The prophetic line which I am identifying as ‘the wheel of Josiah’ begins with the rebellion of ancient Israel as they rejected God as their king in 1097 BC. The first three kings (Saul, David and Solomon) are identified as reigning for forty years, from 1097 BC through to 977 BC. At Solomon’s death the rebellion of Jeroboam and the ten northern tribes finish the line of the first three kings, and begins a line of kings in both the northern and southern kingdoms.
“Yoşiya’nın çarkı” olarak tanımladığım peygamberlik çizgisi, eski İsrail’in Tanrı’yı kendi kralı olarak reddederek MÖ 1097’de isyan etmesiyle başlar. İlk üç kralın (Saul, Davut ve Süleyman) MÖ 1097’den MÖ 977’ye kadar kırk yıl hüküm sürdükleri belirtilir. Süleyman’ın ölümü üzerine Yarovam’ın ve kuzeydeki on oymağın isyanı, ilk üç kralın çizgisini sona erdirir ve hem kuzey hem de güney krallıklarında kralların çizgisini başlatır.
The first three kings are a symbol of many truths, but one of the wheels of truth which they are connected to is the last three kings of Judah—Jehoiakim, Jehoiachin and Zedekiah, who in turn represent Cyrus, Darius and Artaxerxes. Cyrus, Darius and Artaxerxes in turn represent their three decrees reaching from 516 BC to 457 BC; who in turn represent the three angels of Revelation fourteen that arrive in 1798, April 19, 1844 and October 22, 1844, respectively. The history of the arrival of the three angels of Revelation fourteen is repeated to the very letter in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, thus identifying that the prophetic line that begins with the anointing of Saul as king reaches its conclusion when the church triumphant is anointed at the soon-coming Sunday law. The line includes the wheel of king Josiah, that reaches back to Jeroboam’s rebellion of Bethel and Dan in 977 BC.
İlk üç kral birçok gerçeğin bir simgesidir; ancak bağlantılı oldukları hakikat çarklarından biri, Yahuda’nın son üç kralı olan Yehoyakim, Yehoyakin ve Sidkiya’dır; bunlar da sırasıyla Koreş, Darius ve Artahşasta’yı temsil eder. Koreş, Darius ve Artahşasta da kendi sıralarında, MÖ 516’dan MÖ 457’ye uzanan üç fermanlarını temsil eder; bunlar da yine sırasıyla 1798’de, 19 Nisan 1844’te ve 22 Ekim 1844’te gelen Vahiy on dördün üç meleğini temsil eder. Vahiy on dördün üç meleğinin geliş tarihi, yüz kırk dört binin mühürlenme zamanında harfiyen tekrarlanır; böylece, Saul’un kral olarak meshedilmesiyle başlayan peygamberlik çizgisinin, yakında gelecek Pazar yasasında muzaffer kilise meshedildiğinde sonucuna ulaştığı belirlenmiş olur. Bu çizgi, MÖ 977’de Yeroboam’ın Beytel ve Dan’daki isyanına kadar uzanan Kral Yoşiya’nın çarkını da içerir.
Twenty-two
Yirmi iki
Jeroboam possesses the symbolism of twenty-two, for he reigned for twenty-two years, thus tying his witness into the history represented by twenty-two, which is a symbol of the combination of Divinity with humanity as illustrated by Daniel’s marah vision in the twenty-second day, and the number two hundred and twenty, of which, the number twenty-two is a tithe.
Yeroboam yirmi iki sayısının simgeselliğini taşır; çünkü yirmi iki yıl hüküm sürmüştür. Böylece onun tanıklığı, yirmi iki ile temsil edilen tarihe bağlanmaktadır; bu tarih, Daniel’in yirmi ikinci günde gördüğü marah görümünde tasvir edildiği üzere, İlahiyatın insanlıkla birleşmesinin bir simgesidir; ve yirmi iki sayısı, iki yüz yirmi sayısının onda biridir.
And the days which Jeroboam reigned were two and twenty years: and he slept with his fathers, and Nadab his son reigned in his stead. 1 Kings 14:20.
Ve Yarovam’ın krallık ettiği günler yirmi iki yıldı; ve atalarına kavuştu, yerine oğlu Nadav kral oldu. 1. Krallar 14:20.
The ‘at-One-Ment,’ representing the combination of Divinity and humanity is the work of Christ that began on October 22, or the tenth month (Gregorian); ten time twenty-two equals two hundred and twenty. Jeroboam set up counterfeit altars at both Bethel and Dan, and is therefore a symbol of the counterfeit worship of Sunday in connection with the combination of church (Bethel: meaning church) and state (Dan: meaning judgment).
İlâhlık ile insanlığın birleşimini temsil eden “at-One-Ment”, Mesih’in 22 Ekim’de, yani onuncu ayda (Gregoryen takvime göre) başlayan işidir; on kere yirmi iki, iki yüz yirmi eder. Yarovam hem Beytel’de hem de Dan’da sahte sunaklar kurdu; bu nedenle, kilise (Beytel: kilise anlamına gelir) ile devletin (Dan: yargı anlamına gelir) birleşimiyle bağlantılı olan Pazar günü sahte tapınmasının bir simgesidir.
