The writing on the wall, and Daniel’s interpretation to Belshazzar, represents the final pronouncement against both the apostate Republican horn and the apostate Protestant horn of the United States. The beginning history of both the founding fathers of the United States and the pioneers of Adventism are clearly recorded, yet the lessons and warnings contained therein have been set aside over “four generations”. Belshazzar perfectly represents this truth.
Duvardaki yazı ve Daniel'in Belşassar'a yaptığı yorum, Amerika Birleşik Devletleri'nin hem dinden dönen Cumhuriyetçi boynuzuna hem de dinden dönen Protestan boynuzuna karşı verilen nihai hükmü temsil eder. Amerika Birleşik Devletleri'nin kurucu babalarının ve Adventizmin öncülerinin erken dönem tarihleri açıkça kayda geçirilmiştir; ancak içerdikleri dersler ve uyarılar "dört nesil" boyunca bir kenara bırakılmıştır. Belşassar bu gerçeği tam olarak temsil eder.
It is not necessary to define a precise period of time to decide what a generation amounts to, for God’s Word never fails, and it speaks directly that it is in the fourth generation when God closes up the books on nations who have rebelled against His revealed will.
Bir neslin neye tekabül ettiğine karar vermek için kesin bir zaman dilimi tanımlamaya gerek yoktur; çünkü Tanrı’nın Sözü asla boşa çıkmaz ve açıkça şunu söyler: Tanrı, açıklanmış iradesine isyan etmiş ulusların hesap defterlerini dördüncü nesilde kapatır.
And God spake all these words, saying, I am the Lord thy God, which have brought thee out of the land of Egypt, out of the house of bondage. Thou shalt have no other gods before me. Thou shalt not make unto thee any graven image, or any likeness of anything that is in heaven above, or that is in the earth beneath, or that is in the water under the earth: Thou shalt not bow down thyself to them, nor serve them: for I the Lord thy God am a jealous God, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation of them that hate me; And showing mercy unto thousands of them that love me, and keep my commandments. Exodus 20:1.
Tanrı bütün bu sözleri söyleyerek şöyle dedi: Ben seni Mısır ülkesinden, kölelik evinden çıkaran Rab Tanrınım. Benden başka ilahların olmayacak. Kendine yukarıda gökte, aşağıda yeryüzünde ya da yerin altındaki sularda olan herhangi bir şeyin oyma putunu ya da herhangi bir suretini yapmayacaksın. Onlara eğilmeyecek, onlara tapmayacaksın; çünkü ben, Rab Tanrın, kıskanç bir Tanrıyım; benden nefret edenlerin babalarının suçunun cezasını çocuklarına, üçüncü ve dördüncü kuşağa kadar çektiririm; ama beni seven ve buyruklarımı tutan binlercesine merhamet gösteririm. Çıkış 20:1.
In the final generation, and therefore the prophetic “fourth generation” of ancient Israel, both John the Baptist and Christ identified that generation, as a generation of vipers.
Son nesilde, dolayısıyla eski İsrail’in kehanette bildirilen "dördüncü neslinde", hem Vaftizci Yahya hem de Mesih o nesli "engerekler soyu" olarak nitelendirdi.
O generation of vipers, how can ye, being evil, speak good things? for out of the abundance of the heart the mouth speaketh. A good man out of the good treasure of the heart bringeth forth good things: and an evil man out of the evil treasure bringeth forth evil things. But I say unto you, That every idle word that men shall speak, they shall give account thereof in the day of judgment. For by thy words thou shalt be justified, and by thy words thou shalt be condemned. Matthew 12:34–37.
Ey engerekler soyu, kötü olduğunuz halde nasıl iyi şeyler söyleyebilirsiniz? Çünkü ağız, yüreğin bolluğundan konuşur. İyi insan yüreğinin iyi hazinesinden iyi şeyler çıkarır; kötü insan da kötü hazinesinden kötü şeyler çıkarır. Ama size şunu söylüyorum: İnsanların söyleyeceği her boş sözün hesabını yargı gününde verecekler. Çünkü sözlerinle aklanacaksın ve sözlerinle mahkûm edileceksin. Matta 12:34-37.
In the final generation of the earth beast, it speaks as a dragon (a viper). From 1863, through until the Sunday law, the Republican horn has turned away from the Constitution of the United States. The blessings that God bestowed upon the nation turned the hearts of the citizens and leaders away from their responsibility to protect the principles that produced the wealth and affluence they had come to enjoy, and they forgot the motivation that directed the founding fathers in producing the sacred document that produced the wealth and affluence that they thereafter allowed to seduce them. They not only forgot the purpose of the sacred document, but they also forgot their responsibility to preserve the principles contained within the document.
Yeryüzü canavarının son kuşağında, bir ejderha (bir engerek) gibi konuşur. 1863’ten Pazar yasasına kadar, Cumhuriyetçi boynuz Amerika Birleşik Devletleri Anayasası’ndan yüz çevirmiştir. Tanrı’nın ulusa bağışladığı nimetler, vatandaşların ve liderlerin yüreklerini, tadını çıkarmaya başladıkları zenginlik ve refahı ortaya çıkaran ilkeleri koruma sorumluluklarından uzaklaştırdı; ve onlar, kurucu babaları zenginlik ve refahı ortaya çıkaran o kutsal belgeyi üretmeye yönelten motivasyonu unuttular; daha sonra da o zenginlik ve refahın kendilerini baştan çıkarmasına izin verdiler. Onlar yalnızca kutsal belgenin amacını unutmakla kalmadılar, belgenin içerdiği ilkeleri muhafaza etme sorumluluklarını da unuttular.
From 1863, through until the Sunday law, the true Protestant horn (Adventism), has turned away from its foundational truths established by God through the ministry of William Miller. The blessings that God bestowed upon Adventism, turned the hearts of the citizens and leaders away from their responsibility to protect the principles that produced the spiritual wealth they had come to enjoy, and they forgot the purpose of the pioneers in producing the message represented upon the two sacred charts, that was designed to establish the prophetic wealth they were to guard and proclaim.
1863'ten Pazar yasasına kadar uzanan süreçte, gerçek Protestan boynuzu (Adventizm) Tanrı'nın William Miller'ın hizmeti aracılığıyla tesis ettiği temel hakikatlerden yüz çevirmiştir. Tanrı'nın Adventizme bahşettiği bereketler, vatandaşların ve liderlerin yüreklerini, zevkini sürdürdükleri ruhsal zenginliği üreten ilkeleri koruma sorumluluğundan uzaklaştırdı ve iki kutsal tabloda temsil edilen ve onların koruyup ilan etmeleri gereken peygamberlik zenginliğini tesis etmek üzere tasarlanmış mesajı ortaya koymaktaki öncülerin amacını unuttular.
