Verse forty of Daniel eleven begins at the time of the end, but the verse identifies two times of the end, and therefore allows the student of prophecy to align the first time of the end with the second time of the end. When this application is made, the line of Millerite history that began in 1798 runs parallel with the history of the United States in 1989. The two lines identify the line of the true Protestant horn and the line of the Republican horn of the earth beast of Revelation chapter thirteen. Both lines begin at the time of the end in 1798, and the time of the end in 1989 simply complements and provides a second witness of the waymarks of truth that are unsealed in the verse.

Daniel kitabının on birinci bölümünün kırkıncı ayeti son vakitte başlar; ancak ayet iki ayrı son vaktini tanımlar ve böylece peygamberlik sözlerini inceleyen kişinin ilk son vaktini ikinci son vaktiyle eşleştirmesine olanak tanır. Bu uygulama yapıldığında, 1798’de başlayan Millerci tarih çizgisi, Amerika Birleşik Devletleri’nin 1989’daki tarihiyle paralel ilerler. Bu iki çizgi, Vahiy kitabının on üçüncü bölümündeki yerden çıkan canavarın gerçek Protestan boynuzunun çizgisi ile Cumhuriyetçi boynuzunun çizgisini ortaya koyar. Her iki çizgi de 1798’deki son vakitte başlar; 1989’daki son vakit ise yalnızca ayette mühürleri açılan hakikatin yol işaretlerini tamamlar ve bunlara ilişkin ikinci bir tanıklık sağlar.

The movement of the third angel arrived on October 22, 1844, but was deferred through the seven-year rebellion of 1856 to 1863. The arrival of the third angel was repeated on September 11, 2001. 1863 was typified by ancient Israel’s first encampment at Kadesh and the rebellion of the ten spies, and September 11, 2001, was typified by the last encampment of ancient Israel at Kadesh and the rebellion of Moses. The rebellion of 1863 represented the first rebellion at Kadesh, which produced a judgment of death in the wilderness. The rebellion of September 11, 2001, represented the last rebellion at Kadesh, which produced the death of the leadership of Laodicean Adventism.

Üçüncü melek hareketi 22 Ekim 1844’te ortaya çıktı, ancak 1856’dan 1863’e kadar süren yedi yıllık isyan nedeniyle ertelendi. Üçüncü meleğin gelişi 11 Eylül 2001’de tekrarlandı. 1863 yılı, eski İsrail’in Kadeş’teki ilk konaklaması ve on casusun isyanıyla önceden simgelenmişti; 11 Eylül 2001 ise eski İsrail’in Kadeş’teki son konaklaması ve Musa’nın isyanıyla önceden simgelenmişti. 1863 isyanı, çölde ölüme mahkûmiyet hükmüyle sonuçlanan Kadeş’teki ilk isyanı temsil ediyordu. 11 Eylül 2001 isyanı ise Laodikya Adventizminin önder kadrosunun ölümüyle sonuçlanan Kadeş’teki son isyanı temsil ediyordu.

The descent of the angel on August 11, 1840, which ushered in the movement of 1840 to 1844, which Sister White called a glorious manifestation of the power of God, typified September 11, 2001 and identified a glorious manifestation of the power of God.

11 Ağustos 1840’taki meleğin inişi, 1840-1844 hareketini başlattı; Sister White’ın Tanrı’nın gücünün görkemli bir tezahürü diye adlandırdığı bu hareketi başlatan o iniş, 11 Eylül 2001’i tipolojik olarak önceden simgeledi ve Tanrı’nın gücünün görkemli bir tezahürüne işaret etti.

“The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.” The Great Controversy, 611.

Üçüncü meleğin mesajının ilanına katılan melek yüceliğiyle bütün yeryüzünü aydınlatacaktır. Burada, dünya çapında bir kapsam ve olağanüstü güçte bir iş önceden haber verilmektedir. 1840-44 yıllarındaki Advent hareketi Tanrı’nın gücünün görkemli bir tezahürüydü; birinci meleğin mesajı dünyadaki her misyon istasyonuna ulaştırıldı ve bazı ülkelerde, on altıncı yüzyıldaki Reform’dan bu yana herhangi bir diyarda tanık olunan en büyük dinsel ilgi görüldü; fakat bunların hepsini, üçüncü meleğin son uyarısı altında gerçekleşecek kudretli hareket aşacaktır. Büyük Mücadele, 611.

The first arrival of the third angel on October 22, 1844 (the first Kadesh), was to finish the work, but God’s people chose to select a new leader and return to Egypt. By 1863, they had “rebuilt Jericho”, instead of participating in God’s work in bringing down the walls of Jericho. They were therefore cursed, with the death in the wilderness.

Üçüncü meleğin 22 Ekim 1844’teki ilk gelişi (ilk Kadeş), işi tamamlamak içindi, ancak Tanrı’nın halkı yeni bir önder seçmeyi ve Mısır’a geri dönmeyi tercih etti. 1863’e gelindiğinde ise, Tanrı’nın Eriha’nın surlarını yıkma işine katılmak yerine, "Eriha’yı yeniden inşa etmişlerdi". Bu nedenle lanetlendiler ve çölde ölümle cezalandırıldılar.

And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his firstborn, and in his youngest son shall he set up the gates of it. Joshua 6:26.

Yeşu o zaman onlara ant verdirerek şöyle dedi: Rab'bin huzurunda lanetli olsun, kalkıp bu Eriha kentini kuran kişi; temelini ilk oğlunun canı pahasına atacak ve kapılarını en küçük oğlunun canı pahasına takacaktır. Yeşu 6:26.