Then Jeroboam built Shechem in mount Ephraim, and dwelt therein; and went out from thence, and built Penuel. And Jeroboam said in his heart, Now shall the kingdom return to the house of David: If this people go up to do sacrifice in the house of the Lord at Jerusalem, then shall the heart of this people turn again unto their lord, even unto Rehoboam king of Judah, and they shall kill me, and go again to Rehoboam king of Judah. Whereupon the king took counsel, and made two calves of gold, and said unto them, It is too much for you to go up to Jerusalem: behold thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And he set the one in Bethel, and the other put he in Dan. And this thing became a sin: for the people went to worship before the one, even unto Dan. And he made an house of high places, and made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi. And Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered upon the altar. So did he in Bethel, sacrificing unto the calves that he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places which he had made. So he offered upon the altar which he had made in Bethel the fifteenth day of the eighth month, even in the month which he had devised of his own heart; and ordained a feast unto the children of Israel: and he offered upon the altar, and burnt incense. 1 Kings 12:25–33.
Sonra Yarovam Efrayim dağlığında Şekem’i bina etti ve orada oturdu; oradan çıkıp Penuel’i bina etti. Ve Yarovam yüreğinde dedi: Şimdi krallık Davud’un hanedanına dönecek. Eğer bu halk Yeruşalim’de RAB’bin evinde kurban sunmak için çıkarsa, o zaman bu halkın yüreği yine efendilerine, Yahuda kralı Rehavam’a dönecek; beni öldürüp yine Yahuda kralı Rehavam’a gidecekler. Bunun üzerine kral danıştı ve iki altın buzağı yaptı; onlara dedi: Yeruşalim’e çıkmanız çoktur; ey İsrail, işte seni Mısır diyarından çıkaran ilahların bunlardır. Birini Beytel’e koydu, ötekini de Dan’a yerleştirdi. Ve bu şey günah oldu; çünkü halk birinin önünde tapınmak için Dan’a kadar gitti. Ve yüksek yerler evi yaptı; Levi oğullarından olmayan halkın en aşağı tabakalarından kâhinler tayin etti. Ve Yarovam sekizinci ayda, ayın on beşinci gününde, Yahuda’daki bayrama benzer bir bayram tertip etti ve sunağın üzerinde takdime sundu. Beytel’de de böyle yaptı; yaptığı buzağılara kurban sundu; ve yaptığı yüksek yerlerin kâhinlerini Beytel’de görevlendirdi. Böylece Beytel’de yaptığı sunağın üzerinde, kendi yüreğinden tasarladığı ay olan sekizinci ayın on beşinci gününde takdime sundu; İsrail oğullarına bir bayram tertip etti; sunağın üzerine çıkıp buhur yaktı. 1 Krallar 12:25–33.
In the foundational history of the ten northern tribes, there was a rebellion that had been typified by Israel's rejection of God as king, and also by the rebellion of Aaron and the golden calf. Aaron’s rebellion was at the foundational history of ancient Israel and Jeroboam’s was at the foundational history of the ten northern tribes. “Line upon line” Aaron, as a high priest represents the church and Jeroboam as king, represents the state. Those two foundational rebellions are a line that includes the foundational rebellion of the people of Israel in desiring a human king.
Kuzeydeki on kabilenin kuruluş tarihçesinde, İsrail’in Tanrı’yı kral olarak reddetmesiyle ve ayrıca Harun’un isyanı ile altın buzağıyla örneklendirilmiş bir isyan vardı. Harun’un isyanı kadim İsrail’in kuruluş tarihçesinde, Yeroboam’ınki ise kuzeydeki on kabilenin kuruluş tarihçesindeydi. “Satır üzerine satır” ilkesine göre Harun, başkâhin olarak kiliseyi; Yeroboam ise kral olarak devleti temsil eder. Bu iki kurucu isyan, İsrail halkının beşerî bir kral istemesindeki kurucu isyanı da içine alan bir çizgidir.
490
490
There are three periods of four hundred and ninety years in the sacred history that is represented in the book of Ezekiel, and one was associated with the kings, the other with the sanctuary and the other with the host. Those three periods align with the rebellion of Aaron, (the sanctuary), Saul (the host) and Jeroboam (the king). Of the three symbols of prophet, priest and king, it is king Saul who is identified as prophesying, and Aaron was the priest, and Jeroboam was the king.
Hezekiel kitabında tasvir edilen kutsal tarihte dört yüz doksan yıllık üç dönem vardır; bunlardan biri krallarla, diğeri mabetle, öteki ise orduyla ilişkilidir. Bu üç dönem, Harun’un isyanı (mabet), Saul’un isyanı (ordu) ve Yarovam’ın isyanı (kral) ile hizalanmaktadır. Peygamber, kâhin ve kral şeklindeki üç simgeden, peygamberlik ettiği belirtilen kişi Kral Saul’dur; Harun kâhindi ve Yarovam ise kraldı.
