Ang Pitumpung Nalimutang Taon ng Tiro

Tinutukoy ng lahat ng mga propeta ang katapusan ng sanlibutan.

Ang lahat ng aklat ng Bibliya ay nagwawakas sa Aklat ng Pahayag.

Ang pangwakas na mensaheng babala para sa mga naninirahan sa daigdig ay natutukoy sa Pahayag 18.

Ang pariralang “Dakilang Babilonia” ay kumakatawan sa Simbahang Romano Katoliko, at sa Isaias kabanata dalawampu’t tatlo, ang “Dakilang Babilonia” ay inilalarawan bilang Tiro.

Isinulat ni Sister White: "Ang lahat ng mga dakilang pangyayari at mga sagradong gawain sa kasaysayan ng Lumang Tipan ay naulit na at nauulit sa iglesia sa mga huling araw na ito."

Ang Isaias kabanata dalawampu’t tatlo ay tinatalakay ang mga ugnayang propetiko ng Mga Nagkakaisang Bansa, ng Kapapahan, ng Estados Unidos, at ng Islam. Upang makilala ang mga katotohanang ito, dapat ipakahulugan ng Inspirasyon ang ilang simbolo sa kabanata. Kapag naipakahulugan na ang mga simbolo, ang pagkakasunod-sunod ng mga pangyayari ay medyo tuwiran. Ang mga simbolo sa kabanata na kailangang ipakahulugan ay:

Ang Pasanin, Tiro, Ang Patutot, Ang Asiryano, Ang Lupain ng mga Caldeo, Mga Tore at mga Palasyo, Tarsis, Ang Binhi ng Sihor, Ang Lupain ng Kitim, Sidon, Ang Lunsod ng mga Mangangalakal, Ang Ulat ng Egipto at ang Ulat ng Tiro, Ang Panaghoy, Isang Anak na Babae, Pitumpung Taon, Ang mga Araw ng Iisang Hari, Pagkalimot, at Pag-alaala

Ang salitang “burden” sa unang talata ay tumutukoy sa isang hula ng kapahamakan laban sa kaharian ng Tiro.

Pasanin: H4853-Mula sa H5375; isang pasanin; partikular na tributo, o (sa abstrakto) pagpapasan; sa talinghaga, isang pahayag, na pangunahin ay isang kahatulan, lalo na sa pag-awit; pangkaisipan, nasa: - pasanin, dalhin palayo, propesiya, X itinakda nila, awit, tributo.

Ang pasanin ng Tiro ay isa sa maraming talata sa Bibliya kung saan natutukoy ang hulíng paghatol sa Simbahang Romano Katoliko. Ang “pasanin,” ayon sa gamit at kahulugan, ay isang hula, at pangunahin, isang hula ng kapahamakan. May labing-isang “pasanin” sa Isaias at may walong ulit na ginagamit ang salita upang ilarawan ang isang pasaning binubuhat sa mga balikat. Ang labing-isang ulit na ang salitang “pasanin” ay inilalahad bilang hula ng kapahamakan ay ang Isaias 13:1; 15:1; 17:1; 19:1; 21:1, 11, 13; 22:1; 30:6, at siyempre, kabanata dalawampu’t tatlo kung saan natin matatagpuan ang pasanin ng Tiro. Mainam na pagsamahin ang lahat ng mga hulang ukol sa kapahamakan ni Isaias upang masuri kung aling kapangyarihan ang kinakatawan sa mga huling araw. Mahirap talakayin nang sabay-sabay ang labing-isang hulang kapahamakan, kaya magbibigay ako ng maikling pagpapakahulugan sa bawat hula ng kapahamakan upang maitakda ang konteksto para sa kabanata dalawampu’t tatlo.

Sa kabanata labintatlo, ang propesiya ng paghatol laban sa Babilonia ay tumutukoy sa makabagong Babilonia sa katapusan ng sanlibutan, na siyang patutot ng Roma, na inilarawan din sa kabanata labimpito ng Aklat ng Pahayag.

Kailangan kong lumihis nang kaunti. Ang layunin ng pag-aaral sa hula tungkol sa Tiro ay sa huli upang ihanay ang makahulang kasaysayan ng Estados Unidos sa kasaysayan ng Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw. Ipakikita natin na ang pamahalaan ng Estados Unidos ay isa sa mga sungay ng halimaw na tulad ng kordero sa Pahayag 13, at na ang Protestantismong lumitaw mula sa Madilim na Panahon ang isa pang sungay. Ang sungay ng Protestantismo ay naging Adventismong Millerita nang tinanggihan ng mga Protestante sa Estados Unidos ang unang mensahe ng anghel. Kapag naitakda na natin iyon, ipakikita natin na ang kasaysayan ng sungay ng Protestantismo at ang kasaysayan ng sungay ng Republikanismo ay tumatakbo na magkaparalelo sa isa't isa at taglay ang magkakatulad na mga katangiang propetiko. Sapagkat kapwa sila nasa iisang halimaw, na nagpapahiwatig na sabay na umiiral ang dalawang sungay. Ilalarawan ko ang isang halimbawa ng paralelismong ito ng mga sungay ng simbahan at estado sa Estados Unidos. Pareho silang 'nakalilimot' sa kani-kaniyang paraan.

Itinatakda ng Isaias dalawampu’t tatlo ang makahulang hudyat na ang kapangyarihang papal ay nalilimutan sa loob ng pitumpung taon, at sa mga pitumpung simbolikong taong iyon ay nalilimutan ng mga tao ang Papado at kung bakit tinatawag na Panahon ng Kadiliman ang Panahon ng Kadiliman. Ang moto ng sungay na Protestante nang sila’y humiwalay sa Simbahang Katolika ay ang Bibliya at ang Bibliya lamang. Nakalimutan nila na ipinapabatid sa atin ng Bibliya kung sino talaga ang Papado. Nakalimutan nila ang mensaheng nakapaloob sa Banal na Kasulatan na ipinagkatiwala sa kanila, at na kanilang ipinahayag na sila ang pangunahing mga tagapagtanggol nito.

Gayundin, ang sungay na Republikano na kumakatawan sa pamahalaan ng Estados Unidos ay nilayon na maging sa pamamagitan ng bayan at para sa bayan, ngunit ang mga mamamayan ng Estados Unidos ay nalimot din ang banal na dokumentong ipinagkatiwala sa kanila. Ang banal na dokumentong iyon ay ang Saligang-Batas ng Estados Unidos, at ang moto ng pamahalaang idinisenyong maging para sa bayan ay ang paghihiwalay ng simbahan at estado. Nalimot nila ang mensahe ng Saligang-Batas na ipinagkatiwala sa kanila, at na ipinahahayag pa nilang sila ang mga tagapagtanggol nito.

Kung makasusumpong ka ng alinmang diksiyonaryong inilathala bago ang 1950, at hanapin ang "babaeng kulay-iskarlata" o anumang ibang anyo ng pariralang iyon mula sa Pahayag labing-pito, bawat isa sa mga diksiyonaryong iyon bago ang 1950 ay kumikilala sa Simbahang Romano Katoliko bilang ang patutot ng Pahayag labing-pito. Ang Estados Unidos, ang dalawang-sungay na halimaw mula sa lupa ng Pahayag labing-tatlo, ay nakalilimot sa kaniyang nakaraan, maging yaon man ang sungay ng Protestantismo o ang sungay ng Republikanismo. Ang dalawang institusyong ito ay umusbong mula sa protesta laban sa relihiyosong paniniil ng Papado at sa pampulitikang paniniil ng mga haring sumuporta sa kaniya, o gaya ng sabi ng Bibliya, ng mga haring "nakiapid" sa kaniya. Bago natin talakayin ang Isaias dalawampu’t tatlo, magbibigay muna tayo ng maikling paglalahad sa iba pang sampung pagkakataon na tinukoy ni Isaias ang isang 'hula ng kapahamakan,' sapagkat ang lahat ng labing-isang "pasanin" ay walang iba kundi iyon.