When the Lord entered into covenant with ancient Israel at Mount Sinai, He provided two sacred tables containing His ten laws, that were to be the symbol of His covenant relationship with His people. When He instituted the annual festivals, He directed that at Pentecost there was to be an offering of two loaves, that were to be lifted up. The wave offering of the two loaves was the only offering in the sanctuary service that was to have leaven (a symbol of human sin, malice, wickedness and hypocrisy), included in its preparation.
Rab, Sina Dağı’nda eski İsrail’le antlaşma yaptığında, O’nun on buyruğunu içeren ve halkıyla olan antlaşma ilişkisinin simgesi olacak iki kutsal levha verdi. Yıllık bayramları tesis ettiğinde, Pentekost’ta yukarı kaldırılacak iki ekmekten oluşan bir sunu olmasını buyurdu. İki ekmeğin sallanarak sunulduğu bu sunu, tapınak hizmetinde hazırlanışında maya (insan günahının, kötü niyetin, kötülüğün ve ikiyüzlülüğün simgesi) bulunması gereken tek sunuydu.
Your glorying is not good. Know ye not that a little leaven leaveneth the whole lump? Purge out therefore the old leaven, that ye may be a new lump, as ye are unleavened. For even Christ our passover is sacrificed for us: Therefore let us keep the feast, not with old leaven, neither with the leaven of malice and wickedness; but with the unleavened bread of sincerity and truth. 1 Corinthians 5:6–8.
Övünmeniz iyi değil. Azıcık mayanın bütün hamuru mayaladığını bilmez misiniz? Bu nedenle, mayasız olduğunuz gibi yeni bir hamur olasınız diye eski mayayı temizleyin. Çünkü Fısıhımız Mesih bizim için kurban edildi. Bu yüzden bayramı, ne eski mayayla ne de kötü niyet ve kötülüğün mayasıyla, ama içtenlik ve gerçeğin mayasız ekmeğiyle kutlayalım. 1. Korintliler 5:6-8.
In the mean time, when there were gathered together an innumerable multitude of people, insomuch that they trode one upon another, he began to say unto his disciples first of all, Beware ye of the leaven of the Pharisees, which is hypocrisy. Luke 12:1.
Bu arada, sayısız bir kalabalık toplanmıştı; öyle ki insanlar birbirlerinin üzerine basıyorlardı. O da öncelikle öğrencilerine şöyle demeye başladı: “Ferisilerin mayasından sakının; bu ikiyüzlülüktür.” Luka 12:1.
The two wave loaves that were lifted up as a wave offering, were the symbol of the ensign of the one hundred and forty-four thousand, who, though sinners, had, through the power of God, purged out their leaven of malice, wickedness and hypocrisy. The leaven that was in the loaves represented men (sinners), who had overcome sin through the purification process represented as being “baked” by the furnace fire of the messenger of the covenant in Malachi chapter three. The loaves also represented the “bread of heaven”, for when offered, they were to be lifted up to heaven as a wave offering.
Sallanma sunusu olarak göğe kaldırılan iki somun, günahkâr olsalar da Tanrı’nın gücüyle kin, kötülük ve ikiyüzlülük mayasını ayıklamış olan yüz kırk dört binin sancağının simgesiydi. Somunların içindeki maya, Malaki üçüncü bölümde “antlaşmanın elçisi”nin fırın ateşiyle “pişirilmek” olarak tasvir edilen arınma sürecinden geçerek günaha galip gelen insanları (günahkârları) temsil ediyordu. Somunlar ayrıca “gökten gelen ekmeği” de temsil ediyordu; çünkü sunulduklarında, sallanma sunusu olarak göğe kaldırılmaları gerekiyordu.
At Pentecost, when the fulfillment of the typification of the two loaves that had been offered through the years at the Pentecostal festival arrived, Christ’s disciples began the work of calling another group (the second loaf) out from the Gentile world. There would then be two loaves that were both purified from sin (leaven).
Pentekost’ta, yıllar boyunca Pentekost Bayramı’nda sunulan iki somun ekmeğin tipinin yerine geldiğinde, Mesih’in öğrencileri uluslar arasından başka bir grubu (ikinci somunu) çağırma işine başladılar. Böylece ikisi de günahtan (mayadan) arındırılmış iki somun olacaktı.
The two tables of the Ten Commandments became the symbol of the covenant relationship of ancient Israel, and the two wave loaves represent the covenant relationship with the early Christian church. In the beginning of the history of the earth beast, the two sacred tables of Habakkuk were given as the symbol of the covenant relationship of modern Israel, the true Protestant horn, just as the sacred Constitution was given to the Republican horn. The Lord is now calling the one hundred and forty-four thousand to stand up as a mighty army, and when they do, they will be lifted up as a wave offering (ensign) as they are thrown into the furnace heated seven times hotter.
On Emir’in iki levhası eski İsrail’in ahit ilişkisinin sembolü haline geldi ve iki sallanma sunusu somunu, erken Hristiyan kilisesiyle olan ahit ilişkisini temsil eder. Yeryüzü canavarının tarihinin başlangıcında, Habakkuk’un iki kutsal levhası, modern İsrail’in, gerçek Protestan boynuzunun, ahit ilişkisinin sembolü olarak verildi; tıpkı kutsal Anayasa’nın Cumhuriyetçi boynuza verildiği gibi. Rab şimdi yüz kırk dört bini güçlü bir ordu olarak ayağa kalkmaya çağırıyor ve bunu yaptıklarında, yedi kat daha kızdırılmış fırına atılırken bir sallanma sunusu (sancak) olarak yükseltilecekler.
That ensign represents the law of the Ten Commandments, it also represents those who walk in the furnace fire with the living Bread of Heaven beside them, and also those who uphold the foundational teachings symbolized on Habakkuk’s two sacred tables. Those emblems are all represented in the two witnesses of Revelation chapter eleven.
O sancak On Emir'in yasasını temsil eder; ayrıca yanlarında Gökten gelen Diri Ekmek varken kızgın fırının ateşi içinde yürüyenleri ve Habakkuk’un iki kutsal levhasında simgelenen temel öğretileri savunanları da temsil eder. Bu sembollerin hepsi Vahiy kitabının on birinci bölümündeki iki tanıkta temsil edilir.
Belshazzar’s judgment represents the testimony against both horns of the earth beast. In the time of that judgment, there was one woman (a church), that understood that the only man in the kingdom that could recognize and interpret the handwriting was Daniel.
