The “seal” of God that can be seen, is impressed at the Sunday law decree.
Tanrı'nın gözle görülebilen "mührü", Pazar yasası kararnamesi çıkarıldığında vurulur.
“Not one of us will ever receive the seal of God while our characters have one spot or stain upon them. It is left with us to remedy the defects in our characters, to cleanse the soul temple of every defilement. Then the latter rain will fall upon us as the early rain fell upon the disciples on the Day of Pentecost. . ..
“Karakterlerimizde tek bir leke ya da kir bulunduğu sürece hiçbirimiz Tanrı’nın mührünü asla almayacağız. Karakterlerimizdeki kusurları gidermek, can mabedini her türlü murdarlıktan arındırmak bize bırakılmıştır. O zaman son yağmur, Pentikost Günü’nde ilk yağmurun öğrencilerin üzerine yağdığı gibi, bizim üzerimize de yağacaktır....”
“What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.” Testimonies, volume 5, 214, 216.
"Kardeşler, hazırlık için yapılan büyük çalışmada ne yapıyorsunuz? Dünyayla birleşenler dünyevi kalıbı alıyor ve canavarın işareti için hazırlanıyor. Kendine itimat etmeyen, Tanrı'nın önünde alçalan ve gerçeğe itaat ederek ruhlarını arındıranlar ise göksel kalıbı alıyor ve alınlarında Tanrı'nın mührü için hazırlanıyorlar. Karar ilan edildiğinde ve mühür basıldığında, karakterleri sonsuza dek saf ve lekesiz kalacak." Testimonies, 5. cilt, 214, 216.
Daniel receives the seal that can be seen, when he is thrown into the lion’s den, so the chapter is representing the Sunday law decree.
Daniel, aslanların inine atıldığında görünür mührü alır; dolayısıyla bölüm, Pazar günü yasası fermanını temsil etmektedir.
Then these men assembled unto the king, and said unto the king, Know, O king, that the law of the Medes and Persians is, That no decree nor statute which the king establisheth may be changed. Then the king commanded, and they brought Daniel, and cast him into the den of lions. Now the king spake and said unto Daniel, Thy God whom thou servest continually, he will deliver thee. And a stone was brought, and laid upon the mouth of the den; and the king sealed it with his own signet, and with the signet of his lords; that the purpose might not be changed concerning Daniel. Daniel 6:15–17.
Bunun üzerine bu adamlar kralın huzuruna çıkıp krala dediler ki: Ey kral, bil ki Medler ve Perslerin yasası şudur: Kralın koyduğu hiçbir ferman ve yasa değiştirilemez. Bunun üzerine kral emir verdi; Daniel’i getirdiler ve onu aslan çukuruna attılar. Kral Daniel’e seslenip dedi ki: Sürekli hizmet ettiğin Tanrın seni kurtaracaktır. Bir taş getirildi ve çukurun ağzına kondu; kral onu kendi mührüyle ve beylerinin mührüyle mühürledi; böylece Daniel hakkında verilen karar değişmesin diye. Daniel 6:15-17.
The story does not end there, but it does end where it starts. The line of Daniel chapter six illustrates the confederacy that was primarily led by the one hundred and twenty princes, and the two lesser presidents, but included the counselors, captains and governors. The five-fold alliance was formed to deceive the king into persecuting Daniel. The story ends with their judgment, for they are illustrating a special judgment that occurs at the Sunday law; a judgment that is not directed at those representing Daniel or the king, but at those who deceived the king.
Hikâye orada bitmez, ama başladığı yerde biter. Daniel kitabının altıncı bölümündeki anlatı, esas olarak yüz yirmi prens ve iki daha düşük rütbeli başkan tarafından yönetilen, ancak danışmanları, komutanları ve valileri de kapsayan bir ittifakı tasvir eder. Beşli ittifak, kralı Daniel’e zulmetmesi için kandırmak üzere kuruldu. Hikâye, onların yargılanmasıyla sona erer; çünkü onlar Pazar yasasında gerçekleşen özel bir yargıyı temsil eder: bu yargı, Daniel’i veya kralı temsil edenlere değil, kralı kandıranlara yöneliktir.
And the king commanded, and they brought those men which had accused Daniel, and they cast them into the den of lions, them, their children, and their wives; and the lions had the mastery of them, and brake all their bones in pieces or ever they came at the bottom of the den. Daniel 6:24.
Kral emretti ve Daniel’i suçlayan o adamları getirdiler; onları, çocuklarını ve eşlerini aslan çukuruna attılar. Aslanlar onlara üstün geldiler ve daha çukurun dibine varmadan bütün kemiklerini kırıp parçaladılar. Daniel 6:24.
In the prophetic scenario it is always the church that deceives the state, and chapter six is identifying the deception carried out against the king. After Ahab had witnessed the mighty manifestation of God’s power on Mount Carmel, Elijah led him through the rain back to Jezebel. Ahab had no reason to think that Jezebel would not be impressed with the powerful testimony of God’s power, but Ahab had been deceived concerning Jezebel’s deep-seated hatred of Elijah. The story of Elijah in confrontation with Ahab and Jezebel is again repeated in the story of John the Baptist (who was Elijah), and Herod and Herodias.