As with ancient Israel at the first Kadesh, who had rejected the message of Joshua and Caleb, modern Israel’s rebellion at the first Kadesh (1863), brought upon them the curse of Joshua. When the third angel returned on September 11, 2001 (the last Kadesh), the final work in advance of God bringing down Jericho and its walls began.

İlk Kadeş’te Yeşu ve Kaleb’in mesajını reddeden eski İsrail’de olduğu gibi, modern İsrail’in ilk Kadeş’teki (1863) isyanı onların üzerine Yeşu’nun lanetini getirdi. Üçüncü melek 11 Eylül 2001’de (son Kadeş) geri döndüğünde, Tanrı’nın Eriha’yı ve surlarını yıkmasından önce yapılacak son iş başladı.

October 22, 1844, marks the arrival of the third angel, and in so doing it marks the arrival of the soon-coming Sunday law in the last days. 1863 marks the end of the testing period of the third angel that commenced on October 22, 1844. 1863 is therefore a symbol of the soon-coming Sunday law, for Jesus always represents the ending with the beginning. In 1863, the nation was divided into two classes, and so too, at the Sunday law, two classes will be manifested.

22 Ekim 1844, üçüncü meleğin gelişine işaret eder; böylelikle son günlerde yakında çıkacak olan pazar yasasının gelişine de işaret eder. 1863, üçüncü meleğin 22 Ekim 1844’te başlayan sınanma döneminin sonuna işaret eder. Bu nedenle 1863, yakında çıkacak olan pazar yasasının bir simgesidir; çünkü İsa, sonu her zaman başlangıçla temsil eder. 1863’te ulus iki sınıfa ayrılmıştı; aynı şekilde, pazar yasası zamanında da iki sınıf açığa çıkacaktır.

The testing period of the third angel in Millerite history began in 1844 and ended in 1863, and the beginning and ending both marked the Sunday law of the last days. In the history between the beginning (1844) and the ending (1863) is the rebellion of the Millerite movement (1856). Thus, the period bears the signature of “Truth.” The return to Kadesh for the second time on September 11, 2001, marks the beginning of the testing process of the third angel, which concludes at the soon-coming Sunday law, as typified by 1863.

Millercilerin tarihinde üçüncü meleğin sınama dönemi 1844’te başladı ve 1863’te sona erdi; hem başlangıç hem de bitiş, son günlerin Pazar yasasına işaret ediyordu. Başlangıç (1844) ile bitiş (1863) arasındaki tarihsel süreçte Millerci hareketin isyanı (1856) yer alır. Dolayısıyla bu dönem, “Hakikat”in imzasını taşır. 11 Eylül 2001’de Kadeş’e ikinci kez dönüş, 1863 yılının tipolojik olarak temsil ettiği, yaklaşmakta olan Pazar yasasıyla sona erecek olan üçüncü meleğin sınama sürecinin başlangıcına işaret eder.

From that Sunday law until human probation closes, Jericho and its walls will be brought down, in agreement with the executive judgment upon the whore of Babylon that is represented in that history. Verse forty begins in 1798, and concludes at the soon-coming Sunday law in verse forty-one. The time of the end in 1798 represents the internal line of God’s church, beginning with the Millerites of the movement of the first angel through to the movement of the third angel and the one hundred and forty-four thousand. All in one verse.

O Pazar yasasından, insanlık için deneme süresi sona erinceye kadar, Eriha ve surları, o tarihte temsil edilen Babil’in fahişesine yönelik icra niteliğindeki yargıyla uyum içinde yerle bir edilecektir. Kırkıncı ayet 1798’de başlar ve kırk birinci ayette yakında gelecek Pazar yasasıyla sonuçlanır. 1798’deki sonun zamanı, Tanrı’nın kilisesinin iç hattını temsil eder; ilk meleğin mesajının hareketindeki Milleritlerle başlayıp üçüncü meleğin mesajının hareketine ve yüz kırk dört bine kadar uzanır. Hepsi tek bir ayette.

The war between the king of the north and the king of the south that began with the ascendancy of the king of the south in 1798 was brought to a conclusion in 1989, when the king of the south was defeated by an alliance between the fifth and sixth kingdoms of Bible prophecy. The war of the king of the north and king of the south that began in 1798 was recognized by the Millerites as a warfare against Rome, which they saw as simply the two desolating powers of paganism and papalism. When the war ended in 1989, all three desolating powers were involved, and it marked the beginning of the prophetic illustration of those three powers leading the world to Armageddon, which is geographically represented in verse forty-five of Daniel eleven.

1798’de güney kralının üstünlük kazanmasıyla başlayan kuzey kralı ile güney kralı arasındaki savaş, güney kralının Kutsal Kitap peygamberliğindeki beşinci ve altıncı krallık arasında kurulan bir ittifak tarafından yenilgiye uğratılmasıyla 1989’da sona erdi. Millerciler, 1798’de başlayan kuzey kralı ile güney kralı arasındaki savaşı, yalnızca putperestlik ve papalık şeklindeki iki viran edici güçten ibaret gördükleri Roma’ya karşı yürütülen bir savaş olarak değerlendirdiler. Savaş 1989’da sona erdiğinde, viran edici üç gücün tamamı da savaşa dâhil olmuştu ve bu da, söz konusu üç gücün dünyayı Daniel’in on birinci bölümünün kırk beşinci ayetinde coğrafi olarak temsil edilen Armagedon’a götürmesini konu alan peygamberlik tasvirinin başlangıcına işaret ediyordu.

