The “truth which Peter had confessed is the foundation of the believer’s faith. It is that which Christ Himself has declared to be eternal life.” That “truth” identified two aspects of Christ. The first was that Christ is an element of prophetic history. The waymarks that represent the events of prophetic history, represent Christ. His association with the events identifies the sacredness of the prophetic waymarks, and provides the logic for Sister White so often saying that we must guard the waymarks, for those waymarks represent Jesus Christ. The waymark that represented the testing theme in the time of Christ was His baptism, and it aligned with other events in the sacred reform lines, distinguished by the descent of a divine symbol.

"Petrus'un itiraf ettiği hakikat, imanlının imanının temelidir. Bu, bizzat Mesih'in ebedî hayat olarak ilan ettiği şeydir." O "hakikat", Mesih'in iki yönünü tanımlıyordu. İlki, Mesih'in peygamberlik tarihinin bir unsuru olduğuydu. Peygamberlik tarihinin olaylarını temsil eden yol işaretleri, Mesih'i temsil eder. O'nun bu olaylarla ilişkilendirilmesi, peygamberlik yol işaretlerinin kutsallığını ortaya koyar ve Sister White'ın bu yol işaretlerini korumamız gerektiğini sık sık söylemesinin gerekçesini açıklar; çünkü bu yol işaretleri İsa Mesih'i temsil eder. Mesih'in zamanında imtihan temasını temsil eden yol işareti O'nun vaftiziydi ve ilahî bir simgenin inişiyle ayırt edilen kutsal reform çizgilerindeki diğer olaylarla uyum içindeydi.

In the reform line of Moses, divinity descended and abode in a burning bush, a symbol of the creator combining with the creation. In the reform line at the end of the seventy years, Michael descended to empower Cyrus to move forward with the first decree, and at the same time Daniel was changed into the image of Christ. In the reform line of Christ, the Holy Spirit descended in the form of a dove to anoint God’s Son, the symbol of divinity combined with humanity. In Millerite history the angel that descended on August 11, 1840 was “no less a personage than Jesus Christ,” who descended with a little book that was to be eaten, and He was that little book. There He demonstrated that the combination of divinity with humanity is accomplished by eating and drinking the flesh and blood of the Bread of Heaven.

Musa’nın reform çizgisinde, tanrısallık indi ve yanan bir çalıda konakladı; bu, Yaratan ile yaratılışın birleşmesinin bir sembolüydü. Yetmiş yılın sonundaki reform çizgisinde, Mikael, Koreş’in ilk fermanı hayata geçirmesi için onu güçlendirmek üzere indi ve aynı zamanda Daniel Mesih’in suretine benzer kılındı. Mesih’in reform çizgisinde, Kutsal Ruh Tanrı’nın Oğlu’nu meshetmek için güvercin biçiminde indi; bu, tanrısallığın insanlıkla birleşmesinin sembolüdür. Millerci tarihte, 11 Ağustos 1840’ta inen melek “bizzat İsa Mesih’ten başkası değildi”; yenmesi gereken küçük bir kitapla indi ve O, o küçük kitabın kendisiydi. Orada, tanrısallığın insanlıkla birleşmesinin, Gökten gelen Ekmek’in etini ve kanını yiyip içmekle gerçekleştiğini gösterdi.

Sacred history is sacred because it is embodied by the presence of Christ. The predictions of God’s word that identify future events, are Jesus Christ, for He is the “Word.” When those predictions are fulfilled in history, the events represent the fulfillment of His word, and His word is truth. It is His word that sets forth the prediction, and it is His word that is fulfilled when the event arrives, so at the beginning and at the ending it is Jesus Christ, for He is the Alpha and Omega. Therefore, when Peter proclaimed that Jesus was the Christ and the Son of the living God, he was identifying a waymark that was Jesus Christ and a waymark that reaches its perfect fulfillment in the last days. September 11, 2001 was the perfect fulfillment of Christ.

Kutsal tarih, Mesih’in varlığında vücut bulduğu için kutsaldır. Tanrı sözünün gelecekteki olayları belirleyen peygamberlik sözleri İsa Mesih’tir; çünkü O “Söz”dür. Bu peygamberlik sözleri tarihte yerine geldiğinde, bu olaylar O’nun sözünün yerine gelişini temsil eder ve O’nun sözü hakikattir. Öngörüyü ortaya koyan O’nun sözüdür ve olay gerçekleştiğinde yerine gelen yine O’nun sözüdür; bu yüzden başlangıçta da sonda da İsa Mesih vardır, çünkü O Alfa ve Omega’dır. Bu nedenle, Petrus İsa’nın Mesih ve diri Tanrı’nın Oğlu olduğunu ilan ettiğinde, İsa Mesih olan bir yol işaretini ve son günlerde kusursuz tamamlanmasına ulaşan bir yol işaretini belirliyordu. 11 Eylül 2001, Mesih’in kusursuz yerine gelişiydi.

To reject the prophetic fulfillment of September 11, 2001, is to reject Christ, the son of the living God. That truth, expressed by Peter, was “the foundation of the believer’s faith,” and on September 11, 2001 Christ led His last-day people back to Jeremiah’s “old paths,” which represent the “foundations” of the movement of the first and third angels’ messages. Peter represented the one hundred and forty-four thousand, who are sealed during the period when the four angels are restraining the four winds. The sealing time is a specific prophetic period, beginning on September 11, 2001 and ending at the soon coming Sunday law. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

11 Eylül 2001’in peygamberî gerçekleşmesini reddetmek, yaşayan Tanrı’nın Oğlu Mesih’i reddetmektir. Petrus’un ifade ettiği bu hakikat, “müminin imanının temeli” idi ve 11 Eylül 2001’de Mesih, son gün halkını, birinci ve üçüncü meleklerin mesajları hareketinin “temellerini” temsil eden Yeremya’nın “eski yolları”na geri götürdü. Petrus, dört meleğin dört rüzgarı tuttuğu dönemde mühürlenen yüz kırk dört bini temsil ediyordu. Mühürlenme zamanı, 11 Eylül 2001’de başlayıp yakında gelecek Pazar yasasıyla sona eren belirli bir peygamberî dönemdir. İsa daima bir şeyin sonunu, onun başlangıcıyla örnekler.

