“Ministers and people declared that the prophecies of Daniel and the Revelation were incomprehensible mysteries. But Christ directed his disciples to the words of the prophet Daniel concerning events to take place in their time, and said, ‘Whoso readeth, let him understand.’ Matthew 24:15. And the assertion that the Revelation is a mystery, not to be understood, is contradicted by the very title of the book: ‘The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass. . . . Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein; for the time is at hand.’ Revelation 1:1–3.
Din adamları ve halk, Daniel ve Vahiy kitaplarındaki peygamberliklerin anlaşılmaz sırlar olduğunu ilan ettiler. Ancak İsa Mesih, kendi zamanlarında gerçekleşecek olaylarla ilgili olarak peygamber Daniel’in sözlerine öğrencilerinin dikkatini çekti ve şöyle dedi: “Okuyan anlasın.” Matta 24:15. Ayrıca Vahiy’in anlaşılmaması gereken bir sır olduğu iddiası, kitabın bizzat başlığı tarafından çürütülür: “İsa Mesih’in Vahyi; Tanrı onu, yakında olması gereken şeyleri kullarına göstermek için ona verdi. ... Ne mutlu okuyan kimseye, bu peygamberliğin sözlerini işitenlere ve onda yazılanlara uyanlara! Çünkü zaman yakındır.” Vahiy 1:1-3.
“Says the prophet: ‘Blessed is he that readeth’—there are those who will not read; the blessing is not for them. ‘And they that hear’—there are some, also, who refuse to hear anything concerning the prophecies; the blessing is not for this class. ‘And keep those things which are written therein’—many refuse to heed the warnings and instructions contained in the Revelation. None of these can claim the blessing promised. All who ridicule the subjects of the prophecy, and mock at the symbols here solemnly given, all who refuse to reform their lives, and prepare for the coming of the Son of man, will be unblest.
Peygamber şöyle der: 'Okuyan kutsanmıştır'—okumayacak olanlar vardır; kutsama onlar için değildir. 'Ve işitenler'—kehanetlerle ilgili hiçbir şeyi işitmeyi reddedenler de vardır; kutsama bu sınıf için değildir. 'Ve onda yazılı olanları tutanlar'—birçoğu Vahiy'de yer alan uyarıları ve talimatları dikkate almayı reddeder. Bunların hiçbiri vaat edilen kutsamayı talep edemez. Kehanetin konularını küçümseyip burada ciddiyetle verilen sembollerle alay edenlerin, ayrıca yaşamlarını ıslah etmeyi ve İnsanoğlu'nun gelişine hazırlanmayı reddedenlerin hepsi, kutsanmamış kalacaktır.
“In view of the testimony of Inspiration, how dare men teach that the Revelation is a mystery, beyond the reach of human understanding? It is a mystery revealed, a book opened. The study of the Revelation directs the mind to the prophecies of Daniel, and both present most important instruction, given of God to men, concerning events to take place at the close of this world’s history.” The Great Controversy, 340.
İlhamın tanıklığı ışığında, insanlar Vahiy’in insan anlayışının erişemeyeceği bir sır olduğunu öğretmeye nasıl cüret ederler? O, açığa çıkarılmış bir sır, açılmış bir kitaptır. Vahiy’in incelenmesi zihni Daniel’in peygamberliklerine yöneltir ve her ikisi de, bu dünyanın tarihinin sonunda gerçekleşecek olaylarla ilgili olarak Tanrı tarafından insanlara verilmiş en önemli öğretiyi sunar. Büyük Mücadele, 340.
The “study of the Revelation directs the mind to the prophecies of Daniel.” Some persons only see prophecy within the book of Daniel. But Daniel presents two lines of truth and the truth that represent his prophecies are the last six chapters of his book. The first six chapters present illustrated prophecy, that, by and large, are still unrecognized. Before we consider the first six chapters of Daniel, we will explain why there is actually only two prophecies represented in the last six chapters of Daniel. Sister White points out the two prophecies by referring to the two great rivers of Shinar. When we accept the symbolism she sets forth we find the key to see two, and only two prophecies in the last six chapters of Daniel.
"Vahiy'in incelenmesi zihni Daniel'in peygamberliklerine yönlendirir." Bazı kişiler peygamberliği yalnızca Daniel kitabında görür. Ancak Daniel iki hakikat çizgisi sunar ve onun peygamberliklerini temsil eden kısım kitabının son altı bölümüdür. İlk altı bölüm, büyük ölçüde hâlâ tanınmamış olan örnekleyici peygamberlik sunar. Daniel'in ilk altı bölümünü ele almadan önce, Daniel'in son altı bölümünde gerçekte neden yalnızca iki peygamberliğin temsil edildiğini açıklayacağız. Bayan White, Şinar'ın iki büyük nehrine atıfta bulunarak bu iki peygamberliği işaret eder. Onun ortaya koyduğu sembolizmi benimsediğimizde, Daniel'in son altı bölümünde iki ve yalnızca iki peygamberliği görmenin anahtarını buluruz.
