Ang Pahayag ni Jesucristo - Bilang Labindalawa

Kasalukuyan nating pinag-aaralan ang mga kabanata labing-isa hanggang labing-tatlo ng Aklat ng Pahayag, kung saan nasusumpungan natin ang lahat ng mga magkatunggali sa pangwakas na labanan ng dakilang tunggalian sa panahon ng probasyon, na nagaganap sa larangan ng pakikidigma sa unang langit. Ang mga magkatunggali ay ang isandaan at apatnapu’t apat na libo at ang malaking karamihang lumalabas mula sa Babilonia bilang pangalawang puwersa, laban sa Mga Nagkakaisang Bansa, sa Simbahang Katolika, sa Estados Unidos, at kay Satanas mismo. Ang isandaan at apatnapu’t apat na libo at ang malaking karamihan ay hukbo ng Diyos, na kumakatawan sa mensahe ng ikatlong anghel, at kapuwa panig sa pakikidigma ay hinaharap din ang hukbo ng paghuhukom ng Diyos, na kinakatawan hindi ng ikatlong anghel, kundi ng ikatlong “sa aba.”

Upang matukoy ang ilang katangiang nag-ambag sa pagpaslang sa mga sungay na Republikano at Protestante noong 2020, hinahangad naming kilalanin ang mga katangiang propetiko na nagaganap sa labanan ng sangkatauhan sa unang langit, mula sa batas sa Linggo hanggang sa si Miguel ay tumindig. Sa kasaysayang iyon, ang buong sanlibutan ay napipilitang magtayo ng isang larawan ng hayop. Ang kasaysayang iyon ay pag-uulit ng kasaysayan ng Estados Unidos mula Setyembre 11, 2001, hanggang sa nalalapit na batas sa Linggo, na siyang naghahati sa dalawang paralelong kasaysayan. Bilang mga paralelong kasaysayan, kapwa sila nagsisilbing saksi sa isa’t isa. Ang nagaganap sa isa sa mga kasaysayang iyon ay magaganap din sa kabilang kasaysayan. Ang ikalawang kasaysayan ang tuon ng Apocalipsis kabanata labindalawa at labintatlo, at nilalayon nating maunawaan ang ikalawang saksi, upang magbigay ng propetikong liwanag sa unang kasaysayan, na ngayo’y halos nagwawakas.

Ang tatlong kapangyarihang umaakay sa sanlibutan tungo sa Armagedon ay inilalarawan sa mga kabanatang labindalawa at labintatlo. Ang kapangyarihan ng dragon ang unang binanggit.

Ipinababatid sa atin ni Sister White na ang dragon sa kabanatang ito ay si Satanas, ngunit sa ikalawang pakahulugan ito ay ang paganong Roma. Kapwa si Satanas at ang paganong Roma ay sumasagisag sa Nagkakaisang mga Bansa. Ang sampung sungay ng hayop ay kumakatawan sa masamang konpederasyon ng sampung hari sa Apocalipsis labing-pito. Ang sampung haring iyon ay inilarawan sa Apocalipsis labing-pito, at doon sila kinilala bilang ikapitong kaharian ng hula sa Biblia. Ang hayop ay inilarawan na may pitong ulo na may pitong korona, na nagpapakilala rito bilang ikapitong kaharian ng hula sa Biblia. Sa Daniel kabanata dalawa, inilarawan sila bilang espirituwal na Gresya, at tinukoy din sila bilang Ahab sa patotoo ng Bundok Karmel, at sila ang sampung kaaway sa Awit walumpu’t tatlo.

Ang ikalawang makalupang kapangyarihan ng kaaway na binanggit sa mga kabanata labindalawa at labintatlo ng Aklat ng Apocalipsis ay ang halimaw na umaahon mula sa dagat, na tuwirang tinutukoy ni Sister White bilang Katolisismo.

Sa talatang una, nakatayo si Juan sa baybayin ng dagat, at nakita niya ang isang hayop na umaahon mula sa dagat; at pagkaraan, nakita niya ang isang hayop na umaahon mula sa lupa. Tinutukoy ni Sister White na ang panahon kung kailan nakita ni Juan ang dalawang hayop ay ang taon 1798, sapagkat iyon ang taon nang ang kapapahan ay “inalisan ng kapangyarihan,” at sa gayo’y tumanggap ng isang nakamamatay na sugat na sa bandang huli ay gagaling.