And it came to pass, when all that knew him beforetime saw that, behold, he prophesied among the prophets, then the people said one to another, What is this that is come unto the son of Kish? Is Saul also among the prophets? And one of the same place answered and said, But who is their father? Therefore it became a proverb, Is Saul also among the prophets? 1 Samuel 10:11, 12.
Ve vaki oldu ki, onu eskiden beri tanıyanların hepsi, işte, peygamberlerle birlikte peygamberlik ettiğini görünce, halk birbirine, Kiş’in oğluna gelen bu şey nedir? dedi. Saul da mı peygamberler arasında? Ve oradakilerden biri cevap verip dedi: Ama onların babası kimdir? Bu sebeple bir mesel oldu: Saul da mı peygamberler arasında? 1 Samuel 10:11, 12.
The church triumphant consists of a thirty-year old prophet, a thirty-year old priest and a thirty-year old king, represented by Ezekiel who began in the thirtieth year, Joseph who began his service in the thirtieth year and king David who began to reign in his thirtieth year. The church triumphant is represented in the last eight chapters of the book of Ezekiel as the temple that fills the earth, and the church triumphant is Philadelphia, which is the eighth church that is of the seven.
Muzaffer kilise, otuz yaşındaki bir peygamberden, otuz yaşındaki bir kâhinden ve otuz yaşındaki bir kraldan oluşur; bunlar, otuzuncu yılda başlamış olan Hezekiel, hizmetine otuzuncu yaşında başlamış olan Yusuf ve krallık etmeye otuzuncu yaşında başlamış olan Kral Davut ile temsil edilir. Muzaffer kilise, Hezekiel kitabının son sekiz bölümünde yeryüzünü dolduran tapınak olarak temsil edilir; ve muzaffer kilise, yedinin içinde bulunan sekizinci kilise olan Filadelfiya’dır.
The prophetic line of Josiah that began in 977 BC ends at the soon-coming Sunday law. The purification and sealing of the one hundred and forty-four thousand that began on December 31, 2023, began when Michael descended to resurrect the two witnesses of Revelation eleven. 2023 arrived twenty-two years after September 11, 2001, just as the Alien and Sedition Acts of 1798 arrive twenty-two years after the Declaration of Independence in 1776. Jeroboam’s twenty-two-year reign began in 977 BC when the prophecy of Josiah was set forth. At that time the disobedient prophet of 1 Kings chapter thirteen, confronted Jeroboam’s apostasy just as Moses confronted Aaron’s apostasy, and Samuel confronted the host who desired a king. Those confrontations against foundational apostasies represented by the message of the disobedient prophet, Moses and Samuel represent the loud cry of the third angel at the Sunday law. It is the warning message proclaimed by the ensign, which is represented in the history of Jeroboam as the prediction of Josiah accompanied with a “sign.”
MÖ 977’de başlayan Yoşiya’nın peygamberlik çizgisi, yakında çıkacak olan Pazar yasasında son bulur. 31 Aralık 2023’te başlayan yüz kırk dört binin arındırılması ve mühürlenmesi, Mikail’in Vahiy on birinci bölümdeki iki tanığı diriltmek üzere inişiyle başladı. 2023, tıpkı 1798 tarihli Yabancılar ve Hainlik Yasalarının 1776’daki Bağımsızlık Bildirgesi’nden yirmi iki yıl sonra gelmesi gibi, 11 Eylül 2001’den yirmi iki yıl sonra geldi. Yeroboam’ın yirmi iki yıllık saltanatı, Yoşiya peygamberliğinin ortaya konulduğu MÖ 977’de başladı. O sırada, 1. Krallar on üçüncü bölümdeki itaatsiz peygamber, tıpkı Musa’nın Harun’un, Samuel’in de kral isteyen topluluğun irtidadıyla yüzleşmesi gibi, Yeroboam’ın irtidadıyla yüzleşti. İtaatsiz peygamberin, Musa’nın ve Samuel’in mesajıyla temsil edilen, temel irtidatlara karşı bu yüzleşmeler, Pazar yasasında üçüncü meleğin yüksek sesli feryadını temsil eder. Bu, sancak tarafından ilan edilen uyarı mesajıdır; Yeroboam tarihçesinde bu mesaj, bir “belirti” eşliğinde Yoşiya’nın önceden bildirilmesiyle temsil edilir.
And, behold, there came a man of God out of Judah by the word of the Lord unto Bethel: and Jeroboam stood by the altar to burn incense. And he cried against the altar in the word of the Lord, and said, O altar, altar, thus saith the Lord; Behold, a child shall be born unto the house of David, Josiah by name; and upon thee shall he offer the priests of the high places that burn incense upon thee, and men’s bones shall be burnt upon thee. And he gave a sign the same day, saying, This is the sign which the Lord hath spoken; Behold, the altar shall be rent, and the ashes that are upon it shall be poured out. And it came to pass, when king Jeroboam heard the saying of the man of God, which had cried against the altar in Bethel, that he put forth his hand from the altar, saying, Lay hold on him. And his hand, which he put forth against him, dried up, so that he could not pull it in again to him.