“The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112.
"Daniel'in Tanrı'dan aldığı ışık özellikle bu son günler için verilmişti. Şinar'ın büyük nehirleri olan Ulai ve Hiddekel'in kıyılarında gördüğü görümler şimdi gerçekleşme sürecindedir ve önceden bildirilen bütün olaylar yakında gerçekleşecektir." Testimonies to Ministers, 112.
The vision of chapter eight was given by the Ulai river.
Sekizinci bölümün görümü Ulai Nehri'nin kıyısında verildi.
In the third year of the reign of king Belshazzar a vision appeared unto me, even unto me Daniel, after that which appeared unto me at the first. And I saw in a vision; and it came to pass, when I saw, that I was at Shushan in the palace, which is in the province of Elam; and I saw in a vision, and I was by the river of Ulai. Daniel 8:1, 2.
Kral Belşassar’ın krallığının üçüncü yılında, ilkinde bana görünen görümden sonra, bana, yani Daniel’e, bir görüm göründü. Ve görümde gördüm; gördüğümde, Elam ilinde, Şuşan’daki saraydaydım; ve görümde, Ulai Irmağı’nın kıyısındaydım. Daniel 8:1, 2.
When we took the paragraph from Testimonies to Ministers, where Sister White referenced “the Ulai and Hiddekel” and called them “the great rivers of Shinar” we were dissecting that paragraph from one of the most important commentaries on the study of the books of Daniel and Revelation in Sister White’s writings. In the passage she states, “There is need of a much closer study of the word of God; especially should Daniel and the Revelation have attention as never before in the history of our work.”
Testimonies to Ministers’tan, Kız kardeş White’ın “Ulai ve Hiddekel”e atıfta bulunup onları “Shinar’ın büyük ırmakları” diye adlandırdığı paragrafı aldığımızda, biz Kız kardeş White’ın yazılarında Daniel ve Vahiy kitaplarının incelenmesine dair en önemli yorumlardan birinde yer alan bu paragrafı parçalarına ayırarak inceliyorduk. O pasajda şöyle der: “Tanrı’nın sözünün çok daha yakından incelenmesine ihtiyaç vardır; özellikle de Daniel ve Vahiy, hizmetimizin tarihinde daha önce hiç olmadığı kadar dikkatle ele alınmalıdır.”
If we closely study the first two verses we just cited from Daniel chapter eight they provide two internal witnesses to a fact that is often overlooked. Daniel says “in the third year of” Belshazzar “a vision appeared unto me.” Then he adds, “after that which appeared to me at the first.” This verse can be understood two ways, and either way produces the identical conclusion.
Eğer Daniel kitabının sekizinci bölümünden az önce alıntıladığımız ilk iki ayeti yakından incelersek, çoğu zaman gözden kaçan bir olguya dair iki iç tanıklık sunduklarını görürüz. Daniel, “Belşassar’ın üçüncü yılında bana bir görüm göründü,” der. Sonra da ekler: “İlkinde bana görünenin ardından.” Bu ayet iki şekilde anlaşılabilir ve her iki şekilde de aynı sonuca varılır.
The angel Gabriel was the one that brought prophetic light to Daniel, as he did with all the prophets, for he had replaced Satan as the heavenly light bearer. This means that every prophetic rule that is located in the Scriptures was guided by Gabriel. Whether Daniel understood it or not, in verse one of chapter eight, not only is he identifying an important prophetic observation, but he provides two witnesses of the important prophetic observation in the verse. What Daniel recorded in verse one, is that he had received a vision previous to the vision he received by the Ulai river. The vision by the Ulai river came in Belshazzar’s third year. The vision, before the vision by the Ulai river, came in the first year of Belshazzar.
Melek Cebrail, tüm peygamberlere yaptığı gibi, peygamberlik ışığını Daniel’e getiren oydu; çünkü göksel ışık taşıyıcısı olarak Şeytan’ın yerini almıştı. Bu, Kutsal Yazılar’da yer alan her peygamberlik ilkesinin Cebrail tarafından yönlendirildiği anlamına gelir. Daniel bunu anlayıp anlamamış olsun, sekizinci bölümün birinci ayetinde yalnızca önemli bir peygamberlik gözlemini belirtmekle kalmıyor, aynı zamanda ayette bu önemli peygamberlik gözlemine iki tanık da sunuyor. Daniel’in birinci ayette kaydettiği şey, Ulai nehri kıyısında aldığı görümden önce bir görüm almış olduğudur. Ulai nehri kıyısındaki görüm Belşassar’ın üçüncü yılında geldi. Ulai nehri kıyısındaki görümden önceki görüm ise Belşassar’ın birinci yılında geldi.