Verses forty to forty-five identify the prophetic dynamics of the three powers bringing the pope to his end between the seas and the glorious holy mountain. Rightly understood, the prophetic history represented in verse forty-one includes verses forty-one through forty-four.

Kırkıncı ayetten kırk beşinci ayete kadar olan ayetler, denizler ile görkemli kutsal dağ arasında papanın sonunu getiren üç gücün peygamberlik bağlamındaki dinamiklerini ortaya koyar. Doğru anlaşıldığında, kırk birinci ayette temsil edilen peygamberlik tarihi, kırk birinci ayetten kırk dördüncü ayete kadar olan ayetleri kapsar.

Therefore, starting from the time of the end in 1989, with the second witness of 1798, identifying the beginning and ending of the war between the king of the south and the king of the north, verses forty-one through forty-four identify the threefold union of a papacy whose deadly wound is healed, and verse forty-five is where she comes to her end. The verses, when approached from this perspective, present a history that is external to God’s church, as is also represented by the relation between the seven seals and the seven churches in the book of Revelation.

Dolayısıyla, 1798’in ikinci tanıklığıyla birlikte 1989’daki sonun vaktinden başlanıp güney kralı ile kuzey kralı arasındaki savaşın başlangıcı ve sonu belirlendiğinde, kırk birinci ayetten kırk dördüncü ayete kadar olan ayetler, ölümcül yarası iyileşmiş bir papalığın üçlü birliğini tanımlar; kırk beşinci ayet ise onun sonunun geldiği yerdir. Bu bakış açısıyla ele alındığında ayetler, Vahiy kitabındaki yedi mühür ile yedi kilise arasındaki ilişkinin de yansıttığı üzere, Tanrı’nın kilisesinin dışında gelişen bir tarihi ortaya koyar.

The line of prophetic history represented by 1798 represents primarily the investigative judgment, and the line that begins at the same point in 1989 represents primarily the executive judgment. 1798 is primarily emphasizing the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant, and 1989 is primarily emphasizing the work of the Elijah messenger.

1798’in temsil ettiği peygamberlik çizgisi öncelikle araştırıcı yargıyı temsil eder; aynı noktadan 1989’da başlayan çizgi ise öncelikle icrai yargıyı temsil eder. 1798, öncelikle antlaşmanın habercisinin yolunu hazırlayan habercinin hizmetini vurgular; 1989 ise öncelikle İlyas habercisinin hizmetini vurgular.

Starting from 1798, when the book of Daniel was unsealed, we have the increase of knowledge of the prophetic history where Christ leads His people into a covenant relationship that accomplishes the permanent combination of divinity with humanity. That last-day covenant is identified repeatedly in the Scriptures.

Daniel kitabının mührünün açıldığı 1798 yılından itibaren, Mesih’in kendi halkını tanrısal doğa ile insan doğasının kalıcı olarak birleşmesini sağlayan bir antlaşma ilişkisine yönelttiği peygamberlik tarihine ilişkin bilginin artışına tanık oluyoruz. Son günlere ait bu antlaşma, Kutsal Yazılar’da tekrar tekrar tanımlanır.

Behold, the days come, saith the Lord, that I will make a new covenant with the house of Israel, and with the house of Judah: Not according to the covenant that I made with their fathers in the day that I took them by the hand to bring them out of the land of Egypt; which my covenant they brake, although I was an husband unto them, saith the Lord: But this shall be the covenant that I will make with the house of Israel; After those days, saith the Lord, I will put my law in their inward parts, and write it in their hearts; and will be their God, and they shall be my people. And they shall teach no more every man his neighbour, and every man his brother, saying, Know the Lord: for they shall all know me, from the least of them unto the greatest of them, saith the Lord: for I will forgive their iniquity, and I will remember their sin no more. Jeremiah 31:31–34.

İşte, günler geliyor, diyor Rab: İsrail halkıyla ve Yahuda halkıyla yeni bir antlaşma yapacağım. Onları Mısır ülkesinden çıkarmak için ellerinden tuttuğum gün atalarıyla yaptığım antlaşma gibi değil; o antlaşmayı bozdular, oysa ben onlara koca idim, diyor Rab. Ama İsrail halkıyla yapacağım antlaşma şu olacak: O günlerden sonra, diyor Rab, yasamı onların içlerine koyacağım ve onu yüreklerine yazacağım; onların Tanrısı olacağım ve onlar da benim halkım olacaklar. Artık hiç kimse komşusuna ve hiç kimse kardeşine, “Rab’bi tanıyın” diyerek öğretmeyecek; çünkü küçüğünden büyüğüne hepsi beni tanıyacak, diyor Rab; çünkü suçlarını bağışlayacağım ve günahlarını artık anmayacağım. Yeremya 31:31-34.

All the prophets are identifying the last days, and the expression “last days,” in prophecy represents the time period of the judgment. The first angel arrived in 1798, at the time of the end, to announce the opening of the judgment in 1844, which is also the arrival of the last days. The last days, are Jeremiah’s “days” that will come, when God would “forgive” the “iniquity” and “no more remember” the sins of His people. That work is accomplished by Christ, as the High Priest in the antitypical day of atonement, during “the last days.”

Bütün peygamberler son günleri işaret eder ve peygamberlikteki "son günler" ifadesi, yargı dönemini temsil eder. Birinci melek, sonun zamanında 1798'de, 1844'te yargının açılacağını ilan etmek üzere geldi; bu da aynı zamanda son günlerin gelişidir. Son günler, Yeremya'nın gelecek "günler" diye adlandırdığı zamandır; Tanrı'nın halkının "suçunu" "bağışlayacağı" ve "günahlarını artık anmayacağı" zaman. Bu iş, "son günler" sırasında, Mesih tarafından, asıl Kefaret Günü'nde Başkahin olarak yerine getirilir.