Ve işte, RAB’bin sözüyle Yahuda’dan Beytel’e bir Allah adamı geldi; Yarovam ise buhur yakmak üzere sunağın yanında duruyordu. Ve o, RAB’bin sözüyle sunağa karşı haykırıp dedi: Ey sunak, ey sunak, RAB şöyle diyor: İşte, Davut soyuna Yoşiya adlı bir oğul doğacak; ve senin üzerinde, senin üzerinde buhur yakan yüksek yerler kâhinlerini kurban edecek, ve senin üzerinde insan kemikleri yakılacaktır. Ve o gün bir alâmet vererek dedi: RAB’bin söylediği alâmet budur: İşte, sunak yarılacak, ve üzerindeki küller dökülüp saçılacaktır. Ve vaki oldu ki, Kral Yarovam, Allah adamının Beytel’de sunağa karşı haykırdığı sözü işitince, sunağın üzerinden elini uzatıp, “Onu tutun,” dedi. Ve ona karşı uzattığı eli kuruyup kaldı; öyle ki, onu tekrar kendine çekemedi.
The altar also was rent, and the ashes poured out from the altar, according to the sign which the man of God had given by the word of the Lord. And the king answered and said unto the man of God, Intreat now the face of the Lord thy God, and pray for me, that my hand may be restored me again. And the man of God besought the Lord, and the king’s hand was restored him again, and became as it was before. And the king said unto the man of God, Come home with me, and refresh thyself, and I will give thee a reward. And the man of God said unto the king, If thou wilt give me half thine house, I will not go in with thee, neither will I eat bread nor drink water in this place: For so was it charged me by the word of the Lord, saying, Eat no bread, nor drink water, nor turn again by the same way that thou camest. So he went another way, and returned not by the way that he came to Bethel. 1 Kings 13:1–10.
Sunak da yarıldı ve Rab’bin sözüyle Tanrı adamının verdiği belirtiye göre küller sunaktan döküldü. Kral cevap verip Tanrı adamına dedi: “Şimdi Tanrın Rab’bin yüzünü niyaz et ve benim için dua et ki elim bana yeniden geri verilsin.” Tanrı adamı Rab’be yalvardı; kralın eli yine kendisine geri verildi ve önceki hâline döndü. Kral Tanrı adamına dedi: “Benimle eve gel, tazelen; sana bir mükâfat vereceğim.” Tanrı adamı krala dedi: “Bana evinin yarısını versen bile seninle içeri girmem; bu yerde ne ekmek yerim ne de su içerim. Çünkü Rab’bin sözüyle bana şöyle buyruldu: Ekmek yeme, su içme, geldiğin yoldan geri dönme.” Böylece başka bir yoldan gitti ve Beytel’e geldiği yoldan geri dönmedi. 1 Krallar 13:1–10.
The prophet’s refusal to eat with Jeroboam in spite of the offer of “half thine house” aligns with Herod’s promise to Salome of half of his kingdom.
Peygamberin, “evinin yarısını” teklif etmesine rağmen Yarovam’la birlikte yemek yemeyi reddetmesi, Hirodes’in Salome’ye krallığının yarısını vaat etmesiyle paralellik göstermektedir.
And when a convenient day was come, that Herod on his birthday made a supper to his lords, high captains, and chief estates of Galilee; And when the daughter of the said Herodias came in, and danced, and pleased Herod and them that sat with him, the king said unto the damsel, Ask of me whatsoever thou wilt, and I will give it thee. And he sware unto her, Whatsoever thou shalt ask of me, I will give it thee, unto the half of my kingdom. And she went forth, and said unto her mother, What shall I ask? And she said, The head of John the Baptist. Mark 6:21–24.
Uygun bir gün geldiğinde, Hirodes doğum gününde Galile’nin ileri gelenlerine, yüksek rütbeli komutanlarına ve önde gelen kişilerine bir şölen verdi. Ve söz konusu Hirodiya’nın kızı içeri girip dans etti; Hirodes’i ve onunla birlikte sofrada oturanları memnun edince, kral genç kıza, “Dile benden ne dilersen, sana vereceğim” dedi. Ve ona yemin ederek, “Benden her ne dilersen iste, krallığımın yarısına kadar sana vereceğim” dedi. O da dışarı çıkıp annesine, “Ne isteyeyim?” dedi. Annesi de, “Vaftizci Yahya’nın başını” dedi. Markos 6:21–24.
Herod’s pledge of half his kingdom took place at his birthday. Herod is a symbol of Rome, and the ten kings of Revelation seventeen are typified by the tenfold division of Rome in Daniel chapter seven, and the ten toes of chapter two. His birthday is marked when the sixth kingdom is replaced by the seventh kingdom at the Sunday law, and in this sense, it is the birthday of the United Nations as the seventh kingdom of Bible prophecy. At the soon-coming Sunday law, the ten kings, represented by Jeroboam’s ten northern tribes, agree to give their kingdom to the beast for one hour in Revelation ‘seventeen’.