Belşassar'a verilen hüküm, yeryüzü canavarının her iki boynuzuna karşı olan tanıklığı temsil eder. O hüküm sırasında, krallıkta yazıyı okuyup yorumlayabilecek tek kişinin Daniel olduğunu anlayan tek bir kadın (bir kilise) vardı.
And I have heard of thee, that thou canst make interpretations, and dissolve doubts: now if thou canst read the writing, and make known to me the interpretation thereof, thou shalt be clothed with scarlet, and have a chain of gold about thy neck, and shalt be the third ruler in the kingdom. Then Daniel answered and said before the king, Let thy gifts be to thyself, and give thy rewards to another; yet I will read the writing unto the king, and make known to him the interpretation.
Ve senin hakkında, yorumlar yapabildiğini ve şüpheleri çözebildiğini duydum; şimdi eğer yazıyı okuyabilir ve onun yorumunu bana bildirebilirsen, kızıl giysilerle giydirileceksin, boynuna altın bir zincir takılacak ve krallıkta üçüncü yönetici olacaksın. Bunun üzerine Daniel kralın huzurunda cevap verip dedi: Armağanların kendinde kalsın, ödüllerini başkasına ver; yine de yazıyı krala okuyacağım ve ona yorumunu bildireceğim.
O thou king, the most high God gave Nebuchadnezzar thy father a kingdom, and majesty, and glory, and honour: And for the majesty that he gave him, all people, nations, and languages, trembled and feared before him: whom he would he slew; and whom he would he kept alive; and whom he would he set up; and whom he would he put down. But when his heart was lifted up, and his mind hardened in pride, he was deposed from his kingly throne, and they took his glory from him: And he was driven from the sons of men; and his heart was made like the beasts, and his dwelling was with the wild asses: they fed him with grass like oxen, and his body was wet with the dew of heaven; till he knew that the most high God ruled in the kingdom of men, and that he appointeth over it whomsoever he will.
Ey kral, Yüceler Yücesi Tanrı baban Nebukadnetsar’a bir krallık, ihtişam, görkem ve onur verdi. Ona verdiği ihtişam yüzünden bütün halklar, uluslar ve diller onun önünde titredi ve korktu; dilediğini öldürür, dilediğini sağ bırakır; dilediğini yükseltir, dilediğini alçaltırdı. Ama yüreği yükselip zihni kibirle katılaştığında, krallık tahtından indirildi ve görkemi ondan alındı. İnsanların arasından uzaklaştırıldı; yüreği hayvanlarınki gibi oldu ve konutu yaban eşeklerinin arasındaydı; ona öküzler gibi ot yedirdiler ve bedeni göğün çiyiyle ıslandı; ta ki Yüceler Yücesi Tanrı’nın insanların egemenliği üzerinde hüküm sürdüğünü ve onun başına dilediğini atadığını anlayıncaya kadar.
And thou his son, O Belshazzar, hast not humbled thine heart, though thou knewest all this; But hast lifted up thyself against the Lord of heaven; and they have brought the vessels of his house before thee, and thou, and thy lords, thy wives, and thy concubines, have drunk wine in them; and thou hast praised the gods of silver, and gold, of brass, iron, wood, and stone, which see not, nor hear, nor know: and the God in whose hand thy breath is, and whose are all thy ways, hast thou not glorified: Then was the part of the hand sent from him; and this writing was written. And this is the writing that was written, MENE, MENE, TEKEL, UPHARSIN. This is the interpretation of the thing: MENE; God hath numbered thy kingdom, and finished it. TEKEL; Thou art weighed in the balances, and art found wanting. PERES; Thy kingdom is divided, and given to the Medes and Persians.
Ve sen, onun oğlu, ey Belşazar, bütün bunları bildiğin halde yüreğini alçaltmadın; ama kendini göklerin Rab’bine karşı yücelttin; ve O’nun evinin kaplarını önüne getirdiler, ve sen ve beylerin, eşlerin ve cariyelerin onlarla şarap içtiniz; ve sen gümüşten ve altından, tunçtan, demirden, ağaçtan ve taştan ilahları övdün; onlar ne görür, ne işitir, ne de bilirler; ve nefesin elinde olan ve bütün yolların kendisine ait olduğu Tanrı’yı yüceltmedin: Bunun üzerine O’ndan bir elin parçası gönderildi; ve bu yazı yazıldı. Ve yazılan yazı şudur: MENE, MENE, TEKEL, UPHARSIN. Bu işin yorumu şudur: MENE; Tanrı senin krallığını saydı ve sona erdirdi. TEKEL; Terazide tartıldın ve eksik bulundu. PERES; Krallığın bölündü ve Medlere ve Perslere verildi.
Then commanded Belshazzar, and they clothed Daniel with scarlet, and put a chain of gold about his neck, and made a proclamation concerning him, that he should be the third ruler in the kingdom. In that night was Belshazzar the king of the Chaldeans slain. And Darius the Median took the kingdom, being about threescore and two years old. Daniel 5:16–31.
O zaman Belşassar buyurdu; Daniel’i kızıl giysilerle giydirdiler, boynuna bir altın zincir taktılar ve onun hakkında krallıkta üçüncü yönetici olacağına dair bir ilan yayımladılar. O gece Kildanilerin kralı Belşassar öldürüldü. Ve Medli Darius, yaklaşık altmış iki yaşındayken krallığı ele geçirdi. Daniel 5:16-31.
At the Sunday law in the United States the cup of iniquity and the cup of probationary time will be full, for the nation and for the apostate Republican horn and the apostate Protestant horn, for God will have “numbered” (the sixth) “kingdom, and finished it.” Both horns, and the nation will have been “weighed in the balances” (of the judgment taking place in the sanctuary) “and found wanting”. The United States will then be “divided,” as civil war and despotism ensues, and then be given to the seventh and eighth kingdoms of Bible prophecy.
Amerika Birleşik Devletleri'nde Pazar yasası geldiğinde, ulus ve dinden dönmüş Cumhuriyetçi boynuz ile dinden dönmüş Protestan boynuz için, günahın kâsesi ve sınama süresinin kâsesi dolmuş olacak; çünkü Tanrı '(altıncı) krallığı saymış ve ona son vermiş' olacaktır. Her iki boynuz da ve ulus da (mabette gerçekleşen yargıda) 'terazide tartılmış' ve 'eksik bulunmuş' olacaktır. Amerika Birleşik Devletleri o zaman 'bölünecek', iç savaş ve despotizm patlak verecek ve ardından Kutsal Kitap peygamberliğinin yedinci ve sekizinci krallıklarına verilecektir.