In the first year of Belshazzar king of Babylon Daniel had a dream and visions of his head upon his bed: then he wrote the dream, and told the sum of the matters. Daniel 7:1.
Babil Kralı Belşassar’ın krallığının birinci yılında Daniel bir rüya gördü ve yatağında zihninde görüler gördü; sonra rüyayı yazdı ve olayların özetini anlattı. Daniel 7:1.
In verse one of chapter eight, Daniel is identifying that he also had a vision in the first year of Belshazzar, because he says, “after that which appeared to me at the first.” Did the Ulai vision appear after the vision of Belshazzar’s first year, or did the vision appear after the first of the two parallel visions? Either answer is correct. The vision of the Ulai river is the same vision as the vision of chapter seven. Gabriel is employing the prophetic principle of “repeat and enlarge,” and simultaneously the rule that upon the testimony of two establishes a thing. Both visions address the kingdoms of Bible prophecy.
Sekizinci bölümün birinci ayetinde Daniel, “ilk başta bana görünen şeyden sonra” diyerek Belşassar’ın birinci yılında da bir görüm gördüğünü belirtmektedir. Ulai görümü, Belşassar’ın birinci yılındaki görümden sonra mı göründü, yoksa iki paralel görümün ilkinden sonra mı göründü? Her iki yanıt da doğrudur. Ulai Nehri’yle ilgili görüm, yedinci bölümdeki görümle aynı görümüdür. Cebrail, “tekrarla ve genişlet” peygamberlik ilkesini ve aynı zamanda iki tanığın tanıklığıyla bir şeyin doğrulandığı kuralını uygulamaktadır. Her iki görüm de Kutsal Kitap peygamberliğindeki krallıkları ele alır.
The vision of chapter seven, portrays those kingdoms as beasts of prey, thus emphasizing and presenting them in the setting of their civil power. The vision of chapter eight, portrays those same kingdoms with symbols from God’s sanctuary service, though each of the symbols of the sanctuary service are purposely corrupted, in order to represent a counterfeit worship. Daniel eight, portrays the same kingdoms as the vision of chapter seven, but it places the kingdoms in their religious setting.
Yedinci bölümdeki görüm, o krallıkları yırtıcı hayvanlar olarak tasvir eder; böylece onları sivil güçleri bağlamında vurgular ve sunar. Sekizinci bölümdeki görüm ise aynı krallıkları Tanrı’nın tapınak hizmetinden alınan sembollerle tasvir eder; ne var ki tapınak hizmetinin her bir sembolü, sahte bir ibadeti temsil etmek üzere kasıtlı olarak bozulmuştur. Daniel’in sekizinci bölümü, yedinci bölümdeki görümdekiyle aynı krallıkları tasvir eder, fakat krallıkları dinî bağlamlarına yerleştirir.
The Ulai vision of Daniel chapter eight repeats and enlarges the vision of chapter seven. Chapter seven identifies the civil aspect of the kingdoms of Bible prophecy, and chapter eight identifies the religious aspect of the kingdoms of Bible prophecy. When this is recognized, it can then be understood that chapters seven and eight are the same vision. Chapter nine is where Gabriel comes to give the explanation of the element of time in the vision of chapter eight. Therefore, the vision of the Ulai represents chapters seven, eight and nine of the book of Daniel. The river Hiddekel is then introduced in chapter ten.
Daniel kitabının sekizinci bölümündeki Ulai görümü, yedinci bölümdeki görümü tekrarlar ve genişletir. Yedinci bölüm Kutsal Kitap peygamberliğindeki krallıkların sivil yönünü, sekizinci bölüm ise bu krallıkların dini yönünü tanımlar. Bu fark edildiğinde, yedinci ve sekizinci bölümlerin aynı görüm olduğu anlaşılabilir. Dokuzuncu bölümde Cebrail, sekizinci bölümdeki görümün zaman unsurunu açıklamak için gelir. Bu nedenle, Ulai görümü Daniel kitabının yedinci, sekizinci ve dokuzuncu bölümlerini temsil eder. Hiddekel Nehri ise onuncu bölümde tanıtılır.
In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:1–4.
Pers Kralı Koreş’in üçüncü yılında, adı Belteşassar diye çağrılan Daniel’e bir şey vahyedildi; bu şey gerçekti, ama belirlenen süre uzundu. Daniel o şeyi anladı ve görümü kavradı. O günlerde ben, Daniel, tam üç hafta yas tuttum. Lezzetli ekmek yemedim; ne et ne de şarap ağzıma girdi; hiç kendime yağ sürmedim; ta ki tam üç hafta doluncaya kadar. Birinci ayın yirmi dördüncü günü, Hiddekel denen büyük ırmağın kıyısındaydım. Daniel 10:1-4.
