Five Hidden Months

Limang Nakatagong Buwan

The message of Islam as represented by verse ten was presented in connection with the time set forth in verse fifteen by Josiah Litch in 1838. At that point there were elements of the prophecy that were hidden from Litch’s view. By August 1, 1840, Litch published a more thorough presentation, based upon what had been revealed to him after 1838 from the message of “five months.” In 1838 part of Revelation nine’s message of “five months” had been hidden from Litch. The hidden portion of the prophecy of five months was unsealed to Litch before 1840, and the unsealing produced the manifestation of the power of God from 1840 to 1844.

Ang mensahe ng Islam, gaya ng inilalarawan sa talata sampu, ay inilahad ni Josiah Litch noong 1838 kaugnay ng panahong itinakda sa talata labinlima. Nang panahong iyon, may mga bahagi ng propesiya na lingid pa kay Litch. Pagsapit ng Agosto 1, 1840, naglathala si Litch ng mas masusing paglalahad, batay sa mga naihayag sa kaniya pagkaraan ng 1838 mula sa mensahe ng “limang buwan.” Noong 1838, may bahagi ng mensahe ng Apocalipsis 9 tungkol sa “limang buwan” na nakatago pa kay Litch. Ang nakatagong bahagi ng propesiya tungkol sa limang buwan ay inalisan ng tatak para kay Litch bago sumapit ang 1840, at ang pag-aalis ng tatak na ito ang nagbunga ng pagpapamalas ng kapangyarihan ng Diyos mula 1840 hanggang 1844.

The five months of verse five was hidden until 2026. When Elisabeth came out of five months of hiding, she was joined by Mary. Mary aligns the five months of hiding with the parable of the ten virgins, for, unlike Elisabeth, Mary was a pregnant virgin and Elisabeth was a pregnant woman beyond the age to bear children. Both were miracle births in their own way, but Mary was a virgin. All the prophets speak of the end of the world, and the virgins represented by Mary in the latter days are the five wise virgins who make up the Philadelphian movement of the third angel who are numbered as one hundred and forty-four thousand. Elisabeth and Mary meet in the sixth month after Elisabeth’s five months of hiding. The five months of verse five was hidden until 2026.

Ang limang buwan sa talatang lima ay nakatago hanggang 2026. Nang lumabas si Elisabeth matapos ang limang buwang pagtatago, sinamahan siya ni Mary. Iniuugnay ni Mary ang limang buwang pagtatago sa talinghaga ng sampung birhen, sapagkat, di-tulad ni Elisabeth, si Mary ay isang nagdadalang-taong birhen at si Elisabeth naman ay isang nagdadalang-taong babaeng lampas na sa gulang na maaari pang magkaanak. Kapuwa mahimala ang mga pagsilang na ito sa kani-kaniyang paraan, ngunit si Mary ay isang birhen. Ang lahat ng propeta ay nagsasalita tungkol sa wakas ng sanlibutan, at ang mga birheng kinakatawan ni Mary sa mga huling araw ay ang limang matatalinong birhen na bumubuo sa kilusang Filadelfiano ng ikatlong anghel, na ang bilang ay isang daan at apatnapu’t apat na libo. Nagkita sina Elisabeth at Mary sa ikaanim na buwan, pagkaraan ng limang buwang pagtatago ni Elisabeth. Ang limang buwan sa talatang lima ay nakatago hanggang 2026.

When John was born, Mary returned to Nazareth, and Zacharias was no longer dumb. Mary was with Elisabeth until the door closed at the Sunday law, when prophecy speaks. Zacharias is the alpha waymark that is made dumb and also the omega waymark who speaks at the birth of his son. Zacharias is at the beginning and the ending, representing both the first and third angels. Elisabeth is the second angel’s message, and Mary is the midnight cry message that joins Elisabeth at the end of the five months of hiding.

Nang isilang si John, bumalik si Mary sa Nazareth, at hindi na pipi si Zacharias. Kasama ni Elisabeth si Mary hanggang sa magsara ang pinto sa panahon ng batas ng Linggo, kung kailan nagsasalita ang propesiya. Si Zacharias ang panandang-daan na alpha na ginawang pipi at siya rin ang panandang-daan na omega na nagsasalita sa pagsilang ng kaniyang anak na lalaki. Si Zacharias ay nasa simula at wakas, na kumakatawan kapuwa sa una at sa ikatlong anghel. Si Elisabeth ang mensahe ng ikalawang anghel, at si Mary ang mensahe ng sigaw sa hatinggabi na sumasama kay Elisabeth sa pagtatapos ng limang buwang pagtatago.