“Of the Amorites the Lord said: ‘In the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full.’ Although this nation was conspicuous because of its idolatry and corruption, it had not yet filled up the cup of its iniquity, and God would not give command for its utter destruction. The people were to see the divine power manifested in a marked manner, that they might be left without excuse. The compassionate Creator was willing to bear with their iniquity until the fourth generation. Then, if no change was seen for the better, His judgments were to fall upon them.
Amorîler hakkında Rab şöyle dedi: “Dördüncü kuşakta buraya tekrar gelecekler; çünkü Amorîlerin suçu henüz dolmadı.” Bu ulus putperestliği ve yozlaşmışlığıyla göze çarpıyor olsa da, kötülüğünün ölçüsünü henüz doldurmamıştı ve Tanrı onun bütünüyle yok edilmesi için buyruk vermeyecekti. Halk, mazeretsiz kalmaları için, ilahi gücün belirgin biçimde tezahür ettiğini görecekti. Merhametli Yaratıcı onların kötülüğüne dördüncü kuşağa kadar katlanmaya razıydı. O zaman, daha iyiye doğru bir değişiklik görülmezse, yargıları onların üzerine inecekti.
“With unerring accuracy the Infinite One still keeps an account with all nations. While His mercy is tendered with calls to repentance, this account will remain open; but when the figures reach a certain amount which God has fixed, the ministry of His wrath commences. The account is closed. Divine patience ceases. There is no more pleading of mercy in their behalf.
Yanılmaz bir kesinlikle, Sonsuz Olan hâlâ bütün ulusların hesabını tutuyor. Merhameti tövbeye çağrılarla sunulduğu sürece bu hesap açık kalacaktır; fakat rakamlar Tanrı’nın belirlediği bir miktara ulaştığında, gazabının icrası başlar. Hesap kapanır. İlahi sabır sona erer. Onlar adına artık merhamet dilenmez.
“The prophet, looking down the ages, had this time presented before his vision. The nations of this age have been the recipients of unprecedented mercies. The choicest of heaven’s blessings have been given them, but increased pride, covetousness, idolatry, contempt of God, and base ingratitude are written against them. They are fast closing up their account with God.
Peygamber, çağlar boyunca ileriye bakarken, bu zaman gözlerinin önüne serilmişti. Bu çağın ulusları eşi benzeri görülmemiş merhametlere mazhar oldu. Göğün en seçkin nimetleri onlara verildi; ancak artan kibir, açgözlülük, putperestlik, Tanrı’ya karşı hor görme ve alçakça nankörlük onlar aleyhine yazılıdır. Tanrı ile hesaplarını hızla kapatıyorlar.
“But that which causes me to tremble is the fact that those who have had the greatest light and privileges have become contaminated by the prevailing iniquity. Influenced by the unrighteous around them, many, even of those who profess the truth, have grown cold and are borne down by the strong current of evil. The universal scorn thrown upon true piety and holiness leads those who do not connect closely with God to lose their reverence for His law. If they were following the light and obeying the truth from the heart, this holy law would seem even more precious to them when thus despised and set aside. As the disrespect for God’s law becomes more manifest, the line of demarcation between its observers and the world becomes more distinct. Love for the divine precepts increases with one class according as contempt for them increases with another class.
Ama beni titreten şey, en çok ışığa ve ayrıcalıklara erişmiş olanların yaygın günahkârlıkla kirlenmiş olmalarıdır. Çevrelerindeki doğruluktan sapmış kimselerin etkisiyle, birçoğu, hatta gerçeği benimsediklerini söyleyenler arasından bile, soğuyor ve kötülüğün güçlü akıntısına kapılıp gidiyor. Gerçek dindarlık ve kutsallığa yöneltilen genel küçümseme, Tanrı ile yakından bağ kurmayanların O'nun yasasına duydukları saygıyı yitirmelerine yol açıyor. Eğer ışığı izleyip gerçeğe yürekten itaat ediyor olsalardı, bu kutsal yasa böylece hor görülüp bir kenara itildiğinde onlara daha da kıymetli görünürdü. Tanrı'nın yasasına yönelik saygısızlık ne kadar belirginleşirse, ona riayet edenlerle dünya arasındaki ayrım çizgisi de o kadar belirginleşir. Bir kesimde onlara yönelik hor görme arttıkça, diğer bir kesimde ilahi buyruklara duyulan sevgi artar.
“The crisis is fast approaching. The rapidly swelling figures show that the time for God’s visitation has about come. Although loath to punish, nevertheless He will punish, and that speedily. Those who walk in the light will see signs of the approaching peril; but they are not to sit in quiet, unconcerned expectancy of the ruin, comforting themselves with the belief that God will shelter His people in the day of visitation. Far from it. They should realize that it is their duty to labor diligently to save others, looking with strong faith to God for help. ‘The effectual fervent prayer of a righteous man availeth much.’
"Kriz hızla yaklaşıyor. Hızla kabaran rakamlar, Tanrı'nın ziyaret vaktinin artık gelmek üzere olduğunu gösteriyor. Cezalandırmaya gönlü razı olmasa da, yine de cezalandıracak; hem de çabucak. Işıkta yürüyenler yaklaşan tehlikenin işaretlerini görecek; ama yıkımı sakin ve kaygısız bir bekleyiş içinde bekleyip, Tanrı'nın ziyaret gününde halkını koruyacağı inancıyla kendilerini avutmasınlar. Hiç de öyle değil. Başkalarını kurtarmak için gayretle çalışmanın kendi görevleri olduğunu bilmeli ve yardım için güçlü bir imanla Tanrı'ya yönelmelidirler. 'Doğru kişinin etkili, hararetli duası çok şey başarır.'"
“The leaven of godliness has not entirely lost its power. At the time when the danger and depression of the church are greatest, the little company who are standing in the light will be sighing and crying for the abominations that are done in the land. But more especially will their prayers arise in behalf of the church because its members are doing after the manner of the world.
Dindarlığın mayası gücünü bütünüyle yitirmedi. Kilisenin tehlike ve bunalımının en yoğun olduğu zamanda, ışıkta duran küçük bir topluluk, ülkede işlenen iğrençlikler için iç çekip ağlayacaktır. Ama duaları özellikle kilise için yükselecektir; çünkü üyeleri dünyanın tarzına göre davranmaktadır.
“The earnest prayers of this faithful few will not be in vain. When the Lord comes forth as an avenger, He will also come as a protector of all those who have preserved the faith in its purity and kept themselves unspotted from the world. It is at this time that God has promised to avenge His own elect which cry day and night unto Him, though He bear long with them.