Ang Isaias 13 ay ang pasanin ng Babilonia sa “mga huling araw.” Ang Babilonia, bagaman pinamamahalaan at pinapatnubayan ng Simbahang Katolika sa mga huling araw, ay binubuo ng tatlong kapangyarihang umaakay sa sanlibutan patungo sa Armagedon sa kabanata labing-anim ng Apocalipsis. Sa hula ng kapahamakan sa kabanata labing-tatlo laban sa makabagong Babilonia, may tatlong kapangyarihang kinakatawan: ang Babilonia, si Lucifer, at ang Asiria—na kumakatawan sa halimaw (Asiria), sa dragon (Lucifer), at sa huwad na propeta (Babilonia). Ang Asiria at ang Babilonia ang dalawang kapangyarihang sumasalanta na ginamit ng Diyos upang parusahan ang sinaunang Israel; at ang Asiria ang unang dumating, na dinalang-bihag ang hilagang sampung lipi, at pagkaraan ay dinalang-bihag ng Babilonia ang timog na dalawang lipi ng Juda.

Una, dinala ng Asiria sa pagkabihag ang hilagang sampung lipi ng Israel, at pagkatapos ay dinala naman ng Babilonya sa pagkabihag ang timog na dalawang lipi ng Juda. Ang dalawang pagkabihag na ito ay katuparan ng “pitong panahon” sa Levitico 26. Ang “pitong panahon” ng Levitico ang kauna-unahang “propesiya ukol sa panahon” na natuklasan ni William Miller, at tinutukoy nito na nang bihagin ng Asiria ang mga hilagang lipi ay nagsimula ang isang pagkakalat na nagpatuloy sa loob ng dalawang libo limandaan at dalawampung taon. Nagsimula ang panahong iyon sa kanilang pagkabihag noong 723 BK at nagtapos sa “panahon ng wakas” noong 1798. Ang mga timog na lipi ay dinala ng Babilonya sa pagkabihag noong 677 BK, na nagpasimula ng “pitong panahon” laban sa Juda na nagtapos sa gayunding punto ng dalawang libo at tatlong daang taóng propesiya ng Daniel kabanata walo, talata labing-apat, noong Oktubre 22, 1844. Tinupad ng Asiria at ng Babilonya ang iisang layunin ng parusa laban sa paghihimagsik ng bayan ng Diyos, ngunit ang parusang iyon ay unang isinakatuparan ng Asiria at saka ng Babilonya.

Sa ugnayang propetiko ng tatlong kapangyarihan sa Kabanata Labintatlo, ang Babilonia ay ang wangis ng Asiria, sapagkat sumunod siya ngunit isinagawa rin ang gayunding gawain laban sa bayan ng Diyos.

Sa ikalabinlimang kabanata, ang hula laban sa Moab ay laban sa mga iglesyang Protestante.

Ang Simbahang Protestante na bumagsak ay yaong nagpatuloy sa paglakad na kasama ang Panginoon nang ang iba pang bahagi ng Protestantismo ay nagsitakas nang ipahayag ang mensahe ng ikalawang anghel. Ang Moab ay ang Adventismo, ang bumagsak na sungay ng Protestantismo.

Ang Kabanata Labimpito ay tungkol sa Damasco, at ito’y tinutukoy bilang isang lungsod na aalisin. Ang isang lungsod ay sagisag ng isang kaharian, at ang kahariang aalisin sa “mga huling araw” ay ang Estados Unidos.

Ang ikalabinsiyam na kabanata ay ang propesiya ng kapahamakan laban sa Egipto, na sumasagisag sa Nagkakaisang mga Bansa at sa buong sanlibutan.

Ang susunod na tatlong hula ng kapahamakan sa Kabanata 21 ay laban sa kakila-kilabot na lupain ng ilang sa dakong timog, sa Dumah, at sa Arabia. Ang tatlong hulang ito ng kapahamakan ay tumutukoy sa Islam, na umaayon sa tatlong “sa aba” ng Apocalipsis 8:13.

Ang propesiya ng kapahamakan sa Kabanata Dalawampu’t Dalawa ay naglalarawan ng paghihiwalay ng mga Adventista ng Laodicea mula sa mga Adventista ng Filadelfia sa pagpapairal ng batas ng Linggo.

At pagkatapos, sa kabanata tatlumpu, matatagpuan natin ang pahayag tungkol sa mga hayop ng Timog, na siyang ikalawang paglalarawan ng paghihimagsik ng mga Adventistang Laodiceano. Kapag pinagsama-sama ang lahat ng mga pahayag ni Isaias, halos tinatalakay ang bawat tauhang propetiko sa "mga huling araw." Pinipili ko ang kabanata dalawampu't tatlo ng Isaias upang ipakita na ang kasaysayan ng Estados Unidos, bilang ikaanim na kaharian sa propesiya ng Bibliya, ay naghahari mula 1798 hanggang sa batas ng Linggo.

Dahil “ang bawat isa sa mga sinaunang propeta ay hindi gaanong nagsalita para sa kanilang sariling kapanahunan kundi para sa atin, kaya’t ang kanilang propesiya ay may bisa para sa atin,” ang bawat pahayag na propetiko ay tumutukoy sa mga pangyayari sa wakas ng sanlibutan. Ang katotohanang ito, kalakip ng katotohanang “ang lahat ng mga aklat ng Bibliya ay nagkakatagpo at nagwawakas” sa aklat ng Pahayag, ay nagtatatag sa aklat ng Pahayag bilang pinakabatayang sanggunian para sa pagpapaayon ng patotoong propetiko hinggil sa mga pangyayari sa wakas ng sanlibutan.

Sa ikalabimpitong kabanata ng Apocalipsis, nakikita natin ang dakilang patutot na nakikiapid sa mga hari sa lupa at ang pangwakas na hatol sa kaniya.

Hindi kailanman sumasalungat ang mga propeta sa isa’t isa.

Sa katapusan ng sanlibutan, ang "paghatol sa dakilang patutot na nakaupo sa maraming tubig"—ang dakilang patutot na "nakipag-apid sa kaniya ang mga hari sa lupa," ang dakilang patutot na "nilasing ang mga nananahan sa lupa" "sa alak ng kaniyang pakikiapid"—ay inilarawan ni Isaias bilang ang "patutot" na nalimutan sa loob ng "mga araw ng isang hari," o pitumpung makahulang taon. Kapag natapos ang pitumpung taon, ang Tiro "ay makikiapid sa lahat ng mga kaharian ng sanlibutan." Ang patutot ni Isaias ang siyang dakilang patutot ni Juan. Ang patutot ni Isaias at ang patutot ni Juan ay kumakatawan sa Simbahang Romano Katoliko, sapagkat sa Salita ng Diyos ang babae ay sagisag ng isang iglesia.

Itinuturo ni Apostol Pablo na ang iglesya ni Cristo ay kinakatawan sa propesiya bilang isang babae. Kaya’t ang isang babae sa propesiya ay isang iglesya, ngunit ang iglesya ni Cristo ay “banal at walang dungis.” Ang isang di-banal na iglesya ay kinakatawan bilang isang di-banal na babae; kaya’t si Isaias ay tumutukoy sa isang patutot at si Juan naman sa isang patutot. Inilalarawan nila ang kapapahan bilang isang patutot, at ang iglesya ng Diyos ay isang birhen.

Hindi lamang inilarawan ang Iglesya ng Diyos bilang isang birhen, kundi siya’y ipinakakasal sa iisang asawang lalaki lamang. Si Tiro at ang dakilang patutot ni Juan ay nakikiapid sa mga hari ng lupa. Ang Simbahang Katoliko ay nakikiapid sa maraming lalaki, hindi sa iisa. Ipinabatid sa atin ni Daniel na ang mga hari ay mga kaharian.

