Ang Aklat ni Joel at ang Laodiceang Simbahang Adventista ng Ikapitong Araw - Bilang Dalawampu't Anim

Ang apat na salinlahi ni Joel ay kumakatawan sa sunud-sunod na pagkawasak ng ubasan ng Diyos mula 1863 hanggang sa Batas ng Linggo. Ang bilang na apat ay sumasagisag din sa apat na katangian ng pagkatao ni Cristo. Ang mga kerubin sa santuwaryo ay may apat na anyo ng mukha, at ang mga anyong iyon ay tumutugma sa apat-na-bahaging pagkakahati ng sinaunang Israel habang sila’y nagkakampo sa palibot ng santuwaryo. Sila rin ay kumakatawan sa apat na Ebanghelyo.

Inilalarawan ng Biblia (Mga Bilang 2) ang labindalawang lipi (maliban sa liping Levi, na nagkampo kaagad sa paligid ng tabernakulo) na inihanay sa apat na kampo na tig-tatlong lipi, nakapuwesto sa apat na pangunahing direksiyon sa palibot ng santuwaryo, bawat isa ay nasa ilalim ng isang estandarte, ibig sabihin, watawat o bandila. Ang ganitong pag-aayos ay lumikha ng isang sagisag na paralelismo, kung saan ang panlupang kampo ay sumasalamin sa makalangit na trono na binabantayan ng mga kerubin.

Ang Juda ay nakaharap sa silangan, tungo sa pagsikat ng araw, sa pasukan ng santuwaryo. Ang estandarte ng Juda ay isang leon, sapagkat ito’y kumakatawan sa Leon ng lipi ni Juda. Ang dalawang lipi na kasama ng Juda ay sina Isacar at Zabulon. Sa pangitain ni Juan, ang unang hayop ay gaya ng isang leon, gaya rin ng mga kerubin ni Ezekiel na may mukha ng leon. Si Ruben, ang sagisag ng tao, ay nasa timog, kasama sina Simeon at Gad. Sa kanluran ay si Efraim, kasama sina Benjamin at Manases, na kinakatawan ng baka. Sa hilaga ay si Dan, kasama sina Aser at Neftali, na kinakatawan ng agila. Ang ugnayan ng mga lipi sa apat na mukha ng makalangit na santuwaryo ay kinakatawan sa apat na ebanghelyo.

Si Mateo ang Leon ng lipi ni Juda, si Marcos ang bakang panghandog, si Lucas ang tao, at si Juan ang agilang matayog ang lipad. Si Cristo, bilang ang Leon ng lipi ni Juda, ay ipinakikilala ang Kanyang sarili bilang ang siyang nagtatatak at nag-aalis ng tatak sa Kanyang makahulang Salita. Ang Ebanghelyo ayon kay Mateo ay naglalaman ng mas maraming tuwirang pagtukoy sa mga katuparan ng mga hula hinggil sa Mesiyas (12) kaysa sa pinagsamang tatlo pang Ebanghelyo. Malayong-malayo ang agwat.

Ang aklat ni Mateo ay kumakatawan sa makahulang Salita ng Diyos. Si Lucas, na isang manggagamot, ay inilalahad ang kaniyang ebanghelyo mula sa pananaw ni Cristo bilang Anak ng Tao, sapagkat si Lucas ang mukha ng tao. Si Marcos ay inilalahad ang kaniyang ebanghelyo tungkol kay Cristo mula sa pananaw ng handog na pangsakripisyo na kinakatawan ni Cristo, sapagkat si Marcos ang baka. Si Juan ang agilang matayog ang lipad, na inilahad ang malalalim na bagay ng Diyos sa kaniyang paglalahad ng ebanghelyo ni Cristo.

