The Battle of Raphia and the Battle of Panium are two distinct historical events that occurred in different periods and contexts, but they both have significance in the history of ancient Judea and its surrounding regions. The Battle of Raphia took place in 217 BC. The Battle of Panium occurred in 200 BC between the Seleucid kingdom (king of the north) and the Ptolemaic kingdom (king of the south). These two battles are identified in verses eleven through fifteen of Daniel chapter eleven. These two battles preceded the Maccabean Revolt in 167 BC.

Raphia Muharebesi ve Panium Muharebesi, farklı dönem ve bağlamlarda meydana gelen, ancak her ikisi de antik Yahudiye ve çevre bölgelerin tarihinde önem taşıyan iki ayrı tarihî olaydır. Raphia Muharebesi MÖ 217’de gerçekleşti. Panium Muharebesi ise MÖ 200 yılında Seleukos Krallığı (kuzeyin kralı) ile Ptolemaios Krallığı (güneyin kralı) arasında meydana geldi. Bu iki muharebeden Daniel kitabının 11. bölümünün 11–15. ayetlerinde söz edilir. Bu iki savaş, MÖ 167’deki Makabe İsyanı’ndan önce gerçekleşti.

The Battle of Panium took its name from the nearby geographical feature, Mount Panium, where the conflict occurred. The name Panium is derived from the Greek god Pan, to whom a temple was there dedicated. The site was known as Panium due to its association with worship of Pan. The temple complex was often referred to as the Sanctuary of Pan, emphasizing its role as a place of religious devotion and worship dedicated to the god Pan. The term “Nymphaeum” refers to a monument or shrine dedicated to water nymphs in ancient Greek and Roman religion. The temple complex at Panium included a grotto and natural spring, which were believed to be inhabited by nymphs, and thus it was sometimes referred to as the Nymphaeum of Panium.

Panium Muharebesi adını, çatışmanın meydana geldiği yakındaki coğrafi özellik olan Panium Dağı’ndan aldı. Panium adı, orada kendisine bir tapınak adanmış olan Yunan tanrısı Pan’dan türetilmiştir. Burası, Pan’a tapınmayla olan bağlantısı nedeniyle Panium olarak biliniyordu. Tapınak kompleksi, tanrı Pan’a adanmış bir dini bağlılık ve ibadet yeri olarak rolünü vurgulayan Pan’ın Kutsal Alanı olarak sıkça anılırdı. “Nymphaeum” terimi, Antik Yunan ve Roma dininde su perilerine adanmış bir anıt ya da tapınağı ifade eder. Panium’daki tapınak kompleksi, perilerin yaşadığına inanılan bir mağara ve doğal bir kaynak içeriyordu; bu yüzden bazen Panium’un Nymphaeum’u olarak anılırdı.

After the city was rebuilt and expanded by Herod Philip, son of Herod the Great, it was known as Caesarea Philippi in honor of the Roman Emperor Caesar Augustus and Herod Philip himself. The temple complex was an important religious center within this city.

Şehir, Büyük Herod’un oğlu Herod Philip tarafından yeniden inşa edilip genişletildikten sonra, Roma İmparatoru Caesar Augustus’un ve bizzat Herod Philip’in onuruna Caesarea Philippi olarak bilinir oldu. Tapınak kompleksi bu şehirde önemli bir dini merkezdi.

During the reign of Emperor Augustus, the temple was rededicated or renamed in honor of Augustus, reflecting the imperial cult and the integration of Roman religious practices into the local religious landscape. The area near the ancient city of Caesarea Philippi, where the temple of Pan was located, was sometimes referred to as the “Gates of Hell” or the “Gates of Hades.”

İmparator Augustus’un hükümdarlığı sırasında, tapınak Augustus’u onurlandırmak için yeniden adandı veya yeniden adlandırıldı; bu, imparatorluk kültünü ve Roma dini uygulamalarının yerel dini yaşama dahil edilmesini yansıtıyordu. Pan tapınağının bulunduğu antik Caesarea Philippi kenti yakınındaki bölge bazen "Cehennem Kapıları" veya "Hades’in Kapıları" olarak anılırdı.

In verses sixteen through nineteen of Daniel chapter eleven, the three geographical areas of conquest are represented that pagan Rome was to overcome in order to be established as the fourth kingdom of Bible prophecy and the king of the north in the chapter, are represented. In verse sixteen, the Roman general Pompey is identified as conquering Syria in 65 BC, and then Jerusalem in 63 BC. Verses seventeen through nineteen identify Julius Caesar’s conquering of Egypt, the third of the three obstacles. The Battle of Actium in 31 BC, marks the beginning of the three hundred and sixty years that pagan Rome would rule supremely in fulfillment of verse twenty-four, of Daniel chapter eleven.