Bu sadık birkaç kişinin içten duaları boşa gitmeyecek. Rab intikamcı olarak ortaya çıktığında, imanı saflığı içinde koruyan ve kendilerini dünyadan lekesiz tutan herkesin de koruyucusu olarak gelecektir. İşte Tanrı’nın, kendisine gece gündüz yakaran kendi seçilmişlerinin öcünü — onlara uzun süre sabretse bile — almayı vaat ettiği zaman budur.
“The command is: ‘Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’ These sighing, crying ones had been holding forth the words of life; they had reproved, counseled, and entreated. Some who had been dishonoring God repented and humbled their hearts before Him. But the glory of the Lord had departed from Israel; although many still continued the forms of religion, His power and presence were lacking.” Testimonies, volume 5, 208–210.
"Buyruk şudur: 'Kentin ortasından, Yeruşalim'in ortasından geç ve orada işlenen bütün iğrençlikler yüzünden iç çekip ağlayan adamların alınlarına bir işaret koy.' Bu iç çeken, ağlayanlar yaşam sözlerini ilan ediyorlardı; azarlamış, öğüt vermiş ve yalvarmışlardı. Tanrı'ya saygısızlık edenlerden bazıları tövbe etti ve yüreklerini O'nun önünde alçalttı. Ama Rab'bin yüceliği İsrail'den ayrılmıştı; birçokları hâlâ dinin dışsal biçimlerini sürdürse de, O'nun gücü ve varlığı yoktu." Tanıklıklar, cilt 5, 208-210.
Those represented by Daniel as he stood before Belshazzar, who know the “Future for America“, will then receive Daniel’s “scarlet robe”, a “necklace of gold”, and be proclaimed as “the third ruler in the kingdom.” Scarlet is the sign and color of the first born, who receive a double portion of the Father’s inheritance, who are the one hundred and forty-four thousand.
Daniel'in Belshazzar'ın huzurunda dururken temsil ettiği ve "Future for America"yı bilenler, o zaman Daniel'in "kızıl kaftan"ını, bir "altın kolye"yi alacak ve "krallıkta üçüncü yönetici" olarak ilan edilecekler. Kızıl, Baba'nın mirasından çift pay alan ve yüz kırk dört bin olan ilk doğanların işareti ve rengidir.
These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.
Bunlar kadınlarla kendilerini kirletmemiş olanlardır; çünkü bakiredirler. Bunlar, Kuzu nereye giderse onu izleyenlerdir. Bunlar, insanlar arasından kurtarılarak Tanrı’ya ve Kuzu’ya sunulan ilk ürünlerdir. Vahiy 14:4.
Of the two loaves that are lifted up as an ensign, it is the first born (the first fruits), who has a scarlet thread placed upon their hand.
Bir sancak gibi kaldırılan iki ekmekten, eline kızıl bir iplik bağlanmış olan ilk doğan (ilk ürün)dür.
And it came to pass, when she travailed, that the one put out his hand: and the midwife took and bound upon his hand a scarlet thread, saying, This came out first. And it came to pass, as he drew back his hand, that, behold, his brother came out: and she said, How hast thou broken forth? this breach be upon thee: therefore his name was called Pharez. And afterward came out his brother, that had the scarlet thread upon his hand: and his name was called Zarah. Genesis 38:28–30.
Ve öyle oldu ki, doğum yaparken, biri elini dışarı uzattı; ebe onun eline bir kızıl iplik bağlayıp, “Bu önce çıktı” dedi. Ve elini geri çektiğinde, işte kardeşi çıktı; kadın, “Nasıl yarıp çıktın? Bu yarılma senin üzerine olsun” dedi. Bu yüzden onun adı Peres kondu. Ardından elinde kızıl iplik olan kardeşi çıktı; onun adı da Zerah kondu. Yaratılış 38:28-30.
The first mention of “scarlet” in the Scriptures is when “Zarah,” who is the first born, and whose name means ‘a rising light,’ came out first, from the twins that were fathered by Judah. The mother, Tamar (who had played the harlot), was the wife of Judah’s deceased, wicked son. Zarah, the ‘rising light,’ came from the tribe of Judah, and had a scarlet thread upon his hand. “Pharez” means to break out, and he represents those that break away from the papacy, and come out of Babylon during the Sunday law crisis.
Kutsal Yazılar’da “kızıl” sözcüğü ilk kez, Judah’ın babası olduğu ikizlerden ilk doğan ve adı “yükselen bir ışık” anlamına gelen “Zarah”ın önce dışarı çıkması sırasında geçer. Anne, fahişelik yapmış olan Tamar, Judah’ın ölmüş, kötü oğlunun karısıydı. “Yükselen ışık” Zarah, Judah kabilesindendi ve elinde kızıl bir iplik vardı. “Pharez” yarıp çıkmak anlamına gelir ve papalıktan kopup Pazar yasası krizi sırasında Babil’den çıkanları temsil eder.
The “scarlet line” was also the sign that protected the harlot of Jericho, when the city of Jericho was destroyed.
"Kızıl ip" ayrıca, Eriha kenti yıkıldığında Eriha'daki fahişeyi koruyan işaretti.
Behold, when we come into the land, thou shalt bind this line of scarlet thread in the window which thou didst let us down by: and thou shalt bring thy father, and thy mother, and thy brethren, and all thy father’s household, home unto thee. And it shall be, that whosoever shall go out of the doors of thy house into the street, his blood shall be upon his head, and we will be guiltless: and whosoever shall be with thee in the house, his blood shall be on our head, if any hand be upon him. And if thou utter this our business, then we will be quit of thine oath which thou hast made us to swear. And she said, According unto your words, so be it. And she sent them away, and they departed: and she bound the scarlet line in the window. Joshua 2:18–21.
Bak, biz ülkeye girdiğimizde, bu kırmızı sicimi, bizi aşağı indirdiğin pencereye bağlayacaksın; babanı, anneni, kardeşlerini ve babanın bütün ev halkını da kendi evine toplayacaksın. Şöyle olacak: Evinin kapısından sokağa çıkan kim olursa olsun, kanı kendi başına olacak ve biz suçsuz olacağız; ama seninle birlikte evde olan kim olursa olsun, ona el uzatılırsa, onun kanı bizim boynumuza olsun. Ve eğer bu işimizi açığa vurursan, bize ettirdiğin yeminden kurtulmuş oluruz. Kadın, “Sözlerinize göre öyle olsun,” dedi. Onları gönderdi ve onlar gittiler; sonra kırmızı sicimi pencereye bağladı. Yeşu 2:18-21.