Mahalagang maunawaan ang Aklat ni Mateo bilang kinakatawan sa loob ng Salitang Propetiko. Ang Aklat ni Mateo ang Leon ng lipi ni Juda, ang Panginoon ng Kanyang Salitang Propetiko, ang Kahanga-hangang Tagapagbilang ng mga lihim, ang Kahanga-hangang Dalubwika, ang nagtatatak at nag-aalis ng tatak sa Kanyang Salita. Si Hesus ang Alfa at Omega, at Siya ang Salita. Ang unang aklat ng Bagong Tipan at ang huling aklat ng Bagong Tipan ay mga aklat na propetiko. Karamihan ay nakababatid ng katotohanang ito hinggil sa Aklat ng Pahayag, ngunit maaaring hindi nila napagtanto na ang Aklat ni Mateo ang alfa ng Bagong Tipan, kaya't dapat itong umayon sa omega ng Bagong Tipan. Dapat nitong katawanin ang wakas, na siyang Aklat ng Pahayag.

Samakatuwid, kapag natatagpuan natin sa Mateo ang kaparis na linya ng kasaysayan ng tipan sa Genesis na inilatag sa mga kabanata labing-isa hanggang dalawampu’t dalawa, ito ay walang iba kundi isang katotohanang inaalisan ng selyo ng Leon ng lipi ni Mateo. Ang labindalawang kabanata ng kasaysayan ng tipan na kinakatawan sa Genesis, Mateo, at Apocalipsis ay ngayo’y inaalisan ng selyo, at ang kinikilala natin ay na ang kabanata dalawampu’t tatlo ng Mateo ay kumakatawan sa paghihiwalay ng mga marurunong at ng mga mangmang sa talinghaga ng ubasan. Walong “sa aba” laban sa dating bayang tipan, na may katapat na propetiko sa walong kaluluwang kumakatawan sa isandaan at apatnapu’t apat na libo na sumakay sa kaban ng kaligtasan. Ang 23 ay isang paglalarawan ng gawaing nagsimula sa makalangit na santuwaryo nang ang 2300 araw ay sumapit sa katapusan nito noong Oktubre 22, 1844, at muling magaganap sa nalalapit na batas ng Linggo. Minamarkahan ng kabanata 23 ang katotohanang ito.

Nagaganap ang Kabanata dalawampu’t apat matapos Niyang wakasan ang Kanyang pakikipag-usap sa apostatang Israel, at sa huling pagkakataon ay iniwan Niya ang templo ng mga Hudyo. Ang bilang na 24 ay sagisag ng paglipat mula sa sinaunang patungo sa makabagong Israel, yaong mismong punto sa kasaysayang propetiko kung saan tumindig si Cristo, nang iharap Niya ang Kanyang mensahe sa Mateo dalawampu’t apat. Ang makahulang mensahe ng Mateo 24 ay isang Banal na paglalarawan ng metodolohiyang “line upon line,” na tahasang tumatalakay sa kasaysayan ng mga Milerita, at sa gayo’y sa kasaysayan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang 24 ay kinakatawan ng iglesia sa Pahayag labindalawa, na nakatayo sa ibabaw ng buwan na sumasalamin sa liwanag ng araw ng katuwiran. Sa kanyang ulo ay may labindalawang bituin na kumakatawan sa 24, sapagkat inilalarawan niya ang kasaysayan na humahantong sa kapanganakan ni Cristo, kung kailan ang labindalawang lipi ng sinaunang Israel ay magiging labindalawang alagad ng makabagong Israel. Sa Kabanata dalawampu’t apat ay kinakatawan ang kasaysayan ng mga Milerita mula 1798 hanggang sa Dakilang Pagkakadismaya. Pagkatapos ay dumarating ang Mateo 25.

Ang bilang na dalawampu’t lima ay sagisag ng mga Levita, mabuti man o masama; ngunit kasinghalaga rin, kinakatawan nito ang paghihiwalay ng mga marurunong at masasamang Levita. Itinutukoy ni Mateo 25—sa pamamagitan ng tatlong saksi, o tatlong talinghaga—ang proseso ng paghihiwalay na kinakatawan ng bilang na dalawampu’t lima. Walang pasubali, ang talinghaga ng sampung dalaga ay kumakatawan sa kasaysayan ng mga Millerita, at gayundin sa kasaysayan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang kasaysayang iyon ay ang kasaysayan ng unang anghel, ang talinghaga ng mga talento ay ang ikalawang anghel, at ang talinghaga ng mga tupa at mga kambing ay ang paghatol ng ikatlong anghel.

