The Midnight Cry message in the beginning ended at the opening of the investigative judgment, and the Midnight Cry message ends, at the opening of the executive judgment. The third woe of Islam brings judgment upon the United States for the passage of the Sunday law, and it represents a continuing and escalating judgment upon the entire world for their acceptance of their own Sunday law under the pressure of the civil persecuting power, represented by the ten kings who have committed fornication with Jezebel, the whore of Tyre.
En başta Gece Yarısı Çığlığı mesajı, soruşturma yargısının başlamasıyla sona erdi; Gece Yarısı Çığlığı mesajı ise icra yargısının başlamasıyla sona erer. İslam’ın üçüncü “vay”ı, Pazar yasasının çıkarılması nedeniyle Amerika Birleşik Devletleri üzerine yargı getirir ve Sur’un fahişesi İzebel’le zina etmiş olan on kral tarafından temsil edilen sivil zulmeden gücün baskısı altında kendi Pazar yasalarını kabul etmeleri nedeniyle tüm dünya üzerine süregelen ve tırmanan bir yargıyı temsil eder.
“As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.
"Din özgürlüğünün diyarı Amerika, vicdanı zorlamak ve insanları sahte Sebt gününü onurlandırmaya mecbur etmek üzere Papalıkla birleştiğinde, dünyanın her ülkesindeki insanlar onun örneğini izlemeye sevk edileceklerdir." Tanıklıklar, cilt 6, 18.
The Sunday law battle of the great controversy, is then fully engaged. Satan then appears to personate Christ.
Büyük çekişmedeki Pazar günü yasası savaşı o zaman tüm şiddetiyle başlar. Şeytan da ardından Mesih’in kılığına bürünmüş olarak ortaya çıkar.
“By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.
"Tanrı’nın yasasını çiğneyerek Papalık kurumunu dayatan kararnameyle, ulusumuz doğruluktan bütünüyle kopacaktır. Protestanlık uçurumun ötesine elini uzatıp Roma gücünün elini kavradığında, uçurumun üzerinden uzanıp Spiritizm ile el sıkıştığında ve bu üçlü birliğin etkisi altında ülkemiz Protestan ve cumhuriyetçi bir hükümet olarak Anayasasının bütün ilkelerini reddedip papalık yalanlarının ve aldatmacalarının yayılmasına imkân sağladığında, o zaman Şeytan’ın olağanüstü faaliyetinin zamanının geldiğini ve sonun yakın olduğunu bilebiliriz." Tanıklıklar, cilt 5, 451.
National apostasy is followed by national ruin.
Ulusal dinden dönmeyi ulusal yıkım izler.
“The people of the United States have been a favored people; but when they restrict religious liberty, surrender Protestantism, and give countenance to popery, the measure of their guilt will be full, and ‘national apostasy’ will be registered in the books of heaven. The result of this apostasy will be national ruin.” Review and Herald, May 2, 1893.
"Amerika Birleşik Devletleri halkı ayrıcalıklı bir halk olmuştur; ancak din özgürlüğünü kısıtladıklarında, Protestanlıktan vazgeçtiklerinde ve papalığa destek verdiklerinde, suçlarının ölçüsü dolacak ve 'ulusal dinden dönme' gökteki kitaplara kaydedilecektir. Bu dinden dönmenin sonucu ulusal yıkım olacaktır." Review and Herald, 2 Mayıs 1893.
The foolish Laodicean Adventists join hands with the papal power and are overthrown while the other flock of Christ that is still in Babylon escapes the hand of the papacy.
Akılsız Laodikyalı Adventistler Papalık gücüyle el ele verir ve yıkılır; buna karşılık hâlâ Babil’de bulunan Mesih’in diğer sürüsü Papalığın elinden kurtulur.
He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.
O, görkemli ülkeye de girecek ve birçok ülke yıkıma uğrayacak; ama şunlar onun elinden kurtulacak: Edom, Moav ve Ammon oğullarının ileri gelenleri. Daniel 11:41.
Islam suddenly strikes the United States, as the seventh trumpet brings a judgment woe for the passage of the Sunday law.
İslam, Amerika Birleşik Devletleri’ne aniden saldırır; bu sırada yedinci borazan, Pazar yasasının kabul edilmesi nedeniyle bir yargı felaketi getirir.
And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.
Ve baktım, göğün ortasında uçmakta olan bir meleğin yüksek sesle şöyle dediğini işittim: Vay, vay, vay, yeryüzünde yaşayanların haline; henüz borazanlarını çalacak olan üç meleğin çıkaracağı öbür borazan sesleri yüzünden! Vahiy 8:13.
The ensign that represents the two witnesses in Revelation eleven is then portrayed by John in Revelation chapter twelve as a woman clothed with the sun, and prophetically portrayed with the symbolism of the beginning and the end.
Vahiy’in on birinci bölümünde iki tanığı temsil eden işaret, Yuhanna tarafından Vahiy’in on ikinci bölümünde güneşle giyinmiş bir kadın olarak tasvir edilir ve peygamberlikte başlangıcın ve sonun sembolizmiyle betimlenir.
And there appeared a great wonder in heaven; a woman clothed with the sun, and the moon under her feet, and upon her head a crown of twelve stars: And she being with child cried, travailing in birth, and pained to be delivered. And there appeared another wonder in heaven; and behold a great red dragon, having seven heads and ten horns, and seven crowns upon his heads. And his tail drew the third part of the stars of heaven, and did cast them to the earth: and the dragon stood before the woman which was ready to be delivered, for to devour her child as soon as it was born. And she brought forth a man child, who was to rule all nations with a rod of iron: and her child was caught up unto God, and to his throne. Revelation 12:1–5.
Ve gökte büyük bir alamet göründü: Güneşle giyinmiş bir kadın, ay ayaklarının altında ve başında on iki yıldızdan bir taç. Gebe olduğu için doğum sancıları içinde bağırıyor, doğurmanın acısıyla kıvranıyordu. Ve gökte başka bir alamet daha göründü: İşte, yedi başlı ve on boynuzlu, başlarının üzerinde yedi taç bulunan büyük kızıl bir ejderha. Kuyruğu gökteki yıldızların üçte birini sürükleyip yeryüzüne attı; ve ejderha, doğurmak üzere olan kadının önünde durdu, çocuk doğar doğmaz onu yutmak için. Ve kadın, demir asa ile bütün ulusları yönetecek bir erkek çocuk doğurdu; ve çocuğu Tanrı'ya ve O'nun tahtına alındı. Vahiy 12:1-5.