Peygamberlik bağlamında devleti aldatan hep kilisedir ve altıncı bölüm, krala karşı yapılan aldatmayı tespit etmektedir. Ahab, Karmel Dağı’nda Tanrı’nın kudretinin görkemli tezahürüne tanık olduktan sonra, İlyas onu yağmurun altında İzebel’in yanına geri götürdü. Ahab’ın, İzebel’in Tanrı’nın kudretine dair güçlü tanıklık karşısında etkilenmeyeceğini düşünmek için hiçbir nedeni yoktu; ancak Ahab, İzebel’in İlyas’a duyduğu köklü nefret konusunda aldanmıştı. İlyas’ın Ahab ve İzebel’le yüzleşme öyküsü, Vaftizci Yahya’nın (ki o İlyas’tı) Hirodes ve Hirodiya ile olan öyküsünde yeniden tekrarlanır.
When on his birthday, the drunken Herod promised half his kingdom to Salome, (Herodias’ daughter), he did not expect that Herodias would demand the head of John. The kings, whether it be Ahab, Herod or Darius are deceived by the impure woman through the dance of Jezebel’s false prophets, or the dance of Herodias’ daughter, or the five-fold confederacy in the story of Daniel. Pilate was also deceived by a corrupt priesthood, which represented the Jewish “church”, and a church symbolizes a woman.
Doğum gününde, sarhoş Herod, (Herodias’ın kızı) Salome’ye krallığının yarısını vaat ettiğinde, Herodias’ın John’un başını talep edeceğini beklemiyordu. İster Ahab, ister Herod, ister Darius olsun, krallar; Jezebel’in sahte peygamberlerinin dansı, Herodias’ın kızının dansı ya da Daniel’in hikâyesindeki beşli ittifak yoluyla, ahlaksız kadın tarafından aldatılır. Pilatus da Yahudi "kilisesi"ni temsil eden yozlaşmış bir ruhban sınıfı tarafından aldatıldı ve bir kilise bir kadını simgeler.
The deception is a characteristic of the prophetic scenario, and Islam of the third Woe is the lie that is employed to deceive the United Nations in the last days through fear. Both the “deception” and the “lie” that produces the deception, are identified in God’s prophetic Word. The role of Islam, and the papacy becoming the eighth head of the seven heads, have already been identified as part of the message that is unsealed in the last days, which is the Revelation of Jesus Christ. Therefore, exposing the deception of Darius in Daniel chapter six is part of the message that makes up the message of the Midnight Cry. The deception is the element that fully heals the deadly wound, thus resurrecting the papacy as the eighth and final kingdom. In the deception of Darius, the two apostate presidents and the one hundred and twenty princes are the representatives of the confederacy of deception who are contrasted with Daniel.
Aldatma, peygamberlik senaryosunun bir özelliğidir ve Üçüncü Vay’ın İslamı, son günlerde korku yoluyla Birleşmiş Milletler’i aldatmak için kullanılan yalandır. Hem “aldatma” hem de aldatmayı üreten “yalan”, Tanrı’nın peygamberlik Sözü’nde tanımlanmıştır. İslam’ın rolü ve papalığın yedi başın sekizinci başı hâline gelmesi, son günlerde mührü açılan, İsa Mesih’in Vahyi olan mesajın bir parçası olarak zaten tanımlanmıştır. Bu nedenle, Daniel’in altıncı bölümünde Darius’un aldatmacasını ifşa etmek, Gece Yarısı Çığlığı mesajını oluşturan bildirinin bir parçasıdır. Aldatma, ölümcül yarayı bütünüyle iyileştiren unsurdur; böylece papalığı sekizinci ve son krallık olarak diriltir. Darius’un aldatmacasında, iki dinden dönmüş başkan ve yüz yirmi prens, Daniel’e karşıt olarak konumlanan aldatma ittifakının temsilcileridir.
One hundred and twenty is a symbol of God’s disciples at Pentecost.
Yüz yirmi, Tanrı’nın Pentekost’taki öğrencilerinin bir simgesidir.
And in those days Peter stood up in the midst of the disciples, and said, (the number of names together were about an hundred and twenty.) Acts 1:15.
Ve o günlerde Petrus öğrencilerin ortasında ayağa kalktı ve dedi, (adların toplam sayısı yaklaşık yüz yirmiydi.) Elçilerin İşleri 1:15.
Pentecost typifies the Sunday law when the seal is impressed, and the one hundred and twenty princes who deceived Darius, are a symbol of false priesthood at the Sunday law. Two categories of those who deceive the king are presented by the two apostate presidents and the one hundred and twenty apostate princes. The two presidents are classed with Daniel, who is the prophet. The two classes that deceive Darius represent a group of false prophets and a group of corrupted priests.
Pentikost, mühürün vurulduğu Pazar yasasını simgeler ve Darius’u aldatan yüz yirmi prens, Pazar yasasında sahte ruhban sınıfının bir sembolüdür. Kralı aldatanların iki kategorisi, iki mürtet başkan ve yüz yirmi mürtet prens tarafından temsil edilir. İki başkan, peygamber olan Daniel ile birlikte sınıflandırılır. Darius’u aldatan iki sınıf, bir grup sahte peygamberi ve bir grup yozlaşmış rahibi temsil eder.
