There are many amazing and important prophetic lines and truths in the book of Ezekiel. Of the biblical illustrations of prophets within the temple, Ezekiel is the one above all others that identifies the wheels within the wheels. Those wheels, according to Sister White represent the complex interplay of human activity illustrating the sequence of events in the time of the latter rain. Those events are represented by the prophet when he became part of the prophecy in an acted-out parable, such as when Ezekiel lies on his left and then right side in chapter four’s illustration of the siege of Jerusalem. There are also thirteen specific dates that outline Ezekiel’s history, and in so doing provide the waymarks of the latter rain period, when the one hundred and forty-four thousand are sealed. There are truths conveyed not only through dates, but also by numbers such as seventeen, nineteen, twenty-five, seventy, forty, three hundred and ninety and of course, thirty. Another number that is perhaps the most important number in the book of Ezekiel is the number one hundred and fifty. Yet the number one hundred and fifty is not found in the book of Ezekiel. Still, line upon line—it is there.
Hezekiel kitabında birçok hayranlık uyandırıcı ve önemli peygamberlik çizgisi ve hakikati vardır. Tapınak içindeki peygamberlere dair Kutsal Kitap tasvirleri arasında, tekerlekler içinde tekerlekleri herkesten çok tanımlayan peygamber Hezekiel’dir. Kız Kardeş White’a göre bu tekerlekler, son yağmur zamanındaki olaylar dizisini resmeden insan faaliyetinin karmaşık karşılıklı etkileşimini temsil eder. Bu olaylar, peygamberin, peygamberliğin bir parçası hâline geldiği fiilen sergilenen bir meselde temsil edilmektedir; örneğin, Hezekiel’in Yeruşalim kuşatmasının dördüncü bölümdeki tasvirinde sol, sonra da sağ yanı üzerine yatması gibi. Ayrıca Hezekiel’in tarihini çerçeveleyen on üç belirli tarih vardır ve böylece yüz kırk dört bin kişinin mühürlendiği son yağmur döneminin yol işaretlerini sağlarlar. Hakikatler yalnızca tarihler aracılığıyla değil, aynı zamanda on yedi, on dokuz, yirmi beş, yetmiş, kırk, üç yüz doksan ve elbette otuz gibi sayılar aracılığıyla da iletilmektedir. Hezekiel kitabındaki belki de en önemli sayı olan bir başka sayı ise yüz ellidir. Yine de yüz elli sayısı Hezekiel kitabında bulunmaz. Bununla birlikte, satır üzerine satır—orada bulunmaktadır.
The number one hundred and fifty is prophetically embedded within the line of the siege, and the siege is a distinct prophetic line; or if you will, the siege is a wheel. A prophetic line of history will always possess an alpha and omega, and in so doing the characteristics of alpha and omega must be represented at the beginning and end of the line, or it isn’t a line. The alpha event of the siege was the death of Ezekiel’s wife and the end of the siege was the death of the bride of Christ, as represented by the destruction of Jerusalem.
Yüz elli sayısı kuşatma hattının içine peygamberlik bakımından yerleştirilmiştir ve kuşatma, belirgin bir peygamberlik hattıdır; yahut dilerseniz, kuşatma bir tekerlektir. Tarihin peygamberlik niteliğindeki bir hattı her zaman bir alfa ve omega’ya sahip olacaktır; böylelikle alfa ve omega’nın özellikleri hattın başlangıcında ve sonunda temsil edilmelidir, aksi takdirde o bir hat değildir. Kuşatmanın alfa olayı Hezekiel’in karısının ölümüydü ve kuşatmanın sonu, Yeruşalim’in yıkımıyla temsil edildiği üzere, Mesih’in gelininin ölümüydü.
And I John saw the holy city, new Jerusalem, coming down from God out of heaven, prepared as a bride adorned for her husband. And I heard a great voice out of heaven saying, Behold, the tabernacle of God is with men, and he will dwell with them, and they shall be his people, and God himself shall be with them, and be their God. And God shall wipe away all tears from their eyes; and there shall be no more death, neither sorrow, nor crying, neither shall there be any more pain: for the former things are passed away. And he that sat upon the throne said, Behold, I make all things new. And he said unto me, Write: for these words are true and faithful. And he said unto me, It is done. I am Alpha and Omega, the beginning and the end. I will give unto him that is athirst of the fountain of the water of life freely. He that overcometh shall inherit all things; and I will be his God, and he shall be my son. But the fearful, and unbelieving, and the abominable, and murderers, and whoremongers, and sorcerers, and idolaters, and all liars, shall have their part in the lake which burneth with fire and brimstone: which is the second death. And there came unto me one of the seven angels which had the seven vials full of the seven last plagues, and talked with me, saying, Come hither, I will show thee the bride, the Lamb’s wife. Revelation 21:2–9.
Ve ben Yuhanna, kutsal kenti, kocası için süslenmiş bir gelin gibi hazırlanmış olarak, Tanrı’dan, gökten inen yeni Yeruşalim’i gördüm. Ve gökten büyük bir sesin şöyle dediğini işittim: İşte, Tanrı’nın meskeni insanların arasındadır; onlarla birlikte yaşayacak, onlar O’nun halkı olacaklar ve Tanrı kendisi onlarla birlikte olup onların Tanrısı olacaktır. Ve Tanrı onların gözlerinden bütün yaşları silecektir; artık ölüm olmayacak, artık ne yas, ne feryat, ne de acı olacaktır; çünkü önceki şeyler geçmiş gitmiştir. Ve taht üzerinde oturan dedi: İşte, her şeyi yeni kılıyorum. Ve bana dedi: Yaz; çünkü bu sözler sadık ve gerçektir. Ve bana dedi: Tamamlandı. Ben Alfa ve Omega’yım, başlangıç ve sonum. Susayana yaşam suyu pınarından karşılıksız vereceğim. Galip gelen her şeyi miras alacaktır; ben onun Tanrısı olacağım ve o benim oğlum olacaktır. Ama korkaklar, imansızlar, iğrenç olanlar, katiller, fuhuş yapanlar, büyücüler, putperestler ve bütün yalancılar, paylarını ateş ve kükürtle yanan gölde alacaklardır. Bu, ikinci ölümdür. Ve son yedi belâ ile dolu yedi tası elinde bulunduran yedi melekten biri bana gelip benimle konuştu ve dedi: Buraya gel, sana Gelin’i, Kuzu’nun karısını göstereceğim. Vahiy 21:2–9.
Ezekiel’s wife dies at the outset of the siege, and she is there identified as the “desire of” Ezekiel’s “eyes,” and in the destruction of Jerusalem set forth in the same chapter, Jerusalem is identified as “the desire” of Israel’s “eyes.”
Hezekiel’in karısı kuşatmanın başlangıcında ölür; orada o, Hezekiel’in “gözlerinin arzusu” olarak tanımlanır; aynı bölümde ortaya konulan Yeruşalim’in yıkımında ise Yeruşalim, İsrail’in “gözlerinin arzusu” olarak tanımlanır.
Again in the ninth year, in the tenth month, in the tenth day of the month, the word of the Lord came unto me, saying, … Also the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, behold, I take away from thee the desire of thine eyes with a stroke: yet neither shalt thou mourn nor weep, neither shall thy tears run down. Forbear to cry, make no mourning for the dead, bind the tire of thine head upon thee, and put on thy shoes upon thy feet, and cover not thy lips, and eat not the bread of men. So I spake unto the people in the morning: and at even my wife died; and I did in the morning as I was commanded. And the people said unto me, Wilt thou not tell us what these things are to us, that thou doest so?
Yine dokuzuncu yılda, onuncu ayda, ayın onuncu gününde, Rabbin sözü bana geldi, dedi ki, … Rabbin sözü yine bana geldi, dedi ki, İnsanoğlu, işte, gözlerinin arzusunu senden bir darbeyle alıyorum; fakat ne yas tutacaksın, ne ağlayacaksın, ne de gözyaşların akacak. İnlemeyi bırak, ölü için yas tutma; başlığını başına sar, ayakkabılarını ayaklarına giy, dudaklarını örtme ve insanların ekmeğini yeme. Böylece sabah halka söyledim; akşamleyin karım öldü; ve ertesi sabah bana buyrulduğu gibi yaptım. Halk da bana dedi ki, Böyle yaptığın bu şeylerin bizim için ne olduğunu bize söylemeyecek misin?
Then I answered them, The word of the Lord came unto me, saying, Speak unto the house of Israel, Thus saith the Lord God; Behold, I will profane my sanctuary, the excellency of your strength, the desire of your eyes, and that which your soul pitieth; and your sons and your daughters whom ye have left shall fall by the sword. And ye shall do as I have done: ye shall not cover your lips, nor eat the bread of men. And your tires shall be upon your heads, and your shoes upon your feet: ye shall not mourn nor weep; but ye shall pine away for your iniquities, and mourn one toward another.
O zaman onlara şöyle cevap verdim: RAB’bin sözü bana geldi ve dedi ki, İsrail evine söyle: Egemen RAB şöyle diyor; İşte, gücünüzün görkemi, gözlerinizin arzusu ve canınızın esirgediği şey olan kutsal yerimi murdar edeceğim; geride bıraktığınız oğullarınızla kızlarınız kılıçla düşecek. Ve benim yaptığım gibi yapacaksınız: bıyıklarınızı örtmeyecek, insanların ekmeğini yemeyeceksiniz. Sarıklarınız başlarınızın üzerinde, çarıklarınız ayaklarınızda olacak; yas tutmayacak, ağlamayacaksınız; fakat suçlarınız içinde eriyip gidecek ve birbirinize karşı inleyeceksiniz.