She is standing upon the moon, and clothed with the sun. The moon is a reflection of the sun, and therefore prophetically typifies the sun. The twelve stars in her crown represent the twelve tribes of ancient Israel at the beginning of ancient Israel, which typify the twelve disciples at the end of ancient Israel. The twelve stars that are the twelve disciples at the end of ancient Israel, are also the twelve apostles at the beginning of modern Israel. They therefore typify the one hundred and forty-four thousand at the end of modern Israel, who are disciples and apostles. At the beginning of the history where the disciples represent both an ending of ancient Israel and the apostles the beginning of modern Israel, the woman who is the church, was pregnant with Christ. He is the “man child” who would be caught up to God after His death and resurrection.
Ayın üzerinde duruyor ve güneşi giysi gibi kuşanmış. Ay, güneşin yansımasıdır; bu yüzden peygamberlikte güneşi simgeler. Tacındaki on iki yıldız, eski İsrail’in başlangıcındaki on iki kabileyi temsil eder; bunlar da eski İsrail’in sonunda on iki öğrenciyi simgeler. Eski İsrail’in sonunda on iki öğrenci olan bu on iki yıldız, modern İsrail’in başlangıcında aynı zamanda on iki elçidir. Bu nedenle, hem öğrenci hem de elçi olan modern İsrail’in sonundaki yüz kırk dört bini simgelerler. Öğrencilerin eski İsrail’in sona erişini, elçilerin ise modern İsrail’in başlangıcını temsil ettiği tarihin başında, kilise olan kadın Mesih’e hamileydi. O, ölümünden ve dirilişinden sonra Tanrı’ya alınacak olan “erkek çocuk”tur.
The woman therefore, also typifies the birth of the one hundred and forty-four thousand, who also ascend into heaven after being resurrected from the valley of death. Once they are in heaven, she would also give birth to another child, that represents the other flock that comes out of Babylon at the Sunday law.
Bu nedenle kadın, ölüm vadisinden dirildikten sonra göğe yükselen yüz kırk dört binin doğumunu da temsil eder. Onlar göğe vardıklarında, kadın ayrıca Pazar yasası sırasında Babil’den çıkan diğer sürüyü temsil eden başka bir çocuk daha doğuracaktır.
Before she travailed, she brought forth; before her pain came, she was delivered of a man child. Who hath heard such a thing? who hath seen such things? Shall the earth be made to bring forth in one day? or shall a nation be born at once? for as soon as Zion travailed, she brought forth her children. Shall I bring to the birth, and not cause to bring forth? saith the Lord: shall I cause to bring forth, and shut the womb? saith thy God. Isaiah 66:7–9.
Sancı çekmeden önce doğurdu; sancısı gelmeden önce bir erkek çocuk doğurdu. Böyle bir şey duyuldu mu? Böyle şeyler görüldü mü? Yeryüzü bir günde doğum yapar mı? Bir ulus bir anda doğar mı? Çünkü Siyon sancı çeker çekmez çocuklarını doğurdu. Ben doğuma getirip doğurtmaz mıyım? diyor Rab; doğurtup rahmi kapatır mıyım? diyor Tanrın. Yeşaya 66:7-9.
In the time of the earth beast’s rule, a nation is born at once. That nation is the one hundred and forty-four thousand, for they are those who perfectly reflect the character of Christ. They are those typified by the “man child” Jesus. They are Isaiah’s “man child,” who is born before the woman goes into labor. The dead dry bones that the world rejoiced over when they were murdered by the beast from the bottomless pit, will be comforted in Jerusalem, and they will then rejoice with the woman who brings forth the “man child.” They are brought forth before she travails and then she travails and brings forth “her” other “children,” as the Gentiles then respond to the message of the third angel as a flowing river, as the message sweeps across the land as a tidal wave. They are born in a great crisis, representing her travail. The woman of Revelation twelve, essentially has twins. The first born are the one hundred and forty-four thousand who are identified as the first fruits, and the Gentiles as the great ingathering of the summertime harvest.
Yeryüzünden çıkan canavarın egemenliği zamanında, bir ulus bir anda doğar. O ulus, Mesih’in karakterini kusursuzca yansıtanlar oldukları için yüz kırk dört bindir. Onlar, “erkek çocuk” İsa ile simgelenenlerdir. Onlar, kadın sancıya girmeden önce doğan Yeşaya’nın “erkek çocuğu”dur. Dipsiz çukurdan çıkan canavar tarafından öldürüldüklerinde dünya sevindiği o ölü, kuru kemikler Yeruşalim’de teselli edilecekler ve sonra “erkek çocuğu”nu doğuran kadınla birlikte sevinecekler. Onlar, kadın sancılanmadan önce dünyaya getirilir; sonra kadın sancılanır ve kendi diğer “çocuklarını” doğurur. O sırada uluslar üçüncü meleğin mesajına akıp giden bir nehir gibi yanıt verirken, mesaj bir gelgit dalgası gibi yeryüzüne yayılır. Onlar, onun sancısını temsil eden büyük bir krizde doğarlar. Vahiy on ikinci bölümdeki kadın özünde ikizlere sahiptir. İlk doğanlar, ilk ürünler olarak tanımlanan yüz kırk dört bindir; uluslar ise yaz hasadının büyük toplanışını oluşturur.
Rejoice ye with Jerusalem, and be glad with her, all ye that love her: rejoice for joy with her, all ye that mourn for her: That ye may suck, and be satisfied with the breasts of her consolations; that ye may milk out, and be delighted with the abundance of her glory. For thus saith the Lord, Behold, I will extend peace to her like a river, and the glory of the Gentiles like a flowing stream: then shall ye suck, ye shall be borne upon her sides, and be dandled upon her knees. As one whom his mother comforteth, so will I comfort you; and ye shall be comforted in Jerusalem. And when ye see this, your heart shall rejoice, and your bones shall flourish like an herb: and the hand of the Lord shall be known toward his servants, and his indignation toward his enemies. Isaiah 66:10–14.