At the beginning of the sealing time the angel of Revelation eighteen descended, as had the Holy Spirit at the baptism, and that angel was “no less a personage than Jesus Christ,” for the angel that descended to lighten the earth with His glory in the Millerite history was “no less a personage than Jesus Christ.” At the soon coming Sunday law “no less a personage than Jesus Christ,” descends again and presents the second of the two messages of Revelation eighteen, as He calls His other flock out of Babylon. In the middle of the period of the sealing time, an angel descended, as did the second angel descend on April 19, 1844, at the first disappointment of the Millerite movement.

Mühürleme zamanının başında, vaftizde Kutsal Ruh’un indiği gibi, Vahiy 18’in meleği indi ve o melek “İsa Mesih’ten başkası değildi”; çünkü Millerit tarihinde yeryüzünü O’nun görkemiyle aydınlatmak üzere inen melek “İsa Mesih’ten başkası değildi.” Yakında gelecek Pazar yasası sırasında, “İsa Mesih’ten başkası olmayan” o melek yine iner ve O, diğer sürüsünü Babil’den çağırırken Vahiy 18’in iki mesajından ikincisini sunar. Mühürleme zamanının ortasında, tıpkı 19 Nisan 1844’te Millerit hareketinin ilk hayal kırıklığı sırasında ikinci meleğin inmesi gibi, bir melek indi.

Between the arrival of that second angel, and the arrival of the third angel on October 22, 1844, many angels were sent to add power to the second angel as the Midnight Cry message arrived. Speaking of the history when these angels arrived in Millerite history, Sister White informs us that those that rejected these messages had crucified Christ just as assuredly as the Jews crucified Christ.

O ikinci meleğin gelişi ile 22 Ekim 1844’te üçüncü meleğin gelişi arasında, Gece Yarısı Çığlığı mesajı geldiğinde ikinci meleğe güç katmak üzere birçok melek gönderildi. Bu meleklerin Millerit tarihindeki gelişlerini anlatırken, Ellen White bize, bu mesajları reddedenlerin, Yahudilerin Mesih’i çarmıha gerdikleri kadar kesin biçimde Mesih’i çarmıha gerdiklerini bildirir.

“I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there.” Early Writings, 261.

Gördüm ki, Yahudiler İsa’yı nasıl çarmıha gerdilerse, sözde kiliseler de bu mesajları öyle çarmıha germişlerdi; bu nedenle En Kutsal Yer’e giden yolu bilmiyorlar ve orada İsa’nın aracılığından yararlanamıyorlar. Erken Yazılar, 261.

The messages represented by the angels, when rejected, represent the crucifixion of Christ, for He embodies the messages and their historical fulfillment. On July 18, 2020, “no less a personage than Jesus Christ” descended, marking the first disappointment and the beginning of the tarrying time. Slain in the streets, the dead dry bones of His last-day people were to be awakened by hearing the only voice that can bring people back to life.

Meleklerin temsil ettiği mesajlar reddedildiğinde, Mesih’in çarmıha gerilişini temsil eder; çünkü O, bu mesajların ve onların tarihsel olarak yerine gelişinin cisimleşmiş hâlidir. 18 Temmuz 2020’de, “bizzat İsa Mesih’in kendisi” indi; bu, ilk hayal kırıklığını ve bekleyiş zamanının başlangıcını işaret etti. Sokaklarda öldürülmüş olan, O’nun son günlerdeki halkının ölü, kuru kemikleri, insanları yeniden hayata döndürebilen tek sesi duyarak uyandırılacaktı.

Verily, verily, I say unto you, The hour is coming, and now is, when the dead shall hear the voice of the Son of God: and they that hear shall live. For as the Father hath life in himself; so hath he given to the Son to have life in himself; And hath given him authority to execute judgment also, because he is the Son of man. Marvel not at this: for the hour is coming, in the which all that are in the graves shall hear his voice, And shall come forth; they that have done good, unto the resurrection of life; and they that have done evil, unto the resurrection of damnation. John 5:25–29.

Doğrusu, doğrusu size derim ki, ölülerin Tanrı Oğlu’nun sesini işitecekleri saat geliyor ve şimdi gelmiştir; işitenler yaşayacak. Çünkü Baba nasıl ki kendinde yaşam sahibidir, Oğul’a da kendinde yaşam sahibi olmayı vermiştir. Ve yargıyı yürütme yetkisini de ona vermiştir; çünkü O, İnsanoğlu’dur. Buna şaşmayın; çünkü saat geliyor ki mezarlarda olanların hepsi onun sesini işitecek ve dışarı çıkacaklar: iyilik yapanlar yaşamın dirilişine, kötülük yapanlar ise mahkumiyetin dirilişine. Yuhanna 5:25-29.

In July of 2023, His voice called the dead dry bones to life, and Alpha and Omega then repeated the beginning of the sealing time, for July 2023, marks the ending period of the sealing time. His people were then again called back to Jeremiah’s old paths, to the foundations of Millerite history. The foundational message of the Millerites’ beginning and ending were the first and last messages of Millerite history, which was the “seven times” of Leviticus chapter twenty-six.