Thus Ezekiel is unto you a sign: according to all that he hath done shall ye do: and when this cometh, ye shall know that I am the Lord God. Also, thou son of man, shall it not be in the day when I take from them their strength, the joy of their glory, the desire of their eyes, and that whereupon they set their minds, their sons and their daughters, That he that escapeth in that day shall come unto thee, to cause thee to hear it with thine ears? In that day shall thy mouth be opened to him which is escaped, and thou shalt speak, and be no more dumb: and thou shalt be a sign unto them; and they shall know that I am the Lord. Ezekiel 24:1, 15–27.
Böylece Hezekiel sizin için bir alamet olacaktır; onun yaptığı her şeye göre siz de yapacaksınız; ve bu vuku bulduğu zaman, benim Rab Yehova olduğumu bileceksiniz. Ayrıca, ey insanoğlu, onların kuvvetini, iftiharlarının sevincini, gözlerinin arzusunu ve gönüllerini bağladıkları şeyi, oğullarını ve kızlarını, kendilerinden aldığım gün, o gün kurtulan kişi sana gelip bunu kulaklarınla işittirmeyecek mi? O gün ağzın kurtulana açılacak, konuşacaksın ve artık dilsiz olmayacaksın; onlara bir alamet olacaksın; ve benim Rab olduğumu bilecekler. Hezekiel 24:1, 15–27.
The siege’s alpha is the death of Ezekiel’s desire, and the omega is the death of Israel’s desire.
Kuşatmanın alfası, Hezekiel’in arzusunun ölümüdür; omegası ise İsrail’in arzusunun ölümüdür.
Hearing, but Not Hearing
İşitip de İşitmemek
There are five times the elders or the people are portrayed in some fashion as listening to Ezekiel. In Ezekiel 8:1, the elders of Judah sit before him. In Ezekiel 14:1 the elders come and sit before him. In Ezekiel 20:1 the elders of Israel come to inquire of the Lord. In Ezekiel 37:18, God tells Ezekiel: “When the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these?” In chapter twenty-four the people directly ask: “Wilt thou not tell us what these things are to us, that thou doest so?” In each of the five instances the elders or people are in a Laodicean condition.
İhtiyarların ya da halkın bir şekilde Hezekiel’i dinler halde tasvir edildiği beş olay vardır. Hezekiel 8:1’de Yahuda’nın ihtiyarları onun önünde otururlar. Hezekiel 14:1’de ihtiyarlar gelip onun önünde otururlar. Hezekiel 20:1’de İsrail’in ihtiyarları RAB’be danışmak üzere gelirler. Hezekiel 37:18’de Tanrı Hezekiel’e şöyle der: “Kavminin çocukları sana söyleyip, ‘Bunlarla ne demek istediğini bize açıklamayacak mısın?’ dediklerinde.” Yirmi dördüncü bölümde halk doğrudan şöyle sorar: “Yaptığın bu şeylerin bizim için ne olduğunu bize söylemeyecek misin?” Bu beş örneğin her birinde ihtiyarlar ya da halk Laodikya durumundadır.
And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Isaiah 6:9, 10.
Ve dedi: Git, bu halka de ki: İşiteceksiniz, ama anlamayacaksınız; göreceksiniz, ama kavramayacaksınız. Bu halkın yüreğini semirt, kulaklarını ağırlaştır ve gözlerini kapa; ta ki gözleriyle görmesinler, kulaklarıyla işitmesinler, yürekleriyle anlamasınlar, dönmesinler ve şifa bulmasınlar. Yeşaya 6:9, 10.
The five representations of the people hearing but not hearing, and the five representations of the people seeing, but not seeing align with the five steps of those who refuse to see and hear in Isaiah’s testimony.
İşitip de işitmeyen halkın beş tasviri ile görüp de görmeyen halkın beş tasviri, Yeşaya’nın tanıklığında görmeyi ve işitmeyi reddedenlerin beş adımıyla örtüşmektedir.
But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:13.
Ama RAB’bin sözü onlar için buyruk üzerine buyruk, buyruk üzerine buyruk; kural üzerine kural, kural üzerine kural; burada biraz, orada biraz oldu; ta ki gidip arkalarına düşsünler, kırılıp parçalanmış olsunlar, tuzağa düşürülüp yakalansınlar. Yeşaya 28:13.
And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken. Isaiah 8:15.
Ve onların arasında birçokları sürçüp düşecek, kırılacak, tuzağa düşürülecek ve yakalanacaktır. Yeşaya 8:15.
Signs
Belirtiler
In chapter twenty-four of Ezekiel, the period beginning at the siege and the death of Ezekiel’s wife—the desire of his eyes ends at the death of Jerusalem—the desire of Israel’s eyes. The one-and-a-half-year siege contains the signature of Alpha and Omega, and the period begins and ends with a sign. As in Ezekiel twenty-four, Jesus identifies the sign of the siege in Matthew twenty-four.
Hezekiel’in yirmi dördüncü bölümünde, kuşatmayla ve Hezekiel’in karısı—gözünün arzusu—nun ölümüyle başlayan dönem, Yeruşalim’in—İsrail’in gözünün arzusu—ölümüyle sona erer. Bir buçuk yıllık kuşatma, Alfa ve Omega’nın imzasını taşır; dönem bir işaretle başlar ve bir işaretle biter. Hezekiel yirmi dörtte olduğu gibi, İsa da Matta yirmi dörtte kuşatmanın işaretini tanımlar.
“Christ’s words had been spoken in the hearing of a large number of people; but when He was alone, Peter, John, James, and Andrew came to Him as He sat upon the Mount of Olives. ‘Tell us,’ they said, ‘when shall these things be? and what shall be the sign of Thy coming, and of the end of the world?’ Jesus did not answer His disciples by taking up separately the destruction of Jerusalem and the great day of His coming. He mingled the description of these two events. Had He opened to His disciples future events as He beheld them, they would have been unable to endure the sight. In mercy to them He blended the description of the two great crises, leaving the disciples to study out the meaning for themselves. When He referred to the destruction of Jerusalem, His prophetic words reached beyond that event to the final conflagration in that day when the Lord shall rise out of His place to punish the world for their iniquity, when the earth shall disclose her blood, and shall no more cover her slain. This entire discourse was given, not for the disciples only, but for those who should live in the last scenes of this earth’s history.
Mesih’in sözleri çok sayıda insanın işitebileceği şekilde söylenmişti; fakat O yalnız kaldığında, Zeytin Dağı üzerinde otururken Petrus, Yuhanna, Yakup ve Andreas O’na geldiler. “Bize söyle,” dediler, “bu şeyler ne zaman olacak? Senin gelişinin ve dünyanın sonunun belirtisi ne olacak?” İsa, öğrencilerine Yeruşalim’in yıkılışını ve Kendisinin gelişinin büyük gününü ayrı ayrı ele alarak cevap vermedi. Bu iki olayın tasvirini birbirine kattı. Gelecekteki olayları, Kendisinin onları gördüğü gibi, öğrencilerine açmış olsaydı, onlar bu manzaraya dayanamacaklardı. Onlara merhametinden ötürü, iki büyük krizin tasvirini birleştirdi ve anlamı öğrencilerin kendilerinin araştırıp kavramasına bıraktı. Yeruşalim’in yıkılışına değindiğinde, peygamberlik sözleri o olayın ötesine, Rab’bin dünyayı fesatlarından dolayı cezalandırmak üzere yerinden çıkacağı, yerin dökülen kanını açığa vuracağı ve artık öldürülmüş olanlarını örtmeyeceği o gündeki son büyük yangına kadar uzandı. Bu söylevin bütünü, yalnız öğrenciler için değil, bu dünyanın tarihinin son sahnelerinde yaşayacak olanlar için de verilmişti.
“Turning to the disciples, Christ said, ‘Take heed that no man deceive you. For many shall come in My name, saying, I am Christ; and shall deceive many.’ Many false messiahs will appear, claiming to work miracles, and declaring that the time of the deliverance of the Jewish nation has come. These will mislead many. Christ’s words were fulfilled. Between His death and the siege of Jerusalem many false messiahs appeared. But this warning was given also to those who live in this age of the world. The same deceptions practiced prior to the destruction of Jerusalem have been practiced through the ages, and will be practiced again.
Mesih öğrencilerine dönerek şöyle dedi: “Sakın kimse sizi aldatmasın. Çünkü birçokları Benim adımla gelip, ‘Mesih benim’ diyecek ve birçok kişiyi aldatacaklardır.” Mucizeler yaptıklarını ileri süren ve Yahudi ulusunun kurtuluş vaktinin geldiğini ilan eden birçok sahte mesih ortaya çıkacaktır. Bunlar birçok kişiyi saptıracaktır. Mesih’in sözleri yerine geldi. O’nun ölümü ile Yeruşalim’in kuşatılması arasında birçok sahte mesih ortaya çıktı. Ne var ki bu uyarı, dünyanın bu çağında yaşayanlara da verilmiştir. Yeruşalim’in yıkılışından önce başvurulan aynı aldatmacalara çağlar boyunca başvurulmuş, yine başvurulacaktır.