Yeruşalim’le birlikte sevinin; onu sevenlerin hepsi onunla sevinsin; onun için yas tutanların hepsi onunla birlikte sevinsin. Onun tesellisinin memelerinden emip doyasınız; onun görkeminin bolluğunu sağasınız ve onunla sevinip hoşnut olasınız. Çünkü Rab şöyle diyor: İşte, ona ırmak gibi esenlik akıtacağım, ulusların görkemini de coşkun bir dere gibi; o zaman emeceksiniz, kollarında taşınacaksınız, dizlerinde hoplatılacaksınız. Birini annesi nasıl teselli ederse, ben de sizi öyle teselli edeceğim; Yeruşalim’de teselli bulacaksınız. Bunu gördüğünüzde yüreğiniz sevinecek, kemikleriniz taze ot gibi yeşerip serpilecek; Rab’bin eli kullarının üzerinde görülecek, gazabı da düşmanlarının üzerinde. Yeşaya 66:10-14.
Those that “mourn” for Jerusalem are those that sigh and cry for the abominations done within her and who have been sealed, and they are sealed in advance of the Sunday law. We are now in the “closing work for the church,” which are the final moments of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.
Yeruşalim için "yas tutanlar", onun içinde işlenen iğrençlikler için iç çeken ve ağlayan ve mühürlenmiş olanlardır; ve onlar Pazar yasasından önce mühürlenmişlerdir. Şu anda "kilise için kapanış işi" içindeyiz; bu, yüz kırk dört binin mühürlenmesinin son anlarıdır.
“The true people of God, who have the spirit of the work of the Lord and the salvation of souls at heart, will ever view sin in its real, sinful character. They will always be on the side of faithful and plain dealing with sins which easily beset the people of God. Especially in the closing work for the church, in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand who are to stand without fault before the throne of God, will they feel most deeply the wrongs of God’s professed people. This is forcibly set forth by the prophet’s illustration of the last work under the figure of the men each having a slaughter weapon in his hand. One man among them was clothed with linen, with a writer’s inkhorn by his side. ‘And the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’” Testimonies, volume 3, 266.
Rabbin işinin ve ruhların kurtuluşunun ruhunu yüreklerinde taşıyan Tanrı’nın gerçek halkı, günaha her zaman asıl, günahlı niteliğiyle bakacaktır. Onlar, Tanrı’nın halkını kolayca kuşatan günahlarla sadakatle ve açıkça yüzleşme tarafında daima yer alacaklardır. Özellikle kilise için yapılan kapanış işinde, Tanrı’nın tahtı önünde kusursuz olarak duracak olan yüz kırk dört binin mühürlenme zamanında, Tanrı’ya ait olduğunu iddia eden halkın yanlışlarını en derinden hissedeceklerdir. Bu gerçek, peygamberin son işi, ellerinde öldürücü birer silah bulunan adamlar figürüyle tasvir edişinde güçlü bir biçimde ortaya konur. Onlardan biri keten giysiler içindeydi; yanında bir yazıcının mürekkep hokkası vardı. “Rab ona şöyle dedi: Şehrin ortasından, Yeruşalim’in ortasından geç ve içinde yapılan bütün iğrençlikler yüzünden inleyip ağlayanların alınlarına bir işaret koy.” Tanıklıklar, cilt 3, 266.
Those that “sigh and cry” are sealed before the destroying angels with the slaughter weapons go through the church, which is represented as Jerusalem.
"inleyen ve ağlayan" olanlar, öldürme aletleriyle donanmış yok edici melekler Yeruşalim olarak temsil edilen kilisenin içinden geçmeden önce mühürlenirler.
“The command is: ‘Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’ These sighing, crying ones had been holding forth the words of life; they had reproved, counseled, and entreated. Some who had been dishonoring God repented and humbled their hearts before Him. But the glory of the Lord had departed from Israel; although many still continued the forms of religion, His power and presence were lacking.
Buyruk şöyledir: 'Şehrin ortasından, Yeruşalim'in ortasından geç ve onun ortasında işlenen bütün iğrençlikler yüzünden iç çeken ve ağlayan adamların alınlarına bir işaret koy.' Bu iç çeken, ağlayanlar yaşam sözlerini duyurmuşlardı; azarlamış, öğüt vermiş ve yalvarmışlardı. Tanrı'yı küçük düşüren bazıları tövbe edip yüreklerini O'nun önünde alçalttılar. Ama Rab'bin yüceliği İsrail'den ayrılmıştı; birçokları hâlâ dinin biçimlerini sürdürse de O'nun gücü ve varlığı yoktu.
“In the time when His wrath shall go forth in judgments, these humble, devoted followers of Christ will be distinguished from the rest of the world by their soul anguish, which is expressed in lamentation and weeping, reproofs and warnings. While others try to throw a cloak over the existing evil, and excuse the great wickedness everywhere prevalent, those who have a zeal for God’s honor and a love for souls will not hold their peace to obtain favor of any. Their righteous souls are vexed day by day with the unholy works and conversation of the unrighteous. They are powerless to stop the rushing torrent of iniquity, and hence they are filled with grief and alarm. They mourn before God to see religion despised in the very homes of those who have had great light. They lament and afflict their souls because pride, avarice, selfishness, and deception of almost every kind are in the church. The Spirit of God, which prompts to reproof, is trampled underfoot, while the servants of Satan triumph. God is dishonored, the truth made of none effect.
O'nun gazabının yargılarla ortaya çıkacağı zamanda, Mesih'in bu alçakgönüllü, kendini adamış takipçileri, ağıt ve gözyaşı, azarlamalar ve uyarılarla ifade edilen ruh ıstıraplarıyla dünyanın geri kalanından ayırt edileceklerdir. Başkaları mevcut kötülüğün üstünü örtmeye ve her yerde yaygın olan büyük kötülüğü mazur göstermeye çalışırken, Tanrı'nın onuru için gayreti ve ruhlar için sevgisi olanlar, hiç kimsenin hatırını kazanmak için susmayacaklardır. Onların doğrulukla dolu ruhları, kötülerin kutsal olmayan işleri ve yaşayışları yüzünden günbegün ıstırap çeker. Kötülüğün coşkun selini durdurmaya güçleri yetmez; bu yüzden keder ve kaygıyla dolarlar. Büyük ışık almış olanların evlerinde bile dinin hor görüldüğünü gördüklerinde, Tanrı'nın önünde yas tutarlar. Kilise içinde gururun, tamahkârlığın, bencilliğin ve neredeyse her türden aldatmanın bulunmasından ötürü ağıt yakar ve ruhlarını kederle ezerler. Azarlamaya yönelten Tanrı'nın Ruhu ayaklar altına alınırken, Şeytan'ın hizmetkârları zafer kazanır. Tanrı küçük düşürülür, hakikat hükümsüz kılınır.