Ang mga kabanata dalawampu’t anim hanggang dalawampu’t walo ay sumasaklaw sa kasaysayan mula sa Paskuwa hanggang sa komisyong pang-Ebanghelyo pagkaraan ng krusipiksiyon.

Ang buod ng iba't ibang pananda sa daan sa kabanata 26 ay ganito: ang sabwatan upang patayin si Jesus sa mga talatang 3 hanggang 5. Pagkatapos ay pinahiran si Jesus sa Betania sa mga talatang 6 hanggang 13. Sa mga talatang 14 hanggang 16, ipinagkanulo ni Judas si Cristo kapalit ng tatlumpung pirasong pilak. Pagkatapos ay dumating ang Paskua kasama ng Kanyang mga alagad, sa mga talatang 17 hanggang 25. Sa mga talatang 26 hanggang 29, itinatag ni Jesus ang Hapunan ng Panginoon, at sa talatang 30, ipinahayag ni Jesus ang pagtatwa ni Pedro. Sa mga talatang 36 hanggang 46, si Jesus ay nasa Getsemani. Sa mga talatang 47 hanggang 56, inaresto si Jesus; pagkatapos, sa mga talatang 57 hanggang 68, si Jesus ay nasa harap ni Kayafas at ng Sanedrin. Mula sa talatang 69 pasulong, inilalahad ang pagtatwa ni Pedro kay Cristo. Ang kabanatang ito ay naglalaman ng sampung tiyak na pananda sa daan na uulitin sa mga huling araw.

Ang Kabanata Dalawampu’t Pito ay may sampu ring natatanging palatandaan. Isinuko si Jesus kay Pilato, pagkatapos ay nagbigti si Judas, pagkatapos ay dinala si Jesus sa harap ni Pilato, pagkatapos ay si Barabbas ang pinili, isinuko ni Pilato si Jesus upang ipako sa krus, pagkatapos ay kinutya si Jesus, pagkatapos ay ang pagpapako sa krus, pagkatapos ay ang kamatayan ni Jesus, pagkatapos ay inilibing si Jesus, at pagkatapos ay nagpatotoo ang bantay sa libingan.

Ang Kabanata Dalawampu’t Walo ay mayroon lamang tatlong palatandaan: ang una ay ang pagkabuhay na muli, na sinusundan ng kasinungalingan ng Sanedrin, at pagkatapos ay ang Dakilang Tagubilin. Tatlong kabanata na may dalawampu’t tatlong natatanging palatandaan ng krus na uulitin sa kasaysayan ng isandaang apatnapu’t apat na libo.

Kung paanong ang karanasan ni Cristo mula sa pagpapahid ng langis sa Betania hanggang sa Dakilang Komisyon ay nagtakda ng wakas ng Kanyang makalupang ministeryo at ng pasimula ng pangangaral ng ebanghelyo sa lahat ng bansa, gayon din ay nauulit ang mga gayunding palatandaan sa landas sa karanasan ng nalabing bayan ng Diyos habang sila’y lumalapit sa pagsasara ng probasyon at sa kanilang pangwakas na pagtatagumpay.

Ang mga kabanata dalawampu’t anim hanggang dalawampu’t walo ay kumakatawan sa kasaysayan ng Paskuwa na nakabalangkas sa dalawampu’t tatlong natatanging palatandaan sa landas na inuulit sa kasaysayang humahantong sa Batas ng Linggo at sumusunod pagkaraan nito.

Ang katapusan ng dalawang libo’t tatlong daang araw noong ika-22 ng Oktubre, 1844 ay inuulit sa panahon ng batas sa Linggo. Ang dalawampu’t tatlong panandang-daan na matatagpuan sa huling tatlong kabanata ng Mateo ay tumutukoy sa mahalagang dugo na ginagamit upang pag-isahin ang Pagka-Diyos at ang pagkatao.

Binibigyang-diin ng Kabanata 23 ng Mateo ang hatol laban sa huwad na pagkasaserdote. Ang mga Kabanata dalawampu’t anim hanggang dalawampu’t walo ang omega sa Kabanata dalawampu’t tatlo. Ang mga huwad na Levita—ang umiigting na paghihimagsik ng mga matanda sa loob ng apat na salinlahi—ang naglatag ng mga pananda sa landas sa huling tatlong kabanata.