Hirodes’in krallığının yarısını verme vaadi, onun doğum gününde gerçekleşti. Hirodes, Roma’nın bir simgesidir; Vahiy on yedinci bölümdeki on kral ise, Daniel yedinci bölümde Roma’nın on parçaya bölünmesiyle ve ikinci bölümdeki on ayak parmağıyla tipleştirilir. Onun doğum günü, altıncı krallığın Pazar yasası sırasında yedinci krallıkla yer değiştirmesiyle belirlenir; bu anlamda, Kutsal Kitap peygamberliğinin yedinci krallığı olarak Birleşmiş Milletler’in doğum günüdür. Yakında gelecek olan Pazar yasasında, Yarovam’ın kuzeydeki on oymağıyla temsil edilen on kral, Vahiy “on yedi”de bir saat için krallıklarını canavara vermek üzere anlaşırlar.
For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. Revelation 17:17.
Çünkü Tanrı, kendi isteğini yerine getirmeleri, aynı düşüncede birleşmeleri ve krallıklarını canavara vermeleri için yüreklerine bunu koymuştur; Tanrı’nın sözleri yerine gelinceye dek. Vahiy 17:17.
Before we take up Ezekiel’s prophecy of chapter four, we will identify the ‘thirteen’ times Ezekiel directly identifies a date. Those thirteen waymarks break down generally between the world and God’s people. The world represented by Egypt is placed into a direct date six times, and Tyre is addressed once, and the other six times Jerusalem is the subject. The book begins in 592 BC which is the thirtieth year of the seventeenth Jubilee cycle and verse one of chapter forty of Ezekiel identifies October 22, 573 BC as the end of the cycle. The Jubilee cycle represents the sealing time of the one hundred and forty-four thousand from 9/11 unto the soon-coming Sunday law, which in turn is represented in a fractal of that very history from December 31, 2023 unto the soon-coming Sunday law. Both periods were typified by August 11, 1840 unto October 22, 1844.
Hezekiel’in dördüncü bölümdeki peygamberliğini ele almadan önce, Hezekiel’in doğrudan bir tarih belirttiği “on üç” yeri tespit edeceğiz. Bu on üç dönüm noktası genel olarak dünya ile Tanrı’nın halkı arasında dağılmaktadır. Mısır’la temsil edilen dünya altı kez doğrudan bir tarihle yerleştirilmiş, Sur’a bir kez hitap edilmiş, diğer altı kerede ise konu Yeruşalim olmuştur. Kitap, on yedinci Jübile döngüsünün otuzuncu yılı olan MÖ 592’de başlar; Hezekiel’in kırkıncı bölümünün birinci ayeti ise MÖ 573, 22 Ekim tarihini bu döngünün sonu olarak belirtir. Jübile döngüsü, 11 Eylül’den yakında gelecek Pazar yasasına kadar olan yüz kırk dört binin mühürlenme zamanını temsil eder; bu da kendi içinde, 31 Aralık 2023’ten yakında gelecek Pazar yasasına kadar uzanan aynı tarihin fraktalinde temsil edilmektedir. Her iki dönem de 11 Ağustos 1840’tan 22 Ekim 1844’e kadar olan zaman dilimiyle örneklendirilmiştir.
On August 11, 1840 no less a personage than Jesus Christ descended as the mighty angel of Revelation ten who brought a little book that God’s people were to take and eat. The same angel again descended at 9/11 to mark the beginning of the sealing time. The same angel descended on December 31, 2023 to resurrect the two witnesses who had been slain in the street of that great city of Sodom and Egypt, where also the Lord was crucified. That descent marked the closing period of the sealing time. Within the fractal period of December 31, 2023 unto the Sunday law, Ezekiel the priest is given a vision of the temple in heaven. At that time, he is made dumb and only speaks when God commands him to do so. His condition lasts until the soon-coming Sunday law, represented by the destruction of Jerusalem.
11 Ağustos 1840’ta, Vahiy 10’daki, Tanrı’nın halkının alıp yemesi gereken küçük kitabı getiren kudretli melek olarak bizzat İsa Mesih indi. Aynı melek, mühürleme vaktinin başlangıcını işaretlemek üzere 9/11’de yeniden indi. Aynı melek, Rab’bin de çarmıha gerildiği yer olan, Sodom ve Mısır diye adlandırılan o büyük şehrin caddesinde öldürülmüş olan iki tanığı diriltmek üzere 31 Aralık 2023’te indi. Bu iniş, mühürleme vaktinin kapanış dönemini işaretledi. 31 Aralık 2023’ten Pazar yasasına kadar uzanan fraktal dönem içinde, kâhin Hezekiel’e gökteki tapınağın bir görümü verilir. O vakitte dili tutulur ve ancak Tanrı ona buyurduğunda konuşur. Onun bu durumu, Yeruşalim’in yıkımıyla simgelenen pek yakındaki Pazar yasasına kadar sürer.