Noah’s family of eight was hidden in the ark for five months, and then the ark rested on Mount Ararat. The midnight cry joined the second angel at Exeter and continued until the door closed on October 22, 1844, in fulfillment of the parable of the ten virgins. Mary joined Elisabeth at Exeter and continued until the birth of John.

Ang pamilya ni Noah, na binubuo ng walong katao, ay nakakubli sa arka sa loob ng limang buwan, at pagkatapos ay sumadsad ang arka sa Bundok Ararat. Ang sigaw sa hatinggabi ay sumanib sa ikalawang anghel sa Exeter at nagpatuloy hanggang sa magsara ang pinto noong Oktubre 22, 1844, bilang katuparan ng talinghaga ng sampung dalaga. Si Mary ay sumama kay Elisabeth sa Exeter at nagpatuloy hanggang sa pagsilang ni John.

The message that was hidden from Litch in 1838 was the message of “five months.” The hiding of five months is represented by eight people in the ark; it is Elisabeth hiding during her first five months of pregnancy. It was the Lord holding His hand over the five months in 1838, until He removed His hand from the five months, allowing Litch to publish the date ten days before its fulfillment. When the message of five months is unsealed in the latter days, as it is now being set forth, you are at the six days of the Exeter camp meeting, from the 12th to 17th of August, 1844, that were followed by sixty-six days to the closed door of October 22, 1844. There were seventy-two days, but when they are placed in a prophetic line and the waymarks are then isolated, it can be seen that the sign of the siege represented by the Exeter camp meeting was six days that were followed by sixty-six days until the closed door. Prophetically the period is represented as 6 6 6.

Ang mensaheng ikinubli kay Litch noong 1838 ay ang mensahe ng “limang buwan.” Ang pagkakubli sa limang buwan ay inilalarawan ng walong taong nasa arka; ito ang pagtatago ni Elisabeth sa unang limang buwan ng kaniyang pagbubuntis. Ang Panginoon ang nagpanatili ng Kaniyang kamay sa ibabaw ng limang buwan noong 1838, hanggang sa alisin Niya ang Kaniyang kamay mula sa limang buwan, na nagbigay-daan upang mailathala ni Litch ang petsa sampung araw bago ang katuparan nito. Kapag inalis ang tatak sa mensahe ng limang buwan sa mga huling araw, gaya ng inilalahad ngayon, kayo ay nasa anim na araw ng pagpupulong sa kampamento sa Exeter, mula ika-12 hanggang ika-17 ng Agosto, 1844, na sinundan ng animnapu’t anim na araw hanggang sa nakasarang pinto noong Oktubre 22, 1844. May pitumpu’t dalawang araw, ngunit kapag inilagay ang mga ito sa isang linyang propetiko at pagkatapos ay ibinukod ang mga palatandaan, makikitang ang tanda ng pagkubkob na inilalarawan ng pagpupulong sa kampamento sa Exeter ay anim na araw na sinundan ng animnapu’t anim na araw hanggang sa nakasarang pinto. Sa propetikong diwa, ang panahong ito ay inilalarawan bilang 6 6 6.

The history of the siege as represented by Exeter unto October 22 is represented by Cain’s sixth generation Lamech. The door is closed just after the prophecy of five months is unsealed. It closes progressively, but the progression for Adventism began at 9/11, and it ends at the siege. When the siege arrives, you will manifest the character of either Lamech of Cain or Lamech of Seth. The number of that history for Lamech of Cain is 6 6 6, and the number for Lamech of Seth and the church triumphant is 7 7 7.

Ang kasaysayan ng pagkubkob, na kinakatawan ng panahon mula sa Exeter hanggang sa Oktubre 22, ay kinakatawan ni Lamech na kabilang sa ikaanim na salinlahi ni Cain. Isinasara ang pinto kaagad matapos maalis ang tatak sa propesiya ng limang buwan. Unti-unti itong nagsasara, ngunit ang unti-unting pagsasarang ito para sa Adventismo ay nagsimula noong 9/11, at nagtatapos ito sa pagkubkob. Kapag dumating ang pagkubkob, ipamamalas ninyo ang pagkatao ni Lamech sa angkan ni Cain o ni Lamech sa angkan ni Seth. Ang bilang ng kasaysayang iyon para kay Lamech sa angkan ni Cain ay 6 6 6, at ang bilang para kay Lamech sa angkan ni Seth at sa matagumpay na iglesia ay 7 7 7.

