We closed the last article identifying that all three of the angels of Revelation fourteen have a message in their hands. The second and third angel are identified as having a “parchment,” with them as they descend with their message. Each angel represents a message, and the arrival of each message causes an effect. The first angel arrived in 1798. That message was unsealed and there was an increase of knowledge concerning the impending judgment. That increase of knowledge produced two classes of worshippers. When the second angel arrived the message of the Protestants’ fall was unsealed and there was an increase of knowledge and two classes were produced. When the Midnight Cry message arrived on October 22, 1844, it was unsealed at Exeter camp meeting and there was an increase of knowledge and two classes of virgins were produced. When the third angel arrived on October 22, 1844 the message of the third angel and all that it represents was unsealed and there was an increase of knowledge and two classes were produced.
Tinapos natin ang nakaraang artikulo sa pagtukoy na ang tatlong anghel sa Apocalipsis kabanata labing-apat ay may dalang mensahe sa kanilang mga kamay. Ang ikalawa at ikatlong anghel ay kinikilalang may dalang “balumbon” habang sila’y bumababa dala ang kanilang mensahe. Bawat anghel ay kumakatawan sa isang mensahe, at ang pagdating ng bawat mensahe ay may idinudulot na epekto. Dumating ang unang anghel noong 1798. Ang mensaheng yaon ay naalisan ng tatak at nagkaroon ng paglago ng kaalaman hinggil sa nalalapit na paghatol. Ang paglago ng kaalamang yaon ay nagbunga ng dalawang uri ng mga mananamba. Nang dumating ang ikalawang anghel, ang mensahe ng pagkahulog ng mga Protestante ay naalisan ng tatak at nagkaroon ng paglago ng kaalaman, at nabuo ang dalawang uri. Nang dumating ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi noong Oktubre 22, 1844, ito ay naalisan ng tatak sa pulong-kampamento sa Exeter at nagkaroon ng paglago ng kaalaman, at nabuo ang dalawang uri ng mga dalaga. Nang dumating ang ikatlong anghel noong Oktubre 22, 1844, ang mensahe ng ikatlong anghel at lahat ng kinakatawan nito ay naalisan ng tatak at nagkaroon ng paglago ng kaalaman, at nabuo ang dalawang uri.
Another characteristic that can be found in the angels has to do with the empowerment of the angel’s messages. The message of the second angel was empowered by the message of the Midnight Cry, as the previous article showed, but the Midnight Cry is not represented by a singular angel, it is represented by many angels. The history that corresponded to the second angel and the Midnight Cry shows that the second angel’s message was empowered when the Midnight cry joined with it. In the same book we are told:
Isa pang katangiang masusumpungan sa mga anghel ay may kinalaman sa pagkakaloob ng kapangyarihan sa mga mensahe ng mga anghel. Ang mensahe ng ikalawang anghel ay pinalakas ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, gaya ng ipinakita ng naunang artikulo; ngunit ang Sigaw sa Hatinggabi ay hindi kinakatawan ng iisang anghel, kundi kinakatawan ito ng maraming anghel. Ipinakikita ng kasaysayang tumutugma sa ikalawang anghel at sa Sigaw sa Hatinggabi na ang mensahe ng ikalawang anghel ay pinalakas nang sumanib dito ang Sigaw sa Hatinggabi. Sa gayunding aklat ay sinasabi sa atin:
“I saw angels hurrying to and fro in heaven. They were descending to earth, and again ascending to heaven, preparing for the fulfillment of some important event. Then I saw another mighty angel commissioned to descend to earth, and unite his voice with the third angel, and give power and force to his message. Great power and glory were imparted to the angel, and as he descended, the earth was lightened with his glory. The light which went before and followed after this angel, penetrated everywhere, as he cried mightily, with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. The message of the fall of Babylon, as given by the second angel, is again given, with the addition of the corruptions which have been entering the churches since 1844. The work of this angel comes in at the right time, and joins in the last great work of the third angel’s message, as it swells into a loud cry. And the people of God are fitted up everywhere to stand in the hour of temptation which they are soon to meet. I saw a great light resting upon them, and they united in the message, and fearlessly proclaimed with great power the third angel’s message.