Si Juan ay lumilingon pabalik sa kasaysayan nang makita niya ang hayop mula sa dagat, na siyang kapapahan. Pagtingin niya pasulong sa kasaysayan, nakita niya ang hayop mula sa lupa, na siyang Estados Unidos. Ito ang dahilan kung bakit ang hayop mula sa dagat ay binuo sa ganitong anyong propetiko. Mula sa 1798, habang lumilingon pabalik, unang nakita ni Juan ang “pitong ulo at sampung sungay,” na tumutukoy sa puntong pangkasaysayan kung kailan tatlo sa mga sungay ay binunot upang magbigay-daan sa matikas na sungay ng kapapahan, na nagsalita ng mga dakilang bagay.

Bago pa inalis ang tatlong sungay na iyon ng Heruli, Ostrogoth, at Vandal, ang paganong Roma ay kinakatawan ng “sampung korona.” Ang sampung koronang iyon ay kumakatawan sa paganong Roma. Pagkatapos, itinutukoy ni Juan ang leopardo ng Gresya, saka ang oso ng Medo-Persiya, at pagkatapos ay ang leon ng Babilonia.

Walang isa mang elemento ng Katolisismo na Kristiyano, at ang halimaw mula sa dagat ay kumakatawan sa pagsasanib ng lahat ng naunang kahariang pagano sa hula ng Bibliya. Ang halimaw mula sa dagat ay inilalarawan ayon sa pabaliktad na pagkakasunod-sunod ng kasaysayan, sapagkat si Juan ay tumitingin pabalik sa kasaysayan. Una niyang nakita ang kapangyarihang naitatag nang maalis ang tatlong sungay—ang kapapahan. Pagkatapos ay nakita niya ang sampung sungay na may sampung korona—ang paganong Roma. Pagkatapos ay nakita niya ang leopardo—Gresya. Pagkatapos ay nakita niya ang oso—Medo-Persya. Pagkatapos ay nakita niya ang leon—Babilonia. Ang paglalarawan ng halimaw mula sa dagat ay binubuo ng mga elemento ng bawat isa sa mga naunang kahariang pagano, at itinatatag ng paglalarawang ito na ang kapapahan ay isang konglomerasyon ng bawat anyo ng paganismo na umiral sa kasaysayang biblikal. Walang isa mang elemento ng Katolisismo na Kristiyano. Anumang maaaring mag-anyong Kristiyano sa Katolisismo ay huwad.

Sa Bundok Karmelo, nang makipagbaka si Elijah laban sa mga propeta ni Jezebel at sa kanyang asawang tumalikod sa pananampalataya, si Jezebel ay muling nasa kanyang tahanan sa Samaria. Ang patutot ng Tiro ay nalilimutan sa kasaysayan ng halimaw na mula sa lupa na may dalawang sungay. Si Jezebel ay laging ikinukubli, at sa Apocalipsis kabanata labindalawa at labintatlo ang sanlibutan ay namamangha sa kanya, ngunit hindi siya inilalarawan bilang isang kababalaghan na pinagtatakhan sa kalangitan, gaya ng Mga Nagkakaisang Bansa, ng Estados Unidos, at ni Satanas. Siya ay muling nasa kanyang sentro ng pamumuno sa Samaria-ang lungsod ng Roma.

Sa kasaysayan ng halimaw na mula sa lupa natutukoy ang pagsubok ng larawan ng halimaw para sa buong sanlibutan. Ang pagsubok na iyon ay nagaganap sa panahon ng pakikidigma ng unang langit. Ito ang nais nating isaalang-alang sa puntong ito. Papalitan ko ang salitang "siya" ng "Estados Unidos" sa mga talatang ating isasaalang-alang ngayon.

Sa Apocalipsis kabanata labintatlo, ang dragon ng paganong Roma ay nagkaloob sa kapapahan ng tatlong bagay habang iniluluklok nito ang kapapahan sa luklukan ng daigdig.

Ang sampung haring kumakatawan sa paganong Roma (ang Pransiya ang pangunahing hari sa sampu, na kinakatawan ni Ahab) ay nagbigay sa Kapapahan ng tatlong bagay: kapangyarihan, luklukan, at awtoridad. Nang ilipat ng Emperador Constantino ang kabisera mula sa lungsod ng Roma sa kanluran patungo sa silangan at gawin ang Constantinople na bagong kabisera ng Imperyong Romano noong taong 330, sa gayon ay ibinigay ng paganong Roma sa Simbahan ng Roma ang "luklukan" nito.