Had Millerite Adventism continued by faith to walk in the advancing light of the third angel which arrived on October 22, 1844, they would have already been in their eternal home with Jesus. This is what Jeremiah means when he says, “after those days.” “Those days” are the prophetic periods that led to, and concluded in, 1844. They are the “days” which Daniel chapter twelve references.

Eğer Millerci Adventizm, 22 Ekim 1844’te gelen üçüncü meleğin artan ışığında imanla yürümeye devam etseydi, İsa’yla birlikte ebedî yurtlarında çoktan olurlardı. Yeremya “o günlerden sonra” dediğinde bunu kasteder. “O günler”, 1844’e götüren ve 1844’te sona eren peygamberlik dönemleridir. Onlar, Daniel kitabının on ikinci bölümünün atıfta bulunduğu “günler”dir.

But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.

Ama sen, son gelinceye dek yoluna devam et; çünkü dinleneceksin ve günlerin sonunda payına düşen yerde duracaksın. Daniel 12:13.

At the “end of the days,” or as Jeremiah says, “after those days,” Christ designed to put His law in the inward parts of His people and write His law upon the hearts. The inward parts being the lower nature, or as Paul calls it the flesh, and the heart being the higher nature. The covenant promises to give His people a new mind at conversion, and a new body at the Second Coming. Man fell with Adam, who was created in God’s image, and who was created with a higher nature and a lower nature. Christ’s covenant is to redeem mankind with their twofold nature from the curse of sin.

“Günlerin sonunda” ya da Yeremya’nın dediği gibi “o günlerden sonra” Mesih, halkının içlerine yasasını koymayı ve yasasını yüreklerine yazmayı amaçladı. Buradaki “içler” daha düşük tabiatı, Pavlus’un “beden” diye adlandırdığı şeyi; “yürek” ise daha yüksek tabiatı ifade eder. Antlaşma, halkına iman ettiklerinde yeni bir zihin, İkinci Geliş’te ise yeni bir beden vermeyi vaat eder. İnsan, Tanrı’nın suretinde yaratılmış olan ve hem daha yüksek hem de daha düşük bir tabiatla yaratılmış olan Adem’le birlikte düştü. Mesih’in antlaşması, ikili tabiata sahip insanlığı günahın lanetinden kurtarmaktır.

“In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed. ‘In that day I will make a covenant for them with the beasts of the field, and with the fowls of heaven, and with the creeping things of the ground: and I will break the bow and the sword and the battle out of the earth, and I will make them to lie down safely. And I will betroth thee unto me forever; yea, I will betroth thee unto me in righteousness, and in judgment, and in loving-kindness, and in mercies. I will even betroth thee unto me in faithfulness; and thou shalt know the Lord.’

Bu yeryüzünün tarihinin son günlerinde, Tanrı’nın buyruklarına uyan halkıyla yaptığı antlaşma yenilenecektir. “O gün onlar için kırın hayvanlarıyla, göğün kuşlarıyla ve yerin sürünenleriyle bir antlaşma yapacağım; yayı, kılıcı ve savaşı yeryüzünden ortadan kaldıracağım ve güven içinde yatmalarını sağlayacağım. Seni sonsuza dek kendime nişanlayacağım; evet, seni doğrulukta, adalette, sevgiyle ve merhametle kendime nişanlayacağım. Seni sadakatle de kendime nişanlayacağım; ve Rab’bi tanıyacaksın.”

“‘And it shall come to pass in that day, I will hear, saith the Lord, I will hear the heavens, and they shall hear the earth; and the earth shall hear the corn, and the wine, and the oil; and they shall hear Jezreel. And I will sow her unto me in the earth; and I will have mercy upon her that had not obtained mercy; and I will say to them which were not my people, Thou art my people; and they shall say, Thou art my God.’ Hosea 2:14-23.

'Rab şöyle diyor: O gün ben cevap vereceğim; göklere cevap vereceğim ve onlar da yeryüzüne cevap verecek; yeryüzü de tahıla, şaraba ve yağa cevap verecek; onlar da Yizreel'e cevap verecekler. Onu kendim için yeryüzünde ekeceğim; merhamet bulmamış olana merhamet edeceğim; halkım olmayanlara, "Halkımsınız" diyeceğim; onlar da, "Sen benim Tanrımsın" diyecekler.' Hoşea 2:14-23.

“‘In that day, . . . the remnant of Israel, and such as are escaped of the house of Jacob, . . . shall stay upon the Lord, the Holy One of Israel, in truth.’ Isaiah 10:20. From ‘every nation, and kindred, and tongue, and people’ there will be those who will gladly respond to the message, ‘Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come.’ They will turn from every idol that binds them to this earth, and will ‘worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters.’ They will free themselves from every entanglement, and will stand before the world as monuments of God’s mercy. Obedient to every divine requirement, they will be recognized by angels and by men as those that ‘keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ Revelation 14:6–7, 12.