Daniel kitabının on birinci bölümünün on altı ile on dokuzuncu ayetlerinde, Kutsal Kitap peygamberliğinde dördüncü krallık ve bölümde “kuzeyin kralı” olarak kurulabilmesi için putperest Roma’nın ele geçirmesi gereken üç coğrafi bölge temsil edilir. On altıncı ayette, Romalı general Pompeius’un MÖ 65’te Suriye’yi, ardından MÖ 63’te Kudüs’ü fethettiği belirtilir. On yedinci ile on dokuzuncu ayetler, üç engelden üçüncüsü olan Mısır’ın Jül Sezar tarafından fethedilmesini bildirir. MÖ 31’deki Aktium Savaşı, Daniel kitabının on birinci bölümünün yirmi dördüncü ayetinin gerçekleşmesi uyarınca, putperest Roma’nın mutlak egemenlikle hüküm süreceği üç yüz altmış yıllık dönemin başlangıcını işaret eder.

In verse twenty the reign of Augustus Caesar is marked, and in that history, Jesus was born. Then in verses twenty-one and twenty-two the wicked Tiberius Caesar’s reign is identified, thus marking the crucifixion of Christ. In verse twenty-three, the league which the Maccabean Jews entered into with pagan Rome is marked, and thus the flow of history that began in verse eleven is halted, and the historical narrative drops back to the period of 161 BC to 158 BC.

Yirminci ayette Augustus Sezar’ın hükümranlığı belirtilir ve o dönemde İsa doğmuştur. Ardından yirmi birinci ve yirmi ikinci ayetlerde zalim Tiberius Sezar’ın hükümranlığı belirtilir; böylece Mesih’in çarmıha gerilişi işaretlenmiş olur. Yirmi üçüncü ayette, Makabi Yahudilerinin putperest Roma ile girdikleri ittifak belirtilir ve böylece on birinci ayette başlayan tarih akışı kesintiye uğrar; tarihsel anlatı MÖ 161’den 158’e kadar olan döneme geri döner.

Verse twenty-three represents the line of the Maccabees, and though it does not provide all the details of their prophetic line, the record of history does. In 217 BC, the Battle of Raphia took place, and in the aftermath a child king left Egypt vulnerable. As the Seleucid and Greek kings made plans to deal with the child king in the year 200 BC, Rome inserted itself into the history and became the defender of the Egyptian child king. In the same year the Battle of Panium took place. Then in 167 BC the guerilla warfare of the Maccabees, began.

Yirmi üçüncü ayet Makabilerin soyunu temsil eder ve her ne kadar onların kehanet çizgisinin tüm ayrıntılarını vermese de, bunu tarih kayıtları sağlar. MÖ 217’de Rafia Savaşı gerçekleşti ve sonrasında tahta geçen bir çocuk kral Mısır’ı savunmasız bıraktı. MÖ 200 yılında Seleukos ve Yunan kralları çocuk kral ile başa çıkmak için planlar yaparken, Roma tarihe müdahil oldu ve Mısırlı çocuk kralın savunucusu hâline geldi. Aynı yıl Panium Savaşı gerçekleşti. Ardından MÖ 167’de Makabilerin gerilla savaşı başladı.

The Maccabean revolt began in Modein in 167 BC, and it consisted of the Maccabees not only engaging against the Seleucid Empire, but also engaging the Jews that they had determined were in alliance with the Seleucids. The revolt was religiously motivated, and it was carried out against an internal and external enemy. In 164 BC the Maccabees rededicated the Temple, and this event is commemorated by the Jewish celebration of Hanukkah. In that year the infamous Antiochus Epiphanes died. Then from 161 BC to 158 BC the “league” of verse twenty-three was entered into with Rome.

Makabi ayaklanması MÖ 167’de Modein’de başladı ve Makabiler yalnızca Seleukos İmparatorluğu’yla çatışmakla kalmayıp, Seleukoslarla ittifak halinde olduklarına kanaat getirdikleri Yahudilerle de çatıştılar. İsyan dinî saiklerle güdülenmişti ve hem iç hem de dış düşmana karşı yürütüldü. MÖ 164’te Makabiler Tapınağı yeniden kutsadılar ve bu olay Yahudilerin Hanuka Bayramı ile anılır. O yıl kötü şöhretli Antiochus Epiphanes öldü. Ardından MÖ 161’den 158’e kadar yirmi üçüncü ayetteki “ittifak” Roma ile akdedildi.