Sa Daniel kabanata dalawa, ang mga kaharian sa propesiya ng Bibliya ay tinutukoy at ipinapaliwanag. Habang ipinapaliwanag ni Daniel ang panaginip kay Nebukadnezar, ipinaalam niya kay Nebukadnezar na siya ang ulo na ginto. Ang ulo na ginto ay isang hari, ngunit ang isang hari ay kumakatawan sa isang kaharian. Ang Simbahang Romano Katolika ang dakilang patutot na nakikiapid sa lahat ng mga hari sa lupa sa katapusan ng pitumpung propetikong taon. Ang mga hari ay sagisag ng mga lalaki, at ang Tiro ay isang babaing di-dalisay. Ang babae ay isang iglesia, ang patutot ay isang di-banal na iglesia; ang lalaki ay isang hari at ang hari ay isang kaharian. Ang babae ay isang iglesia at ang hari ay isang estado. Ang labag sa batas na ugnayan ng dalawang entidad na ito ay kumakatawan sa espirituwal na pakikiapid.

Ang Saligang Batas ng Estados Unidos ay isang banal na dokumento na itinatadhana ang pangangailangang panatilihing magkahiwalay ang dalawang institusyong ito. Bagaman hindi pa tayo tapos sa pagtukoy sa Tiro bilang ang Simbahang Katoliko Romano, tila nararapat sa puntong ito na talakayin ang isa pang simbolo sa Isaias dalawampu't tatlo na nagpapaliwanag ng simbolismo ng lalaki at babae—simbahan at estado.

Sa nasabing talata, itinatag ng Asirio ang lupain ng mga Caldeo at nagpatayo ng kapwa mga "tore" at "palasyo." Ang Asirio ay sagisag ni Nimrod, at ang mga Caldeo ay kumakatawan sa mga pinunong panrelihiyon ng mga relihiyong misteryo ng Babilonya. Ang "tore" ay isang sagisag ng iglesia. Nang ilahad ni Jesus ang talinghaga tungkol sa ubasan, ganito ang puna ni Kapatid na White hinggil sa talinghaga:

Itinatag ng Asiriano ang lupain ng mga Kaldeo na nagtayo ng isang simbahan (tore) at isang “palasyo.” Ang “palasyo” ay kumakatawan sa isang “hari,” na siya namang kumakatawan sa isang kaharian. Ang kaharian ay inilalarawan din bilang isang lungsod.

Ang "tore" at "palasyo" na itinatag ng Asiriano ay ang "lungsod" at "tore" na itinayo ni Nimrod.

Ipinababatid sa atin ng Inspirasyon na ang "dakilang lungsod" sa Apocalipsis labing-isa ay kumakatawan sa kaharian ng Pransiya sa panahon ng Rebolusyong Pranses.

Ang "dakilang lungsod" sa Apocalipsis labing-isa ay ang bansang Pransiya na nagpasa ng isang "dekretong mula sa kaniyang Lehislatibong Asembleya" na nagpahayag na walang Diyos. Ang naturang dekreto ay isang pagpapahayag ng ateismo na kinakatawan ng paghihimagsik ni Paraon. Ang isang dakilang lungsod ay isang kaharian, o isang "bansa" o isang "estado." Sa Apocalipsis labing-isa, ang Pransiya ay kinakatawan ng dalawang sagisag—Ehipto at Sodoma.

Ipinababatid sa atin, "Ito ay ateismo, at ang bansang kinakatawan ng Ehipto ay magbibigay-tinig sa isang kahalintulad na pagtanggi sa mga pag-aangkin ng Diyos na buhay at magpapamalas ng gayunding espiritu ng kawalang-pananampalataya at paghihimagsik. Ang 'dakilang lungsod' ay inihahambing din, 'sa espirituwal,' sa Sodoma. Ang kabulukan ng Sodoma sa paglabag sa kautusan ng Diyos ay lalo't higit na nahayag sa kalaswaan."

Ang dakilang lungsod o bansa ng Pransiya ay kinakatawan sa paraang simboliko ng isang bansa (Ehipto) at isang lungsod (Sodoma.) Ang Ehipto ay "magsasalita," at ang pagsasalita ng isang bansa ay kumakatawan sa pamamahala ng estado, hindi ng simbahan. Ang Ehipto ang estado at ang Sodoma ang simbahan—ito ang pagkakalarawang matatagpuan sa ikalabing-isang kabanata ng Apocalipsis.

Sa Apocalipsis kabanata labing-isa, inilahad ni Juan ang mga pangyayari ng Rebolusyong Pranses sa pamamagitan ng makahulang simbolismo. Ang mismong Rebolusyon ay nagbigay ng sapat na makasaysayang katibayan ng bisa ng mga hulang inilahad ni Juan sa kabanatang iyon. Nagpahayag si Juan ng hula, pagkatapos ay tinupad ng Rebolusyong Pranses ang hulang iyon, at pagkatapos naman—kapwa ang hula at ang makasaysayang katuparan nito—ay tumutukoy at tumutumbas sa mga pangyayari sa wakas ng sanlibutan, kung kailan muling pinagsanib ang isang tiwaling estado at isang tiwaling simbahan. Walang dudang isang malagim na pagdanak ng dugo ang sumusunod sa gayong di-banal na pag-aasawa. Ang kaharian ng Diyos ay isa ring dakilang lunsod.

Ang paghihimagsik ni Nimrod ay kinakatawan ng kanyang pagtatayo ng isang tore at isang lungsod, na sumasagisag sa pagsasanib ng simbahan at estado sa wakas ng sanlibutan, sapagkat ang lahat ng mga propeta ay nagsalita tungkol sa wakas ng sanlibutan. Ang paghihimagsik ni Nimrod ay pagpapatuloy din ng paghihimagsik ni Lucifer, na ang hangarin ay angkinin ang pamamahala sa kapuwa simbahan ng Diyos at estado ng Diyos.

Habang ibinubunyag ni Isaias ang mga lihim na hangarin ng puso ni Lucifer na maging “gaya ng Kataas-taasan,” ipinakikita niyang hinahangad ni Lucifer na maluklok sa dalawang lubhang magkaibang luklukan. Nais niyang “itaas” ang kanyang “trono higit sa mga bituin ng Diyos” at “umupo rin sa bundok ng kapulungan, sa mga panig ng hilagaan.”

Ang luklukan ay sagisag ng kapangyarihan ng hari—o ng kapangyarihang pang-estado—at ang "mga tagiliran ng hilaga" ay ang iglesya ng Diyos.

Ang Jerusalem ay “ang lungsod ng dakilang Hari,” na sa gayo’y naghuhudyat ng pampolitikang trono ng Diyos; at ang Jerusalem ay “ang bundok ng kaniyang kabanalan,” “sa mga panig ng hilaga,” na sa gayo’y naghuhudyat ng panrelihiyong trono ng Diyos. Mula pa sa pasimula, ang paghihimagsik at pakikidigma ni Satanas ay inilalarawan sa konteksto ng kaniyang pagnanais na maghari sa kapuwa iglesia ng Diyos at estado ng Diyos. Pagkaraan nito, si Satanas ang nanguna sa paghihimagsik ni Nimrod, at ang lupaing itinatag ni Nimrod para sa mga Kaldeo ay inilarawan bilang isang lupain kung saan nagtayo si Nimrod ng isang tore at isang lungsod—iglesia at estado.

Samakatuwid, kapag ang patutot ni Isaias at ang dakilang patutot ni Juan ay nakikiapid sa mga hari sa lupa, minamarkahan ng propesiya na magaganap ang isang di-banal na ugnayan sa pagitan ng Simbahang Romano Katoliko at ng mga hari sa lupa sa katapusan ng pitumpung taong propetiko.

Ang paglalahad ng propesiya ni Isaias ay naglalarawan ng hatol laban sa Tiro na patutot sa kabanata dalawampu’t tatlo, at inilarawan ni Juan ang gayunding hatol sa pamamagitan ng sagisag ng isang babaeng kulay-iskarlata na tinutukoy bilang "Dakilang Babilonia." Ang ikatlong saksi sa gayunding hatol laban sa gayunding patutot ay ang sumusunod:

Ang Tiro ay ang Simbahang Romano Katolika sa “mga huling araw.” Sa panahong iyon, ang Papado ay lalabas at aawit ng kaniyang mga mapang-akit na awit sa mga hari ng daigdig, at sa gayo’y ihahatid ang mga hari sa akto ng pakikiapid, na sa wika ng propesiya ay ang pagsasanib ng simbahan at estado.