Woe be unto the pastors that destroy and scatter the sheep of my pasture! saith the Lord. Therefore thus saith the Lord God of Israel against the pastors that feed my people; Ye have scattered my flock, and driven them away, and have not visited them: behold, I will visit upon you the evil of your doings, saith the Lord. And I will gather the remnant of my flock out of all countries whither I have driven them, and will bring them again to their folds; and they shall be fruitful and increase. And I will set up shepherds over them which shall feed them: and they shall fear no more, nor be dismayed, neither shall they be lacking, saith the Lord. Behold, the days come, saith the Lord, that I will raise unto David a righteous Branch, and a King shall reign and prosper, and shall execute judgment and justice in the earth. In his days Judah shall be saved, and Israel shall dwell safely: and this is his name whereby he shall be called, THE LORD OUR RIGHTEOUSNESS. Therefore, behold, the days come, saith the Lord, that they shall no more say, The Lord liveth, which brought up the children of Israel out of the land of Egypt; But, The Lord liveth, which brought up and which led the seed of the house of Israel out of the north country, and from all countries whither I had driven them; and they shall dwell in their own land. Mine heart within me is broken because of the prophets; all my bones shake; I am like a drunken man, and like a man whom wine hath overcome, because of the Lord, and because of the words of his holiness. For the land is full of adulterers; for because of swearing the land mourneth; the pleasant places of the wilderness are dried up, and their course is evil, and their force is not right. For both prophet and priest are profane; yea, in my house have I found their wickedness, saith the Lord. Wherefore their way shall be unto them as slippery ways in the darkness: they shall be driven on, and fall therein: for I will bring evil upon them, even the year of their visitation, saith the Lord. Jeremiah 23:1–12.
Otlağımın koyunlarını yok eden ve dağıtan çobanların vay hâllerine! RAB böyle diyor. Bundan dolayı, İsrail’in Tanrısı RAB, halkımı güden çobanlara karşı şöyle diyor: “Sürümü dağıttınız, onları kovdunuz ve onları arayıp sormadınız; işte, yaptıklarınızın kötülüğünün cezasını üzerinize getireceğim,” diyor RAB. Ben de sürdüğüm bütün ülkelerden sürümün artakalanını toplayacağım, onları yine ağıllarına geri getireceğim; verimli olacaklar ve çoğalacaklar. Onların üzerine onları güdecek çobanlar atayacağım; artık ne korkacaklar ne şaşkına dönecekler, içlerinden hiçbiri eksik olmayacak, diyor RAB. İşte, günler geliyor, diyor RAB: Davut için doğru bir Dal çıkaracağım; bir Kral egemenlik sürecek, başarılı olacak ve yeryüzünde yargı ve adaleti yerine getirecek. Onun günlerinde Yahuda kurtulacak, İsrail güven içinde yaşayacak; ve onun adı “RAB DOĞRULUĞUMUZ” diye anılacak. Bundan dolayı, işte, günler geliyor, diyor RAB; artık, “İsrailoğullarını Mısır diyarından çıkaran RAB yaşıyor” demeyecekler; ama, “İsrail halkının soyunu kuzey ülkesinden ve onları sürdüğüm bütün ülkelerden çıkarıp geri getiren RAB yaşıyor” diyecekler; ve kendi topraklarında yaşayacaklar. Yüreğim içimde peygamberler yüzünden kırıldı; bütün kemiklerim titriyor; RAB yüzünden ve O’nun kutsallığının sözleri yüzünden, sarhoş bir adam gibi, şarabın etkisi altına alınmış biri gibiyim. Çünkü ülke zinacılarla dolu; yeminler yüzünden ülke yas tutuyor; kırlardaki hoş yerler kurudu; gidişatları kötüdür, güçleri doğru değildir. Çünkü hem peygamber hem kâhin murdardır; evet, evimde onların kötülüğünü buldum, diyor RAB. Bundan ötürü, yolları onlar için karanlıkta kaygan yollar gibi olacak; sürüklenip gidip orada düşecekler; çünkü üzerlerine kötülük getireceğim, ceza yılını, diyor RAB. Yeremya 23:1-12.
Jeremiah’s “year of visitation” is the judgment of the conspirators that deceived Darius. The judgment of the false prophets and priests is a subject of the prophetic Word. And just as a corrupt priesthood led out and deceived the Roman authorities against Christ, the conspiracy in Daniel six is addressing that very prophetic truth.
Yeremya’nın “ziyaret yılı”, Darius’u aldatan komplocuların yargısıdır. Sahte peygamberler ve kâhinlerin yargılanması, peygamberlik sözünün bir konusudur. Ve nasıl ki yozlaşmış bir kâhinlik Romalı yetkilileri Mesih’e karşı yönlendirip aldattıysa, Daniel’in altıncı bölümündeki komplo da tam olarak o peygamberlik gerçeğini ele almaktadır.