2023 Temmuz’unda, Onun sesi ölü kuru kemikleri hayata çağırdı ve Alfa ve Omega daha sonra mühürleme zamanının başlangıcını tekrarladı; çünkü Temmuz 2023, mühürleme zamanının bitiş dönemini işaret eder. Onun halkı o zaman yine Yeremya’nın eski yollarına, Millerci tarihin temellerine geri çağrıldı. Millercilerin başlangıcının ve bitişinin temel mesajları, Millerci tarihin ilk ve son mesajlarıydı; bunlar da Levililer yirmi altıncı bölümdeki “yedi zaman”dı.

In July 2023, God’s last day people were once again commanded to take the little book and eat it. As they eat the little book, they are then tested to see if they will acknowledge the message of the third Woe in Revelation chapter nine (the tidings of the east) and the message of Daniel chapter eleven (the tidings of the north). The testing process leads them to verses thirteen to fifteen of Daniel chapter eleven, which is the Battle of Panium, which is Caesarea Philippi and which is the message of the Midnight Cry where the two classes who have heard His voice are manifested, one class “that have done good, unto the resurrection of life; and they that have done evil, unto the resurrection of damnation.”

Temmuz 2023’te Tanrı’nın son günlerdeki halkına, küçük kitabı alıp yemeleri bir kez daha buyuruldu. Küçük kitabı yerken, Vahiy’in dokuzuncu bölümündeki üçüncü “Vay”ın (doğudan gelen haberler) ve Daniel’in on birinci bölümündeki (kuzeyden gelen haberler) mesajını kabul edip etmeyecekleri konusunda sınanırlar. Bu sınama süreci onları Daniel’in on birinci bölümünün on üç ile on beşinci ayetlerine götürür; bu, Panyum Savaşı’dır; bu da Sezariye Filipi’dir ve O’nun sesini duymuş olan iki sınıfın açığa çıktığı Gece Yarısı Çağrısı’nın mesajıdır; bunlardan biri “iyilik yapmış olanlar, yaşamın dirilişine; diğeri ise kötülük yapmış olanlar, mahkûmiyetin dirilişine.”

There are three voices in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand and they are all the voice of “no less a personage of Jesus Christ.” The first voice of Revelation eighteen sounded when the great buildings of New York city were brought down by a touch from God. The second voice is the voice of Michael the archangel who calls the dead out of their graves. The third voice is the second voice of Revelation chapter eighteen that calls His other flock out of Babylon in the hour of the “great earthquake” of Revelation chapter eleven. The perfect fulfillment of Peter’s confession at Caesarea Philippi is made when Christ leads His last day people to the “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.”

Yüz kırk dört binin mühürlenme zamanında üç ses vardır ve bunların hepsi “bizzat İsa Mesih’in kendisinin” sesidir. Vahiy 18’in ilk sesi, New York şehrinin büyük binaları Tanrı’nın bir dokunuşuyla yerle bir edildiğinde duyuldu. İkinci ses, ölüleri mezarlarından çağıran başmelek Mikail’in sesidir. Üçüncü ses ise, Vahiy 11’in “büyük depremi” saatinde O’na ait diğer sürüyü Babil’den çağıran, Vahiy 18. bölümün ikinci sesidir. Sezariye Filipi’de Petrus’un itirafının kusursuz yerine gelişi, Mesih’in son günlerdeki halkını “Daniel peygamberliğinin son günlerle ilgili olan o kısmı”na götürdüğünde gerçekleşir.

Panium of verses thirteen to fifteen of Daniel eleven, is the “portion” of the prophecy of Daniel that was sealed up that identifies the message of the Midnight Cry. Panium is the Exeter camp meeting in August of 1844, it’s a history that is fulfilled in the second term of Donald Trump, and it is the prophetic message that impresses the seal of God upon the foreheads of the one hundred and forty-four thousand. The verses we are now studying are very holy ground.

Daniel’in on birinci bölümünün 13–15. ayetlerinde geçen Panium, Daniel peygamberliğinin, mühürlenmiş olan ve Gece Yarısı Çığlığı mesajını tanımlayan “bölümü”dür. Panium, 1844 Ağustos’undaki Exeter kamp toplantısıdır, Donald Trump’ın ikinci başkanlık döneminde gerçekleşen bir olaylar silsilesidir ve yüz kırk dört binin alınlarına Tanrı’nın mührünü basan peygamberlik mesajıdır. Şu anda incelediğimiz ayetler çok kutsal bir alandır.

“The truth which Peter had confessed is the foundation of the believer’s faith. It is that which Christ Himself has declared to be eternal life. But the possession of this knowledge was no ground for self-glorification. Through no wisdom or goodness of his own had it been revealed to Peter. Never can humanity, of itself, attain to a knowledge of the divine. ‘It is as high as heaven; what canst thou do? deeper than hell; what canst thou know?’ Job 11:8. Only the spirit of adoption can reveal to us the deep things of God, which ‘eye hath not seen, nor ear heard, neither have entered into the heart of man.’ ‘God hath revealed them unto us by His Spirit: for the Spirit searcheth all things, yea, the deep things of God.’ 1 Corinthians 2:9, 10. ‘The secret of the Lord is with them that fear Him;’ and the fact that Peter discerned the glory of Christ was an evidence that he had been ‘taught of God.’ Psalm 25:14; John 6:45. Ah, indeed, ‘blessed art thou, Simon Bar-jona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee.’