Ang Kabanata Dalawampu’t Apat ay kinikilala ang metodolohiyang “line upon line” bilang metodolohiya ni Cristo, yamang ginagamit Niya ang pagkawasak ng Jerusalem upang ilarawan ang mga bagay na umiiral, ang mga bagay na nagdaan, at ang mga bagay na darating.

Ang pagbagsak ng Herusalem noong 70 AD ay naganap sa mismong araw ng taon nang unang wasakin ni Nebukadnezar ang Herusalem. Ang pagkawasak ng Herusalem sa kamay ni Nebukadnezar ay nakaraan na sa kasaysayan, at sa kapanahunan ni Cristo, ang pagsakop ni Tito sa Herusalem ay naging tipo ng wakas ng sanlibutan. Itinatanghal ng Mateo 24 ang metodolohiyang "line upon line," kaya’t kinikilala ang "metodolohiya" bilang isang sangkap ng makahulang patotoo.

Sa kabanata 24, itinukoy ni Cristo ang pangangailangang maunawaan ang "kasuklam-suklam na paninira" na sinalita ni Daniel na propeta, ang mismong saligang pagkaunawa ni William Miller, at ang simbolong nagtatatag ng pangitain sa aklat ni Daniel. Kinakatawan din nito ang paghihimagsik ng Adventismo, sapagkat itinakwil nila ang pagkaunawang Millerita hinggil sa "the daily" sa aklat ni Daniel, at sa gayon ay nakibahagi sa matinding pagkalinlang ng Ikalawang Tesalonica kabanata dalawa. Ang kabanata ay tuwirang nakaugnay sa Lucas 21, kaya't tinutukoy ang 11 Agosto 1840 hanggang 22 Oktubre 1844, na siyang tipo ng 9/11 hanggang sa batas ng Linggo. Nakaugnay din ito sa "mga panahon ng mga Hentil" sa Lucas 21:24, na isang pangunahing susi sa pagbubukas ng "pitong panahon" ni Moises, habang umaayon din sa pagsukat sa templo sa Apocalipsis labing-isa.

Nagsisimula sa kabanata dalawampu’t tatlo, sinundan ng dalawampu’t apat at dalawampu’t lima, at pagkatapos ay nagwawakas sa mga kabanata dalawampu’t anim hanggang dalawampu’t pito, tatlong kabanata na nagtataglay ng dalawampu’t tatlong palatandaan na siyang omega sa alpha ng kabanata dalawampu’t tatlo. Ang kabanata dalawampu’t anim na idinagdag sa dalawampu’t pito at dalawampu’t walo ay katumbas ng “81,” na isang sagisag ng pagkasaserdote. Batay sa tatlong saksi (Genesis, Mateo at Apocalipsis), ang mga kabanata 11 hanggang 22 ay iisang linya. Ang mga kabanata 23 hanggang 28 ay isang linya ng katotohanan na nagsisimula sa 23 at nagtatapos sa 23.

Ang mga kabanata isa hanggang sampu ang una sa tatlong linyang propetiko sa aklat ni Mateo. Sampung kabanata, na sinusundan ng labindalawang kabanata, na sinusundan ng anim na kabanata. Ipinababatid sa atin ng inspirasyon na ang lahat ng mga aklat ng Bibliya ay nagkakatagpo at nagwawakas sa Apocalipsis, at samakatuwid ang lahat ng mga aklat ng Bibliya ay nagkakatagpo at nagwawakas sa Aklat ni Mateo. Si Mateo, bilang ang mukha ng leon ng lipi ni Juda, ay tumutukoy sa labindalawang natatanging Mesianikong propesiya, at ang labindalawang siping iyon ang naglalatag ng mga panandang-daan ng kasaysayan ng mga Millerite at ng isandaa’t apatnapu’t apat na libo. Gaya ng pagsisimula ng Aklat ng Apocalipsis sa paghahayag ni Jesucristo, ang unang kabanata ng Mateo ay naglalahad ng isang paghahayag ni Jesucristo na nag-uugnay sa buhay at patotoo ni Moises at sa kasaysayan ng Antikristo, kasabay na kinikilala ang tatlong sangkap ng iglesiang nagtatagumpay na kinakatawan ng propeta, ng saserdote, at ng hari.