The manifestation of the two characters represented by the two Lamechs and by 666 or 777 begins with the events that propel Adventism into the public’s attention as the question is raised about why Adventists were silent about the warning of the fireballs of Nashville. The escalating controversy becomes a visual demonstration in advance of the closed door of the soon-coming Sunday law that was typified by the animals ascending the ramp into the ark. The escalating visual warning was also typified by the experience of Elijah on Mount Carmel and by the Millerite movement of 1844.

Ang pagpapamalas ng dalawang uri ng pagkataong kinakatawan ng dalawang Lamech at ng 666 o 777 ay nagsisimula sa mga pangyayaring nagtutuon ng pansin ng publiko sa Adventismo, habang ibinabangon ang tanong kung bakit nanahimik ang mga Adventista hinggil sa babala tungkol sa mga bolang apoy sa Nashville. Ang tumitinding kontrobersiya ay nagiging isang biswal na pagpapamalas na nagaganap bago ang pagsasara ng pintuan ng nalalapit na batas ng Linggo, na paunang inilarawan ng mga hayop na umaakyat sa rampa papasok sa arka. Ang tumitinding biswal na babala ay pauna ring inilarawan ng karanasan ni Elias sa Bundok Carmelo at ng kilusang Millerite noong 1844.

The Prophetic Structure of the Siege

Ang Propetikong Estruktura ng Pagkubkob

The prophetic structure of a siege that ends at the destruction of the city represents a period of time that begins with a sign and ends with a sign. It represents a period of time and a point in time. The period of the formation of the image is represented in a variety of ways. Every prophetic structure of this nature in the inspired testimony is typifying the image of the beast testing time that culminates with the mark of the beast.

Ang propetikong balangkas ng isang pagkubkob na nagwawakas sa pagkawasak ng lunsod ay kumakatawan sa isang yugto ng panahon na nagsisimula sa isang tanda at nagtatapos sa isang tanda. Kumakatawan ito sa isang yugto ng panahon at sa isang tiyak na sandali. Ang yugto ng pagbuo ng larawan ay inilalarawan sa iba’t ibang paraan. Ang bawat ganitong uri ng propetikong balangkas sa kinasihang patotoo ay sumasagisag sa panahon ng pagsubok kaugnay ng larawan ng hayop, na umaabot sa kasukdulan nito sa tanda ng hayop.

“The ‘image to the beast’ represents that form of apostate Protestantism which will be developed when the Protestant churches shall seek the aid of the civil power for the enforcement of their dogmas. The ‘mark of the beast’ still remains to be defined.” The Great Controversy, 445.

“Ang ‘larawan ng hayop’ ay kumakatawan sa anyo ng apostatang Protestantismo na mabubuo kapag ang mga simbahang Protestante ay humingi ng tulong sa kapangyarihang sibil upang ipatupad ang kanilang mga dogma. Ang ‘tatak ng hayop’ ay kailangan pa ring bigyang-kahulugan.” Ang Dakilang Tunggalian, 445.

The period of time represents the formation of the image to and of the beast; the mark of the beast is enforced when the image that has been forming reaches the point where it can speak a Sunday law into existence. The mark of Rome’s authority was typified by Nebuchadnezzar when Jerusalem was destroyed. Whether Babylon or Rome, the structure of the siege is emphasizing the king of the north in the latter days. The siege of Orhan from 1333 unto 1337 and the four years from July 27, 1449 unto the siege of Constantinople in 1453 not only typify the period from August 11, 1840 unto October 22, 1844, but the sieges also emphasize the role of Islam as the children of the east wind of Bible Prophecy. The theme of the king of the north (Babylon or Rome) and the east wind is the “tidings out of the east and out of the north” in Daniel 11:45.