Sa propesiya sa Bibliya, ang hari ay kumakatawan sa isang kaharian, kaya’t ang Tiro ay malilimutan sa panahong maghahari ang isang kahariang ayon sa propesiya sa loob ng pitumpung taon.

Sa kapanahunan ng isang kahariang naghahari nang pitumpung propetikong taon, malilimutan ang Simbahang Romano Katoliko. Sa katapusan ng pitumpung taon, ang kapangyarihang papal ay "lilikha ng matamis na himig, aawit ng maraming awit." Sa propetikong pananaw, ang "awit" ay kumakatawan sa "karanasan."

Sa katapusan ng pitumpung taóng propetiko, ang Kapapahan ay "magpapatunog ng matamis na himig, aawit ng maraming awit, upang" siya "ay maalaala." Sa katapusan ng kahariang namamahala sa loob ng pitumpung taóng propetiko, ipaaalaala ng Simbahang Romano Katolika sa sanlibutan ang karanasan ng kaniyang nakaraang kasaysayan. Sa kasaysayang iyon, siya ang namuno bilang moral na awtoridad sa isang ugnayan sa pagitan niya at ng mga hari ng Europa. Ang kasaysayang iyon ay tamang kinikilala bilang ang Madilim na Panahon, at ang lahat ng kadilimang maaaring sa anumang paraan ay maiugnay sa kasaysayang iyon, kung saan ang Kapapahan ay naghari sa mga hari ng Europa, ay maiuugnay sa mismong saligang kilos na lumikha ng lahat ng kasunod na kadiliman. Ang kilos na iyon ay ang pagsasanib ng simbahan at estado, ang pagsasanib ng mga hari ng Europa at ng Simbahang Romano Katolika. Sa isang biblikal na pag-aasawa, ang lalaki ang dapat mamuno sa babae, ngunit ang pakikiapid na naganap sa kasaysayang iyon ay baligtad sa tunay na kaayusan ng ugnayan ng lalaki at babae.

Sa katapusan ng pitumpung taon ay magkakaroon ng isang dakilang krisis, kapag ang kahariang inilarawan sa propesiya ng Bibliya—na naghahari sa sanlibutan sa panahong ang Papasiya ay propetikong nalilimutan—ay magwawakas. Ang pandaigdigang krisis na idinulot ng pagbagsak ng kahariang iyon ay nagbubukas ng daan para sa Simbahang Katoliko upang simulang ipabatid sa sanlibutan na, upang malampasan ang kapanahunang ligalig na idinulot ng pagbagsak ng kahariang iyon, ang sanlibutan ay dapat magpasakop sa moral na awtoridad ng Simbahang Romano Katoliko, gaya ng inilarawan sa kasaysayan ng Panahong Madilim.

Kapag nagwakas ang kaharian at aawitin ng kapapahan ang awit ng kanyang nakaraang karanasan, isang karanasang tinataguriang kadiliman ng mga mananalaysay, paano magiging mensahe ang gayong madilim na kasaysayan na maibabahagi ng kapapahan sa mga hari ng lupa upang mahikayat silang makiapid sa kanya? Sa gitna ng isang dakilang krisis, bakit ang karanasan ng mga nagdaang panahon (ang kanyang awit), ang kanyang karanasan bago siya kalimutan sa pananaw ng propesiya, ang magiging lohikal na batayan para sa mga hari ng lupa upang tanggapin ang karanasan ng kadiliman bilang kalutasan sa kanilang dakilang krisis?

Natalakay na natin ngayon ang lima sa mga sagisag na sinusikap nating kilalanin bago natin ganap na talakayin ang kabanata mismo. Sa propesiya ng Biblia, ang isang lungsod ay kumakatawan sa isang kaharian; at sa Isaias 23 ay may dalawang kahariang malapit ang ugnayan, ngunit malinaw na magkakaiba. Ang una ay ang “lungsod na nagbibigay-korona” at ang isa naman ay ang “lungsod ng mga mangangalakal.” Sa mga huling araw, ang kapangyarihang namamahala sa tatluhang unyon ng dragon, hayop, at huwad na propeta ay ang Papado. Iyon ang kahariang may korona.

Ang kahariang may korona ay ang Tiro, na ang ibig sabihin ay “isang bato.” Sa kapitulong ito, ang Tiro ay kumakatawan sa kapapahan na kumikilos upang gumawa ng huwad na kapalit ni Kristo, sapagkat ang kapapahan ang antikristo. Ang salitang “anti” sa antikristo ay nangangahulugang “kapalit ng.” Hinahangad ng kapapahan na tularan si Kristo nang huwad sa bawat antas, at ang pangalang Tiro ay nangangahulugang bato, sapagkat ang kapapahan ay isang huwad na anyo ng “Bato ng mga Panahon.”

Nilalayon naming ipakita, sa pamamagitan ng maraming saksi, na ang “pagyanig ng mga kaharian” ay isinasakatuparan ng Diyos, sa pamamagitan ng Islam. Ang Islam ang kapangyarihang nagpapagalit sa mga bansa at ginagamit upang yanigin ang mga bansa. Sa puntong ito, kinikilala natin na itinakda ng Panginoon na dalhin sa paghamak “ang lahat ng mararangal sa lupa,” na sila ang “mga mangangalakal” at “mga nakikipagkalakalan” na ang kanilang “mga kuta” ay wawasakin. Ang “lungsod ng mga mangangalakal” at ang “lungsod na nagpuputong” ay “nagpukaw sa di-pagkalugod ng langit,” at ipinasya ng Panginoon na wasakin ang kanilang “mga kuta,” at iyon ang kumakatawan sa ekonomiya. Ang pagguho ng ekonomiya ay magaganap bago ang batas ng Linggo sa Estados Unidos, sapagkat bago ang batas ng Linggo ang mga mamamayan ng Estados Unidos ay humihiling na maipanumbalik sila “sa pabor ng Diyos at sa panlupang kasaganaan.” Ang kanilang katuwiran ay na ang mga paghatol ng Diyos ay hindi matatapos hanggang sa ang Linggo ay “mahigpit na maipatupad.” Ilang saksi sa Biblia ang sumasang-ayon na tayo ay nasa bingit ng isang napakalaking pagbagsak sa ekonomiya ng sanlibutan. Ang pagbagsak na iyon ay magaganap bago ang batas ng Linggo, gaya ng pagbagsak noong 1837, na naganap bago ang Oktubre 22, 1844.

Ang pagharap ni Elias sa mga propeta ni Baal at sa mga saserdote ng sagradong kakahuyan sa Bundok Karmel ay kumakatawan sa batas ng Linggo. Ang mensahe para sa iglesia ay, “pumili kayo ngayon kung sino ang inyong paglilingkuran.” Kapag ang kasaysayang ito ay naulit sa ilalim ng batas ng Linggo, ang tanong ay, “aling araw ang pipiliin ninyo, sapagkat ang araw na pipiliin ninyo ay nagpapakilala kung sino ang inyong pinaglilingkuran.” Bago ang Bundok Karmel ay may tatlo’t kalahating taon ng matinding tagtuyot. Bago ang batas ng Linggo ay may sunod-sunod na mga batas ng Linggo, ngunit hindi pa sila “mahigpit na ipinatutupad.” Ang prinsipyong kaugnay ng isang batas ng Linggo ay na ang pambansang apostasiya ay sinusundan ng pambansang kapahamakan. Ang halimbawa nito ay si Constantino na noong taong 321 ay nagpasa ng isang batas ng Linggo, at di naglaon ang unang apat na trumpeta ng Apocalipsis kabanata walo ay nagsimulang dalhin ang Kanlurang Roma sa wakas nito pagsapit ng taong 476. Mahalaga ang salaysay tungkol kay Constantino sapagkat kasama rito ang progresibong pagdadakila sa Linggo, at kasabay na progresibong mga paghihigpit sa Sabat ng ikapitong araw. Ang progresibong kasaysayan ay umabot sa wakas nang pilitin ang mga mamamayan na ipangilin ang Linggo o usigin sila dahil sa pag-iingat ng Sabat. Iyan din ang wakas ng tumitinding mga batas ng Linggo sa Estados Unidos. Isang prinsipyong kaugnay ng pagpapatupad ng pagsamba sa Linggo ay, “ang pambansang apostasiya ay sinusundan ng pambansang kapahamakan.” Ang prinsipyong ito ay nangangahulugang ang tumitinding pagpapatupad ng mga batas ng Linggo ay nagbubunga ng pag-igting ng mga paghatol ng Diyos, bago pa ang mismong batas ng Linggo ng Apocalipsis labing-tatlo talatang labing-isa. Bawat pagpapasa ng batas ay magdadala ng kaukulang kapahamakan. Ang mga paghatol na iniaakusa ng mga mamamayan na ibinubunga umano ng mga tagapag-ingat ng Sabat ay sa katunayan ay bunga ng tumitinding pagpapatupad ng mga batas ng Linggo. Isinama namin ang isang sipi mula sa The Great Controversy, na pinamagatan kong “Sunday Progression.” Iminumungkahi kong basahin ninyo iyon muli. Ito ay nasa kategoryang pinamagatang “The Spirit of Prophecy.”