Petrus’un itiraf ettiği gerçek, imanlının inancının temelidir. Mesih’in bizzat ebedî yaşam olduğunu ilan ettiği şey odur. Ama bu bilgiye sahip olmak, kendini yüceltmek için bir gerekçe değildi. Bu, Petrus’a kendi bilgelik ya da iyiliği sayesinde vahyedilmemişti. İnsanlık asla, kendi başına, Tanrısal olanın bilgisine ulaşamaz. ‘Gök kadar yüksektir; ne yapabilirsin? Cehennemden daha derindir; ne bilebilirsin?’ Eyüp 11:8. Yalnızca evlat edinilme Ruhu, ‘gözün görmediği, kulağın işitmediği ve insanın yüreğine girmeyen’ Tanrı’nın derinliklerini bize açabilir. ‘Tanrı onları bize Ruhu aracılığıyla açıkladı; çünkü Ruh her şeyi, evet, Tanrı’nın derinliklerini bile araştırır.’ 1 Korintliler 2:9, 10. ‘RAB’bin sırrı O’ndan korkanlarladır;’ ve Petrus’un Mesih’in yüceliğini fark etmesi, onun ‘Tanrı tarafından öğretilmiş’ olduğunun bir kanıtıydı. Mezmur 25:14; Yuhanna 6:45. Ah, gerçekten de, ‘Ne mutlusun, Yunus oğlu Simun; çünkü bunu sana açan et ve kan değildir.’

“Jesus continued: ‘I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build My church; and the gates of hell shall not prevail against it.’ The word Peter signifies a stone,—a rolling stone. Peter was not the rock upon which the church was founded. The gates of hell did prevail against him when he denied his Lord with cursing and swearing. The church was built upon One against whom the gates of hell could not prevail.”

İsa devam etti: 'Ben de sana şunu söylüyorum: Sen Petrus'sun ve bu kayanın üzerine kilisemi kuracağım; ve cehennemin kapıları ona karşı galip gelemeyecek.' Petrus sözcüğü taş anlamına gelir - yuvarlanan bir taş. Kilisenin üzerine kurulduğu kaya Petrus değildi. Rab'bin'i lanetler ve yeminler ederek inkâr ettiğinde cehennemin kapıları ona galip geldi. Kilise, cehennemin kapılarının galip gelemeyeceği Biri üzerine kuruldu.

The message Christ was presenting to His disciples at Caesarea Philippi was and is the message of the Midnight Cry, and it is placed within the context of a spiritual war between the Greek god Pan, whose temple was called “the gates of hell,” and the two apostate horns of the earth beast. The Maccabees were God’s apostate people, who professed to be the defenders of God’s church, as they were warring against the religion of the Greeks. They identified themselves as both the religious and political leaders. They represent the apostate Protestantism of those fallen churches that, with the government of the United States, are now forming an image of the beast and are warring against the globalist’s religion of woke-ism and Mother Earth. The apostate horns prevail in their struggle with the religious and political elements of globalism, and at the same time the true Protestant horn is being purified by the removal of the last remnants of the foolish virgins, in advance of being lifted up as an ensign at the “great earthquake” of the soon coming Sunday law.

Mesih’in Sezariye Filipi’de öğrencilerine sunduğu mesaj, Gece Yarısı Haykırışı’nın mesajıydı ve hâlâ odur; ve bu mesaj, tapınağına “cehennemin kapıları” denilen Yunan tanrısı Pan ile yeryüzü canavarının iki mürted boynuzu arasındaki ruhsal savaş bağlamında konumlandırılmıştır. Makabiler, Yunanların dinine karşı savaşırken kendilerini Tanrı’nın kilisesinin savunucuları olarak ilan eden, Tanrı’nın mürted halkıydı. Kendilerini hem dinî hem siyasî önderler olarak tanımladılar. Onlar, ABD hükümetiyle birlikte şu anda canavarın suretini oluşturan ve küreselcilerin wokeizm ve Toprak Ana dinine karşı savaşan o düşmüş kiliselerin mürted Protestanlığını temsil ederler. Mürted boynuzlar, küreselciliğin dinî ve siyasî unsurlarıyla verdikleri mücadelede üstün geliyor; aynı zamanda, yakında çıkacak Pazar yasasının “büyük depremi”nde bir sancak olarak yükseltilmeden önce, gerçek Protestan boynuz, akılsız bakirelerin son kalıntılarının uzaklaştırılmasıyla arındırılıyor.

The portion of the prophecy of the book of Daniel that relates to the last days, which is also the Revelation of Jesus Christ, and is the message of the Midnight Cry is unsealed by the Lion of the tribe of Judah at Caesarea Philippi, which is Panium. It is unsealed in the midst of the warfare between atheistic beasts from the bottomless pit and the horn of Republicanism that began to stir up that beast in 2015, and against the genuine horn of Protestantism that is now being resurrected as a mighty army.

Daniel Kitabı’ndaki, son günlerle ilgili olan—ki bu aynı zamanda İsa Mesih’in Vahyi ve Gece Yarısı Çığlığı’nın mesajıdır—peygamberliğin bölümü, Sezariye Filipi’de, yani Panium’da, Yahuda oymağının Aslanı tarafından mühürü açılır. O, dipsiz uçurumdan gelen ateist canavarlarla, 2015’te o canavarı kışkırtmaya başlayan Cumhuriyetçiliğin boynuzu arasındaki savaşın ve şimdi güçlü bir ordu olarak diriltilmekte olan Protestanlığın gerçek boynuzuna karşı yürütülen mücadelenin ortasında mühürü açılır.

The truth that Peter confessed represents the waymark of September 11, 2001, and also that Christ is the Son of the living God. The truth of what is represented by Jesus being the Son of God, is a testing truth as certainly as was whether Jesus was the Messiah or not in the days of Peter. The proclamation that Jesus is the Son of God represents everything that had been revealed of Who the Son is. It represents not only that He was God’s Son, but that He was also the son of man. It is the truth of the incarnation of divinity into humanity, which is the very work that is accomplished during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The truth of the “incarnation,” is the truth at the end that was typified by the truth of the “Sabbath” at the beginning.