“‘And ye shall hear of wars and rumors of wars: see that ye be not troubled: for all these things must come to pass, but the end is not yet.’ Prior to the destruction of Jerusalem, men wrestled for the supremacy. Emperors were murdered. Those supposed to be standing next the throne were slain. There were wars and rumors of wars. ‘All these things must come to pass,’ said Christ, ‘but the end [of the Jewish nation as a nation] is not yet. For nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ Christ said, As the rabbis see these signs, they will declare them to be God’s judgments upon the nations for holding in bondage His chosen people. They will declare that these signs are the token of the advent of the Messiah. Be not deceived; they are the beginning of His judgments. The people have looked to themselves. They have not repented and been converted that I should heal them. The signs that they represent as tokens of their release from bondage are signs of their destruction.” The Desire of Ages, 628.
“‘Savaşları ve savaş söylentilerini işiteceksiniz; sakın telaşa kapılmayın; çünkü bütün bunların olması gerekir, fakat son henüz gelmiş değildir.’ Yeruşalim’in yıkılışından önce insanlar üstünlük uğruna çekişip durdular. İmparatorlar öldürüldü. Tahtın hemen yanında duruyor sayılanlar öldürüldü. Savaşlar ve savaş söylentileri vardı. Mesih, ‘Bütün bunların olması gerekir,’ dedi, ‘fakat son [Yahudi ulusunun ulus olarak sonu] henüz gelmiş değildir. Çünkü ulus ulusa karşı, krallık krallığa karşı kalkacak; çeşitli yerlerde kıtlıklar, salgın hastalıklar ve depremler olacaktır. Bütün bunlar sancıların başlangıcıdır.’ Mesih dedi ki, Hahamlar bu belirtileri gördüklerinde, bunları Tanrı’nın, seçilmiş halkını tutsaklık altında tuttukları için ulusların üzerine gönderdiği yargılar olarak ilan edecekler. Bu belirtilerin, Mesih’in gelişinin işareti olduğunu ilan edecekler. Aldanmayın; bunlar O’nun yargılarının başlangıcıdır. Halk kendine baktı. Tövbe edip dönmediler ki Ben onları iyileştireyim. Onların, tutsaklıktan kurtuluşlarının işaretleri olarak sundukları belirtiler, yıkımlarının işaretleridir.” Çağların Arzusu, 628.
The siege of Jerusalem in the year 66, contained the sign of Rome placing its standards in the precinct of the sanctuary. Jesus’ commentary of the events of the period of 66 to 70, aligned the destruction of the year 70 with His Second Coming; and there is a sign associated with His Second Coming.
66 yılında Yeruşalim’in kuşatılması, Roma’nın sancaklarını mabet yerleşkesine dikmesi işaretini içeriyordu. İsa’nın 66’dan 70’e kadar olan dönemin olaylarına ilişkin yorumu, 70 yılındaki yıkımı O’nun İkinci Gelişi ile ilişkilendirdi; ve O’nun İkinci Gelişi ile bağlantılı bir işaret vardır.
“Soon our eyes were drawn to the East, for a small black cloud had appeared about half as large as a man’s hand, which we all knew was the Sign of the Son of Man.” The Day Star, 1846.
“Az sonra gözlerimiz Doğu’ya çevrildi; çünkü orada, yaklaşık insan eli büyüklüğünün yarısı kadar küçük, siyah bir bulut belirmişti; bunun, hepimizin bildiği üzere, İnsanoğlu’nun Alameti olduğunu biliyorduk.” The Day Star, 1846.
The beginning and ending of the history of 66 to 70 AD contain a sign associated with the beginning of the siege and the destruction of the city, that aligns with the alpha and omega sign of the death of the desire of the eyes in 587 BC and 586 BC.
MS 66’dan 70’e uzanan tarihin başlangıcı ve sonu, kuşatmanın başlaması ve kentin yıkılışıyla ilişkili bir işaret içerir; bu işaret, MÖ 587 ve MÖ 586’da gözlerin arzusunun ölümüne dair alfa ve omega işaretiyle uyum içindedir.
The history of the one-and-a-half-year siege is a “sign,” for the latter days. The foolish virgins represented in the history of Ezekiel find the counterpart in the history of the wise virgins who saw the sign of the siege in the year 66 and fled to safety. The one-and-a-half-year siege is the sign that manifests two classes of worshippers. One class will understand the sign, the other class, represented as “many” by Isaiah—will not see or hear.
Bir buçuk yıllık kuşatmanın tarihi, son günler için bir “işaret”tir. Hezekiel’in tarihçesinde temsil edilen akılsız bakireler, kuşatmanın işaretini 66 yılında görüp güvenliğe kaçan hikmetli bakirelerin tarihinde kendi karşılığını bulur. Bir buçuk yıllık kuşatma, iki sınıf tapınanı ortaya koyan işarettir. Bir sınıf işareti anlayacaktır; Yeşaya tarafından “birçoğu” olarak temsil edilen öteki sınıf ise görmeyecek ve işitmeyecektir.
Many and Few
Birçokları ve Azları
Then said the king to the servants, Bind him hand and foot, and take him away, and cast him into outer darkness; there shall be weeping and gnashing of teeth. For many are called, but few are chosen. Matthew 22:13, 14.
O zaman kral hizmetkârlara dedi: Onun ellerini ve ayaklarını bağlayın, onu götürün ve dış karanlığa atın; orada ağlayış ve diş gıcırtısı olacaktır. Çünkü çağrılanlar çoktur, ama seçilenler azdır. Matta 22:13, 14.
So the last shall be first, and the first last: for many be called, but few chosen. Matthew 20:16.
Böylece sonuncular birinci, birinciler de sonuncu olacaktır; çünkü çağrılanlar çok, seçilenler ise azdır. Matta 20:16.
To See and Hear
Görmek ve İşitmek
There are five acted out parables in the book of Ezekiel and also five times that Ezekiel spoke to the leaders and people. Those two witnesses identify the five foolish virgins who refuse to ‘see’ and refuse to ‘hear.’ They refuse to see or hear the knowledge that is increased when Jesus, who as the Lion of the tribe of Judah unseals His prophetic Word.
Hezekiel kitabında fiilen sergilenen beş mesel vardır; ayrıca Hezekiel, önderlere ve halka beş kez hitap etmiştir. Bu iki tanık, “görmeyi” reddeden ve “işitmeyi” reddeden beş akılsız bakireyi teşhis eder. Yahuda oymağının Aslanı olan İsa, peygamberlik Sözü’nün mührünü açtığında artan bilgiyi görmeyi ya da işitmeyi reddederler.
The World will See and Hear
Dünya Görecek ve İşitecek
All ye inhabitants of the world, and dwellers on the earth, see ye, when he lifteth up an ensign on the mountains; and when he bloweth a trumpet, hear ye. Isaiah 18:3.
Ey dünyanın bütün sakinleri ve yeryüzünde oturanlar, dağlar üzerinde bir sancak yükselttiğinde görün; ve bir boru çaldığında işitin. Yeşaya 18:3.
And in that day shall the deaf hear the words of the book, and the eyes of the blind shall see out of obscurity, and out of darkness. Isaiah 29:18.
O gün sağırlar kitabın sözlerini işitecek, körlerin gözleri de kapalılığın içinden ve karanlığın içinden görecektir. Yeşaya 29:18.
My Foolish & Sottish People have no Knowledge
Benim Ahmak ve Akılsız Halkım Bilgiden Yoksundur
How long shall I see the standard, and hear the sound of the trumpet? For my people is foolish, they have not known me; they are sottish children, and they have none understanding: they are wise to do evil, but to do good they have no knowledge. Jeremiah 4:21, 22.
Ne zamana dek sancağı görecek, borazan sesini işiteceğim? Çünkü halkım akılsızdır, beni tanımamışlardır; onlar ahmak çocuklardır ve hiç anlayışları yoktur: kötülük etmekte hikmet sahibidirler, fakat iyilik etmeye dair bilgileri yoktur. Yeremya 4:21, 22.
Declare this in the house of Jacob, and publish it in Judah, saying, Hear now this, O foolish people, and without understanding; which have eyes, and see not; which have ears, and hear not. Jeremiah 5:20, 21.
Bunu Yakup evinde ilan edin ve Yahuda’da duyurup şöyle deyin: Ey akılsız ve anlayışsız halk, şimdi bunu işitin; gözleri var, görmezler; kulakları var, işitmezler. Yeremya 5:20, 21.
A Rebellious House
Asi Bir Ev Halkı
The word of the Lord also came unto me, saying, Son of man, thou dwellest in the midst of a rebellious house, which have eyes to see, and see not; they have ears to hear, and hear not: for they are a rebellious house. Ezekiel 12:1, 2.
RAB’bin sözü bana yine geldi ve dedi: İnsanoğlu, sen asi bir evin ortasında yaşıyorsun; onların görmek için gözleri var, ama görmezler; işitmek için kulakları var, ama işitmezler; çünkü onlar asi bir evdir. Hezekiel 12:1, 2.