Nakita ko ang mga anghel na nagmamadaling paroo’t parito sa langit. Sila’y bumababa sa lupa, at muling umaakyat sa langit, na naghahanda para sa katuparan ng isang mahalagang pangyayari. Pagkatapos ay nakita ko ang isa pang makapangyarihang anghel na inutusang bumaba sa lupa, at ipagkaisa ang kaniyang tinig sa ikatlong anghel, at magbigay ng kapangyarihan at bisa sa kaniyang mensahe. Dakilang kapangyarihan at kaluwalhatian ang ipinagkaloob sa anghel, at habang siya’y bumababa, naliwanagan ng kaniyang kaluwalhatian ang lupa. Ang liwanag na nauna at sumunod sa anghel na ito ay tumagos sa lahat ng dako, samantalang siya’y sumisigaw nang makapangyarihan, sa malakas na tinig, na nagsasabi, Bumagsak, bumagsak ang dakilang Babilonya, at naging tahanan ng mga demonyo, at kublihan ng bawat maruming espiritu, at kulungan ng bawat marumi at kinapopootang ibon. Ang mensahe ng pagbagsak ng Babilonya, gaya ng ibinigay ng ikalawang anghel, ay muling ibinibigay, na may dagdag na mga kabulukang pumapasok sa mga iglesia mula noong 1844. Ang gawain ng anghel na ito ay dumarating sa wastong panahon, at nakikisanib sa huling dakilang gawain ng mensahe ng ikatlong anghel, habang ito’y lumalakas hanggang maging malakas na sigaw. At ang bayan ng Diyos ay inihahanda sa lahat ng dako upang tumindig sa oras ng tukso na malapit na nilang harapin. Nakita ko ang isang dakilang liwanag na nananahan sa kanila, at sila’y nagkaisa sa mensahe, at walang takot na ipinahayag, na may dakilang kapangyarihan, ang mensahe ng ikatlong anghel.
“Angels were sent to aid the mighty angel from heaven, and I heard voices which seemed to sound every where, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues; for her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. This message seemed to be an addition to the third message, and joined it, as the midnight cry joined the second angel’s message in 1844. The glory of God rested upon the patient, waiting saints, and they fearlessly gave the last solemn warning, proclaiming the fall of Babylon, and calling upon God’s people to come out of her; that they might escape her fearful doom.” Spiritual Gifts, volume 1, 193, 194.
Ang mga anghel ay sinugo upang tulungan ang makapangyarihang anghel na mula sa langit, at nakarinig ako ng mga tinig na wari’y umalingawngaw saanman: "Lumabas kayo mula sa kanya, aking bayan, upang huwag kayong makibahagi sa kanyang mga kasalanan, at upang huwag ninyong tanggapin ang kanyang mga salot; sapagkat ang kanyang mga kasalanan ay umabot hanggang sa langit, at naalaala ng Diyos ang kanyang mga kasamaan." Ang mensaheng ito ay waring isang karagdagan sa ikatlong mensahe, at sumanib dito, gaya ng pagsanib ng sigaw sa hatinggabi sa ikalawang mensahe ng anghel noong 1844. Ang kaluwalhatian ng Diyos ay nanahan sa mga banal na matiyaga at naghihintay, at walang takot nilang ibinigay ang huling taimtim na babala, na ipinahahayag ang pagbagsak ng Babilonya, at tinatawagan ang bayan ng Diyos na lumabas mula sa kanya; upang sila’y makatakas sa kakilakilabot niyang kapahamakán.