“The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.
"Kendi ruhsal gerilemeleri yüzünden keder duymayan ve başkalarının günahları için yas tutmayan zümre, Tanrı'nın mührü olmadan bırakılacaktır. Rab, elçileri olan, ellerinde öldürme silahları bulunan adamlara şöyle buyurur: 'Şehrin içinden onun ardından gidin ve vurun; gözünüz acımasın, merhamet etmeyin; yaşlıyı da genci de, kızları, küçük çocukları ve kadınları büsbütün öldürün; fakat üzerinde işaret olan herhangi bir adama yaklaşmayın; ve kutsal yerimden başlayın.' Sonra, evin önünde bulunan ihtiyarlardan başladılar.
“Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.” Testimonies, volume 5, 210, 211.
Burada görüyoruz ki kilise—Rab'bin mabedi—Tanrı'nın gazabının darbesini ilk hisseden oldu. İhtiyarlar, Tanrı'nın büyük ışık verdiği ve halkın ruhsal çıkarlarının bekçileri olarak durmuş olanlar, emanetlerine ihanet ettiler. Eskiden olduğu gibi mucizeleri ve Tanrı'nın kudretinin belirgin tezahürünü aramamız gerekmediği görüşünü benimsediler. Zaman değişti. Bu sözler onların imansızlığını pekiştiriyor ve şöyle derler: Rab ne iyilik yapacak ne de kötülük yapacak. Halkını yargıyla ziyaret etmeyecek kadar merhametlidir. Böylece 'Esenlik ve güvenlik' nidası, Tanrı'nın halkına suçlarını ve Yakup'un evine günahlarını göstermek için artık bir daha seslerini boru gibi yükseltmeyecek olan adamlardan yükselir. Havlamak istemeyen bu dilsiz köpekler, gücendirilmiş Tanrı'nın adil intikamını hissedenlerdir. Erkekler, genç kızlar ve küçük çocuklar hep birlikte helak olur. Tanıklıklar, cilt 5, 210, 211.
Isaiah forty begins by employing the symbolism of a doubling, which is a prophetic marker of the Midnight Cry message that is a second message that unites with the message of the fall of Babylon. The fall of Babylon is doubled when it is expressed prophetically. The phrase is “Babylon is fallen, is fallen.”
Yeşaya 40, ikileme sembolizmini kullanarak başlar; bu, Babil'in düşüşü mesajıyla birleşen ikinci bir mesaj olan Gece Yarısı Çığlığı mesajının peygamberlik işaretidir. Babil'in düşüşü, peygamberlik diliyle ifade edildiğinde ikilenir. İfade şudur: "Babil düştü, düştü."
And there followed another angel, saying, Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication. Revelation 14:8.
Ve ardından başka bir melek geldi ve şöyle dedi: “Yıkıldı, yıkıldı o büyük Babil kenti; çünkü fuhuşunun gazabının şarabını bütün uluslara içirdi.” Vahiy 14:8.
There are two biblical falls of literal Babylon, and there are two biblical falls of spiritual Babylon. Together they represent four historical witnesses which identify the prophetic characteristics of Babylon’s fall.
Kutsal Kitap’ta harfî Babil’in iki yıkılışı ve ruhsal Babil’in de iki yıkılışı vardır. Bunlar birlikte, Babil’in yıkılışının peygamberî özelliklerini belirleyen dört tarihsel tanığı temsil eder.
And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. Revelation 18:2.
Ve güçlü bir sesle haykırdı, şöyle diyerek: Büyük Babil yıkıldı, yıkıldı; cinlerin meskeni, her murdar ruhun barınağı ve her murdar ve iğrenç kuş için bir kafes oldu. Vahiy 18:2.
Literal Babylon fell as Babel in the time of Nimrod, and literal Babylon also fell in the time of Belshazzar. Spiritual Babylon fell in 1798, and its final fall is repeatedly illustrated in the Scriptures. For this reason, the message of the fall of Babylon contains the prophetic symbolism of the doubling. With Babylon’s fall there is a doubling, but there are also two other primary prophetic reasons for the phenomenon of doubling.
Harfî Babil, Nimrod zamanında Bâbel olarak yıkıldı ve harfî Babil Belşassar zamanında da yıkıldı. Ruhanî Babil 1798’de yıkıldı ve onun nihai yıkılışı Kutsal Yazılarda defalarca tasvir edilir. Bu nedenle, Babil’in yıkılışına ilişkin mesaj, çiftlenmenin peygamberlik sembolizmini içerir. Babil’in yıkılışıyla birlikte bir çiftlenme vardır, ancak çiftlenme olgusunun iki başka başlıca peygamberlik nedeni daha vardır.
The second reason is that as a message it represents a message that is joined by a second message. It represents two messages. There are other significant truths associated with the meaning and structure of the second angel’s message, but we are simply noting that Isaiah’s final prophetic narrative that begins in chapter forty, begins with the doubling of the symbol of the Comforter, which Christ promised to provide His people, while he tarried in the heavenly sanctuary.
İkinci neden şudur: Bir mesaj olarak, ikinci bir mesajla birleşmiş bir mesajı temsil eder. İki mesajı temsil eder. İkinci meleğin mesajının anlamı ve yapısıyla ilişkili başka önemli gerçekler de vardır, ancak biz yalnızca şuna dikkat çekiyoruz: Yeşaya’nın kırkıncı bölümde başlayan son peygamberlik anlatısı, Mesih’in göksel tapınakta kaldığı süre boyunca halkına sağlamayı vaat ettiği Tesellici’nin sembolünün iki kez yinelenmesiyle başlar.
Comfort ye, comfort ye my people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. Isaiah 40:1, 2.
Teselli edin, teselli edin halkımı, diyor Tanrınız. Yeruşalim'in yüreğine konuşun ve ona seslenin: Onun hizmetinin süresi doldu, suçu bağışlandı; çünkü işlediği bütün günahlar için Rab'bin elinden iki katını aldı. Yeşaya 40:1, 2.
There is no other passage in the Bible that speaks more specifically concerning the element of Christ’s character as the Alpha and Omega, as the passage in Isaiah forty to the end of the book. As the Alpha and Omega, Christ places the signature of His name as Alpha and Omega upon this passage, for when you get to the end of Isaiah, he once again refers to the Comforter, for Christ is the Word, and He is the beginning and ending.