Therefore speak I to them in parables: because they seeing see not; and hearing they hear not, neither do they understand. And in them is fulfilled the prophecy of Esaias, which saith, By hearing ye shall hear, and shall not understand; and seeing ye shall see, and shall not perceive: For this people’s heart is waxed gross, and their ears are dull of hearing, and their eyes they have closed; lest at any time they should see with their eyes and hear with their ears, and should understand with their heart, and should be converted, and I should heal them.
Bu nedenle onlara mesellerle konuşuyorum; çünkü bakıp da görmezler, işitip de duymazlar, ne de anlarlar. Ve İşaya’nın şu peygamberliği onlarda yerine gelmiştir: İşiterek işiteceksiniz, ama anlamayacaksınız; bakarak bakacaksınız, ama kavramayacaksınız. Çünkü bu halkın yüreği katılaştı; kulakları ağır işitir oldu, gözlerini de kapadılar; öyle ki, gözleriyle görmesinler, kulaklarıyla işitmesinler, yürekleriyle anlamasınlar, dönmesinler ve Ben de onları iyileştirmeyeyim.
But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Matthew 13:13–17.
Ne mutlu sizin gözlerinize, çünkü görüyorlar; ve kulaklarınıza, çünkü işitiyorlar. Zira doğrusu size derim ki, birçok peygamber ve salih kişi sizin gördüğünüz şeyleri görmeyi arzuladı, ama görmedi; sizin işittiğiniz şeyleri işitmeyi arzuladı, ama işitmedi. Matta 13:13–17.
The Old Paths
Eski Yollar
Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:16, 17.
RAB şöyle diyor: Yol ayrımlarında durun, bakın ve eski yolları sorun; iyi yolun hangisi olduğunu araştırın ve onda yürüyün; o zaman canlarınız için rahat bulacaksınız. Fakat onlar, “Onda yürümeyeceğiz” dediler. Üzerinize gözcüler de koydum; “Borazan sesini dinleyin” dedim. Fakat onlar, “Dinlemeyeceğiz” dediler. Yeremya 6:16, 17.
The Message of 1840–1844
1840–1844 Mesajı
“All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.
“1840–1844 yılları arasında verilmiş olan bütün mesajlar şimdi etkili bir biçimde duyurulmalıdır; çünkü yönünü şaşırmış birçok insan vardır. Bu mesajlar bütün kiliselere gitmelidir.
“Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.
“Mesih, ‘Gözleriniz ne mutlu; çünkü görüyorlar; kulaklarınız da ne mutlu; çünkü işitiyorlar. Çünkü size doğrusunu söyleyeyim, birçok peygamber ve salih kişi, sizin gördüğünüz şeyleri görmeyi arzuladı ve görmedi; sizin işittiğiniz şeyleri işitmeyi arzuladı ve işitmedi’ dedi [Matta 13:16, 17]. 1843 ve 1844 yıllarında görülen şeyleri görmüş olan gözler ne mutludur.
“The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.
“Mesaj verildi. Ve mesajın tekrar edilmesinde hiçbir gecikme olmamalıdır; çünkü zamanın alametleri gerçekleşmektedir; kapanış işi tamamlanmalıdır. Kısa bir zaman içinde büyük bir iş yapılacaktır. Yakında, Tanrı’nın tayiniyle öyle bir mesaj verilecektir ki, yüksek sesli bir çağrıya dönüşecektir. O zaman Daniel kendi payında duracak, tanıklığını verecektir.” Manuscript Releases, cilt 21, 437.
The Sign of the Siege
Kuşatmanın Alameti
There is five times in the book of Ezekiel where he ‘acted out’ a parable that the people refused to see, and also five times he ‘spoke’ with those people, who refused to hear. The two witnesses of the acted parable and the speaking were presented to the five foolish virgins. One of the acted parables, located in chapter four represents the “sign” of the siege, that warns of the coming destruction. The message of Ezekiel is the message to Laodicea.
Hezekiel kitabında, halkın görmeyi reddettiği bir meseli “eylemle canlandırdığı” beş kez vardır; ayrıca işitmeyi reddeden o halkla “konuştuğu” da beş kez vardır. Eylemle canlandırılan mesel ile konuşmanın iki tanıklığı, beş akılsız kıza sunulmuştur. Dördüncü bölümde yer alan eylemle canlandırılmış mesellerden biri, yaklaşan yıkım hakkında uyaran kuşatmanın “alametini” temsil eder. Hezekiel’in mesajı, Laodikya’ya verilen mesajdır.
The “sign” given for Laodicea is the ‘sign of the siege’, and the siege of the latter days is represented by several witnesses. The only sign given to the Jews of Christ’s day was the sign of Jonah, who represents an acted-out parable of three days in the belly of a whale.
Laodikya’ya verilen “alamet”, ‘kuşatma alameti’dir; son günlerin kuşatması ise çeşitli tanıklar tarafından temsil edilmektedir. Mesih’in günlerindeki Yahudilere verilen yegâne alamet, balinanın karnında geçen üç güne dair fiilen sergilenmiş bir meseli temsil eden Yunus’un alametiydi.
Then certain of the scribes and of the Pharisees answered, saying, Master, we would see a sign from thee. But he answered and said unto them, An evil and adulterous generation seeketh after a sign; and there shall no sign be given to it, but the sign of the prophet Jonas: For as Jonas was three days and three nights in the whale’s belly; so shall the Son of man be three days and three nights in the heart of the earth. Matthew 12:38–40.
Bunun üzerine kâtiplerden ve Ferisilerden bazıları cevap vererek, “Öğretmen, senden bir belirti görmek istiyoruz,” dediler. Fakat O cevap verip onlara dedi: “Kötü ve zina eden bir kuşak belirti arar; ancak ona peygamber Yunus’un belirtisinden başka bir belirti verilmeyecektir. Çünkü Yunus nasıl üç gün üç gece balığın karnında kaldıysa, İnsanoğlu da üç gün üç gece yerin bağrında olacaktır.” Matta 12:38–40.
The Sign of Jonah
Yunus’un Alâmeti
The sign of Jonah was an acted-out parable of a resurrection from death. John represents the same truth, for he was cast into a boiling pot of oil, and came out alive. Daniel in the lion’s den and the three worthies in the furnace of Nebuchadnezzar represent a resurrection from death. All represent the one hundred and forty-four thousand who are resurrected in Revelation chapter eleven.
Yunus’un alâmeti, ölümden dirilişi fiilen canlandıran bir meseldi. Yuhanna da aynı hakikati temsil eder; çünkü kaynar bir yağ kazanına atılmış ve oradan diri olarak çıkmıştır. Aslan çukurundaki Daniel ile Nebukadnetsar’ın fırınındaki üç yiğit de ölümden dirilişi temsil eder. Bunların tümü, Vahiy kitabının on birinci bölümünde diriltilen yüz kırk dört bini temsil eder.
“The thoughts of the Saviour now returned from contemplating the past and future. While the people were endeavoring to explain what they had seen and heard according to the impressions made upon their minds, and according to the light they possessed, ‘Jesus answered and said, This voice came not because of me, but for your sakes.’ It was the crowning evidence of his Messiahship, the signal of the Father that Jesus had uttered the truth, and was the Son of God. Would the Jews turn from this testimony of high Heaven? They had once asked the Saviour, What sign showest thou that we may see and believe? Innumerable signs had been given all through the ministry of Christ; yet they had closed their eyes and hardened their hearts lest they should be convinced. The crowning miracle of the resurrection of Lazarus did not remove their unbelief, but filled them with increased malice; and now that the Father had spoken, and they could ask for no further sign, their hearts were not softened and they still refused to believe.” Spirit of Prophecy, volume 3, 79.
“Kurtarıcı’nın düşünceleri şimdi geçmişi ve geleceği temaşa etmekten geri döndü. Halk, gördüklerini ve işittiklerini zihinlerinde uyanan izlenimlere ve sahip oldukları ışığa göre açıklamaya çalışırken, ‘İsa cevap verip dedi ki, Bu ses benim için değil, sizin uğrunuza geldi.’ Bu, O’nun Mesihliğinin taçlandırıcı kanıtı, Babanın, İsa’nın gerçeği söylemiş olduğuna ve Tanrı’nın Oğlu olduğuna dair işaretiydi. Yahudiler yüksek Gök’ten gelen bu tanıklıktan yüz mü çevireceklerdi? Bir zamanlar Kurtarıcı’ya, Görelim ve iman edelim diye bize hangi belirtiyi gösteriyorsun? diye sormuşlardı. Mesih’in hizmeti boyunca sayısız belirtiler verilmişti; yine de ikna olmamak için gözlerini kapamış ve yüreklerini katılaştırmışlardı. Lazar’ın dirilişine ilişkin taçlandırıcı mucize onların imansızlığını ortadan kaldırmadı, tersine onları artan bir kötücüllükle doldurdu; ve şimdi Baba konuşmuşken ve artık başka bir belirti isteyemeyecek durumdayken, yürekleri yumuşamamış ve hâlâ iman etmeyi reddetmişlerdi.” Spirit of Prophecy, cilt 3, 79.
Lazarus was the sign of the resurrection as acted out by Jonah in the belly of the whale. The voice of the Father in connection with the resurrected Lazarus represents the combination of Divinity and humanity, which is of course the nature of Christ, who took human flesh upon Himself. The combination of Divinity with humanity is the ensign of the one hundred and forty-four thousand, and Lazarus is the sign of resurrection power which accomplishes the joining of Creator with creature.