The prophetic lines of chapter five of Daniel, set forth the executive judgment carried out upon the Republican horn and the nation of the United States at the Sunday law. That judgment is accomplished by Islam of the third Woe, that has snuck into the kingdom through the unguarded southern wall. The line of the Sunday law in chapter three of Daniel, identifies God’s people being lifted up as an ensign to the entire world at that very time. Chapter six is focusing upon the judgment carried out upon the false prophets in that very same history.
Daniel’in beşinci bölümünün peygamberlik çizgileri, Pazar Yasası’nda Cumhuriyetçi boynuz ve Amerika Birleşik Devletleri ulusu üzerinde icra edilen yargıyı ortaya koyar. Bu yargı, korumasız güney duvarından krallığa sinsice sızmış olan Üçüncü Vay’ın İslamı tarafından yerine getirilir. Daniel’in üçüncü bölümündeki Pazar Yasası çizgisi, tam o anda Tanrı’nın halkının tüm dünyaya bir sancak olarak yükseltildiğini gösterir. Altıncı bölüm ise aynı tarihsel dönemde sahte peygamberler üzerine icra edilen yargıya odaklanır.
At the Sunday law in the United States the apostate Protestant horn is made up of two classes, one that upholds Sunday as the day of worship, and the other that vainly professes to uphold Sabbath as the day of worship. Their counterparts within the Republican horn are the Democrat and Republican parties. Each of the two apostate horns were typified by the Sadducees and Pharisees in the time of Christ. The two apostate presidents and one hundred and twenty priests in the deception of Darius also represent the two categories of the apostate horn of Protestantism. Though they were actually political figures in the time when the story took place, the prophetic context identifies that it is the apostate religious power that deceives the state.
ABD’deki Pazar yasası sırasında, sapkın Protestan boynuz iki sınıftan oluşur: biri ibadet günü olarak Pazarı savunan, diğeri ise ibadet günü olarak Sebt’i savunduğunu boş yere iddia eden. Cumhuriyetçi boynuz içindeki karşılıkları, Demokrat Parti ile Cumhuriyetçi Parti’dir. İki sapkın boynuzun her biri, Mesih döneminde Sadukiler ve Ferisiler tarafından temsil edilmiştir. Darius’un aldatılmasında yer alan iki sapkın başkan ve yüz yirmi kâhin de Protestanlığın sapkın boynuzunun iki kategorisini temsil eder. Her ne kadar hikâyenin yaşandığı zamanda aslında siyasi figürler olsalar da, peygamberlik bağlamı devleti aldatanın sapkın dinî güç olduğunu ortaya koyar.
The story, as illustrated at Mount Carmel, identifies two classes of false prophets; the prophets of Baal and the prophets of the grove (Ashtaroth). Together they typify the combination of church and state, for Baal is a male deity and Ashtaroth is a female deity. Elijah ultimately executed the false prophets of Mount Carmel, just as the confederacy of Daniel chapter six were thrown into the lion’s den.
Hikâye, Karmel Dağı’nda örneklendiği gibi, iki tür sahte peygamberi tanımlar: Baal’ın peygamberleri ve koruluğun peygamberleri (Aştoret). Bunlar birlikte kilise ile devletin birleşimini simgeler; çünkü Baal erkek bir tanrıdır, Aştoret ise dişi bir tanrıdır. İlyas sonunda Karmel Dağı’ndaki sahte peygamberleri öldürdü; tıpkı Daniel kitabının altıncı bölümündeki komplocuların aslanların inine atılması gibi.
And Elijah said unto them, Take the prophets of Baal; let not one of them escape. And they took them: and Elijah brought them down to the brook Kishon, and slew them there. 1 Kings 18:40.
İlyas onlara şöyle dedi: Baal’ın peygamberlerini yakalayın; onlardan birinin bile kaçmasına izin vermeyin. Onlar da onları yakaladılar. İlyas onları Kişon deresine götürdü ve orada öldürdü. 1. Krallar 18:40.
In the same Mount Carmel story, represented by John the Baptist, the power that deceives is the daughter. Both stories identify the deceivers as dancing, whether around their offering on Mount Carmel, or at Herod’s drunken birthday party, where Salome did her dance of deception. Together the two lines identify the combination of church and state that is fully formed at the Sunday law, and that the apostate churches of the United States are the daughters of Herodias, who is Jezebel, who both represent Catholicism. Herod’s birthday marks the end of the sixth kingdom of the earth beast, but simultaneously marks the birthday of the seventh kingdom of Bible prophecy (the United Nations).
Vaftizci Yahya ile temsil edilen aynı Karmel Dağı anlatısında, aldatan güç kızdır. Her iki hikâye de aldatıcıları dans eden olarak tanımlar; ister Karmel Dağı’nda sunularının etrafında, ister Herod’un sarhoş doğum günü şöleninde, Salome’nin aldatma dansını yaptığı yerde. Birlikte bu iki anlatı, Pazar yasasında tamamen şekillenen kilise-devlet birleşimini ve Amerika Birleşik Devletleri’ndeki dinden dönmüş kiliselerin, Herodias’ın—ki o İzebel’dir ve ikisi de Katolikliği temsil eder—kızları olduğunu ortaya koyar. Herod’un doğum günü, yeryüzü canavarının altıncı krallığının sonunu işaretler; ama aynı zamanda Kutsal Kitap peygamberliğindeki yedinci krallığın (Birleşmiş Milletler) doğum gününü de işaretler.