Petrus’un itiraf ettiği gerçek, hem 11 Eylül 2001 tarihindeki dönüm noktasını hem de Mesih’in yaşayan Tanrı’nın Oğlu olduğunu temsil eder. İsa’nın Tanrı’nın Oğlu olmasının ifade ettiği gerçek, Petrus’un günlerinde İsa’nın Mesih olup olmadığı sorusu kadar sınayıcı bir gerçektir. İsa’nın Tanrı’nın Oğlu olduğunun ilanı, Oğul’un kim olduğuna dair açıklanmış olan her şeyi temsil eder. Bu, O’nun yalnızca Tanrı’nın Oğlu olduğunu değil, aynı zamanda İnsanoğlu olduğunu da temsil eder. Bu, tanrısallığın insan doğasında beden alması gerçeğidir; bu da yüz kırk dört binin mühürlenme zamanında gerçekleştirilen işin ta kendisidir. "Enkarnasyon" gerçeği, başlangıçta "Şabat" gerçeğiyle örneklendirilmiş olan nihai gerçektir.

October 22, 1844 marked the arrival of the third angel. When an angel arrives, a special truth adapted to the period where the truth is unsealed is opened by the Lion of the tribe of Judah, and that truth then tests the generation where that truth is opened up. On October 22, 1844 the truths associated with the work of Christ, who suddenly came unto the temple He had raised in the forty-six years from 1798 unto 1844 were revealed. Christ’s work of judgment, the law of God, His role as High Priest, the issue of the mark of the beast and the sealing of the one hundred and forty-four thousand were all opened up. Sister White was shown that of those truths, there was one truth which the Alpha and Omega identified in a special light.

22 Ekim 1844, üçüncü meleğin gelişini işaretledi. Bir melek geldiğinde, hakikatin mührünün kaldırıldığı döneme uyarlanmış özel bir gerçek Yahuda oymağından Aslan tarafından açılır ve o gerçek, açıldığı nesli sınar. 22 Ekim 1844’te, Mesih’in 1798’den 1844’e kadar geçen kırk altı yıl içinde inşa ettiği tapınağa ansızın gelişindeki işiyle ilişkili gerçekler açığa çıkarıldı. Mesih’in yargı işi, Tanrı’nın yasası, Başkâhin olarak O’nun rolü, canavarın işareti meselesi ve yüz kırk dört binin mühürlenmesi hepsi açığa çıkarıldı. Kardeş White’a, bu gerçekler arasında Alfa ve Omega’nın özel bir ışıkla işaret ettiği bir gerçeğin bulunduğu gösterildi.

“I was amazed as I saw the fourth commandment in the very center of the ten precepts, with a soft halo of light encircling it. Said the angel: ‘It is the only one of the ten which defines the living God who created the heavens and the earth and all things that are therein. When the foundations of the earth were laid, then was laid the foundation of the Sabbath also.’” Testimonies, volume 1, 75.

On Emir’in tam merkezinde dördüncü emri, etrafını saran yumuşak bir ışık halesiyle gördüğümde hayrete düştüm. Melek şöyle dedi: 'On Emir arasında, gökleri, yeri ve onların içindeki her şeyi yaratan yaşayan Tanrı’yı tanımlayan tek emir odur. Yerin temelleri atıldığında, Şabat’ın temeli de o zaman atıldı.' Tanıklıklar, cilt 1, 75.

The sealing time of the one hundred and forty-four thousand had arrived, but it was to be delayed by the rebellion of 1863. On September 11, 2001 the sealing process began when Christ, represented as the mighty angel of Revelation chapter eighteen, descended with a hidden book in His hand that God’s last day people were to eat. The Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning, so in the last days there was another truth that was placed in a special light, and it was directly connected to the Sabbath truth that was highlighted the first time Christ attempted to seal the one hundred and forty-four thousand.

Yüz kırk dört binin mühürlenme zamanı gelmişti, ancak 1863’teki isyan nedeniyle gecikecekti. 11 Eylül 2001’de, Vahiy kitabının on sekizinci bölümündeki güçlü melek olarak tasvir edilen Mesih, Tanrı’nın son gün halkının yemesi gereken gizli bir kitabı elinde tutarak indiğinde mühürlenme süreci başladı. Alfa ve Omega her zaman sonu başlangıçla gösterir; bu yüzden son günlerde özel bir ışık altında öne çıkarılan başka bir gerçek vardı ve bu, Mesih’in yüz kırk dört bini mühürlemeye ilk kez teşebbüs ettiğinde vurgulanan Sebt Günü gerçeğiyle doğrudan bağlantılıydı.

“The time has come for Daniel to stand in his lot. The time has come for the light given him to go to the world as never before. If those for whom the Lord has done so much will walk in the light, their knowledge of Christ and the prophecies relating to Him will be greatly increased as they near the close of this earth’s history.

Daniel’in kendisine düşen yerde durmasının zamanı geldi. Ona verilen ışığın, daha önce hiç olmadığı gibi dünyaya yayılmasının zamanı geldi. Rab’bin onlar için bu kadar çok şey yaptığı kişiler ışıkta yürürlerse, bu dünyanın tarihinin sonuna yaklaştıkça, Mesih’i ve O’na ilişkin peygamberlik sözleri konusundaki bilgileri büyük ölçüde artacaktır.

“Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. They are of infinite worth in God’s sight, for they are one with Christ. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key which unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will not be able to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus will see light in God’s light.” Manuscript Releases, number 21, 406, 407.