The only direct reference to the Maccabees, their revolt and their league with Rome, is found in verse twenty-three, but the history of the dynasty, called the Hasmonean Dynasty began at Modein in 167 BC, and continued to the time of the cross. The final representatives of the Hasmonean Dynasty were the Pharisees of Christ’s time period. Therefore, there is a prophetic line of the history of apostate Judaism as represented by the Maccabees which began in 167 BC at the revolt of Modein, which ends in verses twenty-one and twenty-two when Jesus was crucified.

Makabiler, onların ayaklanması ve Roma ile yaptıkları ittifaka dair tek doğrudan gönderme yirmi üçüncü ayette bulunur; ancak Haşmonay Hanedanı olarak adlandırılan hanedanın tarihi M.Ö. 167’de Modein’de başladı ve İsa’nın çarmıha gerildiği döneme kadar sürdü. Haşmonay Hanedanı’nın son temsilcileri, İsa’nın zamanındaki Ferisilerdi. Bu nedenle, Makabiler tarafından temsil edilen, dinden dönmüş Yahudiliğin tarihine dair peygamberî bir çizgi vardır; bu çizgi M.Ö. 167’de Modein’deki ayaklanmayla başlar ve İsa’nın çarmıha gerilmesini anlatan yirmi birinci ve yirmi ikinci ayetlerde sona erer.

Their history reached a turning point in verse sixteen, when Rome, for the first time, through Pompey, conquered Jerusalem. His primary motivation for bringing the destruction upon Jerusalem at that time was a dispute among two factions of the Hasmonean Dynasty. From that point in time (63 BC), Judah was under Roman rule. The Hasmonean Dynasty of the Maccabees begins prophetically at the battle of Modein in 167 BC, then is placed under subjection to Rome in 63 BC. Soon after the beginning of that history the Maccabees initiated and entered into a league with Rome from 161 BC to 158 BC. They were in subjection to Rome from 63 BC until the cross and the ultimate destruction of Jerusalem in the year 70.

On altıncı ayette, Roma’nın ilk kez Pompey aracılığıyla Kudüs’ü fethetmesiyle, onların tarihi bir dönüm noktasına ulaştı. O dönemde Kudüs’e bu yıkımı getirmesindeki başlıca motivasyonu, Haşmonay Hanedanı’nın iki hizbi arasındaki bir anlaşmazlıktı. O andan itibaren (MÖ 63) Yahudiye Roma yönetimi altına girdi. Makabilerin Haşmonay Hanedanı, peygamberlik açısından başlangıcını MÖ 167’deki Modein Savaşı’nda alır; ardından MÖ 63’te Roma’ya tabi kılınır. Bu tarihin başlangıcından kısa süre sonra Makabiler, MÖ 161’den MÖ 158’e kadar Roma ile bir ittifak başlatıp bu ittifaka girdiler. MÖ 63’ten, çarmıha ve 70 yılındaki Kudüs’ün nihai yıkımına kadar Roma’ya tabi kaldılar.

The prophetic line of the Maccabees is the line of apostate Judaism, and it therefore typifies the line of apostate Protestantism. From the Battle of Panium until the Sunday law of verse sixteen the prophetic events of 200 BC, 167 BC, 164 BC, and the league from 161 BC to 158 BC will be repeated in the history of apostate Protestantism. These waymarks will occur in the history of the eighth president who is of the seven in advance of the Sunday law. 200 BC represents the external line of the Republican horn in relation to 167 BC, representing the internal line of the apostate Protestant horn.

Makabilerin peygamberlik çizgisi, sapkın Yahudiliğin çizgisidir ve bu nedenle sapkın Protestanlığın çizgisini temsil eder. Panium Savaşı’ndan on altıncı ayetteki Pazar yasasına kadar, MÖ 200, MÖ 167, MÖ 164 ve MÖ 161’den 158’e kadar süren ittifakın peygamberlik olayları, sapkın Protestanlığın tarihinde tekrar edilecektir. Bu kilometre taşları, Pazar yasasından önce gelen, yediden olan sekizinci başkanın tarihinde gerçekleşecektir. MÖ 167’yi temsil eden sapkın Protestan boynuzunun iç çizgisine karşılık, MÖ 200, Cumhuriyetçi boynuzun dış çizgisini temsil eder.