The Midnight Cry joined the second angel, and the angel of Revelation eighteen joins the third angel, and when he joins the third angel, he is repeating the joining of the Midnight Cry and the second angel in the beginning of Adventism. Based upon two witnesses, the second and third angel, every angel’s message has a secondary message that empowers it. These two witnesses teach that when the first angel’s message arrived in history, there had to come a point thereafter where that message was empowered by a secondary message. This was of course also true of the first angel. In the first paragraph of the long passage, we just set forth, Sister White identifies the same characteristics to the first angel as John assigns to the angel of Revelation eighteen when she states, “I was told that his mission was to lighten the earth with his glory, and warn man of the coming wrath of God.” It is clear in the passage she is referring to the first angel.
Ang Sigaw sa Hatinggabi ay sumanib sa ikalawang anghel, at ang anghel ng Apocalipsis 18 ay sumanib sa ikatlong anghel; at kapag siya’y sumanib sa ikatlong anghel, inuulit niya ang pagsasanib ng Sigaw sa Hatinggabi at ng ikalawang anghel sa pasimula ng Adventismo. Batay sa dalawang saksi—ang ikalawa at ikatlong anghel—ang bawat mensahe ng anghel ay may isang sekundaryong mensahe na nagbibigay-kapangyarihan rito. Itinuturo ng dalawang saksing ito na nang dumating sa kasaysayan ang mensahe ng unang anghel, kinailangang sumapit pagkaraan ang isang punto kung kailan ang mensaheng iyon ay pinalakas ng isang sekundaryong mensahe. Ito, siyempre, ay totoo rin tungkol sa unang anghel. Sa unang talata ng mahabang siping ating inilatag, tinutukoy ni Sister White ang gayunding mga katangian sa unang anghel na iniuugnay ni Juan sa anghel ng Apocalipsis 18, nang sabihin niya, “Sinabihan ako na ang kaniyang misyon ay liwanagan ang lupa sa pamamagitan ng kaniyang kaluwalhatian, at babalaan ang tao ng nalalapit na poot ng Diyos.” Malinaw sa siping iyon na ang tinutukoy niya ay ang unang anghel.
The first angel’s message arrived in 1798, and it was thereafter empowered on August 11, 1840, when the Ottoman supremacy ceased. At that point the mighty angel of Revelation ten came down out of heaven and placed one foot on the land and one on the sea. He represents the empowerment of the first angel, and this is what identifies the work of the first angel as the same work as the angel of Revelation eighteen. Both were to lighten the earth with their glory, but the angel of Revelation eighteen joins the third angel, just as the Midnight Cry joined the second angel and just as the angel that descended in Revelation ten joined the first angel.
Dumating ang mensahe ng unang anghel noong 1798, at pagkaraan ay binigyan ito ng kapangyarihan noong Agosto 11, 1840, nang nawakas ang pamamayani ng Imperyong Otomano. Sa sandaling iyon, ang makapangyarihang anghel ng Apocalipsis kabanata sampu ay bumaba mula sa langit at inilagay ang isang paa sa lupa at ang isa sa dagat. Kinakatawan niya ang pagkakaloob ng kapangyarihan sa unang anghel, at ito ang nagpapakilala na ang gawain ng unang anghel ay kapareho ng gawain ng anghel sa Apocalipsis kabanata labing-walo. Kapwa nilang liliwanagan ang lupa sa pamamagitan ng kanilang kaluwalhatian, ngunit ang anghel ng Apocalipsis kabanata labing-walo ay sumanib sa ikatlong anghel, gaya ng Sigaw sa Hatinggabi na sumanib sa ikalawang anghel at gaya rin ng anghel na bumaba sa Apocalipsis kabanata sampu na sumanib sa unang anghel.
Therefore, when the first angel arrived, a message was unsealed that produced two classes of worshippers. When the first angel’s message was empowered by the angel of Revelation ten, he had in his hand a little book that he commanded John to eat, identifying that he brought a message, unsealed it and it produced two classes of worshippers. When the second angel, Midnight Cry and third angel arrived there was a message unsealed that tested and produced two classes of worshippers.