The vision of the Hiddekel river introduces the prophetic history of the king of the north. It begins with the breakup of Alexander the Great’s kingdom, identifies the ebb and flow of the following history where ultimately the only two antagonists left from the disintegration of Alexander the Great’s former kingdom is a literal southern king versus a literal northern king. Ultimately it arrives at the history of the papacy, who then becomes the spiritual king of the north, who at the end of chapter eleven, comes to his end, Michael stands up and human probation closes. The simple overview is that the Ulai river vision is the internal vision of God’s sanctuary and host, and the Hiddekel river is the external vision of the enemy of God and His people during the same history. It is employing the same principle that is found in Revelation’s seven churches and seven seals.
Hiddekel nehri görümü, kuzey kralının peygamberlik tarihini tanıtır. Büyük İskender’in krallığının parçalanmasıyla başlar ve izleyen tarihin iniş çıkışlarını ortaya koyar; nihayetinde, Büyük İskender’in eski krallığının dağılmasından geriye yalnızca iki hasım kalır: kelimenin tam anlamıyla bir Güney kralı ile bir Kuzey kralı. Nihayetinde Papalığın tarihine gelir; Papalık daha sonra kuzeyin ruhsal kralı olur ve on birinci bölümün sonunda sona erer; Mikail ayağa kalkar ve insanların deneme süresi kapanır. Basit bir genel bakışla, Ulai nehri görümü Tanrı’nın tapınağına ve ordusuna ilişkin içsel görüm, Hiddekel nehri görümü ise aynı tarihsel süreçte Tanrı’nın ve halkının düşmanına ilişkin dışsal görümüdür. Bu, Vahiy’deki yedi kilise ve yedi mühürde bulunan aynı ilkeyi kullanmaktadır.
“Many ministers make no effort to explain Revelation. They call it an unprofitable book to study. They regard it as a sealed book, because it contains the record of figures and symbols. But the very name that has been given it, ‘Revelation,’ is a denial of this supposition. Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 8, 413.
"Birçok din adamı Vahiy'i açıklamak için hiçbir çaba göstermez. Onu incelenmesi faydasız bir kitap olarak görürler. İçinde imgeler ve semboller bulunduğu için onu mühürlü bir kitap sayarlar. Ancak ona verilmiş olan adın kendisi, 'Vahiy', bu varsayımı reddeder. Vahiy mühürlü bir kitaptır, ama aynı zamanda açılmış bir kitaptır. Bu dünyanın tarihinin son günlerinde meydana gelecek olağanüstü olayları kaydeder. Bu kitabın öğretileri kesindir; mistik ve anlaşılmaz değildir. İçinde, Daniel'de olduğu gibi aynı peygamberlik çizgisi ele alınır. Bazı peygamberlikleri Tanrı tekrar etmiştir; böylece onlara önem verilmesi gerektiğini göstermiştir. Rab, büyük önem taşımayan şeyleri tekrar etmez." Manuscript Releases, cilt 8, 413.
The same internal and external history that is represented in the book of Daniel is taken up in the book of Revelation. Aside from the prophetic light that is produced from these two visions, there is also a confirmation of the methodology of biblical interpretation that was adopted by William Miller, and thereafter by Future for America. Correctly considered, the book of Daniel, as well as the book of Revelation, are absolute gold mines for confirmation of the principles of prophetic interpretation that the Bible identifies within itself.
Daniel kitabında yer alan aynı iç ve dış tarih, Vahiy kitabında da ele alınır. Bu iki görümden doğan peygamberlik ışığının yanı sıra, William Miller tarafından ve ardından Future for America tarafından benimsenen Kutsal Kitap yorumlama yönteminin de bir teyidi vardır. Doğru değerlendirildiğinde, Daniel kitabı da Vahiy kitabı da, Kutsal Kitap’ın kendi içinde tanımladığı peygamberlik yorum ilkelerinin teyidi açısından tam birer altın madenidir.
The Ulai being the internal theme and the Hiddekel being the external, also represent the two prophecies that were to be unsealed at the “time of the end.” The Ulai was unsealed at the “time of the end” in 1798, and the Hiddekel was unsealed at the “time of the end” in 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States.
Ulai içsel tema, Hiddekel ise dışsal tema olduğundan, aynı zamanda "zamanın sonu"nda mührü açılacak iki peygamberliği de temsil eder. Ulai'nin mührü 1798'de "zamanın sonu"nda açıldı ve Hiddekel'in mührü ise 1989'da, Daniel on bir, kırkıncı ayette tarif edildiği üzere, eski Sovyetler Birliği'ni temsil eden ülkeler papalık ve Amerika Birleşik Devletleri tarafından silip süpürüldüğünde açıldı.
When these facts are recognized, it can then also be recognized that the two visions are actually one vision, the same as the prophetic history of the seven churches and the seven seals represent the same prophetic history. The two visions then become the avenue that the Lord used in the past movement of the first angel, and what the Lord will use in the current and future movement of the third angel, to produce a testing process as set forth in Daniel chapter twelve, verses nine and ten.