In the very promise to Salome, Herod agrees to give half his kingdom to Salome, identifying the seventh kingdom represents a combination of one-half church and one-half state. The kingdom begins when John’s head is delivered to Herodias. For this reason, the seventh kingdom is represented in Revelation chapter seventeen, as continuing but a short space. It is at the Sunday law that the three-fold union is put in place, for there the ten kings agree to give their short-lived kingdom unto the beast for one “hour.” The one “hour,” is the “hour” of the Sunday law crisis, that begins in the United States and ends when Michael stands up.
Bizzat Salome’ye verilen vaatte, Herod krallığının yarısını ona vermeyi kabul eder; bu da yedinci krallığın yarısı kilise, yarısı devletten oluşan bir birleşimi temsil ettiğini ortaya koyar. Krallık, John’un başı Herodias’a verildiğinde başlar. Bu nedenle, yedinci krallık Revelation on yedinci bölümde yalnızca kısa bir süre devam eden olarak temsil edilir. Üçlü birlik, Pazar yasasıyla yürürlüğe konur; çünkü orada on kral, kısa ömürlü krallıklarını bir “saat”liğine canavara vermeyi kabul eder. O bir “saat”, Pazar yasası krizinin “saati”dir; Amerika Birleşik Devletleri’nde başlar ve Michael ayağa kalktığında sona erer.
And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. These shall make war with the Lamb, and the Lamb shall overcome them: for he is Lord of lords, and King of kings: and they that are with him are called, and chosen, and faithful. Revelation 17:12–14.
Ve gördüğün on boynuz, henüz bir krallık almamış olan on kraldır; ama canavarla birlikte krallar olarak bir saatliğine yetki alacaklar. Bunların düşüncesi birdir ve yetkilerini ve kuvvetlerini canavara verecekler. Bunlar Kuzu’yla savaşacaklar ve Kuzu onları yenecek; çünkü O Rablerin Rabbi ve Kralların Kralıdır. O’nunla birlikte olanlar çağrılmış, seçilmiş ve sadık olanlardır. Vahiy 17:12-14.
The ten kings, represented by Herod, agree at the birthday of the seventh kingdom to give half their kingdom unto the beast during the Sunday law crisis, which is represented as “one hour.” In that “hour,” the handwriting is written on Belshazzar’s wall. In that “hour,” Shadrach, Meshach and Abednego are cast into the furnace and are lifted up in a cloud as are the two witnesses of Revelation chapter eleven. The three-fold union is brought together by the deception carried out by the earth beast, who brings fire down out of heaven in sight of men.
Hirodes tarafından temsil edilen on kral, yedinci krallığın doğum gününde, “bir saat” olarak temsil edilen Pazar günü yasası krizi sırasında krallıklarının yarısını canavara vermeyi kabul eder. O “saatte” Belşassar’ın duvarına yazı yazılır. O “saatte” Şadrak, Meşak ve Abed-Nego fırına atılır ve Vahiy’nin on birinci bölümündeki iki tanık gibi bir bulut içinde yukarı alınırlar. İnsanların gözü önünde gökten ateş indiren yeryüzünden çıkan canavarın yürüttüğü aldatma yoluyla üçlü birlik bir araya getirilir.
And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. And he doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. Revelation 13:11–14.
Ve yeryüzünden çıkan başka bir canavar gördüm; kuzu gibi iki boynuzu vardı ve ejderha gibi konuşuyordu. İlk canavarın bütün yetkisini onun önünde kullanır ve yeryüzünde yaşayanların tümünü, ölümcül yarası iyileşmiş olan ilk canavara tapınmaya zorlar. Büyük harikalar yapar; öyle ki insanların gözleri önünde gökten yere ateş indirir. Ve canavarın önünde yapmaya yetkisi bulunan o mucizelerle yeryüzünde yaşayanları aldatır; yeryüzünde yaşayanlara, kılıç darbesiyle yaralanmış ve hayatta kalmış olan canavarın bir heykelini yapmalarını söyler. Vahiy 13:11-14.
The world is deceived, not so much by the miracles, as it is by “the means of those miracles” which he had power to do. The expression “means of those miracles” is an added phrase, but it places the correct emphasis on the miracles, that should be carefully noted. The way in which the false message (fire from heaven), deceives the world is important to recognize, for we are now in the very history where the populations of planet earth are being hypnotized through an “information super-highway” that is controlled and manipulated by the globalist merchants of the earth. That subject we will leave off until later articles, but we are simply noting now that the deceit of the presidents and princes that was carried out upon Darius, is a specific prophetic subject, containing several connected elements that need to be recognized.