These waymarks are essentially hidden within the historical line of the Hasmonean Dynasty, but none-the-less form part of the hidden history of verse forty of Daniel eleven. It is a line that is part of the “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.”

Bu yol işaretleri esas itibarıyla Haşmonay Hanedanı'nın tarihsel çizgisi içinde gizlidir, ancak yine de Daniel 11'in kırkıncı ayetinin gizli tarihinin bir parçasını oluştururlar. Bu çizgi, "Daniel’in peygamberliğinin son günlerle ilgili o bölümü"nün bir parçasıdır.

The fact that Judaism celebrates Hanukkah in memory of the revolt of the Maccabees, does not define the Maccabees as righteous. Due to rebellion the shekinah never returned to the temple that was rebuilt after the captivity of seventy years. The final prophetic message came through Malachi roughly two centuries before the Maccabees. The history of the Maccabees identifies that they allowed their political leaders to also function as high priest, the very sin that the Egyptian Ptolemy attempted, and that King Uzziah also attempted. Tradition identifies that God intervened to prevent Ptolemy from the sacrilegious action, and God’s word identifies directly that God did intervene when king Uzziah attempted to perform the work of the priest and king. The final fruit of their dynasty was the Pharisees. There is no reason to conclude the Maccabees were a symbol of righteousness, in spite of the historical reverence modern Judaism’s Jews may hold to.

Yahudiliğin Hanuka’yı Makabilerin isyanının anısına kutlaması, Makabileri doğruluk timsali olarak tanımlamaz. İsyan nedeniyle, Şekina, yetmiş yıllık sürgünden sonra yeniden inşa edilen tapınağa asla geri dönmedi. Son peygamberlik mesajı, Makabilerden yaklaşık iki yüzyıl önce Malaki aracılığıyla geldi. Makabilerin tarihi, siyasi liderlerinin başkâhin olarak da görev yapmasına izin verdiklerini belirtir; bu, Mısırlı Ptolemaios’un teşebbüs ettiği ve Kral Uzziah’ın da teşebbüs ettiği aynı günahtı. Gelenek, Tanrı’nın Ptolemaios’u kutsala saygısız bu eylemden alıkoymak için müdahale ettiğini belirtir; Tanrı’nın sözü ise Kral Uzziah kâhin ve kralın işini yapmaya kalkıştığında Tanrı’nın doğrudan müdahale ettiğini bildirir. Hanedanlarının son meyvesi Ferisilerdi. Modern Yahudiliğin mensuplarının duyduğu tarihsel saygıya rağmen, Makabilerin doğruluğun bir simgesi olduğu sonucuna varmak için bir neden yoktur.

The Protestant reformation began in the time of Luther, and it was a progressive development. It was not a new tradition, for Jesus and His disciples were Protestants, it was an awakening to the darkness of the history where Luther and other reformers were awakened. The climax of that progressive reformation was the Millerite movement. God did not only need to awaken the early reformers to the sins of Babylon, but He intended to bring them into the full understanding of His law, and His work in the heavenly sanctuary. On April 19, 1844 the Protestants rejected the increasing light of the reformation and became apostate Protestantism.

Protestan Reformu Luther döneminde başladı ve aşamalı bir gelişmeydi. Yeni bir gelenek değildi; zira İsa ve öğrencileri Protestandı. Luther ve diğer reformcuların uyandırıldığı tarihin karanlığına karşı bir uyanıştı. O ilerleyici Reformasyonun doruk noktası Millerci hareketti. Tanrı, ilk reformcuları yalnızca Babil’in günahlarına karşı uyandırmakla yetinmedi; onları yasasının ve göksel tapınaktaki işinin tam anlaşılmasına ulaştırmayı amaçladı. 19 Nisan 1844’te Protestanlar Reformasyon’un artan ışığını reddettiler ve mürted Protestanlık oldular.

The faithful Millerites then were “given the mantle” and directed into the Most Holy Place to finish the work to become mature Protestant Christians. In 1863 those who had been given the mantle, through disobedience, set aside the mantle of Protestantism, and took the mantle of Laodicea. In the final period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which began twenty-two years after September 11, 2001, in 2023, the Lion of the tribe of Judah is unsealing the truths that fill up the hidden history of verse forty of Daniel chapter eleven, which is the history from the collapse of the Soviet Union in 1989 unto the soon coming Sunday law. In doing this, He has unsealed the history of apostate Judaism as a symbol of apostate Protestantism.