Mesih’in Alfa ve Omega olarak karakterinin yönünü, Yeşaya kitabında 40. bölümden kitabın sonuna kadar uzanan kesitteki kadar özel biçimde ele alan Kutsal Kitap’ta başka bir metin yoktur. Alfa ve Omega olarak Mesih, adının Alfa ve Omega şeklindeki imzasını bu kesitin üzerine koyar; çünkü Yeşaya’nın sonuna geldiğinizde, bir kez daha Tesellici’ye değinilir; zira Mesih Söz’dür ve O başlangıç ve sondur.
Thus saith the Lord, The heaven is my throne, and the earth is my footstool: where is the house that ye build unto me? and where is the place of my rest? For all those things hath mine hand made, and all those things have been, saith the Lord: but to this man will I look, even to him that is poor and of a contrite spirit, and trembleth at my word. He that killeth an ox is as if he slew a man; he that sacrificeth a lamb, as if he cut off a dog’s neck; he that offereth an oblation, as if he offered swine’s blood; he that burneth incense, as if he blessed an idol. Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before mine eyes, and chose that in which I delighted not. Isaiah 66:1–4.
RAB şöyle diyor: Gök benim tahtım, yeryüzü ayak koyma yerimdir. Benim için yaptığınız ev nerede? Dinlenme yerim nerede? Çünkü bütün bu şeyleri benim elim yaptı ve hepsi var oldu, diyor RAB; ama ben şu kişiye bakarım: yoksul ve ruhu ezik olana, sözüm karşısında titreyene. Bir öküzü kesen, sanki bir insan öldürmüş gibidir; bir kuzu kurban eden, sanki bir köpeğin boynunu kesmiş gibidir; sunuda bulunan, sanki domuz kanı sunmuş gibidir; buhur yakan, sanki bir putu kutsamış gibidir. Evet, kendi yollarını seçtiler ve canları iğrençliklerinden hoşlanıyor. Ben de aldanışlarını seçeceğim ve korkularını üzerlerine getireceğim; çünkü çağırdığımda kimse yanıt vermedi; konuştuğumda dinlemediler; ama gözümün önünde kötülük yaptılar ve hoşlanmadığım şeyi seçtiler. Yeşaya 66:1-4.
The question is raised concerning what house did God’s people build for Him? Did they raise Peter’s spiritual house or the synagogue of Satan? God identifies that the house that He built, is made up of those that are of a “poor and of a contrite spirit, and” those who “trembleth at” God’s “word.” He contrasts those who tremble at His word with another class that offer unclean offerings, who have chosen their own way. Those of the class that are offering unclean offerings will find as did the Jews, that their house is to be left to them desolate.
Şu soru gündeme geliyor: Tanrı’nın halkı O’nun için hangi evi inşa etti? Petrus’un ruhsal evini mi, yoksa Şeytan’ın havrasını mı kurdular? Tanrı, kendisinin inşa ettiği evin, ‘yoksul ve pişman bir ruha sahip olanlardan’ ve Tanrı’nın ‘sözü’ karşısında ‘titreyenlerden’ oluştuğunu belirtir. Tanrı, kendi sözünün karşısında titreyenleri, kendi yollarını seçmiş ve murdar sunular sunan başka bir kesimle karşılaştırır. Murdar sunular sunan o kesimdekiler, Yahudilerde olduğu gibi, evlerinin kendilerine ıssız bırakılacağını görecekler.
All the prophets speak of the end of the world, and this is an illustration of the distinction between the wise, who tremble at His Word, and the foolish that are offering abominations to God, abominations that their souls delight in. For this reason, God will choose the delusions for the foolish Laodicean virgins, which is the delusion which the apostle Paul identifies is brought about for accepting a “lie.”
Bütün peygamberler dünyanın sonundan söz eder ve bu, O’nun Sözü karşısında titreyen bilge kişilerle, ruhlarının hoşlandığı iğrençlikleri Tanrı’ya sunan akılsızlar arasındaki ayrımın bir örneğidir. Bu nedenle Tanrı, akılsız Laodikyalı bakireler için aldanışları seçecektir; bu, elçi Pavlus’un, bir “yalan”ı kabul ettikleri için başlarına geldiğini belirttiği aldanıştır.
The “lie” is a specific symbol in Adventism’s history, and it was accepted by the builders in 1863, and built upon throughout Advent history. It was a lie that produced a false foundation, and they there began to erect a counterfeit false temple. Their work of counterfeiting the true temple continues until “the last days.” Isaiah places the context of chapter sixty-six within the separation of the wise and foolish virgins. Isaiah is identifying the prophetic history that he marked in the first verse of Isaiah forty when Christ promised to send the Comforter three and a half symbolic days after the disappointment of July 18, 2020.
"Yalan", Adventizm tarihinde belirli bir semboldür ve 1863’te kurucular tarafından kabul edilmiş, Adventizm tarihi boyunca da üzerine inşa edilmiştir. Yanlış bir temeli ortaya çıkaran bir yalandı ve orada sahte, taklit bir tapınak inşa etmeye başladılar. Gerçek tapınağı taklit etme çalışmaları "son günler"e kadar sürmektedir. Yeşaya, altmış altıncı bölümün bağlamını akıllı ve akılsız bakirelerin ayrımı içine yerleştirir. Yeşaya, Mesih’in 18 Temmuz 2020’deki hayal kırıklığından üç buçuk sembolik gün sonra Tesellici’yi göndermeyi vaat ettiği zamanda, Yeşaya kırkıncı bölümün birinci ayetinde işaretlediği peygamberlik tarihini tanımlıyor.
Hear the word of the Lord, ye that tremble at his word; Your brethren that hated you, that cast you out for my name’s sake, said, Let the Lord be glorified: but he shall appear to your joy, and they shall be ashamed. A voice of noise from the city, a voice from the temple, a voice of the Lord that rendereth recompence to his enemies. Isaiah 66:5, 6.
Rab'bin sözünü işitin, O'nun sözü karşısında titreyenler! Sizden nefret eden, adım uğruna sizi kovup çıkaran kardeşleriniz, “Rab yüceltilsin,” dediler; ama O sizin sevinciniz için görünecek ve onlar utanacaklar. Kentten gelen bir gürültü, tapınaktan gelen bir ses; düşmanlarına karşılığını veren Rab'bin sesi. Yeşaya 66:5, 6.