Bu gerçekler kavrandığında, iki görümün aslında tek bir görüm olduğu da anlaşılır; tıpkı yedi kilise ve yedi mührün aynı peygamberlik tarihini temsil etmesi gibi. Bu iki görüm böylece, Daniel kitabının on ikinci bölümünün dokuz ve onuncu ayetlerinde belirtildiği üzere bir sınama süreci ortaya çıkarmak için, Rabbin birinci meleğin geçmişteki hareketinde kullandığı ve Rabbin üçüncü meleğin şimdiki ve gelecekteki hareketinde kullanacağı vasıta hâline gelir.
And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.
Ve dedi ki: Yoluna git, Daniel; çünkü bu sözler son zamana dek kapatılmış ve mühürlenmiştir. Birçokları arıtılacak, beyazlatılacak ve sınanacak; ama kötüler kötülük edecek; kötülerden hiçbiri anlamayacak, fakat bilge olanlar anlayacak. Daniel 12:9, 10.
As an example of the unsealing of the Hiddekel in 1989, consider what inspiration has said.
1989'da Hiddekel'in mühürünün açılmasına bir örnek olarak, ilhamın söylediklerini düşünün.
“In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.
Vahiy’de Kutsal Kitap’taki bütün kitaplar buluşur ve sona erer. Burada Daniel kitabının tamamlayıcısı yer alır. Biri bir peygamberlik sözüdür; diğeri bir vahiydir. Mühürlenen kitap Vahiy değil, Daniel’in peygamberliğinin son günlerle ilgili olan kısmıdır. Melek şöyle buyurdu: “Ama sen, ey Daniel, sözleri gizli tut ve kitabı son zamana kadar mühürle.” Daniel 12:4. Elçilerin İşleri, 585.
Both the Ulai and Hiddekel relate to the last days, but Adventism has only been willing to acknowledge that 1798 was Daniel’s “time of the end,” when his book was to be unsealed. Yet the portion of the prophecy “relating to the last days” is more accurately the last six verses of Daniel chapter eleven, for those verses conclude with Michael standing up when human probation closes.
Hem Ulai hem de Hiddekel son günlerle ilgilidir, ancak Adventizm yalnızca 1798’in Daniel’in “zamanın sonu” olduğunu, yani kitabının mühürlerinin açılacağı zamanı kabul etmiştir. Oysa “son günlerle ilgili” peygamberlik bölümü, daha doğru bir ifadeyle, Daniel kitabının on birinci bölümünün son altı ayetidir; çünkü bu ayetler, insanlık için deneme süresi kapandığında Mikail’in ayağa kalkmasıyla sona erer.
The vision of the judgment, as identified in Daniel chapters seven, eight and nine, was sealed up until the “time of the end” in 1798. The light (which the Ulai vision that was unsealed produced) was the announcement of the opening of the investigative judgment, not the close of judgment. The light that was unsealed with the Hiddekel vision, identifies the close of the investigative judgment, and it is also the passage in Daniel that contains “the portion of the prophecy relating to the last days.”
Daniel kitabının yedinci, sekizinci ve dokuzuncu bölümlerinde tanımlandığı üzere yargı görümü, 1798’deki "zamanın sonu"na kadar mühürlenmişti. Mühürü açılan Ulai görümünün ortaya çıkardığı ışık, yargının kapanışı değil, soruşturma yargısının açılışının ilanıydı. Hiddekel görümüyle mühürü açılan ışık ise soruşturma yargısının kapanışını belirler ve ayrıca Daniel’de "peygamberliğin son günlerle ilgili kısmını" içeren pasajdır.
The unsealing in 1798 announced the opening of the investigative judgment. The unsealing in 1989 announced the near-approaching close of the investigative judgment. The signature of Alpha and Omega is easily seen in the book of Daniel, but only if you know what it is, and are willing to look for it.
1798’deki mührün açılması, araştırıcı yargının başlangıcını ilan etti. 1989’daki mührün açılması, araştırıcı yargının çok yaklaşmış olan kapanışını ilan etti. Alfa ve Omega’nın imzası Daniel kitabında kolayca görülür, ama ancak onun ne olduğunu biliyor ve onu aramaya istekliyseniz.
When probation closes in Daniel chapter eleven, verse forty-five, the signature of Alpha and Omega is recorded. The beginning of Daniel illustrates exactly where it ends. It begins with a literal war between literal Babylon and literal Israel, and literal Babylon is victorious.
Daniel kitabının on birinci bölümünün kırk beşinci ayetinde sınama dönemi sona erdiğinde, Alfa ve Omega'nın imzası kaydedilir. Daniel kitabının başlangıcı, onun tam olarak nerede sona erdiğini gösterir. Gerçek Babil ile gerçek İsrail arasında gerçek bir savaşla başlar ve gerçek Babil galip gelir.