As with John, Ezekiel is commanded to take the book that was in the descending angel’s hand in Revelation ten, and also told to eat the book of lamentation, mourning and woe.
Yuhanna’da olduğu gibi, Hezekiel’e de Vahiy on’daki aşağı inen meleğin elinde bulunan kitabı alması emredilmiş ve ayrıca ağıt, yas ve vaylarla dolu kitabı yemesi söylenmiştir.
But thou, son of man, hear what I say unto thee; Be not thou rebellious like that rebellious house: open thy mouth, and eat that I give thee. And when I looked, behold, an hand was sent unto me; and, lo, a roll of a book was therein; And he spread it before me; and it was written within and without: and there was written therein lamentations, and mourning, and woe. Ezekiel 2:8–10.
Fakat sen, ey insanoğlu, sana söylediğimi dinle; o asi ev gibi asi olma: ağzını aç ve sana verdiğimi ye. Ve baktığımda, işte, bana doğru uzatılmış bir el vardı; ve, işte, onun içinde bir tomar kitap vardı; Ve onu önümde açtı; ve içi dışı yazılıydı; ve onun içine mersiyeler, matem ve vay yazılmıştı. Hezekiel 2:8–10.
The message is represented as a threefold message, thus typifying the message of the three angels of Revelation fourteen. It is therefore the sealing message of the third angel that seals those within Jerusalem who are lamenting and mourning the sin of the church and the land as represented in chapter nine of Ezekiel and chapter seven of Revelation.
Mesaj, üçlü bir mesaj olarak tasvir edilmektedir; böylece Vahiy on dördün üç meleğinin mesajını simgelemektedir. Bu nedenle, Hezekiel dokuzuncu bölümünde ve Vahiy yedinci bölümünde tasvir edildiği üzere, Yeruşalim’in içinde kilisenin ve ülkenin günahı için feryat edip yas tutanları mühürleyen, üçüncü meleğin mühürleme mesajıdır.
And the glory of the God of Israel was gone up from the cherub, whereupon he was, to the threshold of the house. And he called to the man clothed with linen, which had the writer’s inkhorn by his side; And the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof. Ezekiel 9:3, 4.
İsrail’in Tanrısı’nın görkemi, üzerinde bulunduğu keruvdan evin eşiğine yükseldi. Ve yan tarafında kâtibin hokkasını taşıyan ketenler giymiş adama seslendi; Rab ona dedi: Şehrin ortasından, Yeruşalim’in ortasından geç ve onun ortasında yapılan bütün iğrençlikler için iç çekip feryat eden adamların alınları üzerine bir işaret koy. Hezekiel 9:3, 4.
Those who receive the seal are mourning for the sins of the church and the sins of the land, and Ezekiel’s testimony is woven upon the history of Jerusalem and Egypt, symbols of the church and the world.
Mührü alanlar, kilisenin günahları ve ülkenin günahları için yas tutmaktadırlar; ve Hezekiel’in tanıklığı, kilisenin ve dünyanın simgeleri olan Yeruşalim ile Mısır’ın tarihi üzerine dokunmuştur.
“The leaven of godliness has not entirely lost its power. At the time when the danger and depression of the church are greatest, the little company who are standing in the light will be sighing and crying for the abominations that are done in the land. But more especially will their prayers arise in behalf of the church because its members are doing after the manner of the world. …
“Tanrısallığın mayası gücünü bütünüyle yitirmemiştir. Kilisenin tehlikesinin ve bunalımının en büyük olduğu zamanda, ışıkta durmakta olan o küçük topluluk, ülkede işlenmekte olan iğrençlikler için iç çekip feryat edecektir. Fakat özellikle de, kilisenin üyeleri dünya tarzına göre davrandıkları için, onların duaları kilise yararına yükselecektir. …
“The command is: ‘Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’ These sighing, crying ones had been holding forth the words of life; they had reproved, counseled, and entreated. Some who had been dishonoring God repented and humbled their hearts before Him. But the glory of the Lord had departed from Israel; although many still continued the forms of religion, His power and presence were lacking.” Testimonies, volume 5, 209, 210.
“Buyruk şudur: ‘Şehrin ortasından, Yeruşalim’in ortasından geç ve orada yapılan bütün iğrençlikler için iç çekip feryat eden adamların alınları üzerine bir işaret koy.’ İç çekip feryat eden bu kimseler yaşam sözlerini bildirmekteydiler; azarlamış, öğüt vermiş ve yalvarmışlardı. Tanrı’ya saygısızlık etmiş olanlardan bazıları tövbe etti ve yüreklerini O’nun önünde alçalttı. Fakat Rab’bin görkemi İsrail’den ayrılmıştı; birçokları hâlâ dinin şekillerini sürdürmekteyse de, O’nun kudreti ve huzuru eksikti.” Testimonies, cilt 5, 209, 210.
In the context of the book of lamentations, mourning and woe typifying the three angels of Revelation fourteen, the lamentations and mourning are the first and second angels, and the third is the message of woe, a symbol of the east wind that is held in check by the four restraining angels of Revelation seven.