From 1798 to 1844, in the movement of the Millerites, the Lord erected a spiritual temple that, as the messenger of the covenant He came suddenly unto in 1844. The Lord erects a spiritual temple in the movement of the one hundred and forty-four thousand, that He might suddenly come and enter into covenant with that temple. Peter, in his first epistle, chapter two calls that temple a “spiritual house.” Those that “hear the word of the Lord” are those that John in the Revelation refers to when he says those that hear are “blessed.” They are the ensign, for the ensign is made up of “the outcasts of Israel.” The foolish Laodiceans will be ashamed when the Lord glorifies Himself in the Philadelphians who tremble at His Word, and His Word is “truth.”
1798’den 1844’e kadar, Milleritlerin hareketinde Rab, antlaşmanın habercisi olarak 1844’te ansızın geldiği bir ruhsal tapınak kurdu. Rab, yüz kırk dört binin hareketinde, o tapınağa ansızın gelsin ve o tapınakla antlaşmaya girsin diye bir ruhsal tapınak kurar. Petrus, birinci mektubunun ikinci bölümünde o tapınağa “ruhsal ev” der. Rab’bin sözünü “işitenler”, Yuhanna’nın Vahiy kitabında işitenlerin “mübarek” olduğunu söylerken sözünü ettiği kimselerdir. Onlar sancaktır, çünkü sancak “İsrail’in sürgünlerinden” oluşur. Akılsız Laodikyalılar, Rab’bin Sözünden titreyen Filadelfyalılar’da kendini yücelttiğinde utanacak; ve O’nun Sözü “gerçek”tir.
The three voices that are heard during the period when the wise and foolish are being separated from the other class, comes from “the city,” from “the temple” and from “the Lord that renders recompense.” The first “voice” from the city is “a voice of noise,” and the “noise” is the arrival of the Comforter that comes suddenly.
Bilge ve akılsız olanların diğer sınıftan ayrıldığı dönemde işitilen üç ses, "şehir"den, "tapınak"tan ve "karşılığını veren Rab"den gelir. Şehirden gelen ilk "ses" "bir gürültü sesi"dir ve bu "gürültü", ansızın gelen Tesellici'nin gelişidir.
And when the day of Pentecost was fully come, they were all with one accord in one place. And suddenly there came a sound from heaven as of a rushing mighty wind, and it filled all the house where they were sitting. And there appeared unto them cloven tongues like as of fire, and it sat upon each of them. Acts 2:1-3.
Pentikost günü gelip çattığında, hepsi tek yürekle aynı yerde bulunuyorlardı. Ansızın gökten, hızla esen güçlü bir rüzgârı andıran bir ses geldi ve oturmakta oldukları evin tamamını doldurdu. Onlara ateşe benzer, birbirinden ayrılmış diller göründü ve her birinin üzerine kondu. Elçilerin İşleri 2:1-3.
The word translated as “sound” in Acts chapter two, verse two, means a “noise,” and a “rumor.” A “rumor,” is a prophecy. The “sound” or “noise” that comes from “the city” is represented by “a mighty wind.” The “voice of noise from the city,” is the “rumor” or prophetic message of Islam that marks the arrival of the Comforter in the valley of dry bones that were slain in “the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified.”
Elçilerin İşleri kitabının 2. bölüm 2. ayetinde "ses" olarak çevrilen kelime, "gürültü" ve "söylenti" anlamına gelir. Bir "söylenti", bir peygamberliktir. "Şehirden" gelen "ses" ya da "gürültü", "kuvvetli bir rüzgâr" ile temsil edilir. "Şehirden gelen gürültünün sesi", "ruhsal olarak Sodom ve Mısır diye adlandırılan ve Rabbimiz'in de çarmıha gerildiği o büyük kentin sokağında" öldürülen kuru kemiklerin vadisinde, Tesellici'nin gelişini işaret eden "söylenti" ya da İslam'ın peygamberce mesajıdır.
In chapter forty of Isaiah, the “voice” that was to prepare the way for “the messenger of the covenant,” asked what message he should “cry.” He was told to “cry” the message of Islam. In Acts the “sound” that filled Peter’s spiritual “house” was a “rushing mighty wind,” which in Ezekiel thirty-seven, came from the four winds of Islam.
Yeşaya'nın kırkıncı bölümünde, "antlaşmanın habercisi"nin yolunu hazırlayacak olan "ses", hangi mesajı "haykırması" gerektiğini sordu. Ona, İslam'ın mesajını "haykırması" gerektiği söylendi. Elçilerin İşleri'nde, Petrus'un manevi "ev"ini dolduran "ses" "şiddetle esen güçlü bir rüzgâr"dı, ki Hezekiel'in otuz yedinci bölümünde İslam'ın dört rüzgârından gelmişti.
A voice of noise from the city, a voice from the temple, a voice of the Lord that rendereth recompence to his enemies. Isaiah 66:6.
Şehirden bir gürültü sesi, tapınaktan bir ses, düşmanlarına karşılığını veren Rab'bin sesi. Yeşaya 66:6.
From the street where our Lord was crucified the Comforter first informs the “voice” of the one who cries in the wilderness, what the message is to be. Then the mighty army that is the temple that has been erected, as typified in the beginning movement from 1798 to 1844, swells the cry. The movement of the mighty army as they proclaim the cry of Islam leads to the third “voice” identifying God’s voice of the judgment upon the United States for the passage of the Sunday law. It is there that the Lord renders recompense. The three voices are governed within the structure of the hidden history of the seven thunders, which represents the beginning, middle and ending letters of the Hebrew word that was created by the Wonderful Linguist and is translated as “truth”. You cannot make this stuff up!
Rabbimizin çarmıha gerildiği sokaktan, Tesellici önce çölde haykıranın "sesine" mesajın ne olması gerektiğini bildirir. Ardından, 1798'den 1844'e kadarki başlangıç hareketinde örneklenen, inşa edilmiş tapınak olan o güçlü ordu haykırışı büyütür. Güçlü ordunun İslam'ın haykırışını ilan ederkenki hareketi, Pazar yasasının çıkarılması nedeniyle Amerika Birleşik Devletleri üzerine gelen Tanrı'nın yargısının sesini tanımlayan üçüncü "ses"e götürür. Rab orada misliyle karşılık verir. Üç ses, yedi gök gürlemesinin gizli tarihinin yapısı içinde yönlendirilir; bu yapı, Harika Dilbilimci tarafından yaratılan ve "gerçek" olarak çevrilen İbranice sözcüğün başlangıç, orta ve bitiş harflerini temsil eder. Böyle şey uydurulmaz!