Tanrı ile yakın bir ilişki içinde olanlar, Doğruluk Güneşi’nin ışığında yürürler. Tanrı’nın huzurunda yollarını bozarak Kurtarıcılarını utandırmazlar. Göksel ışık onların üzerine parlar. Mesih’le bir oldukları için, Tanrı’nın nazarında sonsuz değere sahiptirler. Onlar için Tanrı’nın sözü eşsiz güzellik ve hoşluk taşır. Onun önemini görürler. Gerçek onlara açılır. Enkarnasyon öğretisi yumuşak bir ışıltı kazanır. Kutsal Yazılar’ın bütün sırları açan ve tüm güçlükleri çözen anahtar olduğunu görürler. Işığı kabul etmek ve ışıkta yürümek istememiş olanlar dindarlığın sırrını anlayamayacaklardır, ama haçı yüklenip İsa’yı izlemekten çekinmemiş olanlar, Tanrı’nın ışığında ışık göreceklerdir. El Yazmaları Yayınları, sayı 21, 406, 407.

The doctrine of the incarnation is the truth that divinity combined with humanity does not sin, and the sign of those who have reached that experience in the last days is the Sabbath.

Enkarnasyon öğretisi, tanrısallıkla insanlığın birleşiminin günah işlemediği gerçeğidir ve son günlerde bu deneyime ulaşmış olanların işareti Şabat’tır.

Moreover also I gave them my sabbaths, to be a sign between me and them, that they might know that I am the Lord that sanctify them. Ezekiel 20:12.

Üstelik Şabatlarımı da onlara verdim; benimle onlar arasında bir işaret olsun ve onları kutsal kılanın ben Rab olduğumu bilmeleri için. Hezekiel 20:12.

The one hundred and forty-four thousand are sealed for eternity, and the process of the sealing identifies a short period of time at the end of the sealing process, just before the Sunday law, when the seal is impressed. In that short period of time divinity is combined with humanity, permanently.

Yüz kırk dört bin ebediyen mühürlenir ve mühürleme, mührün basıldığı, Pazar yasasından hemen önce, sürecin sonunda yer alan kısa bir zaman dilimini belirler. O kısa zaman diliminde tanrısallık insanlıkla kalıcı olarak birleşir.

“What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.

Büyük hazırlık işinde ne yapıyorsunuz, kardeşler? Dünyayla birleşenler dünyevi kalıbı almakta ve canavarın işaretine hazırlanmaktadır. Kendine güvenmeyen, Tanrı’nın önünde alçalan ve gerçeğe itaat ederek ruhlarını arındıranlar ise göksel kalıbı almakta ve alınlarına konacak Tanrı’nın mührü için hazırlanmaktadır. Ferman yayımlandığında ve damga vurulduğunda, karakterleri sonsuza dek saf ve lekesiz kalacaktır.

“Now is the time to prepare. The seal of God will never be placed upon the forehead of an impure man or woman. It will never be placed upon the forehead of the ambitious, world-loving man or woman. It will never be placed upon the forehead of men or women of false tongues or deceitful hearts. All who receive the seal must be without spot before God—candidates for heaven. Go forward, my brethren and sisters. I can only write briefly upon these points at this time, merely calling your attention to the necessity of preparation. Search the Scriptures for yourselves, that you may understand the fearful solemnity of the present hour.” Testimonies, volume 5, 216.

"Şimdi hazırlanma zamanı. Tanrı'nın mührü, arınmamış bir erkeğin ya da kadının alnına asla konulmayacaktır. Hırslı, dünyayı seven erkek ya da kadının alnına asla konulmayacaktır. Yalancı dilli ya da hilekâr yürekli erkek ve kadınların alnına asla konulmayacaktır. Mührü alanların hepsi, Tanrı'nın huzurunda lekesiz olmalıdır—cennet için adaylar. İleriye gidin, kardeşlerim. Şu anda bu konular üzerine yalnızca kısaca yazabiliyorum; sadece dikkatinizi hazırlığın gerekliliğine çekiyorum. Kutsal Yazıları kendiniz araştırın ki, içinde bulunduğumuz şu anın korkutucu ciddiyetini anlayabilesiniz." Tanıklıklar, cilt 5, 216.

The previous passage might suggest that the seal is impressed at the Sunday law, but this is not the case. Sister White is clear that the Sunday law is a great crisis, and she also teaches clearly that character is manifested in a crisis, but never developed in a crisis. The seal is impressed at the Sunday law in the sense that it then becomes visible, for those who then have the seal are lifted up as an ensign. The seal is impressed in a short period of time, just before probation closes, and for Sabbath-keepers, probation closes at the Sunday law. The sealing began on September 11, 2001, and no one then received the seal of God, for as illustrated in the period of time following October 22, 1844, there was first to be a testing process.

Önceki pasaj, mührün Pazar yasasında vurulduğunu düşündürebilir, ama durum böyle değildir. Kardeş White, Pazar yasasının büyük bir kriz olduğunu açıkça belirtir ve ayrıca karakterin krizde açığa çıktığını, fakat asla bir krizde geliştirilemeyeceğini de açıkça öğretir. Mühür, Pazar yasasında şu anlamda vurulur: O anda görünür hâle gelir; çünkü o sırada mühüre sahip olanlar bir sancak gibi yükseltilir. Mühürleme, deneme süresi kapanmadan hemen önceki kısa bir zaman diliminde gerçekleşir; ve Sebt tutanlar için deneme süresi Pazar yasasında kapanır. Mühürleme 11 Eylül 2001’de başladı ve o zaman hiç kimse Tanrı’nın mührünü almadı; çünkü 22 Ekim 1844’ten sonraki dönemde gösterildiği gibi, önce bir sınama süreci olacaktı.