Lazar, Yunus’un balığın karnında canlandırdığı dirilişin işaretiydi. Dirilmiş Lazar’la bağlantılı olarak Baba’nın sesi, ilâhiyat ile insanlığın birleşimini temsil eder; bu da elbette, insan bedenini Kendi üzerine alan Mesih’in tabiatıdır. İlâhiyatın insanlıkla birleşimi, yüz kırk dört binin sancağıdır; Lazar ise, Yaratıcı ile yaratılmış olanın birleşmesini gerçekleştiren diriliş kudretinin işaretidir.
“By the raising of Lazarus, many were led to believe in Jesus. It was God’s plan that Lazarus should die and be laid in the tomb before the Saviour should arrive. The raising of Lazarus was Christ’s crowning miracle, and because of it many glorified God.” Manuscript Releases, volume 21, 111.
“Lazar’ın diriltilmesiyle birçok kişi İsa’ya iman etmeye yöneltildi. Kurtarıcı gelmeden önce Lazar’ın ölmesi ve mezara konulması Tanrı’nın tasarısıydı. Lazar’ın diriltilmesi Mesih’in en yüce mucizesiydi ve bunun sonucu olarak birçok kişi Tanrı’yı yüceltti.” Manuscript Releases, cilt 21, 111.
Lazarus led the triumphal entry into Jerusalem, and he was the living “sign” of the resurrection that is illustrated by Jonah.
Lazarus, Yeruşalim’e yapılan muzaffer girişi yönlendirdi ve o, Yunus tarafından tasvir edilen dirilişin yaşayan “işareti” idi.
“Lazarus, whose body had seen corruption in the grave, but who now rejoiced in the strength of glorious manhood, led the beast on which the Saviour rode.” The Desire of Ages, 572.
“Bedeni mezarda çürümüş olan, fakat şimdi yücelik dolu insanlığın kuvveti içinde sevinç duyan Lazar, Kurtarıcı’nın üzerinde bindiği hayvanı önden götürdü.” Çağların Arzusu, 572.
The triumphal entry aligns with the Exeter camp meeting, which was the alpha fulfillment of the parable of the ten virgins, and thus aligns the “sign” of Jonah and Lazarus with the omega and perfect fulfillment of the proclamation of the message, “Behold the Bridegroom cometh!”
Muzaffer giriş, on bakire benzetmesinin alfa gerçekleşmesi olan Exeter kamp toplantısıyla uyum içindedir; böylece Yunus ile Lazar’ın “alâmeti”ni, “İşte Güvey geliyor!” mesajının ilanının omega ve yetkin gerçekleşmesiyle de uyumlu kılar.
“I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.
“Ben sık sık, beşi bilge, beşi de akılsız olan on bakirenin benzetmesine yönlendirilirim. Bu benzetme harfi harfine yerine getirilmiştir ve yerine getirilecektir; çünkü bu zamana özgü özel bir uygulaması vardır ve üçüncü meleğin mesajı gibi, zamanın sonuna dek yerine getirilmiş ve yerine getirilmeye devam eden şimdiki hakikat olmuştur.” Review and Herald, 19 Ağustos 1890.
Jonah, Lazarus and Samuel Snow arriving late to the Exeter camp meeting align with Ezekiel’s “sign of the siege.” Lazarus led Christ into Jerusalem on an ass.
Yunus, Lazarus ve Samuel Snow’un Exeter kamp toplantısına geç varışı, Hezekiel’in “kuşatmanın alâmeti” ile uyumludur. Lazarus, Mesih’i bir eşek üzerinde Yeruşalim’e götürdü.
“Bates was one of the important leaders in the Exeter (New Hampshire) camp meeting in August, 1844, when the ‘true midnight cry’ was first presented. Bates, it happened, was the preacher chosen for that morning’s service at the camp. He was exhorting his hearers to be faithful and calmly assuring them that God was simply testing them, that they were in the tarrying time, and similar sentiments, when Samuel S. Snow rode into the camp on horseback. Taking a seat beside his sister, Mrs. John Couch, Snow reiterated his conviction that Christ would appear at the time appointed. Greatly stirred, Mrs. Couch startled the audience by rising and declaring, ‘Here is a man with a message from God!’” Leroy Froom, The Prophetic Faith of our Fathers, volume 4, 549.
“Bates, ‘gerçek gece yarısı feryadı’nın ilk kez sunulduğu Ağustos 1844’teki Exeter (New Hampshire) çadır toplantısının önemli önderlerinden biriydi. O sabah kamptaki ibadet hizmeti için seçilen vaiz de, öyle oldu ki, Bates’ti. Dinleyicilerine sadık kalmaları yönünde öğütte bulunuyor ve onlara, Tanrı’nın yalnızca kendilerini denemekte olduğunu, oyalanma vaktinde bulunduklarını ve buna benzer düşünceleri sükûnetle telkin ediyordu ki, Samuel S. Snow at sırtında kampa geldi. Kız kardeşi Bayan John Couch’un yanına oturan Snow, Mesih’in belirlenmiş vakitte görüneceğine dair kanaatini yineledi. Derinden heyecanlanan Bayan Couch, ayağa kalkıp, ‘İşte burada Tanrı’dan bir mesajla gelen bir adam var!’ diye ilan ederek dinleyicileri şaşkına çevirdi.” Leroy Froom, The Prophetic Faith of our Fathers, cilt 4, 549.
In April, 1521 Martin Luther travelled in a horse drawn wagon to the Diet of Worms, where he rejected papal traditions and customs and stated, “Unless I am convinced by the testimony of the Scriptures or by clear reason… I cannot and will not recant anything, since it is neither safe nor right to go against conscience. Here I stand. I can do no other. God help me. Amen.”
1521 yılının Nisan ayında Martin Luther, atların çektiği bir arabayla Worms Diyeti’ne gitti; burada papalık gelenek ve göreneklerini reddetti ve şöyle dedi: “Kutsal Yazıların tanıklığıyla ya da apaçık akılla ikna edilmedikçe… hiçbir şeyi geri alamam ve almayacağım; zira vicdana karşı hareket etmek ne güvenlidir ne de doğrudur. İşte burada duruyorum. Başka türlü yapamam. Tanrı bana yardım etsin. Âmin.”
As the Pharisees opposed Christ’s triumphal entry, the papal authorities opposed Luther’s entry. Luther then changed his name (a symbol of the sealing) and was hidden away while he translated the New Testament into the German language. His presentation at the Diet of Worms typified the Midnight Cry which led to the death decree from the church state authorities of the time, thus typifying the Sunday law. After ten months in hiding under the name of ‘Junker Jörg’ the threat from authorities had changed, largely to two military problems faced by the corrupt Charles V. Those two military threats were France and Islam, representing the same unholy alliance of socialism and Islam that today is confronting mankind.
Ferîsîler Mesih’in zaferli girişine karşı çıktıkları gibi, papalık yetkilileri de Luther’in girişine karşı çıktılar. Luther daha sonra adını değiştirdi (mühürlemenin bir simgesi olarak) ve Almanca diline Yeni Ahit’i tercüme ederken gizlice saklandı. Worms Diyeti’ndeki takdimi, zamanın kilise-devlet yetkililerinden gelen ölüm fermanına yol açan Gece Yarısı Haykırışı’nı tipik olarak önceden göstermekteydi; böylece Pazar yasasını da tipik olarak temsil etmekteydi. ‘Junker Jörg’ adı altında on ay gizlenmiş kaldıktan sonra, yetkililerden gelen tehdit değişmiş, büyük ölçüde yozlaşmış Şarlken V’in karşı karşıya bulunduğu iki askerî meseleye dönüşmüştü. Bu iki askerî tehdit Fransa ve İslâm idi; bunlar, bugün insanlığın karşısına çıkan sosyalizm ile İslâm arasındaki aynı kutsal olmayan ittifakı temsil etmektedir.
“The work of God in the earth presents, from age to age, a striking similarity in every great reformation or religious movement. The principles of God’s dealing with men are ever the same. The important movements of the present have their parallel in those of the past, and the experience of the church in former ages has lessons of great value for our own time.” The Great Controversy, 343.
“Tanrı’nın yeryüzündeki işi, çağdan çağa, her büyük reformda ya da dinsel harekette dikkat çekici bir benzerlik gösterir. Tanrı’nın insanlarla muamelesinin ilkeleri her zaman aynıdır. Günümüzün önemli hareketlerinin geçmiştekilerde karşılıkları vardır ve kilisenin önceki çağlardaki tecrübesi, kendi zamanımız için büyük değer taşıyan dersler içermektedir.” The Great Controversy, 343.
An ass led by Lazarus brought Christ into Jerusalem, a horse drawn carriage brought Luther to the Diet of Worms, and a horse brought Snow to the Exeter camp meeting, thus identifying the ass, and horse, both members of the “Equidae” family in the genus “Equus,” as the sign of the message of the Midnight Cry.
Lazarus tarafından yönlendirilen bir eşek Mesih’i Yeruşalim’e getirdi, atların çektiği bir araba Luther’i Worms Diyeti’ne getirdi ve bir at Snow’u Exeter kamp toplantısına getirdi; böylece “Equus” cinsine ait “Equidae” familyasının üyeleri olan eşek ile at, Gece Yarısı Feryadı mesajının alâmeti olarak tanımlanmış oldu.