In agreement with the prophetic history we have been identifying, Isaiah then addresses the birth of a nation.
Tespit etmekte olduğumuz peygamberlik tarihiyle uyumlu olarak, Yeşaya daha sonra bir ulusun doğuşunu ele alır.
Before she travailed, she brought forth; before her pain came, she was delivered of a man child. Who hath heard such a thing? who hath seen such things? Shall the earth be made to bring forth in one day? or shall a nation be born at once? for as soon as Zion travailed, she brought forth her children. Shall I bring to the birth, and not cause to bring forth? saith the Lord: shall I cause to bring forth, and shut the womb? saith thy God. Isaiah 66:7–9.
Sancı çekmeden önce doğurdu; sancısı gelmeden önce bir erkek çocuk doğurdu. Böyle bir şey duyuldu mu? Böyle şeyler görüldü mü? Yeryüzü bir günde doğum yapar mı? Bir ulus bir anda doğar mı? Çünkü Siyon sancı çeker çekmez çocuklarını doğurdu. Ben doğuma getirip doğurtmaz mıyım? diyor Rab; doğurtup rahmi kapatır mıyım? diyor Tanrın. Yeşaya 66:7-9.
The nation that is born before the woman travails was recently in the street, dead and dry while the whole world rejoiced over her circumstances. But when the two witnesses stood, those who had been rejoicing in their death were afraid. Once the dead dry slain bodies stand up as a nation, all that love Jerusalem will then rejoice with her. Those that love Jerusalem include not only the nation of the one hundred and forty-four thousand, but also God’s other flock that are then called out of Babylon. The resurrection from the disappointment of July 18, 2020, is accomplished by the arrival of the Comforter, which will make the dead dry “bones” “flourish like an herb.”
Kadın doğum sancısı çekmeden önce doğan ulus, yakın zamanda sokakta, bütün dünya onun durumuna sevinirken, ölü ve kuruydu. Ama iki tanık ayağa kalkınca, ölümlerine sevinenler korkuya kapıldı. Ölü, kuru, öldürülmüş bedenler bir ulus olarak ayağa kalktığında, Yeruşalim’i sevenlerin hepsi o zaman onunla birlikte sevinecek. Yeruşalim’i sevenler yalnızca yüz kırk dört binlik ulusu değil, aynı zamanda o sırada Babil’den çağrılan Tanrı’nın diğer sürüsünü de kapsar. 18 Temmuz 2020 hayal kırıklığından diriliş, Teselli Edici’nin gelişiyle gerçekleşir; bu da ölü kuru "kemiklerin" "ot gibi yeşermesini" sağlayacaktır.
Rejoice ye with Jerusalem, and be glad with her, all ye that love her: rejoice for joy with her, all ye that mourn for her: That ye may suck, and be satisfied with the breasts of her consolations; that ye may milk out, and be delighted with the abundance of her glory. For thus saith the Lord, Behold, I will extend peace to her like a river, and the glory of the Gentiles like a flowing stream: then shall ye suck, ye shall be borne upon her sides, and be dandled upon her knees. As one whom his mother comforteth, so will I comfort you; and ye shall be comforted in Jerusalem. And when ye see this, your heart shall rejoice, and your bones shall flourish like an herb: and the hand of the Lord shall be known toward his servants, and his indignation toward his enemies. Isaiah 66:10–14.
Yeruşalim’le birlikte sevinin; onu sevenlerin hepsi onunla sevinsin; onun için yas tutanların hepsi onunla birlikte sevinsin. Onun tesellisinin memelerinden emip doyasınız; onun görkeminin bolluğunu sağasınız ve onunla sevinip hoşnut olasınız. Çünkü Rab şöyle diyor: İşte, ona ırmak gibi esenlik akıtacağım, ulusların görkemini de coşkun bir dere gibi; o zaman emeceksiniz, kollarında taşınacaksınız, dizlerinde hoplatılacaksınız. Birini annesi nasıl teselli ederse, ben de sizi öyle teselli edeceğim; Yeruşalim’de teselli bulacaksınız. Bunu gördüğünüzde yüreğiniz sevinecek, kemikleriniz taze ot gibi yeşerip serpilecek; Rab’bin eli kullarının üzerinde görülecek, gazabı da düşmanlarının üzerinde. Yeşaya 66:10-14.
The Alpha and Omega places the ending of Isaiah’s last narrative right where it started in the beginning, with the identification of the arrival of the Comforter. And as is always the case, with every message that represents the Elijah message, it is placed within the context of the Lord striking the earth with a curse.
Alfa ve Omega, Isaiah’ın son anlatısının sonunu, Tesellici’nin gelişinin belirlenmesiyle, tam da başlangıçta başladığı yere yerleştirir. Ve her zaman olduğu gibi, Elijah mesajını temsil eden her mesaj, Rab'bin yeryüzünü bir lanetle vurması bağlamına yerleştirilir.
For, behold, the Lord will come with fire, and with his chariots like a whirlwind, to render his anger with fury, and his rebuke with flames of fire. For by fire and by his sword will the Lord plead with all flesh: and the slain of the Lord shall be many. They that sanctify themselves, and purify themselves in the gardens behind one tree in the midst, eating swine’s flesh, and the abomination, and the mouse, shall be consumed together, saith the Lord. For I know their works and their thoughts: it shall come, that I will gather all nations and tongues; and they shall come, and see my glory. Isaiah 66:15–18.
Çünkü, işte, Rab ateşle ve savaş arabalarıyla kasırga gibi gelecek; gazabını şiddetle göstermek ve azarlamasını ateş alevleriyle yapmak için. Çünkü Rab ateşle ve kılıcıyla bütün insanları yargılayacak; Rab'bin öldürdükleri çok olacak. Kendilerini kutsayanlar ve arınanlar, bahçelerde, ortadaki bir ağacın ardında, domuz etiyle, iğrenç olanı ve fareyi yiyenlerin hepsi birlikte yok edilecek, diyor Rab. Çünkü işlerini ve düşüncelerini biliyorum: Öyle bir zaman gelecek ki, bütün ulusları ve dilleri toplayacağım; onlar gelip görkemimi görecekler. Yeşaya 66:15-18.