Daniel’s scarlet garment identifies that he then represents the one hundred and forty-four thousand, the first of two wave loaves that are lifted up. As loaves of bread they represent the Bread of heaven, who was given a scarlet robe in the common hall on His way to the crucifixion. In Belshazzar’s banquet hall, which typified the common hall where Jesus was given a robe of scarlet, it is given to those that understand the crisis that is just ahead in the “Future for America”.
Daniel'in kızıl giysisi, onun böylece yüz kırk dört bini—yukarı kaldırılan iki sunu somunundan ilki—temsil ettiğini gösterir. Somunlar olarak, çarmıha gerilmeye giderken umumi salonda kendisine kızıl bir kaftan giydirilen Gökten inen Ekmek'i temsil ederler. İsa'ya kızıl bir kaftanın verildiği umumi salonu örnekleyen Belşassar'ın ziyafet salonunda, bu kızıl kaftan, "Future for America"da çok yakında yaşanacak krizi anlayanlara verilir.
Then the soldiers of the governor took Jesus into the common hall, and gathered unto him the whole band of soldiers. And they stripped him, and put on him a scarlet robe. Matthew 27:27, 28.
Bunun üzerine valinin askerleri İsa’yı vali konağına götürdüler ve bütün birliği onun etrafında topladılar. Onu soyup üzerine kırmızı bir kaftan giydirdiler. Matta 27:27, 28.
The robe given to those represented by Daniel is Christ’s robe of righteousness, which is white.
Daniel'in temsil ettiği kimselere verilen elbise, beyaz olan Mesih'in doğruluk elbisesidir.
Let us be glad and rejoice, and give honour to him: for the marriage of the Lamb is come, and his wife hath made herself ready. And to her was granted that she should be arrayed in fine linen, clean and white: for the fine linen is the righteousness of saints. Revelation 19:7, 8.
Sevinelim ve coşalım, O’na yücelik verelim; çünkü Kuzu’nun düğünü gelmiştir ve gelini kendini hazırlamıştır. Ona temiz ve beyaz ince ketenden giyinsin diye izin verildi; çünkü bu ince keten kutsalların doğruluğudur. Vahiy 19:7-8.
The robe given to those represented as Daniel is both scarlet and white, for their robes have been washed with fuller’s soap, by the fuller of Malachi chapter three, when he purifies the sons of Levi.
Daniel olarak temsil edilenlere verilen giysi hem kızıl hem beyazdır; çünkü onların giysileri, Levi’nin oğullarını arındırırken Malaki’nin üçüncü bölümündeki çamaşırcı tarafından çamaşırcının sabunuyla yıkanmıştır.
But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Malachi 3:2, 3.
Ama onun geliş gününe kim dayanabilir? O göründüğünde kim ayakta durabilir? Çünkü o, arıtıcının ateşi gibi ve çamaşırcının sabunu gibidir. Bir arıtıcı ve gümüş arındırıcısı olarak oturacak; Levi'nin oğullarını arındıracak ve onları altın ve gümüşü arıtır gibi saflaştıracak ki Rab'be doğruluk içinde sunu sunabilsinler. Malaki 3:2, 3.
The robe is white, but only because it was washed in the scarlet blood of the lamb.
Elbise beyaz, ama sadece kuzunun al kanında yıkandığı için.
And from Jesus Christ, who is the faithful witness, and the first begotten of the dead, and the prince of the kings of the earth. Unto him that loved us, and washed us from our sins in his own blood, And hath made us kings and priests unto God and his Father; to him be glory and dominion for ever and ever. Amen. Revelation 1:5, 6.
Ve sadık tanık, ölüler arasından ilk doğan ve yeryüzünün krallarının hükümdarı olan İsa Mesih’ten; bizi seven, bizi günahlarımızdan kendi kanıyla yıkayan ve bizi Tanrısı ve Babası olan Tanrı’ya krallar ve kâhinler kılan O’na, yücelik ve egemenlik sonsuzlara dek olsun. Amin. Vahiy 1:5-6.
The first mention of a golden chain, is when Joseph is appointed to the leadership of Egypt.
Altın bir zincirden ilk kez Joseph Mısır’ın yönetimine atandığında söz edilir.
And Pharaoh said unto Joseph, See, I have set thee over all the land of Egypt. And Pharaoh took off his ring from his hand, and put it upon Joseph’s hand, and arrayed him in vestures of fine linen, and put a gold chain about his neck; And he made him to ride in the second chariot which he had; and they cried before him, Bow the knee: and he made him ruler over all the land of Egypt. And Pharaoh took off his ring from his hand, and put it upon Joseph’s hand, and arrayed him in vestures of fine linen, and put a gold chain about his neck. Genesis 41:41–43.
Ve Firavun Yusuf’a dedi: “Bak, seni Mısır ülkesinin tamamı üzerinde yetkili kıldım.” Firavun elindeki yüzüğü çıkarıp Yusuf’un eline taktı; onu ince keten giysilerle giydirdi ve boynuna altın bir zincir taktı; sahip olduğu ikinci arabasına onu bindirdi; onun önünde, “Diz çökün!” diye bağırdılar; ve onu Mısır ülkesinin tamamı üzerinde yönetici yaptı. Firavun elindeki yüzüğü çıkarıp Yusuf’un eline taktı; onu ince keten giysilerle giydirdi ve boynuna altın bir zincir taktı. Yaratılış 41:41-43.
The reason Joseph was appointed by Pharaoh as the ruler over Egypt, was that Joseph could interpret Pharaoh’s dream of “seven times,” in connection with the destructive blast of the “east wind.”
Yusuf'un, Firavun tarafından Mısır'ın yöneticisi olarak atanmasının nedeni, Yusuf'un Firavun'un "yedi kez" hakkındaki rüyasını, "doğu rüzgarı"nın yıkıcı soluğuyla bağlantılı olarak yorumlayabilmesiydi.
And Pharaoh said unto Joseph, In my dream, behold, I stood upon the bank of the river: And, behold, there came up out of the river seven kine, fatfleshed and well favoured; and they fed in a meadow: And, behold, seven other kine came up after them, poor and very ill favoured and leanfleshed, such as I never saw in all the land of Egypt for badness: And the lean and the ill favoured kine did eat up the first seven fat kine: And when they had eaten them up, it could not be known that they had eaten them; but they were still ill favoured, as at the beginning. So I awoke. And I saw in my dream, and, behold, seven ears came up in one stalk, full and good: And, behold, seven ears, withered, thin, and blasted with the east wind, sprung up after them: And the thin ears devoured the seven good ears: and I told this unto the magicians; but there was none that could declare it to me. And Joseph said unto Pharaoh, The dream of Pharaoh is one: God hath showed Pharaoh what he is about to do. Genesis 41:17–25.