Sadık Milleritlere o zaman "hırka verildi" ve olgun Protestan Hristiyanlar olmak için işi tamamlamak üzere En Kutsal Yer’e yönlendirildiler. 1863’te, hırka kendilerine verilmiş olanlar, itaatsizlik yüzünden Protestanlığın hırkasını bir kenara koydular ve Laodikya’nın hırkasını aldılar. 11 Eylül 2001’den yirmi iki yıl sonra, 2023’te başlayan yüz kırk dört binin mühürlenmesinin son döneminde, Yahuda oymağından Aslan, Daniel kitabının on birinci bölümünün kırkıncı ayetinin gizli tarihini tamamlayan gerçeklerin mührünü açıyor; bu da 1989’da Sovyetler Birliği’nin çöküşünden yakında gelecek Pazar günü yasasına kadar uzanan tarihtir. Bunu yaparken, O, dinden dönmüş Protestanlığın bir simgesi olarak dinden dönmüş Yahudiliğin tarihinin mührünü açmıştır.

Both lines of God’s apostate people, whether those of literal Judah or spiritual Judah (both glorious lands), end at the conquering of Jerusalem, the former in 63 BC, and the latter at the soon coming Sunday law. Both lines represent warfare that is motivated by misguided religious convictions. Both lines represent a warfare against the religious philosophies of Greece, and both lines end up with the apostates being in subjection to Rome. I identify the three battles of verse forty representing the collapse of the Soviet Union in 1989, the Ukraine War, and Panium at the Sunday law for the purpose of identifying a distinction between those three battles and the three world wars.

Tanrı’nın dinden sapmış halkının iki hattı—bunlar ister harfî Yahuda’ya, ister ruhsal Yahuda’ya (her ikisi de görkemli diyar) ait olsun—Kudüs’ün fethedilmesiyle son bulur; birincisi MÖ 63’te, ikincisi ise yakında gelecek Pazar yasasında. Her iki hat da yanlış yönlendirilmiş dinî kanaatlerden kaynaklanan bir savaşı temsil eder. Her iki hat da Yunanistan’ın dinî felsefelerine karşı yürütülen bir savaşı temsil eder ve her ikisi de dinden sapanların Roma’ya tabi olmasıyla sonuçlanır. Kırkıncı ayetteki üç savaşı, 1989’da Sovyetler Birliği’nin çöküşünü, Ukrayna Savaşı’nı ve Pazar yasasında Panium’u temsil eder şekilde tanımlıyorum; bunu, bu üç savaş ile üç dünya savaşı arasındaki ayrımı belirtmek amacıyla yapıyorum.

“God’s word has given warning of the impending danger; let this be unheeded, and the Protestant world will learn what the purposes of Rome really are, only when it is too late to escape the snare. She is silently growing into power. Her doctrines are exerting their influence in legislative halls, in the churches, and in the hearts of men. She is piling up her lofty and massive structures in the secret recesses of which her former persecutions will be repeated. Stealthily and unsuspectedly she is strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike. All that she desires is vantage ground, and this is already being given her. We shall soon see and shall feel what the purpose of the Roman element is. Whoever shall believe and obey the word of God will thereby incur reproach and persecution.” The Great Controversy, 581.

Tanrı’nın sözü yaklaşan tehlike konusunda uyarıda bulunmuştur; bu uyarı dikkate alınmazsa, Protestan dünyası Roma’nın gerçek amaçlarının ne olduğunu ancak tuzaktan kurtulmak için çok geç olduğunda öğrenecektir. O sessizce güçleniyor. Öğretileri yasama meclislerinde, kiliselerde ve insanların yüreklerinde etkisini gösteriyor. Gizli kuytularında eski zulümlerinin tekrarlanacağı yüksek ve heybetli yapıları ardı ardına dikiyor. Sinsi ve fark edilmeden, vurma zamanı geldiğinde kendi amaçlarını ilerletmek için kuvvetlerini güçlendiriyor. İstediği tek şey avantajlı bir mevzi ve bu da ona şimdiden veriliyor. Yakında Roma’nın niyetinin ne olduğunu görecek ve hissedeceğiz. Tanrı’nın sözüne inanıp ona itaat eden herkes bunun sonucunda ayıplanmaya ve zulme uğrayacaktır. Büyük Mücadele, 581.

From verse ten, which identifies the collapse of the Soviet Union in 1989, unto the Battle of Panium in verse fifteen, the papacy has been “strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike.” These verses identify the prophetic circumstances that are the “snare” that has been prepared by the papacy, which will be impossible to “escape.” In the final engagement, represented by the Battle of Panium, the image of the beast will be formed in the United States. The formation of that image is the final test for God’s people of the last days.