'O gün, . . . İsrail'in kalanı ve Yakup'un evinden kaçıp kurtulanlar, . . . İsrail'in Kutsalı olan Rab'be sadakatle dayanacak.' Yeşaya 10:20. 'Her ulustan, her oymaktan, her dilden ve her halktan' kişiler, 'Tanrı'dan korkun ve O'na yücelik verin; çünkü O'nun yargı saati geldi' mesajına sevinçle karşılık verecekler. Onları bu dünyaya bağlayan her puttan yüz çevirecekler ve 'göğü, yeri, denizi ve suların pınarlarını yaratana' tapınacaklar. Her türlü bağdan kendilerini kurtaracak ve dünyanın önünde Tanrı'nın merhametinin anıtları olarak duracaklar. İlahi her buyruğa itaat eden bu kişiler, melekler ve insanlar tarafından 'Tanrı'nın buyruklarını tutan ve İsa'ya olan imana sahip olanlar' olarak tanınacaklar. Vahiy 14:6-7, 12.

“‘Behold, the days come, saith the Lord, that the plowman shall overtake the reaper, and the treader of grapes him that soweth seed; and the mountains shall drop sweet wine, and all the hills shall melt. And I will bring again the captivity of my people of Israel, and they shall build the waste cities, and inhabit them; and they shall plant vineyards, and drink the wine thereof; they shall also make gardens, and eat the fruit of them. And I will plant them upon their land, and they shall no more be pulled up out of their land which I have given them, saith the Lord thy God. Amos 9:13–15.’” Review and Herald, February 26, 1914.

"'İşte, günler geliyor, diyor Rab, saban süren biçiciyi yetişecek, üzüm çiğneyen de tohum ekeni; ve dağlar tatlı şarap damlatacak, ve bütün tepeler eriyecek. Ve İsrail halkımı sürgünden geri döndüreceğim, ve viran şehirleri yeniden kuracak ve onlarda oturacaklar; ve bağlar dikecek ve şarabını içecekler; ayrıca bahçeler yapacak ve meyvelerini yiyecekler. Ve onları kendi topraklarına dikeceğim, ve kendilerine verdiğim topraklardan artık sökülüp çıkarılmayacaklar, diyor Rab, Tanrın. Amos 9:13-15.'" Review and Herald, 26 Şubat 1914.

When Jeremiah says “after those days,” the “days” that preceded the work represented by Christ suddenly coming to His temple to cleanse it were the prophetic periods that ended in 1798 and 1844. The end of those prophetic days (periods) marked the forty-six years in which Christ erected the Millerite temple, and when He suddenly came on October 22, 1844, He was fulfilling Malachi chapter three, which He also fulfilled when He cleansed the temple at the beginning and ending of His ministry.

Yeremya “o günlerden sonra” derken, Mesih’in tapınağını arındırmak üzere ansızın gelmesiyle temsil edilen işten önceki “günler”, 1798 ve 1844 yıllarında sona eren peygamberlik dönemleriydi. Bu peygamberlik günlerinin (dönemlerinin) bitiş tarihleri, Mesih’in Millerci tapınağını inşa ettiği kırk altı yıllık dönemi belirliyordu ve O, 22 Ekim 1844’te ansızın geldiğinde, hizmetinin başlangıcında ve sonunda tapınağı arındırdığında da yerine getirmiş olduğu Malaki kitabının üçüncü bölümünde yazılanları yerine getiriyordu.

“In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

Tapınağı dünyanın alıcı ve satıcılarından arındırırken, İsa, yüreği günahın kirliliğinden—ruhu yozlaştıran dünyevi arzular, bencil tutkular ve kötü alışkanlıklardan—arındırma görevini ilan etti. Malaki 3:1-3 alıntılandı. Çağların Arzusu, 161.

And “after those days,” Christ intended to cleanse the temple He had erected, which represented His work in cleansing the hearts of His people from the defilement of sin, or, as Jeremiah states, writing His law upon the hearts and inward parts.

Ve “o günlerden sonra” Mesih, inşa ettiği tapınağı arındırmayı amaçlıyordu; bu, halkının yüreklerini günahın murdarlığından arındırma işini ya da Yeremya’nın ifade ettiği gibi, yasasını onların yüreklerine ve içlerine yazma işini temsil ediyordu.

For finding fault with them, he saith, Behold, the days come, saith the Lord, when I will make a new covenant with the house of Israel and with the house of Judah: Not according to the covenant that I made with their fathers in the day when I took them by the hand to lead them out of the land of Egypt; because they continued not in my covenant, and I regarded them not, saith the Lord. For this is the covenant that I will make with the house of Israel after those days, saith the Lord; I will put my laws into their mind, and write them in their hearts: and I will be to them a God, and they shall be to me a people. Hebrews 8:8–10.

Çünkü onlarda kusur bularak şöyle diyor: “İşte, günler geliyor,” diyor Rab, “İsrail eviyle ve Yahuda eviyle yeni bir antlaşma yapacağım; Mısır diyarından çıkarmak için onları ellerinden tutup götürdüğüm gün atalarıyla yaptığım antlaşma gibi değil; çünkü antlaşmama sadık kalmadılar ve ben de onlara aldırmadım,” diyor Rab. “Çünkü o günlerden sonra İsrail eviyle yapacağım antlaşma şudur,” diyor Rab: “Yasalarımı akıllarına koyacağım ve onları yüreklerine yazacağım; ben onların Tanrısı olacağım ve onlar da benim halkım olacaklar.” İbraniler 8:8-10.

The words “those days” were Daniel’s “end of the days,” that ended in 1798 and 1844. The line of the Protestant horn that begins in 1798, in verse forty of Daniel eleven, is emphasizing the covenant relationship which is established with the one hundred and forty-four thousand. The Hebrew word “lot” is a small stone that was used to determine one’s destiny. Daniel was told to go and rest (in death), until “the end of the days,” when, in 1844, the judgment would begin and his destiny would be determined.