Ve Firavun Yusuf’a dedi: Rüyamda, işte, ırmağın kıyısında duruyordum. Ve işte, ırmaktan yedi inek çıktı, semiz ve güzel görünümlü; çayırda otluyorlardı. Ve işte, onların ardından yedi başka inek çıktı, zayıf, çok çirkin görünümlü ve cılız; Mısır diyarında böylesi kötüsünü hiç görmemiştim. Ve o zayıf ve çirkin görünümlü inekler ilk yedi semiz ineği yediler. Onları yiyip bitirdiklerinde de, sanki yememişler gibi anlaşılmıyordu; ama yine de başlangıçtaki gibi çirkin görünümlüydüler. Bunun üzerine uyandım. Ve rüyamda gördüm ki, işte, bir sap üzerinde dolu ve iyi yedi başak çıktı. Ve işte, onların ardından kurumuş, ince ve doğu rüzgârıyla kavrulmuş yedi başak çıktı. Ve o ince başaklar o iyi yedi başağı yuttu. Bunu büyücülere anlattım; ama bana açıklayabilen olmadı. Ve Yusuf Firavun’a dedi: Firavun’un rüyası birdir; Tanrı, yapacağı şeyi Firavun’a göstermiştir. Yaratılış 41:17-25.
Joseph interpreted Pharaoh’s dream with the principle of “line upon line”, for he first informed Pharaoh the two dreams were one. He then interpreted the word “seven,” that was associated with the “kine,” and the “ears,” as symbols. The word “seven” in the passage is the same word translated as “seven times,” in Leviticus twenty-six. Joseph interpreted the “seven” as a symbol of seven years, or twenty-five hundred and twenty days. Joseph and Daniel were both interpreting a symbol of the “seven times” of Leviticus twenty-six.
Yusuf, "satır üstüne satır" ilkesiyle Firavun'un rüyasını yorumladı; çünkü önce Firavun'a iki rüyanın bir olduğunu bildirdi. Ardından "inekler" ve "başaklar"la ilişkilendirilen "yedi" kelimesini semboller olarak yorumladı. Bu pasajdaki "yedi" kelimesi, Levililer yirmi altıda "yedi kez" olarak çevrilenle aynı kelimedir. Yusuf "yedi"yi yedi yılın ya da iki bin beş yüz yirmi günün bir sembolü olarak yorumladı. Yusuf da Daniel de, Levililer yirmi altıdaki "yedi kez"in bir sembolünü yorumluyordu.
In Pharaoh’s dream, the famine was produced by the ears of corn being “blasted with the east wind.” Line upon line, as Joseph directly employs, the “east wind” identifies that it is Islam that produces the period of famine and economic crash that begins when Joseph and Daniel are given the golden necklace, representing the lifting up of the ensign to the world (Joseph’s Egypt), and to call God’s other flock out of (Daniel’s) Babylon.
Firavun’un rüyasında, kıtlık, başakların “doğu rüzgârıyla kavrulması”yla ortaya çıkmıştı. Yusuf’un bizzat kullandığı gibi, “satır üstüne satır” uyarınca, “doğu rüzgârı”, Yusuf ile Daniel’e boyunlarına takılmak üzere altın zincir verildiğinde başlayan kıtlık ve ekonomik çöküş dönemini üretenin İslam olduğunu işaret eder; bu, sancağın dünyaya kaldırılmasını (Yusuf’un Mısır’ı) ve Tanrı’nın diğer sürüsünü (Daniel’in) Babil’inden dışarı çağırmayı temsil eder.
The two horns of the United States are represented by all the powers of Bible prophecy that are represented as two nations. This would include France, which consists prophetically of Sodom and Egypt, and of Israel that consisted of the northern and southern kingdoms, and also of the Medo-Persian Empire. The two horns of Medo-Persia in Daniel chapter eight, identify that one of the horns of the kingdom comes up last.
Amerika Birleşik Devletleri’nin iki boynuzu, Kutsal Kitap’taki peygamberliklerde iki ulus olarak tasvir edilen bütün güçlerle temsil edilir. Buna, peygamberlikte Sodom ve Mısır olarak temsil edilen Fransa, kuzey ve güney krallıklarından oluşan İsrail ve ayrıca Med ve Pers İmparatorluğu dahildir. Daniel kitabının sekizinci bölümünde Med ve Pers’in iki boynuzu, krallığın boynuzlarından birinin en sonra yükseldiğini gösterir.
Then I lifted up mine eyes, and saw, and, behold, there stood before the river a ram which had two horns: and the two horns were high; but one was higher than the other, and the higher came up last. Daniel 8:3.
Sonra gözlerimi kaldırıp baktım; işte, ırmağın önünde iki boynuzlu bir koç duruyordu. Boynuzları uzundu; ama biri ötekinden daha uzundu ve daha uzun olan en son çıktı. Daniel 8:3.
The two horns of Medo-Persia represent the two horns of the earth beast, and one of the horns of the earth beast must therefore be higher and come up last. At the time of the end in 1798, the reign of the earth beast began, and the horn of Protestantism was taken to Mount Carmel by Elijah the prophet, represented by William Miller. There was to be a contest that manifested a distinction between the true prophet and false prophet, which would be accomplished at the test of Mount Carmel, that took place from August 11, 1840 through to October 22, 1844.
Med-Pers İmparatorluğu'nun iki boynuzu, yeryüzü canavarının iki boynuzunu temsil eder ve bu nedenle yeryüzü canavarının boynuzlarından biri daha yüksek olmalı ve en son ortaya çıkmalıdır. 1798'de, zamanın sonunda, yeryüzü canavarının egemenliği başladı ve Protestanlığın boynuzu, William Miller tarafından temsil edilen Peygamber İlyas tarafından Karmel Dağı'na götürüldü. Gerçek peygamber ile sahte peygamber arasındaki ayrımı ortaya koyan bir mücadele olacaktı; bu da 11 Ağustos 1840'tan 22 Ekim 1844'e kadar süren Karmel Dağı'ndaki sınamada gerçekleşecekti.
Millerite Adventism was providentially identified as the true prophet, at the same time that the Protestant denominations of the United States returned to, and became the daughters of papal Rome. In 1863, the true Protestant horn of Millerite Adventism returned to the same communion as apostate Protestantism by returning to the corrupt method of Bible study as apostate Protestantism, as they began their progressive work of rejecting the message of Elijah. In the same period of time the U.S. Civil War began. (Note that when the Holy Spirit is rejected, then the other spirit takes over, and war is always the result.) The nation was then literally, politically and prophetically divided. The horn of Republicanism, from that point on, would be in an escalating struggle between two primary political parties.