In every reform movement, when the divine symbol descends to empower the message that was unsealed at the time of the end, a testing process begins. When Michael descended to empower Cyrus to move forward with the first decree, the Jews were then tested as to whether they would leave the home they had lived in for the previous seventy years and return to a ruined city and rebuild it. When the Holy Spirit descended at the baptism of Christ, the Jews were tested on the subject of the Messiah. When the mighty angel of Revelation ten descended on August 11, 1840, that generation was tested on whether they would eat the little book, and all that the little book represented.

Her reform hareketinde, ilahî sembol zamanın sonunda mührü açılan mesaja güç vermek üzere indiğinde bir sınanma süreci başlar. Mikail, Kiros'un ilk fermanı uygulamaya koymasına güç vermek için indiğinde, Yahudiler, önceki yetmiş yıl boyunca yaşadıkları yurdu bırakıp yıkık bir şehre dönerek onu yeniden inşa edip etmeyecekleri konusunda sınandı. Kutsal Ruh Mesih'in vaftizinde indiğinde, Yahudiler Mesih konusunda sınandı. Vahiy'in onuncu bölümündeki güçlü melek 11 Ağustos 1840'ta indiğinde, o kuşak, küçük kitabı ve küçük kitabın temsil ettiği her şeyi yiyip yemeyecekleri konusunda sınandı.

A testing process began on August 11, 1840 that produced two classes of worshippers, and the class that followed the Lamb into the Most Holy Place were candidates to be among the one hundred and forty-four thousand. The final test for that generation, who failed the testing process, began with the arrival of increased light upon the “seven times,” of Leviticus twenty-six. From 1856 unto 1863, the Laodicean message marked a final period of time in the period that began with the arrival of the third angel on October 22, 1844. That period of time is represented by verses thirteen through fifteen of Daniel chapter eleven.

11 Ağustos 1840'ta başlayan bir sınama süreci, ibadet edenleri iki sınıfa ayırdı ve Kuzuyu En Kutsal Yer'e kadar izleyen sınıf, yüz kırk dört bin arasında yer almaya adaydı. Sınama sürecinde başarısız olan o kuşak için son sınav, Levililer 26'daki 'yedi zaman' üzerine daha fazla ışığın gelmesiyle başladı. 1856'dan 1863'e kadar Laodikya mesajı, 22 Ekim 1844'te üçüncü meleğin gelişiyle başlayan dönemin içinde son bir zaman dilimini işaretledi. O zaman dilimi, Daniel kitabının 11. bölümünün 13–15. ayetleriyle temsil edilir.

We will continue this study in the next article.

Bu incelemeyi bir sonraki makalede sürdüreceğiz.

“‘In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. The same was in the beginning with God. All things were made by him; and without him was not any thing made that was made. In him was life; and the life was the light of men. And the light shineth in darkness; and the darkness comprehended it not.’ ‘And the Word was made flesh, and dwelt among us, (and we beheld his glory, the glory as of the only begotten of the Father,) full of grace and truth’ (John 1:1–5, 14).

"'Başlangıçta Söz vardı, Söz Tanrı'yla birlikteydi ve Söz Tanrı'ydı. O, başlangıçta Tanrı'yla birlikteydi. Her şey onun aracılığıyla var oldu; onsuz var olan hiçbir şey olmadı. Onda yaşam vardı; bu yaşam insanların ışığıydı. Işık karanlıkta parlar; karanlık onu kavrayamadı.' 'Ve Söz beden oldu ve aramızda yaşadı, (ve onun yüceliğini, Baba'dan gelen biricik Oğul'un yüceliğini gördük,) lütuf ve gerçekle doluydu' (Yuhanna 1:1-5, 14)."

“This chapter delineates the character and importance of the work of Christ. As one who understands his subject, John ascribes all power to Christ, and speaks of His greatness and majesty. He flashes forth divine rays of precious truth, as light from the sun. He presents Christ as the only Mediator between God and humanity.

Bu bölüm, Mesih’in işinin mahiyetini ve önemini ortaya koyar. Konusuna vâkıf biri olarak Yuhanna bütün kudreti Mesih’e atfeder ve O’nun büyüklüğü ile haşmetinden söz eder. Güneşten gelen ışık gibi, değerli gerçeğin ilahi ışınlarını saçar. Tanrı ile insanlık arasında tek Aracı olarak Mesih’i sunar.

“The doctrine of the incarnation of Christ in human flesh is a mystery, ‘even the mystery which hath been hid from ages and from generations’ (Colossians 1:26). It is the great and profound mystery of godliness. ‘The Word was made flesh, and dwelt among us’ (John 1:14). Christ took upon Himself human nature, a nature inferior to His heavenly nature. Nothing so shows the wonderful condescension of God as this. He ‘so loved the world, that he gave his only begotten Son’ (John 3:16). John presents this wonderful subject with such simplicity that all may grasp the ideas set forth, and be enlightened.

"Mesih'in insan bedeninde beden alması öğretisi bir sırdır, 'çağlardan ve kuşaklardan beri gizlenmiş olan sır' (Koloseliler 1:26). Bu, dindarlığın büyük ve derin sırrıdır. 'Söz beden oldu ve aramızda yaşadı' (Yuhanna 1:14). Mesih, göksel doğasından daha aşağı olan insan doğasını üzerine aldı. Tanrı'nın harika alçalışını bundan daha iyi gösteren hiçbir şey yoktur. O, 'dünyayı o kadar sevdi ki, biricik Oğlunu verdi' (Yuhanna 3:16). Yuhanna bu harika konuyu öyle bir sadelikle sunar ki, herkes ortaya konan düşünceleri kavrayıp aydınlanabilsin."