Rejoice greatly, O daughter of Zion; shout, O daughter of Jerusalem: behold, thy King cometh unto thee: he is just, and having salvation; lowly, and riding upon an ass, and upon a colt the foal of an ass. Zechariah 9:9.
Ey Siyon kızı, sevinçle coş; ey Yeruşalim kızı, haykır: işte, Kralın sana geliyor; O adildir ve kurtuluş sahibidir; alçakgönüllüdür, bir eşeğe, evet bir sıpaya, eşek yavrusuna binmiş olarak gelmektedir. Zekeriya 9:9.
The sign of the Midnight Cry message is the arrival of the ass or horse, both symbols of Islam. The chosen messenger of the true message of the midnight cry arrived upon a horse in alignment with Christ arriving on an ass. The “siege” in the latter days is marked by the fulfillment of Ellen White’s identification that the city of Nashville is to be struck by “fireballs.”
Gece Yarısı Feryadı mesajının alâmeti, her ikisi de İslâm’ın sembolleri olan eşeğin ya da atın gelişiyle belirlenir. Gece yarısı feryadının gerçek mesajının seçilmiş habercisi, Mesih’in bir eşek üzerinde gelişine uygun olarak, bir at üzerinde geldi. Son günlerdeki “kuşatma”, Ellen White’ın Nashville şehrinin “ateş toplarıyla” vurulacağına dair tanımlamasının yerine gelmesiyle işaretlenmiştir.
Why does the siege begin at the fireballs of Nashville? Is it because Islam is represented by the ass and the horse in God’s prophetic Word?
Kuşatma neden Nashville’in ateş toplarında başlıyor? Bunun sebebi, Tanrı’nın peygamberlik Sözü’nde İslam’ın eşek ve at ile temsil edilmesi midir?
Smyrna
İzmir
The Emperor Nero marks the beginning of the church of Smyrna when the city of Rome was burned in the year 64. The date marks the beginning of the persecution of the Christian church accomplished over a two hundred and fifty year period that concluded at the Edict of Milan in the year 313. The formation of the image of the beast represents the alpha waymark that introduces a period that ends with an omega waymark represented by the mark of the beast at the soon-coming Sunday law. The period is identified as beginning with “edicts.”
İmparator Neron, MS 64 yılında Roma şehrinin yakılmasıyla İzmir kilisesinin başlangıcını işaret eder. Bu tarih, Hristiyan kilisesine karşı yürütülen ve MS 313 yılında Milano Fermanı ile sona eren iki yüz elli yıllık zulüm döneminin başlangıcını işaret eder. Canavarın suretinin oluşturulması, yakında çıkacak Pazar yasasında canavarın işaretiyle temsil edilen bir omega nirengi noktasında sona eren bir dönemi tanıtan alfa nirengi noktasını temsil eder. Bu dönem, “fermanlar” ile başladığı şeklinde tanımlanır.
“If the reader would understand the agencies to be employed in the soon-coming contest, he has but to trace the record of the means which Rome employed for the same object in ages past. If he would know how papists and Protestants united will deal with those who reject their dogmas, let him see the spirit which Rome manifested toward the Sabbath and its defenders.
“Okuyucu, yakında vuku bulacak mücadelede kullanılacak araçları anlamak istiyorsa, Roma’nın geçmiş çağlarda aynı amaç için başvurduğu vasıtaların kaydını izlemesi yeterlidir. Papacıların ve Protestanların birleşerek kendi dogmalarını reddedenlere nasıl muamele edeceklerini bilmek istiyorsa, Roma’nın Sebt gününe ve onu savunanlara karşı sergilediği ruha baksın.
“Royal edicts, general councils, and church ordinances sustained by secular power were the steps by which the pagan festival attained its position of honor in the Christian world. The first public measure enforcing Sunday observance was the law enacted by Constantine. (A.D. 321; see Appendix note for page 53.) This edict required townspeople to rest on ‘the venerable day of the sun,’ but permitted countrymen to continue their agricultural pursuits. Though virtually a heathen statute, it was enforced by the emperor after his nominal acceptance of Christianity.” The Great Controversy, 574.
“Krallık fermanları, genel konsiller ve dünyevî güç tarafından desteklenen kilise nizamnameleri, putperest bayramın Hristiyan dünyasında itibar mevkiine yükselmesi yolundaki basamaklar oldu. Pazar gününün tutulmasını zorunlu kılan ilk kamusal tedbir, Konstantin tarafından çıkarılan yasaydı. (M.S. 321; bkz. 53. sayfa için Ek notu.) Bu ferman, şehir halkının ‘güneşin muhterem gününde’ dinlenmesini şart koşuyor, fakat kırda yaşayanların tarımsal uğraşlarını sürdürmelerine izin veriyordu. Esasen putperest bir yasa olmakla birlikte, Hristiyanlığı görünüşte kabul edişinden sonra imparator tarafından yürürlüğe konuldu.” The Great Controversy, 574.
The first royal edict that marked a transition from the church of Smyrna to the church of Pergamos was the Edict of Milan in 313. It represented the first step which led to the first Sunday law of 321. The destruction of Jerusalem typifies the Sunday law, and two prophetic witnesses identify a siege that preceded the destruction. Those two sieges represented by Babylon’s third siege in 587 BC and Rome’s second siege in the year 70 identify that the waymark that precedes the waymark of the Sunday law—is a prophetic siege.
Smyrna kilisesinden Bergama kilisesine geçişi belirleyen ilk kraliyet fermanı, 313 yılındaki Milano Fermanı idi. Bu, 321 yılındaki ilk Pazar yasasına götüren ilk adımı temsil ediyordu. Yeruşalim’in yıkılışı Pazar yasasının bir tipidir ve iki peygamberlik tanığı, yıkımdan önce gelen bir kuşatmayı teşhis eder. MÖ 587’de Babil’in üçüncü kuşatması ve MS 70 yılında Roma’nın ikinci kuşatmasıyla temsil edilen bu iki kuşatma, Pazar yasasının alamet taşından önce gelen alamet taşının peygamberlik niteliğinde bir kuşatma olduğunu ortaya koyar.
Nebuchadnezzar laid siege against Jehoiakim, then Jehoiachin and finally Zedekiah. Cestius laid siege in the year 66, and fulfilled the sign Jesus had given the church, just as the third siege of 587 BC possessed the sign of Ezekiel’s wife’s death. The waymark that precedes the destruction of Jerusalem is a siege, and it is also a “sign.” The waymark that preceded the Sunday law of 321 was the Edict of Milan, where the transition from a church (Smyrna) that has no condemnation into Pergamos, the symbol of a compromised church.
Nebukadnessar, önce Yehoyakim’e, ardından Yehoyakin’e ve nihayet Sidkiya’ya karşı kuşatma kurdu. Cestius, 66 yılında kuşatma kurdu ve İsa’nın kiliseye vermiş olduğu alameti yerine getirdi; tıpkı MÖ 587’deki üçüncü kuşatmanın, Hezekiel’in karısının ölümü alametine sahip olması gibi. Yeruşalim’in yıkımından önce gelen yol işareti bir kuşatmadır ve aynı zamanda bir “alamet”tir. 321 yılındaki Pazar yasasından önce gelen yol işareti, Smyrna’dan—hakkında hiçbir mahkûmiyet bulunmayan bir kiliseden—uzlaşmaya varmış bir kilisenin simgesi olan Pergamos’a geçişin gerçekleştiği Milano Fermanı idi.
The Edict of Milan is therefore the beginning of a prophetic siege, and it is also a sign. It also marks where the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand transitions unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand.
Bu nedenle Milano Fermanı, peygamberane bir kuşatmanın başlangıcıdır ve aynı zamanda bir işarettir. Ayrıca, yüz kırk dört binin Laodikya hareketinin, yüz kırk dört binin Filadelfiya hareketine geçtiği noktayı da belirler.
Philadelphia and Smyrna, represent the only two churches in Revelation’s seven churches which have no condemnation. This fact in turn identifies that transition, as the transition of the church militant unto the church triumphant. That transition aligns with the Edict of Milan, where the latter-day movement of the one hundred and forty-four thousand becomes that eighth church, that is of the seven. Philadelphia and Smyrna are also the only two churches that struggle with those who claim they are Jews, but are actually of the synagogue of Satan.
Filadelfiya ve İzmir, Vahiy’in yedi kilisesi içinde kınanmayan yegâne iki kiliseyi temsil eder. Bu olgu da, o geçişin, savaşan kiliseden muzaffer kiliseye geçiş olduğunu göstermektedir. Bu geçiş, Milano Fermanı ile uyum içindedir; burada yüz kırk dört binin ahir zaman hareketi, yediden olan o sekizinci kilise hâline gelir. Filadelfiya ve İzmir ayrıca, Yahudi olduklarını iddia ettikleri hâlde gerçekte Şeytan’ın havrasına mensup olanlarla mücadele eden yegâne iki kilisedir.
That waymark of 313 also aligns with the Exeter camp meeting from August 12 to 17 in 1844. When the camp meeting ended, the message swept across the eastern seaboard of the United States like a tidal wave until the door closed on October 22, 1844.