Millerci Adventizm, ABD’deki Protestan mezheplerinin Papalık Roma’sına geri dönüp onun kızları hâline geldiği aynı zamanda, ilahî takdirle gerçek peygamber olarak tanımlandı. 1863’te, Millerci Adventizm’in gerçek Protestan boynuzu, İlyas’ın mesajını reddetmeye yönelik aşamalı çalışmalarına başlarken, sapmış Protestanlık gibi Kutsal Kitap incelemesinin yozlaşmış yöntemine geri dönmek suretiyle, sapmış Protestanlıkla aynı safa döndü. Aynı zaman diliminde ABD İç Savaşı başladı. (Kutsal Ruh reddedildiğinde, diğer ruh denetimi ele alır ve bunun sonucu her zaman savaştır.) Ulus o zaman kelimenin tam anlamıyla, siyaseten ve peygamberlik açısından bölünmüştü. Cumhuriyetçilik boynuzu ise o andan itibaren iki ana siyasi parti arasında giderek tırmanan bir mücadele içinde olacaktı.
From 1863, a symbol of division, for the year was the very center of the civil war between North and South, there was brought about two political factions of the Republican horn and two factions of the Protestant horn that consisted of the Democratic and Republican parties, and Sunday-keeping and Sabbath-keeping apostate Protestants. The two-fold division of either horn was typified in the days of Christ by the Sadducees and the Pharisees. One class outright rejected the founding principles, and the other professed to uphold the founding principles, but ultimately replaced them with human traditions and customs.
1863’ten itibaren, bir bölünme sembolü olarak—zira o yıl Kuzey ile Güney arasındaki iç savaşın tam ortasıydı—Cumhuriyetçi boynuzun iki siyasi hizbi ve Protestan boynuzun iki hizbi ortaya çıktı; bunlar sırasıyla Demokrat ve Cumhuriyetçi partiler ile Pazar gününü tutan ve Şabat’ı tutan mürtet Protestanlardan oluşuyordu. Her iki boynuzdaki ikili bölünme, Mesih’in günlerinde Sadukiler ve Ferisiler tarafından temsil edilmişti. Bir grup kurucu ilkeleri düpedüz reddetti; diğeri ise kurucu ilkeleri savunduğunu ileri sürdü, fakat nihayetinde onları insan gelenek ve görenekleriyle değiştirdi.
On September 11, 2001, the image of the beast testing period was prophetically initiated, and it reaches its climax at the Sunday law, or at Belshazzar’s drunken feast. The Sunday law is the mark that identifies that the combination of church and state is fully developed. At that point, the two horns of apostate Republicanism and apostate Protestantism become one apostate horn, and it is then that Daniel is made the third horn, or third ruler, or the true Protestant horn that comes up last and is higher, for it is then that he is lifted up as an ensign.
11 Eylül 2001’de, canavarın suretiyle ilgili sınanma dönemi peygamberlik uyarınca başlatıldı ve doruğuna Pazar yasasında, ya da Belşassar’ın sarhoşluk şöleninde ulaşır. Pazar yasası, kilise ile devletin birleşiminin bütünüyle gelişmiş olduğunu gösteren işarettir. O noktada, sapkın Cumhuriyetçilik ile sapkın Protestanlığın iki boynuzu tek bir sapkın boynuza dönüşür ve işte o zaman Daniel üçüncü boynuz, yani üçüncü hükümdar ya da en son ortaya çıkan ve daha yüksek olan gerçek Protestan boynuz kılınır; çünkü ancak o zaman bir sancak olarak yükseltilir.
Joseph and Daniel are the same line of prophecy, for line upon line, all the prophets are identifying the last days. They both recognized the “seven times,” when they saw it. The “east wind” of Islam is coming in under the wall, as they provide their interpretation to Belshazzar and Pharaoh of what the “Future for America” is. They are wearing the “scarlet robe” of Christ’s righteousness, which is the “white robe” that is made so, by the blood of Christ. They are lifted up as an ensign and represented as a crown, or a golden chain, as they become the third ruler that comes up higher and comes up last.
Yusuf ile Daniel aynı peygamberlik çizgisindedir; çünkü satır üstüne satır, bütün peygamberler son günleri tanımlamaktadır. İkisi de onu gördüklerinde “yedi zaman”ı fark ettiler. Onlar, “Amerika’nın Geleceği”nin ne olduğuna dair yorumlarını Belşassar ve Firavun’a sunarken, İslam’ın “doğu rüzgârı” duvarın altından içeri sızıyor. Mesih’in doğruluğunun “kızıl kaftanı”nı giyiyorlar; bu da Mesih’in kanıyla böyle kılınmış “beyaz kaftan”dır. Bir sancak olarak yükseltilirler ve bir taç ya da altın zincir olarak temsil edilirler; daha yükseğe çıkan ve en son yükselen üçüncü hükümdar olurlar.
We will continue with Daniel chapter six, in the next article.
Bir sonraki makalede Daniel'in altıncı bölümüyle devam edeceğiz.
“In that last night of mad folly, Belshazzar and his lords had filled up the measure of their guilt and the guilt of the Chaldean kingdom. No longer could God’s restraining hand ward off the impending evil. Through manifold providences, God had sought to teach them reverence for His law. ‘We would have healed Babylon,’ He declared of those whose judgment was now reaching unto heaven, ‘but she is not healed.’ Jeremiah 51:9. Because of the strange perversity of the human heart, God had at last found it necessary to pass the irrevocable sentence. Belshazzar was to fall, and his kingdom was to pass into other hands.” Prophets and Kings, 530.
"Çılgınca budalalığın o son gecesinde, Belşassar ve beyleri kendi suçlarının ve Kalde krallığının suçunun ölçüsünü doldurmuşlardı. Tanrı'nın dizginleyici eli artık yaklaşan kötülüğü savuşturamazdı. Tanrı, türlü türlü ilahi tasarruflarla onlara kendi Yasasına saygı duymayı öğretmeye çalışmıştı. 'Babil'i iyileştirmek istedik,' yargısı artık göklere ulaşanlar hakkında O şöyle dedi, 'ama o iyileşmedi.' Yeremya 51:9. İnsan yüreğinin tuhaf sapkınlığı yüzünden, Tanrı sonunda geri alınamaz hükmü vermeyi gerekli bulmuştu. Belşassar düşecekti ve krallığı başka ellere geçecekti." Peygamberler ve Krallar, 530.