“Christ did not make believe take human nature; He did verily take it. He did in reality possess human nature. ‘As the children are partakers of flesh and blood, he also himself likewise took part of the same’ (Hebrews 2:14). He was the son of Mary; He was of the seed of David according to human descent. He is declared to be a man, even the Man Christ Jesus. ‘This man,’ writes Paul, ‘was counted worthy of more glory than Moses, inasmuch as he who hath builded the house hath more honour than the house’ (Hebrews 3:3).

Mesih insan doğasını almış gibi yapmadı; onu gerçekten aldı. Gerçekte insan doğasına sahipti. 'Çocuklar et ve kandan pay aldıkları gibi, kendisi de aynı şekilde bunlara ortak oldu' (İbraniler 2:14). Meryem'in oğluydu; insan soyuna göre Davut'un soyundan geliyordu. Bir insan, yani insan olan Mesih İsa olarak ilan edilmiştir. 'Bu adam,' diye yazar Pavlus, 'evi inşa eden, evin kendisinden daha çok onura sahip olduğundan, Musa'dan daha büyük yüceliğe layık görülmüştür' (İbraniler 3:3).

“But while God’s Word speaks of the humanity of Christ when upon this earth, it also speaks decidedly regarding His pre-existence. The Word existed as a divine being, even as the eternal Son of God, in union and oneness with His Father. From everlasting He was the Mediator of the covenant, the one in whom all nations of the earth, both Jews and Gentiles, if they accepted Him, were to be blessed. ‘The Word was with God, and the Word was God’ (John 1:1). Before men or angels were created, the Word was with God, and was God.

Ama Tanrı'nın Sözü, Mesih'in bu yeryüzündeyken insanlığından söz ederken, O'nun ezelî varlığı hakkında da açık ve kesin biçimde konuşur. Söz, ilahî bir varlık olarak, hatta Tanrı'nın ezelî Oğlu olarak, Babasıyla tam bir birlik içinde vardı. Ezelden beri O, antlaşmanın aracısıydı; O'nu kabul ettikleri takdirde, yeryüzündeki bütün uluslar—Yahudiler de uluslar da—O'nda kutsanacaktı. 'Söz Tanrı'yla birlikteydi ve Söz Tanrı'ydı' (Yuhanna 1:1). İnsanlar ya da melekler yaratılmadan önce, Söz Tanrı'yla birlikteydi ve Tanrı'ydı.

“The world was made by Him, ‘and without him was not anything made that was made’ (John 1:3). If Christ made all things, He existed before all things. The words spoken in regard to this are so decisive that no one need be left in doubt. Christ was God essentially, and in the highest sense. He was with God from all eternity, God over all, blessed forevermore.

Dünya O'nun tarafından yaratıldı, 've O'nsuz yapılmış olan hiçbir şey yapılmadı' (Yuhanna 1:3). Eğer Mesih her şeyi yaptıysa, her şeyden önce vardı. Bu hususta söylenen sözler öylesine kesindir ki kimsenin şüphede kalmasına gerek yoktur. Mesih özünde ve en yüce anlamda Tanrı'ydı. Ezelden beri Tanrı ile birlikteydi; her şeyin üzerinde olan, sonsuza dek mübarek Tanrı'ydı.

“The Lord Jesus Christ, the divine Son of God, existed from eternity, a distinct person, yet one with the Father. He was the surpassing glory of heaven. He was the commander of the heavenly intelligences, and the adoring homage of the angels was received by Him as His right. This was no robbery of God. ‘The Lord possessed me in the beginning of his way,’ He declares, ‘before his works of old. I was set up from everlasting, from the beginning, or ever the earth was. When there were no depths, I was brought forth; when there were no fountains abounding with water. Before the mountains were settled, before the hills was I brought forth: while as yet he had not made the earth, nor the fields, nor the highest part of the dust of the world. When he prepared the heavens, I was there: when he set a compass upon the face of the depth’ (Proverbs 8:22–27).

Rab İsa Mesih, Tanrı’nın ilahi Oğlu, ezelden beri var olan, Baba ile bir olduğu hâlde ayrı bir kişiydi. O, göğün eşsiz görkemiydi. Göksel varlıkların kumandanıydı ve meleklerin tapınan hürmetini kendi hakkı olarak kabul ederdi. Bu, Tanrı’nın hakkını gasp etmek değildi. “Rab yolunun başlangıcında beni edindi,” diye beyan eder, “eskiden beri olan işlerinden önce. Ben ezelden, başlangıçtan, daha yeryüzü yokken kurulmuştum. Derinlikler yokken ben doğuruldum; sularla dolup taşan pınarlar yokken. Dağlar yerlerine oturtulmadan önce, tepelerden önce ben doğuruldum; henüz yeri, kırları ve dünyanın tozunun en yüksek kısmını yapmamışken. Gökleri hazırladığı zaman ben oradaydım; derinliğin yüzüne bir çember çizdiği zaman” (Özdeyişler 8:22-27).

“There are light and glory in the truth that Christ was one with the Father before the foundation of the world was laid. This is the light shining in a dark place, making it resplendent with divine, original glory. This truth, infinitely mysterious in itself, explains other mysterious and otherwise unexplainable truths, while it is enshrined in light, unapproachable and incomprehensible.” Selected Messages, book 1, 246–248.

"Dünyanın temelleri atılmadan önce Mesih’in Baba ile bir olduğu gerçeğinde ışık ve görkem vardır. Bu, karanlık bir yerde parlayan ışıktır; orayı ilahi, asli görkemle ışıl ışıl kılar. Bu gerçek, kendi içinde sonsuz derecede gizemli olmakla birlikte, başka gizemli ve yoksa açıklanamaz gerçekleri açıklar; kendisi ise ışık içinde muhafaza edilip yaklaşılmaz ve anlaşılmaz olarak kalır." Seçme Mesajlar, 1. kitap, 246-248.