Dünya, mucizelerin kendilerinden ziyade, onun yapmaya gücü olduğu “o mucizelerin vasıtaları” tarafından aldatılıyor. “O mucizelerin vasıtaları” ifadesi ek bir ifadedir; ancak mucizelere doğru vurguyu yapar; bu dikkatle not edilmelidir. Sahte mesajın (gökten ateş) dünyayı aldatma biçimini fark etmek önemlidir; çünkü biz şimdi, yeryüzünün küreselci tüccarları tarafından kontrol edilip manipüle edilen bir “bilgi otoyolu” aracılığıyla, dünya gezegeninin nüfuslarının hipnotize edildiği tarihin tam içindeyiz. O konuyu sonraki yazılara bırakacağız; ancak şimdilik yalnızca, Darius’a karşı başkanlar ve prensler tarafından yürütülen aldatmanın, tanınması gereken birbiriyle bağlantılı birkaç unsur içeren belirli bir peygamberlik konusu olduğunu not ediyoruz.
The three-fold union is brought together by the deception of Salome’s sensuous dance before the rulers at Herod’s birthday party. The deception that was forced upon Pilate, that was two-fold in nature, which was the accusation that Christ was causing and promoting sedition against the state power, and also that He was blaspheming against the religious power. In that history three antagonists came together. The Roman power (the state), Barabbas, a false Christ (the false prophet), and the apostate Jewish church (the beast). The apostate church deceived the Roman authority (the state), with the two-fold lie of sedition and blasphemy.
Üçlü birlik, Hirodes’in doğum günü şöleninde yöneticilerin önünde Salome’nin şehvetli dansının yol açtığı aldatma ile bir araya getirilir. Pilatus’a dayatılan aldatma iki yönlüydü: Mesih’in devlet gücüne karşı isyan çıkarmak ve bunu teşvik etmekle, ayrıca dinî otoriteye karşı küfürle suçlanması. O olayda üç hasım bir araya geldi: Roma gücü (devlet), Barabbas—sahte bir Mesih (sahte peygamber)—ve mürted Yahudi kilisesi (canavar). Mürted kilise, isyan ve küfürden oluşan iki yönlü yalanla Roma otoritesini (devleti) aldattı.
When Darius is finally awakened to the motivation of his deceivers, he is forced to throw Daniel into the lion’s den. Daniel broke the law of the state by his obedience to the law of God. The lie presented to Darius, was accomplished by exalting Darius’ pride, thus preventing him from recognizing the motivation of his deceivers. The lie and the deception in the story of Daniel and the lion’s den, identifies obedience to God as blasphemy and sedition, which was the same two-fold deception of the cross, and the waymark of the cross aligns with the waymark of the Sunday law.
Darius, aldatıcılarının güttüğü amacın nihayet farkına geldiğinde, Daniel’i aslanların çukuruna atmaya mecbur kalır. Daniel, Tanrı’nın yasasına itaat etmekle devletin yasasını çiğnedi. Darius’a sunulan yalan, onun gururunu yücelterek başarıldı; böylece aldatıcılarının niyetini fark etmesi engellendi. Daniel ve aslanların çukuru öyküsündeki yalan ve aldatma, Tanrı’ya itaati küfür ve isyan olarak damgalar; bu, çarmıhtakiyle aynı iki yönlü aldatmaydı ve çarmıhın yol işareti, Pazar günü yasasının yol işaretiyle örtüşür.
The punishment of the religious deceiving power is a subject of Bible prophecy, as is the fact that the religious power deceives the state power.
Aldatıcı dinî gücün cezalandırılması, Kutsal Kitap peygamberliğinin bir konusudur; dinî gücün devlet gücünü aldattığı gerçeği de öyle.
“The people see that they have been deluded. They accuse one another of having led them to destruction; but all unite in heaping their bitterest condemnation upon the ministers. Unfaithful pastors have prophesied smooth things; they have led their hearers to make void the law of God and to persecute those who would keep it holy. Now, in their despair, these teachers confess before the world their work of deception. The multitudes are filled with fury. ‘We are lost!’ they cry, ‘and you are the cause of our ruin;’ and they turn upon the false shepherds. The very ones that once admired them most will pronounce the most dreadful curses upon them. The very hands that once crowned them with laurels will be raised for their destruction. The swords which were to slay God’s people are now employed to destroy their enemies. Everywhere there is strife and bloodshed.” The Great Controversy, 655.
"Halk aldatılmış olduklarını görüyor. Birbirlerini yıkıma sürüklemekle suçluyorlar; ancak hepsi en sert kınamalarını din adamlarının üzerine yağdırmakta birleşiyor. Sadakatsiz çobanlar hoş şeyler peygamberlik ettiler; dinleyicilerini Tanrı'nın yasasını geçersiz kılmaya ve onu kutsal tutmak isteyenlere zulmetmeye yönelttiler. Şimdi ise umutsuzluk içinde, bu öğreticiler dünya önünde aldatma işlerini itiraf ediyorlar. Kalabalıklar öfkeyle doluyor. "Mahvolduk!" diye haykırıyorlar, "ve yıkımımızın nedeni sizsiniz;" ve sahte çobanlara saldırıyorlar. Bir zamanlar onlara en çok hayranlık duyanların ta kendileri üzerlerine en korkunç lanetleri yağdıracaklar. Bir zamanlar onları defne çelenkleriyle taçlandıran ellerin ta kendileri, onları yok etmek için kalkacaklar. Tanrı'nın halkını öldürmek için çekilmiş kılıçlar şimdi düşmanlarını yok etmek için kullanılıyor. Her yerde çatışma ve kan dökümü var." Büyük Mücadele, 655.