Mahirap makilala ang kilusan para sa pagsasabatas ng Linggo, sapagkat ito’y sumusulong sa “kadiliman” at ang Papado ay “palihim at hindi napaghihinalaan” na “pinatatatag ang kaniyang mga puwersa upang maisulong ang sarili niyang mga layon.” Isang katotohanan na ang gawaing ipasa ang pagsasabatas ng Linggo sa kadiliman ay isang pangunahing usapin sa proseso ng pagsubok ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. “Wala ni isa sa masasama ang makauunawa,” ayon kay Daniel at kay Sister White. Ang “masasama” kay Daniel ay ang “mangmang na mga dalaga” ni Mateo, na tinutukoy ni Sister White bilang mga Laodiceano. Uunawain ng marurunong ang mga pangyayaring kasalukuyang nagaganap, kahit pa ang kasaysayan sa ating paligid ay tila sumasalungat sa salita ng Diyos. Sinasampalatayanan ba natin ang salita ng Diyos o ang mga nagaganap sa ating paligid? Gayunman, tayo ay binalaan na ang wakas ay magiging gaya ng mga araw ni Noe.

Sa kabanata dalawampu’t tatlo ng Isaias, ang Zidon ay ang Estados Unidos at ang Tyre ay ang kapapahan. Ang Zidon at ang Tyre ay mga sinaunang magkapanahong lunsod ng Fenisya na nasa baybayin ng Mediteraneo. Kilala sila sa kalakalang pandagat, kayamanan, at impluwensiya sa daigdig noong unang panahon. Sa naturang sipi, ang Zidon at ang mga “mangangalakal” nito ay nagpanustos sa Tarshish. Ipinagkalakal ng mga mangangalakal ng Zidon ang “binhi ng Sihor,” na siyang “ani ng isang ilog,” at siyang “bunga ng ilog,” at ito ang “kita niya,” sapagkat siya ang “pamilihan ng mga bansa.” Lahat ng mga propeta ay nagsasalita tungkol sa wakas ng sanlibutan, kaya sino ang pamilihan ng mga bansa sa wakas ng sanlibutan? Ito ang Estados Unidos.

Ang Sihor ay isang ilog sa Ehipto (malamang ang delta ng Nilo) at ginagamit upang kumatawan sa kayamanan ng sanlibutan, sapagkat ang Ehipto ay ang sanlibutan. Ang "dalagang anak na babae" ng Zidon ay kumakatawan sa huling salinlahi ng Estados Unidos, at siya ay inaapi ng batas militar na kaakibat ng batas ng Linggo at ng pagkawasak ng bansa na kaagad na sumusunod. Ang mga dalagang iyon ng Zidon ay sinasaway ng tanong hinggil sa Tiro na nagsasabi, "Ito ba ang inyong maligayang lunsod" (kaharian) na ikinagalak ng Estados Unidos? Ito ba ang kahariang "ang kasinaunaan nito ay mula pa sa mga sinaunang araw," na, ayon sa sipi, ay itinatag ni Nimrod, kaagad pagkatapos ng baha?

Itinakda at "ipinasya" ng Diyos na parusahan ang "Tiro, ang lungsod na nagbibigay putong." Ang kaparusahan sa Papado ay kinabibilangan ng pagguho ng kaayusang pananalapi ng sanlibutan, sapagkat "ibinigay ng Panginoon" "ang isang utos laban sa" "Zidon" "ang lungsod ng kalakalan," (ang Estados Unidos.) Ang kaniyang utos "na wasakin ang mga matitibay na kuta," o ang ekonomiya ng Estados Unidos, ay ang utos ng Sabat, sapagkat ang pambansang apostasya ay sinusundan ng pambansang pagkapahamak.

Ang kaparusahan sa kapapahan ay nagsisimula sa pagguho ng ekonomiya ng buong sanlibutan, bilang tugon sa pagkawasak ng ekonomiya ng Estados Unidos. Ang Zidon ay may isang “bahay” na kaugnay sa ekonomiya nito, kaya’t kumakatawan iyon sa isang estrukturang pinansiyal na nawasak, sapagkat hindi na ito mapapasukan. Wala nang mga pamumuhunan o pakinabang mula sa “bahay” na iyon, sapagkat ito’y nawasak. Nagaganap ang pagkawasak sa panahon ng batas ng Linggo, bagaman bago pa ang batas ng Linggo ay mayroon nang pasidhi nang pasidhing mga kahatulan. Kapag sumapit ang pagguho, ang kapapahan, ang USA kasama ang mga prinsipe-mangangalakal nito at ang mararangal nitong mga nakikipagkalakalan, at ang mga sasakyang-dagat ng Tarshish, ay “mananaghoy.”

Ang kinaroroonan ng “Tarshish” sa talata ay iniuugnay sa kayamanan noong sinaunang kapanahunan, at ang mga barko ng Tarshish sa Bibliya ay ang nangungunang sagisag ng lakas na pang-ekonomiya.

Ang mga sasakyang-dagat ay kumakatawan sa kapangyarihang pang-ekonomiya, at ang Tarshish ang nangungunang sasakyang-dagat sa propesiya sa Biblia hinggil sa ekonomiya. Ang huling salinlahi ng Tarshish, na kinakatawan ng “anak na babae” ng Tarshish, ay sinabihang “magdaan ka sa iyong lupain na gaya ng isang ilog,” at ang kanyang nasumpungan ay na ang kanyang lupain ay “wala nang lakas,” at hindi na siya makagagalak sa kaharian ng Tyre. Ang lakas na kanilang hinahanap ay ang dating kapangyarihang pang‑ekonomiya ng Zidon, ngunit iyon ay naglaho sapagkat ang dagat ay nagsalita, na nagsasabi, “Hindi ako dumaranas ng pagdaramdam sa panganganak, ni nagsisilang ng mga anak; hindi rin ako nag-aaruga sa mga kabataang lalaki, ni nagpapalaki ng mga dalaga,” at sa gayon ay tinutukoy ang huling salinlahi ng dagat, na siyang mga bayan ng sanlibutan na nananangis sa pagkawasak ng ekonomiya ng sanlibutan, at sa sandaling iyon ay nagigising ang mga tao ng sanlibutan sa katotohanang sila ang huling salinlahi ng kasaysayan ng daigdig, at huli na upang maghanda para sa buhay na walang hanggan.