Noong taong 496, nang si Clovis, hari ng mga Franko (Pransiya), ay yumakap sa Katolisismo at nagsimulang makipagdigma laban sa mga kapangyarihang noon pa’y sumasalungat sa pag-angat ng Papado tungo sa trono ng daigdig, saka ipinagkaloob ng paganong Roma sa Papado ang "kapangyarihan" nito.

Noong 533, naglabas si Justinian ng isang kautusan na kumilala sa Simbahang Romano bilang kapuwa ulo ng lahat ng mga simbahan at tagapagwasto ng mga erehe. Sa puntong iyon, ang kapangyarihan ng makapaganong Roma ay naipagkaloob sa Papasiya.

Sa talatang ikalabindalawa, “ang [Estados Unidos] ay ipinaiiral ang buong kapangyarihan ng unang halimaw sa harap niya.” Ang kapangyarihang ipinaiiral ng Kapapahan ay kinakatawan ni Clovis, na itinalaga ang kaniyang lakas-militar at lakas na pang-ekonomiya sa Kapapahan. Dahil dito, tinatawag ng Katolisismo si Clovis na “ang panganay ng Simbahang Katolika,” at ang Pransiya bilang “ang pinakamatandang anak na babae ng Simbahang Katolika.” Gagawin din ng Estados Unidos ang gayunding maruming gawain para sa Kapapahan na sinimulan ni Clovis noong 496.

Ang kapangyarihan ng Estados Unidos ay gagamitin upang papangyarihin na “sambahin ng lupa at ng mga nananahan dito ang unang halimaw, na ang kanyang nakamamatay na sugat ay gumaling.” Gagamitin ng Estados Unidos ang lakas nitong militar at pang-ekonomiya upang ipatanggap sa buong sanlibutan ang Linggo bilang araw ng kapahingahan. Ang patutot ng Tiro ay unang makikiapid sa halimaw na mula sa lupa sa nalalapit na batas ng Linggo, at pagkatapos ay lalabas siya at makikiapid sa lahat ng iba pang mga hari sa lupa.

Sa talatang labintatlo, “ang [Estados Unidos] ay gumagawa ng mga dakilang kababalaghan, anupa’t nagpapababa siya ng apoy mula sa langit sa lupa sa paningin ng mga tao.” Ang apoy ay sumasagisag sa isang di-banal na mensahe. Ang mga dilang apoy sa araw ng Pentecostes ay sumagisag sa isang banal na mensahe na sinamahan ng kakayahang iparating ang mensaheng iyon sa buong sanlibutan. Ang apoy na ibinababa mula sa langit ng Estados Unidos ay makaaapekto rin sa bawat bansa at bawat wika.

Sa talatang labing-apat, dinadaya ng Estados Unidos ang “mga tumatahan sa lupa sa pamamagitan ng mga himalang yaong [Estados Unidos] ay may kapangyarihang gawin sa paningin ng halimaw; na sinasabi sa mga tumatahan sa lupa na sila’y gumawa ng isang larawan sa halimaw, na nasugatan ng tabak, at nabuhay.” Ang panlilinlang na ginagamit ng Estados Unidos upang iligaw ang sanlibutan ay kinakatawan ng apoy na bumaba mula sa langit sa naunang talata. Ang apoy mula sa langit ay nagbubunga ng mga himalang ginagamit ng Estados Unidos upang utusan ang sanlibutan na magtatag ng isang iisang pamahalaang pandaigdig na binubuo ng pagsasanib ng simbahan at estado, na ang simbahan ang may pamamahala sa ugnayan.

Ito ang kinakatawan ng ugnayan nina Ahab at Jezebel nang ibinangon si Elias. Ang labanan ni Elias sa Bundok Karmelo ay nagkaroon ng katuparan sa pasimula ng Estados Unidos sa panahon ng kilusan ng unang anghel mula 1840 hanggang 1844, upang maipagkaiba ang tunay na propeta ng Protestantismo sa lahat ng mga huwad na propeta ng Protestantismo.

Muling natutupad ito sa pagwawakas ng Estados Unidos, sa panahon ng pagsubok ng pagbuo ng larawan ng hayop, na nagsimula noong Setyembre 11, 2001, at magwawakas sa nalalapit na batas ng Linggo.

Ang ganap na katuparan ni Elias ay nagaganap bago ang dakila at kakilakilabot na araw ng Panginoon, na siyang pitong huling salot. Samakatuwid, ang Bundok Karmelo, si Elias, si Ahab, at si Jezebel ay kinakatawan sa gawaing isinasagawa ng Estados Unidos na pilitin ang daigdig na tanggapin ang iisang pamahalaang pandaigdig ng Mga Nagkakaisang Bansa na pinamumunuan ng Simbahang Katolika. Isinasakatuparan ito ng Estados Unidos sa pamamagitan ng kapangyarihang militar nito, ng lakas nitong pang-ekonomiya, at ng mga tiwaling, hipnotikong komunikasyon na idinidirekta at kinokontrol nito, na kinakatawan ng tinatawag na “information super highway” ng worldwide web.