1989'da Sovyetler Birliği'nin çöküşünü belirleyen onuncu ayetten, on beşinci ayetteki Panium Savaşı'na kadar, papalık, "darbesini vurma zamanı geldiğinde kendi amaçlarını ilerletmek için güçlerini pekiştirmektedir." Bu ayetler, papalık tarafından hazırlanmış olan ve ondan "kurtulmanın" imkânsız olacağı "tuzak" niteliğindeki, peygamberlik sözlerinde tanımlanan koşulları tanımlar. Panium Savaşıyla temsil edilen nihai çarpışmada, canavarın sureti Amerika Birleşik Devletleri'nde oluşturulacaktır. Bu suretin oluşumu, son günlerin Tanrı halkı için son sınavdır.

“The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. … In Revelation 13 this subject is plainly presented; [Revelation 13:11–17, quoted].

"Rab bana açıkça gösterdi ki canavarın sureti, sınanma dönemi kapanmadan oluşturulacaktır; çünkü bu, Tanrı’nın halkı için, onların ebedi yazgısının belirleneceği büyük sınav olacaktır. ... Vahiy 13'te bu konu açıkça ortaya konmuştur; [Vahiy 13:11-17, alıntılandı]."

“This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

“Bu, Tanrı’nın halkının mühürlenmeden önce geçmesi gereken sınavdır. O’nun yasasını tutarak ve sahte bir Şabat’ı kabul etmeyi reddederek Tanrı’ya bağlılıklarını kanıtlamış olanların tümü, Rab Tanrı Yehova’nın sancağı altında yer alacak ve yaşayan Tanrı’nın mührünü alacaktır. Gökten kaynaklanan hakikati terk edip Pazar Şabatı’nı kabul edenler ise canavarın işaretini alacaktır.” Manuscript Releases, cilt 15, 15.

The formation of the image of the beast is represented by the period when the league of Rome was entered into. The Protestant horn of the United States became the daughters of Rome in 1844, and the beginning of their history is repeated at the end of their history when they once again determine to imitate their mother.

Canavarın suretinin oluşumu, Roma ile ittifakın kurulduğu dönemle temsil edilir. Amerika Birleşik Devletleri’nin Protestan boynuzu 1844’te Roma’nın kızları hâline geldi ve annelerini yeniden taklit etmeye karar verdiklerinde, tarihlerinin başlangıcı tarihlerinin sonunda tekrar eder.

“I saw that the two-horned beast had a dragon’s mouth, and that his power was in his head, and that the decree would go out of his mouth. Then I saw the Mother of Harlots; that the mother was not the daughters, but separate and distinct from them. She has had her day, and it is past, and her daughters, the Protestant sects, were the next to come on the stage and act out the same mind that the mother had when she persecuted the saints. I saw that as the mother has been declining in power, the daughters had been growing, and soon they will exercise the power once exercised by the mother.

İki boynuzlu canavarın bir ejderhanın ağzına sahip olduğunu, gücünün başında bulunduğunu ve buyruğun onun ağzından çıkacağını gördüm. Sonra Fahişelerin Anası’nı gördüm; annenin kızların kendisi olmadığını, onlardan ayrı ve farklı olduğunu. Gününü yaşadı ve o dönem geçti; kızları, yani Protestan mezhepler, sahneye çıkıp annenin kutsallara zulmettiği zamankiyle aynı zihniyeti eyleme dökmek üzere sıradakilerdi. Annenin gücünün azalmakta olduğunu, kızların ise büyüdüğünü gördüm; ve yakında, bir zamanlar annenin kullanmış olduğu gücü onlar kullanacaklar.

“I saw the nominal church and nominal Adventists, like Judas, would betray us to the Catholics to obtain their influence to come against the truth. The saints then will be an obscure people, little known to the Catholics; but the churches and nominal Adventists who know of our faith and customs (for they hated us on account of the Sabbath, for they could not refute it) will betray the saints and report them to the Catholics as those who disregard the institutions of the people; that is, that they keep the Sabbath and disregard Sunday.

Yahuda gibi, sözde kilisenin ve sözde Adventistlerin, Katoliklerin nüfuzunu elde edip gerçeğe karşı gelebilmek için bizi Katoliklere ele vereceklerini gördüm. O vakit kutsallar, Katoliklerin pek az tanıdığı, adı sanı bilinmeyen bir topluluk olacak; fakat imanımızı ve adetlerimizi bilen kiliseler ve sözde Adventistler (çünkü Sebt yüzünden bizden nefret ediyorlardı; onu çürütemedikleri için) kutsallara ihanet edecek ve onları, halkın müesseselerini hiçe sayanlar olarak Katoliklere ihbar edecekler; yani Sebt gününü tuttuklarını ve Pazarı hiçe saydıklarını.