"o günler" sözleri, 1798 ve 1844'te sona eren Daniel'in "günlerin sonu" ifadesiydi. Daniel 11'in kırkıncı ayetinde, 1798'de başlayan Protestan boynuzunun hattı, yüz kırk dört bin ile kurulan antlaşma ilişkisini vurgulamaktadır. İbranice "lot" kelimesi, kişinin kaderini belirlemek için kullanılan küçük bir taştır. Daniel'e, 1844'te yargının başlayacağı ve kaderinin belirleneceği "günlerin sonuna" kadar gidip dinlenmesi (ölümde) söylendi.

But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.

Ama sen, son gelinceye dek yoluna devam et; çünkü dinleneceksin ve günlerin sonunda payına düşen yerde duracaksın. Daniel 12:13.

The “days” of the “end of the days,” represents the time prophecies which ended in 1844, for after then prophetic time would be no longer. The twenty-three hundred years, which was the mareh vision, meaning the sudden appearance of Christ in His sanctuary then ended, and the twenty-five hundred and twenty years of the last indignation also ended, just as the days of the first indignation had ended at the time of the end in 1798. “After those days,” as referred to by Jeremiah, was thereafter addressed by Paul. Paul refers to Jeremiah’s “after those days,” twice, for Paul doesn’t simply address the covenant that was to be instituted “after those days,” but more importantly he is identifying the work of Christ as High Priest.

“Günlerin sonu” ifadesindeki “günler”, 1844’te sona eren zamana ilişkin peygamberlikleri temsil eder; çünkü o tarihten sonra artık peygamberlik zamanı olmayacaktı. Mesih’in Kendi tapınağında ansızın görünmesi anlamına gelen mareh görümü olan iki bin üç yüz yıl o tarihte sona erdi; son gazabın iki bin beş yüz yirmi yılı da, tıpkı ilk gazabın günlerinin 1798’de sonun vaktinde sona ermiş olması gibi, sona erdi. Yeremya’nın sözünü ettiği “o günlerden sonra” ifadesi, daha sonra Pavlus tarafından ele alındı. Pavlus, Yeremya’nın “o günlerden sonra” ifadesine iki kez atıfta bulunur; çünkü Pavlus yalnızca “o günlerden sonra” tesis edilecek antlaşmayı ele almakla kalmaz, daha da önemlisi Mesih’in Başkâhin olarak yürüttüğü işi ortaya koyar.

For by one offering he hath perfected forever them that are sanctified. Whereof the Holy Ghost also is a witness to us: for after that he had said before, This is the covenant that I will make with them after those days, saith the Lord, I will put my laws into their hearts, and in their minds will I write them; And their sins and iniquities will I remember no more. Now where remission of these is, there is no more offering for sin. Having therefore, brethren, boldness to enter into the holiest by the blood of Jesus, By a new and living way, which he hath consecrated for us, through the veil, that is to say, his flesh; And having an high priest over the house of God. Hebrews 10:14–21.

Çünkü tek bir sunuyla kutsal kılınanları sonsuza dek yetkin kıldı. Bu konuda Kutsal Ruh da bize tanıklık eder; çünkü daha önce şöyle demiştir: ‘Rab diyor ki: O günlerden sonra onlarla yapacağım antlaşma şudur: Yasalarımı onların yüreklerine koyacağım, onları zihinlerine yazacağım; ve günahlarını ve suçlarını artık anmayacağım.’ Şimdi, bunların bağışlandığı yerde artık günah için sunu gerekmez. Bu nedenle, kardeşler, İsa’nın kanıyla En Kutsal Yere girmeye cesaretimiz olduğuna göre, bizim için perde, yani kendi bedeni, aracılığıyla açtığı yeni ve yaşayan yoldan, ve Tanrı’nın evi üzerinde bir Başkâhinimiz olduğuna göre. İbraniler 10:14-21.

The two hundred and twenty years that link the prophecy of the mareh vision of Christ’s appearance with the twenty-five-hundred-and-twenty-year prophecy of the chazon vision of prophetic history tie together, or link, the beginning of those two prophetic periods with a symbolic link that represents the combination of humanity with divinity, which is the work Christ accomplishes in the cleansing that occurs during the movement of the third angel, and results in the covenant He makes with the one hundred and forty-four thousand.

Mesih’in görünmesine ilişkin mareh görümünün peygamberliği ile peygamberlik tarihine ilişkin chazon görümünün iki bin beş yüz yirmi yıllık peygamberliğini birbirine bağlayan iki yüz yirmi yıl, bu iki peygamberlik döneminin başlangıçlarını, insan doğası ile ilahî doğanın birleşmesini temsil eden simgesel bir bağla birleştirir ya da birbirine bağlar; bu birleşme, Mesih’in üçüncü melek hareketi sırasında gerçekleşen arınmada yerine getirdiği iştir ve O’nun yüz kırk dört bin kişiyle yaptığı antlaşmayla sonuçlanır.

The vision of the chazon, that illustrates the trampling down of the temple, is the vision of humanity that has been trampled down by sin, since the rebellion of Adam in the Garden of Eden; and the vision of the marah, that illustrates Christ’s work of restoring and cleansing the temple were both fulfilled on October 22, 1844. There are two twenty-five-hundred-and-twenty-year prophecies of God’s indignation that represent the trampling down of the host and the sanctuary.