Samakatuwid, nang dumating ang unang anghel, may mensaheng inalisan ng selyo na nagbunga ng dalawang uri ng mga sumasamba. Nang ang mensahe ng unang anghel ay binigyang-kapangyarihan ng anghel ng Pahayag 10, taglay niya sa kaniyang kamay ang isang munting aklat na iniutos niyang kainin ni Juan, na sa gayo’y nagpapakilalang siya’y nagdala ng isang mensahe, inalisan niya ito ng selyo, at ito’y nagbunga ng dalawang uri ng mga sumasamba. Nang dumating ang ikalawang anghel, ang Sigaw sa Hatinggabi, at ang ikatlong anghel, may mensaheng inalisan ng selyo na sumubok at nagbunga ng dalawang uri ng mga sumasamba.
The passage we are addressing emphasizes by comparing the history of Christ with the history of the Millerites that the sequential testing process that took place in the Millerite history also took place in the days of Christ, which was the end of ancient Israel. If a sequential testing process took place at the beginning of spiritual Israel and at the end of ancient Israel, then there will be a sequential testing process at the end of spiritual Israel, as there was at the beginning of ancient Israel.
Ang talatang ating tinatalakay ay binibigyang-diin, sa pamamagitan ng paghahambing sa kasaysayan ni Cristo at sa kasaysayan ng mga Millerita, na ang sunod-sunod na proseso ng pagsubok na naganap sa kasaysayan ng mga Millerita ay naganap din sa mga araw ni Cristo, na siyang wakas ng Sinaunang Israel. Kung ang isang sunod-sunod na proseso ng pagsubok ay naganap sa pasimula ng Espirituwal na Israel at sa wakas ng Sinaunang Israel, kung gayon ay magkakaroon ng sunod-sunod na proseso ng pagsubok sa wakas ng Espirituwal na Israel, gaya ng naganap sa pasimula ng Sinaunang Israel.
In Millerite history this would represent five unsealing’s that tested and produced two classes of worshippers from 1798 until October 22, 1844. The passage clearly teaches that if you fail a test, you will not pass the next test, for you wont even try. It is also clear that in the time of Christ the testing process concludes with the former chosen covenant people being in total darkness in regards to the plan of salvation. Daniel and John represent those who listen to the voice behind them, those who passed through a progressive testing process that required individual investigation of each new truth that was unsealed.
Sa kasaysayang Millerita ito ay kumakatawan sa limang pagbubukas ng mga tatak na sumubok at nagbunga ng dalawang uri ng mga mananamba mula 1798 hanggang Oktubre 22, 1844. Maliwanag na itinuturo ng sipi na kung bumagsak ka sa isang pagsubok, hindi mo mapapasa ang kasunod na pagsubok, sapagkat ni hindi mo na ito susubukan. Maliwanag din na sa kapanahunan ni Cristo, nagwakas ang proseso ng pagsubok sa kalagayang ang dating hinirang na bayang tipan ay lubos na nasa kadiliman hinggil sa panukala ng kaligtasan. Sina Daniel at Juan ay kumakatawan sa mga nakikinig sa tinig sa likuran nila, yaong mga dumaan sa isang progresibong proseso ng pagsubok na nangangailangan ng pansariling pagsisiyasat sa bawat bagong katotohanang nabuksan.
The books of Daniel and Revelation are one book, and Daniel and John are the two witnesses of that one book. One witness is the beginning of the book, and the other witness is the end of the book. Both witnesses suffered death and resurrection symbolically; one was persecuted by the Medo-Persian kingdom, (typifying the United States) and the other persecuted by Rome, (typifying the papacy). John is being persecuted because he is a Sabbath-keeper in agreement with Daniel being persecuted for refusing to change his worship practices. Together they represent those at the end of the world who are persecuted for refusing to accept the worship of Sunday in place of the seventh-day Sabbath.