“Then the Catholics bid the Protestants to go forward, and issue a decree that all who will not observe the first day of the week, instead of the seventh day, shall be slain. And the Catholics, whose numbers are large, will stand by the Protestants. The Catholics will give their power to the image of the beast. And the Protestants will work as their mother worked before them to destroy the saints. But before their decree bring or bear fruit, the saints will be delivered by the Voice of God.” Spalding and Magan, 1, 2.

Sonra Katolikler, Protestanlara öne çıkmalarını ve yedinci gün yerine haftanın ilk gününü tutmayanların hepsinin öldürüleceğine dair bir ferman yayımlamalarını emredecekler. Ve sayıları çok olan Katolikler Protestanların yanında duracak. Katolikler güçlerini canavarın suretine verecek. Ve Protestanlar, azizleri yok etmek için, annelerinin kendilerinden önce yaptığı gibi çalışacak. Ama onların fermanı sonuç doğurmadan önce, azizler Tanrı'nın Sesi tarafından kurtarılacak. Spalding ve Magan, 1, 2.

In the passage there are two groups of “nominal,” which means “in name only,” that betray God’s faithful ones to the Catholics. Ellen White’s understanding of nominal churches and nominal Adventists is different than what they actually represent in the last days, for her understanding of a “nominal Adventist,” would have represented a Christian who professed to believe in the return of Christ. But the prophets speak more for the last days, than the days in which they lived, and a “nominal Adventist,” in the last days represents the Laodicean Seventh-day Adventist church, and the nominal churches are the descendants of those who became the daughters of Rome in 1844.

Pasajda, “yalnızca isimde” anlamına gelen “nominal” diye anılan ve Tanrı’nın sadıklarını Katoliklere ele veren iki grup vardır. Ellen White’ın nominal kiliseler ve nominal Adventistler konusundaki anlayışı, onların son günlerde gerçekte neyi temsil ettiklerinden farklıdır; çünkü onun “nominal Adventist” anlayışı, Mesih’in dönüşüne inandığını beyan eden bir Hristiyanı temsil ederdi. Ama peygamberler, yaşadıkları günlerden çok son günler için konuşurlar ve son günlerde bir “nominal Adventist”, Laodikya Yedinci Gün Adventist Kilisesi’ni temsil eder; nominal kiliseler ise 1844’te Roma’nın kızları hâline gelenlerin torunlarıdır.

Seventh-day Adventists will hate the “obscure people,” who are God’s true representatives for they “cannot refute the Sabbath truth,” which represents the Sabbath of the land resting. The Seventh-day Adventist church professes to uphold the seventh-day as the day of worship, but in the last days the Sabbath they can not refute is the “seven times,” of Leviticus twenty-six, which was the first foundation truth they rejected in 1863.

Yedinci Gün Adventistleri, Tanrı’nın gerçek temsilcileri olan "adı sanı bilinmeyen insanlar"dan nefret edecek; çünkü onların çürütemediği "Şabat gerçeği", toprağın dinlenme Şabatını temsil eder. Yedinci Gün Adventistleri Kilisesi, ibadet günü olarak yedinci günü savunduğunu ileri sürer; ama son günlerde onların çürütemediği Şabat, Levililer 26’da geçen "yedi kez"dir; bu da 1863’te reddettikleri ilk temel gerçekti.

The passage that we are now addressing is identifying the prophetic dynamics associated with the history that begins at the soon coming Sunday law, but the final testing history that follows the Sunday law is first accomplished within the United States. At the Sunday law the United States will force the entire world to erect an image to the beast, but before they accomplish that work, they will have erected an image to the beast in the United States.

Şu anda ele aldığımız pasaj, yakında gelecek Pazar yasasıyla başlayan tarihsel dönemle ilişkili peygamberlik dinamiklerini tanımlamaktadır; ancak Pazar yasasını izleyen nihai sınama dönemi önce Amerika Birleşik Devletleri içinde tamamlanacaktır. Pazar yasası sırasında Amerika Birleşik Devletleri tüm dünyayı canavarın suretini dikmeye zorlayacaktır; fakat bunu gerçekleştirmeden önce, Amerika Birleşik Devletleri’nde canavarın suretini dikmiş olacaktır.