313 yılındaki o işaret taşı, 12–17 Ağustos 1844 tarihlerindeki Exeter çadır toplantısıyla da uyum içindedir. Çadır toplantısı sona erdiğinde, mesaj 22 Ekim 1844’te kapı kapanıncaya dek Amerika Birleşik Devletleri’nin doğu sahili boyunca bir gelgit dalgası gibi yayıldı.
“Like a tidal wave the movement swept over the land. From city to city, from village to village, and into remote country places it went, until the waiting people of God were fully aroused. Fanaticism disappeared before this proclamation like early frost before the rising sun. Believers saw their doubt and perplexity removed, and hope and courage animated their hearts. The work was free from those extremes which are ever manifested when there is human excitement without the controlling influence of the word and Spirit of God. It was similar in character to those seasons of humiliation and returning unto the Lord which among ancient Israel followed messages of reproof from His servants. It bore the characteristics that mark the work of God in every age. There was little ecstatic joy, but rather deep searching of heart, confession of sin, and forsaking of the world. A preparation to meet the Lord was the burden of agonizing spirits. There was persevering prayer and unreserved consecration to God.” The Great Controversy, 400, 401.
“Hareket, bir gelgit dalgası gibi ülkenin üzerine yayıldı. Şehirden şehre, köyden köye ve uzak kırsal bölgelere kadar ilerledi; ta ki Tanrı’nın bekleyen halkı bütünüyle uyandırılıncaya dek. Fanatizm, bu bildirinin önünde, yükselen güneş karşısında eriyen erken kırağı gibi ortadan kayboldu. İmanlılar, kuşkularının ve şaşkınlıklarının giderildiğini gördüler; umut ve cesaret yüreklerini canlandırdı. Bu iş, Tanrı’nın Sözü’nün ve Ruhu’nun denetleyici etkisi olmaksızın insanî heyecanın bulunduğu yerde daima görülen aşırılıklardan uzaktı. Nitelik bakımından, eski İsrail’de O’nun kullarından gelen azarlama mesajlarını izleyen alçalma ve Rab’be dönüş dönemlerine benziyordu. Her çağda Tanrı’nın işini belirleyen özellikleri taşıyordu. Coşkun bir vecd sevinci pek azdı; onun yerine, derin bir yürek yoklaması, günahların itirafı ve dünyadan vazgeçiş vardı. Rab’bi karşılamaya hazırlanmak, ıstırap içindeki canların yüküydü. Sürekli dua ve Tanrı’ya kayıtsız şartsız adanmışlık vardı.” The Great Controversy, 400, 401.
The door closing on October 22, 1844 typifies the soon-coming Sunday law, and the waymark that preceded the closed door of October 22, was the Exeter camp meeting. The Exeter camp meeting therefore aligns with the Edict of Milan. It also aligns with Christ’s triumphal entry.
22 Ekim 1844’te kapanan kapı, yakında gelecek olan Pazar yasasını simgeler; 22 Ekim’deki kapanmış kapıdan önce gelen işaret taşı ise Exeter çadır toplantısıydı. Bu nedenle Exeter çadır toplantısı, Milano Fermanı ile uyum içindedir. Aynı zamanda Mesih’in muzaffer girişine de tekabül eder.
“The midnight cry was not so much carried by argument, though the Scripture proof was clear and conclusive. There went with it an impelling power that moved the soul. There was no doubt, no questioning. Upon the occasion of Christ’s triumphal entry into Jerusalem, the people who were assembled from all parts of the land to keep the feast, flocked to the Mount of Olives, and as they joined the throng that were escorting Jesus, they caught the inspiration of the hour, and helped to swell the shout, ‘Blessed is he that cometh in the name of the Lord!’ [Matthew 21:9.] In like manner did unbelievers who flocked to the Adventist meetings—some from curiosity, some merely to ridicule—feel the convincing power attending the message, ‘Behold, the Bridegroom cometh!’” Spirit of Prophecy, volume 4, 250.
“Gece yarısı haykırışı, Kutsal Yazılar’dan getirilen kanıt açık ve kesin olmakla birlikte, o kadar da tartışmayla taşınmadı. Onunla birlikte canı harekete geçiren zorlayıcı bir güç de vardı. Ne kuşku vardı ne de sorgulama. Mesih’in Yeruşalim’e muzaffer girişinde, bayramı kutlamak üzere ülkenin her yanından toplanmış olan halk, Zeytin Dağı’na akın etti; İsa’ya eşlik eden kalabalığa katıldıklarında, o saatin ilhamını aldılar ve ‘Rab’bin adıyla gelene ne mutlu!’ [Matta 21:9.] haykırışının daha da yükselmesine katkıda bulundular. Aynı şekilde, Adventist toplantılarına akın eden imansızlar da—kimi meraktan, kimi yalnızca alay etmek için—‘İşte, Güvey geliyor!’ mesajına eşlik eden ikna edici gücü hissettiler.” Spirit of Prophecy, cilt 4, 250.
The Edict of Milan marks the prophetic siege that was typified by Nebuchadnezzar in 587 BC and Cestius in the year 66. Those two sieges led to the destruction of Jerusalem in 586 BC and 70, respectively. The siege of Cestius ended and three and a half years later, the siege resumed under Titus, thus providing a prophetic period that begins with an alpha Roman ruler and ends with an omega ruler. Those three and a half years represent the trampling down of Jerusalem by the papacy, and the soon-coming Sunday law when the papacy’s deadly wound is healed and she reigns again for three and a half symbolic years.
Milano Fermanı, Nebukadnetsar tarafından MÖ 587’de ve Cestius tarafından MS 66 yılında örneklendirilen peygamberlik kuşatısına işaret eder. Bu iki kuşatma, sırasıyla, Yeruşalim’in MÖ 586’da ve MS 70’te yıkımına yol açtı. Cestius’un kuşatması sona erdi ve üç buçuk yıl sonra kuşatma Titus yönetimi altında yeniden başladı; böylece alfa bir Romalı hükümdarla başlayıp omega bir hükümdarla sona eren peygamberliksel bir dönem ortaya konmuş oldu. Bu üç buçuk yıl, Yeruşalim’in papalık tarafından çiğnenip ayaklar altına alınmasını ve papalığın ölümcül yarasının iyileşip yeniden hüküm sürdüğü, pek yakında gelecek olan Pazar yasasıyla başlayacak üç buçuk simgesel yılı temsil eder.
But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.
Fakat mabedin dışında olan avluyu dışarıda bırak ve onu ölçme; çünkü uluslara verilmiştir; ve kutsal şehri kırk iki ay boyunca ayaklar altına alacaklardır. Vahiy 11:2
In 538, and then again at the coming Sunday law the trampling down of Jerusalem begins. Those two Sunday laws were represented by the year 321 when Constantine the Great passed the first Sunday law. In 538, the papacy was empowered to persecute (trample down) God’s church for three and a half years, as represented by the history from Cestius to Titus. In 538, the papacy passed a Sunday law at the third Counsel of Orleans. The soon-coming Sunday law identifies when the papacy is again empowered to trample down the temple (persecute).
538’de ve sonra, yaklaşan Pazar yasasının gelişiyle birlikte, Yeruşalim’in ayaklar altına alınması başlar. Bu iki Pazar yasası, Büyük Konstantin’in ilk Pazar yasasını çıkardığı 321 yılıyla temsil edilmiştir. 538’de papalık, Cestius’tan Titus’a kadar olan tarihle temsil edildiği üzere, üç buçuk yıl boyunca Tanrı’nın kilisesine zulmetmek (ayaklar altına almak) üzere yetkilendirildi. 538’de papalık, Üçüncü Orleans Konsili’nde bir Pazar yasası çıkardı. Pek yakında gelecek olan Pazar yasası, papalığın mabedi ayaklar altına almak (zulmetmek) üzere yeniden ne zaman yetkilendirildiğini belirler.
313 identifies the first edict that led to the first Sunday law in 321. Then in 330, the empire was prophetically divided into east and west, thus marking the omega conclusion of the second period of papal persecution of “forty-two” symbolic months—a period of persecution and trampling down that began at the alpha Sunday law in the United States.
313, 321’de ilk Pazar yasasına yol açan ilk fermanı tanımlar. Ardından 330 yılında imparatorluk peygamberlik bakımından doğu ve batı olarak bölündü; böylece, Amerika Birleşik Devletleri’ndeki alfa Pazar yasasıyla başlamış olan zulüm ve çiğnenip ayaklar altına alınma dönemi olan, papalığın “kırk iki” simgesel aylık ikinci zulüm döneminin omega sonucunu işaretlemiş oldu.
And the third angel followed them, saying with a loud voice, If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb: And the smoke of their torment ascendeth up for ever and ever: and they have no rest day nor night, who worship the beast and his image, and whosoever receiveth the mark of his name. Here is the patience of the saints: here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus. Revelation 14:9–12.
Ve üçüncü melek onları izledi ve yüksek sesle şöyle dedi: Eğer biri canavara ve onun suretine tapar, alnına ya da eline onun damgasını alırsa, o da Tanrı’nın gazabının kâsesine saf olarak dökülmüş olan gazap şarabından içecektir; kutsal meleklerin önünde ve Kuzu’nun önünde ateş ve kükürtle işkence görecektir. Ve onların işkencesinin dumanı sonsuzlar boyunca yükselecektir; canavara ve onun suretine tapanlar ve adının damgasını alan herkes, gece gündüz rahat bulmayacaktır. İşte kutsalların sabrı buradadır; Tanrı’nın buyruklarını ve İsa’ya olan imanı koruyanlar buradadır. Vahiy 14:9–12.