In the third year of the reign of Jehoiakim king of Judah came Nebuchadnezzar king of Babylon unto Jerusalem, and besieged it. And the Lord gave Jehoiakim king of Judah into his hand, with part of the vessels of the house of God: which he carried into the land of Shinar to the house of his god; and he brought the vessels into the treasure house of his god. Daniel 1:1, 2.
Yahuda Kralı Yehoyakim'in krallığının üçüncü yılında Babil Kralı Nebukadnessar Yeruşalim'e geldi ve kenti kuşattı. Rab, Yahuda Kralı Yehoyakim'i, Tanrı'nın tapınağının eşyalarından bir kısmıyla birlikte onun eline verdi; Nebukadnessar bunları Şinar diyarına, tanrısının tapınağına götürdü ve eşyaları tanrısının hazine evine koydu. Daniel 1:1, 2.
In Daniel chapter eleven, verse forty-five a spiritual war between spiritual Babylon, symbolized as “the king of the north”, and spiritual Israel, represented by “the glorious holy mountain”, concludes, and spiritual Israel is victorious over spiritual Babylon.
Daniel kitabının on birinci bölümünün kırk beşinci ayetinde, "kuzeyin kralı" olarak simgelenen ruhsal Babil ile "görkemli kutsal dağ" olarak temsil edilen ruhsal İsrail arasındaki ruhsal savaş sona erer ve ruhsal İsrail, ruhsal Babil'e galip gelir.
And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. Daniel 11:45; 12:1.
Ve sarayının otağlarını denizler arasında, görkemli kutsal dağda dikecek; ama sonu gelecek ve ona yardım eden hiç kimse olmayacak. O zamanda, senin halkının çocukları için duran büyük önder Mikail ayağa kalkacak; ve o zamanda, bir ulus var olduğundan beri o zamana dek eşi benzeri görülmemiş bir sıkıntı zamanı olacak; ve o zamanda senin halkın—kitapta yazılı bulunanların her biri—kurtulacak. Daniel 11:45; 12:1.
The books of Daniel and Revelation are one book:
Daniel ve Vahiy kitapları tek bir kitaptır:
“The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.
Daniel ve Vahiy kitapları birdir. Biri bir peygamberliktir, diğeri bir vahiydir; biri mühürlenmiş bir kitap, diğeri açılmış bir kitaptır. Yuhanna, gök gürlemelerinin dile getirdiği sırları işitti, fakat onları yazmaması emredildi. Yedinci Gün Adventist Kutsal Kitap Yorumu, cilt 7, 971.
The two books, which are one book, are the masterpiece of the angel Gabriel’s prophetic instruction. I write this knowing full well that what Gabriel delivered to Daniel and John came from Jesus, who received it from the Father. My point is not to lift up Gabriel, but to lift up the profound revelation of the evidences in both books, of how the Alpha and Omega designed prophetic rules of biblical interpretation which were to be represented within the two books, if we are willing to see.
İki kitap, ki aslında tek bir kitaptır, melek Cebrail’in peygamberlik öğretisinin başyapıtıdır. Bunu yazıyorum; çünkü Cebrail’in Daniel’e ve Yuhanna’ya ilettiklerinin, onu Baba’dan alan İsa’dan geldiğini gayet iyi biliyorum. Amacım Cebrail’i yüceltmek değil; görmek istersek, Alfa ve Omega’nın, iki kitapta temsil edilmek üzere Kutsal Kitap yorumuna ilişkin peygamberlik kurallarını nasıl tasarladığını ortaya koyan her iki kitaptaki kanıtların derin vahyini yüceltmektir.
Let me remind you that, at this point, my purpose and intent is not to present an interpretation of the two prophecies of the Ulai and Hiddekel rivers. My purpose and intent are to deal with the prophecies in the first six chapters of Daniel’s book. I am simply making a case for the fact that the books of Daniel and Revelation are, perhaps, the most profoundly constructed books in the Word of God. They present the prophetic message, while also identifying God’s character, while also identifying the very rules necessary to be employed if a person would know the prophecies, and also know the One who set forth the prophecies.
Şunu hatırlatmak isterim: Bu aşamada amacım ve niyetim, Ulai ve Hiddekel nehirlerine ilişkin iki peygamberlik sözünün bir yorumunu sunmak değildir. Amacım ve niyetim, Daniel kitabının ilk altı bölümündeki peygamberliklerle ilgilenmektir. Ben yalnızca, Daniel ve Vahiy kitaplarının Tanrı’nın Sözü’nde belki de en derin biçimde yapılandırılmış kitaplar olduğunu ileri sürüyorum. Bu kitaplar, peygamberlik mesajını sunarlar; aynı zamanda Tanrı’nın karakterini de ortaya koyarlar; ayrıca, bir kişi peygamberlikleri bilmek ve peygamberlikleri ortaya koyan O’nu tanımak istiyorsa, kullanılması gereken kuralların bizzat kendisini de tanımlarlar.
