judicial authorities.

Ang kautusan sa araw ng Linggo ay siyang panahon na ang Estados Unidos ay nagsasalita na gaya ng isang dragon, at ang pagsasalita ng isang bansa ay ang pagkilos ng mga awtoridad nitong lehislatibo at hudisyal.

“The ‘speaking’ of the nation is the action of its legislative and judicial authorities.” The Great Controversy, 442.

“Ang ‘pagsasalita’ ng bansa ay ang pagkilos ng mga awtoridad nito sa lehislatura at hudikatura.” The Great Controversy, 442.

Trump is neither a judicial nor legislative authority, so the soon-coming Sunday law is accomplished by the Congress. Yet any action that provides support for the papal power typifies the Sunday law. The decree of 533 and the edict of 313 identify the beginning of the period when the image of the beast is formed. The conclusion is the soon-coming Sunday law, and Jesus always illustrates the end with the beginning, so the action of Trump through an executive order that would provide any “concession” to the antichrist of Bible prophecy would represent the alpha of the movement that only ends at the omega, when the United States “shall so abjure the principles of its government as to enact a Sunday law.”

Si Trump ay hindi isang awtoridad na panghukuman o pambatas, kaya ang nalalapit na batas ng Linggo ay isasabatas ng Kongreso. Gayunman, anumang pagkilos na sumusuporta sa kapangyarihang papal ay sumasagisag sa batas ng Linggo. Ang dekreto ng 533 at ang edikto ng 313 ay tumutukoy sa pasimula ng panahon kung kailan binubuo ang larawan ng hayop. Ang katapusan nito ay ang nalalapit na batas ng Linggo, at laging inilalarawan ni Jesus ang wakas sa pamamagitan ng pasimula, kaya ang pagkilos ni Trump sa pamamagitan ng isang kautusang tagapagpaganap na magkakaloob ng anumang “konsesyon” sa antikristo ng propesiya sa Biblia ay kakatawan sa alpha ng kilusang magwawakas lamang sa omega, kapag ang Estados Unidos ay “tatalikod sa mga simulain ng pamahalaan nito hanggang sa puntong magpapatibay ito ng isang batas ng Linggo.”

“There are many, even of those engaged in this movement for Sunday enforcement, who are blinded to the results which will follow this action. They do not see that they are striking directly against religious liberty. There are many who have never understood the claims of the Bible Sabbath and the false foundation upon which the Sunday institution rests. Any movement in favor of religious legislation is really an act of concession to the papacy, which for so many ages has steadily warred against liberty of conscience. Sunday observance owes its existence as a so-called Christian institution to ‘the mystery of iniquity;’ and its enforcement will be a virtual recognition of the principles which are the very cornerstone of Romanism. When our nation shall so abjure the principles of its government as to enact a Sunday law, Protestantism will in this act join hands with popery; it will be nothing else than giving life to the tyranny which has long been eagerly watching its opportunity to spring again into active despotism.” Testimonies, volume 5, 711.

“Marami, maging sa mga kabilang sa kilusang ito para sa pagpapatupad ng pangingilin ng Linggo, ang nabulag sa mga bungang kasunod ng hakbanging ito. Hindi nila nakikita na tuwirang hinahampas nila ang kalayaang panrelihiyon. Marami ang kailanma’y hindi nakaunawa sa mga pag-angkin ng Sabbath ng Biblia at sa maling saligan na kinatatayuan ng institusyon ng Linggo. Anumang kilusang pabor sa batas panrelihiyon ay sa katotohanan isang pagkukusang-loob na pagpapasakop sa kapapahan, na sa napakaraming kapanahunan ay walang patid na nakipagdigma laban sa kalayaan ng budhi. Ang pangingilin ng Linggo ay may utang na pag-iral bilang isang tinatawag na institusyong Cristiano sa ‘hiwaga ng kasamaan;’ at ang pagpapatupad nito ay magiging isang tahasang pagkilala sa mga simulain na siyang pinakabatong-panulok ng Romanismo. Kapag tinalikdan ng ating bansa sa gayong paraan ang mga simulain ng kaniyang pamahalaan upang magpatibay ng isang batas ukol sa Linggo, ang Protestantismo sa gawang ito ay makikipagkamay sa kapapahan; ito’y walang iba kundi ang pagbibigay-buhay sa paniniil na malaon nang buong pananabik na nagaabang ng pagkakataon upang muling sumiklab tungo sa masiglang despotismo.” Testimonies, volume 5, 711.

Any “movement in favor of religious legislation is really an act of concession to the papacy,” and those movements occur in advance of the soon-coming Sunday law.

Ang anumang “kilusan na pabor sa batas panrelihiyon ay tunay na isang pagkakaloob sa kapapahan,” at ang mga kilusang iyon ay nagaganap bilang paghahanda sa malapit nang dumating na batas sa araw ng Linggo.

“The decree enforcing the worship of this day is to go forth to all the world. In a limited degree, it has already gone forth. In several places the civil power is speaking with the voice of a dragon, just as the heathen king spoke to the Hebrew captives.” Signs of the Times, May 6, 1897.

“Ang utos na nagpapatupad ng pagsamba sa araw na ito ay dapat lumaganap sa buong sanlibutan. Sa isang limitadong antas, ito’y lumaganap na. Sa ilang mga dako, ang kapangyarihang sibil ay nagsasalita sa tinig ng isang dragon, gaya ng pagsasalita ng haring pagano sa mga bihag na Hebreo.” Signs of the Times, Mayo 6, 1897.

We will continue these things in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang mga bagay na ito sa susunod na artikulo.