Sa talatang labinlima, ipinabatid sa atin na “ang [Estados Unidos] ay nagkaroon ng kapangyarihang magbigay-buhay sa larawan ng hayop, upang ang larawan ng hayop ay makapagsalita, at maging sanhi na ang sinumang hindi sasamba sa larawan ng hayop ay ipapatay.” Ang pagbabanta ng kamatayan sa pamamagitan ng lakas-militar ng Estados Unidos, na noon ay kumakatawan bilang nangungunang hari ng mga Nagkakaisang Bansa, ang nagbibigay-kapangyarihan sa pamahalaang isang-daigdig ng mga Nagkakaisang Bansa upang makapagsalita. Ang kilos ng pagsasalita ay isinasakatuparan sa pamamagitan ng awtoridad na lehislatibo at hudisyal. Ang sangay na lehislatibo ng mga Nagkakaisang Bansa ay nasa New York at ang sangay na hudisyal ng mga Nagkakaisang Bansa ay nasa The Hague, Netherlands. Ang The Hague ay kumakatawan sa Lumang Daigdig at ang New York sa Bagong Daigdig. Ang kapwa Estados Unidos at Netherlands ay may mga yugto sa kanilang kasaysayan na sila’y namukod-tangi bilang mga nangungunang tagapagtanggol ng kalayaan at laya, ngunit kapwa nagwawakas ang kani-kanilang kasaysayan—nagsasalita gaya ng isang dragon.

Sa mga talatang labing-anim at labing-pito, matapos maitayo ang larawan ng hayop at mabigyan ng kapangyarihang magsalita, ganito: “Ang [United States] ay ipinangyayari na ang lahat, ang maliliit at ang malalaki, ang mayayaman at ang mga dukha, ang mga malaya at ang mga alipin, ay tumanggap ng isang tatak sa kanilang kanang kamay, o sa kanilang noo: At upang walang sinuman ang makabili o makapagbenta, maliban yaong may tatak, o ang pangalan ng hayop, o ang bilang ng kaniyang pangalan.”

Ang pagkakabuo ng larawan ng halimaw ay ang pagsubok na nauuna sa pagsubok ng tatak ng halimaw. Kung hindi natin mapagtagumpayan ang pagsubok na kinakatawan ng pagkakabuo ng larawan ng halimaw, mabibigo tayo sa pagsubok ng tatak ng halimaw. Dalawa itong magkaibang pagsubok, at magkaiba rin ang kanilang uri.

Ang pagbuo ng larawan ng hayop na nagsimula noong Setyembre 11, 2001, ay ang propetikong babala na malapit nang maganap ang pagsasara ng pintuan ng awa. Ito ang mensahe ni Elias na nagtutukoy na ang Bundok Karmelo ay malapit na sa abot-tanaw, at na ang bayan ng Diyos ay kailangang masiguro na taglay ang langis ng karakter, ang langis ng Espiritu Santo, at ang langis ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi bago ibigay ang huling panawagan. Kailangan nilang magising, upang kapag tinanong sila ni Elias, “Hanggang kailan kayo magpapaalinlangan sa dalawang isipan?”—hindi sila mawawalan ng sagot, sapagkat ang mawalan ng sagot noon ay katumbas ng pagtanggap ng tanda ng hayop. Ang pagsubok sa larawan ng hayop ay kumakatawan sa gawaing pag-unawa sa mensaheng nagpapahayag ng pagsasara ng paghuhukom, gaya ng mensahe ng mga Millerita na naghayag ng pagbubukas ng paghuhukom.

Ang pagsubok ng tanda ng hayop ay walang kinasasangkutang pagpili, sapagkat wala itong anumang sangkap ng panahon ng probasyon. Ito ay isang takdang sandali, hindi isang yugto ng panahon. Ito ay isang krisis, at samakatuwid ay isang pagsubok na litmus na tutukuyin ang karakter ng mga Israelitang ipinatawag ni Ahab sa Bundok Carmel sa panahon ng batas ng Linggo. Pagkatapos ay ipapakita nila ang karakter na kanilang nahubog sa nakaraang yugto ng panahon, na sa propesiya ay tinatawag na pagsubok ng larawan ng hayop.