Ang mga aklat ni Daniel at ng Pahayag ay iisang aklat, at sina Daniel at Juan ang dalawang saksi ng iisang aklat na iyon. Ang isang saksi ay ang simula ng aklat, at ang isa pa ay ang wakas ng aklat. Kapwa ang dalawang saksi ay nakaranas ng kamatayan at muling pagkabuhay sa makasagisag na paraan; ang isa ay inusig ng kahariang Medo-Persiano (na sumasagisag sa Estados Unidos) at ang isa nama’y inusig ng Roma (na sumasagisag sa kapapahan). Si Juan ay inuusig sapagkat siya ay tagapangingilin ng Sabat, na kaayon ng pag-uusig kay Daniel dahil sa kaniyang pagtangging baguhin ang kaniyang mga gawi sa pagsamba. Sama-sama, kinakatawan nila yaong mga nasa wakas ng sanlibutan na inuusig dahil tumatangging tanggapin ang pagsamba sa Linggo bilang kapalit ng ikapitong araw na Sabat.
The people represented by Daniel and John have been or will be those that are sealed, for when Daniel was placed in the lion’s den for not obeying the king’s “decree,” the king sealed the stone, in order that the purpose might not be changed. Daniel was sealed for eternity, because the king’s decree and also the authority of his seal could not be changed, according to the laws of the Medes and Persians. The king’s seal was placed upon a stone and the door was shut. The door is shut at the Sunday law, and no man can open that door, just as the door was shut on October 22, 1844. This was a simple illustration of the importance of considering not only the prophetic events that are set forth in a prophecy, but also the importance of applying the circumstances surrounding the prophet when he is illustrated within the story.
Ang mga taong kinakatawan nina Daniel at Juan ay ang mga tinatakan, sa nakaraan man o sa darating; sapagkat nang ilagay si Daniel sa yungib ng mga leon dahil sa hindi niya pagsunod sa “dekreto” ng hari, tinatakan ng hari ang bato upang ang pasiya ay huwag mabago. Si Daniel ay tinatakan magpakailanman, sapagkat ang dekreto ng hari at gayundin ang kapangyarihan ng kaniyang tatak ay hindi mababago, ayon sa mga batas ng mga Medo at mga Persiano. Ang tatak ng hari ay inilagay sa isang bato at ang pinto’y isinara. Ang pinto ay sinasarhan sa pagpapatupad ng batas ng Linggo, at walang sinumang makapagbubukas ng pintong iyon, gaya nang maisara ang pinto noong Oktubre 22, 1844. Ito ay isang payak na paglalarawan ng kahalagahan ng pagsasaalang-alang hindi lamang sa mga kaganapang propetiko na inihaharap sa isang hula, kundi pati sa kahalagahan ng paglalapat ng mga kalagayang pumapalibot sa propeta kapag siya ay inilalarawan sa loob ng salaysay.
Yet this is also an illustration of the power of considering the beginning (the book of Daniel) with the end (the book of Revelation) together as two witnesses of the same prophecy, for two witnesses are what is required to establish a biblical fact. The predicted events and the illustration of the prophets’ activities in connection with the prophecy are both inspired.
Gayunman, ito rin ay isang paglalarawan ng kapangyarihan ng pagsasaalang-alang sa pasimula (ang Aklat ni Daniel) at sa wakas (ang Aklat ng Pahayag) nang magkakasama bilang dalawang saksi ng iisang hula, sapagkat dalawang saksi ang kinakailangan upang mapagtibay ang isang katotohanang biblikal. Ang mga hinulaang pangyayari at ang paglalarawan sa mga gawain ng mga propeta na kaugnay ng naturang hula ay kapwa kinasihan.
All scripture is given by inspiration of God, and is profitable for doctrine, for reproof, for correction, for instruction in righteousness: That the man of God may be perfect, thoroughly furnished unto all good works. 2 Timothy 3:16, 17.