May dalawang “ulat” o mensahe na nagdudulot ng pighati sa lahat sa siping ito. Ang unang “ulat” ay tumutukoy sa Egipto at ang ikalawang “ulat” ay ukol sa Tiro. Ang “ulat” tungkol sa Egipto ay nasa pangnagdaan sapagkat sabi ni Isaias, “as at the report concerning Egypt,” at sa gayon ay ipinakikitang may ginawa ang Diyos sa Egipto bago Niya wasakin ang Zidon (the USA.). Ang ginawa ng Diyos sa Egipto—na siyang kinakatawan din ng “ulat” tungkol sa Egipto—ay winasak Niya ang Egipto na may kaugnayan sa unang pagkakataon na pumasok ang Diyos sa tipan kasama ang isang hinirang na bayan. Ang dalawang ulat ay iisa ring “ulat.” Ang ulat tungkol sa Egipto ang pasimula at ang ulat tungkol sa Tiro ang wakas. Ang Alfa at Omega ay inilarawan ang tipan kasama ang isang daan at apatnapu’t apat na libo sa mga huling araw sa pamamagitan ng pasimulang kasaysayan ng paksaing iyon. Ang “ulat” tungkol sa Egipto ay ang pagliligtas sa Dagat na Pula nang lipulin ang Paraon at ang kaniyang hukbo, na nagsasagisag sa panghuling pagliligtas ng bayan ng Diyos gaya ng kinakatawan ng “ulat” na siyang “pasanin ng Tiro.”

Ang kapangyarihang kinakatawan sa Biblia na sumisira sa mga barko ng Tarsis ay ang Islam. Tatalakayin pa paglaon ang paksa ng Islam, kaya bibigyan natin ito ng higit na ganap na pagtalakay sa ibang panahon. Inilalarawan ito sa sipi bilang "Chittim," isang sinaunang katawagan para sa Cyprus, at sinasabi ng sipi na ang pagkawasak ng Zidon at Tyre ay inihahayag mula sa "Chittim." Ang sagisag ng Islam ay naglalaman ng isang lubhang tiyak na paglalarawan ng pagkawasak ng Estados Unidos sa propesiya ng Biblia.

Mahalagang sundan ang mga araw at mga taon na binabanggit sa aklat ni Isaias, sapagkat madalas nilang tukuyin ang panahong propetiko ng kasunod na sipi. Ang Isaias dalawampu’t tatlo ay sumusunod sa hula tungkol sa Libis ng Pangitain sa kabanata dalawampu’t dalawa, na pinangungunahan naman ng kabanata dalawampu’t isa, na may tatlong hula, at ang tatlong iyon ay pawang tumutukoy sa Islam. Bago ang kabanatang iyon, sa talatang una ng kabanata dalawampu, inilalatag ang balangkas ng kasaysayang propetiko, kung saan sa mga kasunod na kabanata ay tinutukoy ang mga darating na hula ng kapahamakan.

Ang salitang "Tartan" ay maaaring isang pangalan o, higit na malamang, isang titulo ng isang pinunong militar. Dumating si Tartan sa Ashdod, isang lungsod sa Ehipto, at sinakop ito sa panahong ang mga Asiria ay unti-unting kumukuha ng pamamahala sa sanlibutan. Ang Asiria ay isang tipo ng Babilonia. Kapwa ang Asiria at ang Babilonia ay mga kahariang nagmula sa hilaga, mga kahariang tinukoy bilang "mga leon" na "nagsabog" sa mga tupa ng Diyos, at kapwa tumanggap ng gayunding parusa. Ang Asiria ang una; ang Babilonia ang huli.

Ayon sa propesiya, kapwa sila ang "palalong Asiryano."

Ang taon na “dumating si Tartan sa Ashdod” at “sinakop ito,” ay kumakatawan sa unti-unting pananakop sa sanlibutan ng kapangyarihan ng kapapahan, gaya ng inilalarawan sa huling anim na talata ng Daniel labing-isa. Ang kasaysayan ng krisis ng batas ng Linggo, na siyang “mga huling araw” ng paghuhukom na pagsisiyasat, at na tuwirang humahantong sa paghuhukom na nagpapatupad (ang pitong huling salot), ang siyang pangkasaysayang konteksto na kinakatawan ng “taon” na dumating si Tartan sa Ashdod. Sa pagkakalatag ng konteksto ng kasaysayang iyon, nagbibigay si Isaias ng tatlong propesiya ng kapahamakan hinggil sa Islam, isa hinggil sa Laodiceang Adventismo, at pagkatapos ay ang pasanin ng Tiro. Ang kabanata dalawampu’t apat ay isa sa mga klasikong halimbawa hinggil sa pitong huling salot, na sinusundan ng kabanata dalawampu’t lima na kumakatawan sa pangwakas na pagliligtas ng bayan ng Diyos, kung saan natatagpuan natin ang bayan ng Diyos na nagpapahayag ng isa sa pinakakilalang mga pahayag sa dakilang panahon ng kapighatian.

Ang isandaan at apatnapu’t apat na libo ay ang mga matatalinong dalaga na naghintay sa kanilang Panginoon na dumating sa kasalan, bagaman Siya’y nagluwat, alinsunod sa talinghaga ng sampung dalaga. Hindi sila mga taga-Laodicea; mga taga-Filadelfia sila. Hanggang sa puntong ito, inilalatag ng artikulong ito ang konteksto.

Noong 1798, binihag ni Napoleon ang Papa, na nagdulot ng makahulang nakamamatay na sugat na, ayon sa Apocalipsis 13, ay pagagalingin sa wakas ng sanlibutan. Sa panahong iyon, pumuwesto ang Estados Unidos bilang ikaanim na kaharian ng propesiya sa Biblia, ayon sa Daniel 2, 7, 8 at 11 at Apocalipsis 12, 13, 16, 17 at 18. Mula noon, kapwa ang Republikanong sungay ng Estados Unidos at ang Protestanteng sungay (Adventismo) ay nakalimot kung sino ang Papado. Ang 1798 ang unang taon na kinilala ng mga bansa sa natitirang bahagi ng sanlibutan ang Estados Unidos bilang isang soberanong bansa, at iyon din ang taóng dumating sa kasaysayan ang mensahe ng unang anghel.

Ang “moto” ng isang Protestante noong panahong iyon ay, “ang Bibliya at ang Bibliya lamang.” Itinuturing ng mga Protestante ang kanilang sarili bilang mga tagapagtanggol ng Bibliya lamang, at nang akuin ng Adventismo ang kanilang balabal sa pagdating ng ikalawang anghel, tinanggap nila ang nasabing “moto,” at pagkatapos ay tinawag silang “mga tao ng Aklat.” Ipinagkaloob sa kanila, sa pamamagitan ng ministeryo ni William Miller, ang isang kalipunan ng mga tuntunin na, kung gagamitin nang wasto, ay magbubukas ng Bibliya sa isipan ng lahat ng nagnanais makinig. Ang mga Tuntunin ni Miller sa Pagpapakahulugan ng Propesiya ang sinasabi ng inspirasyon na dapat nating pag-aralan upang maibigay natin ang mensahe ng ikatlong anghel.

Maaari ninyong magbasa nang mas masusi hinggil sa mga alituntunin ni William Miller sa artikulong pinamagatang William Miller sa ilalim ng kategoryang Prophetic Keys.

Sa "ating pag-aaral ng Bibliya, makabubuti sa ating lahat na sundin ang mga prinsipyong inilatag" sa loob ng mga tuntunin ni "Father Miller" hinggil sa maka-propetang pagpapakahulugan. Ang sungay ng Protestantismo ay pinagkalooban ng banal na dokumentong tinatawag nating Bibliya, at pinagkalooban din ito ng pananagutang ipagtanggol at itaguyod ang mga prinsipyong nakapaloob roon, at ang sungay ng Protestantismo ay pinagkalooban din ng isang kalipunan ng mga tuntunin upang matuwid nitong mahati ang kahulugan at layon ng mga banal na dokumento.

Ang sungay ng Republikanismo ay pinagkalooban ng isang banal na dokumento na tinatawag nating Konstitusyon, at binigyan din ng pananagutang ipagtanggol at itaguyod ang mga prinsipyong nakapaloob dito. Ang sungay ng Republikanismo ay binigyan din ng isang kalipunan ng mga alituntunin upang wastong paghatiin ang kahulugan at layunin ng mga banal na dokumento. Ang mga alituntuning ibinigay upang wastong paghatiin ang Konstitusyon ay ang Katipunan ng mga Karapatan, at itinatadhana nito ang pinakamahalagang layunin ng Konstitusyon sa mga unang alituntunin ng Katipunan ng mga Karapatan. Ang Unang Susog na nakalista sa Katipunan ng mga Karapatan ay ang kalayaan sa relihiyon, sa pagpapahayag, sa pananalita, at sa pamamahayag.