“As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

“Dinsel özgürlüğün ülkesi olan Amerika, vicdanı zorlayıp insanları sahte Şabat’a saygı göstermeye mecbur etmek üzere Papalıkla birleştiğinde, yeryüzündeki her ülkenin halkı onun örneğini izlemeye yöneltilecektir.” Testimonies, cilt 6, 18.

“Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.

“Yabancı uluslar Amerika Birleşik Devletleri’nin örneğini izleyeceklerdir. Her ne kadar öncülük etse de, aynı kriz dünyanın her tarafındaki halkımızın üzerine gelecektir.” Testimonies, cilt 6, 395.

The great test for the people of God, occurs before the Sunday law, for at the Sunday law probation closes for Seventh-day Adventists. The test is represented as the formation of the image of the beast, and the image of the beast is the combination of Church and State, with the Church in control of the relationship. Just as the Protestants became a daughter of Rome in 1844, and a daughter is the image of her mother, the apostate Protestants will accomplish a parallel work in the last days, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Tanrı halkı için büyük sınav, Pazar yasasından önce gerçekleşir; çünkü Pazar yasasıyla birlikte Yedinci Gün Adventistleri için lütuf zamanı kapanır. Bu sınav, canavarın heykelinin oluşumu olarak temsil edilir; canavarın heykeli ise, ilişkide denetimin Kilise’de olduğu Kilise-devlet birleşimidir. Nasıl ki Protestanlar 1844’te Roma’nın kızı hâline geldiyse — ve bir kız annesinin suretidir — sapkın Protestanlar da son günlerde buna paralel bir işi gerçekleştireceklerdir; çünkü İsa her zaman bir şeyin sonunu onun başlangıcıyla açıklar.

The history represented by the “league” of verse twenty-three of Daniel chapter eleven, represented a professed apostate people of the glorious land reaching out to form a union with Rome. 161 BC to 158 BC represents the formation of the image of the beast that culminates at the Sunday law.

Daniel kitabının on birinci bölümünün yirmi üçüncü ayetindeki “ittifak” ile betimlenen tarih, görkemli diyarın kendini Tanrı’ya ait olarak tanıtan ama dinden dönmüş halkının Roma ile birlik kurmak üzere el uzatmasını temsil ediyordu. MÖ 161’den MÖ 158’e kadar olan dönem, Pazar yasasında doruğa ulaşacak olan canavarın suretinin oluşumunu temsil eder.

We will continue this study in the next article.

Bu incelemeye bir sonraki makalede devam edeceğiz.

“But what is the ‘image to the beast’? and how is it to be formed? The image is made by the two-horned beast, and is an image to the beast. It is also called an image of the beast. Then to learn what the image is like and how it is to be formed we must study the characteristics of the beast itself—the papacy.

“Fakat ‘canavarın sureti’ nedir? ve nasıl oluşturulacaktır? Suret, iki boynuzlu canavar tarafından yapılır ve canavarın suretidir. Buna ayrıca canavarın sureti de denir. O hâlde suretin neye benzediğini ve nasıl oluşturulacağını öğrenmek için, canavarın kendisinin—papalığın—özelliklerini incelemeliyiz.

“When the early church became corrupted by departing from the simplicity of the gospel and accepting heathen rites and customs, she lost the Spirit and power of God; and in order to control the consciences of the people, she sought the support of the secular power. The result was the papacy, a church that controlled the power of the state and employed it to further her own ends, especially for the punishment of ‘heresy.’ In order for the United States to form an image of the beast, the religious power must so control the civil government that the authority of the state will also be employed by the church to accomplish her own ends.” The Great Controversy, 443.

“İlk kilise, müjdenin sadeliğinden uzaklaşıp putperest ayin ve gelenekleri benimsediğinde yozlaştı; Tanrı’nın Ruhunu ve kudretini yitirdi; ve halkın vicdanlarını denetim altında tutabilmek için dünyevî iktidarın desteğini aradı. Bunun sonucu, devlet gücünü denetimi altına alan ve onu kendi amaçlarını gerçekleştirmek, özellikle de ‘sapkınlığı’ cezalandırmak için kullanan papalık oldu. Birleşik Devletler’in canavarın bir suretini oluşturabilmesi için, dinî güç sivil yönetimi öylesine denetimi altına almalıdır ki, devletin yetkisi de kilise tarafından kendi amaçlarını gerçekleştirmek üzere kullanılsın.” The Great Controversy, 443.