Ang lahat ng Kasulatan ay kinasihan ng Diyos, at kapaki-pakinabang sa pagtuturo, sa pagsaway, sa pagtutuwid, sa pagsasanay sa katuwiran; upang ang tao ng Diyos ay maging sakdal, lubusang nasangkapan sa lahat ng mabubuting gawa. 2 Timoteo 3:16, 17.
If the predicted events of the Bible are illustrating the end of the world, then the illustration of the prophet and his surroundings when he receives and testifies of the prediction are an illustration of the end of the world. Therefore, when a prophet’s surroundings and activities are prophetically illustrated—the prophet is an illustration of God’s people at the end of the world. With that understanding in place, when we bring the line of Malachi’s Elijah prediction together with the lines of Revelation fourteen and eighteen, they all testify of the history of the final warning message—but their testimony is two-fold.
Kung ang mga hinulang pangyayari sa Bibliya ay naglalarawan ng katapusan ng sanlibutan, kung gayon ang paglalarawan sa propeta at sa kaniyang kapaligiran sa oras na tanggapin niya at patotohanan ang hula ay isang paglalarawan ng katapusan ng sanlibutan. Kaya, kapag ang kapaligiran at mga gawain ng isang propeta ay inilalarawan nang propetiko—ang propeta ay larawan ng bayan ng Diyos sa katapusan ng sanlibutan. Sa pagkaunawang iyon, kapag pinag-ugnay natin ang linya ng hula ni Malakias tungkol kay Elias kasama ang mga linya ng Pahayag, kabanata labing-apat at labing-walo, ang mga ito ay pawang nagpapatotoo tungkol sa kasaysayan ng pangwakas na mensahe ng babala—ngunit dalawa ang aspeto ng kanilang patotoo.
The message consists of predicted events that are external to God’s people and a secondary testimony consists of the prophet’s experience while receiving and proclaiming the message. The prophetic concept of two prophetic lines representing the external and internal of the same history was recognized and put into the public record by the pioneers of Adventism. The classic example of this application by the pioneers, in my mind, is when they identify that the seven churches of Revelation and the seven seals of Revelation are parallel histories that identify the internal and external history of the church. The seals represent the external history the churches the internal.
Ang mensahe ay binubuo ng mga inihulang pangyayaring panlabas sa bayan ng Diyos, at ang ikalawang patotoo naman ay binubuo ng karanasan ng propeta habang tinatanggap at ipinahahayag ang mensahe. Ang propetikong konsepto ng dalawang linya ng propesiya na kumakatawan sa panlabas at panloob ng iisang kasaysayan ay kinilala at itinala sa talaang pampubliko ng mga pasimuno ng Adbentismo. Ang klasikong halimbawa ng ganitong paglalapat ng mga pasimuno, sa aking palagay, ay nang kanilang kinilalang ang pitong iglesia ng Apocalipsis at ang pitong selyo ng Apocalipsis ay magkakatugmang mga kasaysayan na tumutukoy sa panloob at panlabas na kasaysayan ng iglesia. Ang mga selyo ay kumakatawan sa panlabas na kasaysayan; ang mga iglesia, sa panloob.
The Elijah message of Malachi, Revelation chapters fourteen and eighteen identify the same final warning message that is also addressed as “the Revelation of Jesus Christ” in chapter one of Revelation. In chapter one God the Father gave the message to Christ, who then gave it to Gabriel, who then gave it to John who then sent it to the churches. Elijah’s message, as well as the messages represented in Revelation chapters one, fourteen and eighteen are the very same message.