The religious leaders are turned upon after probation closes, for their flocks recognize that they had been deceived by a lie propagated by the religious leaders. The presidents and princes, along with their families, all suffered the same retributive judgment for the lie they propagated. When Elijah slew the false prophets at Mount Carmel, that same retribution is represented at “the great earthquake” of Revelation chapter eleven, when “seven thousand” are overthrown.
Sınama dönemi sona erdikten sonra dinî önderler hedef alınır; çünkü cemaatleri, dinî önderler tarafından yayılmış bir yalanla aldatıldıklarını fark eder. Başkanlar ve prensler de aileleriyle birlikte, yaydıkları yalan yüzünden aynı cezalandırıcı yargıya uğradılar. İlyas’ın Karmel Dağı’nda sahte peygamberleri öldürmesiyle görülen aynı karşılık, Vahiy kitabının on birinci bölümündeki "büyük deprem"de, "yedi bin"in helak olduğu sırada temsil edilir.
And the same hour was there a great earthquake, and the tenth part of the city fell, and in the earthquake were slain of men seven thousand: and the remnant were affrighted, and gave glory to the God of heaven. Revelation 11:13.
Tam o saatte büyük bir deprem oldu; şehrin onda biri yıkıldı ve depremde yedi bin kişi öldü. Geriye kalanlar dehşete kapıldılar ve göklerin Tanrısı'na yücelik verdiler. Vahiy 11:13.
In the fulfillment of the great earthquake of the French Revolution the seven thousand that were slain represented the royalty of France. At the “hour” of the great earthquake that is the Sunday law, the seven thousand that are slain represent Seventh-day Adventists who bow to Rome, for only those that understand the accountability of the Seventh-day Sabbath receive the mark of the beast when the Sunday law arrives.
Fransız Devrimi’ndeki büyük deprem gerçekleştiğinde, öldürülen yedi bin kişi Fransa’daki kraliyet mensuplarını temsil ediyordu. Büyük depremin "saati" olan Pazar yasası sırasında ise, öldürülen yedi bin kişi Roma’ya boyun eğen Yedinci Gün Adventistlerini temsil eder; çünkü Pazar yasası geldiğinde canavarın işaretini yalnızca Yedinci Gün Sebti’nin sorumluluğunu anlayanlar alır.
“The change of the Sabbath is the sign or mark of the authority of the Roman church. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false Sabbath in the place of the true, are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. The mark of the beast is the papal Sabbath, which has been accepted by the world in the place of the day of God’s appointment.
Şabat’ın değiştirilmesi, Roma Kilisesi’nin otoritesinin işareti ya da damgasıdır. Dördüncü buyruğun gereklerini anlayıp, gerçek Şabat’ın yerine sahte Şabat’ı tutmayı seçenler, böyle yapmakla bunu emreden tek otorite olan o güce hürmet göstermiş olurlar. Canavarın damgası, Tanrı’nın belirlediği günün yerine dünya tarafından kabul edilen papalık Şabatıdır.
“But the time to receive the mark of the beast, as designated in prophecy, has not yet come. The testing time has not yet come. There are true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion. None are condemned until they have had the light and have seen the obligation of the fourth commandment. But when the decree shall go forth enforcing the counterfeit Sabbath, and when the loud cry of the third angel shall warn men against the worship of the beast and his image, the line will be clearly drawn between the false and the true. Then those who still continue in transgression will receive the mark of the beast in their foreheads or in their hands.
Ama peygamberlik sözlerinde belirtildiği üzere, canavarın damgasını alma zamanı henüz gelmedi. İmtihan zamanı henüz gelmedi. Roma Katolik cemaatini de istisna etmeksizin, her kilisede gerçek Hristiyanlar vardır. Hiç kimse, ışığı alıp dördüncü buyruğun bağlayıcı olduğunu görmedikçe mahkûm edilmez. Ama sahte Sebt Günü'nü zorla yürürlüğe koyan kararname yayımlandığında ve üçüncü meleğin yüksek sesli çağrısı insanları canavara ve onun suretine tapınmaya karşı uyardığında, sahte ile gerçek arasındaki çizgi açıkça çizilecek. O zaman hâlâ isyanda ısrar edenler alınlarına ya da ellerine canavarın damgasını alacaklar.
“With rapid steps we are approaching this period. When Protestant churches shall unite with the secular power to sustain a false religion, for opposing which their ancestors endured the fiercest persecution, then will the papal Sabbath be enforced by the combined authority of church and state. There will be a national apostasy, which will end only in national ruin.” Bible Training School, February 2, 1913.
Hızlı adımlarla bu döneme yaklaşıyoruz. Protestan kiliseleri, atalarının karşı çıktıkları için en şiddetli zulme uğradıkları sahte bir dini desteklemek için devlet gücüyle birleştiğinde, Papalık Şabatı kilise ve devletin birleşik otoritesi tarafından zorla uygulanacaktır. Ulusal bir imandan dönme yaşanacak, bu da ancak ulusal yıkımla sonuçlanacaktır. Bible Training School, 2 Şubat 1913.