The foolish Laodicean Adventists that are behind the “tree” of the knowledge of good and evil that is “in the midst” of “the garden” of Eden, profess to be sanctifying and purifying themselves, while they are actually eating the unclean doctrines of Babylon, and hiding as did Adam and Eve because of the sins they loved too much to surrender. They shall be consumed with all the other nations. They are contrasted with the wise who will be a “sign.” The “sign” is the “ensign,” which represents the Sabbath, which is the sign of the Lord thy God that actually sanctifies His people.
Aden’in 'bahçesi'nin 'ortasında' bulunan iyi ve kötüyü bilme 'ağacı'nın arkasındaki akılsız Laodikyalı Adventistler, kendilerini kutsallaştırıp arındırdıklarını iddia ederler; oysa gerçekte Babil’in murdar öğretilerini yer ve vazgeçmeyecek kadar sevdikleri günahlar yüzünden Adem ve Havva gibi saklanırlar. Bütün diğer uluslarla birlikte yok edilecekler. Onlar, 'bir işaret' olacak bilgelere karşıtlık oluşturur. 'İşaret' 'sancak'tır; Şabat’ı temsil eder; Şabat da halkını gerçekten kutsallaştıran Tanrın Rab’bin işaretidir.
Wherefore the children of Israel shall keep the sabbath, to observe the sabbath throughout their generations, for a perpetual covenant. It is a sign between me and the children of Israel for ever: for in six days the Lord made heaven and earth, and on the seventh day he rested, and was refreshed. Exodus 31:16, 17.
Bundan dolayı İsrailoğulları, Şabatı tutacak; onu kuşakları boyunca, sonsuz bir antlaşma olarak gözeteceklerdir. Bu, benimle İsrailoğulları arasında sonsuza dek bir işarettir; çünkü Rab altı günde gökleri ve yeri yarattı, yedinci gün ise dinlendi ve tazelendi. Çıkış 31:16, 17.
The wise are not hiding behind a tree of profession, they are lifted up as an ensign, presenting the glory of God in the final scenes of the great controversy. His glory is His character, and the element of His character that they represent to the world is Alpha and Omega, the beginning and ending, the first and last which is represented as “Truth.”
Bilgeler, ikrar ağacının arkasına saklanmıyor; büyük mücadelenin son sahnelerinde Tanrı’nın yüceliğini sunarak bir sancak olarak yükseltiliyorlar. O’nun yüceliği O’nun karakteridir ve O’nun karakterinin dünyaya temsil ettikleri unsuru Alfa ve Omega, başlangıç ve son, ilk ve sondur; bu da “Hakikat” olarak temsil edilir.
And I will set a sign among them, and I will send those that escape of them unto the nations, to Tarshish, Pul, and Lud, that draw the bow, to Tubal, and Javan, to the isles afar off, that have not heard my fame, neither have seen my glory; and they shall declare my glory among the Gentiles. And they shall bring all your brethren for an offering unto the Lord out of all nations upon horses, and in chariots, and in litters, and upon mules, and upon swift beasts, to my holy mountain Jerusalem, saith the Lord, as the children of Israel bring an offering in a clean vessel into the house of the Lord. And I will also take of them for priests and for Levites, saith the Lord. For as the new heavens and the new earth, which I will make, shall remain before me, saith the Lord, so shall your seed and your name remain. And it shall come to pass, that from one new moon to another, and from one sabbath to another, shall all flesh come to worship before me, saith the Lord. And they shall go forth, and look upon the carcases of the men that have transgressed against me: for their worm shall not die, neither shall their fire be quenched; and they shall be an abhorring unto all flesh. Isaiah 66:16–24.
Aralarına bir işaret koyacağım; onlardan sağ kalanlarını uluslara, Tarşiş’e, Pul’a ve yayı geren Lud’a, Tuval’a ve Yavan’a, ünümü duymamış, yüceliğimi görmemiş olan uzak adalara göndereceğim; onlar da yüceliğimi uluslar arasında ilan edecekler. Bütün kardeşlerinizi, bütün uluslardan Rab’be bir sunu olarak, atlar üzerinde, arabalarda, tahtırevanlarda, katırlar üzerinde ve süratli hayvanlar üzerinde, kutsal dağım Yeruşalim’e getirecekler, diyor Rab; tıpkı İsrailoğullarının temiz bir kap içinde Rab’bin evine sunu getirmesi gibi. Onlardan bazılarını da kâhin ve Levililer olarak alacağım, diyor Rab. Çünkü yaratacağım yeni gökler ve yeni yer önümde nasıl duracaksa, sizin soyunuz ve adınız da öyle kalacak, diyor Rab. Ve olacak ki, yeni aydan yeni aya ve Şabattan Şabata bütün insanlar gelip önümde tapınacak, diyor Rab. Sonra dışarı çıkıp bana karşı suç işleyen insanların cesetlerine bakacaklar: çünkü onların kurtları ölmeyecek, ateşleri sönmeyecek; ve bütün insanlar için tiksinti konusu olacaklar. Yeşaya 66:16-24.
Isaiah’s final prophetic narrative begins with the arrival of the Comforter in July of 2023, and the narrative ends right where it started. It arrives in the hidden history of the seven thunders that is unsealed just before probation closes. It identifies the repetition of the Millerite movement at the beginning with the history of the movement of the one hundred and forty-four thousand at the end. It represents the message of the curse that accompanies the Elijah message as the message of Islam’s prophetic work of angering the nations as it is employed by the Lord to bring judgment ‘first’ upon the United States for a Sunday law, and ‘last’ upon the entire world, for the same rebellion.
Yeşaya’nın son peygamberlik anlatısı, 2023 yılının Temmuz ayında Tesellici’nin gelişiyle başlar ve anlatı tam başladığı yerde sona erer. Bu geliş, mühletin sona ermesinden hemen önce mührü açılan yedi gökgürlemesinin gizli tarihinde gerçekleşir. Başlangıçta Millerci hareketin tekrarını, sonunda yüz kırk dört binin hareketinin tarihiyle özdeşleştirir. İlyas mesajına eşlik eden lanet mesajını, Rab tarafından, ‘ilk’ olarak Pazar günü yasası nedeniyle Amerika Birleşik Devletleri’ne ve ‘son’ olarak aynı isyan nedeniyle tüm dünyaya yargı getirmek için kullanılan, İslam’ın ulusları öfkelendirme yönündeki peygamberî işi hakkındaki mesaj olarak temsil eder.
We will continue our consideration of Isaiah’s last narrative in the next article.
Bir sonraki yazıda Yeşaya'nın son anlatısını incelemeye devam edeceğiz.