Nagsisimula si Mateo sa pahayag tungkol kay Jesucristo sa konteksto ng tipan ng Diyos sa isang hinirang na bayan. Mula kay Abraham hanggang kay David ay labing-apat na salinlahi; mula kay David hanggang sa pagkabihag sa Babilonya ay labing-apat na salinlahi; at mula sa Babilonya hanggang kay Cristo ay isa pang labing-apat na salinlahi. Ang talaan ng lahi ni Cristo sa Mateo ay umaayon kay Moises, sapagkat si Moises ang Alfa at si Cristo ang Omega. Ang buhay ni Moises na isandaan at dalawampung taon ay umaayon sa isandaan at dalawampung taon ng panahon ng probasyon sa kasaysayan ni Noe. Samakatuwid, ang tipan ni Noe ay nakaugnay sa tipan ng isang hinirang na bayan. Ang isandaan at dalawampung taon ni Moises ay kumakatawan sa tatlong yugto na tig-aapatnapung taon na nagwakas sa pagpatay ni Moises sa Ehipsiyo sa katapusan ng apatnapung taon, at sa pagkapatay sa mga panganay, kay Paraon, at sa kaniyang hukbo sa katapusan ng ikalawang apatnapung-taóng yugto. Nagtapos ang ikalawang apatnapung-taóng yugto sa isang paghihimagsik sa Kades at nagtapos ang ikatlong apatnapung-taóng yugto sa ikalawang paghihimagsik sa Kades. Ang lahat ng tatlong linyang propetiko ng Alfa ay nagtatapos sa Kades at ang tatlong linyang propetiko ng talaan ng lahi ni Mateo ay nagtatapos kay David, sa pagkabihag sa Babilonya, at sa Sugo ng tipan.

Kapag ang alpha ni Moises ay inihanay sa omega ni Cristo, may anim na saksi ng Kadesh, na siyang 1863 at ang batas ng Linggo. Inilalagay ng talaangkanan ni Mateo si Haring David sa Kadesh, na siyang dako kung saan ang tumalikod na Adbentismo ay dinadala sa Babilonya, samantalang pinagtitibay ni Cristo ang tipan kasama ang isang daan at apatnapu’t apat na libo. Sa paglalagay kay David sa batas ng Linggo, natatatag ang ikalawang saksi kay David, yamang si David ay isa sa tatlong kinatawang-tao na nagsimulang maglingkod sa gulang na tatlumpung taon. Sila Cristo, David, Jose, at Ezekiel ay pawang nagsimula ng kanilang gawain sa gulang na tatlumpung taon. Kapag pinagsama, ang apat na nagsimulang maglingkod sa gulang na tatlumpung taon ay kumakatawan sa pagsasanib ng pagka-Diyos at pagkatao, kung kailan ang Iglesiang militante ay binabago tungo sa Iglesiang nagtatagumpay. Ang Iglesiang iyon ay binubuo ng isang propeta, isang saserdote, at isang hari. Ang pagbabagong iyon ay minamarkahan sa batas ng Linggo, na siya ring Kadesh, kaya’t ang David sa talaangkanan ni Mateo ay inihanay sa David na tatlumpung taong gulang.

Ang tatlumpung taon ng paghahanda ay tumutugma sa apat na raan at tatlumpung taon ng tipan ni Abraham, gayundin sa gulang ng isang saserdote, at sa 1,290 taon na nasa Daniel 12:11. Sa susunod na artikulo, isasaalang-alang natin ang bawat isa sa labindalawang Mesiyanikong propesiya sa aklat ni Mateo. Una, tinutukoy natin ang tatlong linyang propetiko sa aklat ni Mateo: mga kabanata isa hanggang sampu, sinusundan ng mga kabanata labing-isa hanggang dalawampu’t dalawa, at pagkatapos ay mga kabanata dalawampu’t tatlo hanggang dalawampu’t walo.