Ang panahong ito ay kumakatawan sa pagbuo ng larawang para sa hayop at siya ring larawan nito; ipinatutupad ang tanda ng hayop kapag ang larawang unti-unting nabubuo ay umabot sa puntong kaya na nitong magpairal ng isang batas ukol sa Linggo sa pamamagitan ng pagsasalita. Ang tanda ng awtoridad ng Roma ay paunang inilarawan ni Nabucodonosor nang wasakin ang Jerusalem. Babilonia man o Roma, ang balangkas ng pagkubkob ay nagbibigay-diin sa hari ng hilaga sa mga huling araw. Ang pagkubkob ni Orhan mula 1333 hanggang 1337 at ang apat na taon mula Hulyo 27, 1449 hanggang sa pagkubkob sa Constantinople noong 1453 ay hindi lamang paunang naglalarawan sa panahon mula Agosto 11, 1840 hanggang Oktubre 22, 1844, kundi binibigyang-diin din ng mga pagkubkob na ito ang papel ng Islam bilang mga anak ng hanging silangan sa Propesiya ng Biblia. Ang tema ng hari ng hilaga (Babilonia o Roma) at ng hanging silangan ay ang “mga balitang mula sa silangan at mula sa hilaga” sa Daniel 11:45.

But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. Daniel 11:44.

Ngunit ang mga balita mula sa silangan at mula sa hilaga ay babagabag sa kaniya: kaya't hahayo siyang may matinding poot upang pumuksa, at lubusang lipulin ang marami. Daniel 11:44.

The four years from July 27, 1449, unto the siege of Constantinople in 1453 identify not only a four-year period, but combined with the death of John Palaiologos in 1448, the period is also represented by five years.

Ang apat na taon mula Hulyo 27, 1449, hanggang sa pagkubkob sa Constantinople noong 1453 ay hindi lamang tumutukoy sa isang yugto ng apat na taon, kundi ang yugtong ito, kapag isinama ang pagkamatay ni John Palaiologos noong 1448, ay kinakatawan din ng limang taon.

The structure is represented in both destructions of Jerusalem and in Noah’s flood. It is in the first Passover in Egypt when it was required that the destroying angel see the sign of blood on the door that led Pharaoh and his host into the sea until the east winds were released and the waters closed the door of entrance into the promised land. The structure is in the alpha history of the church of Pergamos from 313 unto the first Sunday law in 321, and it is in the omega history of Pergamos from the decree of Justinian in 533 unto the Sunday law of 538. With Pergamos, the sign is either an edict or a decree, but both begin a period that culminates at a Sunday law.

Ang balangkas na ito ay makikita sa dalawang pagkawasak ng Jerusalem at sa baha noong panahon ni Noah. Makikita ito sa unang Paskuwa sa Ehipto, nang kinailangang makita ng anghel na tagapuksa ang tanda ng dugo sa pintuan, na naghatid kay Paraon at sa kaniyang hukbo papasok sa dagat hanggang sa pinakawalan ang mga hangin mula sa silangan at isinara ng mga tubig ang pintuan ng pagpasok sa lupang pangako. Makikita ang balangkas na ito sa kasaysayang alpha ng iglesia sa Pergamos mula 313 hanggang sa unang batas ukol sa Linggo noong 321, at sa kasaysayang omega ng Pergamos mula sa dekreto ni Justinian noong 533 hanggang sa batas ukol sa Linggo noong 538. Sa Pergamos, ang tanda ay alinman sa isang edikto o isang dekreto, ngunit kapuwa nagpapasimula ang mga ito ng isang panahong humahantong sa isang batas ukol sa Linggo.

The structure of Ezekiel’s siege and destruction of Jerusalem was from 587 BC unto 586 BC: two years when considering the time inclusively and 1.5 years when considering the time exclusively. Another siege structure of prophecy is also represented by two years in the campaign of Panium that included the battle of Panium in 200 BC and the siege of Sidon in 198 BC. The death of Ezekiel’s wife aligns with the death of Lamech, the death of John Palaiologos and the battle of Panium.

Ang balangkas ng pagkubkob at pagwasak ni Ezekiel sa Jerusalem ay sumaklaw mula 587 BC hanggang 586 BC: dalawang taon sa inklusibong pagbibilang ng panahon at 1.5 taon sa eksklusibong pagbibilang nito. Ang isa pang balangkas ng pagkubkob sa propesiya ay kinakatawan din ng dalawang taon sa kampanya sa Panium, na kinabibilangan ng labanan sa Panium noong 200 BC at ng pagkubkob sa Sidon noong 198 BC. Ang pagkamatay ng asawang babae ni Ezekiel ay tumutugma sa pagkamatay ni Lamech, sa pagkamatay ni John Palaiologos, at sa labanan sa Panium.