Ağıtlar kitabı bağlamında, Vahiy on dördün üç meleğini simgeleyen yas ve vay bakımından, ağıtlar ve yas birinci ve ikinci melektir; üçüncüsü ise, Vahiy yedinin dört dizginleyici meleği tarafından dizgin altında tutulan doğu rüzgârının bir simgesi olan vay mesajıdır.
Egypt
Mısır
In the book of Ezekiel, there are thirteen dates referenced. The first of the Egypt set of dates is Ezekiel 29:1, and it represented 587 BC.
Hezekiel kitabında atıfta bulunulan on üç tarih vardır. Mısır’a ilişkin tarihler dizisinin ilki Hezekiel 29:1’dir ve MÖ 587 yılını ifade eder.
In the tenth year, in the tenth month, in the twelfth day of the month, the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, set thy face against Pharaoh king of Egypt, and prophesy against him, and against all Egypt: Speak, and say, Thus saith the Lord God; Behold, I am against thee, Pharaoh king of Egypt, the great dragon that lieth in the midst of his rivers, which hath said, My river is mine own, and I have made it for myself. Ezekiel 29:1–3.
Onuncu yılda, onuncu ayda, ayın on ikinci gününde RAB’bin sözü bana geldi ve dedi: “İnsanoğlu, yüzünü Mısır kralı Firavun’a karşı çevir ve ona, bütün Mısır’a karşı peygamberlik et; konuş ve de ki, Egemen RAB şöyle diyor: İşte, sana karşıyım, ey Mısır kralı Firavun, ırmaklarının ortasında yatan büyük ejderha; sen, ‘Irmağım benimdir, onu kendim için ben yaptım’ dedin.” Hezekiel 29:1–3.
587 BC is the year of the siege, which began one and a half years before the destruction of Jerusalem. At that time Ezekiel proclaims that God would overthrow Egypt, and that the overthrow would demonstrate to God’s people their foolishness for trusting in the dragon of Egypt. By the end of the chapter a pronouncement is made that Egypt would be given to Babylon, thus identifying when the ten kings give their seventh kingdom of Bible prophecy to modern Babylon—the eighth kingdom that is of the seven. That prophecy was fulfilled ‘seventeen’ years later in 571 BC as set forth at the end of the chapter. Chapter 29 therefore contains the first and the last reference of dating associated with Egypt.
MÖ 587, Yeruşalim’in yıkılışından bir buçuk yıl önce başlamış olan kuşatmanın yılıdır. O sırada Hezekiel, Tanrı’nın Mısır’ı devireceğini ve bu devrilişin, Mısır ejderhasına güvenmekle ne denli akılsız davrandıklarını Tanrı’nın halkına göstereceğini bildirir. Bölümün sonunda ise Mısır’ın Babil’e verileceğine dair bir bildiri yer alır; böylece Kutsal Kitap peygamberliğinin on kralının yedinci krallıklarını, yediden olan sekizinci krallık olan modern Babil’e ne zaman verdikleri belirlenmiş olur. Bu peygamberlik, bölümün sonunda belirtildiği üzere on yedi yıl sonra, MÖ 571’de yerine gelmiştir. Dolayısıyla 29. bölüm, Mısır’la bağlantılı tarihlendirmenin ilk ve son atfını içerir.
And it came to pass in the seven and twentieth year, in the first month, in the first day of the month, the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, Nebuchadrezzar king of Babylon caused his army to serve a great service against Tyrus: every head was made bald, and every shoulder was peeled: yet had he no wages, nor his army, for Tyrus, for the service that he had served against it: Therefore thus saith the Lord God; Behold, I will give the land of Egypt unto Nebuchadrezzar king of Babylon; and he shall take her multitude, and take her spoil, and take her prey; and it shall be the wages for his army. I have given him the land of Egypt for his labour wherewith he served against it, because they wrought for me, saith the Lord God. In that day will I cause the horn of the house of Israel to bud forth, and I will give thee the opening of the mouth in the midst of them; and they shall know that I am the Lord. Ezekiel 29:17–21.
Ve vaki oldu ki, yirmi yedinci yılda, birinci ayda, ayın birinci gününde, RAB’bin sözü bana geldi ve dedi: İnsanoğlu, Babil kralı Nebukadretstsar ordusuna Sur’a karşı büyük bir hizmet gördürdü; her baş kelleşti ve her omuz soyuldu; yine de Sur’a karşı gördüğü hizmetten dolayı ne kendisine ne de ordusuna ücret verildi. Bu nedenle Rab Yehova şöyle diyor: İşte, Mısır diyarını Babil kralı Nebukadretstsar’a vereceğim; o da onun kalabalığını alacak, onun yağmasını alacak ve onun ganimetini alacak; bu, ordusuna ücret olacaktır. Sur’a karşı gördüğü emek için Mısır diyarını ona verdim; çünkü onlar benim için çalıştılar, diyor Rab Yehova. O günde İsrail evinin boynuzunu filizlendireceğim ve onların ortasında sana ağzın açılmasını vereceğim; ve onlar benim RAB olduğumu bileceklerdir. Hezekiel 29:17–21.