Another example of the profound nature of the books is Daniel’s presentation of the “seven times” of Leviticus twenty-six. The prophecy of the “seven times” was and is to be the “stumbling stone” for God’s people, both in ancient Israel, in the Millerite movement of the first angel, and also in the current and future movement of the third angel. A “stumbling stone”, by simple definition, is something that you do not see, even though it is clearly there. Therefore, once you recognize the “seven times” in the book of Daniel, you see that it is clearly there, but you also see that it is hidden to those who choose not to see.
Kitapların derin mahiyetine dair bir başka örnek, Levililer yirmi altıda geçen “yedi vaktin” Daniel tarafından sunuluşudur. “Yedi vakit” peygamberliği, Tanrı’nın halkı için, hem antik İsrail’de, hem birinci meleğin Millerci hareketinde, hem de üçüncü meleğin mevcut ve gelecekteki hareketinde bir “tökezleme taşı” olmuştur ve olacaktır. Basit tanımıyla bir “tökezleme taşı”, açıkça orada olmasına rağmen görmediğiniz bir şeydir. Bu nedenle, Daniel kitabında “yedi vakti” bir kez fark ettiğinizde, bunun açıkça orada olduğunu görürsünüz; ama aynı zamanda, görmemeyi seçenlerden gizli olduğunu da görürsünüz.
Hiding something while it is in the open grammatically is a profound accomplishment, it’s something that could not be embedded into any human mystery novel. It’s a masterpiece, for it is there, plain to see for any who wish not to stumble, but impossible to see for those who do choose to stumble. It is “hiding in plain sight”, so to speak. It is accomplished by a combination of humanity and divinity.
Bir şeyi dilbilgisel olarak açıkça ortadayken gizlemek derin bir başarıdır; insan elinden çıkma hiçbir gizem romanına yerleştirilemezdi. Bu bir başyapıttır; çünkü oradadır, tökezlemek istemeyen herkes için apaçık görünür, fakat tökezlemeyi seçenler için görülmesi imkânsızdır. Tabiri caizse “göz önünde saklanma”dır. İnsani ve ilahi olanın birleşimiyle gerçekleştirilir.
I make that claim, for I wish to remind us at this point, that there is a Catholic teaching within Adventism, at least since the publication of Questions on Doctrine in 1957, and that has also raised its unrighteous head within this present truth movement of Future for America. The idea is that Christ, at the incarnation, did not take the flesh He inherited from Mary. Of course, those who uphold this teaching do not express it that way, but it is none-the-less what they teach. I call it a Catholic teaching, for the premise that Christ’s flesh was as pure as the flesh of Adam before he sinned, is the very satanic logic employed by the Catholic church with their teaching of the so-called “immaculate conception.” And if you are unfamiliar with the pagan teaching of the “immaculate conception,” it teaches that Christ’s flesh was supernaturally made as was Adam’s lower nature was, before he and Eve sinned or, as it is claimed, Christ had Adam’s pre-fallen, sinless nature. It teaches that Mary herself was miraculously given the fleshly unfallen nature of Adam before he sinned, so that she could be a perfect vessel for the Holy Spirit to incarnate the baby Jesus into her perfect flesh.
Bu iddiada bulunuyorum; çünkü bu noktada hepimize şunu hatırlatmak istiyorum: Adventizm içinde, en azından 1957’de Questions on Doctrine yayımlandığından beri var olan ve Future for America’nın şimdiki hakikat hareketi içinde de çirkin yüzünü göstermiş bulunan Katolik bir öğreti vardır. Fikir şudur: Mesih, enkarnasyonda, Meryem’den miras aldığı bedeni almadı. Elbette bu öğretiyi savunanlar bunu böyle ifade etmezler, ama yine de öğrettikleri budur. Ben buna Katolik bir öğreti diyorum; çünkü “Mesih’in bedeni, Âdem günah işlemeden önceki bedeninki kadar saf idi” önermesi, Katolik Kilisesi’nin sözde “Lekesiz Gebeliş” öğretisinde başvurduğu şeytani mantığın ta kendisidir. Ve eğer “Lekesiz Gebeliş” denilen putperest öğretiye aşina değilseniz, bu öğreti Mesih’in bedeninin, Âdem ile Havva günah işlemeden önce Âdem’in alt tabiatı ne idiyse, doğaüstü bir şekilde öyle yapıldığını; ya da iddia edildiği gibi Mesih’in Âdem’in düşüş öncesi, günahsız tabiatına sahip olduğunu öğretir. Yine bu öğreti, Meryem’e bizzat, Âdem günah işlemeden önceki düşüşsüz bedensel tabiatının mucizevî biçimde verildiğini; böylece Kutsal Ruh’un, bebek İsa’nın onun kusursuz bedeninde beden almasını sağlamak üzere onu kusursuz bir kap yapabildiğini öğretir.