Ang mensahe ni Elias sa Malakias, at ang nasa mga kabanata labing-apat at labing-walo ng Pahayag, ay kinikilala bilang iisang huling mensaheng babala na sa unang kabanata ng Pahayag ay tinatawag ding "ang Pahayag ni Jesu-Cristo." Sa unang kabanata, ibinigay ng Diyos Ama ang mensahe kay Cristo, na siya namang ibinigay ni Cristo kay Gabriel, na ibinigay naman ni Gabriel kay Juan, na siya namang ipinadala ni Juan sa mga iglesia. Ang mensahe ni Elias, gayundin ang mga mensaheng kinakatawan sa mga kabanata isa, labing-apat, at labing-walo ng Pahayag, ay iisa at yaon ding mismong mensahe.
And the spirits of the prophets are subject to the prophets. For God is not the author of confusion, but of peace, as in all churches of the saints. 1 Corinthians 14:32, 33.
At ang mga espiritu ng mga propeta ay napasasakop sa mga propeta. Sapagkat ang Diyos ay hindi Diyos ng kaguluhan, kundi ng kapayapaan, gaya sa lahat ng mga iglesya ng mga banal. 1 Corinto 14:32, 33.
It is always the same message, for the “prophets are subject to the prophets.” The word translated as “subject” in the verses means, “to subordinate; reflexively to obey: – be under obedience (obedient), put under, subdue unto, (be, make) subject (to, unto), be (put) in subjection (to, under), submit self unto.” All the prophets agree with each other and are in subjection to one another or the message they gave would produce confusion.
Palaging iisa ang mensahe, sapagkat ang "mga propeta ay napapasakop sa mga propeta." Ang salitang isinalin bilang "subject" sa mga talata ay nangangahulugang, "isailalim; sa anyong nagbabalik, sumunod: - mapailalim sa pagsunod (masunurin), ilagay sa ilalim, pasukuin sa, (maging, gawing) napapasailalim (sa, tungo sa), mapailalim (mailagay) sa pagpapasakop (sa, ilalim ng), ipasakop ang sarili sa." Nagkakatugma ang lahat ng propeta at nagpapasakop sa isa't isa, kung hindi ay ang mensaheng ibinigay nila ay magbubunga ng kalituhan.
All the prophetic illustrations of the final warning message represent the same message. It is the Lord’s design that those who are considered the “wise” in the parable of the ten virgins, who are also called the “wise” that “understand” “the increase of knowledge” when the book of Daniel is unsealed; it is the Lord’s will that the “wise” recognize the special message when it is unsealed. That recognition is accomplished by applying the methodology of biblical study that is specifically identified within the Bible itself. That methodology is accomplished in agreement with Isaiah twenty-eight through the process of bringing the various prophetic lines that address a biblical subject together in parallel to one another in order to establish the correct prophetic events.
Ang lahat ng mga ilustrasyong propetiko ng pangwakas na mensaheng babala ay kumakatawan sa iisang mensahe. Nasa panukala ng Panginoon na yaong itinuturing na mga “marurunong” sa talinghaga ng sampung dalaga, na tinatawag ding mga “marurunong” na “nakauunawa” sa “paglago ng kaalaman” kapag inaalisan ng selyo ang aklat ni Daniel; nasa kalooban ng Panginoon na kilalanin ng mga “marurunong” ang natatanging mensahe kapag ito ay inaalisan ng selyo. Ang pagkilalang iyon ay natutupad sa pamamagitan ng paglalapat ng pamamaraan ng pag-aaral ng Bibliya na tiyak na tinutukoy sa mismong Bibliya. Ang naturang pamamaraan ay isinasagawa nang naaayon sa Isaias 28 sa pamamagitan ng prosesong pinaglalapit at inihahanay na magkakatapat ang iba’t ibang linyang propetiko na tumatalakay sa isang paksang biblikal, upang maitakda ang tumpak na mga kaganapang propetiko.
I solicit your patience as we conclude this article here and will continue these thoughts in the next article.
Hinihiling ko ang inyong pasensya habang tinatapos natin dito ang artikulong ito, at ipagpapatuloy natin ang mga kaisipang ito sa susunod na artikulo.