Ang batas ng Linggo ay isang hayagang pag-atake laban sa Unang Susog ng Saligang-Batas, na nagbibigay ng katiyakan sa kalayaan sa relihiyon, na winawaksi sa ilalim ng batas ng Linggo; kaya minamarkahan nito ang katapusan ng Saligang-Batas, ang katapusan ng Estados Unidos bilang ika-anim na kaharian ng propesiya ng Biblia, at ang simula ng pag-uusig laban sa mga noo’y nagpapahayag ng mensahe ng ikatlong anghel sa isang malakas na sigaw. Yaong mga nagpapahayag ng malakas na sigaw ng ikatlong anghel at tumututol sa pagwasak sa Unang Susog at sa Saligang-Batas ay inuusig ng mga inaasahang magtataguyod at magsasakatuparan ng mga sagradong alituntunin na nagtatanggol sa sagradong dokumentong sila’y itinalagang ipagtanggol. Ito ay isang paglalarawan ng pag-unawa at paglalapat sa magkakaparis na mga kasaysayan ng dalawang sungay ng hayop na mula sa lupa na tulad ng kordero. Ang mga Ama-Tagapagtatag ng Saligang-Batas ay humahalintulad kay Amang Miller. Ang salitang “Ama” na ginamit para kay Miller ay ginagamit upang tukuyin ang isang pinuno, hindi isang paring papaista. Ipinagbabawal ng Bibliya ang pagtawag ng “ama” sa mga lalaking nag-aangking mga espirituwal na gabay. Ang mga Millerita ay ipinangalan sa kanilang ama, gaya ng madalas mangyari. Ang hindi makita ang pagkakaibang ito ay ang hindi maunawaan ang ilan sa kahulugan ng mensahe ni Elias, kapag ibinabalik nito ang mga puso ng mga ama tungo sa mga anak at ng mga anak tungo sa mga ama.

Sa Isaias dalawampu’t tatlo, ang Estados Unidos ay ang ikaanim na kaharian ng propesiya sa Biblia, at nananatili itong gayon hanggang sa pawawalang-bisa nito ang sariling Konstitusyon sa mabilis na dumarating na batas ng Linggo. Ang ikaanim na kaharian ay naghahari sa loob ng pitumpung taon na propetiko, na siyang mga araw ng isang hari. Ang kaharian (ang hari ay isang kaharian) na naghari sa loob ng pitumpung taon ay ang Babilonia. Sa loob ng pitumpung taon, ang sungay ng estado ay ang pamahalaan ng Babilonia, at ang sungay ng iglesia ay ang mga Caldeo. Sina Daniel, Shadrach, Meshack at Abednego ay kumakatawan sa isandaan at apatnapu’t apat na libo. Ang dalawang sungay, gayundin ang bayan ng Diyos, ay kinakatawan sa patotoo ni Daniel. Ang pitumpung taon ng pagkaalipin sa Babilonia ang mga araw ng isang hari na ginagamit ni Isaias upang tukuyin na ang makapropetikong kasaysayan ng Estados Unidos at ang kasaysayan ng Adventismo ay mula 1798 hanggang sa batas ng Linggo.

Ang pagkilala na ang linya ng propetikong kasaysayan para sa kapwa sungay ng Estados Unidos ay nagbibigay-daan sa atin na isaalang-alang ang wakas at ang pasimula, na sa pamamagitan ng dalawang sungay na mga saksi ay matutukoy ang katangian ng kabilang sungay. Sapagkat, sa katunayan, ang mga sungay ay magkakatulad. Sa Daniel ay may mga sungay, ang ilan ay nabali, at may mga sungay na sumibol mula sa nabaling sungay. May mga sungay sa Daniel na hindi magkakapareho ang laki, na lumitaw na huli kaysa sa iba. Hindi ganoon ang dalawang sungay ng Estados Unidos. Ang dalawang sungay na iyon ay magkapanabay sa iisang kasaysayan at nagbubunga ng gayunding mga palatandaan sa daan, bagaman magkaiba ang isa’t isa sa layunin. May mga pasubali sa loob ng kasaysayan na mahalaga ring maunawaan.

Sa pasimula ng Adbentismo, nagkaroon ng pagbabago mula sa propetikong kasaysayan na kinakatawan ng iglesia ng Filadelfia tungo sa iglesia ng Laodicea. Kaya, sa katapusan, dapat magkaroon ng isang pagbabago mula sa propetikong kasaysayan ng Laodicea. Ang Pahayag ni Jesu-Cristo ay naglalaman ng liwanag ng pagkaunawang ito at ito’y bahagi ng mga bagay na inaalisan ng tatak sa panahong ito.

At "pagkatapos ng pagwawakas ng pitumpung taon" ang Papa ay "aawit" at ang "nakalimutang" "patutot" ay maaalala. Siya ay "naaalala" sa batas ng Linggo, kung saan ang usapin ay nasa pagitan ng pagsamba sa araw, o ng pagsamba sa araw na ipinabatid ng kautusan ng Diyos sa sangkatauhan na "alalahanin."

Sa artikulong ito ay ating natukoy na ang kasaysayan ng pitumpung-taong paghahari ng Babilonya ay isang tipo ng kasaysayan ng Estados Unidos mula 1798 hanggang sa batas ng Linggo. Sa isang naunang artikulo at madalas sa Mga Talahanayan ni Habakuk ay tinutukoy natin na ang pagkakabihag sa Egipto at ang paglaya mula roon ay isa ring tipo ng kasaysayan ng Estados Unidos at ng bayan ng Diyos. Ang apat na kasaysayang iyon ng Babilonya, Egipto, Adbentismo, at Estados Unidos ay hindi lamang mga linya na mailalapat sa mga linyang ito, ngunit kapag inilapat natin ang tuntunin ng unang pagbanggit sa apat na linyang iyon, ito ay lubhang kamangha-mangha. Tatapusin ko ang artikulong ito sa isang payak at bahagyang ilustrasyon ng aking ibig sabihin, at ng aking nilalayong ipagpatuloy kapag tinalakay pa natin ang kasaysayan ng Isaias dalawampu’t tatlo sa ibang pagkakataon.

Ang kasaysayan ng Babilonia ay may haring nagbalik-loob sa pasimula at isang haring masama sa katapusan. Hindi mahalaga kung si Biden man o si Trump, sapagkat itinuturo ng aklat ni Daniel na ang Diyos ang naglalagay ng mga pinuno at Siya rin ang nag-aalis sa kanila. Ang tiyak tungkol sa sinumang pinuno, Demokratiko man o Republikano, sa panahon ng batas ng Linggo ay na siya ay isang masamang pinuno. Si Nebukadnezar ang mismong Babilonia; siya ang mapaniil na pinuno nito, handang ihagis sa apoy ang tatlong lalaking matuwid. Subalit sa bandang huli ay nagbalik-loob siya sa Diyos ni Daniel. Hindi gayon ang huling pinunong si Belsasar. Siya ay isang masamang hari. Ang Estados Unidos sa hula ay nagpasimula bilang isang kordero, sagisag ni Cristo at ng Kaniyang hain para sa sangkatauhan. Sa katapusan, ang Estados Unidos ay magsasalita na parang dragon. Ang pagbabago mula kay Cristo patungo kay Satanas sa linyang ito ng kasaysayan ay ipinakakatawan ng kaibhan nina Nebukadnezar at Belsasar.

Pansinin na ang masamang si Belsasar ang hangal na hari. Tiniis niya ang gayunding paghatol na sinapit ng kaniyang ama na si Nebukadnezar, sapagkat ang kapwa paghatol ay inilarawan bilang ang “pitong panahon” ng Levitico dalawampu’t anim. Si Nebukadnezar ay nasa mga bukirin, namumuhay na gaya ng isang hayop, sa loob ng dalawang libo at limang daan at dalawampung araw, na siyang pitong biblikal na taon; at ang paghatol sa kaniyang anak na si Belsasar, na nakasulat sa pader, ay kumakatawan din sa bilang na dalawang libo at limang daan at dalawampu. Ang kaibhan ay ito: ang paghatol laban kay Nebukadnezar ay nagdulot ng kaniyang pagbabalik-loob at ginawa siyang marunong na hari, samantalang ang paghatol kay Belsasar ay inilapat sa haring hangal.