The “seven thousand” who are overthrown at the “hour” of the great earthquake, that is the Sunday law, are also paralleled by the “seven thousand” who refused to bow to Jezebel in the time of Elijah.
Büyük depremin "saatinde", yani Pazar yasasında, yıkıma uğrayan "yedi bin", İlyas zamanında İzebel’e boyun eğmeyi reddeden "yedi bin"le de paraleldir.
Yet I have left me seven thousand in Israel, all the knees which have not bowed unto Baal, and every mouth which hath not kissed him. 1 Kings 19:18.
Yine de İsrail’de kendime yedi bin kişi bıraktım: Baal’ın önünde diz çökmemiş bütün dizler ve onu öpmemiş bütün ağızlar. 1. Krallar 19:18.
The first reference to seven thousand identifies a faithful group that refused to bow to Jezebel, and the last reference represents a remnant that do bow to Jezebel. When the papacy conquers the glorious land (the earth beast of Revelation thirteen), at the Sunday law, one class is “overthrown” and another class escapes the hand of Babylon’s control, for the message to come out of Babylon then begins.
Yedi bine yapılan ilk gönderme, İzevel’e boyun eğmeyi reddeden sadık bir topluluğu tanımlar ve son gönderme ise İzevel’e boyun eğen bir artakalanı temsil eder. Pazar yasası yürürlüğe girdiğinde Papalık görkemli ülkeyi (Vahiy on üçüncü bölümdeki yerden çıkan canavarı) fetheder; bir grup “devrilir” ve başka bir grup Babil’in denetiminden kurtulur; çünkü Babil’den çıkın çağrısı o zaman başlar.
He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.
O, yüce ülkeye de girecek ve birçok ülke devrilecektir; fakat Edom, Moab ve Ammon çocuklarının ileri gelenleri onun elinden kurtulacaktır. Daniel 11:41.
The word “countries” is an added word, for many countries are not “overthrown” at the Sunday law, but many individual Seventh-day Adventists are, for at that point they are the only ones held accountable to the light of the third angel. They are the “many,” for they were those called to be among those that received the seal of God, but they rejected that calling.
"Countries" kelimesi eklenmiş bir kelimedir, çünkü birçok ülke Pazar yasası sırasında "yıkılmaz", ama birçok Yedinci Gün Adventisti birey yıkılır; zira o noktada yalnızca onlar üçüncü meleğin ışığına karşı hesap vermekle yükümlü tutulurlar. Onlar "birçok kişi"dir; çünkü Tanrı’nın mührünü alanların arasında olmaya çağrılmışlardı, fakat bu çağrıyı reddettiler.
And he saith unto him, Friend, how camest thou in hither not having a wedding garment? And he was speechless. Then said the king to the servants, Bind him hand and foot, and take him away, and cast him into outer darkness; there shall be weeping and gnashing of teeth. For many are called, but few are chosen. Matthew 22:12–14.
Ve ona, “Dostum, düğün giysisi olmadan buraya nasıl girdin?” dedi. Adam sustu. Bunun üzerine kral hizmetçilere, “Onu ellerinden ve ayaklarından bağlayın, götürün ve dış karanlığa atın; orada ağlayış ve diş gıcırtısı olacaktır” dedi. Çünkü çağrılanlar çoktur, ama seçilenler azdır. Matta 22:12-14.
The deception of the princes and presidents in Daniel chapter six is identifying the punishment of the religious power that deceives the state power.
Daniel kitabının altıncı bölümünde prensler ve başkanların yaptığı aldatma, devlet gücünü aldatan dinî gücün cezasını belirlemektedir.
And the king commanded, and they brought those men which had accused Daniel, and they cast them into the den of lions, them, their children, and their wives; and the lions had the mastery of them, and brake all their bones in pieces or ever they came at the bottom of the den. Daniel 6:24.
Kral emretti ve Daniel’i suçlayan o adamları getirdiler; onları, çocuklarını ve eşlerini aslan çukuruna attılar. Aslanlar onlara üstün geldiler ve daha çukurun dibine varmadan bütün kemiklerini kırıp parçaladılar. Daniel 6:24.
We shall continue the book of Daniel in the next article.
Daniel kitabına bir sonraki makalede devam edeceğiz.
And what shall I more say? for the time would fail me to tell of Gedeon, and of Barak, and of Samson, and of Jephthae; of David also, and Samuel, and of the prophets: Who through faith subdued kingdoms, wrought righteousness, obtained promises, stopped the mouths of lions. Hebrews 11:32, 33.
Daha ne diyeyim? Gidyon’dan, Barak’tan, Şimşon’dan ve Yeftah’tan; Davut’tan, Samuel’den ve peygamberlerden söz etmeye zaman yetmez. Onlar imanla krallıkları dize getirdiler, doğruluğu yerine getirdiler, vaatlere kavuştular, aslanların ağızlarını kapattılar. İbraniler 11:32, 33.