The Plain
Ova
The Latin meaning of ‘Milan’ means the middle of the plain. In the middle of east and west, in the year 313 Constantine of the west sought an alliance with Licinius of the east. The edict represented the attempt to bring east and west together, and the edict was ratified, by a treaty marriage, when Constantine’s half-sister Constantia married Licinius. Yet just as the first treaty marriage of Daniel eleven between the Seleucids of the north and Ptolemy of the south, the marriage was destined to fail as the old adage was fulfilled that says ‘east is east, and west is west, and never the twain shall meet.’
‘Milan’ adının Latince anlamı ovanın ortasıdır. Doğu ile batının ortasında, 313 yılında batının Konstantin’i doğunun Licinius’u ile bir ittifak aradı. Ferman, doğu ile batıyı bir araya getirme girişimini temsil ediyordu; ve Konstantin’in üvey kız kardeşi Constantia, Licinius ile evlendiğinde, bir antlaşma evliliğiyle ferman tasdik edildi. Ne var ki, Daniel on birde kuzeyin Seleukosları ile güneyin Batlamyus’u arasındaki ilk antlaşma evliliğinde olduğu gibi, “doğu doğudur, batı da batı; ve bu ikisi asla birleşmeyecektir” diyen eski özdeyişin yerine gelmesiyle, bu evlilik de başarısız olmaya mahkûmdu.
The year ‘330’ is directly presented in Daniel eleven verses twenty-four, twenty-seven and twenty-nine. This brings the seventeen years of 313 unto 330 into the prophetic line of Daniel eleven, and of prophetic necessity it identifies that treaty marriage of east and west in 313 as a parallel to the first treaty marriage in the same chapter.
“330” yılı, Daniel on birinci bölümün yirmi dördüncü, yirmi yedinci ve yirmi dokuzuncu ayetlerinde doğrudan sunulmaktadır. Bu, 313’ten 330’a kadar olan on yedi yılı Daniel on birinci bölümün peygamberlik çizgisine dâhil eder ve peygamberlik zorunluluğu gereği, 313 yılındaki doğu ile batı arasındaki o antlaşma evliliğini aynı bölümdeki ilk antlaşma evliliğine paralel olarak tanımlar.
“The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.” Manuscript Releases, number 13, 394.
“Daniel’in on birinci bölümündeki peygamberlik, tam gerçekleşmesine neredeyse ulaşmıştır. Bu peygamberliğin gerçekleşmesi olarak vuku bulmuş tarihin büyük bir kısmı tekrar edilecektir.” Manuscript Releases, no. 13, 394.
Antiochus II Theos who reigned from 261–246 BC, set aside his first wife Laodice I for Berenice, daughter of Ptolemy II Philadelphus of Egypt. The marriage was part of the peace settlement that ended the Second Syrian War in 252 BC. When Constantine thereafter defeated Licinius in 324 the marriage ended, as did the marriage of Antiochus and Bernice, when Laodice, the first wife poisoned Antiochus in 246 BC. The marriage which had marked the end of the second Syrian war, and the murder of Antiochus, and thereafter Bernice, her child and Egyptian entourage marked the beginning of the third Syrian war. The treaty marriage of 313 ended the period of persecution represented by the church of Smyrna and began the period of compromise represented by the church of Pergamos.
MÖ 261–246 yılları arasında hüküm süren II. Antiokhos Theos, ilk eşi I. Laodike’yi bir yana bırakarak Mısır Kralı II. Ptolemaios Philadelphos’un kızı Berenike ile evlendi. Bu evlilik, MÖ 252’de İkinci Suriye Savaşı’nı sona erdiren barış antlaşmasının bir parçasıydı. Daha sonra Konstantin 324 yılında Licinius’u yenince bu evlilik sona erdi; tıpkı I. Laodike’nin, yani ilk eşin, MÖ 246’da Antiokhos’u zehirlemesiyle Antiokhos ile Berenike’nin evliliğinin de sona erdiği gibi. İkinci Suriye Savaşı’nın sonunu işaret eden bu evlilik ile Antiokhos’un öldürülmesi ve ardından Berenike’nin, onun çocuğunun ve Mısırlı maiyetinin öldürülmesi, Üçüncü Suriye Savaşı’nın başlangıcını işaret etti. 313 yılındaki antlaşma evliliği, İzmir kilisesiyle temsil edilen zulüm dönemini sona erdirdi ve Bergama kilisesiyle temsil edilen uzlaşma dönemini başlattı.
The marriage at the beginning of the Seleucid history typified the treaty marriage at the end of the Seleucid empire when Antiochus the Great gave his daughter Cleopatra I to Ptolemy V Epiphanes. The marriage took place at Raphia in 193 BC, but the alliance was soon finished, as had been the first treaty marriage between the king of the north and king of the south. The alpha and omega treaty marriages of the Seleucid empire, typify the treaty marriage noted later in the prophetic history of Daniel eleven when Octavian gave his sister Octavia Minor to Mark Antony in 40 BC. Mark Antony and Octavian were in a power struggle over the eastern and western areas of Rome that had broken out in 44 BC with the assassination of Julius Caesar. The treaty of Brundisium was put in place at the marriage in 40 BC, and eight years later in 32 BC Mark Antony formerly divorced Octavia and precipitated the battle of Actium in 31 BC where both Mark Antony and Cleopatra, (the very last Cleopatra) came to the end.
Selevkos tarihinin başlangıcındaki evlilik, Büyük Antiochos’un kızı Kleopatra I’i Ptolemaios V Epiphanes’e verdiği sırada Selevkos İmparatorluğu’nun sonundaki antlaşma evliliğinin bir örneğini teşkil ediyordu. Evlilik MÖ 193’te Raphia’da gerçekleşti, fakat kuzey kralı ile güney kralı arasındaki ilk antlaşma evliliğinde olduğu gibi, bu ittifak da kısa sürede sona erdi. Selevkos İmparatorluğu’nun alfa ve omega antlaşma evlilikleri, daha sonra Daniel on birin peygamberlik tarihinde, Octavianus’un kız kardeşi Octavia Minor’u MÖ 40’ta Marcus Antonius’a verdiği sırada zikredilen antlaşma evliliğinin örneğini teşkil etmektedir. Marcus Antonius ile Octavianus, Julius Caesar’ın suikasta uğradığı MÖ 44’te patlak vermiş olan Roma’nın doğu ve batı bölgeleri üzerindeki bir iktidar mücadelesi içindeydiler. Brundisium Antlaşması MÖ 40’taki evlilik sırasında yürürlüğe konuldu ve sekiz yıl sonra, MÖ 32’de Marcus Antonius Octavia’dan resmen boşandı; bu da MÖ 31’de, hem Marcus Antonius’un hem de Kleopatra’nın (en son Kleopatra’nın ta kendisinin) sonunun geldiği Actium Savaşı’nı tetikledi.
The omega marriage treaty of the Seleucid empire introduced the first Cleopatra who typified the last Cleopatra, whose line of descent formed the link to the prophetic alpha marriage treaty of the Roman empire in 40 BC. Those three treaty marriages typify the treaty marriage of the Edict of Milan. The Edict of Milan marks the beginning of a prophetic siege, it represents a prophetic sign, it marks a transition of a righteous church to an unrighteous church, thus aligning with the enigma of the eighth being of the seven. It marks a treaty marriage that ends a war, until the divorce of the treaty marriage thus marking the beginning of a war. In the two Roman marriages, the divorce precipitates the uniting of the empire. 313 also marks the Exeter camp meeting where the proclamation of the message of the Midnight Cry begins and leads to the closed door of October 22.
Seleukos İmparatorluğu’nun omega evlilik antlaşması, son Kleopatra’yı simgeleyen ilk Kleopatra’yı ortaya çıkardı; onun soy hattı ise MÖ 40 yılında Roma İmparatorluğu’nun peygamberlik niteliğindeki alfa evlilik antlaşmasına bağ oluşturmaktaydı. Bu üç antlaşmalı evlilik, Milano Fermanı’nın antlaşmalı evliliğini simgelemektedir. Milano Fermanı peygamberlik niteliğinde bir kuşatmanın başlangıcını işaret eder; peygamberlik niteliğinde bir belirtiyi temsil eder; doğru bir kiliseden doğru olmayan bir kiliseye geçişi işaret eder; böylece yediden olan sekizinci varlığın bilmecesiyle uyum sağlar. Savaşı sona erdiren bir antlaşmalı evliliği işaret eder; ta ki antlaşmalı evliliğin boşanmasına ve böylece bir savaşın başlangıcının işaretlenmesine kadar. İki Roma evliliğinde boşanma, imparatorluğun birleşmesini hızlandırır. 313 ayrıca, Gece Yarısı Çığlığı mesajının ilanının başladığı ve 22 Ekim’in kapalı kapısına götüren Exeter kamp toplantısını da işaret eder.
We will continue to consider these truths in the next article.
Bir sonraki makalede bu gerçekleri ele almaya devam edeceğiz.