The twentieth year in the first month in the first day of verse seventeen represents the last date of the thirteen dates in Ezekiel, and it is the only date that falls after October 22, 573 BC. It represents when the king of the north in Daniel eleven verses forty-two and forty-three is given Egypt, as well as the point when the ten kings give their seventh kingdom to the eighth kingdom that is of the seven. It is fulfilled when the “horn of the house of Israel” buds forth. In Isaiah Israel buds in the day of the east wind.
Yirminci yılın birinci ayının birinci günü, on yedinci ayetin Hezekiel’deki on üç tarihin sonuncusunu temsil eder ve MÖ 573 yılının 22 Ekim tarihinden sonraya denk düşen tek tarihtir. Bu, Daniel on birinci bölüm kırk iki ve kırk üçüncü ayetlerde kuzey kralına Mısır’ın verildiği zamanı, ayrıca on kralın yedinci krallıklarını yediden olan sekizinci krallığa verdikleri noktayı temsil eder. Bu, “İsrail evinin boynuzu” filiz verdiğinde yerine gelir. Yeşaya’da İsrail, doğu yelinin estiği günde filiz verir.
He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Isaiah 27:8.
Yakup’tan gelenleri kök salmaya sevk edecektir; İsrail çiçek açacak ve tomurcuk verecek, dünyanın yüzünü meyveyle dolduracaktır. Yeşaya 27:8.
When Ezekiel 29:17 is fulfilled, and the dragon of Egypt is given to the papal beast at the soon-coming Sunday law the latter rain will be poured out without measure upon Israel. That rain began on 9/11 as a sprinkling as typified by Christ breathing upon His disciples after He descended to earth after He had ascended to His Father following His resurrection.
Hezekiel 29:17 yerine geldiğinde ve Mısır’ın ejderhası, yakında çıkacak Pazar yasasında papalık canavarına verildiğinde, son yağmur İsrail’in üzerine ölçüsüzce dökülecektir. O yağmur, Mesih’in dirilişinden sonra Babasına yükselmiş olduktan sonra yeryüzüne inip öğrencilerinin üzerine üflemesiyle simgelenen serpiştirme olarak 11 Eylül’de başlamıştır.
“The act of Christ in breathing upon his disciples the Holy Ghost, and in imparting his peace to them, was as a few drops before the plentiful shower to be given on the day of Pentecost.” Spirit of Prophecy, volume 3, 243.
“Mesih’in öğrencilerinin üzerine Kutsal Ruh’u üflemesi ve onlara esenliğini vermesi, Pentikost gününde verilecek olan bol yağmurdan önceki birkaç damla gibiydi.” Spirit of Prophecy, cilt 3, 243.
Ezekiel’s prediction of the fall of Egypt was proclaimed in 587 BC, the year of the siege, and ‘seventeen’ years later the prediction was fulfilled. It is fulfilled in the period represented by the number ‘seventeen,’ thus representing the hidden history of verse forty of Daniel eleven. It is to be fulfilled during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand which is portrayed in chapter nine of Ezekiel. In the sealing time the latter rain is poured out, first as a sprinkling at 9/11 and then a full outpouring at the Sunday law. It is fulfilled according to Isaiah in the “day of the east wind,” and Islam is the east wind, and Islam is the third “woe.” The message Ezekiel was to eat was a threefold message, of which the third part was the message of woe.
Hezekiel’in Mısır’ın düşüşüne ilişkin öngörüsü kuşatma yılında, MÖ 587’de ilan edildi ve on yedi yıl sonra bu öngörü yerine geldi. Bu, “on yedi” sayısıyla temsil edilen dönemde gerçekleşmektedir; böylece Daniel on birinci bölüm kırkıncı ayetin gizli tarihini temsil etmektedir. Bu, Hezekiel’in dokuzuncu bölümünde tasvir edilen yüz kırk dört binlerin mühürlenme zamanı sırasında yerine gelecektir. Mühürlenme zamanında son yağmur dökülür; önce 11 Eylül’de bir serpinti olarak, ardından Pazar yasasında tam bir dökülüş olarak. Yeşaya’ya göre bu, “doğu rüzgârı günü”nde yerine gelir; ve İslam doğu rüzgârıdır, ayrıca İslam üçüncü “vay”dır. Hezekiel’in yemesi gereken mesaj üç katlı bir mesajdı; bunun üçüncü kısmı ise vay mesajıydı.
Ezekiel’s thirteen dated messages were set forth in connection with Jerusalem, Egypt and Tyre. They were all addressing rebellion as represented by the number "thirteen."
Hezekiel’in tarih verilmiş on üç bildirisi Yeruşalim, Mısır ve Sur ile bağlantılı olarak ortaya kondu. Bunların hepsi, “on üç” sayısının temsil ettiği isyana hitap ediyordu.
We will continue to consider the dating of Ezekiel in the next article.
Hezekiel’in tarihlendirilmesini bir sonraki makalede ele almaya devam edeceğiz.