Of course, those in Adventism that uphold the very same conclusion concerning the flesh of Jesus, do not point to any miracles with Mary, but they do wrest passages of Sister White and the Bible, to teach the very same Catholic concept. Why did I just digress and turn away from the discussion of the book of Daniel? I’ll answer that.
Elbette, İsa’nın bedeni konusunda aynı sonuca varan Adventizm içindekiler, Meryem’e atfedilen herhangi bir mucizeyi delil göstermezler; ama aynı Katolik anlayışını öğretmek için Kardeş White’ın yazılarını ve Kutsal Kitap’taki bölümleri çarpıtırlar. Az önce neden konudan sapıp Daniel kitabına dair tartışmadan uzaklaştım? Bunun cevabını vereyim.
The miraculous structure and design of Daniel and the Revelation was accomplished by a combination of humanity and divinity. Jesus is the Word of God, and the Bible is the Word of God. Jesus’ divine and human nature is fully represented in the Bible. The words therein are divine and contain the creative power to transform hearts and minds. Those words are the very same power that brought all things into existence. But those men who God chose to be His instruments in recording the Bible, were all sinners. The human part of the equation is represented by fallen human beings. The Bible is a combination of human and divine, and the prophets were sinners, as every child of Adam has been. Christ never sinned in thought, word or deed. But He did take the flesh of Mary after four thousand years of degeneration. If He actually did take the lower fleshly nature of Adam before Adam had sinned, it would demand that every biblical author would have been sinless too.
Daniel ve Vahiy'in mucizevî yapı ve tasarımı, insanî olanla ilahî olanın birleşimiyle gerçekleşti. İsa Tanrı'nın Sözüdür ve Kutsal Kitap Tanrı'nın Sözüdür. İsa'nın ilahî ve insanî doğası Kutsal Kitap'ta bütünüyle temsil edilir. Onun içindeki sözler ilahîdir ve yürekleri ve zihinleri dönüştüren yaratıcı gücü barındırır. O sözler, her şeyi varlığa getiren güçtür. Ama Tanrı'nın, Kutsal Kitap'ı kayda geçirmek için aracıları olarak seçtiği o insanlar, hepsi günahkârdı. Denklemin insanî kısmını düşmüş insanlar temsil eder. Kutsal Kitap, insanî olanla ilahî olanın bir birleşimidir ve peygamberler, Âdem'in her çocuğu gibi, günahkârdı. Mesih, düşüncede, sözde ya da eylemde asla günah işlemedi. Ama dört bin yıllık yozlaşmanın ardından Meryem'den beden aldı. Eğer O gerçekten, Âdem günah işlemeden önce, Âdem'in daha aşağı bedensel doğasını aldıysa, bu, her Kutsal Kitap yazarının da günahsız olmasını gerektirirdi.
The “hiding in plain sight” of the “seven times” in the book of Daniel was accomplished, not only by the words that Daniel recorded, but further by the fallen human beings that translated the King James Bible. Fallen human beings twice touched the book of Daniel, and what was accomplished would be impossible for any human being to do without God’s divine providential oversight.
Daniel kitabındaki "yedi vakit"in "göz önünde saklanması" yalnızca Daniel’in kaydettiği sözlerle değil, ayrıca Kral James Kutsal Kitap çevirisini yapan düşmüş insanlar aracılığıyla da gerçekleştirildi. Düşmüş insanlar Daniel kitabına iki kez dokundu ve ortaya konan şey, Tanrı’nın ilahi takdiri ve gözetimi olmadan herhangi bir insanın yapması imkânsız olurdu.
In our next article we will begin to show how divinity and humanity hid the “seven times” of Leviticus twenty-six in plain sight in the book of Daniel, for God foreknew, and even designed, that it should be the testing “stumbling stone” for both those in the movement of the first angel, and also for those in the movement of the third angel.
Bir sonraki makalemizde, tanrısallık ve insanlığın Levililer 26’daki "yedi zamanı" Daniel kitabında nasıl göz önünde sakladığını göstermeye başlayacağız, çünkü Tanrı, bunun hem birinci meleğin hareketindekiler hem de üçüncü meleğin hareketindekiler için sınayıcı bir "sürçme taşı" olacağını önceden biliyordu, hatta bunu böyle tasarlamıştı.
“The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112.
"Daniel'in Tanrı'dan aldığı ışık özellikle bu son günler için verilmişti. Şinar'ın büyük nehirleri olan Ulai ve Hiddekel'in kıyılarında gördüğü görümler şimdi gerçekleşme sürecindedir ve önceden bildirilen bütün olaylar yakında gerçekleşecektir." Testimonies to Ministers, 112.