Ang sulat sa pader para sa huling pangulo ay ang Unang Susog na tumutukoy sa “pader” ng paghihiwalay ng simbahan at estado, na hindi nauunawaan ng huling hangal na hari. Ang “pitong ulit” ng Levitico dalawampu’t anim ay kumakatawan sa isang “pagkakalat ng bayan” na isinasakatuparan ng hari sa hilaga sa ilalim ng batas ng Linggo. Ang pagkakalat na iyon ang pambansang pagkawasak na kasunod ng batas ng Linggo. Nakalimutan ng ikaanim na bansa ang mga aral ng kanilang mga Ama-Tagapagtatag na sumulat ng Konstitusyon upang magbigay ng proteksiyon hindi lamang laban sa isang tiwaling simbahan, kundi pati laban sa mga mapaniil na haring Europeo na kinatalik ng tiwaling babae. Ang mga Ama-Tagapagtatag ay kumakatawan sa mga tumanggi sa Papado at sa mga hari ng Europa, sapagkat mula sa sarili nilang karanasan, matapos silang lumabas mula sa isang pagkakalat sa loob ng isang libo’t dalawang daan at animnapung taon ng kadiliman ng Papado, nalaman nilang ang mga pananggalang laban sa gayong uri ng paniniil ay dapat maging sentro ng kanilang bagong Konstitusyon. Sila’y marurunong na mga ama, sila’y kawangis ng kordero, ngunit hindi gayon ang huling ama, sapagkat siya’y magsasalita na gaya ng isang dragon. Ang mga Ama ay lumabas mula sa isang pagkakalat at ang anak ay bumabalik sa isang pagkakalat. Ang mapaniil sa kapuwa pagkakataon ay ang unang Papado at ang huling Papado.

Ang sagisag ng paghatol kay Nebukadnezar, ang unang hari, at kay Belsazar, ang huling hari, ay ang “pitong ulit” na pagkakalat sa Levitico 26. Naranasan ito ni Nebukadnezar, at kay Belsazar naman, naisulat ito sa pader bilang kaniyang epitapyo sa mismong gabing siya’y namatay. Ang sagisag ng Republikanong sungay sa pasimula ay ang pagkalaya nito mula sa pagkaalipin ng hari ng hilaga, at ang sagisag ng Republikanong sungay sa wakas nito ay ang pagkabihag na idinulot ng hari ng hilaga. Ang batas ng Linggo ang “mismong gabi” ng pagkamatay nito bilang ikaanim na kaharian ng propesiyang biblikal. Sa apat na paglalarawan: si Belsazar, si Nebukadnezar, at ang pasimula at ang wakas ng Republikanong sungay, ang dalawang libo limang daan at dalawampu ng Levitico 26 ang sagisag na ipinakikita sa pasimula at sa wakas. Iyon ang kumakatawan sa lagda ng Alfa at Omega.

Ang unang “propesiya sa panahon” na natuklasan ni William Miller ay ang “dalawang libo limang daan at dalawampu” (2520) sa Levitico 26. Ito ang unang bato sa saligan na inilatag ni Jesus sa pamamagitan ng gawain ni Miller. Ito rin ang unang katotohanang saligan na isinantabi ng Adventismo noong 1863. Nang naisaayos sa saligan ang lahat ng mga batong katotohanan ni Miller, ang mga katotohanang iyon ay isinagisag sa dalawang tapyas ni Habakuk, na siyang mga tsart ng mga payunir noong 1843 at 1850. Ang dalawang tapyas na iyon ay kumakatawan sa ugnayang tipan sa pagitan ng Diyos at ng Kaniyang bayang tinatawag sa Kaniyang pangalan, gaya ng dalawang tapyas ng Sampung Utos na kumakatawan sa tipan sa sinaunang Israel.

Sa katapusan ng Laodiseyang Adbentismo, kapag ito’y isusuka mula sa bibig ng Panginoon sa panahon ng batas ng Linggo, ang sulat sa dingding ay yaong dalawang banal na tsart ng mga pionero. Mga tsart na hindi nila mabasa, sapagkat tumanggi silang pakinabangan ang babalang mensahe noong pasimula ng kanilang kasaysayan....

Ang krisis sa pananalapi noong 1837 sa Estados Unidos ay isang masalimuot na pangyayari na pinalitaw ng pagsasama-sama ng mga salik pang-ekonomiya, mga patakaran, at mga gawaing ispekulatibo.

Bulang Espékulatibo: Sa mga taong bago sumapit ang 1837, nagkaroon ng malawakang pagsigla ng espékulasyon sa lupa at sa mga pamumuhunan, na bahagyang pinasigla ng paglawak ng bansa patungong kanluran. Ang espékulasyon sa lupa, lalo na sa kanlurang hanggahan, ay nagbunga ng lumulobong mga presyo ng lupa at labis na pangungutang.

Madaling Kredito at Espekulatibong Pagpapautang: Ang mga bangko at institusyong pinansyal ay nagkakaloob ng malalaking halaga ng kredito at pautang, madalas nang walang sapat na kolateral. Ang ganitong madaling pagkuha ng kredito ay umambag sa bugso ng espekulasyon at nagpaigting sa mga panganib ng kawalang-tatag sa pananalapi.

Labis na Pagpapalawak ng mga Bangko: Mabilis na pinalalawak ng mga bangko ang kanilang mga operasyon, at madalas silang naglalabas ng higit na maraming salaping papel (mga bangknota) kaysa sa kanilang taglay na specie (ginto at pilak) bilang panagot. Ang gawaing ito, na kilala bilang "wildcat banking," ay nagbunga ng napakalabis na dami ng hindi regulado at di-maaasahang salapi sa sirkulasyon.

Mga Patakarang Pang-ekonomiya ni Jackson: Ang mga patakaran ni Pangulong Andrew Jackson ay may papel sa lalo pang paglala ng krisis. Noong 1836, ipinalabas niya ang Specie Circular, na nag-aatas na ang mga lupain ng pamahalaan ay bilhin sa pamamagitan ng salaping metaliko (ginto at pilak) sa halip na salaping papel. Nagbunga ito ng pagkukumahog na ipagpalit ang mga salaping papel sa salaping metaliko, na nagdulot ng pagkaipit sa pananalapi at pagkabagsak ng mga bangko.

Mga Salik na Pandaigdig: Naimpluwensiyahan din ang krisis sa Estados Unidos ng mga pandaigdigang kalagayang pang-ekonomiya. Ang pagbagsak ng ekonomiya ng Britanya, isang pangunahing katuwang sa kalakalan ng Estados Unidos, ay nagbunsod ng pagbaba ng pangangailangan para sa mga kalakal at pagluluwas ng Amerika. Ito naman ay nakaapekto sa mga negosyong Amerikano at nag-ambag sa kagipitang pang-ekonomiya.

Panik at Pagdagsa sa mga Bangko: Noong Mayo 1837, isang serye ng mga pagyanig sa pananalapi, kabilang ang pagbagsak ng mga bangko at pag-urong ng kredito, ang humantong sa panik sa hanay ng mga mamumuhunan at mga depositor. Ang panik na ito ay nagpasimula ng alon ng pagdagsa sa mga bangko upang bawiin ang mga deposito at ng matinding pag-urong ng kredito.

Pag-urong ng Suplay ng Salapi: Nang bumagsak ang mga bangko at sumikip ang kredito, malaki ang naging pag-urong ng kabuuang suplay ng salapi sa ekonomiya. Ang pag-urong na ito ng salapi ay nagpalala ng mga suliraning pang-ekonomiya at nagpasidhi sa resesyon. Ang pagsasanib ng mga salik na ito ay humantong sa matinding pagbagsak ng ekonomiya, na kinatatampukan ng pagbagsak ng mga bangko, kawalan ng hanapbuhay, pagbawas sa paggasta ng mga mamimili, at isang pangkalahatang depresyong pang-ekonomiya.