Tapınağın ayaklar altında çiğnenmesini betimleyen chazon görümü, Âdem’in Aden Bahçesi’ndeki isyanından bu yana günahın ayaklar altında çiğnediği insanlığın görümüdür; hem bu görüm hem de Mesih’in tapınağı eski hâline getirme ve arındırma işini betimleyen marah görümü 22 Ekim 1844’te gerçekleşmiştir. Tanrı’nın gazabına ilişkin, ordunun ve kutsal yerin ayaklar altında çiğnenmesini temsil eden, her biri iki bin beş yüz yirmi yıllık iki peygamberlik bildirisi vardır.

Both of those prophecies represent the trampling down of humanity, that is to be restored by the vision of the marah. Those two indignations of God against His people represent the indignation upon fallen mankind, that would only be rescued and restored by the work of Christ in rebuilding and cleansing the fallen temple.

Bu iki peygamberlik de, marah görümüyle yeniden ihya edilecek olan insanlığın ayaklar altına alınışını temsil eder. Tanrı’nın kendi halkına karşı o iki gazabı, düşmüş insanlık üzerindeki gazabı temsil eder; düşmüş insanlık ancak Mesih’in düşmüş tapınağı yeniden inşa edip arındırma işiyle kurtarılıp eski hâline getirilecektir.

The two indignations represent the higher nature and lower nature of mankind. At the fall of Adam, the lower nature took the supremacy over the higher nature, and Christ’s design for men was that the higher nature rule over the lower nature. At the fall of Adam, the higher nature fell to the lusts of the lower nature, and God’s design was reversed. This is what is meant by biblical “conversion.” To be converted means to have the higher nature restored to its ruling position over the lower nature. To convert is to reverse, or turn upside down.

İki gazap, insanlığın üst doğasını ve alt doğasını temsil eder. Âdem’in düşüşüyle alt doğa üst doğa üzerinde egemenlik kurdu ve Mesih’in insanlar için tasarısı, üst doğanın alt doğaya hükmetmesiydi. Âdem’in düşüşüyle üst doğa, alt doğanın nefsani arzularına yenik düştü ve Tanrı’nın tasarısı tersine döndü. Kutsal Kitap’taki “dönüşüm” kavramıyla kastedilen budur. Dönüşüm geçirmek, üst doğanın alt doğa üzerindeki egemen konumuna yeniden getirilmesi demektir. Dönüştürmek, tersine çevirmek ya da altüst etmek anlamına gelir.

The first indignation against the northern kingdom was the indignation against the lower nature that subjugated the higher nature at the fall. That indignation came first, for Christ took up the work of redemption right where it first began, and it began with the lust of the lower nature, which was the lust of appetite. Christ began His work with forty days of fasting.

Kuzey krallığına yönelik ilk gazap, günaha düşüş sırasında yüksek doğayı boyunduruğu altına alan aşağı doğaya yönelik gazaptı. Bu gazap önce geldi; çünkü Mesih, kurtuluş işini tam da ilk başladığı noktadan ele aldı ve başlangıç, aşağı doğanın şehvetiyle, yani iştah şehvetiyle olmuştu. Mesih, işine kırk gün oruç tutarak başladı.

“Christ knew that in order to successfully carry forward the plan of salvation He must commence the work of redeeming man just where the ruin began. Adam fell by the indulgence of appetite. In order to impress upon man his obligations to obey the law of God, Christ began His work of redemption by reforming the physical habits of man. The declension in virtue and the degeneracy of the race are chiefly attributable to the indulgence of perverted appetite.” Testimonies, volume 3, 486.

"Mesih, kurtuluş planını başarıyla ilerletebilmek için insanı kurtarma işine tam da yıkımın başladığı yerde başlaması gerektiğini biliyordu. Adem, iştahın şımartılması yüzünden düştü. Tanrı’nın yasasına itaat etme yükümlülüğünü insana kavratmak için Mesih, kurtarma işine insanın bedensel alışkanlıklarını ıslah ederek başladı. Erdemdeki gerileme ve insanlığın yozlaşması esas olarak bozulmuş iştahın şımartılmasına bağlanabilir." Tanıklıklar, cilt 3, 486.

The second indignation was against the higher nature, represented by the southern kingdom, where Jerusalem is located, which is the city in which God chose to place His name. On October 22, 1844, the work Christ intended to do, and the work which He is now accomplishing, is represented by Ezekiel’s two sticks.

İkinci gazap, Tanrı’nın adını yerleştirmeyi seçtiği kent olan Yeruşalim’in bulunduğu güney krallığıyla temsil edilen yüksek doğaya yönelikti. Mesih’in 22 Ekim 1844’te yapmayı amaçladığı iş ve şu anda gerçekleştirmekte olduğu iş, Hezekiel’in iki değneğiyle temsil edilmektedir.

When Ezekiel’s two sticks are joined together into one stick forever, it is identifying the covenant where Christ removes sin from His people forever, and the higher and lower natures are returned to the proper hierarchical structure, and men are once again whole. In the unconverted state, the lower nature of man, represented by the first indignation, ruled over the higher nature of man represented by the last indignation. Thus, the first indignation was against the northern kingdom, which was geographically “above” the southern kingdom.

Hezekiel’in iki asası sonsuza dek tek bir asada birleştirildiğinde, bu, Mesih’in halkının günahını sonsuza dek ortadan kaldırdığı antlaşmayı işaret eder ve insanın üst ve alt tabiatları uygun hiyerarşik düzene geri döner, insanlar da yeniden bütün olur. Dönüşmemiş halde, ilk gazapla temsil edilen insanın alt tabiatı, son gazapla temsil edilen insanın üst tabiatı üzerinde hüküm sürüyordu. Dolayısıyla, ilk gazap, coğrafi olarak güney krallığının "üstünde" bulunan kuzey krallığına karşıydı.

The two hundred and twenty years that link the two visions of the marah and chazon with divinity and humanity, in their mutual beginnings, both come together into one stick when Christ finalizes the work of the third angel with the one hundred and forty-four thousand. It is the prophecy of the last indignation against the southern kingdom that is joined with the prophecy of the appearance in 1844, for the covenant provides a new mind at conversion, but the new body (the northern kingdom) is only restored at the Second Coming in a twinkling of an eye.

Ortak başlangıçlarında marah ve chazon adlı iki görümü tanrısallık ve insanlıkla ilişkilendiren iki yüz yirmi yıllık dönemlerin her ikisi de, Mesih üçüncü meleğin işini yüz kırk dört bin kişiyle tamamladığında tek bir değnek hâlinde birleşir. 1844’teki zuhura ilişkin peygamberlikle birleştirilen, güney krallığına karşı son gazaba ilişkin peygamberliktir; çünkü antlaşma, iman ediş anında yeni bir zihin sağlar, ancak yeni beden (kuzey krallığı) yalnızca İkinci Geliş’te, göz açıp kapayıncaya dek eski hâline kavuşturulur.

Verse forty of Daniel eleven identifies both times of the end, and in so doing emphasizes an internal and external line of prophetic history during the history of the earth beast of Revelation chapter thirteen. The truths that are unsealed in the verse represent both the internal and external lines of truth which Christ came to identify and accomplish within His people. The truth that humanity combined with divinity does not sin is represented in the light connected with the effect of the unsealing of knowledge, and represents the internal truth of God’s people in the last days. The light represented by the warfare between the powers that lead the world to Armageddon is the external truth of God’s people in the last days.

Daniel kitabının on birinci bölümünün kırkıncı ayeti, sonun her iki vaktini de belirler ve bunu yaparken, Vahiy kitabının on üçüncü bölümündeki yerden çıkan canavarın tarihi boyunca uzanan peygamberlik tarihinin hem içsel hem de dışsal çizgisini vurgular. Bu ayette mühürleri açılan hakikatler, Mesih’in kendi halkında tanımlamak ve gerçekleştirmek üzere geldiği hakikatin hem içsel hem de dışsal çizgilerini temsil eder. Tanrısal doğayla birleşmiş insan doğasının günah işlemediği hakikati, bilginin mührünün açılmasının etkisiyle bağlantılı ışıkta temsil edilir ve son günlerde Tanrı’nın halkının içsel hakikatini temsil eder. Dünyayı Armagedon’a götüren güçler arasındaki savaşın temsil ettiği ışık ise son günlerde Tanrı’nın halkının dışsal hakikatidir.

We will continue this study in the next article.

Bu incelemeye bir sonraki makalede devam edeceğiz.

The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. And when the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these? Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwellingplaces, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:15–28.

RAB'bin sözü yine bana geldi: "Ayrıca sen, insan oğlu, kendine bir çubuk al ve üzerine şunu yaz: 'Yahuda için ve onunla birlikte olan İsrailoğulları için.' Sonra başka bir çubuk daha al ve üzerine şunu yaz: 'Yusuf için—Efrayim'in çubuğu—ve onunla birlikte olan bütün İsrail halkı için.' Sonra onları birbirine, tek bir çubuk olacak şekilde birleştir; senin elinde tek olacaklar. Halkının çocukları sana, 'Bunlarla ne demek istediğini bize göstermeyecek misin?' diye konuştuklarında onlara de ki: 'Egemen RAB şöyle diyor: İşte, Efrayim'in elindeki Yusuf'un çubuğunu ve onunla birlikte olan İsrail oymaklarını alacağım; onları onunla, yani Yahuda'nın çubuğuyla bir araya koyacağım ve onları tek bir çubuk yapacağım; benim elimde tek olacaklar. Üzerine yazdığın çubuklar ise, gözlerinin önünde senin elinde olacak.' Onlara yine de ki: 'Egemen RAB şöyle diyor: İşte, İsrailoğullarını gittikleri uluslar arasından alacağım; onları her yandan toplayacak ve kendi topraklarına getireceğim. Onları İsrail dağlarında ülkede tek bir ulus yapacağım; hepsinin üzerinde tek bir kral hüküm sürecek. Artık iki ulus olmayacaklar, bir daha asla iki krallığa bölünmeyecekler. Artık putlarıyla, iğrenç şeyleriyle ya da herhangi bir suçlarıyla kendilerini kirletmeyecekler; ama günah işledikleri bütün yaşadıkları yerlerden onları kurtaracağım ve onları arındıracağım. Böylece onlar benim halkım olacak, ben de onların Tanrısı olacağım. Kulum Davut üzerlerinde kral olacak; hepsinin tek bir çobanı olacak. Yargılarımda yürüyecek, kurallarımı gözetecek ve onları yerine getirecekler. Atalarınızın yaşadığı, kulum Yakup'a verdiğim ülkede yaşayacaklar; onlar, çocukları ve torunları orada sonsuza dek yaşayacaklar; kulum Davut da sonsuza dek onların önderi olacak. Onlarla bir esenlik antlaşması da yapacağım; bu onlarla sonsuz bir antlaşma olacak. Onları yerleştirip çoğaltacağım ve tapınağımı sonsuza dek aralarında kuracağım. Konutum da onlarla birlikte olacak; evet, ben onların Tanrısı olacağım, onlar da benim halkım olacak. Tapınağım sonsuza dek aralarında olduğunda, ben RAB'bin İsrail'i kutsal kıldığımı uluslar bilecek.'" Hezekiel 37:15-28.